Sporty ekstremalne: motocross

Sporty ekstremalne uprawiane bez wzlatywania w przestworza to w wielu przypadkach sporty motorowe. Wśród nich dużą popularnością cieszy się widowiskowy motocross. To specyficzna forma wyścigów motocyklowych, które rozgrywają się na specjalnie przygotowanych do tego torach, usypanych z piasku, gliny, ziemi. Istnieją specjalne, przystosowane do jazdy w podobnych warunkach motocykle, o pojemności silników  od 50 cm³ do 525 cm³. Nie są one dopuszczone do ruchu ulicznego ze względu na brak oświetlenia i innych niezbędnych elementów.

W wyścigu motocrossowym udział bierze zwykle 40 zawodników. Wiąże się on z silnymi emocjami i sporym ryzykiem. Wymaga od zawodników sprawności, biegłości w prowadzeniu maszyny, siły. Aby ukończyć wyścig, muszą oni pokonać tor przeszkód o różnej trudności. Zwody motocrossowe przyciągają bardzo wielu widzów ze względu na swoją widowiskowość.

 

Sporty ekstremalne: skoki na bungee

Sporty ekstremalne wychodzą niekiedy poza wąskie grono ich entuzjastów i stają się popularną rozrywką. Dotyczy to na przykład skoków na bungee. To skoki wykonywane z dużej wysokości, na długiej linie z gęsto splecionych, gumowych włókien. Guma jest przymocowana do nóg skaczącego. Początki tego sportu wywodzą się z wyspy Pentecost - jej rdzenni mieszkańcy wykonywali skoki z bambusowych wież, z asekuracją przywiązanych do kostek lin, aby zapewnić plemieniu szczęście i urodzaj, a także udowodnić swoją siłę i męskość.
Pierwszy skok poza wyspą wykonali Brytyjczycy w roku 1979. Od tamtej pory popularność skoków na bungee wzrastała. Dziś niewiele osób uprawia ten sport regularnie, choć pojedyncze skoki są atrakcją wielu imprez i miejsc. Często skoku dokonuje się w bardzo malowniczych okolicznościach, co zapewnia dodatkowe emocje i doznania.

 

Sporty ekstremalne: alpinizm

Sporty ekstremalne to także te, które wymagają radzenia sobie w szczególnie trudnych warunkach. Należy do nich alpinizm - wspinaczka górska uprawiana w górach klasyfikowanych jako wysokie (charakteryzujących się rzeźbą alpejską).  Szczególnymi odmianami alpinizmu są wspinaczka skalna, wspinaczka lodowa, a także alpinizm jaskiniowy i narciarstwo wysokogórskie. Każda jego odmiana wiąże się z wysokim ryzykiem i wymaga doświadczenia, sprzętu, specjalistycznej wiedzy.

Alpinizm w polskim nazewnictwie to także wspinanie się w wysokich partiach Tatr. Alpiniści nierzadko zdobywają naprawdę wysokie szczyty. Aby tego dokonać, miesiącami lub latami pracują nad swoją kondycją i formą. Potrzebują też wsparcia specjalistycznego sprzętu. W górach mierzą się nie tylko z własnymi słabościami i ograniczeniami, ale przede wszystkim z surowymi, bardzo trudnymi warunkami i z samą przyrodą.