Od dziecka jestem kociarą, głównie za sprawą mamy, która zaszczepiła we mnie miłość do zwierząt wszelakich, a kotów w szczególności. Na spełnienie marzenia o wizycie w Wat Pa Luangta Bua Yanasampanno – Świątyni Tygrysów – czekałam do października 2009 r. Wtedy to pojechałam służbowo do Bangkoku. Na samodzielną wycieczkę autobusem czy pociągiem do oddalonej o 150 km Kanchanaburi – prowincji, gdzie znajduje się świątynia – miałam niestety za mało czasu. Skorzystałam więc z oferty lokalnego biura podróży.

Zapraszamy do obejrzenia następujących galerii:

• Tygrys Bengalski
• Zwierzęta

Spotkanie z mnichami

Aby uniknąć wściekłej hordy turystów oraz by móc przebywać z tygrysami w jak najbardziej kameralnym towarzystwie, wyruszyłam o 5.00 rano. Mój kierowca prawie wcale nie mówił po angielsku, ale o tej porze zupełnie mi to nie przeszkadzało. Spałam przez większą część dwuipółgodzinnej podróży. Czasem tylko otwierałam oko, żeby zobaczyć widoki za oknem – pola, miasteczka i góry osnute mgłą. Prowincja Kanchanaburi słynie głównie z mostu na rzece Kwai, który – jak się później przekonałam – do ogromnych atrakcji trudno zaliczyć. Ot, most jak most, rzeka jak rzeka. Wiadomo, że miały tam miejsce ważne wydarzenia, ale ślady po nich są skromne.

Dzień mieliśmy zacząć od ofiarowania mnichom jedzenia, musieliśmy więc poczynić stosowne zakupy. Konfrontacja moich wyobrażeń – jak to kupujemy ryż, warzywa i owoce na targu – z rzeczywistością, czyli ze stacją benzynową i z paczkowanymi kromkami chleba z masłem, była dość brutalna. Podobne wrażenie wywarli na mnie sami mnisi, których zawsze postrzegałam jako uduchowionych, spokojnych i niemalże świętych. Prawda jest taka, że Tajowie przynajmniej raz w życiu muszą pójść na pewien czas do klasztoru, dlatego mnisi bywają różni – od tych z powołaniem po tych na „obowiązkowym” pobycie. Ja trafi łam na, delikatnie mówiąc, mnichów zwariowanych. Ponieważ do świątyni dotarliśmy trochę za wcześnie, zabawiali mnie rozmową. Jeden, nieźle mówiący po angielsku, opowiedział mi fi lm o Chopinie, który niedawno oglądał, wspomniał też o Wałęsie. Później, nucąc I’m bad, I’m bad…, spytał, czy lubię Michaela Jacksona. Ci, którzy nie znali angielskiego, częstowali mnie słodkim ryżem i tytoniem. Mieli ubaw po pachy, kiedy krztusiłam się dymem.

Gdy dołączyli do nas pozostali mnisi, nadszedł czas na ofiarowanie jedzenia. Zasady są proste: nie wolno mieć nakryć głowy, stopy muszą być bose, pożywienie (włożone do foliowych torebek) trzeba wręczać obiema rękami, lekko się przy tym kłaniając. Podanie mnichowi czegokolwiek jedną ręką jest wyrazem braku szacunku.

Po tej ceremonii weszliśmy wreszcie na teren świątyni – na spotkanie z dzikimi kotami i śniadanie z mnichami. Pod dachem, gdzie odbywają się modlitwy, zobaczyłam kocięta około 5-miesięczne i niespełna roczne, przypięte smyczami do barierek. Zaczęliśmy od ich karmienia. Należy pamiętać, że maluchy ciągle chcą się bawić, więc gdy tylko skończy się mleko, trzeba albo sięgnąć po następną butelkę, albo poddać się igraszkom w charakterze… zabawki. Wolontariusze i pracownicy bardzo dbają zarówno o bezpieczeństwo, jak i robienie zdjęć odwiedzającym. Nas – gości – była tylko czwórka, więc świątynię i tygrysy mieliśmy wyłącznie dla siebie.

Okazało się, że jednym z wolontariuszy był chłopak z Łodzi, który opowiedział mi nieco więcej o tym miejscu. Świątynię założono w 1994 r., pierwsze kocięta trafi ły tu pięć lat później, gdy jedna tygrysica prowadząca młode stała się ofiarą kłusowników. Pomysłodawcą otwarcia w świątyni sierocińca dla tygrysów był opat Phra Acharn Phusit. Kolejne koty trafiały tu z tych samych powodów, ale zdarzały się też dorosłe zwierzęta. Z czasem opat musiał się postarać o pomoc z zewnątrz, m.in. o dofinansowanie powiększającego się sierocińca. Podczas mojej wizyty w świątyni przebywało 46 kotów, którymi zajmowało się ponad 70 osób – od wolontariuszy przez opiekunów, weterynarzy po pracowników administracyjnych.

Ponieważ już rok wcześniej rozważałam przyjazd do Kanchanaburi na wolontariat, świeżo poznany Polak uprzedził mnie, na co się trzeba przygotować i jak wygląda praca z dzikimi kotami. Poza brakiem ciepłej wody i możliwością prania ubrań tylko raz w tygodniu – wszystko mi się podobało! Okazało się też, że to, co do tej pory mnie powstrzymywało, czyli brak doświadczenia w pracy ze zwierzętami, nie stanowi żadnej przeszkody.

Po nakarmieniu kociąt opat poprowadził poranną modlitwę, w której my również mogliśmy wziąć udział. (Chciałam z nim zamienić kilka słów, ale na podest, gdzie siedzą mnisi, kobiety nie mają wstępu). Później wszystkie dary, które zostały zebrane przed wejściem do świątyni, wystawiono na wspólnym stole. Postanowiłam spróbować wszystkiego. Trafiła mi się, na przykład, smażona świńska skóra na ostro (okropieństwo) i ryż z jajkiem (pycha).