Kiedy usłyszałam, że mam robić śledztwo Travelera na temat podróży osób niepełnosprawnych, poczułam się jak rasowy detektyw, który musi rozwikłać sprawę, o której wie, delikatnie mówiąc, niewiele. Bo muszę przyznać, że wcześniej nie zastanawiałam się, jako oni „to” robią, gdzie jeżdżą, jak planują, jakie mają powody. Przygotowałam się na historię 
o problemach, barierach i trudnościach, a otrzymałam pełne humoru i ciepła opowieści o odkrywaniu świata, w których przeszkodą co najwyżej mogą być pieniądze (a raczej ich brak), zebranie wesołej ekipy i jakieś niedogodności, które po miesiącu można obrócić w żart. Odetchnęłam. Te problemy 
z podróżowaniem są mi bliższe.

Zapraszamy do dyskusji na naszym forum - Wątek  "Warunki dla niepełnosprawnych turystów" znajdziesz tutaj

Bo warto poczuć stan nieważkości

Gdy wchodzę do domu Kasi Mielczarek, witają mnie cztery uśmiechnięte blondynki – mama i siostry. To tutaj razem planują, tworzą pomysły na kolejne wojaże. I nie mówię tu bynajmniej o wypadach nad Zalew Zegrzyński koło Warszawy, ale o podróżach naprawdę dalekich.

Kasia od dziecka zajmowała się pływaniem. W uprawianiu tego sportu nie przeszkodził jej nawet wypadek z 1991 r., wskutek którego ma sparaliżowane wszystkie kończyny. Jako 
osoba niepełnosprawna w 2003 r. zdobyła w pływaniu mistrzostwo Polski. Dlatego gdy pytam o idealne wakacje, od razu odpowiada, że ważne, żeby było dużo wody dookoła.

Jej pierwszy samodzielny wyjazd odbył się, paradoksalnie, do zimnego śródlądowego Sheffield 
w Anglii. Miała stracha, że się nie dogada, że nie wydostanie się z lotniska. I takie tam sprawy, które chyba każdemu przychodzą do głowy, kiedy musi się zmierzyć z nową sytuacją. Wszystko poszło sprawnie. Wystarczyło zaznaczyć odpowiednią opcję przy zamawianiu biletu, a na lotnisku czekali pomocni asystenci. Ten wyjazd zaostrzył apetyt Kasi na podróżowanie. Pomyślała o nurkowaniu w Chorwacji. Na wyspę Hvar jechała samochodem. Mówi, że to był pierwszy i ostatni raz, bo bezruch dla osoby tak aktywnej jak ona jest zabójczy. Za to samo miejsce ją zachwyciło, no i zakochała się w nurkowaniu. Dlatego w kolejnym roku wybrała się do Egiptu. Tam odkryła dużo bardziej kolorowy podwodny świat.

– Nurkowanie daje mi poczucie nieważkości, bez wózka jestem zupełnie wolna i z zafascynowaniem odkrywam inną rzeczywistość – opowiada Kasia. Ta potrzeba wolności i sprawdzania siebie jest na tyle silna, że w 18. rocznicę feralnego wypadku skoczyła na spadochronie. Instruktor, którego przypadkowo znalazła w internecie, wziął sobie to zlecenie do serca. Przygotował specjalną uprząż, a potem dokonał wszelkich starań, by lądowanie było miękkie.
– Jak mówiłam znajomym o tym pomyśle, pukali się 
w głowę. Ale przecież ja nie chciałam się zabić, tylko przeżyć coś wspaniałego – tłumaczy. Z lotu ptaka oglądała też Berlin. Wzniosła się nad nim w balonie, który był w pełni przystosowany. I Antalię. No prawie, bo z grzbietu wielbłąda.

Trudno mi uwierzyć, że wszystko tak różowo wygląda, dlatego pytam ją o zwiedzanie starówek miast z kocimi łbami, które, jak wyczytałam, są zmorą wózkowiczów. Kasia śmieje się, że jeżeli ktoś przeżył spacer po warszawskim Starym Mieście, to wszędzie sobie poradzi, na przykład w ukochanej przez nią Antwerpii. Bo kto by się przejmował kamiennymi drogami, kiedy wkoło jest tyle przyjemnych knajpek i kafejek? 

Bo można poczuć prawdziwą energię

– Siedzieliśmy z kumplem na piwie, rok po mojej rehabilitacji. I on nagle rzucił, że może byśmy pojechali w góry się wyluzować. Ja chętnie, ale zaproponowałem, że jeżeli już jechać, to może trochę dalej, choćby do Czech. A właściwie to dlaczego nie do Austrii? Albo do Włoch? I tak tego wieczoru doszliśmy do Portugalii. Następnego dnia ruszyliśmy samochodem do krainy fado – tak swoją pierwszą wyprawę wspomina Marcin Mikulski, realizator dźwięku z Katowic. – Jechaliśmy tak zapakowani, że zabrakło miejsca na wózek. Kolega wymyślił więc, że przyczepi go do dachu przyssawkami. Trzymał się mocno, ale nie wzbudzał zaufania u innych kierowców. Omijali nasz samochód dużym łukiem – śmieje się.

Do miasteczka Leiria jechali cztery dni. W drodze musieli sobie jakoś radzić, bo a to w hostelu drzwi były za wąskie na wózek, więc musieli odpiąć koła i zrobić „taczkę”, a tu toaleta zupełnie nieprzystosowana i o normalnym prysznicu można zapomnieć. Za to w Portugalii czekały na nich nieoznaczone knajpki serwujące marynowane ośmiornice i tradycyjnego dorsza, życzliwi mieszkańcy i piękny zamek na środku rynku. Tak mu się tam spodobało, że obiecał sobie, że kiedyś do Portugalii dojedzie wózkiem. Bo ten kierunek jest mu znacznie bliższy niż Kijów, w którym mieszkał w hotelu „przystosowanym”. To znaczy musiał do niego dostawać się dosłownie od kuchni. Albo Rzym, w którym złapał go taki deszcz, że 
z trudem poruszał się po śliskich kocich łbach, ledwie dostał się do metra, a w autobusie na lotnisko siedział na schodach, bo wejście było tak wąskie, że wózek z kółkami się nie mieścił.

Pytam o jego sposób na podróżowanie. – Zawsze lubię mieć jakiś konkretny pomysł na podróż. Na przykład mecz piłki nożnej lub wyprawa na wulkan. Ten ostatni przemienił się 
w cały projekt. Na razie udało mu się zdobyć trzy: Wezuwiusza (1281 m), Etnę (3340 m) i Teidę na Teneryfie (3718 m).
Jak to wulkany? Pytam z niedowierzaniem, bo Marcin jest tetraplegikiem, podobnie jak Kasia, i wyobrażam sobie, jak ciężko musi być mu wdrapać się na taki szczyt.

– Wjeżdżamy samochodem lub kolejką tak wysoko, jak się da, a potem sam wchodzę tylko tam, dokąd mogę. Nie chcę, żeby ktoś mnie wciągał na górę. To bez sensu. Ktoś może miałby niedosyt, mnie rozsadza duma, że mi się udało – tłumaczy. Zastanawia mnie, dlaczego właśnie wulkany? – Bo dodają mi energii i przyprawiają o dreszczyk emocji. No i pozwalają zaszaleć jego duszy kolekcjonera. Jak zdobył jeden, to nagle chce kolejne. Uzależnienie. Ale takie pozytywne, bo od podróży.