Często wzbudza strach, choć jest zupełnie niegroźny. Ten polski wąż jest bardzo rzadki i wyjątkowo skryty

Gniewosz plamisty, znany również jako miedzianka (Coronella austriaca), to jeden z najbardziej tajemniczych gadów występujących w Polsce. Choć nie jest groźny dla człowieka, często bywa mylony ze żmiją, co skutkuje jego nieuzasadnionym tępieniem. W artykule wyjaśniamy, jak rozpoznać tego węża, gdzie można go spotkać, czym się żywi oraz jakie działania ochronne są podejmowane w celu ratowania tego zagrożonego gatunku.

Wygląd i morfologia

Ten niejadowity wąż o smukłej sylwetce jest również zwany jako miedzianka. Dorosłe osobniki osiągają zazwyczaj 60–75 cm długości, przy czym samice bywają wyraźnie większe i mogą dochodzić nawet do około 90 cm. Ich smukła sylwetka przekłada się na niewielką masę ciała (50–60 gramów), a osobniki przekraczające 100 gramów należą do rzadkości.

Ciało gniewosza ma przekrój niemal okrągły i jest pokryte drobnymi, gładkimi łuskami, które nadają mu lekko połyskujący wygląd. Ogon stanowi od kilkunastu do nawet około jednej czwartej długości całego ciała i zwęża się stopniowo, by zakończyć się delikatnie zaostrzonym wierzchołkiem. Głowa jest niewielka, słabo odgraniczona od tułowia, z zaokrąglonym pyskiem i stosunkowo małymi oczami. Charakterystyczną cechą diagnostyczną jest okrągła źrenica, typowa dla węży niejadowitych.

Ubarwienie gniewosza bywa zmienne, lecz utrzymane jest w stonowanej palecie barw. Dominują odcienie rdzawe, brązowe i szarawe. Samice częściej przybierają spokojniejsze, popielate tony. Na tylnej części głowy zwykle widoczna jest ciemna plama w kształcie podkowy, serca lub dwóch zbliżonych trójkątów. Od nozdrzy przez oko biegnie ciemna smuga, przechodząca dalej w ciągnącą się wzdłuż przedniej części ciała linię. Na grzbiecie występują naprzemianległe plamy, czasem łączące się w nieregularny wzór.

Gniewosz plamisty a żmija zygzakowata

Pomyłki między gniewoszem plamistym a żmiją zygzakowatą nie należą do rzadkości. Oba węże są zbliżone wielkością, mają podobną kolorystykę i mogą występować na tych samych, ciepłych stanowiskach. Różnice są jednak wyraźne dla uważnego obserwatora.

Podstawową cechą odróżniającą jest kształt głowy. U gniewosza ma ona formę owalną i łagodnie przechodzi w szyję, podczas gdy u żmii jest wyraźnie trójkątna i wyraźnie odcinająca się od reszty ciała. Równie istotna jest źrenica oka: okrągła u gniewosza, natomiast pionowa, „kocia” u żmii. Wzór na grzbiecie gniewosza składa się z plam ułożonych naprzemiennie, które tylko czasem tworzą ciągłą linię. Z kolei klasyczny, wyraźny zygzak jest typowy dla żmii, choć i tu zdarzają się odstępstwa.

Zachowanie także bywa mylące. Zaniepokojony gniewosz potrafi głośno syczeć i próbować gryźć, co może potęgować wrażenie zagrożenia. Jest to jednak wyłącznie reakcja obronna, a brak jadu sprawia, że nie stanowi on realnego niebezpieczeństwa dla człowieka.

Występowanie

Gniewosz plamisty jest gatunkiem o szerokim, lecz nieciągłym zasięgu. Spotykany jest w znacznej części Europy, z wyłączeniem Irlandii, większości Półwyspu Skandynawskiego oraz fragmentów Europy Zachodniej i Południowej. Na wschodzie jego zasięg sięga przez obszary Rosji aż do zachodniego Kazachstanu i północnego Iranu. Mimo rozległego areału wszędzie występuje punktowo i nigdzie nie jest gatunkiem pospolitym.

Preferuje środowiska ciepłe, suche i silnie nasłonecznione. Zasiedla tereny kamieniste, zarośla, murawy, obrzeża lasów oraz mozaikę siedlisk, w których może znaleźć zarówno miejsca do wygrzewania się, jak i liczne kryjówki. Unika obszarów wilgotnych, podmokłych i trwale zacienionych. W górach spotykany jest rzadziej, zwykle do około 1000 m n.p.m., choć pojedyncze obserwacje pochodzą z wysokości przekraczających 2000 m.

Gdzie w Polsce występuje gniewosz plamisty?

W Polsce gniewosz plamisty należy do węży rzadkich, a jego rozmieszczenie ma charakter wyspowy. Najczęściej notowany jest w południowej części kraju, szczególnie w województwach świętokrzyskim, małopolskim i podkarpackim. Są to obszary oferujące odpowiednie warunki termiczne i strukturalne, takie jak nasłonecznione zbocza, murawy kserotermiczne czy kamieniste polany.

Znacznie rzadziej spotyka się go na północy i zachodzie Polski. Pojedyncze stanowiska znane są m.in. z Pomorza Zachodniego czy Wielkopolski, gdzie jednak gatunek ten uchodzi za skrajnie nieliczny i lokalnie może być już bliski zaniku. Jego obecność wiąże się często z siedliskami antropogenicznymi. Można go więc spotkać w okolicach opuszczonych zabudowań, kamieniołomów, nasypów kolejowych czy ruin, które paradoksalnie potrafią mu zastępować naturalne struktury skalne.

Mało urozmaicona dieta gniewoszy

Gniewosz chwyta ofiarę i owija swoim ciałem, co prowadzi do jej unieruchomienia. Następnie wąż połyka ją w całości żywą lub martwą. Dieta gniewosza plamistego jest stosunkowo wąska i wyspecjalizowana. Podstawę jego pożywienia stanowią gady, przede wszystkim jaszczurki. Częstym elementem diety są także padalce, a sporadycznie inne węże, w tym osobniki własnego gatunku, co świadczy o występowaniu kanibalizmu.

Wraz z wiekiem zmienia się jednak udział poszczególnych ofiar. Osobniki młode polują niemal wyłącznie na drobne gady, natomiast u dorosłych gniewoszy coraz większe znaczenie zaczynają mieć drobne ssaki, takie jak myszy czy ryjówki. W niektórych populacjach ssaki mogą stanowić nawet znaczną część jadłospisu. Rzadziej zdarzają się płazy czy pisklęta ptaków.

Czy gniewosz plamisty jest jadowity?

Gatunek ten nie posiada gruczołów jadowych ani zębów przystosowanych do wprowadzania jadu. Ugryzienie, choć możliwe w sytuacji silnego stresu, jest dla człowieka całkowicie niegroźne i porównywalne raczej do drobnego zadrapania.

Mimo to gniewosz bywa zabijany z obawy przed rzekomym zagrożeniem. Mylenie go ze żmiją zygzakowatą jest jednym z głównych czynników ograniczających liczebność jego populacji w Polsce.

Jajożyworodność i walki samców

Gniewosz plamisty jest gatunkiem jajożyworodnym, co oznacza, że rozwój jaj odbywa się w ciele samicy. Gody przypadają głównie na wiosnę, z największą intensywnością w maju. W tym okresie samce stają się bardziej aktywne i agresywne wobec rywali, co prowadzi do charakterystycznych zapasów, polegających na oplataniu się ciał i próbach zdominowania przeciwnika.

Po kilkumiesięcznym okresie rozwoju, pod koniec lata (zwykle w drugiej połowie sierpnia lub na początku września), samica rodzi od kilku do kilkunastu młodych, w pełni ukształtowanych i samodzielnych. Młode gniewosze mierzą zwykle od 10 do 18 cm i niemal natychmiast po urodzeniu rozpoczynają samodzielne polowanie. Jest to dla nich kluczowy moment, ponieważ przed nadejściem zimy muszą zgromadzić zapasy energetyczne niezbędne do przetrwania hibernacji.

Czy gniewosz plamisty jest pod ochroną?

Gniewosz plamisty objęty jest w Polsce ścisłą ochroną gatunkową. Figuruje w Polskiej Czerwonej Księdze Zwierząt jako gatunek narażony na wyginięcie (kategoria VU), a także podlega ochronie międzynarodowej na mocy konwencji berneńskiej oraz unijnej dyrektywy siedliskowej.

Najpoważniejsze zagrożenia dla jego przetrwania to:

• zanik i fragmentacja siedlisk, postępująca sukcesja roślinna,
• intensywna zabudowa,
• bezpośrednie tępienie przez ludzi.

Ochrona gniewosza wymaga zachowania mozaiki otwartych, nasłonecznionych terenów, monitoringu populacji oraz działań edukacyjnych, które pozwolą ograniczyć nieuzasadniony strach przed tym niegroźnym wężem. Tylko połączenie ochrony siedlisk i zmiany społecznego postrzegania tego gatunku może zapewnić mu realne szanse na przetrwanie w polskim krajobrazie.

Źródło: National Geographic Polska

Nasza autorka

Marzena Wardyn-Kobus

Autorka tekstów z pogranicza przyrody, kultury i podróży. W serwisie tworzy artykuły popularnonaukowe o otaczającym nas świecie, łącząc rzetelną wiedzę z przystępnym językiem i dbałością o szczegóły. Pisze, by zachęcać innych do uważnego kontaktu z przyrodą – nawet tą najbliższą, tuż za domem. Kaszubka mieszkająca na Kujawach, zakochana w górskich szlakach i leśnych bezdrożach. Jej przydomowy ogródek to strefa zrównoważonego eksperymentowania – dąży do tego, by uprawiać rośliny ekologicznie, z szacunkiem dla natury. Wolne chwile spędza z książką, wędrując po lesie lub tworząc makramy.