Düsseldorf zachwyca kontrastami. To miasto tradycji i nowoczesności

Spis treści:

1. Miasto nad Renem
2. Od Worringen do współczesności
3. Biurko Zagłębia Ruhry i stolica mody
4. Architektoniczne atrakcje Düsseldorfu
5. Japońska dusza w sercu Nadrenii
6. Kultura i tradycja

Düsseldorf to miasto wyjątkowe, które w unikatowy sposób unifikuje swoją przemysłową przeszłość z nowoczesną gospodarką, opartą na usługach, modzie i kulturze. To metropolia, która potrafi zachwycić luksusem Königsallee, zainspirować architekturą Gehry’ego i ugościć w bezpośredniej atmosferze nadreńskiego browaru, udowadniając, że profesjonalizm biznesowy nie musi stać w opozycji do radości życia.

Miasto nad Renem

Düsseldorf znajduje się w zachodnich Niemczech, w kraju związkowym Nadrenia Północna-Westfalia. Jego granice rozciągają się w centralnej części basenu dolnego Renu, u ujścia rzeki Düssel. To właśnie lokalizacja u zbiegu dwóch cieków wodnych nadała osadzie nazwę, która w dosłownym tłumaczeniu oznacza „wieś nad Düssel”. Większość terytorium miasta rozciąga się na prawym brzegu najdłuższej rzeki Niemiec.

Administracyjnie Düsseldorf jest sercem regionu metropolitalnego Ren-Ruhr. Miasto graniczy bezpośrednio z ośrodkami takimi jak Duisburg, Neuss, Ratingen czy Erkrath.

Od Worringen do współczesności

Najstarsze wzmianki o osadnictwie w tym rejonie sięgają VII i VIII wieku, kiedy to u ujścia Düssel funkcjonowały skromne osady rybackie i rolnicze. Oficjalna nazwa „Düsseldorp” pojawia się w dokumentach po raz pierwszy w połowie XII wieku.

5 czerwca 1288 roku, na polach Worringen, rozpętała się jedna z najkrwawszych bitew średniowiecza, w której hrabia Adolf von Berg wraz z sojusznikami (w tym z mieszkańcami Düsseldorfu i Kolonii) pokonał wojska arcybiskupa Kolonii. Zwycięstwo to otworzyło drogę do nadania osadzie praw miejskich, co nastąpiło 14 sierpnia 1288 roku. W kolejnych stuleciach Düsseldorf rozwijał się jako rezydencja książęca. W czasie panowania Jana Wilhelma Wittelsbacha miasto zostało znacznie rozbudowane i ufortyfikowane, stając się stolicą zjednoczonych księstw Jülich-Kleve-Berg.

Największy rozkwit kulturalny przypadł na przełom XVII i XVIII wieku i panowanie elektora Jana Wellema. To właśnie jego pasja do sztuki uczyniła miasto europejskim centrum malarstwa i rzeźby, choć należy zaznaczyć, że udział w nadaniu kierunku rozwoju miała także Anna Maria Medycejska, jego żona. Düsseldorf gościł wówczas wybitnych artystów, których praca przyczyniła się do powstania imponującej galerii obrazów.

Wiek XIX przyniósł miastu pruską administrację i gwałtowną industrializację. Po okresie napoleońskim, kiedy to Düsseldorf pełnił funkcję stolicy Wielkiego Księstwa Bergu, miasto stało się częścią Prus w 1815 roku. Rozwój kolei oraz przemysłu stalowego i maszynowego w latach 70. XIX wieku przekształcił Düsseldorf w potęgę gospodarczą, zwaną „biurkiem Zagłębia Ruhry”, ze względu na koncentrację administracji przemysłowej. W czasie II wojny światowej miasto doznało dotkliwych zniszczeń. W trakcie szybkiej odbudowy postawiono na nowoczesne planowanie urbanistyczne z jednoczesną troską o rekonstrukcję kluczowych zabytków. W 1946 roku Düsseldorf stał się stolicą nowo utworzonego kraju związkowego Nadrenia Północna-Westfalia.

Biurko Zagłębia Ruhry i stolica mody

Dzisiejszy Düsseldorf to strategiczne centrum finansów i handlu. Swoje siedziby mają tam korporacje z listy Fortune Global 500 i giganci indeksów DAX. Miasto jest kluczowym ośrodkiem sektora telekomunikacyjnego, reklamowego i prawniczego, przyciągając międzynarodowy kapitał i specjalistów z całego świata. Centrum wystawiennicze Messe Düsseldorf jest gospodarzem około jednej piątej wiodących na świecie targów branżowych.

Ważnym filarem gospodarki miasta jest przemysł modowy. Działa tam ponad 800 showroomów, w których prezentowane są kolekcje najbardziej znanych projektantów, a słynna Königsallee, znana powszechnie jako „Kö”, to jedna z najbardziej dochodowych i luksusowych ulic handlowych w Europie.

Architektoniczne atrakcje Düsseldorfu

W krajobrazie Düsseldorfu wyraźnie widoczny jest mariaż przeszłości i przyszłości. Każda epoka odcisnęła tam swój ślad, tworząc zróżnicowaną przestrzeń miejską

Historyczne symbole w Altstadt

Altstadt, czyli Stare Miasto, to historyczne i towarzyskie centrum Düsseldorfu. Ta piękna część miasta charakteryzuje się niemałym zagęszczeniem zabytków, co w kontekście jej stosunkowo niewielkiej powierzchni jest szczególnie imponujące.

Najstarszym tamtejszym budynkiem jest bazylika św. Lamberta, datowana na XIII wiek. Jej najcharakterystyczniejszym elementem jest skręcona iglica. Według podań ludowych, wieża zyskała taki kształt w wyniku gniewu diabła, jednak naukowe wyjaśnienie wskazuje na zastosowanie niewysezonowanego drewna dębowego podczas odbudowy po pożarze w 1815 roku, które wypaczyło się w miarę wysychania.

W sąsiedztwie znajduje się Schlossturm na Burgplatz – wieża będąca jedyną pozostałością po dawnym zamku miejskim. Obecnie mieści się tam Muzeum Żeglugi. Sam Burgplatz uznawany jest za jeden z najpiękniejszych placów nadreńskich, stanowiąc popularne miejsce spotkań i organizacji festiwali. Nieopodal wznosi się renesansowy ratusz i konny pomnik elektora Jana Wellema, który stał się jedną z ikon miasta.

Architektoniczna rewolucja

Zupełnie inny charakter prezentuje MedienHafen. W latach 90. XX wieku, ten dawny port rzeczny przeszedł spektakularną transformację, stając się czymś w rodzaju poligonu doświadczalnego dla najwybitniejszych architektów. Największą atrakcją są budynki „Der Neue Zollhof”, zaprojektowane przez Franka Gehry’ego. Składają się na nie trzy bryły o pofalowanych fasadach, wykonane z różnych materiałów – białego tynku, czerwonej cegły i polerowanej stali, w której odbijają się sąsiednie obiekty.

Nad portem dominuje Rheinturm – wieża o wysokości 240,5 metra. To najwyższa budowla w mieście. Oferuje taras widokowy i obrotową restaurację, pozwalającą podziwiać 360-stopniową panoramę. Unikatową cechą wieży jest jej system oświetlenia pełniący funkcję zegara cyfrowego – największego tego typu na świecie.

Schloss Benrath

Zlokalizowany na południowych obrzeżach miasta pałac Benrath to perła architektury rokoko i wczesnego klasycyzmu. Zbudowany w latach 1755-1773 jako letnia rezydencja i pałac myśliwski elektora Karola Teodora, stanowi unikatową kompozycję architektury, rzeźby i sztuki ogrodowej.

Imponującą posiadłość otacza 61-hektarowy park z licznymi kanałami i założeniami tematycznymi, między innymi z ogrodem francuskim i angielskim. Wnętrza pałacu są niezwykle cenne. Zwiedzający muszą zakładać specjalne filcowe kapcie, aby chronić zabytkowe parkiety. Obecnie kompleks mieści trzy muzea: Muzeum Corps de Logis, Muzeum Sztuki Ogrodowej i Muzeum Historii Naturalnej.

Japońska dusza w sercu Nadrenii

Düsseldorf jest domem dla jednej z największych i najbardziej aktywnych społeczności japońskich w Europie. Mieszka tam około 15 tys. Japończyków. Centrum tej diaspory stanowi Immermannstraße i jej okolice, gdzie tradycyjne niemieckie kamienice wypełnione są japońskimi sklepami, księgarniami, hotelami i restauracjami serwującymi autentyczny ramen, sushi i okonomiyaki.

Wpływy japońskie są widoczne nie tylko w gastronomii, ale także w krajobrazie miasta. W dzielnicy Niederkassel znajduje się EKŌ-Haus – wyjątkowy kompleks kulturalny z jedyną z nielicznych świątyń buddyjskich w Europie. Z kolei w Nordparku można odwiedzić ogród japoński, będący darem tamtejszej społeczności dla mieszkańców Düsseldorfu.

Największym świętem japońsko-niemieckiej przyjaźni jest Japan-Tag. To doroczne wydarzenie przyciąga ponad 600 tys. odwiedzających, którzy uczestniczą w pokazach sztuk walki, warsztatach kaligrafii, konkursach cosplay i koncertach muzyki j-pop. Dzień kończy się spektakularnym, tematycznym pokazem japońskich fajerwerków nad Renem, przygotowywanym przez japońskich mistrzów pirotechniki.

Kultura i tradycja

Düsseldorf to miasto o niezwykle bogatym życiu kulturalnym, które harmonijnie łączy tradycje ludowe z awangardą artystyczną.

Altbier

Altbier to duma lokalnych browarów. Jest to piwo górnej fermentacji, ale leżakowane w niskich temperaturach, co nadaje mu charakterystyczny, miedziany kolor i wyrazisty, chmielowy smak. W Altstadt tradycja piwowarska jest wciąż żywa w wielu rzemieślniczych browarach.

Kultura picia Altbier wiąże się ze specyficzną etykietą. Obsługą zajmują się kelnerzy zwani Köbes, słynący z szorstkiego humoru i… efektywności. Puste szklanki są bez pytania wymieniane na pełne, a obsługa zaznacza ilość wypitego trunku kreskami na podstawce. Aby zakończyć degustację, należy przykryć nią szklankę, co jest sygnałem do wystawienia rachunku.

Radschläger

Radschläger, czyli postać dziecka robiącego gwiazdę, to najstarszy symbol miasta. Jego geneza nie jest do końca jasna. Najczęściej powtarzana legenda łączy go z bitwą pod Worringen – dzieci miały rzekomo wyrażać swoją radość z uzyskania praw miejskich, robiąc gwiazdy na ulicach. Inna wersja mówi o chłopcu, który uratował powóz ślubny elektora, trzymając pęknięte koło własnym ciałem w pozycji gwiazdy.

Muzea

Miasto jest światowej sławy centrum sztuki. Kunstakademie Düsseldorf to kuźnia talentów, z którą związani byli tacy artyści jak Joseph Beuys, Gerhard Richter czy Andreas Gursky. Imponujące kolekcje można podziwiać w trzech głównych lokalizacjach Kunstsammlung Nordrhein-Westfalen:

• K20 (Grabbeplatz) – skupia się na klasycznym modernizmie;
• K21 (Ständehaus) – prezentuje sztukę współczesną po 1980 roku;
• Schmela Haus – pełni funkcję przestrzeni dla wystaw czasowych i dyskusji o sztuce.

Nasz autor

Artur Białek

Współpracownik National-Geographic.pl. Wcześniej związany m.in. z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. Pisał dla tytułów takich jak: „Kulisy Powiatu”, „AndroidNow” (gdzie pełnił także funkcję redaktora naczelnego) i „Bezpieczna Podróż”. Z wykształcenia jest ekonomistą, ale bardziej z przypadku niż zamiłowania. Jego największą pasją są podróże, zwłaszcza do miejsc wysokich, stromych i skalistych. Niewiele brakuje mu do zdobycia Korony Gór Polski, ale jego ambicje sięgają dalej. Lepiej niż w otoczeniu betonu i wielkopłytowej zabudowy czuje się wśród drzew i gór, które są jego największą miłością (zaraz obok ekosystemów leśnych), a obiektyw jego aparatu woli architekturę zabytkową niż nowoczesną. Najbardziej interesuje go historia współczesna, jako ta najlepiej poznana i pozostawiająca najmniej znaków zapytania. Wszystkie zwierzęta uważa za równorzędnych mieszkańców Ziemi. Zgodnie ze swoimi zainteresowaniami, w „National-Geographic.pl” pisze przede wszystkim o przyrodzie i historii. Zagorzały przeciwnik betonozy. Prywatnie opiekun dwóch wspaniałych gryzoni.