SLS, roll out! Największa rakieta świata, która wyniesie astronautów ku Księżycowi, trafiła na stanowisko startowe
Gigantyczna, mierząca niemal 100 metrów wysokości rakieta księżycowa NASA została przetransportowana na stanowisko startowe. Tym samym rozpoczął się ostatni etap przygotowań do pierwszego od 54 lat załogowego lotu wokół Księżyca.

Tysiące pracowników NASA i zaproszonych gości oglądało 17 stycznia 2026 popis możliwości NASA. Tego dnia przez wysokie na niemal 140 metrów drzwi jednego z największych budynków świata, Vehicle Assembly Building (VAB), którego objętość odpowiada ponad czterem objętościom warszawskiego Pałacu Kultury i Nauki, na platformie transportowej szerszej niż boisko piłkarskie, wyjechała zmontowana rakieta Space Launch System (SLS) wraz ze statkiem Orion.
Nie tylko rakieta. Najwięksi z największych
Ponad sześciokilometrowa droga na stanowisko startowe LC-39B zajęła niemal cały dzień. Sposób transportowania SLS jest wierną kopią tego, jak transportowano na stanowisko startowe rakiety Saturn, które wynosiły misje programu Apollo.
Zacznijmy od tego, że czerpiący garściami z rakiet Saturn oraz z rozwiązań przygotowanych na potrzeby programu wahadłowców projekt SLS, wymaga montażu pionowego. W mierzącym 160 metrów wysokości budynku montażowym VAB, prowadzi się integrację stopni rakiety oraz statku Orion.
Montaż odbywa się na tzw. mobilnej platformie startowej – Mobile Launcher (ML). Gdy zostaje ukończony, a cały system ma zostać przetransportowany na miejsce startu, do pracy wkracza jeden z największych pojazdów świata, tzw. Crawler-Transporter. Wjeżdża pod platformę, unosi cały zestaw i powoli transportuje tę kosmiczną wieżę na stanowisko.

Jak przewieźć największą rakietę świata? Wyzwania transportu w pionie
NASA dysponuje dwoma crawlerami. Zostały zbudowane jeszcze w latach 60. ubiegłego wieku właśnie po to, by transportować rakiety Saturn na stanowisko startowe. Wykorzystywane były też w programie wahadłowców. Przed uruchomieniem nowego programu Artemis zostały poddane gruntownej modernizacji, aby unieść ciężar SLS oraz poprawić systemy sterowania i hamowania.
Masa crawlera wynosi ok. 2 700 ton, a jego udźwig to ponad 8 000 ton. Stos startowy SLS z Orionem oraz paliwem to około 2 600 ton. Crawlery posiadają specjalny system poziomowania hydraulicznego, który kompensuje nachylenia i utrzymuje rakietę w niemal idealnym pionie. Każdy z czterech narożników pojazdu może być regulowany niezależnie.

Do Księżyca i z powrotem
Transportowi rakiety SLS przyglądał się również nowy administrator NASA Jared Isaacman oraz czteroosobowa załoga misji Artemis 2. – To wspaniały dzień. Widok naprawdę zapiera dech w piersiach – skomentował dowódca misji Reid Wiseman.
Wiseman, pilot Victor Glover oraz Christina Koch – doświadczeni astronauci NASA – polecą w 10-dniową misję razem z kanadyjskim astronautą Jeremym Hansenem, byłym pilotem myśliwskim, dla którego będzie to pierwszy lot w kosmos.
Astronauci nie będą lądowali na Księżycu, jedynie polecą odpowiednio wyznaczoną trajektorią do Srebrnego Globu i z powrotem. Dopiero kolejna misja, Artemis 3, ma za zadanie wylądować na naszym naturalnym satelicie. Kiedy do tego dojdzie niestety nie wiadomo.
Kiedy start?
Według planów agencji Artemis 2 ma wystartować w połowie lutego, gdy otworzy się pięciodniowe okienko startowe. Jednak już teraz podaje się zapasową datę marcową. Dla rakiety SLS i statku Orion będzie to drugi start.
Po raz pierwszy cały system został uruchomiony 16 listopada 2022 roku. Bezzałogowy test wypadł poprawnie, jednak doszło do uszkodzenia powłoki ablacyjnej statku załogowego. W trakcie wejścia w atmosferę fragmenty powłoki Avcoat zwęgliły się i odpadły. Nie doszło jednak do uszkodzenia samego statku.
Mimo to kwestia ta wymagała przeprowadzenia wielomiesięcznego dochodzenia, dodatkowych testów materiałowych oraz analiz trajektorii wejścia w atmosferę. Miejmy nadzieję, że kiedy załoganci misji Artemis 2 będą przebijali się przez ziemską atmosferę, by wrócić do domu, osłona zadziała perfekcyjnie.
Źródło: >Science Alert
Nasza autorka
Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka
Dziennikarka i redaktorka zajmująca się tematyką popularnonaukową. Pisze przede wszystkim o eksploracji kosmosu, astronomii i historii. Związana z Centrum Badań Kosmicznych PAN oraz magazynami portali Gazeta.pl i Wp.pl. Ambasadorka Śląskiego Festiwalu Nauki. Współautorka książek „Człowiek istota kosmiczna”, „Kosmiczne wyzwania” i „Odważ się robić wielkie rzeczy”.

