Różnice w sposobie liczenia dobrze pokazuje przykład chińskiego Chongqingu. Choć mieszka tam ponad 30 mln osób, a jednostka administracyjna zajmuje około 82 tys. km², obejmuje ona również rozległe tereny wiejskie i górskie.
WIDEO…
Dlaczego rankingi tak bardzo się różnią?
Według najnowszego raportu ONZ największym miastem świata jest obecnie indonezyjska Dżakarta, która wyprzedziła Dhakę i Tokio. Sama zmiana wynika przede wszystkim z zastosowania innej metody wyznaczania granic ośrodków miejskich, która wpływa na ich pozycję w światowym zestawieniu.
Administracyjny podział może obejmować także rozległe tereny wiejskie i niewielkie miejscowości, które niewiele mają wspólnego z miejską zabudową. Jej rzeczywisty zasięg pokazuje, jak daleko miasto rozciąga się poza swoje formalne ramy.
W rankingach pojawiają się też aglomeracje, metropolie i funkcjonalne obszary miejskie. Pierwsze obejmują miasto i sąsiednie miejscowości, drugie są dużymi ośrodkami oddziałującymi na region, a trzecie uwzględniają m.in. codzienne dojazdy do pracy.
Jak ONZ wyznaczyła największe miasta świata?
W 2025 roku organizacja zastosowała metodę DEGURBA, która pozwala analizować osadnictwo według wspólnych kryteriów. Wykorzystuje ona siatkę kwadratów o powierzchni jednego kilometra kwadratowego i uwzględnia między innymi gęstość zaludnienia.
Dzięki tej zmianie Dżakarta znalazła się na pierwszym miejscu z wynikiem około 41,9 mln mieszkańców. Wcześniejsze szacunki obejmowały przede wszystkim ludność w granicach indonezyjskiej jednostki administracyjnej, a nowe ujęcie uwzględnia znacznie większy obszar zurbanizowany.
Gdy kilka miast tworzy jeden organizm
W południowych Chinach zabudowa Kantonu i Foshan zaczęła ,,wchłaniać” sąsiadujące z nimi ośrodki. Szacunki przekraczające 70 mln mieszkańców dotyczą całego regionu delty Rzeki Perłowej, a nie samego Kantonu.
W wielu częściach świata rozwój zabudowy wykracza poza tradycyjny podział administracyjny. W rezultacie statystyki dotyczące tego samego miejsca mogą obejmować zupełnie różne grupy mieszkańców. To jeden z powodów, dla których nie istnieje jedna powszechnie obowiązująca definicja miasta.
Różne miary miejskiej wielkości
Podobna sytuacja występuje w filipińskiej Manili, gdzie zwarta zabudowa obejmuje wiele odrębnych jednostek administracyjnych. Ich formalny podział nie pokrywa się z rzeczywistym zasięgiem zabudowy, dlatego liczba mieszkańców zależy od tego, które jednostki zostaną uwzględnione w zestawieniu.
Takie różnice dobrze widać w światowych rankingach. Stolica Japonii, Tokio przez lata zajmowała pierwsze miejsce wśród najludniejszych aglomeracji, jednak w najnowszym raporcie ONZ ustąpiło Dżakarcie. Oba ośrodki pozostają w gronie największych skupisk ludności na świecie, choć ich pozycja zależy od przyjętych kryteriów.
Podobną różnicę można dostrzec na przykładzie Warszawy. W samej stolicy mieszka około 1,9 mln osób, ale gdy uwzględnimy także okoliczne miejscowości, liczba ta wyraźnie wzrasta.
