Poza trasą i poza czasem. Odkryj zimowe Tatry od innej strony
Gdy ostatni narciarz znika w dolinie, a gwar kurortów milknie, Tatry Wysokie pokazują swoje inne oblicze. Nocą i o świcie stają się przestrzenią surową i monumentalną, pozbawioną turystycznej oprawy. To wtedy góry odzyskują pierwotny charakter, a cisza nabiera niemal fizycznego wymiaru. Właśnie w tych chwilach odsłania się ich najbardziej mistyczna strona.
Zimą Słowacja oferuje wytrawnym podróżnikom znacznie więcej niż doskonale przygotowane trasy zjazdowe. To także dostęp do unikalnego spektaklu natury: efemerycznej architektury z lodu i wielowiekowej historii zapisanej w kamiennych miasteczkach. Wyprawa na południową stronę Tatr staje się więc nie tylko podróżą w przestrzeni, lecz przede wszystkim wyprawą w głąb tatrzańskiej duszy – tej, której nie widać z okien wygodnego hotelu. Sacrum w lodzie. Hrebienok i hołd dla papieży Pierwszy krok w tę mniej oczywistą stronę Tatr prowadzi na wysokość 1285 m n.p.m., na Hrebienok. W samym sercu gór powstaje tu architektura zachwycająca precyzją detalu w materiale tak trudnym jak lód. Tatrzańska Świątynia Lodowa to popis rzemiosła – artyści z całego świata zamieniają setki ton lodowych bloków w misterną konstrukcję, w której każdy gzyms i każda figura wycinane są z chirurgiczną dokładnością. Lodowe ściany pracują ze światłem, wypełniając wnętrze kopuły atmosferą skupienia i ciszy, kontrastującą z surowością gór na zewnątrz. W sezonie 2025/2026 budowla zyskała wyjątkowy temat – stanowi symboliczny hołd dla dwóch papieży: zmarłego Franciszka oraz jego następcy, Leona XIV. Połączenie sztuki i duchowości w tak niezwykłej scenerii robi ogromne wrażenie. Poza utartym szlakiem. Od Łomnicy po dzikie szczyty Głębszy kontakt z górami najłatwiej znaleźć w Tatrzańskiej Łomnicy. Warto pojawić się na stoku o świcie, zanim ruszą tłumy, by mieć dla siebie najdłuższą trasę na Słowacji i imponujące przewyższenie 1300 metrów. Pod nartami czuć wtedy idealny, poranny „sztruks”, a w mroźnym powietrzu słychać jedynie skrzypienie śniegu i własny oddech. Z każdym skrętem na technicznej trasie carvingowej zmieniają się kolory nieba nad szczytami, dając rzadkie poczucie pełnego połączenia z otoczeniem. Przygotowany stok bywa jednak tylko wstępem do dalszej eksploracji. Infrastruktura Łomnicy świetnie sprawdza się jako baza wypadowa dla narciarstwa wysokogórskiego. Ski-touring w tym rejonie oznacza konfrontację z wymagającym terenem, gdzie zamiast gwaru największego na Słowacji baru après-ski panuje surowa cisza. Dopiero tam, poza wyznaczonym szlakiem – albo podczas śniadania w jednej z górskich chat – można w pełni zrozumieć majestat Tatr Wysokich. Szlakiem ciszy. Herbata u chatara Czasem największą wartością jest zwolnienie tempa i wejście w świat, który istniał tu na długo przed pierwszym wyciągiem. Zimowa turystyka piesza odsłania inne oblicze gór – spokojne, surowe i lekko nostalgiczne. Wystarczy zostawić narty i ruszyć szlakiem w stronę Wodospadów Zimnej Wody, by zamiast chrzęstu śniegu usłyszeć potężny huk wody walczącej z lodem. Prawdziwa podróż w czasie czeka jednak nieco dalej, w Rainerowej Chatce. To najstarsze schronisko w Tatrach – kamienna pustelnia pamiętająca czasy pierwszych zdobywców. Nie ma tu prądu ani centralnego ogrzewania, jest za to ciepło bijące od kaflowego pieca i od samego gospodarza, chatara. To tutaj wciąż żywa jest legenda tatrzańskich nosiczów, którzy na własnych plecach wnoszą zaopatrzenie w wysokie góry. Smak gorącej herbaty z ziół zbieranych latem na halach, pity w półmroku rozświetlanym jedynie ogniem, pozwala poczuć ducha dawnych Tatr – miejsca, w którym gościnność była świętością, a przetrwanie zależało od pokory wobec natury. Spiska Sobota. Podróż w czasie do baroku Dopełnieniem górskiej wyprawy jest zejście z grani wprost do świata, w którym rządzi nie przyroda, lecz historia. Spiska Sobota, dziś zabytkowa dzielnica Popradu, to architektoniczny rezerwat pozwalający przenieść się o kilka stuleci wstecz. Kontrast jest uderzający: surową biel ośnieżonych szczytów zastępuje ciepło renesansowych i barokowych kamienic, a zamiast wiatru słychać tu echa dawnego, mieszczańskiego życia regionu Spisz. Brukowany rynek, otoczony domami o charakterystycznych gontowych dachach, wygląda jak gotowa scenografia filmowa, ale skrywa autentyczne skarby. Najważniejszym z nich jest kościół św. Jerzego, w którego wnętrzu znajduje się ołtarz dłuta Mistrza Pawła z Lewoczy – prawdopodobnie ucznia samego Wita Stwosza. Obcowanie z tą gotycką precyzją, w ciszy starej świątyni, pozwala złapać inną perspektywę. Po dniach spędzonych na walce z żywiołem wizyta tutaj staje się momentem kulturalnego wyciszenia i zanurzenia w uporządkowanym pięknie, w którym czas od wieków płynie własnym, niespiesznym rytmem. Wyprawa w głąb tatrzańskiej duszy Zimowe Tatry Wysokie to coś więcej niż arena sportowych zmagań. To przestrzeń ucząca pokory wobec potęgi natury i pozwalająca na chwilę oderwać się od cyfrowego zgiełku. Noc spędzona w górskiej chacie, świt na pustym stoku czy moment zadumy w lodowej katedrze stają się formą swoistego katharsis – oczyszczenia, którego tak bardzo brakuje na co dzień. Warto więc spojrzeć na te góry nie tylko jak na mapę wyciągów, lecz jak na nieodkrytą krainę pełną tajemnic. Wystarczy zejść z utartego szlaku, by znaleźć to, co w podróżowaniu najcenniejsze: ciszę, autentyczność i własną historię zapisaną w śniegu. Artykuł promocyjny Ministerstwa Turystyki i Sportu Słowacji
Między nurtem a falami. Zobacz, jak nauka chroni bioróżnorodność
Od górskich dopływów Wisły po przybrzeżne wody Bałtyku –na terenie całej Polski realizowane są projekty, które przekuwają wiedzę naukową w konkretne działania na rzecz środowiska. Programy grantowe ORLEN dla Pomorza pokazują, że ochrona przyrody może być jednocześnie nowoczesna, skuteczna i oparta na współpracy naukowców, technologii i lokalnych społeczności.
W ramach inicjatyw wspierających ochronę środowiska realizowane są dziś projekty o bardzo różnym charakterze. Jedne z nich ratują najdrobniejsze organizmy żyjące w rzekach, inne śledzą wędrówki ptaków nad morzem, a kolejne tworzą aplikacje, które łączą mieszkańców Pomorza i turystów ze światem nauki. W ramach programów grantowych realizowanych przez Fundację ORLEN dla Pomorza wyróżniono projekty integrujące badania, edukację, technologię i innowacje, służące ochronie unikalnych ekosystemów Wisły i Bałtyku oraz ich zachowaniu dla przyszłych pokoleń. Rzeki i morza łączy znacznie więcej niż sam żywioł wody – są one domem dla tysięcy gatunków roślin i zwierząt. To właśnie bioróżnorodność decyduje o zachowaniu równowagi w przyrodzie i pozwala nam funkcjonować w zdrowym, stabilnym i pięknym środowisku. Coraz częściej strażnikami tej delikatnej harmonii stają się naukowcy, samorządy, organizacje społeczne oraz szkoły realizujące projekty edukacyjne, które – dzięki wsparciu grantowemu – sięgają po innowacyjne rozwiązania, by realnie chronić to, co najcenniejsze. W 2025 roku Fundacja ORLEN dla Pomorza realizowała dwa kluczowe programy grantowe: Wiślany Grant Bioróżnorodności, skoncentrowany na ochronie Wisły i jej dorzeczy na terenie całej Polski oraz Bałtycki Grant Bioróżnorodności, poświęcony ekosystemowi Morza Bałtyckiego. Ekologia jako długofalowa strategia Fundacja ORLEN dla Pomorza od lat konsekwentnie buduje długofalowe wsparcie dla inicjatyw społecznych i środowiskowych realizowanych w północnej Polsce. Jej działania obejmują szerokie spektrum obszarów – od edukacji i ochrony zdrowia, przez rozwój kultury, aż po projekty zwiększające bezpieczeństwo drogowe i jakość życia lokalnych społeczności. W ostatnich latach szczególne miejsce w strategii Fundacji zajmują działania na rzecz ochrony środowiska i zachowania bioróżnorodności. To właśnie one coraz częściej łączą odpowiedzialność społeczną z realnym wpływem na otaczającą przyrodę. Najlepszym potwierdzeniem tego kierunku są dwa flagowe programy grantowe realizowane w 2025 roku, które stawiają na wiedzę, innowacje i partnerską współpracę z instytucjami naukowymi oraz organizacjami społecznymi. – Ochrona środowiska naturalnego to nieodłączny element społecznej odpowiedzialności biznesowej ORLEN – mówi Jacek Mazurczak, dyrektor Biura Relacji z Otoczeniem ORLEN. – Wsłuchujemy się w potrzeby naszych partnerów i dzięki współpracy z nimi mamy wpływ na zachowanie wielu elementów bogactwa przyrodniczego Wisły. W podobnym duchu realizowany jest projekt dotyczący Morza Bałtyckiego. – Działania na rzecz bioróżnorodności realizowane przez Fundację ORLEN dla Pomorza często opierają się na partnerstwach z organizacjami pozarządowymi i instytucjami naukowymi, co – mamy nadzieję – przyczyni się też do wsparcia badań nad ekosystemami Bałtyku – podkreśla prezeska Fundacji ORLEN dla Pomorza, Anna Oczoś. Wisła jako ekosystem pod naukową opieką Wiślany Grant Bioróżnorodności zadebiutował w 2025 roku, a na jego realizację przeznaczono łącznie cztery miliony złotych, przy czym maksymalna kwota pojedynczego grantu wyniosła 500 tysięcy. Na ogłoszony nabór wpłynęło aż 69 wniosków, spośród których po wieloetapowej i merytorycznej ocenie komisji wybrano dziewięć projektów dofinansowanych w ramach programu. Wśród nagrodzonych inicjatyw znalazły się m.in.: utworzenie laboratorium do badania zdrowotności małży, budowa ośrodka ochrony ex-situ dla ptaków siewkowych oraz ochrona i rewitalizacja ekosystemów wodnych dorzecza Wisły w Beskidzie Niskim. Laureatami zostały zarówno uczelnie, w tym Uniwersytet Łódzki i Politechnika Bydgoska, jak i organizacje pozarządowe, m.in. Fundacja Dziki Projekt oraz Towarzystwo Przyrodnicze ALAUDA. – Wisła jest schronieniem dla setek gatunków roślin i zwierząt, w tym wielu rzadkich i chronionych, a jej naturalne odcinki stanowią istotną rolę w zachowaniu rodzimej bioróżnorodności. Dlatego tak ważne jest, aby wspierać inicjatywy, które tę wyjątkową wartość chronią – mówi Anna Oczoś. Morze możliwości Wcześniej, już na początku 2025 roku, rozstrzygnięto pierwszą edycję Bałtyckiego Grantu Bioróżnorodności. Na wsparcie „morskich” inicjatyw również przeznaczono cztery miliony złotych. Spośród 68 zgłoszeń grant przyznano dziewięciu projektom, które są obecnie w trakcie realizacji. To działania nowoczesne, często interdyscyplinarne, które łączą biologię, technologię i społeczne zaangażowanie. Wśród laureatów znalazły się m.in. Gdański Uniwersytet Medyczny z projektem monitoringu zanieczyszczenia farmaceutykami, Morski Instytut Rybacki z mobilną aplikacją „Dziwny jest ten Bałtyk” oraz organizacje pomagające dzikim zwierzętom (Fundacja Larus i Ośrodek Ostoja). W Łebie z funduszu grantowego powstanie ścieżka dydaktyczna w otulinie Słowińskiego Parku Narodowego, a Szkoła Podstawowa w Bierkowie prowadziła działania edukacyjne na temat stosowania zbyt dużej ilości nawozów sztucznych prowadzących do eutrofizacji wód Bałtyku. Małe kroki, wielkie zmiany, czyli działania, które mają znaczenie Bałtycki program grantowy został zaplanowany jako działanie cykliczne, będące elementem długofalowej strategii ochrony morskiej bioróżnorodności – kolejny nabór przewidziano na 2026 rok. Oba programy – wiślany i bałtycki – wpisują się w szeroką misję Fundacji ORLEN dla Pomorza i pokazują, że ochrona środowiska nie stoi w sprzeczności z działalnością biznesową. Mogą się one wzajemnie wspierać, gdy ich fundamentem jest wiedza, technologia i długofalowa strategia. Choć każdy z grantów opowiada nieco inną historię, razem tworzą spójną narrację: przyroda nie może czekać. Dzięki takim inicjatywom Polska konsekwentnie wzmacnia działania, które realnie przekładają się na ochronę bioróżnorodności – od górskich strumieni po słone wody Bałtyku. Ochrona bioróżnorodności to nie tylko liczby i granty – to obserwacja, badania i podejmowanie decyzji, które mają realny wpływ na ekosystemy. Projekty wspierane przez Fundację ORLEN dla Pomorza pokazują, że dzięki interdyscyplinarnemu podejściu i współpracy naukowców, społeczności lokalnych oraz instytucji możliwe jest tworzenie modeli ochrony środowiska, które są zarówno skuteczne, jak i trwałe. Od Wisły po Bałtyk widać, że każda interwencja, choćby najmniejsza, może przyczynić się do zachowania równowagi przyrodniczej i zapewnienia przyszłym pokoleniom dostępu do zdrowych, pełnych życia ekosystemów. Takie działania uczą nas, że przyroda, jeśli tylko otrzyma odpowiednie wsparcie, potrafi odrodzić się i trwać w harmonii z człowiekiem. Materiał promocyjny marki ORLEN
Honor Magic8 Pro: kreatywność w zasięgu ręki i bez kompromisów
Nowoczesny aparat w modelu smartfona Honor Magic8 Pro wykorzystuje zaawansowany system kamer połączony z inteligentnymi narzędziami AI i intuicyjnymi funkcjami edycji. Sprawdziliśmy, jak łatwo pozwala tworzyć zdjęcia gotowe do publikacji, bez konieczności sięgania po komputer.
Jedną z pierwszych rzeczy, które zwracają uwagę przy pracy z Magic8 Pro, jest ogromna kontrola nad kolorem. Funkcja Magic Color pozwala pobrać paletę barw z dowolnego zdjęcia i zastosować ją do aktualnie wykonywanego ujęcia. W terenie oznacza to jedno: spójność. Zdjęcia z różnych miejsc, wykonane w zmiennych warunkach oświetleniowych, można połączyć jednym, konsekwentnym stylem. Co istotne, użytkownik może budować własną bibliotekę presetów i regulować intensywność efektu. Przy pracy nad serią zdjęć z jednego wyjazdu lub reportażu daje to nie tylko dużą swobodę twórczą, ale też realną oszczędność czasu. Inteligencja, która ułatwia pracę Podczas testów szczególnie widoczna była rola zestawu AI Photo Editor. Zostały one stworzone po to, by przyspieszyć korektę zdjęć i uczynić ją niemal niewidoczną. AI Eraser pozwala w kilka sekund usunąć z kadru niechciane elementy: przechodniów, przypadkowe obiekty czy rozpraszające detale w tle. AI Upscale z kolei podbija rozdzielczość zdjęć, odzyskując szczegóły nawet w mocno przyciętych ujęciach co bywa pomocne przy fotografii ulicznej. Funkcja Blur Private Info umożliwia natomiast anonimowe ukrycie danych lub twarzy na zdjęciach i wideo. Istotne tam, gdzie liczy się ochrona prywatności. Całość wspiera AI Screen Suggestion, które rozpoznaje scenę i sugeruje odpowiednie narzędzia. Przy zdjęciu z tłumem w tle smartfon automatycznie podpowiada użycie Erasera, a przy ciemniejszych kadrach funkcji Upscale lub Enhance. Płynna współpraca między urządzeniami Praca kreatywna rzadko odbywa się tylko na jednym urządzeniu. Dzięki AI Interconnection Magic8 Pro współpracuje płynnie zarówno z urządzeniami Apple, jak i szeroką gamą smartfonów z Androidem. Przenoszenie zdjęć między różnymi urządzeniami staje się szybkie i intuicyjne, co szczególnie docenią osoby pracujące w terenie i korzystające z kilku urządzeń jednocześnie. Ekran zaprojektowany z myślą o zdjęciach w realnych warunkach Podczas fotografowania w pełnym słońcu kluczowy okazuje się ekran. Magic8 Pro oferuje bardzo wysoką jasność HDR. Ułatwia to precyzyjne kadrowanie i ocenę ekspozycji nawet w trudnych warunkach oświetleniowych. Z kolei technologia AI Eye Comfort sprawia, że długie godziny selekcji i edycji zdjęć nie powodują nadmiernego zmęczenia wzroku. Tworzenie bez ograniczeń Honor Magic 8Pro przestaje być tylko smartfonem – staje się kompletnym narzędziem kreatywnym. Można szybko fotografować, eksperymentować z kolorami, usuwać niedoskonałości i natychmiast dzielić się efektami. Urządzenie pozwala skupić się na pomyśle i tym, co i jak chcemy sfotografować, a nie na kompromisie związanym z ograniczeniami sprzętu. Materiał promocyjny marki Honor
5 największych podróżniczych mitów, które trzymają nas w domu. Czas je obalić
Podróże są tylko dla wybranych? Last minute to zawsze najlepsza okazja? Wiele popularnych przekonań o podróżowaniu nie ma dziś pokrycia w rzeczywistości. Choć brzmią znajomo, często bardziej oddalają nas od wyjazdów niż naprawdę pomagają w jej zaplanowaniu. W erze wyszukiwarek, które znacząco upraszczają cały proces organizacji, pora raz na zawsze oddzielić fakty od fikcji.
Każdy, kto choć raz planował wyjazd, prawdopodobnie słyszał którąś z tych „złotych rad”: że bilety trzeba kupować w środku nocy albo nad ranem, że podróże nie mogą być tanie, albo że bez dużego bagażu nie ma sensu w ogóle wyjeżdżać. To zasady przekazywane z ust do ust, powtarzane w internecie i utrwalane przez lata. Problem w tym, że wiele z nich już dawno przestało mieć cokolwiek wspólnego z rzeczywistością. Dziś podróżowanie wygląda zupełnie inaczej niż jeszcze dekadę temu. Zmieniły się ceny, dostępność lotów, sposoby rezerwacji, a przede wszystkim styl życia. Coraz więcej osób stawia na krótkie, intensywne wypady, elastyczne planowanie i świadome wybory. A jednak stare przekonania nadal potrafią skutecznie zniechęcić do ruszenia w drogę – szczególnie tych, którzy dopiero zaczynają przygodę z podróżami. Warto zatem przyjrzeć się najpopularniejszym mitom, które skutecznie ograniczają nasze podróżnicze plany. Szczególnie że niektóre z nich wydają się tak „oczywiste”, że nikt już nawet nie zastanawia się, czy są prawdziwe. Tymczasem z pomocą nowoczesnych narzędzi – jak wyszukiwarka Skyscanner – można nie tylko znaleźć korzystne oferty lotów, ale też odkryć, jak wiele z dawnych zasad po prostu się zdezaktualizowało. Pora więc przebić tę bańkę i przyjrzeć się faktom. Mit 1: podróże są tylko dla bogatych To przekonanie ma się dobrze od lat, choć dziś jest bardziej nieaktualne niż kiedykolwiek. Owszem, podróżowanie może być drogie – ale tylko jeśli planujemy je bez strategii i elastyczności. Tymczasem możliwości taniego latania nigdy nie było więcej. Promocje linii lotniczych, błyskawicznie aktualizowane wyszukiwarki, oferty na ostatnią chwilę, couchsurfing czy noclegi w zamian za pomoc przy lokalnych projektach – wszystko to sprawia, że podróżowanie stało się bardziej demokratyczne. Skyscanner ułatwia znalezienie najlepszych ofert dzięki funkcji „Cały świat”, która pozwala na elastyczne wyszukiwanie najtańszych połączeń na całym świecie, w zależności od terminu, który nam odpowiada. Koszt nie musi być przeszkodą, jeśli jesteśmy otwarci na kompromisy: mniej oczywiste kierunki, podróż poza weekendem, loty z mniejszych lotnisk czy krótsze wypady. Czasem wystarczy jeden klik, by znaleźć bilety za mniej niż obiad na mieście. Mit 2: trzeba mieć dokładny plan podróży Choć planowanie ma swoje zalety, kurczowe trzymanie się harmonogramu bywa… drogie i frustrujące. Tymczasem coraz więcej osób odkrywa, że podróżowanie spontaniczne – elastyczne co do daty, miejsca czy kolejności zwiedzania – pozwala nie tylko zaoszczędzić, ale też przeżyć więcej. Oferty last minute (choć nie zawsze tańsze – o tym za chwilę), lokalne promocje czy zmiany pogody potrafią w jednej chwili zmienić plan – i nie ma w tym nic złego. Często to właśnie nieoczekiwane sytuacje prowadzą do najciekawszych wspomnień. Elastyczność daje też dostęp do lepszych cen – wystarczy nie trzymać się kurczowo konkretnych dat czy miejscu wylotu. Skyscanner umożliwia ustawienie alertów cenowych, dzięki którym możemy śledzić najlepsze oferty na ulubione kierunki i nie przegapić okazji, nawet jeśli nasz plan nie jest jeszcze gotowy. Mit 3: tanie linie to zawsze najtańszy wybór Brzmi jak logiczne równanie: „tania linia” = „tańszy bilet”. Ale rzeczywistość często je podważa. Cena podstawowego biletu to jedno. Drugie to wszelkie dodatkowe opłaty, które potrafią ją podwoić. Wybór miejsca, odprawa na lotnisku, większy bagaż, pierwszeństwo wejścia na pokład – wszystko to kosztuje. Co więcej, tanie linie często operują z mniej wygodnych lotnisk, oddalonych od centrum – co wiąże się z dodatkowymi kosztami dojazdu. Dlatego zanim klikniemy „kup bilet”, warto podliczyć całość. Czasem bardziej opłaca się lot tradycyjną linią, która ma w cenie wszystko, co w tanich liniach jest płatnym bonusem. Mit 4: brak dużego bagażu – nie ma sensu lecieć Dla wielu podróż bez dużej walizki brzmi jak „mission impossible”. A jednak – to jeden z mitów, który najłatwiej obalić w praktyce. W przypadku krótkich wyjazdów – weekendowych city breaków, wizyt u znajomych czy służbowych spotkań – bagaż podręczny w zupełności wystarcza. Co więcej, ograniczenie przestrzeni wymusza rozsądniejsze pakowanie. Mniej rzeczy to mniej stresu, szybsze przemieszczanie się i – przede wszystkim – niższe koszty. Linie lotnicze często oferują atrakcyjne ceny dla pasażerów bez rejestrowanego bagażu. Czasami wystarczy jedna dobrze spakowana torba kabinowa i można zwiedzić pół Europy. Mit 5: last minute to zawsze najlepsza okazja Choć „last minute” brzmi jak magiczna formuła, rzeczywistość często nie dorównuje oczekiwaniom. Bilety na ostatnią chwilę bywają droższe – szczególnie na popularnych trasach i w sezonie. Linie lotnicze wiedzą, że tak podróżujące osoby często nie mają wyboru, więc ceny wcale nie muszą być atrakcyjne. Z drugiej strony, zbyt wczesne planowanie też nie zawsze się opłaca. Optymalny moment zakupu biletu różni się w zależności od kierunku, pory roku czy sytuacji geopolitycznej. Dlatego zamiast czekać na cud, lepiej monitorować oferty i ustawiać alerty cenowe, np. na Skyscanner. To najlepszy sposób na upolowanie dobrej okazji – bez stresu i przepłacania. Podróże na własnych zasadach Obecne trendy w podróżowaniu pokazują, że podróżnicy szukają coraz bardziej elastycznych, szybszych i tańszych sposobów planowania wyjazdów. Dzięki narzędziom takim jak aplikacja mobilna Skyscanner, która umożliwia wygodne monitorowanie cen lotów, rezerwację hoteli, wynajem samochodów i śledzenie spadków cen (dzięki funkcji Drops), podróże stają się bardziej dostępne, a decyzje podróżnicze oparte na danych stają się normą. Wśród najnowszych trendów pojawiają się również częstsze spontaniczne wyjazdy oraz większe zainteresowanie mniej popularnymi kierunkami. Podróżowanie nie musi być ani drogie, ani trudne. Wystarczy pozbyć się kilku utartych przekonań i zaufać rozwiązaniom, które upraszczają planowanie. Dzięki takim narzędziom jak Skyscanner świat naprawdę staje się bardziej dostępny – niezależnie od budżetu, czasu czy doświadczenia. A najlepsza podróż to ta, która zaczyna się od przełamania schematów. Materiał promocyjny marki Skyscanner
Twierdza ponad czasem. Srebrna Góra – górski kolos, który nigdy nie padł
Są miejsca, które nie tylko się zwiedza, ale których się doświadcza. Takim miejscem jest Twierdza Srebrna Góra – monumentalna warownia wznosząca się wysoko nad dolnośląską wsią, na styku Gór Sowich i Bardzkich. Z daleka wygląda jak kamienna korona na grzbiecie gór. Z bliska – jak osobny świat, w którym historia nie została zamknięta w gablotach, lecz wciąż ją czuć w chłodnych murach.
To największa górska twierdza Europy, arcydzieło XVIII-wiecznej myśli inżynieryjnej i jednocześnie jeden z najbardziej niezwykłych przykładów tego, jak dziedzictwo militarne może dziś pełnić rolę nowoczesnej, żywej atrakcji turystycznej. Nieprzypadkowo obiekt został uhonorowany w 2025 roku Złotym Certyfikatem Polskiej Organizacji Turystycznej i coraz częściej wymieniany jest jako jeden z nowych symboli Dolnego Śląska. Forteca, która miała być nie do zdobycia Twierdzę zbudowano w latach 1765–1777 z rozkazu króla Prus Fryderyka II Wielkiego. Jej zadaniem była obrona południowych granic Śląska – regionu strategicznego i wielokrotnie przechodzącego z rąk do rąk. Powstała na wysokości ponad 680 m n.p.m., na obszarze przekraczającym 100 hektarów. Linia fortyfikacji, system bastionów, kleszczy i samodzielnych fortów sprawiają, że do dziś uchodzi za jedną z najbardziej skomplikowanych budowli obronnych kontynentu. Sercem twierdzy jest monumentalny Donżon – kamienny kolos o murach wysokich na 30 metrów, kryjący 299 kazamat bomboodpornych. Mogło tu stacjonować nawet trzy tysiące żołnierzy, a całe założenie funkcjonowało jak samowystarczalne miasto: z piekarniami, browarem, magazynami, szpitalem i dziewięcioma studniami kutymi w litej skale. Twierdza była gotowa na wszystko – i niemal wszystko przetrwała. Co znamienne, nigdy nie została zdobyta. Nawet w 1807 roku, podczas wojen napoleońskich, pozostała niezdobyta, zapisując się w historii jako symbol militarnej skuteczności. Historia, która nie milczy Po II wojnie światowej los nie był dla Srebrnej Góry łaskawy. Opuszczona, zamknięta, niszczejąca, przez lata pozostawała białą plamą na mapie regionu. Przełom nastąpił dopiero w XXI wieku, kiedy dzięki determinacji lokalnych władz, pasjonatów i konsekwentnie realizowanej strategii rozpoczęto zakrojony na szeroką skalę proces ratowania obiektu. Dziś twierdza nie tylko została zabezpieczona i odrestaurowana, ale odzyskała sens istnienia. Funkcjonuje jako żywe muzeum – miejsce, w którym historia nie jest wykładem, lecz opowieścią. Zwiedzających oprowadzają przewodnicy w mundurach XVIII-wiecznych żołnierzy i markietanek, a narracja prowadzona jest w autentycznych wnętrzach: kazamatach, korytarzach, z historyczną ekspozycją i przy akompaniamencie wystrzału z broni czarnoprochowej , jako elementu wieńczącego zwiedzanie. To opowieść o codzienności żołnierzy, o zimnie, głodzie, higienie i dyscyplinie, ale też o genialnych rozwiązaniach architektonicznych i inżynieryjnych. O studniach, których głębokość do dziś budzi zdumienie. O tym, dlaczego kształt twierdzy przypomina kamienny labirynt i jak każdy jego element miał znaczenie. Twierdza, która żyje Współczesna Srebrna Góra nie jest skansenem. To przestrzeń dialogu między przeszłością a teraźniejszością. Multimedia, makiety, interaktywne stanowiska, a także nowe trasy tematyczne poświęcone samej budowie twierdzy pokazują skalę XVIII-wiecznego przedsięwzięcia logistycznego. Zwiedzający mogą własnoręcznie przetestować repliki dawnych dźwigów i zrozumieć, jak transportowano kamienie ważące niemal tonę. Jednocześnie to miejsce odpoczynku i kontemplacji. Widoki rozciągające się z murów obejmują Góry Sowie, Bardzkie, Masyw Śnieżnika, Góry Stołowe, a przy dobrej pogodzie sięgają aż po Wrocław. Na terenie można dostrzec luźno biegające stado kóz czy gęsi, jako nawiązanie do inwentarza z czasów militarnego funkcjonowania. Twierdza dominuje nad zadbaną, klimatyczną wsią Srebrna Góra, tworząc krajobraz, który trudno zapomnieć. Coraz częściej okazuje się jednak, że jeden dzień to za mało. Pobyt w twierdzy można dziś przedłużyć nawet na kilka dni. W pięknie odrestaurowanych izbach żołnierskich działa kameralny hostel, pozwalający zasnąć tam, gdzie niegdyś czuwali żołnierze. Towarzyszy mu restauracja, zdolna ugościć nawet setkę odwiedzających. Droga ku światowemu dziedzictwu Dziś Twierdza Srebrna Góra znajduje się na liście informacyjnej UNESCO i konsekwentnie zmierza ku wpisowi na Listę Światowego Dziedzictwa. Współpraca z europejskimi fortecami, międzynarodowe partnerstwa i dostępność dla gości z zagranicy to elementy długofalowej wizji. Planowane inwestycje – w tym kolej gondolowa łącząca twierdzę z miasteczkiem oraz rewitalizacja linii kolejowej z Wrocławia – mają uczynić to miejsce jeszcze bardziej dostępnym, bez naruszania jego krajobrazowego charakteru. Srebrnogórska fortyfikacja nie chce być jedynie punktem na mapie. Chce być doświadczeniem. Miejscem, do którego się wraca – bo jednej wizyty nigdy nie wystarcza. Twierdza Srebrna Góra to opowieść o sile, wytrwałości i czasie. O tym, że nawet największe kamienne kolosy potrzebują ludzi, by znów ożyły. Więcej informacji na stronie Twierdzy.
Misja Polaków na krańcu świata. Z dalekiej Antarktyki płyną sygnały ważne dla całej planety
Choć leży tysiące kilometrów od Polski, jej przyszłość zależy także od nas. „Antarktyka pod skrzydłami Orlen” to projekt, który wnosi nową jakość w badania jednego z najcenniejszych i najbardziej niedostępnych ekosystemów naszej planety.
Przez wieki pozostawała białą plamą na mapie, ale dziś Antarktyka coraz mocniej skupia uwagę naukowców, opinii publicznej i… turystów. Pokryta lodem i na pierwszy rzut oka niegościnna, kryje w sobie zaskakującą bioróżnorodność. Żyją tu m.in. pingwiny i mirungi południowe (największe foki na świecie), a na dnie morza występują setki gatunków bezkręgowców. Dzięki współpracy Instytutu Biochemii i Biofizyki PAN z ORLENEM polscy naukowcy mogą teraz jeszcze skuteczniej badać i chronić to niezwykłe bogactwo życia. Strażnicy krainy lodu Projekt „Antarktyka pod skrzydłami ORLENU” łączy naukę, ekologię i odpowiedzialny biznes. Jego głównym celem jest utworzenie nowego Antarktycznego Obszaru Szczególnie Chronionego (ASPA) w rejonie Zatoki Destrukcji na Wyspie Króla Jerzego. To tam polski zespół realizuje kluczowe zadania wyprawy. – Dzięki współpracy z ORLENEM poszerzamy nasze możliwości badań naukowych i międzynarodowej promocji projektu. Podejmujemy się bowiem ambitnego wyzwania, którym będzie zarządzać Polska. Będzie to miało niezwykle pozytywny efekt dla ochrony globalnej bioróżnorodności oraz wzmocni nasz wizerunek jako kraju aktywnie zaangażowanego w badania klimatu i ochronę środowiska – mówi dr hab. Robert Bialik z Instytutu Biochemii i Biofizyki PAN, koordynator wyprawy. I dodaje: – Moim marzeniem jest, żeby chociaż niektóre z takich dziewiczych rejonów Wyspy Króla Jerzego zostały otoczone szczególną troską, aby uchronić je przed coraz intensywniejszą obecnością człowieka i zachować w naturalnej postaci dla przyszłych pokoleń. Sześć osób, jeden cel W skład wyprawy badawczej, która dotarła do Stacji Arctowskiego w połowie października, wchodzi sześć osób. Kierownikiem projektu jest Robert Bialik. Tomasz Kurczaba, który spędził na stacji ostatni rok, oraz Paweł Karaś odpowiadają za obsługę dronów i komunikację. Katarzyna Fudala pełni funkcję obserwatorki środowiskowej, Maciej Dowgiałło czuwa nad sprzętem pływającym, a Dominika Kozakiewicz jest sterniczką łodzi motorowodnej. Droga zespołu na Antarktykę była wyzwaniem samym w sobie – nie wszystko przebiegło zgodnie z planem. Część grupy została przetransportowana dzięki wsparciu brazylijskiego programu PROANTAR. Druga część, po odwołaniu planowanego rejsu, dotarła na miejsce samolotem wojskowym i kontynuowała podróż na brazylijskim statku. Sprzęt i wyposażenie przewożono równolegle drogą morską z Gdyni. – W Antarktyce najbardziej pociąga mnie to, że nadal jest wiele aspektów antarktycznego życia, których nie znamy. Czuję też silną więź z tym miejscem. W tym roku pojadę tam po raz dziesiąty i wiem, że gdy tylko wpłyniemy do Zatoki Admiralicji i zobaczę Stację Arctowskiego, wrócą wspomnienia z poprzednich sezonów. Jednocześnie pojawią się pytania: jaka będzie pogoda, jak poradzi sobie zespół i czy uda nam się zrealizować plan? Każdy wyjazd jest inny, a to połączenie naukowej ciekawości i emocji związanych z miejscem sprawia, że chcę tam wraca – opowiada dr hab. Bialik. Niepokojące piękno Zatoka Destrukcji mimo swojej groźnej nazwy to obszar o wyjątkowej wartości ekologicznej. Główne działania badawcze Polaków będą skoncentrowane na jej krańcach – przylądku Melville i North Foreland. To potencjalne lęgowiska nawet 40 tysięcy par pingwinów maskowych. Wykorzystując drony, naukowcy planują nie tylko dokładnie policzyć ptaki, lecz także zidentyfikować lokalną roślinność i stworzyć szczegółowe mapy terenu. Naukowcy pracują w trudnym terenie – miejsce badań jest oddalone o blisko 70 km od stacji, a dotarcie tam drogą morską trwa ponad dwie godziny w jedną stronę. Rejsy są też zależne od kapryśnej antarktycznej pogody. Dlatego przekazany przez ORLEN sprzęt – nowoczesne drony, silniki czterosuwowe, kombinezony ratunkowo-wypornościowe oraz specjalistyczna łódź ratownicza – znacząco zwiększył możliwości zespołu. – Wsparcie ORLENU realnie przekłada się na nasze bezpieczeństwo, efektywność i wpływ środowiskowy pracy – podkreśla Robert Bialik. Polska na krańcu świata Obecność naszych rodaków na Wyspie Króla Jerzego nie jest przypadkowa. Polacy pojawili się w tym rejonie jako jedni z pierwszych i od początku aktywnie uczestniczyli w badaniach. Od prawie 50 lat działa tu Polska Stacja Antarktyczna im. Henryka Arctowskiego, która jest nie tylko naszym oknem na Antarktykę, lecz także dowodem na silną pozycję Polski we wspólnocie badaczy polarnego świata. To stąd płyną dane o m.in. kondycji lodowców, populacjach antarktycznych ptaków czy zmianach fitoplanktonu. Polacy nadali tu nazwy setkom obiektów geograficznych – od lodowców, przez zatoki, aż po wzgórza. Na mapie znajdziemy nazwiska polskich polarników, a także nazwy miast i szczytów Tatr, jak Kasprowy Wierch i Giewont. Trudno o bardziej symboliczne potwierdzenie obecności Polski na krańcu świata. Biznes dla przyszłości planety Zaangażowanie ORLENU w projekt to zarówno finansowanie sprzętu, jak i wyraz szerszej strategii zrównoważonego rozwoju. Dziś, gdy klimat się zmienia, a turystyka dociera nawet w najdalsze zakątki globu, działania takie jak „Antarktyka pod skrzydłami ORLENU” nabierają wyjątkowego znaczenia. Nie chodzi już tylko o zdobywanie wiedzy – stawką jest przyszłość najbardziej niezwykłego obszaru na Ziemi. Materiał promocyjny marki ORLEN
Inteligentne sposoby na podróżowanie: jak łapać najlepsze okazje i dokąd polecieć, aby naprawdę zaoszczędzić?
W ostatnich latach Polacy deklarują większą chęć wyjazdów, ale i rosnącą potrzebę efektywnego porównywania ofert. Jak wynika z danych Skyscanner, aż 16%* z nas ma trudność w ocenieniu, czy dana cena faktycznie jest korzystna. Ponieważ 84% Polaków deklaruje**, że w przyszłym roku chce podróżować częściej lub tak samo często jak dotychczas, niezwykle ważne jest odkrycie możliwości podróżowania w przystępnych cenach. Z pomocą przychodzi nowa funkcja w aplikacji mobilnej Skyscanner – DROPS, stworzona dla podróżników, którzy nie chcą już "polować" na okazje po omacku.
Skyscanner – DROPS to narzędzie, które już dziś pokazuje, jak może wyglądać inteligentne podróżowanie oparte na danych, sprytne, budżetowe i zawsze aktualne. Jak DROPS pomaga w odnalezieniu najtańszej drogi do wymarzonych podróży? Skyscanner codziennie analizuje miliony połączeń lotniczych, a funkcja DROPS wyłapuje te loty, których ceny spadły o co najmniej 20% w ciągu ostatnich siedmiu dni. Oznacza to prawdziwe okazje. To szczególnie atrakcyjne dla młodych dorosłych – w grupie wiekowej 18-24 aż 48% badanych regularnie korzysta z porównywarek cen, a 41% planuje dzięki nim oszczędzić na wyjazdach w tym roku*. Co ważne, funkcja nie tylko pokazuje spadki, ale podpowiada, kiedy najlepiej rezerwować loty. Statystycznie***: najwięcej obniżek pojawia się w środę (18%), tuż za nią czwartek i piątek (po 17%), najmniej – w niedzielę (9%) i poniedziałek (10%), wyjątkowo dużo atrakcyjnych zniżek trafia się pomiędzy 23:00 a 02:00, kiedy aktywność spadków cen jest najwyższa. Jak wyglądają realne oszczędności? Polscy użytkownicy w ciągu ostatnich 12 miesięcy średnio zaoszczędzili 182 zł na jednym bilecie, a maksymalnie – aż 4296 zł**. Loty w promocji. Europa: najpopularniejsze kierunki, które najczęściej tanieją DROPS pokazuje jedno – popularność nie oznacza wysokich cen. Wśród kierunków najczęściej notujących spadki znalazły się europejskie klasyki – te, które kochamy, ale zwykle odkładamy "na później", obawiając się tłoku i cen. 1. Mediolan Numer jeden pod względem średnich spadków cen biletów – i jedno z ulubionych miejsc podróżników, pełne kontrastów! Moda, design i aromatyczna kawa. Mediolan to miejsce o imponującym dziedzictwie, znane dziś jako europejskie centrum mody i finansów – różnorodność doświadczeń sprawia, że nawet najbardziej wymagający podróżnicy nie będą się tu nudzić. A fani turystyki kulinarnej na pewno znajdą wiele topowych miejsc z włoskimi specjałami. Mediolan idealnie nadaje się nawet na 24-godzinny city break, np. na bożonarodzeniowy jarmark. 2. Rzym Wieczne Miasto niezmiennie znajduje się wśród kierunków z największą liczbą spadków cen, a jednocześnie nie traci na popularności wśród podróżnych. I trudno się dziwić – Rzym intensywnie żyje o każdej porze roku. W ciągu dnia czekają na nas historyczne zabytki, a w nocy możemy gubić się w jego uliczkach. Czy warto tam pojechać choćby na samo tiramisu czy kultowy makaron cacio e pepe? Zdecydowanie! 3. Londyn Idealny, gdy chcemy zanurzyć się w kulturę, sztukę i wielokulturowość. Dzięki częstym lotom tanieje regularnie – zwłaszcza z polskich lotnisk regionalnych. A tam czeka na nas kultowy Big Ben i Pałac Westminsterski, Pałac Buckingham, London Eye i wiele innych. 4. Barcelona Barcelona to miasto, które potrafi zachwycić na każdym kroku – pełne światła, architektury Gaudíego, wąskich uliczek i nadmorskiego klimatu. Warto zaplanować zwiedzanie ikonicznej bazyliki Sagrada Familia, przespacerować się po parku Güell i najsłynniejszym deptaku La Rambla czy po dzielnicy gotyckiej. Barcelona to miasto, do którego warto wracać, ponieważ trudno w ciągu kilku dni odkryć jej wszystkie walory. 5. Paryż Paryż niejedno ma imię – filmowy, muzealny, literacki. To nie tylko Wieża Eiffla, Luwr czy Katedra Notre-Dame. To miejsce, do którego się wraca, aby poczuć klimat romantycznych mostów, zakątków i francuskiej kuchni. 6. Valletta, Zadar, Bari, Alicante, Kopenhaga Każde z nich to gotowy scenariusz na kilka dni w innym klimacie: od wapiennych murów Valletty po nordycki minimalizm Kopenhagi. Zadar i Bari szczególnie warto odwiedzić wiosną, kiedy dopiero się zbliża sezon letni, ceny spadają najczęściej, a zwiedzanie to przyjemność bez tłumów turystów. To też miejsca idealne na city break. Największe możliwe oszczędności: gdzie polowanie z DROPS naprawdę się opłaca? Kiedy spojrzymy na loty, w których odnotowano najwyższe jednorazowe oszczędności***, robi się naprawdę egzotycznie. 1. Tokio – aż 3420 zł mniej Prawdziwy raj dla miłośników kultur Dalekiego Wschodu. Podróż do Japonii zwykle należy do najdroższych, więc spadki cen robią ogromną różnicę. 2. Araxos, Grecja – 3195 zł mniej Idealny kierunek dla osób, które wolą mniej turystyczną stronę Grecji, Morze Jońskie i spokojniejsze plaże. 3. Dubaj – 2984 zł mniej Nowoczesność i pustynia w jednym. Promocje na loty do Dubaju pojawiają się nieregularnie, więc DROPS pozwala je wychwycić w momencie, w którym są najbardziej atrakcyjne. 4-11. Miami, Nowy Jork, Pekin, Phuket, Seul, Doha, Los Angeles, Madagaskar To kierunki, w których – choć bilety zwykle bywają drogie – spadki cen potrafią przekroczyć 2000 zł. Warto dodać je do listy obserwowanych w Skyscanner, nawet jeśli planujemy podróż dopiero za kilka miesięcy. Sprytne planowanie: technologia w służbie odkrywania świata Co najbardziej utrudnia planowanie wyjazdu? Wiele osób wskazuje chaos informacyjny i niepewność, czy "udało się znaleźć taniej". DROPS odpowiada na ten problem – robi analizę za użytkownika i pozwala uniknąć wielogodzinnych poszukiwań. To narzędzie szczególnie cenne dziś, kiedy podróże stały się częścią naszego stylu życia. Chcemy latać częściej, ale nie wydawać więcej. Chcemy odkrywać świat, nie rezygnując z jakości. I chcemy robić to bez poczucia, że gubimy się w gąszczu "promocji", które wcale nimi nie są. A jeśli polscy turyści w ostatnich miesiącach potrafili zaoszczędzić średnio 182 zł, a maksymalnie prawie 4300 zł***, to jedno jest pewne: nowa era sprytnych, inteligentnych podróży już się zaczęła. Sprawdźcie mobilne rozwiązania TUTAJ. Wyniki ankiety OnePoll przeprowadzonej w terminie 2–10 kwietnia 2025 roku, wśród 1000 dorosłych respondentów, którzy podróżują w celach rekreacyjnych. ** Wyniki ankiety OnePoll przeprowadzonej w terminie 1–10 lipca 2025 roku, wśród 1000 dorosłych respondentów, którzy planują wyjechać na wakacje w 2026 roku. *** Wyszukiwania DROPS: 1 listopada 2024 r. – 31 października 2025 r. Materiał promocyjny Skyscanner.
Ocean wysyła SOS. Nowe pokolenie już wie, jak na nie odpowiedzieć
Rafy koralowe to jeden z najbardziej fascynujących, ale też najbardziej zagrożonych ekosystemów na Ziemi. Choć wiele osób zna je tylko z pocztówek, ich prawdziwe znaczenie dla planety jest nie do przecenienia. Canon postanowił pokazać młodzieży „świat niewidzialny”. I to dosłownie. Łącząc globalny projekt World Unseen z programem edukacyjnym To My Tworzymy Świat, marka zaprosiła młodzież do wyjątkowej przygody, w której technologia spotyka się z troską o środowisko.
Świat raf koralowych – piękny, ale w kryzysie Rafy koralowe nazywa się „lasami deszczowymi oceanów”. Chronią wybrzeża, regulują bioróżnorodność i zapewniają źródło utrzymania milionom ludzi. Tymczasem ocieplenie klimatu i zanieczyszczenia sprawiają, że podlegają procesowi blaknięcia, tracąc możliwość symbiozy z glonami oraz zdolność regeneracji. Globalna inicjatywa World Unseen pokazuje ten kryzys z zupełnie innej perspektywy. Dzięki specjalnie opracowanym materiałom wizualnym i współpracy z Coral Spawning Lab odbiorcy mogą „zobaczyć”, jak wygląda życie koralowców, a przede wszystkim jak kruche są ich kolonie. Canon od lat inspiruje do odkrywania świata, także tego, którego nie da się zobaczyć gołym okiem. Projekt World Unseen poświęcony rafom koralowym to kolejny przykład, jak marka wykorzystuje fotografię i nowoczesne technologie, by przybliżać globalne problemy i pobudzać do działania. W połączeniu z edukacyjnym programem To My Tworzymy Świat powstaje opowieść o młodych ludziach, którzy zyskują narzędzia i wiedzę, by realnie wpływać na przyszłość planety. Projekt jest próbą zatrzymania świata w kadrze tuż przed zmianą, a jednocześnie zachętą, by nie dopuścić do utraty kolejnych ekosystemów. Młodzi twórcy, którzy chcą zmieniać świat Edukacyjny program To My Tworzymy Świat to polska odsłona europejskiego Young People Programme. Canon od lat angażuje młodzież w działania, które pomagają lepiej zrozumieć 17 Celów Zrównoważonego Rozwoju ONZ. Uczestnicy uczą się, jak mówić o ekologii i zmianach społecznych za pomocą obrazu – fotografii, filmu i kreatywnych form storytellingu. W listopadzie oba projekty połączono w wyjątkowych warsztatach stworzonych wspólnie z Orientarium w Łodzi. To tam młodzi poznali świat raf koralowych „od środka”. Eksperci opowiadali o ich roli dla środowiska i gospodarki, a także o tym, jak organizacje partnerskie Canon pracują nad odbudową zniszczonych obszarów. Podczas spotkania uczestnicy mieli okazję nie tylko zdobyć wiedzę, ale też zobaczyć, jak działania naukowców i technologii łączą się w praktyce, by chronić delikatne ekosystemy. Takie warsztaty pokazują, jak teoria spotyka się z realnym działaniem i jak duży potencjał ma połączenie edukacji z nowoczesnymi narzędziami. Od wiedzy do działania Po części merytorycznej przyszedł czas na praktykę. Młodzież wzięła udział w warsztatach wideo – od planowania ujęć, przez pracę z kamerą, po podstawy opowiadania historii obrazem. Takie działanie to przykład, że młodzi twórcy chcą mówić o ekologii w sposób nowoczesny, poruszający i niezwykle świadomy. Dlaczego to ważne? Połączenie World Unseen i To My Tworzymy Świat sprawia, że globalne wyzwania stają się realne i bliskie młodym ludziom. Zamiast abstrakcyjnych haseł dostają wiedzę, narzędzia i przestrzeń do działania. Mogą zrozumieć, że każdy film, zdjęcie czy projekt kreatywny może stać się impulsem do zmiany – czy to w ich lokalnej społeczności, czy w skali całego świata. Świat, który możemy jeszcze uratować Rafy koralowe wciąż mają szansę przetrwać, jeśli będziemy działać teraz. I właśnie to przesłanie Canon stara się przekazać kolejnym pokoleniom – tym, którzy już dziś tworzą świat jutra. Gdy technologia pomaga odkrywać niewidzialne, a edukacja inspiruje do działania, powstaje coś więcej niż projekt. Powstaje wspólna odpowiedzialność za planetę. To również przypomnienie, że nawet drobne, codzienne wybory mogą mieć znaczenie. Dzięki takim inicjatywom uczestnicy zaczynają postrzegać ocean nie jak odległy krajobraz, ale jako przestrzeń, o którą warto dbać – a z małych gestów często rodzi się trwała, naturalna troska o środowisko. Materiał promocyjny marki Canon Polska
Pamięć podróży. Jak zabrać i ocalić zdjęcia z najdalszych zakątków świata – nawet bez Internetu?
Jak najlepiej zachować wspomnienia z podróży? Oczywiście na fotografiach i materiałach video. W praktyce często okazuje się, że samo zrobienie zdjęcia to dopiero początek pracy. Materiał trzeba zgrać, uporządkować i zabezpieczyć – często w warunkach dalekich od idealnych: w górskim schronisku z kondensacją po wejściu z mrozu, na lotnisku czy w autobusie. Brak Wi-Fi nie musi być w takich sytuacjach przeszkodą, jeśli mamy odpowiednie wyposażenie.
Jak zatem bezpiecznie przechowywać zdjęcia i filmy w trakcie drogi? Podczas podróży często liczy się chwila. Światło, warunki atmosferyczne czy zachowanie zwierząt potrafią się zmienić w kilka sekund. Wówczas każdy fotograf czy podróżnik musi podjąć decyzję: śledzić to, co dzieje się przed obiektywem czy kontrolować pasek postępu na ekranie. W praktyce, to właśnie czas zgrywania materiału może zdecydować, ile finalnie zobaczymy – szczególnie, gdy dzień jest krótki, a sytuacja dynamiczna. Dlaczego szybkość ma znaczenie w podróży? krótsze transfery = mniej przerw między zdjęciami, możliwość backupu "na szybko" podczas postoju, mniejsze ryzyko utraty danych przy niespodziewanym odcięciu zasilania. Jak cieszyć się z podróży bez obaw o materiały? Przenośny dysk SSD T7 USB 3.2 2TB doskonale sprawdza się jako lekki, "dzienny" dysk podróżny, z którym selekcja zdjęć, krótka edycja i bieżąca archiwizacja nie stanowią problemu. Jest kompaktowy i zawsze możemy mieć go przy sobie – rozmiarem przypomina kartę kredytową, a przy tym jest niezwykle wytrzymały (został wykonany z aluminium i nawet upadek z 2 metrów nie powinien zagrozić zapisanym danym (1)). Deklarowane prędkości "do” 1050/1000 MB/s zależą od konfiguracji hosta (wymagane USB 3.2 Gen 2 i UASP) oraz warunków testowych; rzeczywista wydajność może się różnić. Dzięki niewielkiej wadze i uniwersalnemu USB-C, można podłączyć go nie tylko do laptopa, ale także do tabletu czy telefonu – bez przejściówek, które lubią gubić się w plecaku. Na dodatek, zastosowane rozwiązania termiczne -ePCM oraz Dynamic Thermal Guard – sprawiają, że SSD T7 nie przegrzewa się nawet przy dużych prędkościach transferu. Kiedy offline to jedyna opcja Może się wydawać, że w dobie przechowywania niemal wszystkiego w "chmurze", nie trzeba już się martwić archiwizacją danych. Choć to rozwiązanie jest rzeczywiście wygodne, w wielu regionach świata dostęp do Internetu nadal bywa luksusem. Nawet na europejskich kempingach zdarza się, że prąd działa tylko przez kilka godzin. W takich sytuacjach kopia zapasowa, która nie zależy od sieci, staje się niezbędna. Samsung T7 Shield to rozwiązanie kierowane do osób podróżujących w zróżnicowanych warunkach – nie tylko w tropikach, ale także na pustyniach, szlakach przybrzeżnych i w zimnych rejonach, gdzie sprzęt narażony jest na wilgoć, wysokie temperatury, upadki. Dzięki dopracowanemu designowi i obudowie z elastomeru dysk pozostaje bezpieczny nawet przy upadku z wysokości 3 metrów (2). Błyskawiczna obsługa dużych plików to w przypadku tego modelu to standard. USB 3.2 Gen 2 w połączeniu z PCIe® NVMe™ pozwala osiągnąć sekwencyjne prędkości odczytu i zapisu na poziomie 1050/1000 MB/s. Dzięki temu materiał można nie tylko szybko przenieść, ale także wygodnie obrabiać bezpośrednio z dysku, bez konieczności kopiowania go na komputer. Urządzenie bez problemu połączymy z laptopem, telefonem, a nawet konsolą do gry. Obudowa wykonana z trwałego, gumowanego materiału połączona z systemem Dynamic Thermal Guard monitoruje temperaturę podczas intensywnego transferu. Oznacza to stabilną wydajność również wtedy, gdy projekt rozrasta się do setek gigabajtów i wymaga dłuższej, ciągłej pracy. Pokryta gumą powierzchnia ułatwia pewny chwyt – także w rękawicach, podczas deszczu czy przy pracy w terenie, gdy dysk trzeba podłączyć szybko i bez odkładania aparatu. Materiały video pod kontrolą Wideo w wysokiej rozdzielczości (4K, 6K, 8K) generuje duże pliki, które wymagają nie tylko szybkiego, ale również stabilnego zapisu. W upale kamera nagrzewa się szybciej, a przerwanie transferu może oznaczać utratę ujęć. W takich warunkach świetnie sprawdzi się dysk przenośny Samsung T9, który odpowiada na potrzeby twórców filmowych i osób pracujących z dużymi wolumenami danych. Wykorzystując interfejs USB 3.2 Gen 2×2 oraz protokół NVMe™, model T9 pozwala przesłać plik o wielkości 2 GB w około jedną sekundę. Maksymalne prędkości sekwencyjnego odczytu i zapisu sięgają do 2000 MB/s (wartości „do”, zależne od konfiguracji hosta i warunków pracy), przy jednoczesnej kontroli nad nagrzewaniem się sprzętu. Co to oznacza w praktyce? Szybkie zgrywanie kart po nagraniu materiału oraz pewną ochronę danych.Dysk T9 doskonale leży w dłoni, nie wyślizguje się, a w razie czego jego odporny na upadek nawet do 3 metrów (3). Dodatkowo umożliwia zabezpieczenie danych hasłem. Prywatność zdjęć i wrażliwych lokalizacji Nie każdy materiał powinien trafiać do sieci od razu. Dotyczy to m.in. dokumentacji przyrodniczej, lokalizacji stanowisk rzadkich gatunków, czy zapisu miejsc kulturowo wrażliwych, które wymagają zezwoleń na fotografowanie. Dlatego istotne jest nie tylko przechowywanie, ale także kontrola dostępu do fotografii. Szyfrowanie sprzętowe AES-256 z hasłem zastosowane w dyskach Samsung chroni zdjęcia i lokalizacje w przypadku zgubienia dysku lub zmiany właściciela urządzenia – niezależnie od internetu. Nie wymaga instalowania dodatkowego oprogramowania w chmurze ani przesyłania danych na zewnętrzne serwery. Dodatkowo narzędzie Samsung Magician Software umożliwia monitorowanie kondycji dysku, poprawę jego parametrów pracy oraz zarządzanie zabezpieczeniami danych, aby utrzymać urządzenie w optymalnej formie. Wspomnienia w pełni zabezpieczone Wspomnienia z podróży zależą nie tylko od miejsc, które odwiedzamy, ale także od sposobu, w jaki zabezpieczamy materiał. Szybkość oznacza więcej czasu w terenie, odporność – spokój podczas zmiennej pogody i transportu, a szyfrowanie – pełną kontrolę nad zdjęciami i lokalizacjami. Offline działa zawsze: w pociągu, na lotnisku, w namiocie. Dzięki prostemu workflow i odpowiednim narzędziom możemy wrócić do domu z kompletnym, uporządkowanym i bezpiecznym materiałem. Nasza sprawdzona rutyna, to rankiem, przed wyruszeniem, szybki backup przez USB-C z aparatu, kamery, drona, laptopa lub tabletu i kontrola dostępnego miejsca na kartach. W ciągu dnia przenoszenie dysku w zabezpieczonej kieszeni plecaka i unikanie ekspozycji na bezpośrednie słońce. Wieczorem natomiast podstawowa selekcja (odrzucenie nieostrych ujęć), proste oznaczenia, które ułatwią późniejszą pracę (lokalizacja, dzień, numer etapu). To rozwiązanie nie wymaga stałego dostępu do internetu, a jednocześnie znacznie redukuje ryzyko utraty danych. (1) Odporność na upadek z 2 metrów ustalona w oparciu o wewnętrzny test swobodnego upadku przeprowadzony w warunkach kontrolowanych. (2) Badanie odporności na uderzenia przeprowadzono w warunkach kontrolowanych. (*Warunki badania: Urządzenie zostało upuszczone swobodnie na metalową płytę z wysokości 3 metrów.) Odporność na upadek może różnić się w zależności od rzeczywistych warunków użytkowania. Uszkodzenia spowodowane upadkiem nie są objęte gwarancją. (3) Na podstawie wewnętrznego testu udaru podczas swobodnego upadku w kontrolowanych warunkach. Odporność na upadek może różnić się w zależności od rzeczywistych warunków użytkowania. Uszkodzenia spowodowane upadkiem nie są objęte gwarancją. (* Warunki badania: Urządzenie zostało upuszczone swobodnie na metalową płytę z wysokości 3 metrów. ** Na żadne uszkodzenia fizyczne nie jest udzielana gwarancja.) Materiał promocyjny marki Samsung.
Sylwester w Dubaju: odkryj, jak powitać 2026 rok w mieście światła, pustyni i zimowego słońca
Zima w Dubaju nie przypomina tej, którą znamy z Europy. Zamiast mrozu możemy liczyć na ciepłe, słoneczne dni. Zamiast szarych ulic – na palmowe bulwary skąpane w świetle i festiwalowej atmosferze. Przed świętami Dubaj zamienia się w krainę pełną barw i zapachów. Bajkowe bazary, dekoracje migoczące na tle nowoczesnych wieżowców i pustynne wydmy rozświetlone o zachodzie słońca tworzą niepowtarzalny, uroczysty klimat.
Długie słoneczne dni zachęcają do odkrywania miasta, a chłodniejsze wieczory sprzyjają celebracji. To czas spektakularnych widowisk, koncertów, targów i kulinarnych festiwali. I oczywiście jednego z najbardziej imponujących sylwestrów na świecie. Zimowa ucieczka pełna światła Zimowe słońce, łagodna temperatura i bezchmurne niebo sprawiają, że Dubaj idealnie sprawdzi się na zimowy wyjazd. Rodziny i pary mogą wybierać spośród pakietów łączących noclegi, dostęp do plaż, kolacje i bilety na najważniejsze sezonowe atrakcje. Świąteczny nastrój jest obecny całym mieście – od Burj Al Arab po Dubai Mall, które lśnią sezonowymi dekoracjami. Palmowe promenady i nadmorskie dzielnice rozświetlają się nocą świetlnymi instalacjami i tematycznymi ozdobami. To czas, w którym można rano spacerować po plaży, po południu odwiedzać zimowe bazary, a wieczorem wybrać się na światowej klasy spektakl. Kontrast między ośnieżonymi trasami Ski Dubai a złotymi wydmami pustyni sprawia, że zimowy Dubaj oferuje w jednym miejscu doświadczenia z zupełnie różnych światów. Festiwalowe miasteczka i zimowe targi Zimowe targi to dziś jeden z symboli Dubaju w grudniu. Każdy z nich ma własny charakter i atmosferę. Madinat Jumeirah Festive Market (5–31 grudnia) powraca w otoczeniu kanałów, kamiennych wież i klimatycznych zaułków. Można tu kupować rękodzieło, próbować sezonowych przysmaków, a nawet przepłynąć się abra boat… z samym Świętym Mikołajem. Winter City w Expo City Dubai (6–31 grudnia) zmienia Al Wasl Plaza w śnieżną krainę – z warsztatami dla dzieci, występami i delikatnymi, nastrojowymi „opadami śniegu” pod największą projekcyjną kopułą świata. Winter District przy Jumeirah Emirates Towers (13–28 grudnia) wprowadza bardziej miejską odsłonę świątecznej zabawy – food trucki, ogromną choinkę, gry i ulubioną przez najmłodszych grotę Świętego Mikołaja. A ci, którzy szukają klimatu w stylu „Arabian Nights”, pokochają Bab Al Shams Festive Market (20–27 grudnia) – tradycyjne dekoracje, migoczące światła, żywa muzyka i targowe stoiska otoczone pustynnym krajobrazem. W całym mieście nie brakuje również zimowych ogrodów. Jednym z najpiękniejszych jest Winter Garden w Habtoor Palace Dubai, który zamienia się w kulinarną alejkę pełną food trucków, lokalnych rzemieślników i spacerujących rodzin. Spektakle i zimowy sezon kulturalny Grudzień to szczyt sezonu teatralnego w Dubaju. Sceny wypełniają premiery – od klasyki po fantastyczne widowiska dla całej rodziny. W Theatre by QE2 grudniowe wydarzenia otwiera The Great Christmas Elf Bake Off (6–7 grudnia), a następnie Sinbad the Sailor (18–27 grudnia) zabiera widzów w świat „Baśni tysiąca i jednej nocy”. W Jumeirah Beach Hotel Theatre energię i humor dostarcza show Magic Phil (12–14 grudnia). Między 17 a 29 grudnia na scenie pojawia się błyszcząca, musicalowa wersja Kopciuszka, a w imponującej architekturze Dubai Opera (18–21 grudnia) rozgrywa się klasyczny Dziadek do Orzechów – świąteczny sen w tańcu. W Mall of the Emirates najmłodsi mogą posłuchać baśni w ramach A Fairytale for Christmas, natomiast w Expo City Dubai, podczas Carols by Candlelight (20–24 grudnia), publiczność gromadzi się pod kopułą Al Wasl, by wspólnie śpiewać kolędy przy muzyce orkiestry. Smaki świata w świątecznym wydaniu Dubaj słynie z jednej z najbardziej różnorodnych scen kulinarnych na świecie, a w grudniu jest jeszcze pyszniej i bardziej wykwintnie. Jumeirah Al Qasr, Mat. prasowe W Atlantis, The Palm królują gwiazdki MICHELIN: trzygwiazdkowe FZN by Björn Frantzén, jedno­gwiazdkowe Hakkasan Dubai czy kreatywne menu degustacyjne w Ossiano. Obok, w Atlantis The Royal, można spróbować świątecznych dań w Carbone Dubai, Dinner by Heston Blumenthal, Milos, La Mar czy Ariana’s Persian Kitchen. Smakoszy przyciągają również nowe wyjątkowe restauracje. Jumeirah Marsa Al Arab proponuje brunch z widokiem na ocean, a Jumeirah Burj Al Arab oferuje eleganckie, pięciodaniowe kolacje w imponującym atrium. Z kolei The Lana z kolekcji Dorchester staje się centrum świątecznej gastronomii – od baszkijskich smaków po śródziemnomorskie rytmy przy dźwiękach jazzu. Nie brakuje też bardziej swobodnych opcji. McGettigan’s, Five Iron Golf czy liczne plażowe kawiarnie serwują luźniejsze, ale równie pyszne świąteczne menu. Popularne popołudniowe herbaty można znaleźć m.in. w Jumeirah Zabeel Saray, Park Hyatt Dubai i Anantara World Islands Dubai. A miłośnicy kulinarnych spacerów docenią nowe hale gastronomiczne, takie jak Culinara Social Dining w One Za’abeel. Zakupy i zimowe tradycje Dubai Shopping Festival (5 grudnia 2025 – 11 stycznia 2026) to wielkie święto zakupów i rozrywki. Pokazy dronów, koncerty, pop-upy i instalacje artystyczne zmieniają miasto w jedną wielką scenę. Tradycyjne souki w Deirze – Gold, Spice i Textile – przenoszą odwiedzających w bardziej historyczny wymiar Dubaju. Błyszcząca biżuteria, aromaty przypraw i kolorowe tkaniny przeplatają się w wąskich uliczkach. Z kolei w lokalnych targach, takich jak Ripe Market czy plenerowy MOTB organizowany w ramach DSF, można znaleźć rzemieślnicze wyroby, rękodzieło i wyjątkowe prezenty. Zimowe przygody pod otwartym niebem Dubajska zima to idealny czas na aktywności na świeżym powietrzu. Safari po pustyni, przejażdżki na wielbłądach czy obserwacja dzikiej przyrody w Dubai Desert Conservation Reserve pozwalają zobaczyć oryksy, sokoły i poznać elementy kultury Beduinów. Dla tych, którzy wolą luksusowe wrażenia, Sonara Camp oferuje kolacje pod gwiazdami, muzykę na żywo i noclegi wśród pustynnych krajobrazów. Poza pustynią czeka Hatta – górska oaza, w której można pływać kajakami, wędrować i jeździć na rowerach. A 50 km dubajskiego wybrzeża – Kite Beach, Palm West Beach czy Al Mamzar – pozostaje pełne życia. Paddleboarding, kawiarnie i rejsy jachtami to tylko część dostępnych atrakcji. Noc sylwestrowa w Dubaju: spektakl, który zachwyca cały świat Żadne wydarzenie nie oddaje ducha zimowego Dubaju tak jak sylwester. Gdy zbliża się północ, miasto zamienia się w ogromny, otwarty teatr światła. Najważniejszym punktem pozostaje pokaz na Burj Khalifa – zsynchronizowane fajerwerki, lasery i muzyka przyciągają tłumy do Downtown Dubai. Spektakularne widowiska odbywają się jednak w całym mieście – nad Bluewaters Island, The Beach at JBR, w Dubai Festival City Mall, Global Village i wzdłuż półksiężyca Palm Jumeirah. Sylwester w stylu glamour? Tu idealnie sprawdzą się eleganckie kolacje w najpiękniejszych miejscach Dubaju. W Atlantis, The Palm podczas kolacji sylwestrowej wystąpi Maroon 5, a Jumeirah Burj Al Arab zaprosi na siedmiodaniowe menu w Ristorante L’Olivo przed pokazem fajerwerków nad SAL. Niezapomnianą panoramę 360° zapewnia świętowanie w AURA Skypool na wysokości 210 metrów. Swoje autorskie sylwestrowe doświadczenia proponują też Jumeirah Zabeel Saray, Park Hyatt Dubai, The Lana i Anantara World Islands Dubai. Dla bardziej przygodowych podróżnych idealny będzie sylwester na pustyni. Platinum Heritage i inni operatorzy organizują wieczory w beduińskim stylu – z lokalną muzyką, tradycyjnymi potrawami i obserwacją gwiazd. Rodziny mogą wybrać wcześniejsze odliczanie w Expo City Dubai, gdzie Winter City pozostaje otwarte do późnych godzin, kończąc wieczór pod kopułą Al Wasl pokazem fajerwerków. Niezależnie od tego, czy wybierzesz kameralną kolację, czy spektakularne miejskie widowisko, jedno jest pewne. Dubaj wita nowy rok z pełnym rozmachem, światłem i niepowtarzalną energią. Dubaj idzie o krok dalej w redefiniowaniu komfortowego podróżowania – wprowadza jednorazowy, całkowicie bezdotykowy check-in, który pozwala gościom ominąć recepcję i rozpocząć pobyt bez najmniejszej zwłoki. Wystarczy raz przesłać dokument i biometrię, a kolejne wizyty stają się błyskawiczne, dzięki automatycznej weryfikacji. To nowy standard w mieście, które nie tylko inspiruje stylem, ale też zachwyca technologią ułatwiającą każdy krok. Widzimy się w Dubaju! Materiał promocyjny Visit Dubai
Tatry, które słuchają. O partnerstwie TOPR i Plusa, dzięki któremu pomoc jest zawsze blisko
W Tatrach cisza bywa złudna – to nie tylko kojąca przestrzeń między krokami, lecz także subtelny sygnał, że krajobraz właśnie przygotowuje się do zmiany. Bywa zapowiedzią pękającej płyty śnieżnej, która za chwilę runie w dół, cieniem nadciągającego zmroku, albo nagłym oddechem wiatru zwiastującym pogodowy zwrot. W tym milczeniu droga może w jednej chwili stać się pułapką. A ci, którzy znajdą się w tarapatach, wiedzą wtedy jedno: ktoś po nich przyjdzie. Od ponad wieku tym „kimś” są ratownicy Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego – ludzie, dla których góry są żywą przestrzenią odpowiedzialności, a niesienie pomocy jest misją, której nie odmawiają.
Toprowcy dziś, tak jak dawniej, polegają na swoim doświadczeniu i odwadze, ale wspiera ich także nowoczesna technologia, która pozwala działać szybciej, precyzyjniej i skuteczniej. To właśnie dlatego od 2000 roku TOPR współpracuje z siecią Plus – by każda minuta spędzona w drodze do potrzebujących nie była czasem straconym, lecz minutą, która realnie może uratować życie. Tradycja zrodzona z potrzeby serca TOPR powstał w 1909 roku, gdy seria tragicznych wydarzeń uświadomiła mieszkańcom Podhala i miłośnikom gór, że Tatry potrzebują czegoś więcej niż dobrej woli – potrzebują zorganizowanej, wyspecjalizowanej służby, która stanie między człowiekiem a bezwzględną siłą natury. Mariusz Zaruski i legendarny przewodnik Klimek Bachleda, inicjatorzy tej formacji, marzyli o grupie ludzi, którzy wyruszą na pomoc niezależnie od tego, jak nieprzystępne stają się góry: gdy śnieg zamyka przełęcze, mgła połyka ścieżki, a wiatr odbiera orientację. Od pierwszych dni TOPR tworzyli ludzie, dla których Tatry były bliskie jak własne podwórko, a czasem nawet bliższe – pełne historii, obowiązków i odpowiedzialności. Dla nich niesienie pomocy nigdy nie było tylko zadaniem. Było instynktem, zobowiązaniem silniejszym niż strach. To oni, z ciężkimi noszami na ramionach, przecierając drogę w śnieżnych zadymkach, w mroku i w ciszy, gdzie słychać tylko własny oddech, tworzyli standard ratownictwa, który dziś inspiruje służby górskie w różnych zakątkach świata. I choć technologia zmienia się dynamicznie, przynosząc nowe narzędzia i nowe możliwości, fundament TOPR pozostał taki sam od ponad wieku: niezachwiana gotowość, odwaga, która nie ustępuje nawet burzy śnieżnej, oraz determinacja, która każe iść dalej, kiedy inni nie mają już sił. „Sokół” – skrzydła niosące nadzieję Gdy nad tatrzańskimi dolinami rozbrzmiewa charakterystyczny pomruk wirnika, wiadomo, że „Sokół” rusza na pomoc. Legendarny PZL W-3A „Sokół” od lat jest symbolem bezpieczeństwa w górach – dociera tam, gdzie nie prowadzi żadna ścieżka, gdzie liczą się sekundy, a kapryśna pogoda potrafi zmienić los całej akcji. Pierwszy „Sokół” trafił do TOPR w 1993 roku i od tego momentu uczestniczył w tysiącach wypraw: lawinowych, wysokościowych, poszukiwawczych. Umiejętności pilotów i współpraca z ratownikami sprawiły, że stał się kluczowym elementem tatrzańskiego systemu niesienia pomocy. W Tatrach każdy wylot śmigłowca to także spotkanie z delikatnym, wymagającym szacunku światem przyrody. Dlatego „Sokół” pojawia się w powietrzu tylko wtedy, gdy jest to naprawdę konieczne – by ratować życie, nie naruszając gór więcej, niż wymaga tego sytuacja. Technologia, która odmieniła ratownictwo Partnerstwo TOPR z Plusem rozpoczęło się w 2000 roku – z jasnym, niezmiennym celem: sprawić, by ratownicy mogli szybciej i skuteczniej docierać do tych, którzy najbardziej potrzebują pomocy. W górach, gdzie czas potrafi kurczyć się do pojedynczych minut, a warunki zmieniają się jak w kalejdoskopie, niezawodna komunikacja staje się narzędziem równie ważnym jak lina czy czekan. Przełomowy moment przyszedł w 2003 roku, kiedy uruchomiono specjalny górski numer ratunkowy 601 100 300 – linię działającą w całym paśmie polskich gór. Ten prosty ciąg cyfr stał się dla wielu turystów drogą do ocalenia, często decydując o tym, że pomoc ruszała natychmiast, zanim sytuacja zdążyła wymknąć się spod kontroli. Od jego powstania przyjęto już kilkanaście tysięcy zgłoszeń, a w pierwszych latach funkcjonowania systemu aż 70 procent akcji TOPR i GOPR zaczynało się właśnie od telefonu pod 601 100 300. To liczby, za którymi kryją się realne historie: odnalezieni w nocy turyści, uratowani narciarze po lawinach, ludzie, którzy dzięki jednemu połączeniu dostali drugą szansę. Góry uczą pokory. Technologia daje wsparcie W czasach rekordowej popularności Tatr ratownicy mają dziś więcej pracy niż kiedykolwiek. Coraz większy ruch na szlakach, różne poziomy przygotowania turystów, kapryśna aura – wszystko to sprawia, że pomoc bywa potrzebna częściej. TOPR działa nieprzerwanie od ponad 116 lat. Plus wspiera ich misję od ponad dwóch dekad. Razem tworzą system, który codziennie daje odwiedzającym góry coś bezcennego – świadomość, że nie są w nich sami. Bo tam, gdzie każda sekunda może decydować o życiu, najważniejsze jest jedno: by po drugiej stronie ktoś odpowiedział na wezwanie. A dzięki numerowi 601 100 300 ta pomoc jest zawsze w zasięgu ręki. W Tatrach każdy krok jest spotkaniem z naturą, która potrafi być łagodna jak letni świt i wymagająca jak zimowy grań. Ratownicy wiedzą o tym najlepiej – wyruszają tam, gdzie inni tracą orientację, niosąc pomoc z pokorą wobec gór i ogromnym szacunkiem dla ich delikatnego ekosystemu. Dlatego ich praca to nie tylko technika, profesjonalizm i odwaga. To także świadomość, że każde działanie – nawet to ratujące życie – musi pozostawić możliwie lekki ślad. TOPR przypomina, że góry nie są sceną spektakularnych akcji, lecz miejscem, które trzeba chronić. A każdy lot „Sokoła”, choć bywa koniecznością, jest ostatecznością – ingerencją w tatrzańską ciszę, która wymaga rozwagi i odpowiedzialności. Gdy więc stajemy na szlaku, warto pamiętać: bezpieczeństwo w górach to wspólna odpowiedzialność. Ratownicy zrobią wszystko, by dotrzeć tam, gdzie pomoc jest potrzebna. Technologia zadba o to, by dało się ich wezwać. A my – turyści – możemy zadbać o to, by jak najrzadziej musieli ryzykować własne życie. Bo Tatry, ze swoją potęgą i kruchością, uczą jednego: szacunek dla natury i ludzi, którzy jej strzegą, jest najwyższą formą wdzięczności. Materiał promocyjny marki Plus
Ortler to symbol i strażnik Południowego Tyrolu. Od wieków fascynuje podróżników [Podcast]
W sercu Alp kryje się miejsce surowe, piękne i pełne tajemnic. Masyw Ortlera z lodowcami, stromymi graniami i historią zapisaną w skałach działa na wyobraźnię od pokoleń. W podcaście National Geographic Małgorzata Szumska i Jacek Ciszak opowiadają o tym, jak ogromne znaczenie ma on dla całego Południowego Tyrolu/Südtirol – niezwykłego regionu położonego w północnych Włoszech.
Ortler nie jest zwykłą górą. Wznosi się na 3905 metrów n.p.m., dominując nad okolicznymi dolinami i rzucając cień na miejscowość Sulden/Solda. To miejsce kontrastów – dzikie i surowe, a zarazem pełne ludzkich historii, sportowych emocji i kulinarnego ciepła. Dla wielu to po prostu „król Południowego Tyrolu”. W tym odcinku podcastu National Geographic Małgorzata Szumska – podróżniczka i pisarka – rozmawia z Jackiem Ciszakiem, autorem vlogów o aktywnym wypoczynku i ekspertem od stoków narciarskich. Ciszak odwiedził już ponad 340 ośrodków narciarskich, ale to właśnie Ortler budzi w nim szczególny respekt. Góra, na którą nie wchodzi się „z marszu” Ortler, choć piękny, nie jest górą dla każdego. – podkreśla Jacek Ciszak. Podejście wiedzie przez lodowce, szczeliny i fragmenty wymagające wspinaczki wysokogórskiej. Dlatego zaleca on: „Jeżeli ktoś nigdy czegoś takiego nie robił, to tylko i wyłącznie z przewodnikiem.” Ortler od zawsze był dla lokalnej społeczności czymś więcej niż punktem na mapie. Miejscowi opowiadali o nim z ogromnym szacunkiem – był nie tylko wyzwaniem dla wędrowców, lecz także górą, która kształtowała rytm codzienności. Jego potężna sylwetka rzucała cień na okoliczne wsie, przypominając mieszkańcom, że żyją w miejscu wymagającym hartu ducha i uważności. Z tą szczególną obecnością góry wiąże się legenda o pasterzu, który miał sen nakazujący wznieść niewielką kapliczkę Trzy Źródła (niem. Drei Brunnen). Według opowieści budowla miała przynieść spokój temu surowemu krajobrazowi. I rzeczywiście z czasem stała się dla ludzi symbolem opieki oraz pojednania z naturą.„Kiedy została wybudowana, wszystkie te złe duchy się uspokoiły” – opowiada Ciszak. Zimowy raj dla narciarzy Sulden, czyli miejscowość położona u stóp Ortlera, to dziś jeden z ciekawszych ośrodków narciarskich w Południowym Tyrolu. Sezon zaczyna się tu już w październiku i trwa do końca kwietnia. Trasy są zróżnicowane – od łagodnych po wymagające, z widokiem na majestatyczne szczyty. – mówi gość podcastu. Narciarzy przyciąga nie tylko infrastruktura, ale też klimat – zarówno ten dosłowny, jak i kulturowy. Sulden oferuje typowe dla regionu chaty, w których można odpocząć i spróbować lokalnej kuchni. To miejsce, w którym życie jest surowe, ale okraszone włoskim temperamentem. Historia wpisana w krajobraz Ortler to także miejsce o głębokim znaczeniu historycznym. To tutaj, na wysokościach ponad 3500 m n.p.m., toczyły się walki podczas I wojny światowej – tzw. Biała Wojna. Do dziś można zobaczyć ślady tej historii, choćby odwiedzając lokalne muzeum w Sulden. To brutalna historia, która wywarła ogromne piętno na tym regionie. Warto odwiedzić również muzeum Reinholda Messnera – legendarnego himalaisty – którego jeden z oddziałów znajduje się w pobliżu tej miejscowości. Umieszczone częściowo pod ziemią, poświęcone jest lodowcom i ich potędze. Zaintrygował cię Ortler? Posłuchaj całego odcinka podcastu National Geographic i odkryj więcej historii tej niezwykłej góry, która łączy sport, legendę i tradycję. Pamiętaj, że z kartą Ortler Guest Pass można cieszyć się regionem jeszcze pełniej – korzystając z licznych zniżek i darmowych wejść. Więcej informacji o tym magicznym zakątku Alp znajduje się na stronie www.suedtirol.info/region-ortlera .” Materiał promocyjny regionu Ortler w Południowym Tyrolu/Südtirol
Alta Badia: narciarski raj, kuchnia i społeczność Ladynów [Podcast]
To coś więcej niż narty. W sercu Dolomitów znajduje się region, w którym czekają lokalne smaki, kulturalne inicjatywy i ladyńska gościnność. Dlaczego Alta Badia to jedno z najbardziej niezwykłych miejsc w Południowym Tyrolu/Südtirol, na północy Włoch? Zobacz podcast prowadzony przez Małgorzatę Szumską, którego gościem jest Tomasz Prange-Barczyński.
Położona w sercu Dolomitów Alta Badia zachwyca od pierwszego spojrzenia. Otoczona monumentalnymi szczytami wpisanymi na listę światowego dziedzictwa UNESCO, stanowi idealny przykład miejsca, w którym przyroda, sport i tradycja współistnieją w doskonałej harmonii. Kraina białych tras i lokalnej tożsamości To właśnie tutaj bije serce kultury Ladynów – jednej z najstarszych społeczności w Południowym Tyrolu. Jak zauważa Tomasz Prange-Barczyński, redaktor naczelny pisma „Ferment” i autor książki „Nóż w pinocie”, nie byłoby tradycji, kultury ani kuchni tego regionu, gdyby nie lud Ladynów. „To nie jest relikt, który funkcjonuje tylko i wyłącznie dzięki temu, że bardzo się staramy mieć coś lokalnego. Ta kultura po prostu żyje – słychać ją na ulicy, czuć w potrawach, widać w strojach i codziennym życiu” – mówi. Język ladyński jest nie tylko nauczany w szkołach, ale też wykorzystywany na co dzień. W Alta Badii znajdziemy nawet ladyńską wersję gry Monopoly. Tutejsi mieszkańcy pielęgnują swoje dziedzictwo poprzez literaturę, muzykę, lokalne święta i kulinaria. Od śniadania na szczycie po après-ski Alta Badia to 130 kilometrów doskonale przygotowanych tras połączonych z siecią Dolomiti Superski, co daje dostęp do aż 1200 kilometrów narciarskich przygód. Jak podkreśla Tomasz Prange-Barczyński, rzadko się zdarza, żeby dwa razy zjechać tą samą trasą. „Początek sezonu jest bardzo fajny. Zdarzyło mi się kilka razy jeździć właśnie na początku grudnia, na pierwszy grudniowy weekend – głównie ze względu na specjalną imprezę, o której pewnie za chwilę powiemy, związaną już z jedzeniem. Ale to był też naprawdę bardzo fajny czas narciarski. No i potem, oczywiście, przychodzi wiosna” – opowiada. Narciarze mogą skorzystać z wyjątkowej okazji, by wyruszyć na stok jeszcze przed wschodem słońca – to niecodzienna atrakcja, lecz specjalne wydarzenie. Po śniadaniu warto ruszyć na Sellarondę, czyli legendarną trasę wokół masywu Sella, a jeśli szukasz mocniejszych sportowych emocji, koniecznie zajrzyj na Gran Risy – jedną z najsłynniejszych tras Pucharu Świata. Na koniec dnia – czas na après-ski w klubach, takich jak Moritzino albo kolację przy świecach w jednej z wielu lokalnych restauracji. Kuchnia z gwiazdką w górskim schronisku Wyjątkowym wyróżnikiem Alta Badii jest jej kulinarna oferta. To tutaj narodziła się inicjatywa "Taste for Skiing", w ramach której od 15 lat gwiazdkowi szefowie kuchni, przygotowują specjalne dania dostępne przez cały sezon w wybranych chatach przy stokach. W akcji bierze udział m.in. znany szef kuchni z Południowego Tyrolu, Norbert Niederkofler. „Przez lata prowadził 3 gwiazdkową restaurację w Alta Badii, a dziś działa w sąsiednim regionie. W swoim szczytowym momencie postanowił jednak, że będzie używał w kuchni wyłącznie produktów pochodzących z promienia 50 kilometrów. To oznaczało rezygnację z typowych składników, nawet dla kuchni północno-włoskiej, takich jak cytryny czy oliwa, ponieważ nie występują w regionie. Zastąpił je w bardzo umiejętny sposób innymi, lokalnymi produktami. Stworzył też genialną książkę Cook the Mountains” – mówi Tomasz Prange-Barczyński. Żywa kultura Ladynów – z ulicy na szlak Ladyni to lud, który od tysiącleci zamieszkuje doliny Dolomitów. Ich język – retoromański – usłyszymy nie tylko na ulicach Corvary czy La Villi, ale też w radiu i gazetach. Tradycje tego góralskiego narodu można poznać dzięki inicjatywie „Nos Ladins”, która pozwala odwiedzającym spędzić dzień z lokalnymi mieszkańcami – właścicielami schronisk, artystami czy kucharzami. W zimowej odsłonie „Nos Ladins” goście mogą wziąć udział w warsztatach, lokalnych wydarzeniach, czy choćby wspólnie ugotować panicię – zupę jęczmienną przypominającą krupnik, albo tutres – smażone pierogi nadziewane szpinakiem i kapustą kiszoną. Zdaniem Tomasza Prange-Barczyńskiego, Alta Badia to miejsce, gdzie naprawdę można się poczuć jak w domu Ladynów. Nie w muzeum, lecz w żywej społeczności, która zaprasza do stołu. Chcesz dowiedzieć się więcej na temat tego regionu? Obejrzyj cały podcast! Więcej o Alta Badia przeczytacie na stronie internetowej www.altabadia.org. Materiał promocyjny regionu Alta Badia w Południowym Tyrolu/Südtirol
Narciarstwo pod rozgwieżdżonym niebem i królestwo zabaw dla dzieci. Poznajcie Eggental w Południowym Tyrolu [podcast]
Seria podcastów National Geographic Południowy Tyrol / Südtirol zabiera słuchaczy w podróż tam, gdzie Alpy spotykają się z włoską gościnnością, a tradycja łączy się z nowoczesnością. Południowy Tyrol jest najbardziej wysuniętym na północ regionem Włoch. W najnowszym odcinku odwiedzamy Eggental – dolinę, nad którą królują majestatyczne masywy Rosengarten i Latemar. Gościem Małgorzaty Szumskiej jest Tomek Prange-Barczyński – narciarz, krytyk winiarski i autor książek o kulturze wina. Wspólnie odkrywają Dolomity w ich najbardziej autentycznej, słonecznej odsłonie.
Eggental to miejsce, które wygląda jak scena teatralna – każdego dnia światło odgrywa tu inny spektakl. Gdy popołudniowe słońce pada na wapienne ściany Rosengarten i Latemaru, skały przybierają barwy od pomarańczowego po głęboki róż. To zjawisko tak niezwykłe, że wręcz krążą o nim legendy. Dwa oblicza zimy Karersee to miejsce idealne dla rodzin – pełne spokoju, z szerokimi trasami, na których dzieci mogą się uczyć pierwszych skrętów. Z kolei Latemar/Obereggen przyciąga bardziej sportowych narciarzy. To ośrodek z dziesiątkami kilometrów tras o zróżnicowanym stopniu trudności. To właśnie stamtąd, nawet w środku zimy możemy wrócić z opaloną twarzą. Lecz z tej aury zadowoleni będą nie tylko narciarze. Chwila słodkiego relaksu na tarasie w pięknym słońcu także jest bezcenna. Jednak to co najbardziej wyróżnia ten region, to nocne atrakcje. To właśnie tam o godzinie 19 stok na nowo ożywa. Dlaczego? Raz, że stoki są świetnie przygotowane. Dwa, one są doskonale oświetlone, więc tam nie ma żadnego elementu ryzyka, niebezpieczeństwa. Nie jeździmy po ciemku. Absolutnie. I z drugiej strony to jest też taka atrakcja, z której wiele osób rezygnuje, ponieważ są zmęczeni po całym dniu. Także raz, że w ogóle się nie czeka na wyciąg. Dwa, że po prostu jest dosyć dużo swobody na tym świetnie przygotowanym i szerokim przede wszystkim stoku. Ale nie tylko narty, bo mamy też oświetlone stoki saneczkarskie – tłumaczy Tomasz Prange-Barczyński. Eggental to także doskonałe miejsce dla biegaczy na nartach. Czeka tam na nas też 150 kilometrów tras do chodzenia w rakietach śnieżnych. Ten rodzaj aktywności pozwala nam na wnikliwe eksplorowanie regionu i obcowanie z naturą w pełni. Smaki, które mają korzenie Południowy Tyrol to także turystyka... kulinarna! Mówi się tam, że jedzenie i narciarstwo są tak samo istotne. Nieważne, czy nocujemy w schronisku, hotelu czy prywatnym apartamencie – kuchnia bazuje na lokalnych produktach, serach, mleku, jogurtach. Z drugiej strony, młodzi kucharze dbają o to, żeby nawet zwykła potrawa miała ciekawy charakter. Smakowanie regionalnych dań, korzystanie z tego, co nam natura dała to nowy wymiar codziennych doświadczeń. Ten region doskonale łączy tradycję i ekologię z nowoczesnością. To miejsce, gdzie dba się o niską emisję dwutlenku węgla, gdzie nawet naśnieżanie jest prowadzone w taki sposób, żeby ślad węglowy był jak najmniejszy – tak, aby zapewnić narciarzom dobre warunki z jak najmniejszą szkodą dla środowiska – tłumaczy ekspert. Odwiedzając Południowy Tyrol, warto też zobaczyć jezioro Karersee położone 1530 metrów nad poziomem morza, które kusi m.in. mnogością barw, która się w nim odbija. Eggental – tutaj się po prostu chce wracać Kameralność, słońce, bajkowe krajobrazy i autentyczność – to esencja Dolomitów Eggental. To dolina, do której wraca się nie tylko po narty, ale po spokój, balans i inspirację. Więcej ciekawostek na temat tego miejsca czeka na was w naszym podcaście, a jeśli chcecie dowiedzieć się więcej o tym regionie, zaplanować dokładnie swoją podróż, zajrzyjcie na stronę internetową Eggental.com. Materiał promocyjny regionu Eggental w Południowym Tyrolu/Südtirol.
Obiektyw na przyszłość. Gdy nauka staje się obrazem, a rozmowa – realną zmianą
Współczesna nauka coraz częściej wychodzi poza laboratoria i sale wykładowe, szukając nowych sposobów dotarcia do ludzi. Staje się narzędziem dialogu i inspiracją do wspólnego myślenia o świecie. Tę ideę wspiera Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego, angażując się w projekty łączące wiedzę, sztukę i twórców młodego pokolenia.
W świecie, który zmienia się szybciej niż kiedykolwiek, nauka przestaje być dziedziną odseparowaną od codzienności. Coraz śmielej wkracza w obszary kultury i sztuki, gdzie znajduje nowe sposoby opowiadania o świecie. Jednym z ciekawszych dowodów na tę zmianę jest Wielki Konkurs Fotograficzny National Geographic Polska. Gdy nauka staje się obrazem W jego 21. edycji jedną z kategorii była „Obraz Wiedzy – nauka w obiektywie”, której sponsorem zostało Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Jej celem było pokazanie, jak młodzi twórcy interpretują świat nauki, odkryć i technologii, przekładając złożone zagadnienia na język obrazu. Zwycięzcą tej kategorii został Bartłomiej Machul, autor zdjęcia „Akwakultura kontrolowana”. Jego praca przedstawia laboratoryjną hodowlę ryb z lotu ptaka – ujęcie, które na pierwszy rzut oka wydaje się niemal abstrakcyjne. Rytmiczne, geometryczne formy tworzą estetyczną i uporządkowaną kompozycję, która przyciąga wzrok i skłania do refleksji. Jury doceniło nie tylko walory wizualne, ale także umiejętność uchwycenia spotkania nauki ze sztuką – obrazu, który jednocześnie informuje i fascynuje. Fotografie finalistów w tej kategorii w podobny sposób przybliżały naukowe procesy i zjawiska, ukazując je jako część codziennego świata. Te obrazy uczą patrzenia uważnie – zachęcają do zadawania pytań, tłumaczą złożoność przyrody i technologii w zrozumiały sposób. Kategoria „Obraz Wiedzy” pokazała, że nauka może być inspirująca także estetycznie i że artystyczna wrażliwość młodych twórców potrafi skutecznie opowiedzieć o wyzwaniach współczesności. Nauka w służbie jutra Tematyka konkursu znalazła naturalne rozwinięcie podczas I Narodowego Kongresu „Nauka dla Biznesu” zorganizowanego przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego we współpracy z Siecią Badawczą Łukasiewicz. To wydarzenie, które zgromadziło ponad tysiąc uczestników – naukowców, przedsiębiorców, przedstawicieli administracji i innowatorów – stworzyło przestrzeń do rozmowy o roli nauki we współczesnym świecie. National Geographic Polska zorganizowało podczas kongresu panel dyskusyjny zatytułowany „Ziemia przyszłości: scenariusze dla planety w dobie technologicznej rewolucji”. Tematem rozmowy były megatrendy, które wpłyną na życie społeczne, gospodarkę i środowisko do 2050 roku. Eksperci analizowali, jak zmieniają się priorytety w obszarze technologii, klimatu i demografii – i jak nauka może pomóc w ich zrozumieniu oraz odpowiedzialnym reagowaniu. Wspólne cele, różne perspektywy W trakcie panelu eksperci zwrócili uwagę na znaczenie sztucznej inteligencji i cyfryzacji w badaniach naukowych, ale także w sektorze prywatnym. Dużo miejsca poświęcono zielonej transformacji i innowacyjnym modelom biznesowym, które mogą wspierać zrównoważony rozwój. Rozmawiano także o kompetencjach przyszłości – takich, które pozwalają społeczeństwom adaptować się do dynamicznych zmian i budować odporność wobec kryzysów. Dyskusja dotyczyła także współpracy pomiędzy nauką, biznesem i administracją publiczną. Tylko wspólne działania – od etapu badań po wdrożenia – mogą przynosić realne korzyści społeczeństwu. Panel pokazał, że nowoczesne podejście do nauki wymaga myślenia systemowego i gotowości do budowania pomostów między różnymi środowiskami. Głos nauki w polityce Jednym z ważniejszych wystąpień podczas panelu była wypowiedź Karoliny Zioło-Pużuk, sekretarz stanu w Ministerstwie Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Wiceminister podkreśliła, że kluczową rolę w rozwoju społeczeństwa odgrywa edukacja przez całe życie i polityka oparta na faktach. Jej zdaniem tylko tak można budować trwałe podstawy dla społeczeństwa opartego na wiedzy – otwartego, elastycznego i gotowego do zmian. Panel z udziałem przedstawicieli instytutów badawczych, firm technologicznych i środowiska akademickiego pokazał, że świat nauki może efektywnie współpracować z gospodarką. Te dwa światy coraz częściej nie tylko się przenikają, ale wręcz potrzebują siebie nawzajem, by skutecznie odpowiadać na globalne wyzwania. Gdy fotografia staje się impulsem Zarówno konkurs fotograficzny, jak i panel dyskusyjny National Geographic wpisują się w szersze działania Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego, którego celem jest wspieranie kreatywności, promowanie wiedzy i tworzenie realnych warunków do wdrażania innowacji. Te działania łączą ludzi z różnych środowisk – artystów, naukowców, przedsiębiorców i decydentów – wokół wspólnego celu: uczynienia nauki realnym narzędziem zmiany. Obraz – taki jak zwycięska fotografia Bartłomieja Machula – potrafi zainicjować rozmowę. Rozmowa może prowadzić do refleksji. A refleksja – do działania. Tak rodzi się synergia, w której wiedza, sztuka i praktyka spotykają się w jednym punkcie: w trosce o przyszłość, która będzie nie tylko nowoczesna, ale też odpowiedzialna. Materiał promocyjny Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego
Wielki Konkurs Fotograficzny rozstrzygnięty. Oto zwycięskie prace w kategorii „Świat Okiem Młodych”
Podczas XXI edycji Wielkiego Konkursu Fotograficznego National Geographic młodzi twórcy po raz drugi w historii konkursu udowodnili, że patrzą na świat z odwagą, świeżością i intuicją, której często brakuje dojrzałym fotografom. Ich kadry – pełne emocji, symboli i zaskakujących interpretacji codzienności – pokazują, jak niezwykłe historie kryją się w pozornie zwykłych momentach. Patronem gali finałowej i kategorii skierowanej do młodych był Bank Pekao S.A.
Wielki Konkurs Fotograficzny National Geographic to jedno z najważniejszych wydarzeń fotograficznych w Polsce – platforma spotkania profesjonalistów, pasjonatów i tych, którzy dopiero zaczynają swoją przygodę z aparatem. Od dwóch dekad redakcja National Geographic Polska zaprasza czytelników do dzielenia się własnym spojrzeniem na świat, które obok technicznej precyzji i kompozycyjnej harmonii powinno nieść treść, ideę i refleksję. Konkurencja jest ogromna, bo do udziału zgłaszają się tysiące osób. Świat okiem młodych Bank Pekao S.A. pełnił rolę partnera XXI edycji oraz fundatora nagrody w kategorii „Świat Okiem Młodych”. Ta kategoria stworzona została z myślą o młodych fotografach – uczniach szkół ponadpodstawowych. To przestrzeń, w której mogą opowiedzieć o własnym świecie: pełnym emocji, intuicyjnej szczerości i pytań o przyszłość. Dla wielu z nich to pierwszy moment, gdy ich twórczość trafia do szerokiej publiczności i zyskuje profesjonalną ocenę. Zwycięski kadr – „Na księżycu” autorstwa Marcina Śmigielskiego – otrzymał nagrodę główną, którą podczas gali finałowej wręczył Marcin Zygmanowski, Wiceprezes Zarządu Banku Pekao S.A. wraz z kartą o wartości 5 000 zł. Zwycięskie prace 1. miejsce: Marcin Śmigielski – „Na księżycu” Ta fotografia przyciąga tym, co najsilniejsze w młodej wyobraźni: nieoczywistym spojrzeniem na dobrze znany motyw. Autor uchwycił nie sam księżyc, lecz maleńkie, kruche stworzenie na tle jego tarczy. Minimalistyczny kadr działa niesamowicie na odbiorcę. To przypomnienie, że wielkie odkrycia zaczynają się od małych obserwacji. Wyróżnienie: Szymon Bartołd – „O zmroku” Mroczne tony, delikatne światło i narracja zbudowana półcieniami. Do tego majestatyczna sowa. Autor prowadzi widza w stronę momentu zawieszenia. To fotografia, która działa intuicyjnie i nie pozwala przejść obojętnie. Wyróżnienie: Szymon Bartołd – „W objęciach mgły” Kadr pełen atmosfery, w którym mgła staje się niemal bohaterem opowieści. Zanika granica między tym, co realne, a tym, co jedynie przeczuwane. Praca wyróżnia się nastrojem i umiejętnością wykorzystania warunków pogodowych jako elementu dramaturgii. Tegoroczne prace młodych uczestników udowodniły, że wrażliwość i twórcza odwaga nie mają wieku. Ich zdjęcia są nie tylko efektownymi kadrami, ale też opowieściami o świecie – tym, który dopiero eksplorują, i tym, który chcą współtworzyć. W XXI edycji Wielkiego Konkursu Fotograficznego to właśnie oni pokazali, że przyszłość fotografii rośnie tuż obok nas – w szkolnych korytarzach, na podwórkach, w chwilach, które codzienność podsuwa najciszej. Materiał promocyjny Banku Pekao S.A.
Kraina jak z innego świata. Teneryfa to dużo więcej niż słońce i plaże
Na Teneryfie wszystko wydaje się sto razy bardziej wyraziste – krajobrazy, smaki, kolory, a także ludzie. Ta atlantycka wyspa nie tylko przyciąga słońcem i idealną pogodą przez cały rok, ale zaprasza w podróż przez geologiczne cuda, fascynującą kulturę i przyrodę, która budzi zachwyt i respekt. To miejsce, które trzeba poczuć. Bo Teneryfa budzi emocje.
Otoczona wodami Atlantyku Teneryfa urzeka już od pierwszego spojrzenia. Położona zaledwie 300 kilometrów od wybrzeży Afryki i 1300 od Półwyspu Iberyjskiego, łączy wpływy obu kontynentów w jednym niesamowitym krajobrazie. Jest największą z Wysp Kanaryjskich (zajmuje powierzchnię 2034 kilometrów kwadratowych), a jej różnorodność zapiera dech w piersiach. Od suchych, niemal półpustynnych przestrzeni na południu wyspy, przez lasy laurisilva i zielone doliny na północy, aż po księżycowe krajobrazy Parku Narodowego Teide – każde miejsce mówi własnym językiem natury. Klimat? Średnia roczna temperatura wynosząca 23 stopni Celsjusza czyni Teneryfę wymarzonym kierunkiem zarówno latem, jak i zimą. Dwa lotniska, rozbudowana sieć dróg i rozwinięta infrastruktura pozwalają dotrzeć w najdalsze zakątki wyspy – od tętniącego życiem Santa Cruz po urocze wioski. Teneryfa jest miejscem, w którym natura, kultura i nauka przenikają się, współistniejąc w harmonii. Wulkan Teide – szczyt i serce Teneryfy Wznosząc się na wysokość 3715 metrów n.p.m. Pico del Teide nie tylko króluje nad Teneryfą, ale i nad całym terytorium Hiszpanii jako jej najwyższy szczyt. Otoczony Parkiem Narodowym wpisanym na listę UNESCO, wulkan stanowi centrum swoistego geologicznego laboratorium, które zachwyca zarówno badaczy, jak i zwiedzających. Pola lawy, unikatowe formacje skalne i kratery tworzą tu surrealistyczny krajobraz, jakby wyjęty z innej planety. Wędrówki po parku pozwalają doświadczyć różnorodności wulkanicznych tekstur i kolorów, od czerni i szarości przez biele i żółcie aż po rdzawe czerwienie i brązy. Surowy i księżycowy charakter tych terenów przyciąga filmowców – to właśnie tutaj kręcono wiele scen do międzynarodowych produkcji. Masca – ukryta perła Teneryfy Na końcu krętej drogi, pośród surowych szczytów Gór Teno, leży Masca – osada, która wygląda, jakby czas o niej zapomniał. Zachowały się tu tradycyjne domy z wulkanicznego kamienia, a brukowane uliczki wioski prowadzą do wspaniałych punktów widokowych. Przeszłość osady sięga czasów Guanczów – rdzennych mieszkańców wyspy, którzy w surowych górach znaleźli schronienie. Zejście wąwozem Masca, pełnym wodospadów, jeziorek i unikalnej flory, prowadzi aż do ukrytej plaży – ta wędrówka jest jednym z najbardziej wymagających i spektakularnych doświadczeń trekkingowych na Teneryfie. Liczba odwiedzających jest ograniczona, a wstęp wymaga wcześniejszej rejestracji – to wyraz troski o ochronę tego cennego ekosystemu. Wyjątkowe spotkania – Teneryfa w rytmie oceanu Wody pomiędzy Teneryfą a La Gomerą to jeden z nielicznych obszarów na świecie, w których można przez cały rok obserwować walenie i delfiny w ich naturalnym środowisku. Stała populacja grindwali krótkopłetwych i delfinów butlonosych zamieszkuje ten region przez wszystkie miesiące roku. Rejsy wypływające z Los Cristianos, Puerto Colón i Los Gigantes odbywają się z poszanowaniem przyrody i zgodnie z zasadami odpowiedzialnej turystyki morskiej, m.in. w oparciu o wytyczne pionierskiego programu Sustainability Charter for Whale Watching. Na pokładach można nie tylko podziwiać zwierzęta, ale też wysłuchać opowieści przewodników o ich zwyczajach i migracjach. Kraina kontrastów – od wulkanu po wiecznie zielone lasy Teneryfa łączy w sobie skrajnie różne oblicza natury. Niemal każdy kilometr przynosi tu zmianę scenerii: surowe pustkowia południa ustępują miejsca uprawom winorośli i bananowców, by następnie przejść w chłodniejsze, często spowite mgłą doliny północy. W Górach Anaga, uznanych przez UNESCO za Rezerwat Biosfery, można przechadzać się przez bujne, wilgotne lasy mające około 20 milionów lat. Z kolei na zachodzie wyspy Park Krajobrazowy Teno skrywa jedne z najstarszych formacji geologicznych, z osadami sprzed siedmiu milionów lat. Teneryfa jest też schronieniem dla ponad 800 gatunków endemicznych – szczególne miejsce zajmuje tu zięba niebieska, występująca wyłącznie w tutejszych lasach sosnowych. Aktywny wypoczynek – wyspa jak naturalna siłownia Teneryfa to wymarzona destynacja dla osób, które czerpią radość z ruchu, adrenaliny i odkrywania przyrody z bliska. Dzięki łagodnemu klimatowi i zróżnicowanemu ukształtowaniu terenu aktywność na świeżym powietrzu możliwa jest tu przez cały rok. Wyspę na pewno pokochają piechurzy – szlaki piesze wiją się przez lasy laurisilva, wulkaniczne równiny i nadmorskie klify, oferując niezapomniane panoramy i kontakt z dziką przyrodą. Dla miłośników biegów górskich przygotowano m.in. trasę Tenerife Bluetrail by UTMB, prowadzącą od oceanu przez Park Narodowy Teide aż z powrotem na wybrzeże. Kolarze – zarówno szosowi, jak i górscy – mogą tu trenować na profesjonalnie przygotowanych trasach z zapleczem serwisowym i hotelami przyjaznymi rowerzystom. Teneryfa stwarza też idealne warunki do wspinaczki, canyoningu, nurkowania czy windsurfingu, a certyfikowane firmy ułatwiają realizację tych pasji. To miejsce zachęca do ruchu i eksploracji – niezależnie od poziomu zaawansowania i wybranej formy aktywności. Turystyka odpowiedzialna Teneryfa od lat konsekwentnie rozwija model zrównoważonego i inteligentnego kierunku turystycznego. Certyfikaty Biosphere oraz Smart Tourist Destination to nie tylko wyróżnienia, ale potwierdzenie realnych działań na rzecz ochrony zasobów naturalnych, lokalnej kultury i zrównoważonego rozwoju gospodarczego. Rada Wyspy oraz Tenerife Tourism wdrażają innowacyjne rozwiązania – od cyfryzacji usług, przez optymalizację zużycia wody i energii, aż po ograniczenie liczby odwiedzających w delikatnych ekosystemach. Na szczególną uwagę zasługuje także wspomniany już program Sustainability Charter for Whale Watching, który reguluje sposób prowadzenia rejsów, by nie zakłócać naturalnych zachowań morskich ssaków. Edukacja ekologiczna, promocja gospodarki cyrkularnej i lokalnych produktów to kolejne filary tej strategii. Te działania dają szansę, że także kolejne pokolenia będą mogły odkrywać Teneryfę w jej naturalnej, autentycznej formie. Raj dla fanów astroturystyki Dzięki wyjątkowej przejrzystości powietrza i korzystnym położeniu niebo nad Teneryfą należy do najczystszych na świecie i przyciąga miłośników astronomii z całego globu. Park Narodowy Teide i jego okolice zostały uhonorowane certyfikatem Starlight i uznane za Rezerwat i Cel Turystyki Gwiezdnej, co potwierdza ich rangę. Najlepsze warunki do obserwacji nieba gołym okiem i przez teleskop oferują: szczyt Montaña de Guajara, punkt widokowy Llano de Ucanca i okolice hotelu Parador. Pasjonaci nauki powinni zajrzeć do Obserwatorium Teide, w którym prowadzone są międzynarodowe badania astronomiczne. Wieczorne obserwacje planet i galaktyk, z dala od świateł miast, pozostawiają niezatarte wrażenie bliskości z kosmosem. Plaże – od kurortów po ukryte zatoki Bardzo ważny i popularny punkt na mapie atrakcji Teneryfy stanowią jej plaże – zarówno te o jasnym, jak i ciemnym piasku, który przypomina o wulkanicznym rodowodzie wyspy. Na południu popularne są szerokie i piaszczyste wybrzeża, takie jak Playa de las Américas czy Fañabé, idealne na relaks. Na północy dominują bardziej dzikie i kameralne zatoczki, często osłonięte skałami. Do jednej z najbardziej widowiskowych plaż należą te trudno dostępne: plaża Masca – ukryta u stóp majestatycznych klifów Los Gigantes, na którą można dostać się przez wąwóz lub od strony oceanu, a także dzika plaża Roque de las Bodegas beach w parku Anaga. Szczególnym doświadczeniem są kąpiele w naturalnych basenach utworzonych przez zastygłą lawę, m.in. Bajamar i El Caletón w Garachico. Miasta pełne życia i unikatowej architektury Teneryfa nie tylko przyrodą stoi. Stolica wyspy, Santa Cruz de Tenerife, zachwyca kontrastem między historyczną zabudową a śmiałą, nowoczesną architekturą. Budynki autorstwa światowej sławy architektów, m.in. Auditorio de Tenerife projektu Santiaga Calatravy czy TEA (Tenerife Espacio de las Artes) projektu Herzoga i de Meurona, nadają miastu kosmopolityczny charakter, a miejska przestrzeń zmienia się w galerię pod gołym niebem. Miasto San Cristóbal de La Laguna, uznane za dobro kultury i wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO w 1999 roku, to z kolei renesansowa perła z pałacami i dziedzińcami, która inspirowała urbanistów Starej Hawany (La Habana Vieja) i kolumbijskiej Cartageny. Garachico i La Orotava kuszą piękną historyczną zabudową, spokojem i widokami na ocean. W mniejszych miasteczkach, takich jak Icod de los Vinos czy Arico, można poczuć rytm lokalnego życia i odkryć mniej znane fragmenty kanaryjskiego dziedzictwa. Bogate tradycje kulinarne i winiarskie Tradycja, jakość produktów i pasja kucharzy tworzą na Teneryfie wyjątkową scenę kulinarną. Lokalne składniki – ryby, owoce morza, kozie sery, miody, znakomite mięso (m.in. z czarnej świni), banany, papaje – zamieniają się w dania o niepowtarzalnym smaku, głęboko związanym z krajobrazem wyspy. W guachinche, rodzinnych lokalach z domową kuchnią, można poczuć autentyczny klimat i niespieszny rytm codziennego życia. Na bardziej wymagających czeka bogata oferta restauracji z gwiazdkami Michelin, które łączą lokalne produkty z nowoczesnymi technikami kulinarnymi. Nieodłącznym elementem tej kulinarnej tożsamości są dojrzewające na wulkanicznych zboczach wina. Na wyspie funkcjonuje pięć apelacji pochodzenia, a tutejsze wina zdobywają uznanie nie tylko na rynku hiszpańskim. Coraz większą popularność zyskują również lokalne wermuty. W jednej z ponad 100 winnic można nie tylko degustować te wina, ale też poznać długą, sięgającą XVI wieku tradycję winiarską. Święta, które budują tożsamość Kultura Teneryfy wyraża się również w świętach i tradycjach przekazywanych z pokolenia na pokolenie. Najbardziej znany jest karnawał w Santa Cruz – kolorowy, żywiołowy i uznany za wydarzenie o międzynarodowym znaczeniu turystycznym. Mniejsze miejscowości organizują pielgrzymki, festyny, procesje i bailes de magos – ludowe tańce, podczas których mieszkańcy noszą tradycyjne stroje. Boże Ciało w La Orotava, pełne dywanów stworzonych z kwiatów i wulkanicznego piasku, to jedno z najbardziej widowiskowych wydarzeń w kalendarzu. Tradycje takie jak Corazones de Tejina czy Tablas de Icod pokazują, jak silna jest więź mieszkańców z ich historią i ziemią. Teneryfa budzi emocje Teneryfa nie tylko przyciąga, ale zostaje w pamięci na długo. To wyspa, którą się nie tylko zwiedza, ale przede wszystkim – odczuwa. Wulkaniczne krajobrazy, potęga oceanu, rozgwieżdżone niebo, tradycyjne smaki i zapachy oraz dźwięki lokalnych świąt tworzą wielowymiarowe wspomnienie. To miejsce, gdzie luksus łączy się z naturą, a technologia służy przyrodzie i ludziom. Miejsce, w którym można się zatrzymać i zaczerpnąć powietrza. Materiał promocyjny Tenerife Tourism
Trzy dni, które odmienią myślenie o nauce. Eksperyment jako narzędzie poznania
Zobaczyć niewidzialne, usłyszeć to, co zwykle niesłyszalne i zrozumieć, jak dużo jeszcze nie wiemy. Od 6 do 8 grudnia Katowice zamienią się w tętniącą życiem przestrzeń eksperymentów, wiedzy i inspirujących spotkań. To właśnie wtedy w Międzynarodowym Centrum Kongresowym odbędzie się Śląski Festiwal Nauki Katowice – wydarzenie, które z roku na rok coraz wyraźniej udowadnia, że nauka nie zna granic, a ciekawość to jej najważniejsze paliwo.
Czy można zmierzyć prędkość dźwięku, zrozumieć pszczelą nawigację lub „rozmowy” drzew? Kiedy rzeczywistość przerasta nasze narzędzia poznawcze, sięgamy po eksperyment. Eksperyment pozwala zajrzeć tam, gdzie nie sięga wzrok, i zrozumieć zjawiska, których istnienia czasem tylko się domyślamy. To właśnie on porządkuje chaos niepewności, dając nam szansę na rozpoznanie, nazwanie i przetestowanie tego, co jeszcze niewiadome. W czasach niepewności, zmian klimatycznych i rewolucji technologicznych, eksperymentowanie staje się nie tylko wyzwaniem, ale i koniecznością. Jak podkreśla prof. Koziołek, „eksperymentujemy nie tylko z ciekawości, ale i z przezorności. (…) Eksperymentujemy, żeby niepotrzebnie nie ryzykować.” W dniach 6–8 grudnia Międzynarodowe Centrum Kongresowe w Katowicach stanie się przestrzenią dla rozmaitych eksperymentów. Rozegra się tam prawdziwe naukowe widowisko. Ponad 25 scen, kilkaset stanowisk pokazowych, ponad 2000 naukowców i popularyzatorów nauki z całego świata – skala wydarzenia mówi sama za siebie. To już dziewiąta edycja Festiwalu, który co roku przyciąga tysiące uczestników i uznawany jest za jedno z największych popularnonaukowych wydarzeń w Europie. Psychologia, która zadaje trudne pytania Jednym z punktów programu tegorocznego Śląskiego Festiwalu Nauki Katowice będzie bez wątpienia widowisko otwarcia – spektakl „EXPERYMENT” w reżyserii Piotra Jankowskiego. Inspirowany eksperymentem więziennym prof. Philipa Zimbardo, stawia pytania, które nie dają łatwych odpowiedzi: co powoduje, że zwykli ludzie zaczynają zachowywać się w niezwykły sposób? Jak anonimowość wpływa na nasze zachowanie? Gdzie leżą granice badań i kiedy eksperyment staje się nieetyczny? Spektakl będzie nie tylko doświadczeniem artystycznym, ale też impulsem do głębokiej refleksji – po jego zakończeniu odbędzie się dyskusja zatytułowana „Granice pewności – do czego jesteśmy zdolni?”. Te wątki będą kontynuowane w zupełnie nowej przestrzeni Festiwalu – Laboratorium Psychologicznym. W jego programie znalazło się ponad dziesięć eksperymentów dotyczących m.in. wpływu wyglądu na samoocenę, fizjologicznych objawów stresu, działania uwagi czy społecznych uwarunkowań naszych wyborów. Uczestnicy będą mogli nie tylko obserwować przebieg badań, ale też wziąć w nich udział i przyjrzeć się z bliska, jak funkcjonują podstawowe procesy poznawcze. To także okazja, by poznać zasady rzetelnego eksperymentowania i wyzwania, z jakimi mierzą się badacze. Nowe wymiary nauki W tegorocznej edycji pojawią się nowości, które wykraczają poza klasyczne rozumienie popularyzacji nauki. Jedną z nich będzie strefa science fiction – przestrzeń spekulacji, inspiracji i krytycznego namysłu nad tym, dokąd zmierza świat. Spotkania z pisarzami – Rafałem Kosikiem, Michałem Cetnarowskim czy Magdaleną Salik – przeplatać się będą z premierą książki zawierającej niepublikowane rozmowy ze Stanisławem Lemem, koncertem muzyki z gry „The Invincible” oraz debatami o przyszłości miast i cyberbezpieczeństwie. Tu przyszłość spotyka się z nauką, a spekulacja przestaje być jedynie domeną fantastyki. Z kolei strefa filmowa – kolejna nowość tegorocznej edycji – udowodni, że kino nie istnieje bez eksperymentu. Będzie można porozmawiać z twórcami nominowanymi do Oscara, obejrzeć filmy i wziąć udział w debatach o języku kina, AI w filmie i przyszłości tego medium. Wszystko to zostało zorganizowane we współpracy ze Szkołą Filmową Uniwersytetu Śląskiego im. Krzysztofa Kieślowskiego. Podczas Festiwalu będzie można też odwiedzić strefę badań profilaktycznych, by wykonać proste badania i sprawdzić podstawowe parametry życiowe. Wspólne eksperymentowanie będzie się również toczyć w strefie rodzinnej i strefie seniorów – to przestrzenie zaprojektowane z myślą o budowaniu międzypokoleniowego dialogu wokół nauki i poznawania świata. Aż siedem głównych obszarów wiedzy – od kultury fizycznej (po raz pierwszy!), przez medycynę, nauki ścisłe, humanistyczne, techniczne, po sztukę i przyrodę – sprawi, że każdy znajdzie tu miejsce dla siebie. Wiedza z różnych perspektyw Nie każdy eksperyment musi odbywać się w laboratorium – czasem wystarczy rozmowa. Taką formę przybierze m.in. I Kongres POP Science, który zainauguruje nowy projekt integrujący środowisko popularyzatorów nauki w Polsce. Wspólne refleksje, wymiana doświadczeń i budowanie sieci współpracy to cele tego wyjątkowego wydarzenia, realizowanego na zlecenie Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Oprócz Kongresu na Festiwalu odbędzie się też Akademia Kompetencji Popularnonaukowych – cykl szkoleń i warsztatów rozwijających umiejętności w zakresie komunikacji naukowej. Śląski Festiwal Nauki Katowice przyciąga światowe autorytety – w tym roku do Katowic przyjadą m.in. Katie Steckles z Manchester Metropolitan University, Michael Fowler z Technische Universität Berlin, prof. Takaharu Tezuka z Tokyo City University, prof. Davide Ruzzon z Uniwersytetu w Wenecji oraz prof. Włodzisław Duch z World Academy for Artificial Consciousness. Jedną z największych gwiazd Festiwalu będzie bez wątpienia dr Sławosz Uznański-Wiśniewski – astronauta Europejskiej Agencji Kosmicznej i drugi Polak w kosmosie. W Katowicach spotka się z publicznością m.in. podczas wspólnego wystąpienia z Arturem B. Chmielewskim, inżynierem i menedżerem projektów w NASA Jet Propulsion Laboratory, który od lat popularyzuje wiedzę o kosmosie. Wśród gości z Polski znajdą się też: Wojciech Mann, dr inż. Konrad Skotnicki (znany jako Doktor z TikToka), dr Agnieszka Jankowiak-Maik (Babka od Histy) oraz Maciej Makselon. Ostatnia trójka aktywnie zajmuje się promocją nauki w mediach społecznościowych. Na scenie „Silesian Hall of Fame” wystąpią natomiast wybitni badacze ze śląskich uczelni, którzy zaprezentują swoje projekty naukowe i podzielą się kulisami pracy badawczej. Od matematyki po sztukę, od nauk przyrodniczych po filozofię – różnorodność tematów będzie równie imponująca co poziom merytoryczny. Kultura eksperymentu Eksperyment to także pytanie o to, co dalej. Podczas Śląskiego Festiwalu Nauki Katowice nie zabraknie tematów dotyczących przyszłości szkolnictwa, transformacji uczelni, a także sztucznej inteligencji i jej miejsca w społeczeństwie. Rozmowy z udziałem naukowców, urzędników, edukatorów i artystów skupią się na pytaniach o granice – edukacji, etyki, wpływu technologii na człowieka. Debaty o historii kobiet, o literaturze i języku śląskim, o uzależnieniu od literatury i muzyki to dowód, że kultura i nauka mają dziś więcej wspólnego niż kiedykolwiek wcześniej. W ramach Festiwalu prowadzone są też inne wyjątkowe inicjatywy, m.in. liczne konkursy – od projektów naukowych i popularyzatorskich po rywalizacje językowe i kreatywne. Każda z nich daje uczestnikom szansę, by wejść w rolę badacza, odkrywcy, lidera lub twórcy. Wystarczy pomyśleć inaczej To nie jest zwykły Festiwal – to trzydniowa podróż przez naukę, która angażuje zmysły, emocje i wyobraźnię. Nauka ożywa tu na oczach uczestników, przybiera różne formy i pokazuje, że jej siłą jest otwartość, dialog i odwaga zadawania pytań. To przestrzeń dla eksperymentów – tych dziejących się w laboratorium, na scenie, przy stanowisku badawczym, ale też tych, które zachodzą w głowie: kiedy kwestionujemy, sprawdzamy, zmieniamy punkt widzenia. Bo najważniejszy eksperyment zaczyna się wtedy, gdy odważymy się pomyśleć inaczej. Udział w Śląskim Festiwalu Nauki jest bezpłatny. Część wydarzeń (m.in. udział w warsztatach oraz widowisko otwarcia) wymaga odrębnej rejestracji. Program Festiwalu dostępny jest na slaskifestiwalnauki.pl.
Dawid Godziek zaprzecza grawitacji. „Progres zaczyna się tam, gdzie kończy się strefa komfortu”
Każdy jego projekt to eksplozja odwagi i technicznej perfekcji na dwóch kółkach. Gdy reszta świata waha się, on już jedzie, a raczej... leci. Kariera Dawida Godźka to nieustanna pogoń za rozwojem – od tras w rodzinnych stronach po rekordy bite na oczach całego świata.
Pierwszy na świecie przejazd slopestyle po torze zbudowanym na jadącym pociągu. Backflip z płaskiego dropa na płaskie lądowanie. Tytuł mistrza świata na prestiżowych zawodach Crankworx. Twister – trik, którego nikt inny nie potrafi wykonać. Dla Dawida Godźka to kolejne etapy na drodze, która prowadzi do nieustannego rozwoju. – Kiedy pierwszy raz wskoczyłem na rower, miałem 12 lat. Nie myślałem wtedy o medalach, tytułach, ani rekordach. Chciałem zobaczyć, jak daleko mogę się posunąć. Zaczynałem na dużym MTB, skacząc z bratem na hopkach za domem. Z czasem zrozumiałem, że to właśnie przekraczanie własnych granic daje mi największą satysfakcję – wspomina. Historia pełna powietrznych akrobacji Godziek urodził się w Suszcu na Śląsku, w rodzinie z górniczymi korzeniami. Próbował różnych dróg – był ministrantem, myślał o piłce nożnej – ale to rower okazał się jego przeznaczeniem. Początkowo jeździł na dużym MTB, później na BMX-ie. Już w 2011 roku zajmował czołowe lokaty na międzynarodowych zawodach. Rok później zdobył brąz w hiszpańskim Rebel Jam, a w 2013 roku sięgnął po podwójne mistrzostwo Polski. W kolejnych sezonach wygrywał na największych światowych imprezach – Vans Kill the Line, Red Bull Dreamline, NASS czy Dirt on Fire. Publiczność go kochała, zawodnicy szanowali. Swoim stylem udowodnił, że nie ma granic, których nie da się przesunąć. Pociąg do przekraczania granic – W tym sporcie nie chodzi tylko o triki. Chodzi o rozwój. O to, żeby codziennie być trochę lepszym niż wczoraj. Przez lata pracowałem nad rzeczami, które kiedyś wydawały się nierealne – jak pierwszy na świecie Twister na BMX-ie czy zdobycie potrójnej korony Crankworx, czego dokonało tylko trzech riderów w historii. Dla mnie progres to nie wynik – to sposób myślenia. Prawdziwym przełomem okazał się projekt Red Bull Bike Express. Tor zbudowany na 10 wagonach jadącego pociągu, 220 metrów przeszkód, ekstremalna precyzja, wąska linia o szerokości zaledwie 2,7 metra. Dawid wykonał tam rzeczy dotąd nieosiągalne – w tym pierwszy na świecie backflip z płaskiego dropa na MTB. – Kiedy w 2024 roku po raz pierwszy przejechałem slopestyle na jadącym pociągu – wiedziałem, że zrobiłem coś, co jeszcze niedawno wydawało się niemożliwe. To był rok pracy, planowania, prób i błędów. Ale tak naprawdę to tylko kolejny krok w tej samej drodze. Bo granice istnieją po to, żeby je przekraczać. Technologia, która nadąża – W sporcie liczy się każda sekunda, każdy detal, każda decyzja. Od treningu, przez sen, po regenerację – wszystko ma znaczenie. Dlatego ważne jest, żeby mieć coś, co pozwala trzymać rytm, mierzyć progres i nie zgubić celu z oczu. Huawei Watch Ultimate 2 to dla mnie coś więcej niż narzędzie – to codzienny przypominacz, że rozwój nie kończy się nigdy. Zegarek, z którego korzysta Dawid, to nie tylko sprzęt dla profesjonalistów. To połączenie precyzyjnej technologii i sportowego zacięcia. Huawei Watch Ultimate 2 oferuje zaawansowane funkcje monitoringu zdrowia – od pomiaru tętna i natlenienia krwi po analizę snu i poziomu stresu. Dzięki algorytmowi TruSleep™ 3.0 pozwala lepiej zrozumieć potrzeby organizmu i zoptymalizować regenerację po intensywnych treningach. To również narzędzie stworzone z myślą o eksploracji – z trybem ekspedycji, dokładnym pozycjonowaniem GPS, wsparciem na dużych wysokościach i funkcją wykrywania upadków. Ośmiokątna koperta z płynnego metalu i szkło szafirowe sprawiają, że zegarek jest gotowy na najcięższe warunki – niezależnie od tego, czy jedziesz przez rampy, czy przez góry. Zegarek umożliwia też podwodną komunikację na bazie mini-sonaru i nurkowanie nawet do 150 metrów, co czyni go jednym z najbardziej zaawansowanych urządzeń na rynku. Dzięki funkcji eSIM, obsługą połączeń i inteligentnych gestów, Huawei Watch Ultimate 2 staje się prawdziwie samodzielnym narzędziem, które wspiera sportowca nie tylko na zawodach, ale i w codziennym życiu. Dla kogoś, kto – jak Dawid – nie uznaje kompromisów, to sprzęt na miarę jego ambicji. Nie puchary, tylko progres – Każdy etap mojej kariery to był kolejny krok naprzód – od pierwszych zawodów BMX Masters, gdzie zajmowałem czołowe miejsca, po starty w X-Games czy Crankworx. Zdarzały się kontuzje, momenty przestoju, ale to właśnie one uczyły mnie najwięcej. Dzięki nim nauczyłem się cierpliwości, konsekwencji i tego, że determinacja zawsze się opłaca. Dziś Godziek jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych zawodników freestyle MTB na świecie. Nie dlatego, że wygrał wszystko, ale dlatego, że nigdy się nie zatrzymuje. – Nie chodzi o to, żeby być najlepszym. Chodzi o to, żeby być lepszym od siebie sprzed tygodnia. Bo prawdziwy progres zaczyna się tam, gdzie kończy się strefa komfortu. Tak właśnie wygląda współczesna eksploracja: to nie tylko podróże i wyzwania, ale też dbałość o ciało, dyscyplina i technologia, która wspiera człowieka na każdym etapie drogi. W świecie, gdzie granice przesuwają się codziennie, Dawid Godziek wyznacza nowy kierunek – nie tylko dla siebie, ale dla całej dyscypliny. Materiał promocyjny marki Huawei
Sprawdziłyśmy HUAWEI Pura 80 Ultra. Mocno się zastanawiamy, czy aparat cyfrowy jeszcze kiedykolwiek będzie nam potrzebny
W naszej codziennej pracy liczy się pomysł i jakość realizacji. Dzięki HUAWEI Pura 80 Ultra odkryłyśmy nowy wymiar fotografii mobilnej! Zobaczcie, jak wygląda dzień na planie w naszej redakcji.
Jesteśmy redaktorkami odpowiedzialnymi m.in. za materiały na social media. Jedną z realizacji naszego działu był projekt dla nationalgeographic.pl, który już niebawem zobaczycie na Instagramie. Jak wygląda praca przy tego typu produkcjach? Wszystko zaczyna się od dobrego scenariusza oraz niezawodnego sprzętu. Tym razem przetestowałyśmy HUAWEI Pura 80 Ultra. To lider w rankingu DXOMARK. Nasz dzień zdjęciowy (po zaakceptowaniu scenariusza), to na początku ustawianie lamp, testowanie nagłośnienia i ustawianie odpowiednich kadrów. Na statywie ustawiłyśmy więc HUAWEI Pura 80 Ultra, który ma smukłą obudowę i gładką taflę pleców, dzięki czemu doskonale leży w dłoni także podczas dorabiania ujęć kręconych z ręki. Pierwsze ujęcie i pierwszy zachwyt – w czym tkwi siła aparatu? HUAWEI Pura 80 Ultra od razu pokazał, że jego 1-calowy aparat HDR 50 MP to nie tylko marketing – ostrość, detale i kolory wyglądały tak, jakbyśmy patrzyły przez okno, a nie na ekran telefonu. Podczas sesji szybko zaczęłyśmy bawić się też teleobiektywami wspieranymi przez sensor Ultra Chroma XMAGE. Mechanicznie zmieniany, podwójny zoom optyczny to coś, co od samego początku ułatwia pracę. Zoom optyczny 3,7x z przysłoną F2.4 (50 MP) oraz zoom optyczny 9,4x z przysłoną F3.6 (12,5 MP) pozwalały nam zbliżyć się do bohatera, z którym pracowałyśmy tak, jakby między nami nie było odległości. Skóra, włosy, tkaniny – każdy detal był ostry i naturalny, bez przerysowanej ostrości czy sztucznego wygładzania. Największą frajdę dał nam jednak aparat Ultra Lighting HDR z 1-calową matrycą. Jego 15-krotnie większy zakres dynamiczny – do 16 EV – naprawdę robi różnicę, szczególnie w miejscu, gdzie nie ma światła naturalnego. Cienie były głębokie, ale nie ginęły w czerni, a jasne partie nie przepalały się. Po raz pierwszy miałyśmy wrażenie, że telefon rejestruje scenę dokładnie tak, jak widzi ją ludzkie oko. Gdy zmieniałyśmy perspektywę i chciałyśmy złapać więcej przestrzeni, przełączałyśmy się na szeroki kąt 40 MP (F2.2). Kadrowanie dużych scen było banalnie proste. A kiedy nagle chciałyśmy uchwycić szczegóły, bez wahania korzystałyśmy z 100× zoomu cyfrowego. Dla nas nie jest to zoom, z którego korzysta się "dla zabawy" – raczej narzędzie, które potrafi wyciągnąć detale niewidoczne gołym okiem, ale niezwykle istotne, aby przekazać wszystkie szczegóły. Najbardziej imponująca była szybkość migawki. Jedno kliknięcie i już – żaden ruch, żaden drobny detal nie miał szans uciec przed obiektywem. Czułyśmy, że pracujemy ze sprzętem, który nie ogranicza nas technicznie, tylko nadąża za naszą kreatywnością. Cisza w hałasie – AI, które czyści dźwięk lepiej, niż oczekiwałyśmy Jednak sam obraz to nie wszystko w naszej pracy. Nagrywanie rolek na Instagram to także dźwięk. Czy i tutaj HUAWEI Pura 80 Ultra był strzałem w 10? Nagrywanie w jakości 4K to dzięki HUAWEI Pura 80 Ultra filmowa jakość mieszcząca się w dłoni! W studio czasem bywają różne warunki, ale dwukierunkowa redukcja szumów ze wsparciem AI skutecznie odcinała hałas. Głos brzmiał naturalnie, a odgłosy w tle praktycznie znikały – jakby telefon tworzył własną, cichą przestrzeń. Co dla nas bardzo ważne w pracy, to pojemna bateria. W przypadku HUAWEI Pura 80 Ultra to 5170 mAh. A kiedy już musiałyśmy go naładować, to podłączenie przewodowej ładowarki 100 W HUAWEI SuperCharge działało jak ekspresowy zastrzyk energii – dosłownie kilka minut i telefon znów był gotowy do pracy. A jeśli akurat korzystałyśmy z ładowania bezprzewodowego, 80 W również świetnie się sprawdziło, pozwalając nam wrócić do działania szybciej, niż zdążyłyśmy posegregować ostatnie ujęcia. Ten telefon to też prywatność, co szczególnie można docenić po zakończeniu pracy. Kiedy HUAWEI Pura 80 Ultra wychwytuje, że ktoś zerka nam przez ramię – powiadomienia po prostu znikają z ekranu. Smartfon bez problemu łączy się także ze smartwatchem. Wszystkie powiadomienia i dane o aktywności pojawiają się w czasie rzeczywistym. Całość działa pod kontrolą EMUI 15.0, które daje dużo swobody w personalizacji. A pomiędzy zdjęciami... Ekran ze szkłem Kunlun Glass drugiej generacji okazał się wyjątkowo solidny – producent deklaruje 20-krotnie większą wytrzymałość niż w zwykłym szkle, a my szybko zauważyłyśmy, że nie musimy obchodzić się z nim jak z przysłowiowym jajkiem. Kiedy pakowałyśmy się na dzień zdjęciowy i po nim, wrzucałyśmy telefon do plecaka obok metalowego statywu bez obaw o porysowanie. Z tym telefonem naprawdę łatwo się zaprzyjaźnić już od pierwszego dnia. Doceniłyśmy go w pracy i po godzinach. Ujęcia z restauracji? Selfie po realizacji? Ten telefon zawsze staje na wysokości zadania i jest doskonałym towarzyszem. Zobaczcie w naszym materiale video, jak dokładnie wygląda praca z HUAWEI Pura 80 Ultra. Materiał promocyjny marki HUAWEI.
Smaki Dubaju: Kulinarna podróż przez Emiraty i nie tylko
Dubaj to miasto, które nie tylko zachwyca nowoczesnością, ale także pielęgnuje swoje kulinarne tradycje, które sięgają głęboko w historię regionu. W sercu Emiratów, między nowoczesnymi wieżowcami a starożytnymi bazarami, kuchnia łączy smaki Bliskiego Wschodu z wpływami globalnymi, tworząc niezapomniane doświadczenia. Oto podróż przez różnorodne smaki Dubaju – od tradycyjnych potraw, które przeżyły pokolenia, po nowoczesne fuzje kulinarne, które wyznaczają trendy na całym świecie.
Dubaj to miasto, które łączy futurystyczny krajobraz z głęboko zakorzenioną tradycją, oferując niezapomniane doświadczenia kulinarne. Jego kuchnia, będąca mieszanką wpływów Bliskiego Wschodu i nowoczesnych trendów, odzwierciedla bogatą historię i różnorodność tego regionu. W tym dynamicznie rozwijającym się mieście, kulinarna podróż staje się nie tylko degustacją, ale także podróżą przez czas i przestrzeń. Co może zaoferować ten niesamowity region? Zobaczcie sami! Kuchnia Emiratów i dziedzictwo kulinarne Kulinarna historia Dubaju ma swoje korzenie w głęboko zakorzenionych smakach kuchni Emiratów, gdzie potrawy stworzone z myślą o życiu na pustyni wciąż stanowią fundament tożsamości tego miasta. W urokliwych uliczkach Al Fahidi, restauracje takie jak Al Khayma Heritage Restaurant oraz znane Arabian Tea House dają gościom szansę na spowolnienie tempa życia i zanurzenie się w tradycyjnych przepisach przekazywanych z pokolenia na pokolenie. Menu tych miejsc opiera się na klasycznych daniach, jak jagnięcy machboos, aromatyczna saloona, świeży chleb khameer, zapachowa gahwa i daktyle, a każdy posiłek to podróż do korzeni regionu, szczególnie gdy spożywa się je w ciszy dziedzińców, które przypominają dawny Dubaj. Nowoczesnym wyrazem tego dziedzictwa jest Gerbou, restauracja mieszcząca się w starannie odrestaurowanej willi z lat 80. XX wieku w Nad Al Sheba. To miejsce, w którym nowoczesna technologia łączy się z tradycyjną gościnnością Emiratów. Projekt i filozofia kulinarna tej restauracji współistnieją, by celebrować lokalną kulturę, jednocześnie zapraszając gości do zastanowienia się, jak tradycja ewoluuje w obliczu współczesnych zmian. Wzrost popularności dubajskiej czekolady i wiralowe trendy kulinarne W ostatnich latach Dubaj stał się epicentrum kulinarnych trendów, a jednym z najbardziej zaskakujących zjawisk, które podbiło serca smakoszy na całym świecie, jest fenomen "czekolady z Dubaju". W momencie, gdy Google ogłosił, że czekolada z Dubaju stała się jednym z najczęściej wyszukiwanych haseł kulinarnych globalnie, stało się jasne, że miasto nie tylko przejęło światową uwagę, ale i wyznaczyło nowe standardy w kulinarnej sztuce. To zjawisko nie jest przypadkowe – w dużej mierze sukces Dubaju zawdzięcza FIX Dessert Chocolatier, który zrewolucjonizował pojęcie czekolady, przekształcając ją w coś więcej niż tylko słodycz. Dzięki ręcznie robionym tabliczkom, które łączą w sobie najlepsze smaki Bliskiego Wschodu i lokalne przysmaki, takich jak knafeh, sernik lotus, krem pistacjowy czy baklawa, FIX stworzył zupełnie nową kategorię – czekoladowe fuzje, które są prawdziwym hołdem dla bogactwa arabskiej tradycji kulinarnej, ale też szalonym połączeniem nostalgii z nowoczesnością. Ten kulinarny trend szybko rozprzestrzenił się poza granice samej marki, a kolejne marki i produkty zaczęły przyciągać uwagę miłośników słodyczy na całym świecie. Przykładem może być współpraca z Baskin Robbins, która stworzyła "Dubai Chocolate Ice Cream", gdzie czekolada spotyka się z chrupiącą kunafą, tworząc kontrast tekstur i smaków, który jest dopełniony pistacjami – symbolem regionu. To zaskakujące połączenie tradycyjnych arabskich smaków z nowoczesnym podejściem do deserów stało się nie tylko popularnym trendem, ale także wyznacznikiem nowej, dynamicznej sceny kulinarnej w Dubaju, gdzie klasyka spotyka się z kreatywnością, a nostalgia łączy się z innowacyjnością. Miasto, które przez lata było kojarzone z futurystycznymi wieżowcami, teraz równie silnie kojarzy się z miejscem, które odważnie kroczy ścieżką nowatorskich kulinarnych eksperymentów, które podbijają serca i podniebienia na całym świecie. Globalna tendencja „poszukiwania smaków”, czyli food travel Według najnowszego British Airways Holidays Travel Trends Report, rok 2025 przynosi prawdziwą rewolucję w sposobie podróżowania: „poszukiwanie smaków” staje się nową walutą globtroterów. Turyści nie przyjeżdżają już tylko zobaczyć – przyjeżdżają posmakować, zanurzyć się w lokalnych rytuałach, odtworzyć na własnym podniebieniu legendy kuchni danego miejsca. A Dubaj, mistrz w łączeniu tradycji z futurystycznym rozmachem, przyjmuje tę filozofię z naturalną lekkością miasta, które zawsze było skrzyżowaniem kultur i aromatów. Dziś miłośnicy dobrego jedzenia przemierzają Dubaj jak mapę stworzoną z przypraw i zapachów. Wędrują nie tylko między dzielnicami, lecz między zupełnie różnymi światami smaków – od piaskowych zaułków Deiry po nowoczesne bulwary Downtown. Najczęściej podążają za przewodnikami z Frying Pan Adventures, którzy ze swadą doświadczonych storytellerów prowadzą turystów w miejsca, gdzie kuchnia żyje najgłośniej: rodzinne restauracje o skromnych szyldach, piekarnie ukryte w tylnej uliczce, pachnące kardamonem kuchnie, w których kolejne pokolenia gotują tak samo jak ich przodkowie. Każda taka wyprawa to coś więcej niż degustacja – to wejście do świata lokalnych społeczności. Turyści próbują chlebów wypiekanych według tradycyjnych receptur, zaglądają do maleńkich pieców, odkrywają przyprawy, których aromat opowiada historię wędrówek kupców po pustynnych szlakach. Dubaj odsłania przed nimi swoje najprawdziwsze oblicze: miasto, które pachnie kardamonem, szafranem i dymem z grilla. Tak tworzy się nowy wymiar food travel: Dubaj zamienia się w otwartą kuchnię pod niebem, gdzie każdy krok może prowadzić do jednego z najlepszych posiłków w życiu. A te zwykle czekają w miejscach najmniej oczywistych – właśnie tam, gdzie pulsuje serce miasta. Jedzenie w ruchu: z lądu na wodę Kultura kulinarna Dubaju wykracza poza tradycyjne ściany restauracji, zamieniając sam ruch w część doświadczenia. Elegancki dwupoziomowy autobus Bustronomy oferuje wycieczkę kulinarną po mieście, łącząc liczne kursy z panoramicznymi widokami, gdy wiatr wije się przez najbardziej ikoniczne punkty Dubaju. Wzdłuż wody BBQ boats suną po Dubai Creek, pozwalając małym grupom grillować i jeść podczas driftowania pod blaskiem miejskiego pejzażu. Wysoko nad mariną, Atelier M zaprasza gości do ekskluzywnej przestrzeni na trzech poziomach, gdzie łączą się wpływy kuchni śródziemnomorskiej i azjatyckiej. Restauracja, lounge i taras na dachu tworzą bezbłędną podróż - od wyrafinowanych sal jadalnych po widoki na otwartym powietrzu - uchwycając ducha dubajskiego życia nocnego. Kreatywność z rodzimych sił i szefów kuchni Dubaj stał się domem dla szefów kuchni, których tożsamości rozciągają się na kontynenty, a najbardziej widoczne jest to w rosnącym znaczeniu kuchni trzeciej kultury. Moonrise, pod przewodnictwem szefa kuchni Solemana Haddada, oferuje rooftopowy omakase z gwiazdką MICHELIN, który odzwierciedla smaki dubajskiego dzieciństwa spędzonego na skrzyżowaniu kultur. Tymczasem w Downtown Dubai szef kuchni Kelvin Cheung z Jun’s łączy swoje chińskie korzenie, wychowanie w Ameryce Północnej i zawodowe życie w Indiach w menu degustacyjnym, które jest niczym kulinarna autobiografia. Fi’lia w SLS Dubai jest projektem szefa kuchni, znanym z kobiecego zespołu kuchennego i nowoczesnego podejścia do kuchni włosko-śródziemnomorskiej. Miasto jako globalne centrum gastronomiczne umacniają również szefowie kuchni o międzynarodowej renomie. Studio Frantzén Björna Frantzéna łączy nordycką precyzję z francuskim i azjatyckim stylem w Atlantis, The Palm. Tymczasem Trèsind Studio – trzygwiazdkowa MICHELIN restauracja szefa kuchni Himanshu Saini – przesuwa granice nowoczesnej kuchni indyjskiej. Kulinarny krajobraz Dubaju wzbogacają także inne wyjątkowe miejsca, takie jak Row on 45, 11 Woodfire i Ossiano, które oferują immersyjne doświadczenia degustacyjne, które dorównują najlepszym na świecie. Destynacje kulinarne z wieloma restauracjami Wraz z rosnącym apetytem Dubaju na różnorodność, rosną także kompleksy kulinarne z wieloma konceptami. J1 Beach stał się nadmorskim dystryktem, gdzie restauracje łączą wpływy Francuskiej Riwery, Ameryki Łacińskiej, basenu Morza Śródziemnego i Wschodniej Azji. Na wybrzeżu nowo otwarty Jumeirah Marsa Al Arab zbiera imponujący portfel konceptów gastronomicznych, od eleganckiej greckiej i weneckiej kuchni po japońską robatę, indyjską kuchnię wybrzeżową i wyrafinowane interpretacje kuchni Bliskiego Wschodu. Jego marina została przemieniona w tętniące życiem miejsce społeczne, gdzie kawiarnie, grille rybne i tarasy przy zachodzącym słońcu współistnieją tuż przy wodzie. Kolacja z pokazem na nowo Dubaj opanował sztukę łączenia występów z kulinariami. W miejscach takich jak Gatsby, goście przenoszą się w czas glamouru lat 20. dzięki muzyce, tańcom i teatralnemu wystrojowi. Inne popularne miejsca, takie jak Josette, DREAM, Tabū, Billionaire Dubai czy The Theater, splatają choreografię, opowiadanie historii i muzykę na żywo w niezapomniany wieczór pełen kulinariów. Dla miłośników jazzu Q’s Bar & Lounge, kuratorowane przez Quincy’ego Jonesa, pozostaje niezrównaną sceną światowej klasy muzyki na żywo w mieście. Immersyjne i nietypowe doświadczenia kulinarne Niektóre z najbardziej pamiętnych posiłków Dubaju opakowane są w kreatywność i spektakl. Goście mogą wzbić się w balon na gorące powietrze o wschodzie słońca, delektując się śniadaniem z gwiazdką MICHELIN nad pustynnymi wydmami. Interaktywne pokazy, takie jak Le Petit Chef, hipnotyzują gości animowanymi projekcjami, które ożywają na stole, podczas gdy Seven Paintings łączy sztukę cyfrową z gastronomią, tworząc przedstawienia zachwycające wszystkie zmysły. Jedz, baw się, powtarzaj: gdzie kulinaria spotykają się z rozrywką Radosna strona Dubaju jaśnieje w rosnącej liczbie miejsc „jedz i baw się”. W Topgolf i Five Iron Golf, zaawansowane symulatory, muzyka i widoki na panoramę miasta łączą się z luźnymi posiłkami. Brass Monkey, Bedrock, Boom Battle Bar i Wavehouse oferują wszystko, od kręgli i wyścigów VR po gry arcade, dartsy, karaoke i ścianki wspinaczkowe – idealne dla grup szukających równowagi między jedzeniem a zabawą. Dla tych, którzy chcą połączyć plażowanie z jedzeniem, muzyką i zabawą przy basenie, O Beach Dubai oferuje pełne słońca miejsce, gdzie jedzenie i zabawa łączą się w jedno. Zrównoważony rozwój i kuchnia farm-to-table Świadome jedzenie stało się centralnym punktem rozwijającej się kultury kulinarnej miasta. Restauracje z gwiazdką MICHELIN Green Star, takie jak LOWE, BOCA i Teible, są liderami w zakresie odpowiedzialnego pozyskiwania produktów, menu o niskiej produkcji odpadów oraz współpracy z lokalnymi hodowcami. Innowacyjne farmy, takie jak UNS Farms w Al Quoz oraz największa na świecie farma wertykalna Bustanica, dostarczają szefom kuchni świeże warzywa przez cały rok. Społecznościowe miejsca takie jak The Ripe Market i Waterfront Market umożliwiają dostęp do lokalnych produktów, wzmacniając rosnące zaangażowanie Dubaju w zrównoważony rozwój. Roślinna kuchnia i restauracje skupiające się na wellness Kuchnia roślinna nadal zdobywa popularność w całym mieście. Dubai Hills to siedziba Avatāry, pierwszej na świecie w pełni wegetariańskiej restauracji z gwiazdką MICHELIN, która wynosi roślinną kuchnię indyjską na wyższy poziom. Miejsca nastawione na wellness, takie jak Seva Table, Little Erth by Nabz&G i Bounty Beets, oferują pełnowartościowe posiłki w spokojnych przestrzeniach, które stanowią azyl dla stylu życia. Nawet ulubione jedzenie uliczne – od wrapów z falafelem po masala chaats – otrzymuje kreatywne, wegańskie reinterpretacje, sprawiając, że roślinna kuchnia staje się bardziej dostępna i ekscytująca. Przystępne cenowo i uznane przez MICHELIN restauracje Dubaj – choć kojarzony z przepychem, błyskiem i kulinarnymi fajerwerkami – potrafi też zaskoczyć swoją gościnnością wobec podróżników z mniejszym budżetem. I robi to z klasą. W świecie, gdzie fine dining często idzie w parze z wysoką ceną, to miasto udowadnia, że jakości nie trzeba rezerwować wyłącznie dla zasobnych portfeli. Wystarczy zajrzeć do miejsc wyróżnionych przez MICHELIN lub cieszących się prawdziwym kultem wśród lokalnych foodie, by odkryć, że za rozsądne pieniądze można tu zjeść tak dobrze, jak w najlepszych stolicach kulinarnego świata. Restauracje takie jak 3Fils, Kinoya, Bait Maryam, Al Fanar, Hawker Chan i Din Tai Fung oferują wyjątkowe dania w rozsądnych cenach. Ich popularność odzwierciedla przekonanie miasta, że doskonałe jedzenie powinno być dostępne dla każdego, nie tylko dla tych, którzy szukają eleganckich lokali. To zestawienie restauracji to więcej niż lista polecajek – to dowód na to, że Dubaj traktuje kulinarną różnorodność jako wartość demokratyczną. W tym mieście doskonałość nie jest elitarna. Jest dostępna. Podana na talerzu każdemu, kto wyrusza w podróż, w której liczy się nie ilość gwiazdek na niebie, ale smak na języku. Hale gastronomiczne i jedzenie uliczne Jedzenie uliczne wciąż pozostaje jednym z największych przyjemności Dubaju. Ogromne destynacje takie jak Market Island w Dubai Festival City Mall – największa hala gastronomiczna w regionie – łączą globalne kuchnie w tętniących życiem, wspólnych przestrzeniach. Time Out Market, Depachika i Streetery oferują starannie dobranych dostawców z różnych kuchni. W Deirze Flayva uchwyca energię azjatyckich nocnych rynków ulicznych, tworząc tętniącą życiem sieć dań z różnych kultur. Dubaj pokazuje, że jego kulinarna scena to nie jedynie zbiór restauracji, lecz pełnoprawna opowieść o spotkaniu kultur, ambicji i smaków, które nieustannie się przeplatają. To miasto, w którym każdy posiłek staje się małą ekspedycją — od pustynnych tradycji po futurystyczne koncepty, warta zapisania na liście doświadczeń, do których chce się wracać. Dla turystów planujących podróż do Dubaju w listopadzie przypominamy, że przez cały miesiąc w mieście odbywają się liczne wydarzenia sportowe w ramach Dubai Fitness Challenge (DFC), z których wiele jest bezpłatnych — w tym Dubai Run, w którym 23 listopada 2025 roku rekordowa liczba 307 000 biegaczy wzięła udział w wydarzeniu prezentowanym przez Mai Dubai, umacniając jego status największego na świecie darmowego biegu społecznościowego i tworząc jedne z najbardziej inspirujących momentów DFC 2025. Materiał promocyjny Dubaj
Na straży nieba. Coraz mniej drapieżników, coraz więcej pytań o przyszłość ekosystemu
Obecność ptaków drapieżnych to dowód na równowagę w przyrodzie, a ich znikanie – ostrzeżenie o kryzysie środowiskowym. W odpowiedzi na spadek ich liczebności powstał „Program ochrony ptaków szponiastych w Polsce”. Fundacja ORLEN, Narodowa Fundacja Ochrony środowiska i UNEP/GRID-Warszawa połączyły siły, by ratować kilka zagrożonych gatunków i przywrócić im przestrzeń do życia.
Orzeł przedni to symbol siły i majestatu, ale dziś w Polsce żyje zaledwie 30–35 par lęgowych tego gatunku. Podobnie rzadkie są rybołowy, orlików grubodziobych mamy pewnie nie więcej niż tuzin, a gadożerów zaledwie kilka par lęgowych. Ta sytuacja to przede wszystkim efekt zmian środowiskowych. – Największe zagrożenie to działalność człowieka: utrata siedlisk i żerowisk w skutek intensyfikacji rolnictwa, a także obecność gatunków inwazyjnych, takich jak bezlitośnie niszczący lęgi szop pracz – tłumaczy dr Piotr Mikołajczyk, główny specjalista ds. środowiska i bioróżnorodności w UNEP/GRID-Warszawa. Ochrona prawna to początek Choć wszystkie ptaki szponiaste w Polsce są objęte ochroną prawną, nie zwalnia nas to od troski i wysiłków na rzecz utrzymania, a czasem wręcz przetrwania ich populacji. W odpowiedzi na te wyzwania został stworzony „Program ochrony ptaków szponiastych w Polsce”. To trzyletnia inicjatywa koordynowana przez UNEP/GRID-Warszawa, a wspierana przez Fundację ORLEN. Jej celem jest ochrona oraz odbudowa krajowych populacji takich gatunków jak sokół wędrowny, orzeł przedni, bielik, orlik krzykliwy i rybołów. – Ochrona ptaków szponiastych to dla nas szczególny projekt. Cieszymy się, że dzięki zaangażowaniu naszych partnerów, ekspertów z UNEP/GRID–Warszawa, możemy współpracować w ramach naszego wsparcia dla ochrony bioróżnorodności. To długofalowy projekt, uzupełniający pozostałe inicjatywy na rzecz utrzymania równowagi przyrodniczej – podkreśla Jacek Mazurczak, dyrektor Biura Relacji z Otoczeniem ORLEN. Skuteczna pomoc w terenie W ramach programu prowadzone są działania terenowe: montaż platform lęgowych i wszechstronny monitoring: obrączkowanie, montaż fotopułapek przy gniazdach czy zakładanie nadajników telemetrycznych. Uzupełnieniem są badania genetyczne oraz analizy kolizji z infrastrukturą. Kluczowe jest również wsiedlanie młodych sokołów, które pozwala na przywracanie gatunku w miejscach ich dawnego występowania. Oprócz konkretnych działań ochronnych program obejmuje też edukację – szkolenia dla wolontariuszy i pracowników nadleśnictw, publikację materiałów promujących wiedzę o ptakach drapieżnych oraz transmisje online z gniazd. Powstał portal „Pomagamy szponiastym”, a program i jego bohaterowie są prezentowani także w mediach społecznościowych. Bo to właśnie świadomość społeczna bywa kluczowa w ich ochronie. – Ochrona gatunków szponiastych nie kończy się na stworzeniu im warunków lęgowych. Bywa, że wymagane są interwencje – jak adopcje piskląt czy naprawa uszkodzonego gniazda – ale ogólnie w naturę nie ingerujemy bez potrzeby – podkreśla dr Mikołajczyk. Zaangażowanie ORLEN w ochronę przyrody – Projekt wpisuje się w strategię zrównoważonego rozwoju ORLEN, której kluczowym celem jest między innymi ochrona środowiska naturalnego. Dla nas – fundacji działającej w imieniu spółki, która sama ma przecież orła w logotypie – dołączenie do tego programu było oczywistością. Ptaki drapieżne są szczególnie wrażliwe na zmiany zachodzące w środowisku – często do bytowania potrzebują rozległych obszarów, a ich wymagania dotyczące miejsc, gdzie zakładają gniazda, są czasem bardzo specyficzne – mówi Katarzyna Harpak, prezeska zarządu Fundacji ORLEN. Za realizację programu odpowiadają trzy organizacje, których doświadczenie i zaangażowanie w troskę o środowisko są nie do przecenienia. Centrum UNEP/ GRID-Warszawa, koordynator programu, działa od 1991 roku w strukturze Narodowej Fundacji Ochrony Środowiska, realizując projekty z obszaru różnorodności biologicznej, ochrony środowiska czy zrównoważonej działalności biznesu. Dwie organizacje partnerskie: Komitet Ochrony Orłów oraz Stowarzyszenie Na Rzecz Dzikich Zwierząt „Sokół”, mają także ugruntowane wieloletnią działalnością kompetencje i doświadczenie. Jak zaznacza dr Mikołajczyk, ten program nie jest papierową inicjatywą. To długofalowy projekt, który łączy wiedzę, doświadczenie i zaangażowanie, przekuwając je w konkretne działania ochronne. Dzięki niemu ptaki szponiaste wciąż będą mogły królować na polskim niebie. Materiał promocyjny marki ORLEN
Z Bieszczad po Islandię: niezwykłe kadry z telefonu, które wyglądają jak z innego świata [PODCAST]
Czy telefon może zastąpić klasyczny aparat? Dla Pawła Mazura – podróżnika, fotografa i laureata Wielkiego Konkursu Fotograficznego National Geographic – to oczywiste. Jego zdjęcia, uchwycone „z kieszeni”, zdobywają nagrody, podbijają serwisy społecznościowe i pokazują, że fotografia mobilna to pełnoprawna sztuka. W naszym podcaście opowiada o zimowych Bieszczadach, dramatycznych ujęciach z akcji TOPR i o tym, dlaczego najlepszy aparat to ten, który mamy zawsze przy sobie.
Fotografia, którą nosimy w kieszeni Paweł Mazur przekonuje, że dziś fotografia nie jest już definiowana przez sprzęt. „Uważam, że to i to – jak dla mnie – to jest fotografia. Niezależnie od tego, jakiego urządzenia używamy” – podkreśla. I trudno się z nim nie zgodzić, patrząc na jego zdjęcia tworzone smartfonem Samsung Galaxy S25 Ultra, drukowane w dużych formatach czy wyróżniane w największych konkursach. Mobilność daje mu swobodę. Sprzęt ma zawsze przy sobie, gotowy na ujęcia, które pojawiają się na ułamek sekundy. Sekundy, które zmieniają wszystko Najlepszym przykładem jest historia zdjęcia „Sekundy dla życia”, uchwyconego w Tatrach w czasie trudnych, zimowych warunków. Gdy Paweł wraz z żoną schronił się w jaskini w Dolinie Kościeliskiej, usłyszał narastający dźwięk śmigłowca TOPR. „Wyciągnąłem telefon dosłownie w sekundę i w tej samej chwili maszyna pojawiła się w tej dziurze. Gdybym sięgnął po aparat z plecaka, zdjęcia by nie było”. Ujęcie obiegło Polskę i zostało docenione przez samych ratowników. Bieszczadzka zima, która podbiła serca internautów To jednak nie jedyny kadr, który przyniósł mu rozgłos. W ubiegłorocznym XX Wielkim Konkursie Fotograficznym w kategorii „Polska Nieoczywista” – w której o zwycięzcy decydowali użytkownicy nationalgeographic.pl – triumfowało jego zdjęcie Chatki Puchatka na Połoninie Wetlińskiej. Paweł trafił tam spontanicznie, licząc na klasyczny zachód słońca, ale zamiast pastelowych barw przyszła surowa, wichrowa zima. „W takich ciężkich warunkach często powstają najlepsze zdjęcia” – wspomina. Jedno ujęcie, mroźna ciemność, struktura zaspy na pierwszym planie i światło w oknie schroniska wystarczyły, by stworzyć niemal filmowy kadr. Świat widziany mobilnie Choć często fotografuje w Polsce – szczególnie w Pieninach, gdzie poluje na jesienne inwersje – jego pasja zaprowadziła go także w bardziej odległe zakątki świata. Islandię odwiedził kilkanaście razy, dwukrotnie trafiając na erupcję wulkanu. Był też na Sokotrze, jednej z najbardziej niedostępnych wysp globu, gdzie krajobrazy wyglądają jak z obcej planety. Jak mówi, mobilny aparat w takich miejscach daje mu wolność i lekkość. Liczy się gotowość, a nie kilogramy sprzętu. Koniecznie posłuchajcie całej rozmowy z Pawłem Mazurem, z której dowiedziecie się jeszcze więcej o jego niesamowitych przygodach. Materiał promocyjny marki Samsung
Odkrywaj, zdobywaj, zwiedzaj. O domowy azyl zadba nowoczesna technologia
Świat pełen jest miejsc do odkrycia, ale równie dużo radości daje powrót do domu, w którym panuje porządek i spokój. Coraz więcej technologii powstaje właśnie po to, by ułatwiać nam codzienność i tworzyć przestrzeń gotową na nasze kolejne przygody. Niektóre działają tak dyskretnie, że niemal ich nie zauważamy. A jednak potrafią zmienić naprawdę wiele.
Gdy innowacje zaczynają działać w tle Nowoczesne technologie to nie tylko spektakularne rakiety kosmiczne, kolejne rekordy osiągane przez dalekie sondy czy inteligentne satelity mapujące powierzchnię Ziemi. Rewolucja dzieje się również tu, bliżej – w naszych domach. Coraz częściej to właśnie tam trafiają rozwiązania projektowane tak, by pracować samodzielnie, przewidywać nasze potrzeby i przejmować rutynowe obowiązki. Technologia przestaje być jedynie narzędziem, a staje się partnerem codziennego życia. Cichym, dyskretnym i wyjątkowo skutecznym. Nowe rozwiązania potrafią samodzielnie analizować otoczenie, przewidywać nasze potrzeby i przejmować zadania, o których jeszcze niedawno musieliśmy pamiętać sami. Właśnie tak działa iRobot Roomba Max 705 Combo ze stacją AutoWash – urządzenie stworzone nie tylko po to, by sprzątać, ale by robić to w pełni autonomicznie, bez konieczności codziennej obsługi. Do wyboru mamy dwie wersje kolorystyczne: białą i czarną. System, który przejmuje obowiązki za ciebie Serce całego systemu stanowi stacja AutoWash, która pozwala robotowi działać praktycznie bez przerwy. To ona odpowiada za wszystkie czynności konserwacyjne, które w przypadku tradycyjnych robotów trzeba wykonywać ręcznie. Stacja sama pierze wałek mopujący gorącą wodą, a następnie suszy go ciepłym powietrzem, dzięki czemu urządzenie jest gotowe do kolejnego cyklu bez jakiejkolwiek ingerencji użytkownika. Dodatkowym ułatwieniem jest automatyczne uzupełnianie koncentratu mopującego, co sprawia, że robot zawsze pracuje w optymalnych warunkach. Stacja potrafi również opróżnić pojemnik na brud oraz przeprowadzić pełny proces samooczyszczania. Dzięki temu urządzenie może sprzątać przez wiele dni, a nawet tygodni, bez konieczności dodatkowej obsługi. Sprytne rozwiązanie do trudno dostępnych miejsc Jednym z najbardziej innowacyjnych elementów konstrukcji jest wałek mopujący PowerSpin. Został on zaprojektowany tak, aby czyścił się sam podczas pracy, co eliminuje problem ręcznego płukania i prania nakładek. Wałek automatycznie wysuwa się, gdy robot zbliża się do krawędzi pomieszczeń, listw przypodłogowych czy trudno dostępnych narożników. Dodatkowo towarzyszy mu inteligentna osłona, która unosi się po wykryciu dywanu lub stref, które zostały oznaczone jako obszary bez mopowania. Dzięki temu urządzenie dba zarówno o precyzję sprzątania, jak i bezpieczeństwo powierzchni, po których się porusza. Robot, który zawsze trafia tam, gdzie trzeba Roomba Max 705 Combo korzysta z zaawansowanej nawigacji LiDAR, która umożliwia stworzenie inteligentnej mapy 3D mieszkania w zaledwie kilka minut. Takie rozwiązanie pozwala urządzeniu poruszać się z dużą precyzją, nawet w przestronnych wnętrzach pełnych zakamarków. Technologia PrecisionVision wspierana sztuczną inteligencją umożliwia identyfikację obiektów znajdujących się na podłodze. Robot potrafi rozpoznać przewody, zabawki, buty czy miski dla zwierząt i omija je, dostosowując trasę sprzątania do aktualnych warunków. To połączenie sprawia, że urządzenie działa pewnie nawet w dynamicznie zmieniającym się otoczeniu. Moc i skuteczność, które widać na pierwszy rzut oka Urządzenie oferuje moc ssącą na poziomie 13 000 Pa, co sprawia, że radzi sobie nawet z trudnymi zabrudzeniami. Odkurzanie jest połączone z funkcją mopowania SmartScrub, która polega na aktywnym szorowaniu powierzchni. Dzięki temu robot skutecznie usuwa nie tylko kurz, ale również zaschnięte ślady i plamy. Rozwiązanie sprawdza się na panelach, płytkach, podłogach winylowych oraz innych popularnych materiałach wykończeniowych. Dzięki połączeniu dużej mocy i aktywnego szorowania urządzenie radzi sobie także z wymagającymi miejscami, takimi jak kuchnia czy przedpokój. Robot, który uczy się rytmu domowników Roomba Max 705 Combo analizuje każdy cykl sprzątania i potrafi określić, które pomieszczenia brudzą się najszybciej. Na podstawie tych obserwacji tworzy priorytety i rozpoczyna pracę od miejsc wymagających największej uwagi. W efekcie sprzątanie staje się bardziej przemyślane, a dom pozostaje zadbany bez potrzeby dodatkowych ustawień. To rozwiązanie pozwala urządzeniu działać jeszcze efektywniej, dopasowując się do codziennego rytmu mieszkańców. Technologia, która daje więcej przestrzeni na odkrywanie świata Kiedy sprzątanie przejmuje inteligentny system, dom zaczyna działać tak, jakby intuicyjnie wspierał naszą codzienność. Dzięki pełnej autonomii urządzenia możemy poświęcić czas temu, co naprawdę daje satysfakcję: odkrywaniu, planowaniu podróży, rozwijaniu pasji czy po prostu odpoczynkowi. iRobot Roomba Max 705 Combo ze stacją AutoWash to rozwiązanie stworzone po to, by działać w tle, cicho i skutecznie, a przy tym dyskretnie dbać o porządek. To technologia, która nie tylko ułatwia codzienność, ale też pozwala w pełni cieszyć się chwilą, kiedy wracamy do domu. Materiał promocyjny marki iRobot
Niezbędnik podróżnika. O tym warto pamiętać, pakując plecak
Każda wyprawa zaczyna się od decyzji. Potem przychodzi mapa, plan i... pakowanie. To wbrew pozorom bardzo istotny moment, który często decyduje o tym, czy droga będzie przyjemnością, czy wyzwaniem. Dlatego zanim ruszymy w góry, sprawdźcie, czy aby na pewno w plecaku znalazło się wszystko, co naprawdę może się przydać.
Góry uczą pokory, odwagi i odpowiedzialności – za siebie i innych. A zanim ruszymy na szlak, także… rozsądnego pakowania. Wychodząc na długi trekking, plecak staje się naszym domem w miniaturze: musi pomieścić wszystko, co najpotrzebniejsze, a jednocześnie nie może ciążyć na plecach jak kamień. Niezależnie, czy planujemy weekendowy trekking w Tatrach, czy dłuższą wędrówkę po Bieszczadach, odpowiednio skompletowany ekwipunek to klucz do bezpieczeństwa, komfortu i prawdziwej przyjemności z górskiej przygody. Plecak to podstawa każdej wyprawy Zanim w ogóle zaczniemy się pakować, należy zwrócić uwagę na pojemność plecaka, w który chcemy się spakować, aby był dopasowany do rodzaju wyprawy. Na jednodniowe wycieczki wystarczy model o pojemności 15–20 litrów, ale na kilkudniowy trekking lepiej sprawdzi się plecak 40–60-litrowy, z systemem nośnym, pasem biodrowym i wentylowanymi plecami. Jako że pogoda, szczególnie w górach, bywa kapryśna i potrafi się zmienić w kilka minut, warto mieć pokrowiec przeciwdeszczowy na plecak. Jak się ubrać na trekking? W górach najlepiej się sprawdza zasada "na cebulkę", szczególnie jeśli wędrujemy wiosną i jesienią. Pogoda może zmienić się z upalnego słońca w chłodny wiatr w ciągu kilkudziesięciu minut. Niech was też nie zwiedzie zimowa aura. To właśnie wtedy, w górach może nas też spalić słońce na twarzy. Zawsze przed wyjściem na szlak dokładnie sprawdźcie prognozę pogody. Z kolei w plecaku powinny się znaleźć: bielizna termoaktywna, która odprowadza wilgoć i utrzymuje ciepło, bluzy lub polary z szybkoschnącego materiału, kurtka przeciwdeszczowa i wiatroszczelna, najlepiej z membraną, albo choć peleryna przeciwdeszczowa, lekka kurtka puchowa lub softshell – w chłodniejsze dni, opaska np. frotowa do wycierania twarzy, czapka, buff, rękawiczki, bo nawet latem w wyższych partiach gór potrafi być zimno. Nie zapominajcie o zapasowej parze skarpet (wysokich) i koszulki – nic tak nie poprawia nastroju po kilku godzinach marszu jak świeże i suche ubranie. Zadbajcie o energię, czyli woda i jedzenie na trekkingu Nie ma nic ważniejszego niż nawodnienie – zarówno na szlaku, jak i w codziennym funkcjonowaniu. Nawet jeśli trasa wydaje się krótka, zabierzcie ze sobą odpowiednią ilość wody. Na dłuższe szlaki przyda się bukłak z rurką lub butelka termiczna z filtrem, taka jak Dafi Solid Steel Cold 0,5 l, którą bez problemu uzupełnicie wodą kranową w schronisku To rozwiązanie stworzone z myślą o tych, którzy cenią niezależność i lubią być przygotowani na każdą sytuację. Solid Steel Cold łączy w sobie wytrzymałość stali nierdzewnej z technologią filtracji wody. Dzięki zintegrowanemu filtrowi Dafi opartemu na węglu aktywnym możemy pić wodę kranową w schronisku, na lotnisku czy w namiocie – zawsze świeżą, bez posmaku chloru. Dla zwolenników kawy, herbaty lub innych napojów godna polecenia jest również Butelka termiczna Dafi EASY stal nierdzewna 0,49 l szałwiowa. Utrzymuje ona temperaturę napoju, więc z powodzeniem zastępuje termos – chłodzi latem, ogrzewa zimą. To sprzęt idealnie dopasowany do stylu życia w ruchu. Stalowa konstrukcja zapewnia odporność na uszkodzenia, a ergonomiczny kształt sprawia, że butelka świetnie leży w dłoni i bez problemu spakujemy ją do plecaka. A jeśli wam zależy na chłodnym napoju nawet w drodze powrotnej z gór, to w tej sytuacji sprawdzi się też butelka termiczna Dafi SHAPE PLUS 12h stalowa termos. Produkty polskiej marki Dafi pomogą też obejść wprowadzony od pierwszego października system kaucyjny, ograniczyć zakup wody w jednorazowym plastiku i zaoszczędzić środki na kolejne wyprawy. Jeśli chodzi o jedzenie – postawcie na produkty lekkie, ale pożywne i odporne na temperaturę: orzechy, suszone owoce, batony energetyczne, kanapki z pełnoziarnistego pieczywa czy liofilizaty. Dobrym pomysłem jest też termos z herbatą lub kawałek czekolady – dla szybkiego zastrzyku energii. Ciepła herbata sprawdzi się o każdej porze roku, bo pamiętajcie, że szczególnie na szczytach występuje duża różnica temperatur i nawet latem możemy zmarznąć. Zdrowie i bezpieczeństwo Nikomu nie życzymy żadnego wypadku, czy choćby otarcia, ale w górach lepiej być przygotowanym na każdą ewentualność. W apteczce powinny znaleźć się: plastry, bandaże elastyczne, opatrunki jałowe, środek dezynfekujący, maść przeciw otarciom, środki przeciwbólowe, tabletki na biegunkę i elektrolity. Warto też mieć zapisany w telefonie numer alarmowy: TOPR/GOPR/WOPR: 985 oraz aplikację "Ratunek". Jakie gadżety i kosmetyki włożyć do plecaka? To, co często wydaje się zbędne, w górach może okazać się bardzo potrzebne. W plecaku warto mieć latarkę czołową (szczególnie jeśli wybieramy się na trekking w krótki dzień), mapę, a nawet kompas, scyzoryk, powerbank (najlepiej wodoodporny), ratunkowy koc termiczny, chusteczki higieniczne i nawilżane. Warto mieć też przy sobie balsam ochronny do ust, krem z filtrem UV, okulary przeciwsłoneczne, mini zestaw higieniczny. Przed spakowaniem plecaka przemyślcie każdy element i dopasujcie go do typu wyprawy. Górski niezbędnik nie musi być ogromny, ale powinien być kompletny – tak, byśmy mogli skupić się na tym, co najważniejsze: widokach, ciszy, obcowaniu z naturą i radości z drogi. Naszym zdaniem nic lepiej nie "wietrzy głowy" od właśnie trekkingu, ale zdrowo przemyślanego i dopasowanego do naszych możliwości. Materiał promocyjny marki Dafi.