17. Istiklâl

Możemy tam dojść piechota, ostro wspinając się pod górę, albo dojechać kolejką za 1,5 TL, oszczędzając siły. Na Istiklâl dotrzemy też, wsiadając na placu Bajazyta w autobus 61B lub 46H – wówczas przejedziemy się malowniczym bulwarem Atatürka biegnącym pod arkadami starożytnego akweduktu Wallensa, którym dostarczano wodę do Konstantynopola. Zobaczymy gwarne ulice, zaduch i domy powciskane obok siebie, tak że nawet chudy stambulski kot by się nie przecisnął. Co jakiś czas między kamienicami stercza zgliszcza starych drewnianych domostw bez dachów, ze spalonymi ścianami i z powybijanymi oknami. Bez względu na to, który środek transportu wybierzemy, wylądujemy albo na początku, albo na końcu ulicy Istiklâl. Szybko wtopimy się w tłum płynący niczym rzeka tym szerokim wyłączonym z ruchu deptakiem. Co jakiś czas ludzkie mrowie się rozstępuje, robiąc miejsce sunącemu powoli, czerwonemu zabytkowemu tramwajowi. Obie strony Istiklâl zajmują sklepy, restauracje i kawiarnie. W jej okolicach znajduje się klasztor Mevlevi, gdzie przy odrobinie szczęścia możemy doświadczyć ekstatycznego tańca derwiszów. Jeżeli nie zniechęca nas ostry zapach martwych morskich stworzeń na targu rybnym w Galatasaray, zamówmy jakieś pyszne, zrobione na naszych oczach danie. Blask Istiklâl zdecydowanie przygasł. Pozostałe dzielnice dogoniły Beyoglu, podczas gdy ona nie bardzo wie, w jakim kierunku podążać.

18. Marko Pasa

To restauracja położona w jednej z bocznych uliczek odchodzących od Istiklâl. W witrynie pani w kwiecistej chustce na głowie rozwałkowuje ciasto na stolnicy, z którego sklei nadziewane mięsnym farszem pierożki. To podstawa mity, zamówionego przeze mnie dania podawanego w pierzynie ayranu, doprawionego mięta, oliwa, pieprzem i czymś jeszcze, czego nie rozpoznaje. Jego smak to esencja Orientu.

19. Wieża Galata

Warto się na nią wspiąć, by z wysokości 62 m obejrzeć panoramę Stambułu. Kiedyś dotarcie tu przypominało przedzieranie się przez slumsy, gdzie umorusane dzieci bawiły się zniszczonymi oponami, w powietrzu unosił się zapach uryny, a na ziemi walały się stosy śmieci. Dziś plac uporządkowano, a na ławkach siedzą sędziwi starcy i czytają gazety, zapewne sprawdzając wyniki ligi tureckiej; w rzadko, którym kraju ludzie tak bardzo ekscytują się piłką nożną jak w Turcji. Spod Galaty uliczką zajętą przez sklepiki z instrumentami muzycznymi, a potem z elektroniką, zejdziemy wprost na most Galata. Spacerkiem przejdziemy do Eminönü, gdzie możemy wsiąść w metro, by przemieścić się do hotelu w Sultanahmet. Tam ostatni raz rzucimy okiem na Hagia Sophie i Błękitny Meczet, a potem z żalem wrócimy do domu.