Ciągle odkrywam coś nowego, mimo że przejechałem Filipiny kilka razy wzdłuż i wszerz. Ciągle zaskakuje mnie w nich niezwykła mieszanka hiszpańskich nazw, kolonialnej architektury i poprawna angielszczyzna w ustach nawet kilkuletnich dzieci. Nie mogę oprzeć się wrażeniu, że mam oto do czynienia z zachodnim przyczółkiem na samym krańcu dalekiej Azji. Jednak z każdą następną podrożą do tej części świata uświadamiam sobie, że wszystko to jest tylko formą, za którą kryją się zupełnie inne, nieznane na Zachodzie znaczenia. Ciągle próbuję odpowiedzieć sobie na pytanie, skąd u Filipińczyków jest tyle pogody ducha. Mimo biedy, ciągłego zagrożenia nieobliczalnymi tajfunami tak często i szczerze potrafi ą się śmiać. Dlatego z pewnością jeszcze nie raz wrócę na rajskie Filipiny.