Szombathely jest miastem położonym w zachodnich Węgrzech. Jego metryka sięga czasów rzymskich – zostało założone w połowie I wieku naszej ery. Swój rozkwit zawdzięcza między innymi położeniu na trasie szlaku bursztynowego. Nic dziwnego, że okolica obfituje w znaleziska archeologiczne, które skrywają się w ziemi od tysiącleci.
WIDEO…
Prąd sprzymierzeńcem odkryć
Koncern E.ON rozbudowuje w Szombathely sieć elektroenergetyczną, która ma zaspokoić rosnące zapotrzebowanie na prąd w mieście i okolicznych strefach przemysłowych. Ponieważ inwestycję zlokalizowano na obszarze o znanym potencjale historycznym, przepisy wymusiły przeprowadzenie ratowniczych badań archeologicznych jeszcze przed rozpoczęciem prac budowlanych.
Prace wykopaliskowe prowadzili eksperci z Węgierskiego Muzeum Narodowego. Objęły szeroki obszar, na którym naukowcy odsłonili niemal 400 obiektów archeologicznych oraz pozyskali tysiące zabytków. Rozpiętość chronologiczna artefaktów jest spora – od V tysiąclecia p.n.e. (neolitu), aż po czasy nowożytne. To dowody na to, że obszar ten przez tysiąclecia tętnił życiem.
Celtycki skarb ponad 200 srebrnych monet
Największą sensacją okazał się celtycki skarb w postaci ponad 200 srebrnych monet o łącznej wadze ponad dwóch kilogramów. Srebrne tetradrachmy typu Velem z końca II lub początku I wieku p.n.e. spoczywały na głębokości zaledwie 30–40 cm pod powierzchnią ziemi.
Monety ukryto w jamie, a część z nich znajdowała się w niewielkim garnku. Wybijano je zapewne w odległym o 15 km Velem. Archeolodzy przypuszczają, że depozyt mógł stanowić dar dla bóstw lub był to majątek ukryty w czasie kryzysu.
Od epoki kamienia po epokę żelaza
Oprócz monet archeolodzy pozyskali liczne obiekty, które przybliżają życie codzienne na przestrzeni wieków. Najstarszym zabytkiem jest liczący blisko 7000 lat neolityczny toporek z gładzonego kamienia, służący do karczowania lasów i obróbki drewna.
Z wczesnej epoki żelaza (VII–VI w. p.n.e.) pochodzi szklany paciorek z motywem „pawich oczu” oraz naczynia grobowe z wyposażeniem dla zmarłych.
Ślady rzymskiego panowania. Villa rustica i odcisk psiej łapy
W epoce rzymskiej na tym terenie działało gospodarstwo rolne (łac. villa rustica). Choć mury budynków zostały rozebrane w późniejszych wiekach, naukowcy zrekonstruowali zarys potężnego centralnego obiektu o powierzchni około 300 m².
Niezwykłym odkryciem z tego okresu jest fragment cegły z utrwalonym odciskiem psiej łapy. Cegła ta wchodziła w skład podłogowego systemu ogrzewania (łac. hypocaustum), a pies nadepnął na nią w momencie, gdy glina przed wypałem była jeszcze miękka i mokra.
Wkrótce co ciekawsze artefakty zostaną zaprezentowane szerokiej publiczności na specjalnej wystawie czasowej w Muzeum Savaria w Szombathely.
Źródło: E.ON Węgry