Japonia: kultura i religia

To Japonia dała światu takie poetyckie gatunki jak hoku, tanka, haiku. Starożytne japońskie ryciny wciąż zadziwiają koneserów i miłośników sztuki swoją ekspresją i kompletnością. Fascynuje nas też tamtejszy teatr, skomplikowany język czy poezja, z której słynie Japonia. Religia jest kolejnym specyficznym elementem, jaki odróżnia ten kraj od innych.

Jak w każdym innym kraju, podstawą kultury w Japonii jest jej język i pisanie. Tak zwany język staro-japoński powstał dzięki zapożyczeniu systemu znaków i pisaniu starożytnych Chin. Mimo to stopniowo się transformując pozostaję, jednym z najtrudniejszych do nauki. Szintoizm i buddyzm zen, które przez wiele stuleci były głównymi religiami w tym kraju, zapoczątkowały pewne podejście do życia i sztuki. Szintoizm to rodzaj starożytnej mitologii opisującej życie bogów i duchów. Pod wpływem religii w kraju powstały bardzo ścisłe relacje w ramach grup społecznych, kult przywódców i kult umarłych. Pojawienie się buddyzmu w Japonii i jego szybkie rozprzestrzenienie się jest nadal tajemnicą dla naukowców, ale od V wieku zaczął on wywierać poważny wpływ na umysły i psychologię ludności tego kraju.

W prawie wszystkich dziełach starożytnego malarstwa w Japonii jedno z głównych miejsc zajmuje natura, która z punktu widzenia religii jest ucieleśnieniem boskiej zasady. Kolejnym elementem fascynującej kultury Japonii jest literatura. Ta powstała stosunkowo wcześnie i to za sprawą kobiet. Podczas gdy japońscy mężczyźni pisali przy użyciu chińskich znaków, kobiety, którym nie wolno było uczyć się języków obcych, pisały w języku japońskim, tworząc zaskakująco piękne prace, które realistycznie odzwierciedlają świat. Muzeum Narodowe w Tokio (adres: 13-9 Ueno Park, Taito-ku, Tokio, 110-871) stanowi okazję do zapoznania się z bogatą kolekcją eksponatów, które pozwalają nam prześledzić relacje między różnymi aspektami kultury japońskiej i ich rozwojem na przestrzeni wieków.

Unikalna warstwa kultury tego kraju związana jest z tradycjami samurajów. Ci pojawili się VII wieku. Buddyzm Zen był podstawą ideologii samurajów, na podstawie której opracowano nauki bushido - kodeksu honorowego, którego ściśle przestrzegali samurajowie. Wygląd samuraja - bushi - ukształtował się w XVIII wieku. Historia klasy samurajów zakończyła się już w XIX wieku, ale duch Bushido nadal żyje w Japonii, co stało się dość oczywiste podczas II wojny światowej.

Poszukiwanie harmonii między wszystkimi elementami życia jest chyba najbardziej charakterystyczną ze wszystkich dziedzin sztuki japońskiej. Chęć znalezienia najjaśniejszych akcentów, które najlepiej podkreślają indywidualność przedstawionego obiektu, niezależnie od sposobu prezentacji informacji, sprawia, że sztuka tego kraju jest zawsze aktualna. Dokładna równowaga najlepszych przejść kolorów w połączeniu z wykwintnymi liniami w pracach malarskich wyróżnia obrazy japońskich artystów. Wszystkie z nich, w tym dzieła użytkowe, które są używane w życiu codziennym, są pełne ukrytego znaczenia i pozwalają od nowa spojrzeć na otaczającą rzeczywistość.

Globalizm przejawia się we wszystkich aspektach życia, a zatem i współczesna kultura Japonii nie mogła się mu oprzeć. We współczesnej sztuce tego kraju kształtują się tendencje, które kształtują się w głównym obszarze kulturowym świata, ale jednak każde dzieło japońskich artystów, poetów, pisarzy, filmowców noszą nadal te cechy, które Kraina Wschodzącego Słońca chroniła przez wiele stuleci jako jeden ze swoich skarbów.