Kolorowe Lofoty

Po dwóch tygodniach niezwykłych zachodów słońca, malowniczych fiordów, wodospadów, skał i przepaści, czyli atrakcji, z których słynie Norwegia, odczuliśmy wreszcie potrzebę nowego wyzwania lub powrotu do normalności. Właśnie wtedy trafiliśmy na rozciągnięte wzdłuż północno-wschodnich wybrzeży Norwegii archipelagi: Vesteralen i Lofoty. Tu przeżyliśmy coś, co przytrafia się jedynie nielicznym – zaglądaliśmy w oczy kaszalotom.
Około 60 km na północ od Andoya – najdalej na północ wysuniętej wyspy archipelagu Vesteralen – przebiega granica szelfu kontynentalnego. Miejsce to jest żerowiskiem kaszalotów. Spędzają tu lato, by na głębokości tysiąca metrów polować na olbrzymie głowonogi. Rejon ten można też nazwać żerowiskiem głodnych wrażeń turystów, przybywających na tzw. whale safari. Wypełnione ludźmi stateczki wyruszają z portu Andenes. Po dwugodzinnym rejsie załoga wypatruje „znaku wieloryba”, czyli fontanny pary wodnej wydychanej przez zwierzę po wynurzeniu z ogromnej głębokości. Taka fontanna to znak, że przez kilka minut kaszalot będzie odpoczywał przy powierzchni, by zebrać siły przed następnym prawie godzinnym, nurkowaniem. Przy wielkim szczęściu fontanna może pojawić się na tyle blisko, że statek zdąży podpłynąć na odległość umożliwiającą spojrzenie wielorybowi w oko.
Taki pokaz zdarzył się nam kilkakrotnie w ciągu jednego rejsu. Okazało się, że kontakt wzrokowy z kaszalotem odbiera mowę wszystkim turystom, nawet rozwrzeszczanym dzieciakom. Skamieniali tłoczą się przy relingach do momentu, aż olbrzymi ssak ponownie zanurkuje głową w dół, demonstrując swoją potężną płetwę ogonową. Ale zazwyczaj turyści obserwują z daleka dwie-trzy fontanny, a bliskie spotkania z wielorybem przytrafiają się nielicznym. Mieliśmy więc ogromne szczęście.

Podobnie jak kaszaloty na Vesteralen, na sąsiednie Lofoty w poszukiwaniu pożywienia przypływają orki. Ściągają je śledzie, licznie gromadzące się w tutejszych wodach od października do grudnia. Całe stada, czy raczej grupy rodzinne pięknych waleni, spędzają krótkie polarne dni po przesileniu jesiennym na rozkosznym obżarstwie.
Orki także mają swoich entuzjastów, którzy późną jesienią przybywają do Svolvaer na wyspie Austvagoy. Przy dobrej pogodzie ekipy badaczy, filmowców, fotografów i płetwonurków docierają kutrami na orkowe żerowiska, by podziwiać niezwykły spektakl.