Wreszcie zdałem sobie sprawę, że w tych guzach hoduję znane prawie w całej tropikalnej Ameryce pasożyty bicho, czyli czerwie muchy Dermatobia hominis pasożytujące na ssakach, w tym i na ludziach. Orientowałem się, co to jest, ale głowę miałem nabitą instrukcjami dwóch bardzo znanych podręczników entomologii medycznej. Zalecały jak najszybsze usunięcie nieproszonych gości drogą chirurgiczną. Guzy nabrały wręcz imponujących rozmiarów. Udałem się do Belem, do lekarza, jak się okazało z wykształcenia chirurga, który nauki medyczne pobierał we Francji.
Jak na chirurga przystało, zabrał się ostro do dzieła i w miejscowym znieczuleniu przeciął dwa guzy. Ale coś mu kiepsko szło. Zamiast wyciągnąć całego czerwia, przeciął go na dwoje i część zgubił. Drugiego też nieco poharatał, więc i w tej ranie zostawił jakiś jego fragment. Trzeci guz, na moje życzenie, zostawił. Zdecydowałem hodować go dalej i zobaczyć, co z tego wyniknie. Jako że zabieg nie należał do udanych, co drugi dzień musiałem jeździć na zmianę opatrunku. Trwało to prawie dziesięć dni [...]. W końcu znudziło mi się oczekiwanie, aż larwa sama wyjdzie.
Któregoś dnia odwiedziłem mojego przyjaciela. Rzucił okiem na mój „nabytek” entomologiczny i zapytał:
– Chcesz, bym ci go wyciągnął?
– Tak – odpowiedziałem.
– Daj mi nieco waty i spirytus.
Ruchem eksperta wziął watę w palce, ucisnął guz od dołu i wyskoczył duży czerw. Posmarował skórę spirytusem i na tym całą sprawę zakończył. Ja tymczasem załadowałem czerwia do probówki, umieszczając na niej odpowiednią informację, m.in. tę, że żywicielem pasożyta był niżej podpisany, a po wielu podróżach owa larwa Dermatobia hominis wylądowała w Instytucie Zoologii PAN w Warszawie, jako – zdaje mi się – pierwszy okaz tego rodzaju w ich zbiorach.
To, wydawałoby się, drobne wydarzenie świetnie charakteryzuje Borysa Malkina – przyrodnika, antropologa, fotografa, filmowca-dokumentalistę, badacza kultur Indian Ameryki Południowej. I wytrawnego podróżnika, którego w świat gnało nie snobistyczne pragnienie „zaliczenia” turystycznych atrakcji, ale pasja, chęć poznania i odkrycia czegoś nowego.

Borys Małkin urodził się 20 listopada 1917 r. w Witebsku. Rewolucyjne porządki wprowadzone przez bolszewików na tyle zaniepokoiły jego rodziców, że postanowili opuścić Rosję. W 1918 r. przenieśli się do Warszawy. Ojciec Jakub, prawnik, pracował w Stowarzyszeniu Drobnych Kupców. Matka, Cecylia z Lewinów, prowadziła dom. Jak każda ambitna rodzina, Małkinowie (tak wtedy brzmiało nazwisko rodowe, Malkinem został wiele lat później) pragnęli, by ich syn zdobył solidne wykształcenie. Tyle że młody Borys zamierzał życie przeżywać po swojemu i lekcje zbytnio go nie zajmowały. Nie żeby się nie uczył.

– On po prostu uczył się tego, co mu się podobało: przyrody, geografii, historii – mówi Helena Malkin, żona badacza. – I musiał być jakimś strasznym chuliganem, bo usuwano go z wielu szkół.
Pewnego razu nauczycielka biologii ze strachu przed przyniesionym przez Borysa na lekcje zaskrońcem wskoczyła na stół, a rabin regularnie wyrzucał go z lekcji teologii żydowskiej. Jednak przyrodnicza pasja niesfornego ucznia zwróciła uwagę dyrektora gimnazjum żydowskiego, przyrodnika Szymona Tenenbauma.