National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2026-08-22T06:28:07.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Do tego zamku w Polsce płynie się promem. Podobno ukryto w nim skarb Inków
items: Pojechałam poza Rzym. Znalazłam włoskie miasteczka, o których milczą przewodniki
items: Stonehenge na wyłączność. Wygraj w te wakacje prywatne wejście do wnętrza kręgu
items: Odkryłam region Włoch, który większość turystów mija w drodze do Wenecji. Nie wiedzą, co tracą
items: Tu kobiety uczyły medycyny już w średniowieczu. Niezwykła historia włoskiego miasta
items: Błękitne miasto ukryte w górach. Dotarłam tam jedną z najpiękniejszych tras Maroka
items: La Spezia zachwyca historią. To więcej niż brama do Cinque Terre
items: Miasto umarłych w sercu Paryża. Ciekawostki na temat cmentarza Père-Lachaise
items: Galeria Borghese zachwyca przepychem, ale za kolekcją stoją intrygi i grabieże
items: Zabrałem mamę na weekend do Tallinna. Mamy dla was gotowy plan na niespieszne poznanie stolicy Estonii.
items: Odkrywamy tajemnice Bolonii. Tu historia spotyka się ze smakiem
items: Warszawa to nie tylko Starówka. 10 miejsc, które zachwycają turystów z zagranicy
items: Zamek św. Anioła to wieczny symbol Rzymu. Budowla przetrwała w niemal niezmienionej formie
items: Paryż z nowej perspektywy. Na słynną budowlę wrócił najwyższy miejski most we Francji
items: Jedzenie decyduje o kierunku wakacji? Ten trend podróżowania podbija serca Polaków
items: Podróżuje solo po świecie, ale nie jest sama. W każdym kraju szuka... tymczasowego chłopaka
items: Ateny na weekend. W tym mieście najlepiej chodzić tak, jak greckie koty: własnymi ścieżkami
items: Sześć tysięcy lat historii zamknięte na jednej wyspie, czyli Wyspa Muzeów w Berlinie
items: To tutaj artyści uciekli z drogiego centrum miasta. Powstała dzielnica wolności i eksperymentu
items: To największa dziura wykopana przez człowieka w Polsce. Wygląda jak gigantyczna rana w krajobrazie
items: „Atmosfera Barcelony przypominała dawniej Łódź z czasów Reymonta” – co zachwyca Polaków w stolicy Katalonii?
items: To najfajniejsza ulica w Europie. Wyprzedziła wielkie metropolie, zachwycając autentycznym klimatem
items: Półwysep Pelion to miejsce z dala od tłumów. Tu można poznać Grecję inną niż tę obleganą przez turystów
items: Molise to najmniej znany zakątek Włoch. Tutaj są mgła, tajemnica i spokój
items: Barokowy pałac, który wyrósł na ruinach piastowskiego zamku, Cudem Polski 2025. Miesza polsko-niemiecką historię

Do tego zamku w Polsce płynie się promem. Podobno ukryto w nim skarb Inków
type: item
date: 2026-08-22T06:27:12.000Z
creator: Katarzyna Kachel
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: gotyk
subject: legendy
subject: małopolska
subject: zamki
subject: zamki w Polsce
subject: zwiedzanie
description: Do zamku Tropsztyn można dopłynąć darmowym promem przez Jezioro Czchowskie. Średniowieczna warownia nad Dunajcem przyciąga jednak nie tylko widokami – według legendy w jej podziemiach ukryto skarb Inków, którego strzeże tajemnicza klątwa.
encoded: Spis treści: Zamek Tropsztyn. Darmowym promem przez Jezioro Czchowskie Historia zamku Tropsztyn. Warownia opanowana przez zbójników Czy w zamku Tropsztyn ukryto skarb Inków? Klątwa inkaskiego skarbu Zwiedzanie zamku Tropsztyn. Sala tortur, lochy i widoki z wieży Jak zaplanować podróż na zamek Tropsztyn Na prom? – pyta mnie szczupły blondyn. Moja mama by powiedziała, że dobrze mu z oczu patrzy, i to mi wystarczy. Innej drogi na zamek nie planowałam. Promem po Jeziorze Czchowskim płynie się najlepiej. Lubię to miejsce utworzone na wodach Dunajca, który rozlewa się tutaj szeroko i tajemniczo. W zaroślach pełno zastygłych w medytacji czapli i kormoranów, jest cicho. Zamek Tropsztyn – jeden z najstarszych zamków w Polsce – choć do połowy ukryty na cyplu jeziora wśród koron drzew, odsłania się stąd filmowo, powoli. Kręcę się przy brzegu we wsi Tropie, patrząc na powiewającą z surowej baszty biało-czerwoną flagę, i zastanawiam się, jak wyglądała ta warownia w XIII w., kiedy pojawiły się o niej pierwsze wzmianki, pełne awantur i pogmatwanych losów. Zamek Tropsztyn. Darmowym promem przez Jezioro Czchowskie Czy zbudował ją rycerz Dobrosław, czy też zbójnik znad Renu, Gerard, jak mówią niektóre źródła – nie rozstrzygnę. Dobrze jednak to przemyślał, stawiając konstrukcję otoczoną murami z piaskowca na stromym wzniesieniu, w miejscu oblanym wodami Dunajca, przy ważnych szlakach handlowych. Jak wyczytałam w przewodnikach, warownia miała grube mury, bramę, zwodzony most i ganki strzelnicze dla lepszej ochrony. Świetnie było z niej widać okolicę. – No to proszę wsiadać – przerywa moje rozmyślania przewoźnik. Prom ma drewniane klepki na podłodze, jest cichy i powolny. Kursuje codziennie, co 15 min, a rejs jest darmowy. Siedzę na ławce z twarzą wystawioną do zamku i daję się zaczarować rytmowi fal. Zwalniam, ucicha gonitwa myśli, czuję wiatr na policzkach. Taka podróż to doskonały wstęp do mrocznych opowieści z czasów, kiedy trzeba było strzec lądowych i wodnych szlaków. Historia zam…

zamek-tropsztyn-28d1805.jpg
width: 2133
height: 1200

Pojechałam poza Rzym. Znalazłam włoskie miasteczka, o których milczą przewodniki
type: item
date: 2026-08-16T07:56:49.000Z
creator: Anna Kłossowska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: miasta
subject: wakacje we włoszech
subject: włochy
subject: zabytki
subject: zwiedzanie
description: Warto się wybrać poza Wieczne Miasto, aby odkryć niezwykłe miejsca otaczającego go regionu Lacjum. Przepiękne zabytki, święto truskawek i znakomita kuchnia czekają na turystów.
encoded: Spis treści: Święto Truskawek w Nemi. Owocowa tradycja w cieniu wygasłego wulkanu Villa d’Este w Tivoli. Za niepozorną bramą kryją się ogrody pełne wodnych cudów Klasztor św. Benedykta w Subiaco. „Próg raju” zawieszony nad przepaścią Od antycznego street foodu po apericenę nad jeziorem. Dolce vita pod Rzymem Jak zaplanować podróż do Lacjum z Polski Czapeczka z zielonych listków kielicha na główce, czerwone kaftanik i rajstopki – pierwszy raz widzę niemowlę przebrane za truskawkę! Uszy niosącej go mamy zdobią kolczyki z tym owocem, a szyję czerwone korale. Za nią i przed nią sunie korowód kobiet ubranych identycznie jak ona w czerwone spódnice, czarne gorseciki podkreślające piersi pod białymi bluzkami. We włosach upięte koronkowe stroiki – mandrucelle. To fragolare symbolizujące pradawną tradycję zbioru leśnych poziomek i uprawy truskawek w Nemi. Święto Truskawek w Nemi. Owocowa tradycja w cieniu wygasłego wulkanu Uczestniczę w Sagra delle Fragole – czerwcowym Święcie Truskawek. Tłum złożony głównie z lokalsów zdaje się rozsadzać wąskie uliczki Nemi pełne butików z tekstyliami i rzemiosłem spod znaku truskawki. Na czele pochodu burmistrz z biskupem, bo jak w przypadku każdego święta w Italii sacrum miesza się bezkolizyjnie z profanum, za nimi orkiestra dęta. Malownicze miasteczko z domami o pastelowych fasadach zdaje się zawieszone na zboczu ostro schodzącym do jeziora Nemi położonego w dawnym kraterze należącym do Gór Albańskich, grupy wygasłych wulkanów okalających Rzym od południowego wschodu. To na nich urodził się Romulus, legendarny założyciel Rzymu. Według niektórych właśnie w Nemi, jednym z 17 Castelli Romani, miasteczek malowniczo otulających te wzgórza. – Poziomki powstały z łez Wenery wylanych nad zmarłym Adonisem – opowiada mi jedna z fragolar i częstuje obezwładniającym aromatem, słodkim owocem miłości. – Zbierano je już w antyku, uprawę truskawek rozpoczęto później – dodaje. Próbuję tiramisu i drinka z poziomkami – fragolino spritz. Sącząc go, spogląda…

lacjum-bracciano-0da288f.jpg
width: 2329
height: 1200

Stonehenge na wyłączność. Wygraj w te wakacje prywatne wejście do wnętrza kręgu
type: item
date: 2026-08-12T07:31:06.000Z
creator: Szymon Zdziebłowski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: anglia
subject: stonehenge
subject: wielka brytania
subject: zabytki
subject: zwiedzanie
description: Najsłynniejszy krąg kamienny na świecie odwiedza rocznie około 1,4 mln osób. Dzielenie go z tłumami turystów to standard. Nowa inicjatywa pozwala jednemu szczęśliwcowi dziennie spędzić czas w samotności wewnątrz megalitycznej konstrukcji.
encoded: Od 125 lat wejście do Stonehenge jest biletowane. Nie odstrasza to jednak tłumów turystów zafascynowanych tym miejscem. Ostatnio autor bestsellerów Ken Follett opublikował na jego temat powieść zatytułowaną „Krąg Czasu”, co świadczy, że Stonehenge ciągle zajmuje ważne miejsce w zbiorowej śwadomości. Dziś nie można wejść do środka kręgu, monument należy podziwiać ze ścieżki obok. Są jednak wyjątki. W towarzystwie tysięcy ludzi można tam wejść w dniu przesilenia letniego i zimowego. Teraz organizacja zarządzająca Stonehenge, English Heritage, ogłosiła jeszcze jedną możliwość – wejścia do Stonehenge w samotności. Trzeba jednak mieć trochę szczęścia i przybyć do Stonehenge w sierpniu. Wakacyjna inicjatywa: Stonehenge na wyłączność W sierpniu 2026 roku English Heritage wprowadziło bezprecedensową inicjatywę „Win Stonehenge to yourself” (z ang. Wygraj Stonehenge dla siebie). Przez cały miesiąc, każdego dnia jeden szczęśliwiec wraz ze swoją grupą (do 10 osób) otrzyma szansę na całkowicie prywatny wstęp do wnętrza kręgu. Co najważniejsze, ta ekskluzywna wygrana jest dostępna bez żadnych dodatkowych opłat – wystarczy dokonać standardowej rezerwacji biletu online (co wiąże się z jego kupnem) z co najmniej 72-godzinnym wyprzedzeniem, by automatycznie wziąć udział w losowaniu. Jak wygląda wizyta zwycięzcy archeoloterii? Zwycięzcy loterii doświadczą Stonehenge w sposób absolutnie unikatowy. O godzinie 9.00 rano zostaną przewiezieni z Centrum Obsługi Zwiedzających bezpośrednio pod monument. Od 9:10 do 9:30 wnętrze kręgu będzie należało wyłącznie do nich. Te magiczne 20 minut przed oficjalnym otwarciem obiektu pozwala na chłonięcie atmosfery i duchowości tego miejsca w całkowitej ciszy. – Stonehenge to jeden z najbardziej rozpoznawalnych zabytków na świecie i cel podróży z listy marzeń milionów ludzi na całym globie – jednak mało kto miał okazję doświadczyć tego miejsca w absolutnej ciszy i spokoju. To jedyna w swoim rodzaju szansa, by stanąć wewnątrz kręgu starożytnych kamieni be…

shutterstock321608159-931c479.jpg
width: 3000
height: 2000

Odkryłam region Włoch, który większość turystów mija w drodze do Wenecji. Nie wiedzą, co tracą
type: item
date: 2026-08-10T06:00:35.000Z
creator: Anna Kłossowska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: atrakcje turystyczne
subject: wakacje we włoszech
subject: włochy
subject: zwiedzanie
description: Friuli-Wenecja Julijska pozostaje w cieniu pobliskiej Wenecji, choć ma wszystko, by stać się celem osobnej podróży: renesansowe miasto w kształcie dziewięcioramiennej gwiazdy, jedne z najcenniejszych w Europie mozaik paleochrześcijańskich, dzikie rozlewiska pełne ptaków oraz nadadriatyckie Grado, nazywane starszą siostrą Wenecji.
encoded: Spis treści: Palmanova – miasto idealne w kształcie gwiazdy Akwileja skrywa jedne z najcenniejszych mozaik Europy U ujścia Isonzo królują ptaki i białe konie Grado – starsza siostra Wenecji nad Adriatykiem Friuli-Wenecja Julijska – informacje praktyczne Winda na pierwszy rzut oka jak w bloku. Wchodzę do wnętrza metalowej skrzyni. Drzwi zasuwają się bezszelestnie. Chwila ciemności i ściany nagle znikają. Widzę podwórko kamienicy, na którym stoi czy… stała? Bo oto winda unosi się coraz wyżej ponad czerwone dachy, ulice przypominające swoim układem sieć pająka z sześciokątem Piazza Grande pośrodku. Wreszcie ogarniam wzrokiem całe, zamknięte w potrójnym pierścieniu fortyfikacji renesansowe miasto idealne, zachowujące symetrię pomiędzy kształtem ulic a wysokością kamienic i wielkością placów. Palmanova ma unikatowy kształt dziewięcioramiennej gwiazdy. Palmanova – miasto idealne w kształcie gwiazdy Winda sunie dalej ku niebu. Wśród obłoków migają Adriatyk, Alpy Karnickie i Alpy Julijskie ze szczytami sięgającymi blisko 3 tys. m. Od południa i północy oraz północnego-wschodu stanowią naturalne ramy Friuli-Wenecji Julijskiej. To region graniczący ze Słowenią i Austrią, geograficznie najbliższy Polsce. Większość turystów przemierza go nieuważnie, pędząc ku Wenecji. Szkoda, bo wręcz zaskakuje mnogością niebanalnych miejsc. Jak Palmanova, którą najpierw oglądam na niezwykle realistycznym filmie wyświetlanym w wirtualnej windzie – nowej turystycznej atrakcji. Fascynuje mnie idealna geometria tego miasta, w którym wszystkie drogi zbiegają się na wypełnionym straganami obwoźnego handlu Piazza Grande. Kilka eleganckich budynków z podcieniami z czasów Serenissimy, Najjaśniejszej Republiki Weneckiej, przypomina, że to ona w 1593 r. ufundowała twierdzę Palmanova dla obrony przed Turkami, ale też łakomie patrzącymi na te tereny Habsburgami. Obok białej fasady katedry stoi dzwonnica celowo niska, aby nie stanowić celu dla dział wroga. Chcę poznać sekrety warowni, którą w zewnętrzne for…

friulia-palmanova-12407ce.jpg
width: 1600
height: 1200

Tu kobiety uczyły medycyny już w średniowieczu. Niezwykła historia włoskiego miasta
type: item
date: 2026-08-08T12:27:39.000Z
creator: Artur Białek
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: miasta
subject: włochy
subject: zwiedzanie
description: Salerno pozostaje w cieniu bardziej komercyjnych i powszechnie znanych miast Wybrzeża Amalfitańskiego. Dla wielu podróżnych, stanowi ono zaledwie punkt tranzytowy lub bazę wypadową do słynnych nadmorskich kurortów. Niesłusznie. Mówimy tu bowiem o mieście cechującym się wielowarstwową strukturą – historyczną, kulturową i społeczną. Jakie atrakcje skrywa Salerno? Na to i inne pytania odpowiadamy poniżej.
encoded: Spis treści: Klejnot Kampanii Wielowarstwowa historia Salerno Atrakcje Salerno Kiedyś do Salerno zawijali dawni kupcy z Lewantu, krzyżowcy w drodze na wschód i zmęczeni po walce amerykańscy alianci. Obecnie jest prawdziwą perłą na turystycznej mapie Włoch. Miasto rozświetlone przez słońce nad Morzem Tyrreńskim, a w zimowe noce – zjawiskowymi iluminacjami Luci d’Artista, to miejsce o złożonej historii, której ślady są tam widoczne do dziś. Klejnot Kampanii Salerno rozciąga się na obszarze regionu Kampania, nad zatoką o tej samej nazwie, otwierając się na błękitne wody Morza Tyrreńskiego w pobliżu ujścia rzeki Irno. Prowincja Salerno, której miasto jest stolicą, charakteryzuje się ogromną różnorodnością geomorfologiczną. W głębi lądu dominują pasma Apeninów Kampańskich, które płynnie przechodzą w żyzne doliny rzeczne. Samo miasto otaczają pobliskie szczyty, ponad które wybija się Monte San Liberatore – wzniesienie osiągające wysokość 466 m n.p.m. Stanowi ono naturalny punkt widokowy, z którego roztacza się imponująca panorama na całą zatokę oraz miejską zabudowę. Wielowarstwowa historia Salerno Strategiczna lokalizacja miasta od zarania dziejów predysponowała to miejsce do roli ważnego ośrodka wymiany handlowej i kulturowej. W historii Salerno przenikają się wpływy różnych imperiów, kultur i religii. Od osadnictwa etruskiego do dominacji Longobardów Początki osadnictwa na tych terenach sięgają czasów przedrzymskich. Dowody archeologiczne oraz przekazy historyczne sugerują, że na miejscu dzisiejszego Salerno istniała wcześniej osada, najprawdopodobniej o proweniencji etruskiej, nosząca nazwę Irnthi. Ośrodek ten, ze względu na dostęp do morza, pełnił lokalne funkcje rybackie i rzemieślnicze. W 197 roku p.n.e. na fundamentach wcześniejszej osady powstała kolonia rzymska o nazwie Salernum. W tym okresie miasto rozwijało się jako istotny port handlowy, choć rangą ustępowało pobliskiemu Neapolowi. Upadek Cesarstwa Zachodniorzymskiego otworzył region na napływ nowych plemion…

salerno-GettyImages-2233525998-11145bf.jpg
width: 8256
height: 5504

Błękitne miasto ukryte w górach. Dotarłam tam jedną z najpiękniejszych tras Maroka
type: item
date: 2026-07-26T10:16:08.000Z
creator: Joanna Kopka
subject: Adventure
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: afryka
subject: maroko
subject: samochody terenowe
subject: zwiedzanie
description: W Maroku wystarczy zjechać z głównej drogi, by krajobraz zmienił się niemal bez ostrzeżenia. Atlantyckie światło Tangeru ustępuje zielonym wzgórzom, asfalt zaczyna wić się między górami, a za kolejnym zakrętem pojawia się Szafszawan – miasto pomalowane wszystkimi odcieniami błękitu. Północ kraju najlepiej poznaje się właśnie zza kierownicy.
encoded: Spis treści: Tanger pachnie miętą, solą i przyprawami Samochodem z Tangeru do Szafszawan. Tu zaczyna się prawdziwa podróż Jak jeździ się samochodem po Maroku? Szafszawan nie jest błękitne przez przypadek. Ale nie ma jednego wyjaśnienia Najlepszy sposób na Szafszawan? Wyjść bez planu Co zjeść w północnym Maroku? Maroko samochodem – praktyczne informacje Maroko kojarzy się z Marrakeszem, pustynią i Atlasem. To jednak tylko część miejsc, które warto uwzględnić, planując podróż po Maroku. Tymczasem jego północ oferuje zupełnie inną podróż: bardziej zieloną, chłodniejszą i momentami niemal śródziemnomorską. W ciągu kilku dni przemierzam trasę z Tangeru do Szafszawan, zaglądam do medyn, próbuję lokalnych smaków i sprawdzam, jak w praktyce wygląda podróż samochodem po Maroku. Tanger pachnie miętą, solą i przyprawami Pierwsze wrażenie? Światło jest tu ostrzejsze niż w Europie. Wydobywa z białych fasad każdy szczegół, odbija się od szyb i rozjaśnia wąskie uliczki starego miasta. Tanger leży między Atlantykiem a Morzem Śródziemnym i od dawna żyje na styku światów afrykańskiego, arabskiego i europejskiego. Ta kulturowa różnorodność jest jedną z wielu rzeczy, które wyróżniają Maroko – kraj pełen zaskakujących miejsc i ciekawostek. Wchodzę do medyny i niemal natychmiast tracę orientację. Przejścia zwężają się, schody prowadzą raz w górę, raz w dół, a między ścianami pojawiają się niewielkie piekarnie, sklepy z oliwkami i stragany pełne przypraw. Pachnie świeżym chlebem, kolendrą, skórą i dymem z grilla. Co kilka kroków ktoś nalewa do małych szklanek bardzo słodką herbatę z miętą. Nie próbuję „zaliczać” kolejnych zabytków. To miasto lepiej działa, kiedy pozwalam sobie zwolnić. Nieprzypadkowo Tanger znalazł się wśród najlepszych kierunków National Geographic na 2026 rok. Zaglądam na place, przechodzę przez kasbę i obserwuję codzienne życie. Dopiero później ruszam w stronę wybrzeża. Warto pojechać na przylądek Spartel, gdzie spotykają się wody Atlantyku i Morza Śródziemnego. W pobl…

szafszawan-GettyImages-872361764-3c5ca7c.jpg
width: 6189
height: 4126

La Spezia zachwyca historią. To więcej niż brama do Cinque Terre
type: item
date: 2026-07-26T09:32:42.000Z
creator: Artur Białek
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: miasta
subject: włochy
subject: zwiedzanie
description: La Spezia, zlokalizowana na malowniczym i poszarpanym wybrzeżu, jest jednym z najbardziej niedocenianych miast we Włoszech. Wiele osób traktuje ją jako bramę do Cinque Terre. Niesłusznie, bo to wspaniałe miasto o głębokiej i skomplikowanej historii skrywa wiele skarbów. Czym zachwyca La Spezia? Na to i inne pytania odpowiadamy poniżej.
encoded: Spis treści: Miasto nad Morzem Liguryjskim Od pogranicza dwóch cywilizacji do potężnego arsenału Atrakcje La Spezii La Spezia to nie tylko romantyczna zatoka, która już wiele lat temu urzekała artystów, ale także arena historycznych przemian. To właśnie tam antyczne dziedzictwo rzymskiej kolonii miesza się ze śladami zaciętej rywalizacji morskich potęg i śladami militarnej przeszłości. Miasto nad Morzem Liguryjskim La Spezia jest usytuowana w malowniczym regionie Liguria. Rozpościera się między ciemnoniebieskimi wodami Morza Liguryjskiego a wzgórzami, zajmując strategiczny, kluczowy punkt na mapie włoskiego buta, dokładnie pomiędzy wielkimi historycznymi republikami: Genuą a Pizą. „Wyrosło” nad zatoką La Spezia, która na całym świecie jest znana jako Zatoka Poetów. Od pogranicza dwóch cywilizacji do potężnego arsenału Zanim rzymskie legiony odcisnęły swój ślad na tym terenie, obszar ten stanowił granicę między terenami cywilizacji Etrurii a plemionami Ligurów. Ziemie zlokalizowane w bliskiej odległości od ujścia Magry były pożądane ze względu na swoje zasoby. Dowody archeologiczne wskazują, że wczesne porty i osady etruskie prężnie funkcjonowały tam na długo przed przybyciem Rzymian. Rzymska pacyfikacja Osadnictwo zaczęło rozwijać się w 177 roku p.n.e. To właśnie wtedy rosnąca w siłę Republika Rzymska, dążąc ostatecznie do pacyfikacji plemion Ligurów Apuańskich, podjęła strategiczną decyzję o założeniu w tym regionie ufortyfikowanej kolonii. Manewr ten stanowił pokłosie wielokrotnych, ciężkich starć zbrojnych (m.in. w 195 r. p.n.e.), które ostatecznie doprowadziły do masowych, przymusowych deportacji rdzennej ludności do odległego Samnium. W efekcie tych działań, powstała kolonia o nazwie Luna. Ekonomia rzymskiej osady opierała się na dwóch filarach. Pierwszym była eksploatacja złóż białego marmuru w pobliskich Alpach Apuańskich i rejonie Carray. Drugim było prężnie rozwijające się rolnictwo. Upadek i rozkradanie dziedzictwa Potężna kolonia zaczęła chylić się ku upa…

la-spezia-597f72f.jpg
width: 1800
height: 1200

Miasto umarłych w sercu Paryża. Ciekawostki na temat cmentarza Père-Lachaise
type: item
date: 2026-07-05T08:03:01.000Z
creator: Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka
subject: Historia
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: atrakcje turystyczne
subject: cmentarze
subject: francja
subject: paryż
subject: zwiedzanie
description: Paryski cmentarz Père-Lachaise jest najczęściej odwiedzaną nekropolią świata. Znajduje się na pagórkowatym wschodnim krańcu miasta i stanowi schronienie nie tylko dla zmarłych, ale też dla dzikich zwierząt. Słynie z historii o duchach, wampirach i miłości silniejszej niż śmierć. Co ciekawe, miejsce to zyskało zainteresowanie dzięki wielkiej akcji PR.
encoded: Spis treści: Jak zachęcić paryżan do wyboru nowego cmentarza? Miliony odwiedzających rocznie Opowieści z krypty Polski Père-Lachaise Père-Lachaise jest obecnie największym cmentarzem znajdującym się w obrębie Paryża oraz jedną z najbardziej znanych nekropolii świata. Jednak jego początki były skromne. Powstał, ponieważ na początku XIX wieku paryskie cmentarze przykościelne były tak przepełnione, że miastu groził poważny kryzys sanitarny. W 1804 roku prefekt Sekwany, Nicolas Frochot, ogłosił projekt nowej, świeckiej nekropolii, której wyznaczono miejsce poza granicami ówczesnego Paryża, na wzgórzu Ménilmontant we wschodniej części miasta. Teren ten należał wcześniej do jezuickiego domu rekolekcyjnego, któremu przewodził w XVII wieku ojciec François de la Chaise – spowiednik króla Ludwika XIV. To właśnie od niego pochodzi nazwa miejsca. Jak zachęcić Paryżan do wyboru nowego cmentarza? Projekt architektoniczny powierzono Alexandre’owi-Théodore’owi Brongniartowi. To on nadał cmentarzowi charakter romantycznego ogrodu angielskiego – z krętymi alejkami, wzgórzami, drzewami i malowniczymi widokami. Otwarcie nastąpiło 21 maja 1804 roku. Paryżanie byli jednak sceptyczni: nekropolia wydawała im się zbyt odległa od centrum, a pierwsze pochówki szły opornie. W pierwszym roku odbyło się zaledwie trzynaście pogrzebów. I wówczas władze miejskie wymyśliły pewien wybieg. W 1817 roku przeniesiono na Père-Lachaise szczątki kilku znanych i cenionych postaci – poety i dramatopisarza Molière’a, bajkopisarza Jeana de La Fontaine’a, a przede wszystkim słynnej pary kochanków z XII wieku – Heloizy i Abelarda. Ten zabieg marketingowy zdziałał cuda. Paryżanie ruszyli tłumnie na wzgórze, by oddać hołd swoim bohaterom, a pochówki zaczęły mnożyć się w zawrotnym tempie. Cmentarz rozrastał się kilkakrotnie. Dziś zajmuje powierzchnię blisko 44 hektarów, skupiając ponad 70 tysięcy grobowców. Miliony odwiedzających rocznie Père-Lachaise to miejsce o wyjątkowym charakterze – jest jednocześnie nekropoli…

pere-lachaise-471d416.jpg
width: 1800
height: 1200

Galeria Borghese zachwyca przepychem, ale za kolekcją stoją intrygi i grabieże
type: item
date: 2026-07-04T09:26:09.000Z
creator: Artur Białek
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: dzieła sztuki
subject: rzym
subject: sztuka
subject: włochy
subject: zabytki
subject: zwiedzanie
description: Galeria Borghese, wspaniała barokowa willa w Rzymie, to nie tylko jedno z najświetniejszych muzeów we Włoszech, ale także jedno z najbardziej kontrowersyjnych. Jako repozytorium dzieł sztuki stanowi „teatr geniuszu”, na scenie którego rzeźba i malarstwo przenikają się z architekturą i naturą, tworząc kompletne doświadczenie estetyczne. Nie można jednak nie wspomnieć, że wiele z tamtejszych zbiorów zostało zagarniętych drogą jawnego naginania lub wręcz łamania prawa.
encoded: Spis treści: Historia i ewolucja willi Borghese Pinciana Kardynał i kolekcjoner, ale także uzurpator sztuki Dziedzictwo Borghese w Luwrze Arcydzieła rzeźby Sześć twarzy geniuszu i realizmu Dzieła renesansu Dawna rezydencja rodu Borghese jest miejscem absolutnie unikatowym, gdzie dzieła sztuki nie są tylko wyizolowanymi z kontekstu eksponatami. Tamtejsza ekspozycja tworzy spójną i przejmującą narrację, idealnie komponując się przy tym z architekturą. Mimo upływu czterech stuleci, willa kardynała Scipione nadal realizuje jego pierwotny cel – zachowuje, prowokuje i ukazuje potęgę ludzkiego geniuszu. Historia i ewolucja willi Borghese Pinciana Na początku XVII wieku kardynał Scipione Borghese, siostrzeniec papieża Pawła V, postanowił przekształcić rodową winnicę na wzgórzu Pincio w luksusową willę podmiejską. Budowa rozpoczęła się w 1607 roku, a jej głównym celem od samego początku było stworzenie przestrzeni godnej eksponowania rosnącej w zawrotnym tempie kolekcji antyków i dzieł współczesnych. Za wizję budynku odpowiedzialny był Flaminio Ponzio, który opracował projekt oparty na szkicach samego kardynała. Jako główny architekt tej ambitnej inwestycji, dążył do stworzenia struktury, która harmonijnie łączyłaby funkcję mieszkalną z galeryjną, wykorzystując obszerne sale i obfitość naturalnego światła. To właśnie ten czynnik miał kluczowe znaczenie dla optymalnej prezentacji rzeźb. Po śmierci Ponziego w 1613 roku, prace kontynuował jego asystent, Giovanni Vasanzio, który nadał fasadzie jej ostateczny bogato zdobiony kształt, integrując w jej strukturze liczne nisze, popiersia i płaskorzeźby. Przestrzeń dla duchowego odpoczynku Willa nie była pomyślana jako pałac miejski do stałego zamieszkania, a jako miejsce intelektualnej rekreacji. Każda z sal ekspozycyjnych została zaprojektowana jako odrębna scena, gdzie dekoracje sufitowe, inkrustacje podłogowe i obramowania okienne korespondują tematycznie z umieszczonymi w nich dziełami. Pod koniec XVIII wieku książę Marcantonio …

Galeria-Borghese-2e4918c.jpg
width: 1533
height: 1150

Zabrałem mamę na weekend do Tallinna. Mamy dla was gotowy plan na niespieszne poznanie stolicy Estonii.
type: item
date: 2026-06-20T08:44:11.000Z
creator: Michał Cessanis
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: city break
subject: estonia
subject: tallin
subject: tallinn
subject: zwiedzanie
description: Sauna nad Zatoką Fińską, gotyckie uliczki pamiętające hanzeackich kupców, postindustrialne dzielnice tętniące sztuką i designem – Tallinn to miasto, które potrafi zaskoczyć na każdym kroku. Wybraliśmy się tam na weekend z mamą i wróciliśmy przekonani, że estońska stolica należy do najciekawszych miejsc na city break w Europie.
encoded: Spis treści: Architektura przemiany i pop-art Z widokiem na średniowiecze Deszczowa Kalamaja i pyszne zakończenie dnia Wśród starych drzew, kwiatów i ptasich treli Jak łatwo i tanio zwiedzać Tallinn Ciepło powoli i miarowo wypełniało kabinę, niosąc ze sobą aromat żywicy oraz opalanego drewna. Zamknięci z mamą w tradycyjnej estońskiej saunie w nadmorskim kompleksie Iglupark, na terenie zrewitalizowanej dzielnicy Noblessner, zaczęliśmy nasz talliński weekend od doświadczenia niezwykle istotnego w tutejszej kulturze. Przez okno pokrytego świerkowym gontem igloo, stojącym na drewnianym pomoście tuż nad brzegiem Zatoki Fińskiej, obserwowaliśmy spokojną taflę Morza Bałtyckiego. I oddawaliśmy się wieczornemu relaksowi. Sauna w Estonii to zakorzeniony w społecznej świadomości rytuał oczyszczenia ciała i umysłu, którego korzenie w tym kraju sięgają XIII wieku. Przez stulecia to niepozorne pomieszczenie stanowiło ważne miejsce w codziennym życiu. Traktowano je jako sterylne, bezpieczne sanktuarium zdrowia, gdzie dzięki odkażającym właściwościom dymu oraz wysokiej temperaturze nie tylko opiekowano się chorymi, ale także przyjmowano na świat dzieci. Ów wielki szacunek do uzdrawiającej mocy natury przetrwał w Estończykach do dziś, a kultywowany na południu kraju starodawny obyczaj sauny dymnej (suitsusaun) z regionu Võromaa został wpisany na Listę Niematerialnego Dziedzictwa Kulturowego UNESCO. Po kwadransie nagrzewania, wyszliśmy na zewnątrz, by na moment zanurzyć się w chłodnych wodach Bałtyku. Potem ten rytuał powtórzyliśmy jeszcze kilka razy. To był ogromny zastrzyk endorfin i znakomity początek naszej podróży. Architektura przemiany i pop-art Szukając bazy, z której mielibyśmy blisko do głównych atrakcji miasta, zatrzymaliśmy się w hotelu Citybox Tallinn, ulokowanym na terenie nadmorskiego kompleksu Porto Franco. Wybrałem ten adres z prostego powodu – to był świetny punkt, skąd dosłownie wszędzie mogliśmy dotrzeć spacerem albo wsiąść w tramwaj i także w ten sposób poznawać …

Rotermann-74872fd.jpeg
width: 4032
height: 3024

Odkrywamy tajemnice Bolonii. Tu historia spotyka się ze smakiem
type: item
date: 2026-05-20T12:41:50.000Z
creator: Krzysztof Stypułkowski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: miasta
subject: podróże kulinarne
subject: unesco
subject: włochy
subject: zabytki
subject: zwiedzanie
description: Zapach podgrzewanej oliwy, świeżych ziół i unosząca się w powietrzu mgiełka semoliny – tak wita mnie niewielkie pastificio „Ramaciotto” przy Viale Dodici Giugno. Za ladą stoi Michele Ramacieri. Jego dłonie z matematyczną precyzją i niezwykłą zręcznością zagniatają żółte, sprężyste ciasto. Przez piętnaście lat pracował jako sfoglino, czyli rzemieślnik specjalizujący się w tradycyjnym, ręcznym wałkowaniu bolońskiego makaronu, aż w końcu cztery lata temu otworzył własny biznes. To właśnie tutaj, między oprószoną mąką stolnicą a gwarem lokalnych rozmów, zaczyna się moja podróż.
encoded: Spis treści: Pod dachem Europy Buntowniczy kościół i gniewny Neptun Anatomia i weneckie sekrety Pokaż, jak bogaty jesteś (Nie) tylko dla lokalsów Michele tworzy w miejscu niezwykłym. Bolonia leży bowiem dokładnie na granicy dwóch krain, które wspólnie tworzą kulinarny monolit Włoch. Zachodnia Emilia to ojczyzna dojrzewającej w wietrze szynki parmeńskiej i twardego Parmigiano Reggiano, natomiast wschodnia Romania słynie z łagodniejszych smaków, jak półtwardy ser Caciotta. Bolonia idealnie spaja te tradycje. Nic dziwnego, że Włosi od stuleci niezmiennie określają ją trzema słowami: la Dotta (uczona – ze względu na najstarszy uniwersytet), la Grassa (tłusta – od tutejszej bezkompromisowej kuchni) oraz la Rossa (czerwona – od koloru nasyconych słońcem dachów i ceglanych fasad). Słuchając opowieści Michele, zamawiam passatelli – makaron głęboko zakorzeniony w tutejszej chłopskiej tradycji (cucina povera). Nie ma w nim ani grama mąki pszennej. Powstaje wyłącznie z czerstwej bułki tartej, jajek, parmezanu i szczypty gałki muszkatołowej. Michele podaje go tak, jak nakazuje obyczaj – w esencjonalnym rosole. Zanim zdążę dokończyć, na talerzu lądują zielone, barwione szpinakiem pierożki Balanzoni, napakowane farszem z ricotty i tutejszej dumy, mortadeli. Chowam solidną porcję na później i pełen energii ruszam na spotkanie z moją lokalną przewodniczką, Barbarą Stolecką. Pod dachem Europy Basia to fascynatka historii, która zamieszkała tu z Polski 30 lat temu i zdążyła poznać miasto jak własną kieszeń. Nasz spacer zaczynamy w sposób typowy dla bolończyków – nie wychodząc spod portyków. Bolonia to pod tym względem absolutny światowy fenomen, doceniony w 2021 roku wpisem na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Znajdują się tu 62 kilometry arkad, z czego blisko 40 kilometrów oplata ścisłe centrum. Ich powstanie jest nierozerwalnie związane z założoną w 1088 roku Alma Mater Studiorum – najstarszym nieprzerwanie działającym uniwersytetem cywilizacji zachodniej. Gdy uczelnia zyskiwała…

11-a03cb53.jpg
width: 4389
height: 2926

Warszawa to nie tylko Starówka. 10 miejsc, które zachwycają turystów z zagranicy
type: item
date: 2026-05-02T13:17:22.000Z
creator: Łukasz Ostoja-Kasprzycki
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: atrakcje
subject: polska
subject: stolica
subject: warszawa
subject: zwiedzanie
description: Warszawa to miasto, którego nie da się zrozumieć, patrząc jedynie na mapę – trzeba poczuć jego puls, ukryty pod warstwami historii i nowoczesnego betonu. Dla zagranicznych gości stolica Polski bywa na początku zagadką, jednak to właśnie jej nieoczywiste kontrasty, od wojennych gruzów Muranowa po tętniące życiem Bulwary Wiślane, budują jej unikatową magnetyczność. Odkryj 10 subiektywnych doświadczeń i miejsc, które sprawią, że każdy obcokrajowiec przestanie widzieć w Warszawie tylko przystanek na trasie, a zobaczy w niej najbardziej fascynującego „feniksa” współczesnej Europy.
encoded: W 2025 roku Warszawę odwiedziło około 8,7 miliona osób. Stolica Polski nie jest miastem, które odsłania się od razu. Nie olśniewa jedną, nienaruszoną dominantą jak Paryż czy Rzym – zamiast tego opowiada swoją historię warstwami, wymagając od gościa cierpliwości i spostrzegawczości. To właśnie ta „nieoczywistość” czyni ją fascynującą dla przyjezdnych, którzy po początkowym szoku wywołanym architektonicznym eklektyzmem zaczynają dostrzegać w niej niezwykłą energię. Oto subiektywny przewodnik po miejscach i doświadczeniach, które pozwalają zrozumieć charakter jedynej w swoim rodzaju „Europy Środkowej”. 1. Muranów – miasto zbudowane na pamięci i gruzach To prawdopodobnie najbardziej symboliczna przestrzeń w Polsce. Dla obcokrajowca wizyta na Muranowie jest lekcją z zakresu urbanistyki emocjonalnej. Osiedle to powstało po wojnie na gruzach warszawskiego getta – dosłownie i w przenośni. Architekt Bohdan Lachert zaprojektował je jako modernistyczny pomnik: nowe bloki stanęły na nasypach usypanych z gruzów zniszczonej dzielnicy żydowskiej. Spacerując dzisiaj między zielonymi podwórkami a monumentalnym gmachem Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN, warto uświadomić gościowi, że poziom gruntu, po którym stąpa, jest o kilka metrów wyższy niż przed 1939 rokiem. Muranów to miejsce, gdzie tragiczna historia spotyka się z codziennym życiem, tworząc unikatową tkankę „miasta-pomnika”. W ubiegłym roku pisaliśmy o dziennikarzu brytyjskiego dziennika „The Telegraph”, którego właśnie ta część Warszawy zachwyciła najbardziej. 2. Trakt Królewski – spacer przez epoki i style Od Zamku Królewskiego na Starym Mieście, po Belweder i Łazienki – Trakt Królewski to kręgosłup Warszawy. Prowadząc gościa tą trasą, pokazujemy mu proces rekonstrukcji miasta. Stare Miasto, wpisane na listę UNESCO jako przykład niemal całkowitej odbudowy z ruin, robi na obcokrajowcach piorunujące wrażenie, gdy dowiadują się, że w 1945 roku nie istniało. Dalej, wzdłuż Krakowskiego Przedmieścia i Nowego Światu, mijamy baro…

warszawa-turysci-GettyImages-2269307331-ce539b9.jpg
width: 4971
height: 3314

Zamek św. Anioła to wieczny symbol Rzymu. Budowla przetrwała w niemal niezmienionej formie
type: item
date: 2026-05-02T10:16:16.000Z
creator: Artur Białek
subject: Historia
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: atrakcje turystyczne
subject: cesarstwo rzymskie
subject: rzym
subject: włochy
subject: zamki
subject: zwiedzanie
description: Zamek św. Anioła jest prawdziwym symbolem. Trudno znaleźć inny obiekt, który tak płynnie przeszedłby przez tyle epok, zachowując swoją pierwotną formę i strukturę, mimo że na przestrzeni stuleci jego funkcja wielokrotnie ewoluowała. Tym samym stanowi dowód na to, że Rzym jest wieczny nie tylko z nazwy. Gdzie znajduje się ta niezwykła budowla? W jakim celu ją wzniesiono? Na te i inne pytania odpowiadamy poniżej.
encoded: Spis treści: Monumentalny grobowiec nad brzegiem rzeki Geneza budowli Skąd wzięła się nazwa? Twierdza papieży Podział funkcjonalny Zamku św. Anioła Ogień nad Tybrem Cylindryczny kolos, wznoszący się na prawym brzegu Tybru, skupia w sobie wszystkie warstwy historii Rzymu. Od monumentalnego mauzoleum cesarskiego, przez mroczną średniowieczną twierdzę, aż po luksusowe apartamenty papieskie i dzisiejsze muzeum narodowe – ta wyjątkowa budowla od dwóch tysiącleci jest świadkiem triumfów i tragedii, a to czyni ją jedną z tych atrakcji, które po prostu trzeba zobaczyć. Monumentalny grobowiec nad brzegiem rzeki Zamek św. Anioła jest zlokalizowany w rione Borgo, na prawym brzegu Tybru, niemal u samych wrót Watykanu. To strategiczne położenie sprawia, że monumentalna budowla wyraźnie dominuje nad okolicą, łącząc się z lewym brzegiem rzeki za pomocą Mostu św. Anioła – jednej z najbardziej zachwycających tego typu konstrukcji na świecie. W starożytności teren ten znajdował się poza właściwym miastem, co pozwalało na budowę monumentalnych grobowców. Dziś to ścisłe centrum turystycznego Rzymu – miejsce, gdzie echo historii łączy się z nowoczesnym rytmem miasta. Geneza budowli W II wieku n.e. cesarz Hadrian – wielki budowniczy i miłośnik architektury – postanowił wznieść dla siebie i swoich następców miejsce wiecznego spoczynku, które przyćmiłoby mauzoleum Augusta na Polu Marsowym. Prace nad budowlą, zwaną wówczas Mole Adriana, rozpoczęły się około 134–135 roku n.e. Władca nie zdążył zobaczyć finalnego efektu. Budowę sfinalizował w 139 roku jego następca, Antoninus Pius. Wtedy też przeniesiono tam prochy zmarłego cesarza i Sabiny, jego żony. Oryginalna konstrukcja była cudem antycznej inżynierii. Składała się z kwadratowej podstawy o boku około 86–89 metrów, na której wznosił się potężny cylinder o średnicy 64 i wysokości 20 metrów. Całość wieńczył ziemny nasyp z cyprysami, a na samym szczycie znajdowała się rzeźba z brązu, przedstawiająca Hadriana jako Heliosa, boga słońca powożąc…

zamek-sw-Aniola-2906f37.jpg
width: 1799
height: 1200

Paryż z nowej perspektywy. Na słynną budowlę wrócił najwyższy miejski most we Francji
type: item
date: 2026-03-26T07:51:48.000Z
creator: Olaf Kardaszewski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: atrakcje turystyczne
subject: francja
subject: paryż
subject: wieża eiffla
subject: zwiedzanie
description: Paryż otwiera nową atrakcję, która pozwoli spojrzeć na najsłynniejszą budowlę Francji z kompletnie nowej perspektywy. „Vertigo of the Tower” to unikatowa trasa widokowa ulokowana na wysokości 60 metrów. Turyści już drugi raz mogą podziwiać Wieżę Eiffla, „wisząc” nad ziemią.
encoded: Mogłoby się wydawać, że słynna Wieża Eiffla nie kryje już przed nami żadnych tajemnic. Paryska budowla jest jedną z najpopularniejszych atrakcji turystycznych na świecie, którą co roku odwiedzają miliony osób. Nowa trasa widokowa pozwala jednak spojrzeć na ten unikatowy budynek z kompletnie innej perspektywy. Znajdując się 60 metrów nad ziemią, możemy poznać wieżę od zupełnie nowej strony, co gwarantuje doznania na granicy strachu i zachwytu. Ponowne otwarcie trasy w powietrzu Turyści po raz kolejny będą mogli skorzystać z najwyższego miejskiego mostu we Francji, który powraca na pierwsze piętro Wieży Eiffla. Atrakcja, mająca swoją premierę w zeszłym roku, na tyle podbiła serca odwiedzających, że dwanaście miesięcy później ponownie pojawia się na słynnej konstrukcji. Tym razem wyjątkowej trasie widokowej towarzyszyć będzie wiosenny taras, zapewniający gościom chwilę oddechu z widokiem na przepiękną panoramę stolicy. Widok z dreszczykiem emocji Trasa „Vertigo of the Tower” została zawieszona pomiędzy wschodnim a zachodnim filarem wieży. Długość przejścia wynosi 40 metrów, w trakcie których spacerowicze mogą podziwiać zarówno misterną konstrukcję „Żelaznej Damy”, jak i cały Paryż. Podniebny pomost został wykonany z wielowarstwowej siatki zawierającej ponad 25 000 oczek, co zapewnia zwiedzającym pełne bezpieczeństwo. Choć spacer nad przepaścią budzi silne emocje, konstrukcja jest niezwykle solidna i w pełni zabezpieczona. Mimo to „Vertigo of the Tower” nie jest dostępne dla dzieci poniżej 3. roku życia, a osobom z silnym lękiem wysokości zaleca się ostrożność przy podejmowaniu decyzji o wejściu. Jak korzystać z podniebnej trasy? Rezerwacja miejsca na „Vertigo of the Tower” jest banalnie prosta. Wystarczy odnaleźć Pawilon Ferrié na pierwszym poziomie wieży i za pomocą smartfona zarejestrować się przez kod QR. System pozwala wybrać dogodny slot czasowy w ramach najbliższej godziny, a do listy warto od razu dopisać całą swoją grupę. Należy jednak pamiętać, że ze względów …

shutterstock2552452809-8866da8.jpg
width: 5947
height: 3965

Jedzenie decyduje o kierunku wakacji? Ten trend podróżowania podbija serca Polaków
type: item
date: 2026-02-26T10:00:02.000Z
creator: Sabina Zięba
subject: Kierunki
subject: Smaki świata
subject: Traveler
subject: city break
subject: jedzenie
subject: Kuchnia
subject: kuchnie świata
subject: slowfood
subject: street food
subject: trendy
subject: zwiedzanie
description: Podróżowanie już dawno przestało ograniczać się wyłącznie do zwiedzania zabytków czy relaksu na plaży. Coraz więcej osób wybiera kierunki i planuje wyjazdy z myślą o doświadczeniach, które angażują wszystkie zmysły. „Foodie travel” staje się jednym z najważniejszych trendów we współczesnej turystyce – również wśród Polaków, którzy coraz częściej traktują kulinaria jako centralny element podróży.
encoded: Od ulicznych stoisk z jedzeniem, przez rodzinne bistro, aż po restauracje wyróżnione w przewodniku Michelin – kuchnia staje się dziś jednym z najważniejszych narzędzi poznawania kultury danego regionu. Turyści poszukujący autentycznych doznań kulinarnych, określani mianem „foodies”, traktują smak, zapach, teksturę i sposób podania potraw jako integralną część podróżniczego doświadczenia. W efekcie coraz częściej zapisują się na warsztaty gotowania, odwiedzają lokalne targowiska, winnice czy tradycyjne gospodarstwa rolne, aby lepiej zrozumieć pochodzenie produktów i techniki przygotowywania potraw. Takie doświadczenia pozwalają nie tylko na głębszy kontakt z lokalną kulturą, lecz także sprawiają, że po powrocie z podróży wielu turystów próbuje odtworzyć poznane receptury we własnej kuchni, przenosząc fragment odwiedzanego miejsca do codziennego życia. Foodie travel rośnie w siłę. Kulinarne podróże napędzają turystykę Podróże kulinarne należą dziś do najszybciej rozwijających się segmentów globalnej turystyki, co potwierdzają zarówno analizy rynkowe, jak i preferencje samych podróżnych. Z raportu Grand View Research wynika, że wyjazdy skoncentrowane na doświadczeniach gastronomicznych oraz zakupach lokalnych produktów będą w latach 2025-2030 rosły w tempie sięgającym 9,5% rocznie. Równocześnie badanie Marriott International „New Luxe Landscapes” pokazuje, że aż 88% zamożnych turystów uznaje możliwość odkrywania nowych smaków i kulinarnych tradycji za istotny element planowania podróży. Jak zauważają specjaliści, rosnące zainteresowanie takimi formami wyjazdów wynika m.in. z popularności międzynarodowych programów kulinarnych i podróżniczych, które inspirują turystów do poznawania świata poprzez smak i lokalne tradycje. Z kolei badanie World Food Travel Association wskazuje, że dla 83% respondentów doświadczenia związane z jedzeniem i napojami pozostawiają trwałe, pozytywne wrażenie na temat odwiedzanego miejsca, często silniejsze niż zwiedzanie klasycznych atrakcji tu…

GettyImages-2210129958-7f10853.jpg
width: 5500
height: 3669

Podróżuje solo po świecie, ale nie jest sama. W każdym kraju szuka... tymczasowego chłopaka
type: item
date: 2026-02-22T12:46:08.000Z
creator: Sabina Zięba
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: instagram
subject: miłość
subject: randki
subject: turystyka
subject: związki
subject: zwiedzanie
description: Podróże solo przestały być niszą i stały się jednym z wyraźnych trendów współczesnej turystyki. Samotne wyjazdy coraz częściej traktowane są jako sposób budowania niezależności, wzmacniania poczucia sprawczości i odkrywania własnych granic. Jednak dla niektórych kobiet podróż w pojedynkę oznacza coś więcej niż tylko czas dla siebie – w kolejnych krajach szukają partnerów, choć... wyłącznie na czas wyjazdu.
encoded: Już w 2024 roku kobiety podróżujące solo odpowiadały za 52,67% przychodów generowanych w tym segmencie rynku turystycznego, a prognozy wskazują, że w 2026 roku aż 84% osób wybierających samotne wyjazdy stanowić będą właśnie kobiety. Rosnąca popularność takiego stylu podróżowania nie zawsze oznacza jednak skupienie wyłącznie na introspekcji czy zwiedzaniu. Coraz częściej mówi się o nowym zjawisku – budowaniu krótkotrwałych relacji w trakcie wyjazdów. Jednym z przykładów jest Orsolya Lorincz, która odwiedzając kolejne egzotyczne destynacje, świadomie szuka „tymczasowych chłopaków”, z którymi dzieli doświadczenia, zanim wyruszy w kolejną podróż. „Tymczasowi partnerzy” jako strategia podróżowania solo Orsolya Lorincz wywołała burzliwą dyskusję w sieci po tym, jak opublikowała nagranie przedstawiające swój nietypowy „trik podróżniczy”, które w krótkim czasie osiągnęło blisko cztery miliony wyświetleń. 34-latka z Rumunii rozpoczęła samotne podróże w 2016 roku, kiedy – jak sama wyznała – zrezygnowała z pracy i sprzedała mieszkanie, aby sfinansować wyjazdy do kolejnych krajów. Z czasem zaczęła nawiązywać krótkotrwałe relacje z poznanymi na miejscu mężczyznami, traktując je jako element swoich doświadczeń w drodze. Jak tłumaczyła w rozmowie z „What’s The Jam”, takie znajomości zazwyczaj trwają około tygodnia. – Zależy jak długo zostaję w danym kraju – powiedziała. Partnerów poznaje głównie za pośrednictwem aplikacji randkowych, a ich rola polega na wspólnym spędzaniu czasu, pokazywaniu lokalnych atrakcji czy towarzyszeniu jej w codziennych aktywnościach. – To tylko tymczasowy chłopak, z którym możemy spędzać czas i wspólnie robić różne rzeczy. Oprowadzają mnie po okolicy, przygotowują śniadanie, kupują jedzenie i napoje, a czasami nawet zatrzymuję się u nich w domu, jeśli dobrze się dogadujemy – wyjaśniła. Jak dodała, nie traktuje tych relacji jako formy darmowych wycieczek, lecz raczej okazję do poznania miejsca z perspektywy mieszkańca. – Mam ich za darmowych przewodników …

zdj-30-0a81afd.jpg
width: 4352
height: 2899

Ateny na weekend. W tym mieście najlepiej chodzić tak, jak greckie koty: własnymi ścieżkami
type: item
date: 2026-02-15T09:46:34.000Z
creator: Michał Cessanis
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: ateny
subject: grecja
subject: podróże kulinarne
subject: zwiedzanie
description: Stojąc na Placu Syntagma, w samym sercu miasta, czuję intensywny, słodko-gorzki zapach. Jest świdrujący, niemal odurzający. To nerantzia – gorzkie pomarańcze, które o tej porze roku spadają na ateńskie chodniki, rozgniatane przez tysiące butów przechodniów i kół pędzących skuterów. Nikt ich nie zbiera, nikt ich nie je, bo są zbyt cierpkie, ale dla mnie to właśnie one, a nie oliwa czy tymianek, są prawdziwym zapachem ateńskiej zimy. Ta woń owoców rosnących na betonie, uparcie trwających w szczelinach pękniętych płyt chodnikowych.
encoded: Spis treści: Fascynująca mieszanka Tam, gdzie toczy się prawdziwe życie Antyki, słońce i sztuka (po)wolności Teatr codzienności Kulinarny archeolog w podziemiu Ateny – informacje praktyczne Choć nad Atenami niezmiennie góruje Akropol – wieczny, marmurowy punkt odniesienia, który od tysiącleci definiuje to miasto – tym razem postanowiłem odwrócić od niego wzrok. I pochodzić po mieście własnymi ścieżkami niczym ateńskie koty – niespiesznie, z ciekawością, zaglądając w nieoczywiste zaułki. Bez mapy, instynktownie skręcając tam, gdzie wabił mnie zapach jedzenia lub gwar toczących się przy stolikach rozmów. Fascynująca mieszanka Uciekając w piątkowe popołudnie z mroźnej, szarej Polski, wylądowałem w objęciach ateńskiego przedwiośnia. Pogoda była kapryśna – raz ostre słońce, raz gwałtowne ulewy zamieniające wyślizgane, marmurowe chodniki w zdradliwe lodowiska – ale termometry pokazywały upragnione piętnaście stopni na plusie! Zamieszkałem w hotelu InnAthens, ukrytym w cichym pasażu, zaledwie kilkaset metrów od budynku parlamentu. To doskonały punkt startowy, bo tuż obok, przed Grobem Nieznanego Żołnierza, wartę pełnią gwardziści Evzones. Ich charakterystyczne spódnice (fustanella) mają dokładnie 400 plis – po jednej na każdy rok tureckiej niewoli – a podkute buty z pomponami ważą po półtora kilograma każdy, przez co ich krok podczas zmiany warty słychać wyraźnie niemal w całej okolicy. Gdy słońce zaczęło chylić się ku zachodowi, malując miasto słynnym, attyckim światłem – ostrym, a jednocześnie miękkim – ruszyłem w stronę Plaki. To najstarsza dzielnica Aten, często niesłusznie sprowadzana przez turystów jedynie do roli tła dla sklepików z pamiątkami. Tymczasem Plaka jest archiwum ateńskiej duszy, labiryntem, w którym historia nawarstwia się jak geologiczne pokłady. Szedłem brukowanymi uliczkami Kydathineon i Tripodon – tą drugą chodzili już starożytni ateńczycy, udając się do teatru Dionizosa. Dziś Plaka to fascynująca mieszanka: neoklasycystyczne rezydencje z XIX wieku, …

Przed-Trylogia-Atenska-1-e83b772-rotated.jpg
width: 4032
height: 3024

Sześć tysięcy lat historii zamknięte na jednej wyspie, czyli Wyspa Muzeów w Berlinie
type: item
date: 2026-02-14T13:28:19.000Z
creator: Marzena Wardyn-Kobus
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: berlin
subject: muzeum
subject: niemcy
subject: zwiedzanie
description: Wyspa Muzeów to jedno z nielicznych miejsc w Europie, gdzie historia idei muzealnictwa jest tak samo istotna jak same zbiory. Berliński kompleks nie powstał przypadkowo. Od początku projektowano go jako przestrzeń edukacyjną, która będzie dostępna dla wszystkich, a nie wyłącznie dla elit. Dziś, jako obiekt wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO, stanowi unikatowe połączenie architektury i nauki ukazując, jak zmieniało się europejskie podejście do ochrony i prezentowania kultury.
encoded: Spis treści: Kiedy zbudowano Wyspę Muzeów? Jakie muzea są na Wyspie Muzeów w Berlinie? Dlaczego Wyspa Muzeów jest tak wyjątkowa? Wyspa Muzeów w Berlinie to jeden z najważniejszych kompleksów muzealnych w Europie i symbol kulturowych ambicji XVIII- i XIX-wiecznych Prus. Położona na niewielkiej wyspie na rzece Sprewie, w centrum Berlina, skupia pięć muzeów państwowych o randze międzynarodowej. To miejsce, w którym sztuka, archeologia i architektura tworzą spójną opowieść o dziejach cywilizacji – od starożytnego Egiptu i Mezopotamii, przez Grecję i Rzym, aż po sztukę XIX wieku. Wyspa Muzeów w Niemczech pełni nie tylko funkcję ekspozycyjną, lecz także edukacyjną i symboliczną. Od początku była projektowana jako „świątynia sztuki” dostępna dla szerokiej publiczności, a nie zamknięta kolekcja dworska. Dziś stanowi jedno z kluczowych miejsc na mapie kulturalnej Berlina i punkt obowiązkowy dla osób zainteresowanych historią, sztuką i dziedzictwem Europy. Kiedy zbudowano Wyspę Muzeów? Początki Wyspy Muzeów sięgają końca XVIII wieku, kiedy król Fryderyk Wilhelm II pozytywnie ocenił pomysł budowy obiektu. Jego następca, król Fryderyk Wilhelm III, w 1810 roku wskutek żądań obywateli zlecił stworzenie zbioru dzieł sztuki. Za symboliczny moment narodzin kompleksu uznaje się otwarcie Starego Muzeum w 1830 roku, zaprojektowanego przez Karla Friedricha Schinkla. Określenie Wyspa Muzeów funkcjonuje od końcówki lat 70. XIX wieku. Wówczas nazwa ta zaczęła być powszechnie stosowana w odniesieniu do tego obszaru. Kolejne dekady przyniosły rozbudowę założenia o następne gmachy, wznoszone aż do początku XX wieku. Każde muzeum powstawało w innym kontekście historycznym i stylistycznym, jednak całość podporządkowano wspólnej wizji urbanistycznej. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2025/04/shutterstock583683247-0558e64.jpg" width="4293" height="2795" alt="Jeden z najważniejszych komplesów muzealnych świata – Wyspa Muzeów leżąca na Sprewie. Została wpisana na…

wyspa-muzeow-f954f2e.jpg
width: 1800
height: 1200

To tutaj artyści uciekli z drogiego centrum miasta. Powstała dzielnica wolności i eksperymentu
type: item
date: 2026-02-08T11:58:53.000Z
creator: Izabela Kubiak
subject: Historia
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: artyści
subject: francja
subject: paryż
subject: zwiedzanie
description: Montparnasse, znane na całym świecie jako synonim awangardy i symbol szalonych lat 20., zajmuje szczególne miejsce w topografii i historii Paryża. Formalnie, jako dzielnica administracyjna, obszar ten jest w całości zlokalizowany w 14. dzielnicy. To jednak jedynie administracyjny wycinek terytorium. Historycznie i kulturowo Montparnasse rozciąga się znacznie szerzej, a jego znaczenie wykracza poza ramy zwykłego miejsca zamieszkania. Jaka jest historia dzielnicy artystycznej bohemy? Co warto zobaczyć, zwiedzając to miejsce? Na te i inne pytania odpowiadamy poniżej.
encoded: Spis treści: Granice Montparnasse Gdzie ta góra? Historia Montparnasse Atrakcje Montparnasse Montparnasse, dzielnica zrodzona z gruzowiska, stała się centrum paryskiej sztuki, by później upaść pod ciężarem betonu i komercji. Klimat belle epoque zachował się tam jednak do dziś, mimo że na przestrzeni lat dzielnica przeszła radykalną transformację, która zresztą trwa do dziś. Granice Montparnasse „Quartier du Montparnasse” znajduje się na lewym brzegu, w części Paryża, która od wieków jest siedzibą artystów i intelektualistów. Jako mniejsza, 53. jednostka administracyjna francuskiej stolicy, wchodzi w skład 14. dzielnicy. Rozpoczyna się od Ogrodu Luksemburskiego i rozciąga aż do administracyjnych granic miasta. Należy podkreślić, że w świadomości kulturowej, granice Montparnasse są znacznie szersze i de facto dotykają trzech dzielnic – 14., 15. i 6. – obejmując kluczowe skrzyżowania Bulwaru Montparnasse z Rue de Rennes. Gdzie ta góra? Nazwa „Montparnasse”, czyli „góra Parnas”, wprowadza pewien dysonans poznawczy. Na miejscu próżno bowiem szukać tytułowej góry. W przeciwieństwie do Montmartre, który dumnie wznosi się nad miastem, Montparnasse jest terenem w przeważającej mierze płaskim. Skąd zatem wzięła się ta nazwa? Termin „Montparnasse” pojawił się w XVII wieku jako wyraz ironii. Studenci z pobliskiej Dzielnicy Łacińskiej, uciekając od rygoru Sorbony, przychodzili tam, by recytować poezję i raczyć się winem. W tamtym czasie znajdowało się tam sztuczne wzgórze, utworzone z gruzu i odpadów wydobywanych z podziemnych kamieniołomów wapienia – tego samego, z którego zbudowano Notre-Dame i Luwr. To na tej stercie śmieci młodzi poeci ogłosili powstanie nowej siedziby muz, nawiązując do mitycznego greckiego Parnasu. W XVIII wieku, podczas wielkich prac urbanistycznych związanych z wytyczaniem Boulevard du Montparnasse, wzgórze zostało zniwelowane. Fizyczna góra zniknęła, ale nazwa – będąca świadectwem potęgi słowa i ironii – przetrwała, stając się fundamentem tożsamości dzi…

Montparnasse-c9d16a8.jpg
width: 2133
height: 1200

To największa dziura wykopana przez człowieka w Polsce. Wygląda jak gigantyczna rana w krajobrazie
type: item
date: 2026-01-28T12:25:00.000Z
creator: Michał Głombiowski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: ciekawostki
subject: fakty i mity
subject: Go Poland
subject: kopalnie
subject: podróże
subject: polska
subject: Travel
subject: węgiel
subject: wycieczki
subject: zwiedzanie
description: Największa dziura w ziemi w Polsce przyciąga nie tylko geologów, ale i zwykłych turystów. Nie każdy wie, jak potężna jest to konstrukcja i co się z nią stanie po zakończeniu wydobycia. Kopalnię odkrywkową węgla brunatnego można oglądać w samym centrum naszego kraju.
encoded: Spis treści: Rozmiary, które przytłaczają Węgiel brunatny sprzed milionów lat Maszyny jak z innego świata Od kopalni do prądu: energetyczne serce kraju Czy naprawdę „widać ją z kosmosu”? Turystyka industrialna i doświadczenie „z wnętrza ziemi” Co dalej z Bełchatowem? „Jestem w Mordorze” – myślę, rozglądając się nerwowo i oczekując pojawienia się armii złowrogich postaci. Na horyzoncie wznoszą się kominy elektrowni, z których unoszą się białe obłoki – nie dymu, a najczęściej pary wodnej. Krajobraz wokół przypomina scenografię z filmu science fiction: ogromne ściany ziemi, szarozielona mozaika taśmociągów i koparek, a wszystko tonie w pylistym powietrzu i charakterystycznej ciszy industrialnego kolosa. Rozmiary, które przytłaczają Znajduję się w miejscu, które zyskało przydomek „największa dziura w ziemi” – w kopalni odkrywkowej węgla brunatnego Bełchatów, uznawanej za największy tego typu obiekt w Polsce i jedną z największych kopalni w Europie. To technologiczne monstrum, które fascynuje zarówno swoją skalą, jak i wpływem na środowisko oraz gospodarkę energetyczną kraju. Kopalnia Bełchatów rozciąga się na długość około 12 km, ma 3 km szerokości i osiąga głębokość do 310 metrów w najgłębszych punktach. Jej całkowita powierzchnia to ponad 3,5 tys. ha. Dla wyobrażenia: na tym obszarze zmieściłoby się nawet 5 tysięcy boisk piłkarskich! Dno odkrywki leży setki metrów poniżej poziomu otaczającego terenu – człowiek na jego tle wydaje się mikroskopijny. Węgiel brunatny sprzed milionów lat Wydobycie surowca poprzedza usunięcie grubych warstw nadkładu – czyli ziemi i skał, które zalegają nad złożem. W Bełchatowie ten nadkład ma nawet 150 metrów grubości. Dopiero pod nim znajduje się to, po co istnieje ta gigantyczna operacja – węgiel brunatny, czyli sprasowane szczątki roślinne sprzed około 20 milionów lat. Zdarza się, że podczas prac wydobywczych odnajdywane są pozostałości roślinne, np. fragmenty dawnych drzew – sekwoi, iglastych, włókien pni. Nie brakuje także odkryć paleo…

belchatow-GettyImages-882950382-61cb836.jpg
width: 5580
height: 3720

„Atmosfera Barcelony przypominała dawniej Łódź z czasów Reymonta” – co zachwyca Polaków w stolicy Katalonii?
type: item
date: 2026-01-22T09:28:05.000Z
creator: Mirosław Ikonowicz
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: architektura
subject: hiszpania
subject: katalonia
subject: Kultura
subject: plac kataloński
subject: Travel
subject: zabytki
subject: zwiedzanie
description: Barcelona przyciąga turystów z całego świata, ale nie każdy wraca z niej tak samo oczarowany. Dla wielu to coś więcej niż miejsce – to stan ducha, który zostaje na długo.
encoded: Spis treści: Barcelona z góry i z dołu – gdzie naprawdę poczuć duszę miasta? Zobacz Barcelonę z dwóch perspektyw – z nieba i znad morza Cztery oblicza Barcelony – miasto jak mozaika historii i nowoczesności Dlaczego Barcelona to secesyjna perełka Europy? Jak Sagrada Familia stała się sercem Barcelony – i dlaczego budują ją do dziś? Barcelona oczami Don Kichota i współczesnych – miasto z charakterem Barcelona w cieniu polityki i blasku sztuki – miasto wspomnień i skojarzeń Czy można naprawdę stać się Barcelończykiem? Miasto cudów nie dla każdego Barcelona to nie tylko Sagrada Família, tapas i plaże – to miasto, które potrafi zaskoczyć w najmniej oczekiwanym momencie. Niewidoczne na pierwszy rzut oka emocje, historia ukryta w zaułkach i atmosfera, która wciąga jak powieść. Spacerując po jej ulicach, ma się wrażenie, że każdy zaułek opowiada własną historię – a niektóre z nich zostają z nami na zawsze. Barcelona z góry i z dołu – gdzie naprawdę poczuć duszę miasta? Tu, między Placem Katalońskim a kolumną Kolumba u wejścia do portu, możesz spotkać całą Barcelonę. I nasycić oczy widokiem wszystkich kolorowych kwiatów, ptaków i ryb świata w kioskach ustawionych pośrodku alei i sklepach po obu jej stronach. Z kawiarnianych tarasów lub rozstawionych wzdłuż alei kamiennych ławek godzinami patrzeć na ludzką rzekę, wyławiając wzrokiem najbardziej czarujące kobiety ze wszystkich kontynentów. Jeśli czujesz się zmęczony – jedź na Tibidabo. Dla mnie to już swoisty prywatny rytuał. Ilekroć wracam do Barcelony, po całym dniu dziennikarskich spotkań jadę metrem pod Tibidabo, by wsiąść do pnącego się mozolnie w górę wagonika Błękitnego Tramwaju – ostatniego w mieście. Na sam szczyt docieram kolejką zębatą. Nazwa Tibidabo jest bardzo trafna, zważywszy na widok, jaki się stąd roztacza. Nawiązuje do sceny kuszenia Chrystusa na górze (tibi dabo – dam ci), w której szatan ukazuje mu wszystkie wspaniałości tego świata. Podziwiam stąd, z wysokości ponad 500 metrów, całe miasto. W wiosenny wi…

barcelona-GettyImages-1395914604-5692c74.jpg
width: 5183
height: 3453

To najfajniejsza ulica w Europie. Wyprzedziła wielkie metropolie, zachwycając autentycznym klimatem
type: item
date: 2026-01-17T11:16:02.000Z
creator: Sabina Zięba
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Czas na miasta
subject: europa
subject: miasta
subject: porto
subject: ranking
subject: rio de janeiro
subject: zwiedzanie
description: Jedni najlepiej odpoczywają wśród dzikiej przyrody, inni wybierają plaże i resorty, ale są też tacy, którzy podczas podróży najchętniej zanurzają się w miejskim rytmie. To właśnie ulice dużych miast (pełne kawiarni, barów, małych sklepów i codziennego życia) często stają się prawdziwym sercem odwiedzanych miejsc. Która z nich została uznana za najfajniejszą w Europie? Odpowiedź przynosi nowy ranking.
encoded: By naprawdę poczuć charakter miasta, najlepiej wyjść poza główne place i turystyczne deptaki. To nie reprezentacyjne arterie z tymi samymi sieciówkami opowiadają najciekawsze historie, lecz ulice, na których toczy się codzienne życie mieszkańców – z lokalnymi piekarniami, niezależnymi butikami, starymi pubami i nowymi, kreatywnymi inicjatywami. To właśnie takie miejsca znalazły się w zestawieniu opublikowanym przez Time Out. Ranking powstał na podstawie rekomendacji lokalnych redaktorów i ekspertów, którzy wskazali ulice najlepiej oddające atmosferę swoich miast. Następnie oceniono je pod kątem jedzenia, kultury, rozrywki, oferty barowej oraz poczucia wspólnoty. Która europejska ulica okazała się zatem bezkonkurencyjna? Najlepsze ulice na świecie. Od Rio po Osakę W tegorocznej klasyfikacji generalnej na pierwszym miejscu znalazła się Rua do Senado – ulica w samym sercu Rio de Janeiro, która w ostatnich latach przeżywa wyraźny, a przy tym stylowy renesans. Jeszcze niedawno kojarzona głównie z antykwariatami i artystyczną bohemą, dziś łączy swoją wieloletnią historię z nową falą miejskiej energii. Wciąż działa tu legendarny Armazém Senado, otwarty w 1907 roku, gdzie leje się schłodzone piwo z beczki, a sobotnie wieczory wypełniają dźwięki samby. Równolegle jednak dawne kamienice zaczęły przyciągać nową gastronomię i kulturę klubową. Jednym z impulsów tej zmiany była restauracja Lilia szefa kuchni Lucio Vieiry, a w ślad za nią pojawiły się kolejne koncepty, które nadały ulicy nowy rytm. Do najgłośniejszych nowości należy Destilaria Maravilha, miejsce łączące muzykę na żywo, sety DJ-skie i klubową atmosferę. Ważną rolę odgrywa też sztuka – kolektyw Solar dos Abacaxis tchnął nowe życie w zabudowania dawnej fabryki z 1912 roku, przekształcając je w przestrzeń kulturową. To właśnie ta umiejętność łączenia przeszłości z teraźniejszością sprawiła, że Rua do Senado została uznana za najbardziej cool ulicę świata. Drugie miejsce w rankingu zajęła Orange Street w Osace – ulica,…

porto-cf2efd6.jpg
width: 3352
height: 2310

Półwysep Pelion to miejsce z dala od tłumów. Tu można poznać Grecję inną niż tę obleganą przez turystów
type: item
date: 2025-12-14T13:29:32.000Z
creator: Michał Głombiowski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: grecja
subject: wakacje w grecji
subject: zwiedzanie
description: Pelion ma wszystko, czego oczekujemy od Grecji, pozostając niemal nieznany wśród turystów. Jest nadmorską, ale daleki od typowych obrazów plaż i białych wiosek.
encoded: Spis treści: Grecja bez tłumów turystów Milies, kolej i malarstwo Słodkie łyżeczki Wędrówki po oślich ścieżkach Balansujemy między nostalgią za przeszłością a umiłowaniem do teraźniejszości – mówi Eleftheria Psoma, przewodniczka. – Każdy z mieszkańców Wolos, patrząc w przód, ogląda się też za siebie. Stoimy przed niewielkim budynkiem kina Achilleio w Wolos, szóstym pod względem wielkości greckim miastem, ulokowanym nad zatoką Pagasitikós i przytulonym do masywu górskiego Pelion. Biały gmach o dopracowanych klasycystycznych kształtach przyjął pierwszych widzów w 1925 r. Instytucja po niemal stu latach wciąż działa, będąc nie tylko jednym z najdłużej działających kin w Grecji, ale też w Europie. W czasach, gdy to kino otwierano, Wolos było prężnie działającym ośrodkiem handlowo-przemysłowym i cieszyło się wszystkimi przywilejami miasta będącego w rozkwicie. O tamtych chwilach przypominają neoklasycystyczne kamienice i wille rozsiane wzdłuż nadmorskiej promenady. Dziś Wolos jest stolicą prefektury Magnezja oraz tętniącym życiem miastem uniwersyteckim, przeszłość nadal jest tu ważna. Grecja bez tłumów turystów Jesteśmy 320 km od Aten i 217 od Salonik. Te odległości wpływają na charakter Wolos. – Półwysep Pelion to świat odrębny – mówi Eleftheria. – Leżymy zbyt daleko od innych ośrodków miejskich, by przyciągać uwagę świata. Lotnisko w Wolos jest obiektem regionalnym, obsługującym zaledwie siedem połączeń w tygodniu. By się tu dostać, trzeba się trochę postarać. Przyjechałem tu właśnie z tego powodu – by poznać Grecję inną niż tę obleganą przez turystów i pokazywaną w folderach. Nadmorską, ale daleką od typowych obrazów plaż i białych wiosek. Żyjącą dawnym rytmem, skupioną na swoich sprawach, a nie na wakacyjnych biznesach i obsłudze turystów. Ci się tu oczywiście pojawiają, ale w przeważającej mierze są to Grecy. Skala tego ruchu nie jest na tyle znacząca, by wpłynąć na krajobraz regionu – nie ma tu rozbudowanej infrastruktury hotelowej, tłumów ani bogatej oferty wakacy…

Pelion-a74dd5f.jpg
width: 1983
height: 1500

Molise to najmniej znany zakątek Włoch. Tutaj są mgła, tajemnica i spokój
type: item
date: 2025-12-14T10:26:29.000Z
creator: Joanna Lamparska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: wakacje we włoszech
subject: włochy
subject: zwiedzanie
description: Włosi twierdzą, że Molise znane jest z jednego powodu – nie istnieje. Zapomnieli o nim nie tylko turyści, ale i czas.
encoded: Spis treści: Castel de Giudice w Molise Trufle z doliny Biferno Altilia di Sepino Agnone Termoli Ciągnę walizkę kamienną drogą pomiędzy domami, które wyglądają jak scenografia do „Gry o tron”. Wcześniej nie miałam pojęcia, że gdzieś na mapie Europy jest Castel de Giudice, wioska, w której mieszka zaledwie trzysta osób i rosną najlepsze jabłka w tej części świata. Kiedy Vincenzo Petraglia, dziennikarz i mój włoski przyjaciel, zapraszał mnie tutaj, zaznaczył od razu: to nie Toskania, nie Rzym, tutaj są mgła, tajemnica i spokój. Spodoba ci się. Mimochodem dodał, że często między wzgórzami zanika sygnał komórki, są za to magiczne zamki, senne średniowieczne wioski, starożytne ruiny, kamienne romańskie kościoły i nieskażona niczym przyroda. Castel de Giudice w Molise Castel de Giudice leży 100 km na wschód od Rzymu i dokładnie tyle samo na północ od Neapolu. Przynależy do prowincji Insernia w Molise. Molise zaś to najmniejszy rejon Włoch, tak niewielki, że – jak pisze Enzo Luongo, autor książki Molise nie istnieje, kiedy „w wyborach w Molise połowa mieszkańców kandyduje, druga połowa nie idzie głosować”. Z Molise Włosi zwykli sobie żartować. – Swoje braki Molise zamieniło w atut – tłumaczy mi Vincenzo, gdy siedzimy już w apartamencie, który ma ponad dwieście lat. Wchodzi się do niego prosto z ulicy. Ta część wioski to po prostu hotel. Surowe kamienne ściany kontrastują z kolorowymi firankami i ciepłym drewnianym wyposażeniem. Kamiennie, a jednak luksusowo. Pijemy czerwone calidio i zagryzamy jabłkami, które rosną w tutejszych ogrodach. Wieczorem idziemy na spacer po wiosce. Ani jednej duszy dookoła, surowość uliczek łamią złote światła podkreślające piękno murów. Jest kilka samotnych domów, które można kupić za grosze. Tak, Molise to właśnie to miejsce, gdzie gorące głowy, znudzone zgiełkiem świata, przeprowadzają się, żeby resztę życia spędzić na remoncie samotnej chaty... Niegdyś Molise było częścią Królestwa Neapolu, a potem zostało przyłączone do Abruzji. Oddzieliło …

Molise-10c7fa7.jpg
width: 1947
height: 1300

Barokowy pałac, który wyrósł na ruinach piastowskiego zamku, Cudem Polski 2025. Miesza polsko-niemiecką historię
type: item
date: 2025-12-13T08:14:30.000Z
creator: Jonasz Przybył
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: atrakcje turystyczne
subject: cuda polski
subject: kierunki
subject: województwo lubuskie
subject: zwiedzanie
description: Plebiscyt „Cuda Polski” organizowany przez magazyn „National Geographic Traveler” ma za zadanie odnalezienie wyjątkowych, ale jeszcze nieodkrytych przez turystów miejsc na mapie naszego kraju. W województwie lubuskim zwycięzcą został zespół pałacowo-parkowy w Żaganiu, który skrywa fascynującą historię ziemi przez wieki przechodzącej z rąk do rąk.
encoded: W sercu Żagania, wśród zieleni i nad malowniczą rzeką Bóbr, znajduje się jeden z najciekawszych zabytków Polski – monumentalny barokowy pałac otoczony romantycznym Parkiem Książęcym. To miejsce o niezwykłej historii i architekturze, które zachwyca bogatą przeszłością i tajemniczą legendą. Historia i legendy o pałacu w Żaganiu Barokowy pałac w Żaganiu należy do najważniejszych zabytków rezydencjonalnych w regionie lubuskim i całej Polsce. Historia tego miejsca sięga czasów średniowiecza, kiedy na jego miejscu stał zamek Piastów śląskich z linii głogowskiej. Dziś pałac łączy elementy włoskiej i francuskiej architektury barokowej, a otaczający go park tworzy unikalną przestrzeń krajobrazową. Od zamku Piastów śląskich do barokowej rezydencji Wallensteina Pierwszym wielkim reformatorem pałacu był Albrecht von Wallenstein, naczelny dowódca wojsk cesarskich podczas wojny trzydziestoletniej. Kupił księstwo żagańskie w 1627 roku, a prace budowlane rozpoczął około 1630 roku według projektu włoskiego architekta Vincenzo Boccaccio. Po śmierci Wallensteina (1634), prace przerwano, ale w 1670 roku książę Vaclav Euzebiusz Lobkowic wznowił budowę, korzystając z planów Antoniego della Porty. Pałac uzyskał ostateczną, barokową formę dopiero pod koniec XVIII wieku, dzięki kolejnym właścicielom. Złoty wiek pałacu księżnej Doroty de Talleyrand-Perigord Kolejnym przełomowym okresem w dziejach zespołu był XIX wiek, kiedy właścicielką została księżna Dorota de Talleyrand-Perigord. To za jej czasów pałac i park przeżyły prawdziwy złoty wiek – rezydencja stała się centrum życia towarzyskiego i kulturalnego, a Dorota zadbała o jej gruntowną modernizację i rozbudowę. Układ przestrzenny pałacu zaczął nawiązywać do francuskich i włoskich wzorców, a wnętrza poddano renowacji według koncepcji architekta Chrystiana W. Schultze. Legenda o grymasach diabła Wyjątkową cechą żagańskiego pałacu są maszkary – ozdobne, groteskowe głowy rzeźbione nad oknami. Według miejscowej legendy, ich twórca wzorował si…

projekt-15-9e2ccb9.jpg
width: 3240
height: 2160