1 października

Kiedy w Afryce panuje pora sucha, a temperatura osiąga 25°C, stajemy u podnóża Kilimandżaro. Naszym oczom ukazuje się samotny masyw składający się z trzech wulkanów. Statystyki mówią, że do Uhuru Peak, najwyższego punktu na krawędzi centralnego wulkanu, dociera zaledwie 25 proc. uczestników wszystkich wypraw. Mimo że samo wejście nie jest trudne, to z powodu możliwości wystąpienia choroby wysokościowej stanowi nie lada wyzwanie dla organizmu. Czeka nas zmaganie z zimnem, rozrzedzonym powietrzem i zmęczeniem oraz przede wszystkim z własną niepełnosprawnością. Nasza podstawowa ekipa składa się dziewięciu osób: Angelika Chrapkiewicz- -Gądek cierpi na dystrofię mięśniową, Krzysztof Gardaś i Krzysztof Głombowicz poruszają się o kulach, Jan Mela stracił rękę i nogę, Piotr Pogon nie ma jednego płatu płuca, Katarzyna Rogowiec nie ma rąk, Piotr Truszkowski i Jarosław Rola jeżdżą na wózkach inwalidzkich, Łukasz Żelechowski nie widzi od urodzenia. Długo milczymy, kiedy dociera do nas, z jak poważnym przeciwnikiem mamy do czynienia. Spośród ośmiu łatwych tras wybieramy tę najpopularniejszą – Marangu Trail zwaną też Coca-Cola Route.

W Marangu Gate, na wysokości 1800 m n.p.m., gdzie zaczyna się podejście na szczyt, czekają przewodnicy, tragarze i kucharze – ponad 50 osób obsługi. Przed bramą parku z dachu autobusu spadają wózki alpejskie Angeliki i Piotra Truszkowskiego, a także rower Jarka Roli. Doprowadzenie sprzętu do stanu używalności trwa kilka godzin.

O 15.00 wyruszamy na szlak. Droga wiedzie przez las równikowy fascynujący bogactwem dźwięków i odcieni zieleni. Jest dużo gorzej, niż się spodziewaliśmy. Półtorametrowe przepusty odprowadzające wodę są sporym utrudnieniem, szczególnie dla wózkowiczów oraz Jarka jadącego na rowerze napędzanym ręcznie. Marsz coraz bardziej się opóźnia. Na szczęście w krzakach przy szlaku leży porzucony wózek ratowniczy. Mimo że jest ciężki i wielki, Piotrek natychmiast się nań przesiada, pozostawiając swój rozpadający się wehikuł. Idziemy w grupie, ale każdy przeżywa drogę po swojemu. – Chce mi się płakać. Każdy kamień, każdy wybój na szlaku powodują silny ból w plecach – z grymasem na twarzy opowiada Angelika. – Mój wózek nie ma amortyzacji, a poza tym coś się dzieje z kółkiem.

Około 19.00 zaczyna się ściemniać, wkładamy więc czołówki. Angelika jest już niesiona w siodle zrobionym z plecaka Bogusia Bednarza, ratownika GOPR. Do obozu Mandara Hut na wysokości 2700 m n.p.m. docieramy godzinę później. Przypomina trochę nasze górskie schroniska: drewniane domki, piętrowe łóżka, jadalnia, są też toalety i prysznic, z którego płynie lodowata woda. Jesteśmy bardzo zmęczeni. Większość z nas po kolacji idzie spać. Bez mycia.

2 października

Startujemy o 8.00. Od obozu Horombo Hut (3720 m n.p.m.) dzieli nas 12 km drogi w bardzo trudnym terenie. Wędrujemy wśród suchorośli i egzotycznych lobelii deckenii. Jest już mniej cienia, a świecące niemal pionowo słońce, daje nam nieźle w kość. Jacek Grzędzielski prowadzi niewidomego Łukasza. Na wysokości 3400 m n.p.m., kiedy chłopcy opracowali już system porozumiewania się bez słów (kijki w górę – noga w górę, kijki w dół – noga dół), Jacka dopada choroba wysokościowa objawiająca się wysoką gorączką, biegunką i zawrotami głowy. Kilkadziesiąt metrów dalej zaczyna słabnąć Jarek. Klatkę piersiową ma zdartą do krwi, ręce mu omdlewają, ale walczy. W końcu decyduje się oddać swój wehikuł Piotrkowi, a sam przesiada się na jego wózek. Piotrek rusza na rowerze tak mocno, że aż piasek sypie się spod kół. Niełatwą walkę toczy też idący o kulach Krzysiek Głombowicz. Na jego rękach zaczynają się pojawiać odciski. Noga obtarta przez źle dopasowane buty nie wygoiła się jeszcze. Krzysiek odlicza każdy krok: dla córki, dla rodziców, znów dla córki.

Do obozu docieramy po pięciu godzinach marszu, około 14.00. Turyści ze schroniska patrzą na nas z niedowierzaniem. Niektórzy wyszli z domków, aby nam się przyjrzeć.