National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2026-06-26T13:30:47.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Tomasz Sobania naprawdę to robi. Przed nami finał jego niesamowitego biegu, podczas którego pobije rekord świata
items: Czego współcześni flisacy szukają na najdłuższym zakolu Wisły? Tajemnica fordońskiego kolana
items: „Potrafimy pisać w górach historię”. Andrzej Bargiel wyrusza do Pakistanu, by jako pierwszy zjechać z Nanga Parbat
items: Stanął oko w oko z grizzly, biegał w 0°C i upale. Polski „Forrest Gump” pokonał już połowę USA!
items: Dramat na Malediwach. Komputery ofiar i śmierć ratownika odsłaniają kulisy czarnego scenariusza pod wodą
items: Król i królowa Himalajów biją kolejne rekordy. On wszedł na Mount Everest 32 razy, ona – 11
items: Kolejny niezwykły wyczyn polskiego skialpinisty. Bartek Ziemski zjechał na nartach z czwartej góry świata
items: Dlaczego Czarnobyl wciąż przyciąga ludzi z całego świata? Strefa Wykluczenia robi niesamowite wrażenie
items: Trekking w Kirgistanie – podróż przez Tien-szan, jeziora i dziką naturę. Artykuł nagrodzony w konkursie Travelera
items: Rob Hall uczynił najwyższe szczyty produktem luksusowym. Za swoją ambicję zapłacił najwyższą cenę
items: Czułość wobec świata: kobiecy outdoor na Cosy Festiwalu
items: Monika Witkowska o „klątwie K2” i pożegnaniu z ośmiotysięcznikami. „Życie jest za krótkie na nudę”
items: Najpierw odpadły podeszwy, potem przyszły kolejne straty. Podróże kosztowały mnie więcej niż się spodziewałem
items: Rejsy ekspedycyjne National Geographic. Poznaj świat z pokładu statku oczami badaczy
items: Potrafią wstrzymać oddech na kilka minut. Ten lud przystosował się do życia pod wodą
items: Skicircus, czyli narty bez granic w sercu Austrii – jak odkryć 270 km tras i pełnię zimowych wrażeń
items: Legendarny wspinacz znów zadziwił świat. Niezwykły wyczyn, bez żadnej asekuracji
items: Idzie przez Europę bez butów. Pobił rekord świata należący do Polaka
items: Cieśnina Drake’a jest jak „gigantyczny mikser”. Panują tu najtrudniejsze warunki pogodowe na Ziemi
items: Roman Paszke pokazał, co naprawdę znaczy odwaga na oceanie
items: „Odwiedziłam wyspę widmo” – pół wieku temu tętniło tu życie, dziś przyciąga fanów ekstremalnej wspinaczki
items: Marek Kamiński wraca na bieguny – tym razem z 18-letnim synem. Polski podróżnik po 30 latach ponownie przemierza całą Ziemię
items: Kontenerowcem przez północny Pacyfik z kapitanem Lechowskim. „Jestem teraz o cztery dni młodszy”
items: Polski youtuber jako 27. Polak zdobył Koronę Ziemi. Rozmawiamy z Kubą „Patecem” Pateckim o tym, co trzeba mieć w sobie, by sięgać szczytów
items: Omega Planet Ocean: nowe wcielenie legendy

Tomasz Sobania naprawdę to robi. Przed nami finał jego niesamowitego biegu, podczas którego pobije rekord świata
type: item
date: 2026-06-26T13:30:47.000Z
creator: Jonasz Przybył
subject: Adventure
subject: Ludzie
subject: Traveler
subject: bieganie
subject: maratony
subject: rekordy
subject: stany zjednoczone
description: Od kilku tygodni z zawzięciem śledzimy postępy Tomasza Sobani – polskiego „Forresta Gumpa”. Biegacz i podróżnik chciał dokonać czegoś, co wydawało się niemożliwe: przebiec 50 maratonów w 50 stanach USA w 50 dni. Już jutro finał jego przygody i zdaje się, że może pobić rekord świata. Kompletnie oszalał i chce przebiec dwa maratony jednego dnia!
encoded: Wyoming, Montana, Teksas czy Maine – to wszystko już za polskim biegaczem ekstremalnym. Aż trudno w to uwierzyć, że gdy my codziennie truchtamy na autobus, Tomasz Sobania budzi się w nowym stanie i… biegnie maraton. I tak od 48 dni. Codziennie. W sobotę 27 czerwca finał jego przygody, ale wydarzy się wtedy coś niesamowitego – podróżnik ma zamiar przebiec dwa maratony jednego dnia, skrócić czas całego projektu i tym samym pobić rekord należący do swojego idola, Deana Karnazesa, który jako pierwszy przebiegł 50 maratonów w 50 stanach w 50 dni. Jak to w ogóle możliwe, że Tomek jest w stanie to poprawić ten wynik? 50 maratonów w 49 dni Początkowo projekt „Run Across USA” miał polegać na przebiegnięciu Stanów Zjednoczonych wzdłuż i wszerz w 50 dni – każdego dnia, w każdym kolejnym ze stanów, Tomek miał biec kolejny maraton. Jeśliby tego dokonał, wyrównałby rekord Karnazesa. Apetyt rośnie jednak w miarę jedzenia. W sobotę Sobania ma zamiar przebiec dwa maratony jednego dnia i tym samym ukończyć 50 maratonów w 49 dni. W ostatni dzień ma przebiec trasy w stanie New Jersey i Nowy Jork. Jeśli to się uda, stanie się pierwszym człowiekiem w historii, który tego dokona. – To projekt, o którym myślałem przez ponad rok. Rok go organizowałem, przyjechaliśmy do Stanów na dwa miesiące, a wszystko sprowadza się do tego jednego dnia – do jutra do 27 czerwca, kiedy spróbuję pobić rekord tej trasy – mówi Tomasz Sobania. Nie udałoby mu się jednak bez jego sztabu. „Jego mentalna odporność jest daleko powyżej normy” – To, co obserwuję, wprawia mnie w ogromne zdumienie – mówi Krzysiek Borowiec, który od pierwszego maratonu jest przy Tomku w podwójnej roli: jako fizjoterapeuta z 20-letnim doświadczeniem medycznym oraz jako reporter wyprawy. – Ciało Tomka jest poddawane codziennemu maratonowi bez okresu regeneracji, który w normalnych warunkach powinien wynosić minimum miesiąc lub dwa po takim wysiłku, a mimo to reaguje inaczej, niż podpowiadałaby teoria. Tomek biegnie z bólem, z mikrourazami,…

FABRIC-KOLAZ-32-2026-06-26T151635.611-5029bd1.jpg
width: 2813
height: 1875

Czego współcześni flisacy szukają na najdłuższym zakolu Wisły? Tajemnica fordońskiego kolana
type: item
date: 2026-06-14T08:45:38.000Z
creator: Michał Tadeusz Gajewski vel Powsinoga
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: bydgoszcz
subject: łódź
subject: rzeka
subject: toruń
subject: wisła
description: Tradycyjne łodzie płaskodenne na Dolnej Wiśle mierzą się z kaprysami natury. Jak dawne, zapomniane systemy spławu pomagają dziś wodniakom połączyć Toruń i Bydgoszcz w obliczu ekologicznej zapaści europejskiej Amazonii?
encoded: Spis treści: Kręgosłup Europy i polska Amazonia Ślad dawnej gospodarki i zagadka niskiej wody Dawny pas transmisyjny Europy, czyli czas surferów Smartfon i logistyka w dobie suszy Słownik wiślanego slangu. Jak nie utknąć na fordońskim zakolu? – Trzymajmy się lewej! Tam, przy kępie, woda lekko marszczy się w jodełkę. To podwodna kosa. Jak na nią wejdziemy, zostaniemy tu do nocy – tłumaczy Maciej Nielipowicz, sternik z toruńskiej Winnicy, sprawnie korygując kurs drewnianej łodzi. Znajdujemy się na pokładzie jednostki „Copernicus” – repliki dawnego statku towarowego. Zrekonstruowano go na podstawie XV-wiecznej polichromii z toruńskiego kościoła Wniebowstąpienia Najświętszej Marii Panny, przedstawiającej statek rzeczny z epoki miksującej średniowiecze z renesansem. Ruszyliśmy o świcie z Bydgoskiego Przedmieścia w Toruniu. Choć prąd niesie nas na zachód, poważne wyzwanie nawigacyjne zaczyna się tam, gdzie nurt gwałtownie skręca ku północy. Przed nami rozciąga się unikatowy mikroregion – fordońskie zakole Wisły. To tutaj, na dziesięciokilometrowym łuku od Solca Kujawskiego po Fordon, Wisła opuszcza Pradolinę Toruńsko-Eberswaldzką i wpływa do Doliny Dolnej Wisły, całkowicie zmieniając swój dotychczasowy charakter. Kręgosłup Europy i polska Amazonia Mówienie o Wiśle jedynie w kategoriach lokalnej drogi wodnej to błąd perspektywy. W skali całego kontynentu, w większości zabetonowanego i ujętego w uregulowane rynny – jak Ren czy Sekwana – dzika Wisła to rzadki ekosystem. To korytarz ekologiczny, który dla Europy Środkowej pełni podobną funkcję, jaką lasy deszczowe Amazonii czy dorzecze Kongo pełnią dla swoich kontynentów. Podczas gdy Zachód zamienił rzeki w sterylne kanały, polska rzeka w swoim dolnym biegu zachowała charakter zbliżony do naturalnego. Najcenniejszym elementem tego środowiska są łęgi – lasy wierzbowo-topolowe porastające brzegi. To jedne z najbardziej produktywnych i bogatych w gatunki ekosystemów w tej części świata. Ich istnienie jest nierozerwalnie związane…

Nasuta-Copernicus-4e0967d.jpg
width: 1920
height: 900

„Potrafimy pisać w górach historię”. Andrzej Bargiel wyrusza do Pakistanu, by jako pierwszy zjechać z Nanga Parbat
type: item
date: 2026-06-09T12:32:23.000Z
creator: Jonasz Przybył
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: andrzej bargiel
subject: nanga parbat
subject: narciarstwo
subject: pakistan
subject: wyprawa na nanga parbat
subject: zjazd
description: Andrzej Bargiel nie zwalnia tempa. Po zapierającym dech w piersiach wyczynie w Himalajach, polski skialpinista oficjalnie ogłosił cel swojej najnowszej wyprawy. Tym razem wybiera się do Pakistanu, aby dokonać pełnego zjazdu na nartach z Nanga Parbat – owianego złą sławą ośmiotysięcznika, który pod kątem tego wyzwania może okazać się trudniejszy niż sam „dach świata”.
encoded: Sportowiec z Łętowni wielokrotnie udowodnił, że potrafi wyznaczać nowe granice w narciarstwie wysokogórskim i himalaizmie. 10 czerwca 2026 roku Andrzej Bargiel wraz z ekipą wyrusza do Pakistanu na swoją najnowszą wyprawę NANGA PARBAT SKI CHALLENGE w ramach autorskiego projektu HIC SUNT LEONES. Celem wyprawy będzie wejście na szczyt i zjazd na nartach z wierzchołka Nanga Parbat (8126 m n.p.m.) bez dodatkowego tlenu z butli. Podczas dzisiejszej konferencji prasowej zdradził szczegóły nadchodzącej ekspedycji, opowiedział o skomplikowanej logistyce oraz wyjaśnił, dlaczego Nanga Parbat uchodzi za narciarskiego Świętego Graala. Zanim jednak zespół wyruszy na pakistańskie lodowce, warto przypomnieć, co ugruntowało pozycję Polaka jako legendy w tej dyscyplinie. Historyczny wyczyn Bargiela w Himalajach Zeszłoroczna wyprawa Bargiela na najwyższą górę Ziemi (8848 m n.p.m.) zapisała się złotymi zgłoskami w historii himalaizmu. 22 września 2025 roku jako pierwszy człowiek na świecie wszedł on na Mount Everest i zjechał z niego na nartach aż do wysokości bazy (ok. 5364 m n.p.m.). Największe zdumienie w środowisku sportowym i medycznym wywołał fakt, że Polak dokonał tego bez dodatkowego tlenu. Atak szczytowy okazał się ekstremalnie wymagający ze względu na zalegający, świeży śnieg. Bargiel spędził aż 16 godzin w tak zwanej strefie śmierci (powyżej 8000 metrów), torując sobie trasę. Zjazd również mocno wydłużył się w czasie – na wysokości obozu drugiego (ok. 6400 m n.p.m.) skialpinistę zastała noc, co zmusiło go do przeczekania do wschodu słońca. Następnie, pokonując niezwykle groźny lodowiec Khumbu bez użycia lin i poręczówek, bezpiecznie dotarł do celu. Ogromny wkład w ten sukces miał jego brat, Bartek Bargiel, który przy użyciu drona opracował optymalną linię zjazdu poprowadzoną przez południową ścianę Mount Everestu. Nanga Parbat – ostatni bastion Teraz uwaga polskiego zespołu przenosi się na Nanga Parbat (8126 m n.p.m.). To góra, z której wierzchołka żaden Polak nie dokonał je…

bargiel-1-9050abb.jpg
width: 1200
height: 673

Stanął oko w oko z grizzly, biegał w 0°C i upale. Polski „Forrest Gump” pokonał już połowę USA!
type: item
date: 2026-06-08T10:58:50.000Z
creator: Łukasz Załuski
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: biegi
subject: maratony
subject: stany zjednoczone
description: Zaczęło się na kultowym moście Golden Gate w San Francisco, a potem nastąpił dziki pęd przez skrajności Ameryki. Tomasz Sobania, polski biegacz i podróżnik, realizuje właśnie swój życiowy projekt „Run Across USA”, polegający na przebiegnięciu Stanów Zjednoczonych od oceanu do oceanu. Za nim już 22 maratony – czyli prawie połowa zaplanowanej trasy. W drodze z Alaski na Hawaje i dalej w głąb lądu zmierzył się nie tylko z morderczym dystansem, ale też z niedźwiedziem grizzly, radykalnymi zmianami stref czasowych oraz temperaturami od zera do trzydziestu stopni Celsjusza.
encoded: Spis treści: Z zamarzniętej Alaski do hawajskiego piekła w 24 godziny Oko w oko z grizzly i amerykańska prowincja bez Instagrama Od natury do ludzi. Niezwykła lekcja amerykańskiej gościnności Cel: Nowy Jork. Druga połowa wyzwania przed Polakiem Tomasz Sobania to polski biegacz ekstremalny, podróżnik i pisarz, przez media często nazywany „Polskim Forrestem Gumpem”. Choć karierę zaczynał od pisania powieści dla młodzieży, jego prawdziwym powołaniem stały się ultradystanse. Ma na swoim koncie m.in. bieg z Zakopanego do Gdyni (756 km), wyprawy przez Europę do Rzymu, Barcelony i Grecji, a także spektakularne pokonanie 5250 kilometrów z jednego na drugie wybrzeże USA. Swoje ekstremalne wyczyny sportowe Sobania zawsze łączy z misją charytatywną i społeczną – w ramach obecnego projektu „Run Across USA” promuje kampanię „Możesz więcej niż myślisz”, udowadniając, że granice ludzkich możliwości leżą wyłącznie w naszej psychice. Bieg ma też upamiętnić 250 lat Polaków w USA. Z zamarzniętej Alaski do hawajskiego piekła w 24 godziny Początek wyprawy to logistyczny i fizyczny rollercoaster. Po starcie w Kalifornii i sprincie przez Oregon oraz Seattle Tomasz Sobania dotarł na Alaskę, gdzie brutalnie zderzył się z surowym klimatem północy. Maraton nad jeziorem lodowcowym odbywał się w temperaturze 0°C, w gęstym deszczu ze śniegiem, pośród całkowicie dzikiej, górskiej natury. Prawdziwy szok dla organizmu przyszedł jednak chwilę później. Prosto z mroźnej Alaski ekipa ruszyła na Hawaje. – Po ponad ośmiogodzinnym locie i zaledwie 4 godzinach snu obudziłem się w zupełnie innej strefie czasowej, przy 30-stopniowym upale i gigantycznej wilgotności. Byłem pewien, że to będzie najtrudniejszy maraton, a zrobiłem go w 4 godziny i 19 minut – relacjonuje nam Tomasz Sobania. Z tropikalnych Hawajów trasa poprowadziła przez neonowe, puste o szóstej rano kasyna w Las Vegas, aż na wysokość ponad 2000 metrów n.p.m. nad Wielkim Kanionem Kolorado. Tam rozrzedzone powietrze sprawiło, że bieg stał się o wi…

CaliforniaStill-2026-05-10-1743481.10.5-62cd881.jpg
width: 3840
height: 2160

Dramat na Malediwach. Komputery ofiar i śmierć ratownika odsłaniają kulisy czarnego scenariusza pod wodą
type: item
date: 2026-05-22T11:49:16.000Z
creator: Łukasz Załuski
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: malediwy
subject: NatGeoBN
subject: nurkowanie
description: Tragedia na Malediwach, w której zginęło pięć osób, wstrząsnęła środowiskiem nurkowym. Choć pierwsze doniesienia mówiły o niespodziewanym porwaniu przez prąd, eksperci analizujący chronologię wydarzeń wskazują na ciąg śmiertelnych błędów ludzkich. Dlaczego ekipa z uprawnieniami rekreacyjnymi znalazła się przy wejściu do jaskini na 55 metrach? Co sprawiło, że życie stracił także nurek-ratownik, który z zasady powinien być filarem bezpieczeństwa? Odkrywamy, jak brak liny poręczowej, odcięcie widoczności przez wzbudzone osady oraz paraliżująca umysł narkoza azotowa doprowadziły do dramatu, którego szczegóły pomogą teraz odtworzyć cyfrowe „czarne skrzynki” ofiar.
encoded: Artykuł aktualizowany 22 maja 2026 roku. Spis treści: Śmierć badaczki i jej przyjaciół na głębokości 50 metrów Poruszająca tragedia na Malediwach Atol Vaavu – Dziki raj dla wybranych Statystyki nie kłamią – Nurkowanie jaskiniowe to sport ekstremalny Malediwy mogą kojarzyć się z pocztówkowymi plażami, turkusową wodą i luksusowym odpoczynkiem. Ten rajski azyl potrafi jednak pokazać swoje mroczne i niebezpieczne oblicze. Przekonała się o tym grupa pięciorga doświadczonych włoskich nurków i badaczy, dla których podwodna misja w rejonie atolu Vaavu zakończyła się potworną tragedią we wnętrzu jaskini Thinwana Kandu. Śmierć badaczki i jej przyjaciół na głębokości 50 metrów Czwartkowy poranek miał być kolejnym dniem rutynowej wyprawy badawczej. Grupa włoskich naukowców realizowała podwodne projekty w rejonie atolu Vaavu. Gdy nurkowie nie pojawili się na powierzchni o wyznaczonym czasie, rozpoczęto alarm. Sformułowania o „kilku godzinach" są w tym kontekście mylące – klasyczne nurkowanie rekreacyjne rzadko planuje się na dłużej niż godzinę, i to na znacznie bezpieczniejszych głębokościach od 15 do 30 metrów. Na 60 metrach fizyka gazów pod wysokim ciśnieniem drastycznie kurczy te limity: powietrza w standardowej, pojedynczej butli wystarcza tam na zaledwie około 15 minut nurkowania. Dłuższy pobyt w takich warunkach wymaga już zaawansowanego nurkowania technicznego, dodatkowych butli oraz specjalistycznych mieszanek gazowych zamiast zwykłego powietrza. Alarm i oficjalne wezwanie pomocy nastąpiło o godzinie 13:45. Malediwska straż przybrzeżna oraz wojsko natychmiast rozpoczęły operację ratunkową wysokiego ryzyka. Niestety, akcja szybko przerodziła się w dramat – w pobliżu wejścia do jaskini Thinwana Kandu odnaleziono bez życia ciało kierownika operacji nurkowych i instruktora, Gianlucy Benedettiego. Pozostała czwórka zaginęła w mrocznym labiryncie, a sytuację pogorszyła śmierć jednego z lokalnych ratowników kolejnego dnia. Dopiero sprowadzona na miejsce wyspecjalizowana ekipa j…

tragedia-na-malediwach-50bd02d.jpg
width: 2813
height: 1875

Król i królowa Himalajów biją kolejne rekordy. On wszedł na Mount Everest 32 razy, ona – 11
type: item
date: 2026-05-19T12:56:42.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Adventure
subject: Ludzie
subject: Traveler
subject: himalaizm
subject: mount everest
subject: nepal
subject: rekordy
description: W ciągu zaledwie jednego dnia dwoje nepalskich wspinaczy udowodniło, że dla narodu Szerpów Himalaje są domem, po którym poruszają się z niezrównaną wytrzymałością. Kami Rita Sherpa oraz Lhakpa Sherpa pobili światowe rekordy w liczbie wejść na Mount Everest.
encoded: Niedziela, 17 maja 2026 roku, na zawsze zapisze się w historii światowego himalaizmu. 56-letni Kami Rita Sherpa oraz 52-letnia Lhakpa Sherpa pobili dwa światowe rekordy, zdobywając szczyt Mount Everestu odpowiednio 32 i 11 razy. Osiągnięcia Szerpów po raz kolejny mogą zawstydzić zachodnich himalaistów. Jeden dzień, dwa rekordy Kami Rita Sherpa po raz 32. stanął na szczycie Mount Everestu, bijąc swój własny rekord ustanowiony zaledwie rok wcześniej. Jego kariera, trwająca nieprzerwanie od 1994 roku, jest świadectwem niespotykanej formy. Z wyjątkiem lat, gdy wyprawy były niemożliwe, Kami Rita zdobywa szczyt najwyższej góry świata niemal co roku. Jest jednym z najbardziej doświadczonych przewodników na świecie. Tego samego dnia swój historyczny sukces świętowała Lhakpa Sherpa, znana jako „Królowa Gór”. 52-latka stanęła na wierzchołku Everestu jedenasty raz, po raz kolejny podbijając własny rekord świata w liczbie wejść wśród kobiet. Lhakpa, która po raz pierwszy zdobyła szczyt w 2000 roku, udowodniła swoją wielkość nie tylko na Evereście, ale i na K2. Jej niezwykłe życie w 2023 uwieczniono w filmie dokumentalnym Netflixa „Lhakpa Sherpa: Królowa gór”. Mimo, że kolejne rekordy to ich osobiste osiągnięcia, oboje podziękowali innym Szerpom za zbiorowy wysiłek, jakim jest wspinaczka w Himalajach. „Każdy szczyt to nie tylko osobisty sukces, ale także hołd dla wszystkich ciężko pracujących Szerpów i wspinaczy, dzięki którym te wyprawy kończą się sukcesem i są bezpieczne” – napisał Kami Rita Sherpa w mediach społecznościowych. „Dziękuję Wam wszystkim za wsparcie i zachętę! Nie dokonałbym tego bez Was wszystkich. Dziękuję w szczególności Szerpom, którzy wszystko przygotowali. Oni są prawdziwymi bohaterami.” – napisała Lhakpa Sherpa. Szerpowie: genetyczny fenomen gór wysokich Szerpowie to tybetańska grupa etniczna. Jej nazwa shar pa dosłownie oznacza „ludzi wschodu”, co nawiązuje do ich migracji z tybetańskiego regionu Kham do Nepalu około XIII–XIV wieku. Żyjąc w wysokogórskich …

szerpowie-everest-rekordy-bf7b6c3.jpg
width: 1575
height: 1050

Kolejny niezwykły wyczyn polskiego skialpinisty. Bartek Ziemski zjechał na nartach z czwartej góry świata
type: item
date: 2026-05-13T11:19:58.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Adventure
subject: Ludzie
subject: Traveler
subject: himalaizm
subject: narciarstwo
subject: polacy
subject: polski himalaizm
description: 12 maja polski skialpinista Bartek Ziemski dokonał historycznego wyczynu w Himalajach, zdobywając czwarty najwyższy szczyt świata – Lhotse (8516 m n.p.m.) – a następnie wykonując pełny zjazd narciarski z samego wierzchołka aż do bazy. To jego kolejne wielkie osiągnięcie.
encoded: 30-letni bielszczanin wspiął się na szczyt samotnie, bez wspomagania tlenem z butli, bez wsparcia Szerpów i przed ekipami poręczującymi drogę. Jak donosi Polski Związek Alpinizmu, cała akcja została przeprowadzona w niezwykle wąskim oknie pogodowym. Prognozy zapowiadały nadejście długotrwałych silnych wiatrów, co czyniło ten moment prawdopodobnie ostatnią szansą na bezpieczny atak w tym sezonie. Lhotse, czyli najbliższy sąsiad Mount Everestu, to już ósmy ośmiotysięcznik, który Bartek Ziemski zdobył bez tlenu, zjeżdżając następnie na nartach. Historyczny zjazd kuluarem Lhotse Kuluar Lhotse to marzenie skialpinistów – wąski, stromy żleb kusi do zjazdu na nartach, choć jest niezwykle trudnym wyzwaniem. W 2018 roku pierwszego w historii zjazdu na nartach dokonał tam dwuosobowy zespół: Hilaree Nelson i Jim Morrison. Amerykanie korzystali jednak z tlenu, Bartek Ziemski – nie. Dzięki temu, że Ziemski wyprzedził główne wyprawy komercyjne, kuluar Lhotse był pusty – wolny od wspinających się himalaistów i wiszących lin poręczowych, które mogłyby utrudniać zjazd. Nasz skialpinista stanął na szczycie o godzinie 12:14 czasu lokalnego przy niemal idealnej, bezwietrznej pogodzie. Po osiągnięciu wierzchołka Ziemski wpiął narty i rozpoczął skomplikowany technicznie zjazd. Warunki śnieżne określił jako „dla koneserów” – musiał manewrować między twardym „betonem”, fragmentami świeżego śniegu oraz miejscami przewianymi i mocno sprasowanymi. Taka mieszanka wymagała absolutnej koncentracji. Ziemski zjechał bez odpinania nart aż do lodospadu Khumbu Icefall. To jeden z najtrudniejszych odcinków drogi, znany z głębokich szczelin i nieprzewidywalnych ruchów lodu. Choć Ziemski dążył do pełnego zjazdu, warunki na Icefallu wymusiły na nim skorzystanie z drabiny. Nie umniejsza to w żadnym stopniu tego historycznego wyczynu. Ambitny projekt Bartka Zielińskiego Lhotse jest już ósmym ośmiotysięcznikiem, z którego Bartek Ziemski zjechał na nartach bez dodatkowego tlenu. Jego projekt MAD Ski Project …

lhotse-bartek-ziemski-08d0856.jpg
width: 1575
height: 1050

Dlaczego Czarnobyl wciąż przyciąga ludzi z całego świata? Strefa Wykluczenia robi niesamowite wrażenie
type: item
date: 2026-04-26T06:24:56.000Z
creator: Tomasz Ilnicki
subject: Adventure
subject: Traveler
description: Obszar, z którego po katastrofie w Czarnobylu ewakuowano zagrożoną skażeniem ludność, nazywany jest dzisiaj Strefą Wykluczenia. Jest niedostępny, ale nie aż tak, by nie dało się do niego dotrzeć. A kto zrobi to raz, chce tu wracać. Bo Strefa to magiczny mikroświat angażujący każdy fragment wyobraźni. Niepowtarzalny i tajemniczy. Żywy. Prowokujący do odkrywania upiornych zagadek i eksplorowania niezbadanych miejsc charakterystycznych dla specyfiki funkcjonowania Związku Sowieckiego.
encoded: Spis treści: Zasady bezpieczeństwa obowiązujące w Strefie 100 metrów od reaktora Prypeć – miasto duchów Byłem tam już kilkadziesiąt razy. Nigdzie indziej nie czuję się równie wolny i wyjątkowy. Teraz chcę zabrać tam ciebie. Chcę opowiedzieć o przygodzie i o dreszczach, ale też o fascynują­cej historii tego miejsca. I to historii poznanej z pierwszej ręki, bo choć nie mam ambicji, by podejmować się odpowiedzi na pytania związane z czarnobylską katastrofą od strony technicznej, to zgłębiając temat dotarłem do wielu polskich i ukraińskich ekspertów z dziedziny energetyki jądrowej oraz – i to przede wszystkim – do byłych mieszkańców Prype­ci, niegdysiejszego radzieckiego miasta-ogrodu, a dziś – miasta duchów. I jedni, i drudzy podzielili się ze mną niesamowitymi relacjami dotyczą­cymi okoliczności ewakuacji oraz funkcjonowania Strefy tuż po wybu­chu. Uzupełniają one opowieść o tym, co sam tam widziałem i czego doświadczyłem. Zasady bezpieczeństwa obowiązujące w Strefie Strój musi zakrywać całe ciało, a buty powinny mieć grubą podeszwę; Nie wolno niczego kłaść na ziemi (z wyjątkiem statywu). Należy też unikać szorowania po ziemi nogawkami, sznurówkami i wszystkim, co zbiera kurz; Przed wypiciem czegokolwiek należy opłukać usta i wypluć ich zawartość (by pozbyć się z jamy ustnej kurzu, który może zawierać ra­dioaktywne izotopy); Nie wolno jeść, w ostateczności należy skorzystać z produktów w za­mkniętych opakowaniach, np. batonów; Przed załatwieniem potrzeby fizjologicznej należy opłukać dłonie. Należy unikać chodzenia w wysokiej trawie (m.in. dlatego, że złomiarze rozkradli pokrywy studzienek i łatwo wpaść do niewidocznej na pierwszy rzut oka dziury); Nie wolno wchodzić do budynków i na stalowe konstrukcje. Jeśli w pomieszczeniu, w którym przebywamy, uniesie się kurz, należy błyskawicznie zatkać usta i nos. 100 metrów od reaktora Pierwszą atrakcją dnia była wizyta pod kultowym blokiem nr 4. Sarkofag robił piorunujące wrażenie. Ogromny, połatany, zdawał się rozpadać w ocz…

czarnobyl-1-8d34dee.jpg
width: 1600
height: 1200

Trekking w Kirgistanie – podróż przez Tien-szan, jeziora i dziką naturę. Artykuł nagrodzony w konkursie Travelera
type: item
date: 2026-04-12T06:24:32.000Z
creator: Ewa Kolbusz-Taczała
subject: Adventure
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: azja
subject: kirgistan
subject: konkurs travelera
subject: trekking
description: Relacja Ewy Kolbusz-Taczały z trekkingu w Kirgistanie – jednym z najbardziej fascynujących przyrodniczo krajów Azji Centralnej – znalazła się w gronie wyróżnionych artykułów w konkursie „Zostań Autorem National Geographic Traveler”, zorganizowanym z okazji 20-lecia magazynu.
encoded: Spis treści: Pierwsze dni trekkingu w Tien-szanie – zachwyt i nagłe załamanie pogody Jezioro Ala-Kul – turkusowy raj i walka z burzą w górach Song-Kul – najpiękniejsze jezioro Kirgistanu i chwile absolutnego szczęścia Pomysł był prosty: bierzemy namioty, pakujemy plecaki i ruszamy na trekking do Kirgistanu. Nasza trasa prowadzi z Jety Oguz przez przełęcz Teleti i obok jeziora Ala-Kul do Aku-Suu. Pierwsze dni trekkingu w Tien-szanie – zachwyt i nagłe załamanie pogody Lądujemy w Ałmatach w Kazachstanie i przeprawiamy się do Karakołu – miasta w Kirgistanie i bramy Tien-szanu. Po całym dniu w autobusach i marszrutkach jesteśmy na miejscu. Bierzemy taksówkę do Jety Oguz, skąd ruszamy pieszo. Cel: dojść jak najwyżej pod przełęcz Teleti i rozbić namiot przed zmrokiem. Wygodny szlak prowadzi przez rozległe łąki pełne krów i koni. Po drodze mijamy także jurty i pasterzy. Podglądamy życie, niczym zawieszone w czasie. Turyści schodzący z góry mówią, że przełęcz jest nie do przejścia. Spadła masa śniegu i jest duże zagrożenie lawinowe. Początkowo nie dajemy się zniechęcić, ale kolejne ostrzeżenia gaszą nasz zapał. Docieramy na miejsce i rozbijamy obóz na rozległej polanie, nad rzeką. Pachnie mokrą trawą i ozonem. Jesteśmy niemal sami w dolinie. Wokół – szczyty w świeżym śniegu, ale to nie niewinny cukier puder, który czasem spada w Tatrach jesienią, lecz ciężka masa zalegająca w żlebach. Noc okazuje się trudna. Kirgiskie bakterie eliminują niektórych zawodników, a kolejne opady śniegu sprawiają, że decydujemy się wrócić do Karakołu. Jezioro Ala-Kul – turkusowy raj i walka z burzą w górach Po dwóch dniach odpoczynku wracamy w góry – planujemy trasę z doliny Karakoł do jeziora Ala-Kul i dalej do Altyn-Arashan. Rano docieramy marszrutką do bramy parku narodowego i ruszamy w górę. Szlak wiedzie szeroką, zieloną doliną, w której wije się rzeka i pasą się stada koni. Widok, jak z typowego „landsztafu”, który na ścianie wydaje się kiczowaty i nierealny, a tutaj zapiera dech w piersiac…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2026/03/2649762c85b23e409063845459-d299264.jpg
width: 2048
height: 1356

Rob Hall uczynił najwyższe szczyty produktem luksusowym. Za swoją ambicję zapłacił najwyższą cenę
type: item
date: 2026-04-11T08:01:14.000Z
creator: Artur Białek
subject: Adventure
subject: Ludzie
subject: Traveler
subject: himalaizm
subject: himalaje
subject: mount everest
subject: śmierć
description: Rob Hall, jako współzałożyciel firmy Adventure Consultants, zrewolucjonizował model komercyjnych wypraw na ośmiotysięczniki. To, co wcześniej wydawało się być wyczynem, którego mogli podjąć się nieliczni, przemienił w elitarną dyscyplinę – śmiertelnie niebezpieczny produkt luksusowy. Nie bał się podejmować ryzykownych decyzji. Jedna z nich doprowadziła do najbardziej medialnej katastrofy w historii himalaizmu.
encoded: Spis treści: Praktyka najlepszą formą zdobywania wiedzy Partnerstwo z Garym Ballem Pionierstwo w biznesie wysokogórskim Geneza katastrofy z 1996 roku Wizjoner, który otworzył drogę na najwyższe szczyty świata czy ofiara własnej ambicji? Człowiek, który pogrzebał romantycznego ducha himalaizmu czy ten, który uczynił ten sport dostępniejszym? Dla wielu Rob Hall jest symbolem odwagi i profesjonalizmu – marzycielem, który dotarł na dach świata, nie tylko dosłownie, ale i zawodowo. Wielu wytyka mu jednak pychę wynikającą z wcześniejszych sukcesów i niemożność odpuszczenia celu, gdy cena za jego osiągnięcie staje się zbyt wysoka. Praktyka najlepszą formą zdobywania wiedzy Robert Edwin Hall urodził się 14 stycznia 1961 roku w Christchurch w Nowej Zelandii. Dorastał w regionie zdominowanym przez Alpy Południowe, co w znacznym stopniu ukształtowało jego podejście do gór i pracy. W odróżnieniu od wielu innych wspinaczy, Hall reprezentował typ praktyka-rzemieślnika. Jako 14-latek porzucił szkołę, by zająć się pracą w firmie Alps Sports, zajmującej się projektowaniem i produkcją odzieży oraz sprzętu outdoorowego. Dzięki temu doświadczeniu zyskał cenną wiedzę na temat technologii materiałów i konstrukcji ekwipunku, co okazało się niezwykle istotne dla jego późniejszej kariery. W środowisku wspinaczkowym był znany z wręcz obsesyjnej dbałości o najdrobniejsze detale sprzętowe i logistyczne. Jako 16-latek awansował na stanowisko menadżera. To udowadnia, że już w młodości wykazywał zdolności przywódcze i organizacyjne. Pierwsze sukcesy W Alpach Południowych preferował warunki zimowe. To właśnie on dokonał pierwszych zimowych przejść takich formacji jak Caroline Face na Mount Cook, a także szczytów La Perouse i Black Tower. Te osiągnięcia wymagały nie tylko technicznej biegłości, ale także ogromnej odporności psychicznej. Dla Halla stały się przepustką do najwyższych gór świata. W Himalaje po raz pierwszy wyruszył w 1980 roku. Dwa lata później wziął udział w drugim przejściu północne…

rob-hall-everest-06ce4ca.jpg
width: 3800
height: 2613

Czułość wobec świata: kobiecy outdoor na Cosy Festiwalu
type: item
date: 2026-04-01T15:08:37.000Z
creator: Aga Król
subject: Adventure
subject: Traveler
description: W dniach 20–23 listopada 2025 roku w Tatrach odbyła się zimowa edycja Cosy Outdoor Festivalu – wydarzenia, które od początku redefiniuje to, czym może być obecność człowieka w przyrodzie. Kameralny, bardziej przypominający obóz niż klasyczny festiwal, przyciągnął kobiety z różnych środowisk: aktywistki, artystki, badaczki, sportsmenki, ale też te, które dopiero zaczynają swoją drogę w outdoorze. W tym roku natura dopełniła idei wydarzenia w sposób niemal symboliczny. Intensywne opady śniegu zamieniły Tatry w zimową opowieść, a atmosfera – w coś na pograniczu skupienia, bliskości i zachwytu.
encoded: Zima, miejsce i sens bycia Tatry nie były tu dekoracją. Stały się bohaterem – krajobrazem wymagającym szacunku, pamięci i odpowiedzialności. Cosy od początku osadza swoje działania w kontekście miejsca, przypominając, że bycie w przyrodzie nie polega na jej „zdobywaniu”, lecz na uważnej obecności. Mówiono o ekologii, lokalności i etyce obecności w świecie: o tym, gdzie się jest, jakie historie nosi dany region i jakie konsekwencje niosą codzienne decyzje. Przyroda nie była tłem dla aktywności, lecz przestrzenią relacji. Wielowymiarowy program i nowy język outdooru Program festiwalu budowany jest jak mozaika: prelekcje, warsztaty, dyskusje, filmy i wspólne wyjścia w teren splatają się w opowieść o świecie widzianym z różnych perspektyw. Prelegentki nie mówią wyłącznie o osiągnięciach, dystansach i rekordach. Ich historie dotykają procesu, wątpliwości, granic ciała i odpowiedzialności wobec natury. Obok tematów medycyny górskiej, długodystansowych wędrówek czy życia w ekstremalnych warunkach pojawiają się wątki kultury, tradycji i zapomnianych historii kobiet regionu. Wspólną esencją tych opowieści jest odejście od narracji heroicznej na rzecz relacyjnej. Cosy proponuje inny język mówienia o przyrodzie – bardziej czuły, pozbawiony rywalizacji, otwarty także na tych, którzy nie chcą „zdobywać” szczytów. Outdoor przestaje być polem sprawdzania siebie na tle innych, a staje się przestrzenią bycia, słuchania i współodczuwania. To także zaproszenie dla kobiet, które nigdy wcześniej nie próbowały aktywności w naturze, by mogły wejść w ten świat w bezpieczny i wspierający sposób. Ekologia, sprawczość i kobiece narracje Jednym z filarów festiwalu jest sprawczość rozumiana nie jako spektakularne gesty, lecz jako codzienna odpowiedzialność. Cosy nie poprzestaje na diagnozie kryzysu klimatycznego – uczy myślenia rozwiązaniami, działania lokalnego i szukania własnego miejsca w procesie zmiany. Rozmowy o ekologii i kryzysie klimatycznym łączą się tu z pytaniami o to, jak nie być b…

2511-cosy-festival-aga-krol-31-7fc67f4.jpg
width: 2000
height: 1333

Monika Witkowska o „klątwie K2” i pożegnaniu z ośmiotysięcznikami. „Życie jest za krótkie na nudę”
type: item
date: 2026-03-31T11:49:09.000Z
creator: Łukasz Załuski
subject: Adventure
subject: Ludzie
subject: Traveler
subject: himalaizm
subject: kobiety
subject: sporty ekstremalne
description: Zaczęła zdobywać ośmiotysięczniki po czterdziestce, a na K2 stanęła jako 56-latka, odczarowując mit góry, która rzekomo „nie lubi kobiet”. W szczerej rozmowie Monika Witkowska – himalaistka, żeglarka i dziennikarka – opowiada o tym, dlaczego decyduje się zejść z najwyższych szczytów świata, jak „rozmawia” z górami i dlaczego marzenia to nie coś, co się spełnia, ale coś, co się… wykonuje.
encoded: Spis treści: Czy K2 faktycznie nie lubi kobiet? Odczarowanie klątwy Kobieca strategia: „Myślimy o tym, że trzeba jeszcze zejść” Dlaczego to koniec z ośmiotysięcznikami? Marzenia się „spełnia”, a nie „czekasz, aż się spełnią” Posłuchaj całej rozmowy z Moniką Witkowską Monika Witkowska to postać, której nie da się zamknąć w jednej definicji. Himalaistka, która zdobyła Koronę Ziemi i cztery ośmiotysięczniki, żeglarka, która opłynęła przylądek Horn, oraz autorka poczytnych książek. W najnowszym odcinku podcastu National Geographic Polska podróżniczka dzieli się refleksjami na temat współczesnego himalaizmu, kobiecej strategii przetrwania w ekstremalnych warunkach oraz odwagi, by w odpowiednim momencie powiedzieć „pas”. – „Dla mnie praca musi być połączona z pasją. Życie jest krótkie i nie ma czasu na marnotrawienie go na nudę” – podkreśla Witkowska. Czy K2 faktycznie nie lubi kobiet? Odczarowanie klątwy Przez dekady w środowisku wspinaczkowym krążyła legenda o „klątwie K2”. Statystyki były bezlitosne: przez pierwsze 50 lat od zdobycia szczytu niemal wszystkie kobiety, które na nim stanęły, ginęły krótko po sukcesie. Monika Witkowska, będąc drugą Polką w historii (po Wandzie Rutkiewicz), która zdobyła ten prestiżowy szczyt, patrzy na to z zupełnie innej perspektywy. – K2 było dla mnie kobietą. Wyczułam taką kumpelską chemię, dobre fluidy. Z kolei Broad Peak, z którego zjechałam nieprzytomna 300 metrów, był dla mnie facetem – wyznaje podróżniczka. Według niej rok 2022, w którym zdobyła szczyt, ostatecznie przełamał złą passę. W jej międzynarodowej grupie to właśnie kobiety miały statystycznie lepszy współczynnik wejść niż mężczyźni. – Myślę, że odczarowałyśmy tę górę. Wszystkie dziewczyny mają się dobrze i wchodzą na kolejne szczyty – dodaje z uśmiechem. Kobieca strategia: „Myślimy o tym, że trzeba jeszcze zejść” Witkowska zwraca uwagę na fundamentalne różnice w podejściu do ryzyka między płciami. Choć himalaizm nazywa sportem „egoistycznym”, przyznaje, że to właśnie kobi…

Projekt-bez-nazwy-2-af35084.jpg
width: 800
height: 533

Najpierw odpadły podeszwy, potem przyszły kolejne straty. Podróże kosztowały mnie więcej niż się spodziewałem
type: item
date: 2026-03-28T11:14:44.000Z
creator: Jacek Mosakowski
subject: Adventure
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: czarnobyl
subject: konkurs travelera
subject: stany zjednoczone
description: Reportaż Jacka Mosakowskiego z Doliny Śmierci i z Czarnobyla znalazł się w gronie wyróżnionych artykułów w konkursie „Zostań Autorem National Geographic Traveler”, zorganizowanym z okazji 20-lecia magazynu.
encoded: Spis treści: Piekielny żar Doliny Śmierci i walka o każdy krok Mrok Czarnobyla i radioaktywne pamiątki na podeszwach Od Rzymu po Hongkong: Tragikomiczne straty podróżnika Oddajmy hołd wszystkim cichym bohaterom naszych podróży: odzieży i obuwiu, które tych wędrówek nie przetrwały. Piekielny żar Doliny Śmierci i walka o każdy krok Dolina Śmierci to pustynia w Kalifornii i Nevadzie, znana z nieludzkich warunków i temperatur przekraczających wszelkie przyzwoite normy. Siedzę w aucie, termometr pokazuje, że na zewnątrz jest 50 stopni Celsjusza czy, jakby to powiedzieli Amerykanie, ponad 120 stopni Fahrenheita. „Co to pięćdziesiąt stopni, żaden upał niestraszny temu, kto jeździł komunikacją miejską w lecie" – myślę i dumnie wychodzę z samochodu. Fala gorąca uderza mnie w twarz. Przez chwilę nie jestem pewny, czy to jeszcze Kalifornia, czy może wnętrze wielkiego, rozgrzanego do czerwoności piekarnika. W policzki, czoło, dłonie bije piekielny żar, nawet oddychać ciężej, bo nozdrza palą przy każdym wdechu. Gorąco tak, że nie da się nawet myśleć. Odruchowo stawiam pierwszy krok na twardej, ostrej soli typowej dla Doliny Śmierci, potem drugi krok. Parzy w pięty, da się jednak wytrzymać, idę dalej. Lecz co to? Czuję nieplanowany luz w stopach. Oto podeszwa jednego z butów, żadne tam trampki czy sandały, tylko grube adidasy – postanowiła pójść na swoje i zaczęła odklejać się od czubka. Czyli trzeba będzie ją naprawić po powrocie, jednak chyba nic poważnego. Wykonuję więc następny krok i znowu luz, tym razem w drugim bucie. Trudno, naprawi się oba. Z każdym kolejnym krokiem jednak podeszwy odklejają się coraz bardziej, aż po przejściu kilkunastu metrów całkowicie zostają za mną, stając się osobnym, wolnym bytem. Dolina Śmierci kontra buty 1:0, lecz i tak było warto! Takich wrażeń jednak nie zapewnia przejazd komunikacją miejską. Mrok Czarnobyla i radioaktywne pamiątki na podeszwach Albo ta wizyta w Czarnobylu. Przewodnik nieraz pił z lokalnymi strażnikami, więc przymykali oko, g…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2026/03/2553074d90d6cd7a1115396365-2b87674.jpg
width: 4608
height: 3456

Rejsy ekspedycyjne National Geographic. Poznaj świat z pokładu statku oczami badaczy
type: item
date: 2026-03-28T08:14:18.000Z
creator: Łukasz Załuski
subject: Adventure
subject: Porady
subject: Traveler
subject: rejsy
subject: towarzystwo national geographic
description: Podróżowanie drogą morską to nie tylko przemieszczanie się między portami. To możliwość dotarcia do miejsc, gdzie kończą się drogi, a zaczyna prawdziwa przygoda. Rejsy ekspedycyjne National Geographic łączą wygodę z nauką, pozwalając odkrywać najbardziej niedostępne zakątki globu w towarzystwie światowej klasy ekspertów.
encoded: Spis treści: Flota stworzona do zadań specjalnych Wiedza, która zmienia perspektywę Kierunki, które zapierają dech w piersiach Zrównoważony rozwój i ochrona oceanów Jak przygotować się do rejsu życia? Informacje praktyczne – ceny, dostępność i rezerwacje Współczesna turystyka morska ewoluowała. Dzisiejszy podróżnik nie szuka już tylko odpoczynku przy basenie, ale przede wszystkim autentyczności i głębokiego zrozumienia odwiedzanych ekosystemów. Rejsy ekspedycyjne National Geographic, realizowane we współpracy z Lindblad Expeditions, zostały zaprojektowane tak, aby wypełnić lukę między tradycyjnym rejsem a wyprawą badawczą. To wyjątkowa szansa, by stanąć na lądzie, który odwiedzają nieliczni, i spojrzeć na naturę przez obiektyw fotografów, których zdjęcia znamy z magazynu z żółtą ramką. Flota stworzona do zadań specjalnych Kluczem do sukcesu rejsów ekspedycyjnych jest odpowiedni sprzęt. W przeciwieństwie do gigantycznych wycieczkowców jednostki National Geographic to niewielkie, zwinne statki, które mogą wpływać do płytkich zatok i manewrować między krami lodowymi. Flota obejmuje zarówno nowoczesne jednostki o wysokiej klasie lodowej (takie jak National Geographic Endurance), jak i mniejsze statki operujące na wodach tropikalnych. Każdy statek wyposażony jest w pontony typu Zodiac, kajaki oraz deski SUP, co umożliwia szybkie desanty na dzikie plaże czy eksplorację jaskiń morskich. Co więcej, na pokładach znajdują się zaawansowane narzędzia badawcze, takie jak zdalnie sterowane pojazdy podwodne (ROV) czy hydrofony, dzięki którym pasażerowie mogą w czasie rzeczywistym usłyszeć śpiew wielorybów. Wiedza, która zmienia perspektywę Tym, co wyróżnia te rejsy spośród innych, jest obecność ekspertów. Na pokładzie nie jesteś tylko turystą – stajesz się częścią zespołu. W każdej wyprawie uczestniczą biolodzy morscy, historycy i antropolodzy, którzy prowadzą codzienne wykłady oraz towarzyszą gościom podczas wypraw terenowych. Niezwykle istotnym elementem jest również obecność fo…

ekspedycje-natgeo-932cc03.jpg
width: 2813
height: 1875

Potrafią wstrzymać oddech na kilka minut. Ten lud przystosował się do życia pod wodą
type: item
date: 2026-03-02T08:57:22.000Z
creator: Łukasz Załuski
subject: Adventure
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: azja
subject: Edukacja
subject: ewolucja
subject: fakty i mity
subject: filipiny
subject: genetyka
subject: indonezja
subject: malezja
subject: nurkowanie
subject: Sport
subject: Travel
description: Ludność Bajau od pokoleń żyje w ścisłej symbiozie z morzem. To społeczność z Azji Południowo-Wschodniej, która zasłynęła niezwykłymi zdolnościami nurkowania na jednym oddechu. Badania naukowe pokazują, że ich organizmy wykazują realne adaptacje fizjologiczne i genetyczne związane z życiem w warunkach niedotlenienia.
encoded: Spis treści: Bajau – kim są morscy nomadzi? Wyjątkowe umiejętności nurkowania Adaptacje fizjologiczne – rola śledziony Adaptacje genetyczne – co odkryli naukowcy? Mit o „ludziach ze skrzelami” Bajau jako przykład współczesnej ewolucji człowieka Żyją głównie na wodach Filipin, Malezji i Indonezji. Tradycyjnie zamieszkiwali łodzie lub domy na palach, a ich codzienność przez stulecia była nierozerwalnie związana z rybołówstwem, połowem mięczaków i polowaniem podwodnym. Współcześnie część społeczności prowadzi bardziej osiadły tryb życia, jednak kulturowa tożsamość Bajau nadal silnie związana jest z morzem. Bajau – kim są morscy nomadzi? Bajau (Sama-Bajau, Badjao, Badżawowie) to grupa etniczna określana często mianem „morskich nomadów”. Ich tradycyjny model życia opierał się na stałej mobilności – przemieszczali się między wyspami i lagunami, żyjąc na łodziach zwanych lepa-lepa. Morze było dla nich nie tylko źródłem pożywienia, lecz także przestrzenią społeczną, duchową i ekonomiczną. W przeciwieństwie do wielu społeczności lądowych Bajau przez setki lat funkcjonowali w środowisku, w którym kluczową umiejętnością było nurkowanie bez sprzętu. To właśnie ten styl życia stał się impulsem do badań nad możliwą adaptacją ewolucyjną. Wyjątkowe umiejętności nurkowania Bajau są uznawani za jednych z najlepszych freediverów (nurków wstrzymujących oddech) na świecie. Tradycyjnie nurkowali w poszukiwaniu: ryb, pereł, ogórków morskich, skorupiaków. Niektórzy członkowie społeczności osiągają głębokości kilkudziesięciu metrów, pozostając pod wodą przez kilka minut bez aparatu tlenowego. Kluczowe jest tu zrozumienie, że nie chodzi wyłącznie o trening. Oprócz praktyki istotne znaczenie mają także uwarunkowania fizjologiczne. Warto jednak zaznaczyć, że często powtarzana informacja, jakoby Bajau spędzali „60% czasu pracy pod wodą”, nie ma jednoznacznego potwierdzenia w literaturze naukowej. Nurkowanie jest integralną częścią ich zajęć, lecz dokładne proporcje zależą od regionu i trybu życ…

bajau-GettyImages-175875868-f8837b2.jpg
width: 5616
height: 3744

Skicircus, czyli narty bez granic w sercu Austrii – jak odkryć 270 km tras i pełnię zimowych wrażeń
type: item
date: 2026-02-27T12:20:24.000Z
creator: Agnieszka Franus
subject: Adventure
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: alpy
subject: austria
subject: jazda na nartach
description: Skicircus, czyli narty bez granic w sercu Austrii to region narciarski, który zachwyca 270 km tras, nowoczesną infrastrukturą oraz niezrównanymi możliwościami zarówno dla rodzin, jak i fanów ekstremalnych emocji. Poznaj szczegóły dotyczące dojazdu, cen karnetów, atrakcji oraz wyjątkowych miejsc na mapie tego wyjątkowego ośrodka.
encoded: Spis treści: Kompleksowa oferta Skicircus – trasy, wyciągi i infrastruktura Planowanie wyjazdu – ceny karnetów, dojazd i noclegi Zimowe przeżycia poza trasą – kulinarne i przyrodnicze odkrycia Skicircus Region Skicircus Saalbach Hinterglemm Leogang Fieberbrunn to jeden z największych i najbardziej zróżnicowanych ośrodków narciarskich w sercu Austrii. Łączy cztery prestiżowe kurorty oraz zapewnia doskonałe warunki zarówno dla początkujących, jak i zaawansowanych miłośników sportów zimowych. Słynie z imponującej liczby kilometrów nartostrad, nowoczesnych kolei linowych oraz licznych atrakcji pozanarciarskich. Dzięki doskonałej infrastrukturze i szerokiej bazie noclegowej, jest miejscem, gdzie każda zima nabiera wyjątkowego charakteru. Kompleksowa oferta Skicircus – trasy, wyciągi i infrastruktura Różnorodność tras i wyciągów narciarskich Skicircus Saalbach Hinterglemm Leogang Fieberbrunn oferuje aż 270 kilometrów tras narciarskich o różnym poziomie trudności – od szerokich niebieskich zjazdów idealnych dla rodzin i początkujących, przez wymagające czerwone, po ekscytujące czarne odcinki dla zaawansowanych narciarzy. Na trasach spotkamy ponad 70 nowoczesnych wyciągów, w tym 29 kolei gondolowych, 22 wyciągi krzesełkowe oraz 18 orczyków. W 2025 roku region ten był gospodarzem Mistrzostw Świata w Narciarstwie Alpejskim, co podkreśliło rangę i logistyczną sprawność całego systemu – wszystkie konkurencje rozegrano na jednym masywie, a uczestnicy mogli wygodnie korzystać z sieci kolejek linowych, ograniczając ruch samochodowy w dolinie. Snowparki, freeride i atrakcje specjalne dla aktywnych Ośrodek jest także światową stolicą freeride’u, a północne zbocza Wildseeloder w tyrolskim Fieberbrunn oferują trasy z nachyleniem sięgającym 70 stopni. To właśnie tutaj odbywa się Freeride World Tour, a miłośnicy jazdy poza trasami znajdą wiele oznaczonych stref, gdzie można eksplorować świeży puch. Z myślą o zwolennikach freestyle’u stworzono rozbudowane snowparki o zróżnicowanym poziom…

cPURADIES-by-PeterKuhnl-12-c0d279d.jpg
width: 4000
height: 2250

Legendarny wspinacz znów zadziwił świat. Niezwykły wyczyn, bez żadnej asekuracji
type: item
date: 2026-01-27T06:56:26.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Adventure
subject: Ludzie
subject: Traveler
subject: alpinizm
subject: rekordy
subject: tajwan
subject: wspinaczka
description: 25 stycznia 2026 roku Alex Honnold znów przeszedł do historii. Jako pierwszy wspiął się w stylu free solo (bez żadnej asekuracji) na jeden z najwyższych budynków świata – Taipei 101. Wydarzenie to, zatytułowane „Skyscraper Live”, było transmitowane na żywo przez platformę Netflix z 10-sekundowym opóźnieniem, w razie tragicznego wypadku.
encoded: Wspinaczka Alexa Honnolda w Tajpej została przesunięta o jeden dzień z powodu opadów deszczu. Mokra fasada budynku, wykonana ze szkła i stali, byłaby zbyt niebezpieczna. Honnold pokonał 508-metrowego kolosa w zaledwie 1 godzinę i 31 minut, znacząco poprawiając czas Alaina Roberta, który w 2004 roku zdobył ten sam budynek – ale przy użyciu lin i w ciągu czterech godzin. Historyczna wspinaczka w Tajpej Podczas wspinaczki Honnold wykorzystywał niewielkie występy w kształcie litery „L” jako stopnie i musiał radzić sobie z silnym wiatrem. Najtrudniejszym etapem były 64 środkowe piętra, przypominające odwrócone piramidy z przewieszonymi ścianami. Na 89. piętrze wspinacz stanął twarzą w twarz z fanami obserwującymi go przez okna, co było dla niego zupełnie nowym doświadczeniem, w porównaniu do zazwyczaj samotnych wypraw w góry. Po osiągnięciu iglicy na szczycie budynku, Honnold skwitował sukces jednym słowem: „sick”, co można przetłumaczyć jako „sztos”. Później stwierdził, że otrzymane od Netflixa honorarium było „żenująco niskie” w porównaniu do kontraktów zawodowych sportowców. Wspinacz, który nie zna strachu Alex Honnold, urodzony 17 sierpnia 1985 roku w Sacramento, to amerykański wspinacz, którego nazwisko stało się synonimem najbardziej ekstremalnych wyczynów w historii alpinizmu. Światową sławę zdobył w czerwcu 2017 roku, kiedy to jako pierwszy człowiek dokonał przejścia bez żadnej asekuracji legendarnej, 900-metrowej ściany El Capitan w Yosemite. Wyczyn ten został udokumentowany w nagrodzonym Oscarem filmie „Free Solo”. Honnold jest znany z niezwykłej odporności psychicznej – badania neurologiczne wykazały, że jego ciało migdałowate, czyli część mózgu odpowiedzialna za odczuwanie m.in. strachu, reaguje bardzo słabo na bodźce, które u większości ludzi wywołują panikę. Poza wspinaczką skalną, Honnold odnosił sukcesy w alpinizmie, zdobywając nagrodę Piolet d’Or za trawers pasma Fitz Roy w Patagonii wraz z Tommym Caldwellem, oraz w boulderingu. Przez ponad 10 lat prowad…

alex-honnold-taipei-9ec46ec.jpg
width: 1575
height: 1050

Idzie przez Europę bez butów. Pobił rekord świata należący do Polaka
type: item
date: 2026-01-25T12:45:46.000Z
creator: Sabina Zięba
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: europa
subject: irlandia
subject: rekordy guinnessa
subject: wędrówki
description: W epoce tanich lotów, szybkich aut i podróży planowanych pod kątem wygody coraz rzadziej myślimy o przemieszczaniu się jako doświadczeniu samym w sobie. Tymczasem pochodzący z Irlandii mężczyzna postanowił zobaczyć Europę w najbardziej pierwotny sposób – pieszo, powoli i… bez butów. Jego wyprawa właśnie przechodzi do historii.
encoded: 33-letni Eamonn Keaveney wyruszył w marcu 2025 roku ze Stambułu, rozpoczynając ekstremalnie wymagającą wędrówkę liczącą niemal 6000 kilometrów. Od pierwszego kroku zdecydował się iść boso, bez ochrony stóp, niezależnie od nawierzchni, pogody czy terenu. Celem nie była jedynie podróż przez kontynent, lecz także pobicie rekordu Guinnessa w najdłuższym dystansie pokonanym pieszo bez obuwia. Po miesiącach marszu Keaveney znajduje się już na końcowym etapie swojej drogi, przyciągając uwagę mediów i obserwatorów z całego świata. Najdłuższa piesza wędrówka bez butów przez Europę Urodzony w irlandzkim Claremorris Eamonn Keaveney znajduje się dziś na ostatnim etapie jednej z najbardziej niezwykłych pieszych wypraw ostatnich lat. Jego podróż rozpoczęła się w marcu 2025 roku w Stambule i od samego początku miała charakter ekstremalny – Keaveney postanowił bowiem pokonać całą trasę bez obuwia, niezależnie od nawierzchni, pogody czy ukształtowania terenu. W kolejnych miesiącach przeszedł przez Bałkany, Węgry i Austrię, poruszając się m.in. wzdłuż długodystansowych szlaków pieszych oraz tras biegnących doliną Dunaju. Łącznie pokonał już blisko 5900 kilometrów, spędzając w drodze ponad 300 dni. We wrześniu 2025 roku, na granicy węgiersko-austriackiej, Irlandczyk oficjalnie pobił rekord Guinnessa w kategorii najdłuższego dystansu przebytego pieszo boso. Dotychczasowy rekord należał do Polaka, długodystansowego biegacza Pawła Durakiewicza, i wynosił 3409,75 kilometra. Keaveney niemal podwoił ten wynik, jednak – mimo formalnego pobicia rekordu – nie przerwał marszu. Jego celem od początku było dotarcie z powrotem do rodzinnego Claremorris i symboliczne zamknięcie trasy rozpoczętej wiele miesięcy wcześniej. Po powrocie do Irlandii mężczyzna przyznał, że ostatni etap wyprawy ma dla niego szczególne znaczenie. – Wspaniale jest znów być na znajomym terenie. Naprawdę czuję, że jestem na ostatniej prostej i z każdym dniem coraz mocniej wierzę, że uda mi się wrócić do Claremorris – mówił po…

Eamonn-Keaveney-16ecb7c.jpg
width: 1280
height: 960

Cieśnina Drake’a jest jak „gigantyczny mikser”. Panują tu najtrudniejsze warunki pogodowe na Ziemi
type: item
date: 2026-01-08T09:58:12.000Z
creator: Łukasz Załuski
subject: Adventure
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: antarktyda
subject: argentyna
description: Pomiędzy Ameryką Południową a Antarktydą rozciąga się jeden z najbardziej niebezpiecznych akwenów świata – Cieśnina Drake’a. Silne wiatry zachodnie i spotkanie mas wód oceanicznych powodują tu powstawanie fal sięgających nawet kilkunastu metrów oraz gwałtownych sztormów.
encoded: Spis treści: Odkrycie Cieśniny Drake’a Ekstremalne warunki pogodowe Tajemnice głębin Jakie znaczenie ma dzisiaj Cieśnina Drake’a Jak dotrzeć z Polski do Cieśniny Drake’a? Cieśnina Drake’a to miejsce, w którym zderzają się wody Atlantyku i Pacyfiku, tworząc niezwykle silne prądy morskie. To jeden z najbardziej niespokojnych akwenów na Ziemi, gdzie pogoda potrafi zmieniać się w ciągu minut. Odkrycie Cieśniny Drake’a Cieśnina zawdzięcza nazwę angielskiemu żeglarzowi Francisowi Drake’owi. Choć sam Drake nie przepłynął przez ten akwen, jego ekspedycja w 1578 roku odkryła, że Przylądek Horn nie stanowi końca lądu i że rozciąga się za nim otwarte morze. Jako pierwszy Cieśninę Drake’a pokonał w 1616 roku statek Eendracht, nawigowany przez kapitana Willema Corneliszoona Schoutena. Odkrycie przez Europejczyków tego połączenia morskiego miało olbrzymie znaczenie dla handlu, będąc jednocześnie przełomem w historii nawigacji. Przez kolejne stulecia statki handlowe, podróżnicze i wojenne korzystały z Cieśniny Drake’a, pomimo panujących tu ekstremalnych warunków. Dopiero zbudowanie Kanału Panamskiego w 1914 roku zmniejszyło znaczenie południowego połączenia Atlantyku z Pacyfikiem. Ekstremalne warunki pogodowe Cieśnina Drake’a jest uznawana za miejsce, gdzie panują najtrudniejsze warunki pogodowe na Ziemi. Sztormy są tutaj codziennością. Fale osiągają wysokość nawet 15 metrów, a prędkość wiatru przekracza 100 km/godz. Za tak ekstremalne zdarzenia odpowiadają silne wiatry zachodnie, które swobodnie krążą wokół Antarktydy. Eksperci porównują wody Cieśniny Drake’a do gigantycznego miksera, gdzie oceaniczne prądy i wichry nieustannie się ścierają. Głębokie fale, przypominające ruchome góry, powstają dzięki zderzającym się masom wody i brakowi lądu, który mógłby je zatrzymać. Woda w Cieśninie Drake’a jest lodowata, a temperatura powietrza rzadko przekracza kilka stopni Celsjusza, nawet latem. To połączenie sprawia, że przeprawa przez ten akwen to wyzwanie zarówno dla statków, jak i dla …

Ciesnina-Drakea-0b6db0c.jpg
width: 6192
height: 4128

Roman Paszke pokazał, co naprawdę znaczy odwaga na oceanie
type: item
date: 2025-12-30T07:01:42.000Z
creator: Paula Apanowicz
subject: Adventure
subject: Ludzie
subject: Traveler
subject: żeglarstwo
description: Roman Paszke to nie tylko kapitan i konstruktor jachtów, ale też ikona polskiego żeglarstwa. Jego pasja, rekordy i droga na szczyt to historia, która inspiruje kolejne pokolenia miłośników wiatru i wody.
encoded: Spis treści: Ahoj, przygodo! Początki Romana Paszke Jak PRL hamował żeglarskie ambicje Paszke Strach na morzu? Paszke odpowiada bez wahania Kiedy przeciwnik podaje maszt – żeglarska lekcja od króla Haralda LOTTO i Paszke: jak żeglarska legenda promuje sport i zdrowy styl życia Nowe wyzwania na horyzoncie: Paszke nie spuszcza żagli Wśród niespokojnych mórz i oceanów otwiera rodzime okno na świat wodnych wyzwań. Roman Paszke jest polskim żeglarzem, kapitanem jachtowym, konstruktorem i nawigatorem, który w trwającej od pół wieku karierze przepłynął ponad 200 tysięcy mil morskich. Ustanowił rekord trasy ze Świnoujścia do Gdyni, zwyciężył w regatach Kieler Woche i Admiral’s Cup, pobił rekord prędkości na trasie 1 mili morskiej. W życiu osobistym kieruje się autentyczną pasją oraz zaszczepioną w młodości determinacją. Ahoj, przygodo! Początki Romana Paszke Roman Paszke urodził się 25 maja 1951 roku w Gdańsku. Trudniący się żeglarstwem ojciec i portowy klimat miasta – serca morskiego transportu – wywarły wpływ na kształtującą się pasję dorastającego chłopaka. Kontynuowanie rodzinnej tradycji żeglarskiej nosiło jednak niekonwencjonalne znamiona. „Z dzieciństwa i lat młodzieżowych pamiętam, że stałem na rozdrożu. Naczytałem się książek o wspinaczkach wysokogórskich” – relacjonuje w rozmowie z nami Pan Roman. Wspomina przy tym, że zaimponowali mu alpiniści: Walter Bonatti oraz Louis Lachenal. Jego droga od młodzieńczych marzeń o górach do światowych rekordów w żeglarstwie pozostaje nieoczywista, choć scalona determinacją, przekraczaniem własnych granic oraz konsekwencją. „Jeździłem często w góry, ale sama sytuacja, że urodziłem się w Gdańsku, jestem Gdańszczaninem z dziada pradziada, siłą rzeczy wyznaczyła ten kierunek – wspomina kapitan. – Mój ojciec żeglował w Polskim Klubie Morskim, najstarszym polskim klubie, który powstał w 1922 roku. Zacząłem żeglować w tym klubie i tak już zostało”. Jak PRL hamował żeglarskie ambicje Paszke Kapitan Paszke opowiedział nam również o gorz…

Paszke-e5c5506.jpg
width: 1920
height: 1080

„Odwiedziłam wyspę widmo” – pół wieku temu tętniło tu życie, dziś przyciąga fanów ekstremalnej wspinaczki
type: item
date: 2025-12-27T11:13:12.000Z
creator: Magdalena Nowak
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: polinezja
subject: polinezja francuska
subject: wspinaczka
subject: wyspy
description: Polinezja Francuska kryje zapomnianą perłę – wyspę Makatea. Dziś to tropikalny raj dla wspinaczy i tych, którzy szukają przygody z dala od cywilizacji.
encoded: Spis treści: Rejs przez burzę: tak zaczyna się droga na Makateę Makatea: wyspa, która straciła wszystko, by odzyskać naturę Tapu, skały i cisza – jak Makatea stała się rajem dla wspinaczy Ostatnia noc na Makatei. Gdy raj żegna cię falą Makatea – jak zaplanować podróż Choć otaczają ją głębokie wody Pacyfiku, a do najbliższego lądu dzieli ją ponad 100 km oceanu, Makatea przyciąga jak magnes. To nie tylko geologiczna osobliwość i dawna kolonia przemysłowa, ale również jedno z najbardziej malowniczych i ekstremalnych miejsc wspinaczkowych na świecie. Rejs przez burzę: tak zaczyna się droga na Makateę Powietrze przeszył huk tak potężny, że wprawił w wibracje kadłub naszej małej łodzi, w której właśnie siedzieliśmy. Płynęliśmy prosto w serce czarnej burzowej chmury zasłaniającej horyzont, gdzieś pośrodku bezkresnego Pacyfiku, zaledwie kilkanaście stopni na południe od równika. Ponad godzinę temu zostawiliśmy za sobą Rangiroa, największy atol Polinezji Francuskiej i trzeci co do wielkości na świecie. Teraz w zasięgu wzroku nie było już ani skrawka lądu, tylko my i coraz groźniejszy ocean. To nie jest fragment dzienników Roberta FitzRoya – brytyjskiego żeglarza, meteorologa, kapitana HMS Beagle ze słynnej podróży Darwina, podczas której dotarli do Galapagos – lecz kolejny etap naszej wyprawy do jednego z najbardziej odległych zakątków wspinaczkowych na Ziemi – Makatei. Nasz kapitan, czterdziestoparoletni Polinezyjczyk w sztormiaku i bermudach w złote makrele – mahi-mahi – wydawał się niewzruszony złowieszczą aurą. Nagle, wpatrując się w horyzont, wskazał palcem na ledwie widoczny błysk w oddali. Chwilę później złowił nam rybę na kolację. W tym momencie burza przestała mieć znaczenie. Zapomniałam o niej tak bardzo, że nie zauważyłam pierwszych kropel deszczu. Na szczęście wkrótce na horyzoncie pojawił się ciemny zarys lądu. Makatea: wyspa, która straciła wszystko, by odzyskać naturę Kiedyś Makatea tętniła życiem. Do lat 60. ubiegłego wieku ta licząca zaledwie 24 km² wyspa by…

makatea-a319d6f.jpg
width: 2813
height: 1875

Marek Kamiński wraca na bieguny – tym razem z 18-letnim synem. Polski podróżnik po 30 latach ponownie przemierza całą Ziemię
type: item
date: 2025-12-23T13:54:46.000Z
creator: Jonasz Przybył
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: antarktyda
subject: biegun północny
subject: biegun południowy
subject: dalekie podróże
subject: marek kamiński
subject: między biegunami
subject: ojciec
subject: podróże
description: Marek Kamiński to podróżnik ekstremalny i absolutny rekordzista. Jako pierwszy człowiek na Ziemi zdobył oba bieguny samotnie, bez żadnej pomocy. Po 30 latach od tego wydarzenia wyruszył z synem w nową podróż, by sprawdzić, jak zmienił się świat – i my sami. Gdzie jest teraz?
encoded: 9 grudnia 2025 roku Marek Kamiński rozpoczął roczną ekspedycję z bieguna południowego na biegun północny. Projekt Pole2Pole podzielony jest na 12 etapów, z których każdy dotyczy jednego z wyzwań współczesnego człowieka: samotności, pamięci, klimatu, technologii, odporności, długowieczności czy wspólnoty. Gdy to czytasz, jest właśnie w trakcie 111-kilometrowego marszu przez Antarktydę. Polski podróżnik powtarza swój wyczyn W 1995 roku Marek Kamiński został wpisany do Księgi rekordów Guinnessa: jako pierwszy na świecie zdobył oba bieguny Ziemi bez pomocy z zewnątrz. I to oba w przeciągu jednego roku! 23 maja 1995 „odwiedził” – chociaż słowo to nie oddaje powagi wyprawie – biegun północny, a 27 grudnia 1995 roku biegun południowy. 30 lat później powtarza swój wyczyn – daje sobie rok, by przemierzyć trasę z jednego bieguna na drugi. Jego szlak – na którego początku towarzyszy mu wyłącznie syn Kay – prowadzić będzie przez najbardziej kontrastowe miejsca na Ziemi. Od Antarktydy, przez Patagonię, Atacamę i Amazonię, po Spitsbergen, Grenlandię i Kanadę – każde z tych miejsc stanie się metaforą realnych problemów, z którymi mierzymy się jako społeczeństwo. Po co jeszcze raz zdobywać bieguny? Dzisiaj Marek Kamiński nie jedzie po rekord, ale po odpowiedzi. Chce zobaczyć, jak przez 30 lat zmienił się świat, co oferuje nowoczesna technologia, z jakimi problemami zmagają się ludzie oraz – przede wszystkim – poznać własne granice. W 2026 rok będzie wchodził na biegunie: 31 grudnia planowane jest jego zdobycie. – Chciałbym wejść w nowy rok z poczuciem porządku. Że droga, którą przeszliśmy, miała sens i że decyzje podjęte po drodze były właściwe. Na biegunie południowym nie ma miejsca na iluzje – warunki szybko weryfikują wszystko. Jeśli docierasz tam w zgodzie z tym, co robisz, nowy rok może się zacząć od solidnych podstaw – życzy sobie Marek Kamiński. Nie chodzi o bieguny, ale o to, co „pomiędzy” 12 etapów ekspedycji to 12 różnych odpowiedni na pytanie, kim staje się człowiek w św…

FABRIC-KOLAZ-32-37-d33f733.jpg
width: 2700
height: 1800

Kontenerowcem przez północny Pacyfik z kapitanem Lechowskim. „Jestem teraz o cztery dni młodszy”
type: item
date: 2025-12-18T06:56:09.000Z
creator: Paul Salopek
subject: Adventure
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: oceany
subject: reportaże
subject: statki
description: Polski kapitan prowadzi olbrzymi kontenerowiec przez północny Pacyfik. Dziennikarz Paul Salopek dołącza do załogi, by sprawdzić, jak naprawdę wygląda życie na oceanie. Tu każda wachta to rytuał, a każdy błąd może być ostateczny. Jak wygląda życie na pokładzie?
encoded: Terminal kontenerowy w Jokohamie, Japonia – 35° 23′ 49″ N, 139° 40′ 46″ E Spis treści: Cyfrowe czasy na kontenerowcu Czas na załadunek! Reporter na niezwykłym szlaku Statek wielkości dzielnicy Wszystko, co jest ci bliskie, przypłynęło na wielkim statku Kobiety na statkach? W labiryncie samotności Morskie podróże przodków człowieka Na statku zegarki są bezużyteczne Powolny rejs dla klimatu – Morze nigdy się nie zmienia – tak mówi Wojciech Lechowski. Kapitan statku handlowego z polskiego wybrzeża Bałtyku. Szyderczo pogodny. Przyjazny. Barczysty, ciężkiej kości – i, jak to bywa u oficerów po latach na morzu, nieco „niewyćwiczony”. Lechowski ma skłonność do takich sentencji. To lakoniczny tik dowódcy. Chodzi mu o coś prostego. Jednego dnia wieje wiatr. Następnego rosną fale. Prądy subpolarnego wiru krążą po Pacyfiku tylko w jedną stronę – zgodnie z ruchem wskazówek zegara. Arktyka szarzeje na pięćdziesiątym równoleżniku. Metaliczne niebo. Grafitowe morze w pobliżu Aleutów. Ten filtr pozbawia naturę reszty kolorów i nic nie wskazuje, by miało się to kiedykolwiek zmienić.Wobec takich pierwotnych sił słonej wody ludzkie sprawy wydają się chimeryczne, niespokojne, ulotne, mizerne, a nawet absurdalne. Cyfrowe czasy na kontenerowcu Morze nigdy się nie zmienia. Trzy dekady temu, gdy Lechowski był gładkolicym kadetem, na statkach pracowali radiotelegrafiści i stolarze. Dziś życie na morzu jest zupełnie inne. Scyfryzowane. Zautomatyzowane. Skonteneryzowane. Na pokładach gigantycznych jednostek, takich jak te, którymi dowodzi Lechowski, technologia zmniejszyła liczebność załóg o połowę – z ponad czterdziestu do około dwudziestu pięciu osób. Natychmiastowa łączność sięga dziś każdego horyzontu. Korporacyjni traderzy, państwowi regulatorzy, a nawet zaniepokojony hodowca z Hokkaido, wysyłający paletę wołowiny Wagyu do Kalifornii, mogą w każdej chwili śledzić pozycję dowolnego frachtowca. Dzięki satelitom robią to niemal w czasie rzeczywistym. Potrafiliby nawet wskazać punkt, w który…

salopek-a270dd8.jpg
width: 1463
height: 975

Polski youtuber jako 27. Polak zdobył Koronę Ziemi. Rozmawiamy z Kubą „Patecem” Pateckim o tym, co trzeba mieć w sobie, by sięgać szczytów
type: item
date: 2025-12-17T13:59:11.000Z
creator: Jonasz Przybył
subject: Adventure
subject: Ludzie
subject: Traveler
subject: góry
subject: korona ziemi
subject: mount everest
subject: podróże
subject: polska
subject: szczyty
subject: wywiady
subject: youtube
description: „Uważaj, o czym marzysz” – ostrzega mnie Kuba Patecki na początku naszej rozmowy. Ostrzeżenia tego trudno jednak nie traktować jako zachęty: podróż 28-latka – i zdobycie rozszerzonej Korony Ziemi w 1,5 roku – jest dowodem na to, jak daleko może zaprowadzić nas determinacja i pielęgnowana w sobie ciekawość świata. Czego możemy się od niego nauczyć?
encoded: Spis treści: Kuba w krainie Youtube'a O jednym takim, co zdobył Szczyt Świata Wszystko za Koronę Ziemi Jak się nie bać podróżowania? Co po Koronie Ziemi? Plany Pateca na przyszłość Podróżnik, turysta wysokogórski, „profesjonalny amator”. Tak sam siebie określa w naszej rozmowie Jakub Patecki, twórca treści internetowych (mówiąc bardzo szeroko), znany z hartu ducha i… robienia rzeczy pozornie niemożliwych. Ultramaratony, nurkowania w Oceanii, dokumenty o afrykańskich zwierzętach, zwiedzanie sowieckich baz kosmicznych czy w końcu… wspinaczka wysokogórska. Najświeższy zdobywca Korony Ziemi – najwyższych szczytów każdego z kontynentów – dokonał wyczynu, który w historii udał się tylko 26 Polakom. Patec dołączył do grona wielkich himalaistów i opowiada National Geographic Polska o tym, jak wyglądała jego podróżnicza droga, której część śledzić mogliśmy na Youtube. Kuba w krainie Youtube’a O „Patecu” w podróżniczym świecie zrobiło się naprawdę głośno w czerwcu 2024 roku, w którym na Youtube ukazała się jego seria na temat zdobywania Mount Everest. To wtedy w oczach wielu przeistoczył się z internetowego „śmieszka” w prawdziwego zdobywcę. Podróżowanie stało się częścią jego życia jednak dużo, dużo wcześniej. – Kochałem podróżować od dzieciaka. To wszystko zaczęło się chyba od mojej mamy i cioci, od których dostałem książki Alfreda Szklarskiego. No i zaczęliśmy czytać: od „Tomka w krainie kangurów”, po inne powieści […] rodzice wpoili we mnie ciekawość świata. W czasach liceum umawialiśmy się z chłopakami na wyzwania autostopowe, np. z Krakowa do Gdyni, a gdy tylko miałem możliwość jeździłem na wymiany uczniowskie: na Cypr gdy miałem 15 lat, potem do Japonii czy do Indii. Starsze rodzeństwo motywowało mnie, żebym – gdy tylko mogę – wybierał jak najbardziej egzotyczne kierunki – opowiada Kuba. Apetyt rośnie w miarę jedzenia. Podróże stawały się coraz bardziej ekstremalne, a w międzyczasie Kuba zaczął także tworzyć na Youtube. Kontent był z początku nieco mniej podróżniczy, a…

FABRIC-KOLAZ-32-31-8c52d8f.jpg
width: 2700
height: 1800

Omega Planet Ocean: nowe wcielenie legendy
type: item
date: 2025-12-15T11:16:26.000Z
subject: Adventure
subject: Technologia
subject: Traveler
description: Chcąc dać legendzie nowe życie musisz działać z iście zegarmistrzowską precyzją, starannie zachowując to, stanowi o duszy zegarka, jednocześnie wprowadzając zmiany, które dadzą mu nową osobowość, pasującą do nowych czasów. Szwajcarscy zegarmistrzowie pokazali, co potrafią, projektujący najnowszą wersję Omegi Planet Ocean właśnie w taki sposób.
encoded: Minęły dwie dekady od chwili, kiedy Omega zaprezentowała pierwsze modele Seamaster Planet Ocean. Od tego czasu kolekcja zyskała status legendy i stała się punktem odniesienia dla wszystkich, którzy szukają zegarka łączącego wyrafinowany styl z bezkompromisową funkcjonalnością. Jednak już wtedy sukces był zbudowany na historii sięgającej daleko w przeszłość – aż do roku 1932 i premiery modelu Marine. Kolejne czasomierze odmierzały kolejne dekady technicznych innowacji, nieustannie doskonalonego stylu i niezmiennie rekordowej odporności na głębinowe warunki. Dwadzieścia lat później, w zegarkach czwartej generacji Planet Ocean możemy zobaczyć odbicie całego tego dziedzictwa Omegi. Kolekcja Planet Ocean W skład nowej kolekcji Planet Ocean wchodzi siedem zupełnie nowych modeli, które zachwycają zarówno wyglądem, jak i technologią. Odświeżony design zwraca uwagę wyrazistymi liniami i mocnymi kształtami z zaakcentowanymi krawędziami, a całość ma czystszą i spójniejszą bryłę dzięki usunięciu zaworu helowego. Konstrukcja koperty została całkiem przeprojektowana – teraz składa się z dwóch części: głównego korpusu i wewnętrznego pierścienia z tytanu, zamkniętych nakręcanym, także tytanowym deklem. Taka architektura i materiały nie tylko podnoszą wytrzymałość, ale także pozwalają obniżyć wagę i uzyskać smuklejszy profil, który wynosi teraz tylko 13,79 mm. Wygląd i funkcjonalność Specjalna wzmianka należy się kultowemu pomarańczowemu kolorowi, towarzyszącemu linii Planet Ocean od początku jej istnienia. Osiągnięcie jednolitego, perfekcyjnego odcienia, które w przypadku aluminium jest stosunkowo proste, przy ceramice stanowiło prawdziwe wyzwanie, któremu Omedze udało się sprostać w 2014 roku, w modelu Planet Ocean GTM. Teraz ceramiczne bezele w energetycznym pomarańczowym odcieniu trafiły do najnowszej kolekcji Planet Ocean. Obok nich znajdziemy też wersje z błękitnym lub czarnym bezelem, każda w dostępna na stalowej bransolecie, oraz czarnym lub pomarańczowym gumowym pasku. Prze…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2025/11/217.32.42.21.01.004SEPackshotCloseUp-dialRGB-d739cd4.jpg
width: 4724
height: 3307