Tuwa pozostaje na uboczu świata. Duch koczowników wciąż jest tam żywy

Spis treści:

1. Geograficzne ramy Tuwy
2. Od dynastii Qing do aneksji radzieckiej
3. Kultura Tuwy
4. Atrakcje turystyczne i dziedzictwo archeologiczne

Z perspektywy poszukiwaczy autentyczności i nienaruszonej przyrody, Republika Tuwy jest regionem o ogromnym potencjale. Nie można jednak zapomnieć, że to niezwykłe miejsce, od zawsze tkwiące w izolacji geograficznej, zmaga się z poważnymi problemami. Ubóstwo, izolacja transportowa czy odpływ ludności – to tylko niektóre z nich. Tuwa pozostaje jednak miejscem, gdzie w ciszy stepu wciąż można poczuć ducha dawnych koczowników, co czyni ją jednym z najbardziej fascynujących punktów na mapie współczesnego świata.

Geograficzne ramy Tuwy

Tuwa zajmuje obszar około 170 427 kilometrów kwadratowych. Jej terytorium jest więc porównywalne pod względem wielkości z Tunezją. Granice republiki mają w przeważającej mierze charakter naturalny, wyznaczony przez wysokie łańcuchy Sajanów i gór Tannu-Oła, które historycznie pełniły rolę barier chroniących lokalną ludność przed wpływami zewnętrznymi, ale jednocześnie utrudniały rozwój nowoczesnej infrastruktury. Region graniczy z mongolskimi prowincjami Bayan-Ölgii, Khövsgöl, Uvs i Zavkhan na południu, tworząc międzynarodową granicę o długości 1305 kilometrów. Wewnątrz Federacji Rosyjskiej Tuwa sąsiaduje z Republiką Ałtaju, Buriacją, Chakasją, Krajem Krasnojarskim i Republiką Buriacji.

Krajobraz Tuwy jest w większości górzysty, co determinuje niemal każdy aspekt życia w republice: od klimatu, po sposoby gospodarowania ziemią. Najwyższym punktem regionu jest masyw Mongun-Tajga, osiągający wysokość 3970 metrów n.p.m. Systemy górskie Sajanów Zachodnich i Wschodnich dominują na północy, podczas gdy na południu rozciąga się pasmo Tannu-Oła. Pomiędzy tymi łańcuchami znajdują się rozległe kotliny, które są siedliskiem unikatowej flory i fauny.

Węzeł hydrologiczny Tuwy jest jednym z najważniejszych w Azji. To właśnie tam, w Kyzyle, stolicy republiki, zbiegają się rzeki Bij-Chiem (Wielki Jenisej) i Kaa-Chiem (Mały Jenisej), dając początek Jenisejowi, jednej z najdłuższych rzek świata.

Od dynastii Qing do aneksji radzieckiej

Region ten od starożytności był kontrolowany przez koczownicze imperia, takie jak Xiongnu (209 p.n.e. – 93 n.e.), państwo Xianbei, a później kaganaty ludów tureckich i Kirgizów Jenisejskich. W XIII wieku Tuwa została włączona do Imperium Mongolskiego Czyngis-chana, co na trwałe odcisnęło piętno na strukturze społecznej i kulturze ludności urianchajskiej.

Panowanie mandżurskie i rosyjski protektorat

Od 1758 roku, po upadku Chanatu Dżungarskiego, Tuwa przeszła pod władzę mandżurskiej dynastii Qing jako region Tannu Urianchaj. W kontekście administracyjnym podlegała Mongolii Zewnętrznej, a jej mieszkańcy musieli płacić daninę cesarzowi w Pekinie. Jednak w XIX wieku, wraz z osłabieniem Chin i ekspansją Imperium Rosyjskiego na Syberię, rosyjscy kupcy i osadnicy zaczęli przenikać przez Sajany, budując pierwsze osady w dolinie Jeniseju.

Rewolucja Xinhai w Chinach (1911) doprowadziła do upadku dynastii Qing i ogłoszenia niepodległości przez Mongolię. Także w Tuwie powstały ruchy separatystyczne. Jedne dążyły do zjednoczenia z Mongolią, inne do niepodległości, jeszcze inne szukały ochrony u cara. Ostatecznie w 1914 roku Mikołaj II ogłosił ustanowienie rosyjskiego protektoratu nad regionem, nadając mu nazwę Kraj Urianchajski. W tym czasie założono osadę Biełocarsk (dzisiejszy Kyzyl), która miała stać się centrum administracyjnym rosyjskiej władzy.

Niepodległa Tannu-Tuwa

Upadek caratu i rosyjska wojna domowa pogrążyły Tuwę w chaosie. Region był okupowany kolejno przez wojska „białych Rosjan”, oddziały chińskie i mongolskie, aż do ostatecznego zwycięstwa bolszewików. 14 sierpnia 1921 roku, przy wsparciu Rosji Radzieckiej, proklamowano niepodległość Tuwińskiej Republiki Ludowej (Tannu-Tuwa).

Okres ten był czasem gwałtownych przemian. Pierwszy lider republiki, Donduk Kuular, próbował stworzyć państwo oparte na wartościach buddyjskich i tradycjach narodowych, co nie spotkało się z aprobatą ze strony Stalina.

W 1929 roku Moskwa zainspirowała pucz, w wyniku którego władzę przejęła grupa młodych tuwińskich komunistów. Kluczową rolę odegrał Salczak Toka, który z pozycji sekretarza generalnego Tuwińskiej Ludowej Partii Rewolucyjnej zarządzał krajem twardą ręką aż do lat 70. XX wieku.

Tuwa w tym okresie była formalnie suwerennym państwem – emitowała własną walutę, miała własną armię i wydawała unikatowe, trójkątne i rombowe, znaczki pocztowe. W praktyce pozostawała jednak satelitą ZSRR.

Wejście w skład ZSRR i czasy współczesne

W 1944 roku, w obliczu zbliżającego się końca II wojny światowej, w której Tuwa brała czynny udział po stronie aliantów, parlament republiki zwrócił się z prośbą o przyjęcie w skład Związku Radzieckiego. 11 października 1944 roku prośba została spełniona, a Tuwa stała się obwodem autonomicznym w ramach Rosyjskiej FSRR. Decyzja ta do dziś budzi kontrowersje, gdyż odbyła się bez przeprowadzenia referendum.

Po rozpadzie ZSRR w 1991 roku Tuwa stała się republiką wchodzącą w skład Federacji Rosyjskiej. W latach 90. w regionie dochodziło do napięć na tle etnicznym i silnych ruchów niepodległościowych. Jednak ostatecznie zwyciężyła opcja pozostania w strukturach Rosji przy zachowaniu szerokiej autonomii kulturowej.

Kultura Tuwy

Najbardziej rozpoznawalnym elementem kultury tuwińskiej jest bez wątpienia chöömej (khoomei) – sztuka śpiewu gardłowego. Jest to technika, w której jeden wykonawca wydobywa jednocześnie dwa lub więcej tonów, tworząc nad niskim, burdonowym dźwiękiem podstawowym wysoką, fletową melodię alikwotową.

Równie specyficzne są instrumenty towarzyszące śpiewowi. Najważniejszym jest igil – dwustrunowe gęśle zakończone wyrzeźbioną głową konia, na których gra się smyczkiem.

Szamanizm i buddyzm tybetański

Tuwa jest miejscem, gdzie dwie wielkie tradycje duchowe współistnieją w pełnej symbiozie. Szamanizm, będący pierwotnym systemem wierzeń ludów Syberii, opiera się na kulcie duchów natury i przodków. Szamani pełnią rolę pośredników między ludźmi a duchami, zajmując się leczeniem, wróżeniem i odprawianiem rytuałów ochronnych.

Buddyzm tybetański (szkoła Gelug) dotarł do Tuwy z Mongolii w XVIII wieku i stał się dominującą religią zinstytucjonalizowaną. Choć w czasach radzieckich klasztory zostały zniszczone, a lamowie represjonowani, po 1990 roku nastąpiło gwałtowne odrodzenie wiary.

Atrakcje turystyczne i dziedzictwo archeologiczne

Tuwa nie należy do łatwo dostępnych miejsc. Warto jednak podjąć trud, bo republika ta oferuje doświadczenia, których nie sposób znaleźć w innych częściach Rosji.

Kyzyl

Choć stolica Tuwy cechuje się typowo radziecką zabudową, kryje w sobie kilka niezwykłych miejsc. Na nabrzeżu Jeniseju stoi majestatyczny obelisk „Centrum Azji”. Choć dokładny środek kontynentu jest kwestią sporów geograficznych, to właśnie tam postawiono w 2014 roku nowy, bogato zdobiony monument autorstwa Dasziego Namdakowa, przedstawiający trzy lwy trzymające kulę ziemską, zwieńczoną iglicą ze słonecznym jeleniem.

Największą dumą miasta jest Muzeum Narodowe im. Ałdan-Maadyr. W jego pilnie strzeżonym skarbcu spoczywa słynne „złoto Scytów” z kurhanu Arżan-2. Kolekcja ta zawiera tysiące misternie wykonanych złotych przedmiotów, w tym nakrycia głowy, biżuterię i ozdoby ubrań, które dowodzą, że już 2700 lat temu na tych terenach istniało wysoko rozwinięte społeczeństwo koczownicze.

Dolina Królów i jezioro Azas

W dolinie rzeki Uyuk znajduje się tzw. tuwińska Dolina Królów, gdzie wzdłuż stepów ciągną się łańcuchy potężnych kurhanów. Wykopaliska w kurhanach Arżan-1 i Arżan-2 wniosły istotny wkład do światowej archeologii, przesuwając kolebkę kultury scytyjskiej daleko na wschód.

Dla miłośników natury obowiązkowym punktem jest jezioro Azas w północno-wschodniej części republiki (rejon Todża). Jest to jedno z najczystszych jezior Syberii, otoczone dziewiczą tajgą, gdzie latem zakwitają białe lilie wodne. To również kraina tuwińskich hodowców reniferów – Todżynów.

Nasz autor

Artur Białek

Współpracownik National-Geographic.pl. Wcześniej związany m.in. z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. Pisał dla tytułów takich jak: „Kulisy Powiatu”, „AndroidNow” (gdzie pełnił także funkcję redaktora naczelnego) i „Bezpieczna Podróż”. Z wykształcenia jest ekonomistą, ale bardziej z przypadku niż zamiłowania. Jego największą pasją są podróże, zwłaszcza do miejsc wysokich, stromych i skalistych. Niewiele brakuje mu do zdobycia Korony Gór Polski, ale jego ambicje sięgają dalej. Lepiej niż w otoczeniu betonu i wielkopłytowej zabudowy czuje się wśród drzew i gór, które są jego największą miłością (zaraz obok ekosystemów leśnych), a obiektyw jego aparatu woli architekturę zabytkową niż nowoczesną. Najbardziej interesuje go historia współczesna, jako ta najlepiej poznana i pozostawiająca najmniej znaków zapytania. Wszystkie zwierzęta uważa za równorzędnych mieszkańców Ziemi. Zgodnie ze swoimi zainteresowaniami, w „National-Geographic.pl” pisze przede wszystkim o przyrodzie i historii. Zagorzały przeciwnik betonozy. Prywatnie opiekun dwóch wspaniałych gryzoni.