Wieloryby z Alaski „swingują”. I dlatego udało im się przetrwać w tak trudnych warunkach
Białuchy arktyczne zmieniają partnerów jak rękawiczki. Te tajemnicze wieloryby robią wszystko, by uniknąć kazirodztwa i zachować genetyczne zdrowie swojej odizolowanej społeczności. Otwarte związki są niezwykłym sposobem na przetrwanie.
Zespół naukowców z Florydy odkrył zaskakujący sposób białuch arktycznych na przetrwanie. Metodą okazało się „swingowanie”, którego dopuszczają się zarówno samce, jak i samice. To rzadki przykład tzw. poligynandrii. Sekrety randkowania białuch w Zatoce Bristolskiej Naukowcy przeprowadzili 13-letnie badania nad zachowaniami białuch arktycznych w Zatoce Bristolskiej u wybrzeży Alaski. Populacja tych morskich ssaków, licząca około 2000 osobników, jest całkowicie odizolowana, co czynią ją wyjątkowym obiektem badań. To gatunek rzadko spotykany w innych miejscach globu, chociaż czasem podejrzewany o... szpiegostwo na rzecz Rosji. Badacze zebrali próbki genetyczne od 623 ssaków, analizując ich powiązania rodzinne, wiek oraz grupy społeczne, w których „pływają”. „Swingowanie” kluczem do przetrwania Zespół badawczy potwierdził, że te wieloryby stosują strategię rozrodczą określaną jako poligynandria. Jak to działa? Zarówno samce, jak i samice łączą się w pary z wieloma różnymi partnerami na przestrzeni lat. Ta strategia ogranicza ryzyko kazirodztwa i utraty różnorodności genetycznej, które często zagrażają małym i izolowanym populacjom. Zmienność w sukcesie rozrodczym między osobnikami jest umiarkowana – wcale nie dominuje jedna, niewielka grupa najsilniejszych samców, jak wcześniej przypuszczano i jak to często bywa w przyrodzie. W efekcie dochodzi do narodzin wielu półrodzeństw i ograniczonej liczby pełnych rodzeństw, co sprzyja zdrowiu genetycznemu populacji. Samcom białuch nie spieszy się do ojcostwa i nie poświęcają na nie wiele uwagi Samce białuch są większe, nie spędzają czasu z matkami i cielętami i nie przejawiają intensywnej rywalizacji o partnerki. W ich społeczności związki traktowane są na większym „luzie”. Badania wykazały, że sukces rozrodczy samców jest równomiernie rozłożony na przestrzeni całego ich życia – większość z nich płodzi niewielką liczbę cieląt w ciągu roku. Naukowcy sugerują, że strategia ta jest związana z długowiecznością białuch, które mogą żyć nawet ponad 100 lat. Samce nie inwestują całej energii w jeden sezon godowy, lecz rozkładają wysiłek rozrodczy na wiele lat. Z kolei samice aktywnie zmieniają partnerów między sezonami, co może być formą zarządzania ryzykiem – unikania słabszych genetycznie samców i zwiększania szans na zdrowe potomstwo. Wyniki wskazują, że samice mają istotny wpływ na sukces reprodukcyjny i przyszłość populacji. Odpowiedni wybór partnera i doświadczenie w macierzyństwie gwarantuje sukces Analiza danych nie wykazała różnic między młodszymi a starszymi dorosłymi osobnikami w liczbie potomstwa obecnego w populacji w danym czasie. Jednakże starsze samice miały więcej cieląt, które przeżyły. To sugeruje, że doświadczenie, kondycja fizyczna oraz umiejętność wyboru odpowiednich partnerów zwiększają skuteczność wychowawczą samic. Ważnym aspektem projektu badawczego była współpraca ze społecznościami rdzennymi z okolic zatoki, które aktywnie uczestniczyły w badaniach. Integracja tradycyjnej wiedzy z nauką była niezbędna dla sukcesu projektu i wspólnego zarządzania ochroną białuch w zmieniającym się środowisku arktycznym. Źródło: Frontiers in Marine Science Nasz autor Jonasz Przybył Redaktor i dziennikarz związany wcześniej m.in. z przyrodniczą gałęzią Wydawnictwa Naukowego PWN, autor wielu tekstów publicystycznych i specjalistycznych. W National Geographic skupia się głównie na tematach dotyczących środowiska naturalnego, historycznych i kulturowych. Prywatnie muzyk: gra na perkusji i na handpanie. Interesuje go historia średniowiecza oraz socjologia, szczególnie zagadnienia dotyczące funkcjonowania społeczeństw i wyzwań, jakie stawia przed nimi XXI wiek.
W „rankingu monogamii” plasujemy się gdzieś między bobrami a surykatkami. Kto nas prześcignął i co to mówi o ludzkości?
Jak powszechna w świecie zwierząt jest monogamia? Chociaż w większości ludzkich społeczeństw normą jest posiadanie wyłącznie jednego partnera, to w przyrodzie działa to trochę inaczej. Badacze udowodnili, że ludzkie zachowania monogamiczne są dalekie od innych naczelnych, a bliżej nam do… bobrów i surykatek.
Kwestia ludzkiej monogamii jest przedmiotem zażartej debaty. Już od dawna wysuwano hipotezę, że jest ona fundamentem współpracy społecznej, która pozwoliła ludziom dominować na planecie. Antropolodzy zauważają jednak szeroki zakres norm u ludzi, a najnowsze badania przeprowadzone na Uniwersytecie w Cambridge pokazują, że inne naczelne zdecydowanie nie są tak „pruderyjne” jak my. Jak „zmierzyć” monogamię? Badania nad monogamią w świecie przyrody przez lata opierały się na obserwacjach i analizie systemów społecznych zwierząt. Przełom przyniosła jednak genetyka – szczególnie testy na pokrewieństwo potomstwa. Dr Mark Dyble z Uniwersytetu w Cambridge opracował model, który polega na analizie proporcji pełnego i przyrodniego rodzeństwa w populacjach różnych gatunków oraz w społeczeństwach ludzkich na przestrzeni wieków. Wysoki odsetek pełnego rodzeństwa (czyli dzieci tych samych rodziców) świadczy o dużym stopniu monogamii, podczas gdy przewaga rodzeństwa przyrodniego (czyli dzieci jednego rodzica, ale różnych partnerów) wskazuje na poligamiczne lub promiskuitywne systemy rozrodcze. Ludzie na tle innych zwierząt Według badania człowiek plasuje się w „pierwszej lidze” monogamii, wyprzedzając większość innych ssaków, ale ustępując niektórym rekordzistom. W rankingu biorącym pod uwagę odsetek pełnych rodzeństw zajmujemy 7. miejsce z wynikiem 66%. Zwyciężczynią okazała się kalifornijska mysz polna, u której odsetek ten wynosi… 100%. To wyjątkowy gatunek charakteryzujący się absolutną monogamią. Bobry mogą pochwalić się wynikiem 73%, surykatki 60%, likaony 85%, wilki szare 46%, a szympansy… 4%. Które gatunki ssaków są najbardziej monogamiczne? Warto zauważyć, że monogamia u ssaków jest zjawiskiem niezwykle rzadkim – dotyczy ok. 5% wszystkich gatunków. Często jako jej przykład – udowodniony z resztą przez nowe badanie – podaje się bobry, które trwale łączą się w pary i wspólnie wychowują potomstwo. W opiece nad młodymi współdziałają także rodzice z gatunków norników preriowych czy wilków. U tych ostatnich obserwuje się pewną elastyczność, ale mimo to stopień monogamii przewyższa poziom większości ssaków. Goryle i szympansy wykazują wyjątkowo niski udział pełnych rodzeństw, co wskazuje na powszechne poligamiczne lub poligynandryczne systemy reprodukcyjne. Co oznacza ludzka monogamia i jak to wyglądało w przeszłości? Wynik 66% sugeruje, że w historii ludzkości dominował model rozrodu oparty na trwałych związkach. Chociaż 85% społeczeństw przedprzemysłowych dopuszczało małżeństwa poligyniczne, dane genetyczne pokazują, że dominującym efektem takich układów była i tak relatywnie wysoka liczba dzieci pochodzących od tych samych rodziców. Dr Dyble zaznacza, że ludzie, mimo kulturowej różnorodności, wykazują większą monogamię niż większość ssaków – to z kolei ułatwia tworzenie trwałych społecznych struktur. Jako jeden z nielicznych gatunków konsolidujemy silne grupy społeczne z wieloma reprodukującymi się parami. Czy ludzie są biologicznie monogamiczni? Choć badanie mierzy monogamię rozrodczą, a nie seksualną, to według danych należymy do wąskiej grupy ssaków, u których monogamia przynosi istotne korzyści ewolucyjne. W przeciwieństwie do większości zwierząt, u których reprodukcja i seks są nierozerwalnie związane, u ludzi metody kontroli urodzeń i normy kulturowe rozdzielają te dwa aspekty. Dr Dyble podkreśla, że ludzie tworzą różne typy związków: od seryjnej monogamii, po trwałe układy poligamiczne. Niezależnie jednak od formy, większość systemów opiera się na silnym zaangażowaniu rodzicielskim i względnej stabilności reprodukcyjnej. Wyniki badania sugerują, że monogamia ludzi – choć nie absolutna – jest znacznie wyższa niż u większości ssaków i stanowi kluczowy element naszej ewolucyjnej historii. Źródła: Proceedings of the Royal Society, University of Cambridge Nasz autor Jonasz Przybył Redaktor i dziennikarz związany wcześniej m.in. z przyrodniczą gałęzią Wydawnictwa Naukowego PWN, autor wielu tekstów publicystycznych i specjalistycznych. W National Geographic skupia się głównie na tematach dotyczących środowiska naturalnego, historycznych i kulturowych. Prywatnie muzyk: gra na perkusji i na handpanie. Interesuje go historia średniowiecza oraz socjologia, szczególnie zagadnienia dotyczące funkcjonowania społeczeństw i wyzwań, jakie stawia przed nimi XXI wiek.
Mężczyźni w relacji romantycznej zakochują się nawet o miesiąc wcześniej niż kobiety. Skąd ta różnica?
Stan zakochania i miłości opiewany jest przez poetów, muzyków, malarzy i wszelkich innych artystów od zarania dziejów. A choć przywykliśmy sądzić, że to kobiety najpierw wpadają w miłosną pułapkę, to najnowsze wyniki badań australijskich i nowozelandzkich naukowców pokazują, że zakochanie szybciej przytrafia się mężczyznom.
Spis treści: Euforia neuroprzekaźników Czy płeć wpływa na zakochanie? Międzynarodowa grupa respondentów Choć lubimy o sobie myśleć jako o gatunku racjonalnym, przedkładającym rozum nad emocje, to znaczna część naszej aktywności łączy się z miłością. Chcemy być atrakcyjni w oczach ewentualnych partnerów, potrzebujemy intymności, bliskości i poczucia wyjątkowości w relacji. Zakochanie przyspiesza bicie serca, motyle w brzuchu, rozproszenie i ogromna potrzeba bliskości z tym jednym, jedynym człowiekiem na świecie... Uczucie zakochania wywołane jest odpowiednią mieszanką chemiczną neuroprzekaźników i hormonów. Euforia neuroprzekaźników W kwestii chemicznej strony miłości mówimy głównie o: dopaminie, zwanej „hormonem nagrody”. Jest ona kluczowa dla odczuwania przyjemności, motywacji i euforii. Wyrzut dopaminy aktywowany jest przez kontakt z osobą, w której się zakochujemy. Właśnie ten hormon powoduje, że najchętniej stopilibyśmy się z tą osobą w jedno; noradrenalinie (norepinefrynie) – „hormonie zakochania”. Odpowiada za pobudzenie fizyczne (przyspieszone tętno, suchość w ustach, „motyle w brzuchu”); serotoninie, której poziom gwałtownie się obniża, wywołując stany lękowe czy zaburzenia obsesyjno-kompulsywne. Przez obniżony poziom serotoniny zakochane osoby potrafią myśleć obsesyjnie o partnerze; oksytocynie, określanej „hormonem więzi”. Oksytocyna wydziela się podczas przytulania, pocałunków i seksu. Sprzyja budowaniu przywiązania i zaufania w relacji; wazopresynie– która, szczególnie u mężczyzn, wspiera przywiązanie. Przez to określana jest kluczowym hormonem lojalności i monogamii. Razem tworzą one euforyczne, obsesyjne, a czasem irracjonalne zachowania związane z zakochaniem. A ten stan, jak się okazuje, szybciej pojawia się u mężczyzn. Czy płeć wpływa na zakochanie? Zespół badaczy z Australii i Nowej Zelandii przeanalizował dane ankietowe 808 dorosłych osób w wieku od 18 do 25 lat. Wszyscy ankietowani opisali siebie jako obecnie zakochanych. Samo badanie obejmowało respondentów z 33 państw znajdujących się w Europie, Ameryce Północnej i Afryce Południowej. – Najbardziej interesowało nas to, czy płeć biologiczna wpływa na występowanie, rozwój i wyrażanie romantycznej miłości – powiedział antropolog biologiczny dr Adam Bode z Australijskiego Uniwersytetu Narodowego (ANU). Pytania wykorzystane w badaniu były kompleksowe. Obejmowały czas i intensywność zakochania, liczbę zakochań uczestników oraz obsesję na punkcie swoich partnerów. Po przetworzeniu statystycznym dane wykazały, że mężczyźni mieli tendencję do zakochiwania się średnio około miesiąca przed kobietami. – Dzieje się tak prawdopodobnie dlatego, że to na mężczyznach spoczywa obowiązek wykazania zaangażowania w przyciągnięcie partnera – sugerują naukowcy. Badanie wykazało też, że mężczyźni zakochują się nieco częściej niż kobiety, choć są mniej zaangażowani w relację. Kobiety spędzają więcej czasu obsesyjnie myśląc o swoim partnerze i są nieco bardziej romantyczne w miłości. Międzynarodowa grupa respondentów Co ciekawe, badania wykazały, że mężczyźni byli również bardziej skłonni do zakochiwania się, zanim związek nabrał bardziej oficjalnego charakteru. Należy jednak dodać, że nie dotyczy to wszystkich, gdyż taki wariant zgłosiło 30% respondentów płci męskiej i mniej niż 20% kobiet. Zespół przeanalizował również dane liczbowe, uwzględniając dodatkowe czynniki, które mogą wpływać na nasze uczucia miłości, w tym wiek i stosunek mężczyzn do kobiet w kraju każdego uczestnika. Większość różnic zmniejszyła się, ale nadal się utrzymywała, choć różnice w zaangażowaniu zniknęły. – Jest to pierwsze badanie mające na celu zbadanie różnic między kobietami i mężczyznami doświadczającymi romantycznej miłości, przy użyciu stosunkowo dużej międzykulturowej próby. To pierwszy przekonujący dowód na to, że kobiety i mężczyźni różnią się w niektórych aspektach romantycznej miłości. Szczególnie, że miłość romantyczna jest niedostatecznie zbadana, biorąc pod uwagę jej znaczenie w tworzeniu rodziny i romantycznych związków, jej wpływ na kulturę i proponowaną uniwersalność. Chcemy pomóc ludziom ją zrozumieć – podsumowuje dr Adam Bode. Źródło: ScienceAlert Nasza autorka Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka Dziennikarka i redaktorka zajmująca się tematyką popularnonaukową. Pisze przede wszystkim o eksploracji kosmosu, astronomii i historii. Związana z Centrum Badań Kosmicznych PAN oraz magazynami portali Gazeta.pl i Wp.pl. Ambasadorka Śląskiego Festiwalu Nauki. Współautorka książek „Człowiek istota kosmiczna”, „Kosmiczne wyzwania” i „Odważ się robić wielkie rzeczy”.
„Rozwody” pingwinów mają poważne konsekwencje. Na szali – przetrwanie kolonii
Pingwiny małe „rozwodzą się” nawet czasem częściej niż ludzie. A wskaźniki rozpadu ich związków są nowym narzędziem, które pozwala przewidzieć przyszłość ich kolonii w obliczu zmian klimatycznych.
Spis treści: Rozwody w koloniach pingwinów Co czipy mówią o pingwinach małych? Tak wygląda „rozwód” pingwinów Wewnętrzne mechanizmy ochronne pingwinów. Niektóre – bezduszne Wieść gminna głosi, że pingwiny łączą się w pary na całe życie. Ale pingwiny małe nie potwierdzają tego przekonania. Te małe ptaki, występujące w Australii i Nowej Zelandii, rozwodzą się ze swoimi partnerami, jeśli nie są zadowolone z liczby piskląt, które „produkują”. Rozwody w koloniach pingwinów Teraz naukowcy odkryli zaskakujący wpływ rozstań pingwinów. Liczba rozwodów wpływa na sukces reprodukcyjny kolonii bardziej niż czynniki takie jak temperatura morza i wysiłki związane z żerowaniem. Ten związek daje naukowcom przydatną wskazówkę do przewidywania przyszłej kondycji kolonii i jej ochrony przed szkodami, ponieważ siedliska pingwinów są w coraz cieplejszej strefie wraz ze zmianami klimatu. Co czipy mówią o pingwinach małych? Pingwiny małe (Eudyptula minor) są najmniejszym gatunkiem pingwinów na świecie, osiągającym średnio zaledwie 30 cm wysokości. Phillip Island, na południowy zachód od Melbourne, jest domem dla około 30 tys. tych małych ptaków. – To największa na świecie kolonia pingwinów małych – mówi Richard Reina, biolog z Monash University i współautor nowego badania opublikowanego w czasopiśmie „Ecology and Evolution”, które rzuca światło na konsekwencje rozwodu pingwinów. Po całym dniu żerowania na morzu, pingwiny wracają do swoich nor w zboczu wzgórza. Niektóre z kolonii żyją w specjalnych budkach lęgowych i są wyposażone w mikroczipy, podobnie jak kot czy pies. Dzięki temu naukowcy mogą je łatwo zeskanować i zebrać dane na temat każdego z ptaków w budce. – Możesz po prostu przyłożyć czytnik i „blip”, a on powie ci, kto jest w domu – Rory Wilson, ekspert od pingwinów z Uniwersytetu Swansea, który nie był zaangażowany w badanie. Podczas sezonu lęgowego – od września do lutego – badacze rejestrują, które ptaki są sparowane w budkach lęgowych lub „małżeństwach”, kiedy składają jaja i kiedy pisklęta się z nich wykluwają. Odnotowują też wzrost i przeżywalność piskląt oraz, które pary się rozdzielają lub „rozwodzą”. Tak wygląda „rozwód” pingwinów – Chociaż może się to wydawać trochę niesprawiedliwe, pingwin z nieodpowiednim partnerem może pomyśleć: „pójdę i znajdę kogoś innego, a wtedy wszystko będzie lepiej” – mówi Wilson. Rozstania zdarzają się często, gdy pary nie rozmnażają się. Ta taktyka jest jednak ryzykowna. – Nowy partner może wcale nie być lepszy. Potencjalnie może być gorszy – mówi Richard Reina. Jak wyjaśnia Wilson, znalezienie i nawiązanie więzi z nowym partnerem wymaga sporo czasu i fatygi. Oznacza to, że pingwiny mogą pominąć sezon lęgowy. Reina i jego koledzy zbadali wskaźniki „rozwodów” pingwinów w ciągu 13 sezonów lęgowych. Średnio około jedna na cztery pary znajdowała nowych partnerów każdego roku. Ale wskaźnik rozwodów w jednym roku mógł być tak niski jak jeden do dwudziestu lub tak wysoki jak jeden do trzech. Ta wysoka zmienność wskaźników rozwodów była „dość nieoczekiwana”. Złożone życie miłosne tych małych ptaków może mieć nieoczekiwane skutki dla całej kolonii. Lata z wyższym wskaźnikiem rozwodów były silnie skorelowane z niższym sukcesem posiadania piskląt i odwrotnie. Wskaźnik rozwodów był również bardziej wiarygodny w przewidywaniu przyszłego sukcesu lęgowego niż czynniki środowiskowe lub behawioralne, takie jak temperatura powierzchni morza lub nawyki żerowania. Inne gatunki, w tym pingwiny królewskie (Aptenodytes patagonicus), pingwiny cesarskie (Aptenodytes forsteri) i pingwiny białookie (Pygoscelis adeliae), są również znane z rozwodów. Jednak to, czy ich wskaźniki rozwodów wpływają na kondycję ich kolonii, będzie trzeba dopiero zbadać. Wewnętrzne mechanizmy ochronne pingwinów. Niektóre – bezduszne Obecnie populacja na Phillip Island ma się dobrze. – Pingwiny małe doskonale chronią się przed zakłóceniami środowiskowymi, gdyż potrafią dostosować się do tego, gdzie i jak długo żerują – podkreśla Reina Inną strategią przetrwania jest porzucanie piskląt, gdy brakuje pożywienia. – To rozdzierający serce widok, ponieważ wszystkie te pisklęta w kolonii umierają z głodu – zauważa Reina. Ale to pozornie bezduszne posunięcie chroni dorosłe osobniki, dzięki czemu mogą one ponownie rozmnażać się w przyszłości. – Jeśli dorosły porzuci pisklę, zawsze jest następny rok i kolejny – dodaje biolog. – Zrozumienie czynników wpływających na rozmnażanie jest niezbędne do oceny ich długoterminowego przetrwania – mówi Diane Colombelli-Négrel, ekolog behawioralny z Flinders University w Australii, która nie brała udziału w badaniu. Eksperci mogliby potencjalnie przewidzieć, jak udane będą nadchodzące sezony lęgowe na podstawie wskaźników rozwodów pingwinów. Jest to szczególnie ważne, ponieważ działalność człowieka nadal wpływa na ocean. – Cieśnina Bassa, gdzie te pingwiny żerują, ociepla się znacznie szybciej niż średnia globalna – mówi Reina. Naukowcy obawiają się, że pingwiny mogą wytrwać w zmieniającym się środowisko tylko tak długo, zanim osiągnięty zostanie punkt krytyczny. – Najważniejsze jest oczywiście to, że środowisko odgrywa w tym rolę Boga. Jeśli nie ma ryb, to koniec. Można o tym zapomnieć – kończy Wilson. Źródło: National Geographic Opracował: Szymon Zdziebłowski
Czy niewierność w związku jest zaraźliwa? Znajomi mogą mieć na nas zły wpływ
Niewierność w związku może być przyczynkiem do kryzysu w relacji, a nawet rozstania. Jak pielęgnować związek, kiedy pokusy czyhają niemal wszędzie?
W tym artykule: Kto z kim przystaje, taki się staje Kto jest najbardziej skłonny skoczyć w bok? Czy niewierność w związku jest zagrożona? Rewolucja seksualna na przełomie lat 60. i 70. ubiegłego wieku zmieniła społeczne postrzeganie nie tylko seksualności, ale też płciowości czy relacji romantycznych. Obecnie ludzie wchodzą w związki w różnych konfiguracjach – nie zawsze monogamicznych. Nie oznacza to jednak, że wierność wyszła z mody. Dla większości par nadal jest to jedna z nadrzędnych wartości. W praktyce wychodzi różnie. Niektórzy badacze szacują, że niewierność dotyczy nawet 70% związków. Kto z kim przystaje, taki się staje Powodów do zdrady może być wiele. Czy przyczyniają się do tego znajomi, którzy mają romanse na boku? Autorzy badań opublikowanych na łamach czasopisma „Archives of Sexual Behavior” zbadali, czy niewierność w związku jest zaraźliwa. Schemat wydaje się prosty. Naukowcy przekonują, że kiedy ludzie z naszego środowiska przejawiają pewne – nawet niemoralne – zachowania, łatwiej przychodzi nam zaakceptowanie ich, a nawet powielanie. To dotyczy też zdrad. Opowieści znajomych o tzw. skokach w bok, mogą kusić nas do nawiązania podobnej relacji w tajemnicy przed partnerem. Aby potwierdzić swoje przypuszczenia, przeprowadzono trzy oddzielnie badania. Ich uczestnicy są w heteroseksualnych związkach monogamicznych. W pierwszym badaniu udział wzięli studenci studiów licencjackich z Izraela. Każdy z nich był w związku przynajmniej od 4 miesięcy. Jednym pokazano film, w którym oszacowano rozpowszechnienie niewierności na 86% związków, w drugim była mowa o 11%. Następnie studentów poproszono o podzielenie się seksualnymi fantazjami wychodzącymi poza monogamiczny związek. Wyniki wykazały, że różna skala niewierności przedstawiana na nagraniach, nie wpłynęła na ich podejście do zdrady. Kto jest najbardziej skłonny skoczyć w bok? W drugim badaniu wyniki były już nieco inne. Ponownie przebadano młodych studentów z tą różnicą, że byli w związkach o co najmniej rocznym stażu. Uczestnicy badania przeczytali historie osób, które zdradzały swoich partnerów. Następnie wyświetlono im 16 zdjęć atrakcyjnych i nieatrakcyjnych osób. Studenci zostali poproszeni o odpowiedzenie, czy osoby z fotografii mogłyby być potencjalnymi partnerami romantycznymi. Grupa, która wcześniej czytała o niewierności, była bardziej zainteresowana większą liczbą potencjalnych nowych partnerów. Trzecie badanie również wykazało, że osoby, które wcześniej czytały o wynikach ankiety dotyczącej niewierności, były bardziej skłonne ponownie spotkać się z atrakcyjnym ankieterem lub ankieterką. Większą inicjatywą wykazywali się mężczyźni. Psycholodzy podkreślają jednak, że chęć ponownego zobaczenia atrakcyjnej osoby, niekoniecznie oznacza zaangażowanie się w romans. Tak jak postrzeganie kogoś jako potencjalnego partnera romantycznego. Pomagasz partnerce zajmować się domem? Będzie miała większą ochotę na seks Australijskie badaczki ustaliły, że w związkach heteroseksualnych kobiece pożądanie jest ściśle związane z tym, czy podział obowiązków domowych jest sprawiedliwy. W relacjach, w których... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/pomagasz-partnerce-zajmowac-sie-domem-bedzie-miala-wieksza-ochote-na-seks-fot-getty-images-f1a3a74.jpeg" width="938" height="625" alt="Pomagasz partnerce zajmować się domem? Będzie miała większą ochotę na seks (fot. Getty Images)" title="Pomagasz partnerce zajmować się domem? Będzie miała większą ochotę na seks (fot. Getty Images)" /> Czy niewierność w związku jest zagrożona? Wyniki badań sugerują za to, że narażenie na niewierność może znormalizować to zachowanie. Długoterminowe cele w związku tracą wtedy na wartości, a to zmniejsza poczucie winy i motywację do pracy nad relacją. Szczegółowe powiązania między ekspozycją na niewierność, a zdradą to zagadnienie na kolejne badania. Opisana w badaniach ekspozycja na niewierność może przybierać różne formy. Nie zawsze są to rozmowy ze znajomymi czy konfrontacja z wynikami badań. Motyw zdrady często pojawia się też w filmach czy muzyce. Nie jest to jednak jedyny problem z jakim borykają się związki. Jeśli ktoś zbyt często podejrzewa partnera o zdradę, to wcale nie musi oznaczać, że ma ku temu racjonalne powody. Część psychologów wiąże stałą tendencję do nadmiernej podejrzliwości z podatnością na zespół Otella. Źródło: „Archives of Sexual Behavior” Nasz ekspert Mateusz Łysiak Dziennikarz zakręcony na punkcie podróżowania. Pierwsze kroki w mediach stawiał w redakcjach internetowej i papierowej magazynu „Podróże”. Redagował i wydawał m.in. w gazeta.pl i dziendobrytvn.pl. O odległych miejscach (czasem i tych bliższych) lubi pisać nie tylko w kontekście turystycznym, ale też przyrodniczym i społecznym. Marzy o tym, żeby zobaczyć zorzę polarną oraz Machu Picchu. Co poza szlakiem? Kuchnia włoska, reportaże i pływanie.
Pomagasz partnerce zajmować się domem? Będzie miała większą ochotę na seks
Australijskie badaczki ustaliły, że w związkach heteroseksualnych kobiece pożądanie jest ściśle związane z tym, czy podział obowiązków domowych jest sprawiedliwy. W relacjach, w których kobiety muszą nie tylko zajmować się domem, ale i „pamiętać o wszystkim”, rzadziej chce im się uprawiać seks.
W tym artykule: Obciążanie poznawcze związane z pracami domowymi Sprawiedliwy związek to większa satysfakcja i pożądanie Co to jest pożądanie? Dwa rodzaje pożądania W jaki sposób podział obowiązków domowych i konieczność pamiętania o różnych rodzinnych sprawach wpływa na intymne życie partnerów? Zbadały to Simone Buzwell i Eva Johansen, australijskie psycholożki z Uniwersytetu Technologicznego Swinburne’a w Melbourne. Wynik okazał się jednoznaczny. Kobiety, które częściej niż ich partnerzy biorą odpowiedzialność nie tylko za zajęcia domowe, ale i organizację życia rodzinnego, mają mniejszą ochotę na seks niż te, w których związkach podział obowiązków domowych jest sprawiedliwy. Obciążanie poznawcze związane z pracami domowymi Naukowczynie wzięły pod uwagę tradycyjne domowe czynności, takie jak pranie, prasowanie, sprzątanie, robienie zakupów czy gotowanie. Ale nie tylko. Jak piszą w artykule opublikowanym w portalu „The Conversation”, omawiającym ich badania, interesowało je również obciążanie poznawcze związane z życiem domowym. Czyli nie tylko to, kto sięga po odkurzacz, ale również to, kto pamięta o tym, by zamówić worki jednorazowe. Kto planuje zakupy, bierze na siebie organizację urodzinowego przyjęcia dziecka i w czyim kalendarzu zapisywane są terminy badań kontrolnych wszystkich członków rodziny. Pary, które podróżują, mają udane życie seksualne Mamy dobrą wiadomość, dla tych, którzy lubią wspólnie podróżować: z danych zebranych przez US Travel Association wynika, że pary, które razem wyjeżdżają, mają bardziej satysfakcjonuj... – To obciążenie poznawcze często pozostaje niezauważone – podkreślają Buzwell i Johansen. Zarówno przez naukowców, jak i partnerów kobiet. Ci ostatni często nie uważają konieczności „pamiętania o wszystkim” za coś, co w ogóle wymaga jakiegokolwiek wysiłku. Sprawiedliwy związek to większa satysfakcja i pożądanie Badaczki zapytały 299 Australijek o ich związki, podział prac domowych i pożądanie. Interesowało je, kto w związku częściej wykonuje prace domowe – czyli np. pierze i sprząta, kto zajmuje się organizowaniem życia towarzyskiego i kto ma więcej czasu. W zależności od odpowiedzi uczestniczki badania zostały przypisane do jednej z trzech grup. W pierwszej były te, które uważały, że w ich związku podział obowiązków jest sprawiedliwy, a obciążenie poznawcze takie samo po obu stronach. W drugiej – że, które deklarowały, że to one i więcej robią, i mają więcej do zapamiętania. W trzeciej zaś – te uważające, że większy ciężar, zarówno jeśli chodzi o rzeczywiste prace, jak i kwestie decyzyjne i organizacyjne, biorą na siebie ich partnerzy. – Wyniki były jednoznaczne – napisały badaczki. Kobiety z pierwszej grupy – czyli te, które uważały swój związek za sprawiedliwy – były bardziej usatysfakcjonowane z relacji i częściej odczuwały pożądanie niż kobiety z drugiej grupy. – Co wymowne, trzecia grupa (czyli ta, w której to mężczyźni mieli więcej obowiązków – przyp.red.) była zbyt mała, by móc wyciągać na jej temat jakiekolwiek miarodajne wnioski – zauważają Buzwell i Johansen. Co to jest pożądanie? Badaczki zwracają przy tym uwagę, że pożądanie jest pojęciem szerszym niż libido. Obejmuje nie tylko popęd seksualny, ale i np. potrzebę bliskości. Wpływ na nie może mieć wiele różnych czynników: wiek, doświadczenia życiowe czy postrzegana jakość związku. – Relacje są szczególnie istotne dla kobiecego pożądania – zauważają uczone. – Brak satysfakcji ze związku to główny czynnik ryzyka, potencjalnie prowadzący do niskiego pożądania. Istotniejszy niż wiek czy menopauza – dodają. Dwa rodzaje pożądania Buzwell i Johansen piszą, że można wyróżnić dwa rodzaje pożądania. Pierwsze, które nazywają diadycznym (ang. dyadic desire), to pożądanie seksualne odczuwane względem drugiej osoby. Drugie, nazwane solo (ang. solo desire), związane jest z odczuwaniem satysfakcji z własnej seksualności i bycia osobą seksualną; nie potrzebuje ono walidacji ze strony partnera. Sprzątanie naprawdę działa terapeutycznie. Psychologowie potwierdzają Wkrótce będziemy świętować nadejście wiosny. Wiosną budzi się nowe życie, a i w nas budzą się chęci do zmian. Tym razem z tej okazji warto połączyć pożyteczne z jeszcze bardziej po.. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/wiosenne-porzadki-pozwalaja-oczyscic-nie-tylko-przestrzen-wokol-nas-ale-takze-nasz-umysl-fot-getty-images-9844f1b.jpeg" width="938" height="625" alt="Wiosenne porządki pozwalają oczyścić nie tylko przestrzeń wokół nas, ale także nasz umysł (fot. Getty Images)" title="Wiosenne porządki pozwalają oczyścić nie tylko przestrzeń wokół nas, ale także nasz umysł (fot. Getty Images)" /> Jak się okazało, nierówny podział obowiązków domowych sprawa, że kobiety rzadziej odczuwają pożądanie wobec partnera. Nie wpływa za to na ich osobiste poczucie własnej seksualności. Zdaniem badaczek wskazuje to, że niskie pożądanie ma ścisły związek z satysfakcją ze związku i z wysiłkiem wkładanym (lub nie) w jego funkcjonowanie przez obie strony. Oczywiście obowiązki domowe to nie wszystko. Na kobiece pożądanie w związku wpływ ma również długość jego trwania – i to, że z czasem podział obowiązków robi się coraz mniej sprawiedliwy. Badaczki ustaliły również, że w związkach homoseksualnych (które są bardziej sprawiedliwe, jeśli chodzi o podział prac domowych) działa taki sam mechanizm jak w hereroseksualnych, tylko jest jeszcze bardziej nasilony. Źródła: The Journal of Sex Research, The Conversation. Nasz ekspert Magdalena Salik Dziennikarka naukowa i pisarka, przez wiele lat sekretarz redakcji i zastępczyni redaktora naczelnego magazynu „Focus". Wcześniej redaktorka działu naukowego „Dziennika. Polska, Europa, Świat”. Pasjami czyta i pisze, miłośniczka literatury popularnonaukowej i komputerowych gier RPG. Więcej: magdalenasalik.wordpress.com
Czy warto mówić partnerowi wszystko? Ukrywanie pewnych rzeczy może służyć relacji
Nie ma przepisu na idealny związek, ale kolejne odkrycia naukowców dotyczące miłości i relacji zawsze wzbudzą zainteresowanie zarówno zakochanych, jak i singli. Jak się okazuje, niepowiedzenie partnerowi o drobnych przewinieniach może zaowocować czymś miłym.
W tym artykule: Kiedy partner nie wie o nas wszystkiego Dlaczego niektórzy zatajają zakupy? Wszyscy chcą kochać Szczerość i lojalność są uważane za podstawy udanego związku. Czy w takim razie w relacji jest miejsce na zatajanie pewnych faktów? Według badań opublikowanych na łamach „Journal of Consumer Psychology” tak. Kiedy partner nie wie o nas wszystkiego Naukowcy wzięli na tapet ukrywanie drobnych wydatków przed partnerami. Inspiracją do studium była sytuacja z życia wzięta. Koleżanka jednej z autorek badań, prof. Danielle Brick z University of Connecticut, wyszła z domu wcześniej, żeby zrobić lekki bałagan w mieszkaniu. Po co? Nie chciała, aby mąż dowiedział się, że wcześniej zapłaciła za serwis sprzątający dom. W ten sposób planowała częściowo zatrzeć ślady. Historia może wydawać się zabawna, ale skłania też do refleksji. Prof. Gavan Fitzsimons z Duke University Fuqua School of Business i prof. Kelley Gullo Wight z Indiana University razem z Danielle Brick postanowili sprawdzić, jak często ludzie nie mówią o swoich zakupach partnerom i jakie są tego konsekwencje. Oczywiście zakup zakupowi nierówny. Do „powszechnych i przyziemnych” tajemnic wydatkowych przyznaje się średnio 9 na 10 osób. Są to raczej błahe sytuacje takie jak zjedzenie batonika w drodze do pracy czy ukrywanie w domu dostarczonej paczki. – Przyczyny mogą być różne. Ktoś na przykład nie chce kusić partnera, który jest na diecie – wyjaśnia profesor Fitzsimons. Co jeszcze ukrywają badani? Między innymi popalanie papierosów i zatrzymywanie drobnych z reszty w sklepie na własne małe przyjemności. Dlaczego niektórzy zatajają zakupy? Autorzy badań argumentują, że „doświadczenie poczucia winy z powodu utrzymywania w tajemnicy zachowania konsumenckiego – nawet tak przyziemnego, jak potajemne jedzenie pizzy – sprawi, że ludzie będą chcieli zrobić coś pozytywnego dla związku”. Może to być na przykład umycie naczyń lub inny miły gest, który druga połówka zauważy i doceni. Psycholodzy podkreślają jednak, że ta sama dynamika nie dotyczy ukrywania większych tajemnic jak zdrada czy romans. Nie wszyscy ukrywają drobne wydatki przed partnerami. Pytanie, dlaczego niektórzy w ogóle się na to decydują? Naukowcy tłumaczą, że osoby o wysokiej potrzebie niezależności mogą być bardziej skłonne do angażowania się w tajne zachowania konsumenckie, ponieważ daje im to poczucie wolności w związku. Holandia: 20 lat po legalizacji małżeństw LGBT okazało się, że mężczyźni tworzą najtrwalsze związki Z okazji rocznicy tej przełomowej zmiany holenderska agencja statystyczna CBS opublikowała dane podsumowujące minione lata. Wynika z nich między innymi to, że małżeństwa między mężczyzna... Wszyscy chcą kochać Choć statystyki wskazują na to, że ludzie na świecie, w tym Polacy rozwodzą się coraz częściej, wizja udanego związku kusi zarówno młodych, jak dojrzałych. Świadczą o tym bijące rekordy popularności komedie romantyczne i aplikacje randkowe. Niesłabnącym zainteresowaniem cieszą się też poradniki psychologiczne o budowaniu związków i miłości ogólnie. A co mówią na ten temat badania naukowe? Miłość to tak naprawdę chemiczno-biologiczna reakcja łańcuchowa. Aby między dwojgiem ludzi „zaiskrzyło”, musi zadziałać w odpowiedniej kolejności cały system zewnętrznych bodźców oraz wewnętrznych procesów biochemicznych. Sam flirt nie musi prowadzić do miłości, ale i nad tym, jak kogoś „poderwać” zdążono już przeprowadzić badania. Naukowcy z Norwegii i Stanów Zjednoczonych odkryli, że kluczowe jest to, aby dowiedzieć się, czego oczekuje osoba, z którą flirtujemy. Źródło: Duke University Fuqua School of Business Nasz ekspert Mateusz Łysiak Dziennikarz zakręcony na punkcie podróżowania. Pierwsze kroki w mediach stawiał w redakcjach internetowej i papierowej magazynu „Podróże”. Redagował i wydawał m.in. w gazeta.pl i dziendobrytvn.pl. O odległych miejscach (czasem i tych bliższych) lubi pisać nie tylko w kontekście turystycznym, ale też przyrodniczym i społecznym. Marzy o tym, żeby zobaczyć zorzę polarną oraz Machu Picchu. Co poza szlakiem? Kuchnia włoska, reportaże i pływanie.
Jak flirtować, żeby osiągnąć upragniony cel? Naukowcy wyjaśniają: „to prostsze niż nam się wydaje”
Flirtują prawie wszyscy ludzie na całym świecie, ale nie każdy robi to w odpowiedni sposób. Jak flirtować, żeby zdobyć serce drugiego człowieka? Odpowiedź na to pytanie poznali naukowcy.
W tym artykule: Czym jest udany flirt? Jak flirtować, żeby zdobyć partnera? Tajna broń, która sprawia, że flirt zakończy się powodzeniem Należałoby zacząć od pytania, dlaczego w ogóle flirtujemy? Każdy ma inny powód do flirtu. Jedni szukają partnera na całe życie, a inni na jedną noc. Niektórzy flirtują, żeby podnieść poczucie własnej wartości i „pogłaskać” swoje ego. A są i tacy, którzy chcą poprawić swoje umiejętności interpersonalne. Jednak nie cel ma tutaj kluczowe znaczenie, a droga, którą musimy pokonać. Czym jest udany flirt? Niezależnie od tego, co chcemy osiągnąć, musimy podjąć pewne kroki, aby zakończyć flirt powodzeniem. Co charakteryzuje ludzi, których nazywa się mistrzami podrywu, znakomitymi flirciarzami czy kokietkami? Czy tego w ogóle można się nauczyć? Okazuje się, że tak i zostało to potwierdzone naukowymi badaniami. "Office lady" i wszystkie opcje singla. Spójrz na Japonię, a zobaczysz naszą przyszłość? Spora część świata, próbując sobie wyobrazić, jak będzie wyglądała przyszłość, może spojrzeć na Japonię. Pomyśli ktoś, że mam na myśli nowinki techniczne. Tak, je również, lec... Uczeni z Norwegii i Stanów Zjednoczonych postanowili zbadać, które cechy odpowiadają za udany flirt. Czym jest „to coś”, co trzeba mieć, żeby zwrócić uwagę drugiego człowieka? – Zarówno mężczyźni, jak i kobiety flirtują, żeby zwrócić uwagę pożądanego partnera i doprowadzić do osiągnięcia seksualnego lub miłosnego spełnienia – tłumaczy Leif Edward Ottesen Kennair, profesor z Norweskiego Uniwersytetu Nauki i Technologii. Jak flirtować, żeby zdobyć partnera? Naukowcy przebadali ok. 1000 studentów z Norwegii i Stanów Zjednoczonych. Badacze sprawdzili 40 różnych metod flirtu. Uczeni wzięli również pod uwagę różnice kulturowe oraz cechy osobowości i płeć. Okazało się, że większość osób wskazywała bardzo podobne sposoby podrywania. Naukowcy zwracają uwagę na to, że flirt może być werbalny i niewerbalny. Najważniejsze jest jednak to, żeby dowiedzieć się, czego oczekuje osoba, z którą flirtujemy. Wobec osób, które szukają krótkiej miłosnej przygody nieskuteczne będą przyjazne, miłe i szarmanckie zachowania, takie jak przytulanie, pocałunek w rękę lub w policzek. Takie osoby oczekują, że druga osoba – szczególnie kobieta – będzie dużo bardziej „dostępna seksualnie”, co musi być jasno i wyraźnie zasygnalizowane. Na randki umawiają się na szczytach gór. Zobacz ich niesamowite zdjęcia! [GALERIA] Typowa randka? W świetle milionów gwiazd. Z kolei osoby, które szukają stałej relacji, dużo lepiej postrzegają gesty takie jak hojność i zaangażowanie. Naukowcy twierdzą, że szczególnie dotyczy to mężczyzn. Według uczonych, jeżeli mężczyźnie zależy na długotrwałym związku, nie powinien on być skąpy ani niezdecydowany. Badacze dodają również, że zbyt częste zmienianie partnerów lub partnerki nie jest zbyt dobrze postrzegane. Tajna broń, która sprawia, że flirt zakończy się powodzeniem Autorzy badania twierdzą, że najlepszym asem w rękawie i zarazem najsilniejszą bronią w skutecznym flircie, który działa prawie na każdego, jest humor. – Uśmiech i kontakt wzrokowy są bardzo ważne. Większość osób lubi zabawnych ludzi. Co więcej, istotne jest również, żeby pokazać drugiej osobie, że ją również uważasz za mającą poczucie humoru – tłumaczy Rebecca Burch, współautorka badania z Uniwersytetu w Pensylwanii. Humor był najskuteczniejszą „bronią” w przypadku mężczyzn poszukujących związku długoterminowego. Natomiast najsłabiej sprawdzał się u kobiet, którym zależało na krótkiej przygodzie. Jak rozpoznać czy spotykasz się z psychopatą? Pytanie jest zasadne szczególnie, że według badań nawet 1 na 100 ludzi jest psychopatą. Badacze podsumowują, że skuteczny flirt jest w znacznej mierze uniwersalny. Uczeni twierdzą, że nie jest to dla nich zaskoczeniem, ponieważ różne motywacje, mają często podłoże biologiczne. Co ciekawe, naukowcy odkryli, że różnice wieku, wyznania i wyglądu miały bardzo niewielki wpływ na to, jak badani postrzegali powodzenie flirtu. Źródło: Evolutionary Psychology.
Zwierzęta monogamiczne, czyli gatunki, które łączą się na całe życie
Czy monogamia istnieje w przyrodzie? Mimo powszechnego przekonania, że większość gatunków wybiera więcej niż jednego partnera, to nie brakuje ssaków, ptaków czy owadów podążających zupełnie inną drogą. Choć pod względem liczebności zwierzęta monogamiczne ustępują tym preferującym poligamiczny styl życia, to warto wiedzieć, które z nich kochają aż po grób.
W tym artykule: Monogamia u zwierząt Ptaki monogamiczne Czy i jakie owady żyją w monogamicznych związkach? Monogamia u zwierząt Monogamia wśród zwierząt nie jest zjawiskiem powszechnym, ale to nie oznacza, że nie ma jej w ogóle. Choć miłość na całe życie zdarza się w przyrodzie bardzo rzadko, to już cykliczna monogamia, czyli pozostawanie wiernym jednemu partnerowi przez jeden lub kilka sezonów rozrodczych, nie jest osobliwością. – Monogamia złożona z trzech elementów, czyli wierności seksualnej, społecznego przywiązania do partnera oraz wspólnej opieki rodzicielskiej, dotyczy 5 proc. zwierząt – tłumaczy Diane Witt, zoolog z National Science Foundation. Miłość rodzicielska jest najpiękniejsza. Udowadniają to wzruszające zdjęcia zwierząt Nie ma silniejszej więzi nad miłość między rodzicem i dzieckiem. I jest to prawidło dotyczące nie tylko ludzi. Rodzicielstwo jest wyjątkowe, także w świecie dzikich zwierząt. Zobacz wyj.. Doskonałym jej przykładem są gibony, które tworzą pary charakteryzujące się silnymi więzami między samcem a samicą. Żyjące głównie w lasach południowo-wschodniej Azji gibony są wyjątkami, bo wśród czterech rodzajów małp człekokształtnych (do których zalicza się też goryle, szympansy i orangutany) tylko one są monogamistami. Para zakochanych gibonów uwielbia własne towarzystwo i potrafi godzinami siedzieć na drzewie, przytulając się i flirtując. A gdy pojawią się dzieci, rolą samca jest ich ochrona przed agresją innych samców. Warto jednak dodać, że zwierzęta monogamiczne nie zawsze są wierne swoim drugim połówkom. Także w małżeństwach gibonów zdarzają się skoki w bok. Ptaki monogamiczne Bezapelacyjnie najwięcej monogamistów i cyklicznych monogamistów (przeszło 90%) jest wśród ptaków, które wiodą prym w tej dziedzinie. Od wieków symbolem wierności były łabędzie. I choć dzięki badaniom genetycznym wykryto, że czasem samiec łabędzia wychowuje nie swoje dzieci, to generalnie łabędzie pozostają sobie wierne przez co najmniej kilka sezonów, a bywa, że i przez całe życie. Ma to głęboki sens, bo dzięki monogamii ptaki nie tracą czasu na zdobywanie nowych partnerów i mają go więcej na rozród. A ponieważ odbywają długie migracje, czas jest dla nich wyjątkowo cenny. Do grona ptaków, które uznaje się za monogamiczne, oprócz łabędzi, etolodzy zaliczają także: wrony, albatrosy, pingwiny, sępy płowe, żurawie japońskie, gęsi. Czy i jakie owady żyją w monogamicznych związkach? Monogamiczne bywają nawet owady. W koloniach termitów żyją razem, w jednej komorze lęgowej król i królowa (w przeciwieństwie do mrówek, u których samce giną zaraz po zaplemnieniu królowej). Królewska para może wspólnie „rządzić” kolonią termitów przez całe życie, które w zależności od gatunku może trwać nawet do 50 lat. Monogamia rzadko, ale zdarza się także wśród motyli. Nie jest ona jednak spowodowana wielką miłością, a co najwyżej obawą przed skokiem w bok. Aby uniknąć zdrady, motyle potrafią zatkać otwór genitalny partnerki. Aczkolwiek skutki takie obrotu spraw odczuje także samiec, bowiem później zwyczajnie brakuje mu sił na produkcję nowej porcji nasienia. Podobna sytuacja dotyczy również chrząszczy. Z lekką różnicą, że pierwsze skrzypce gra samica, a nie samiec. Jakie jeszcze zwierzęta są stałe w uczuciach? Zajrzyjcie do naszej galerii >> Seks na zgodę, grupowe orgie, miłość zamiast jedzenia? Zwierzęta mają bardzo bujne życia erotyczne Choć natura zna prostsze sposoby prokreacji, najczęściej stosuje rozmnażanie płciowe. Dlaczego? Znamy odpowiedzi.
Pary, które podróżują, mają udane życie intymne
Mamy dobrą wiadomość, dla tych, którzy lubią wspólnie podróżować: z danych zebranych przez US Travel Association wynika, że pary, które razem wyjeżdżają, mają bardziej satysfakcjonujące życie seksualne oraz zdrowszy związek.
W ankiecie wzięło udział 1100 osób. Ostateczne wyniki wykazały, że podróżowanie to idealny sposób na podgrzanie atmosfery w związku. Powód? Podczas wyjazdów, wreszcie jest czas na to, by na spokojnie porozmawiać, wybrać się na wspólny spacer, zjeść romantyczną kolację i razem przeżyć coś nowego. Jesteśmy też z dala od codziennych kłopotów, obowiązków, napiętego grafika i rutyny. – To, o czym do tej pory mówiło się na zasadzie anegdoty, teraz zostało poparte danymi, jakie udało nam się uzyskać na podstawie badań: podróżowanie ma pozytywny wpływ na związki - mówi Roger Dow, przewodniczący US Travel Association. – Pary, które wspólnie podróżują mają szczęśliwsze i zdrowsze związki niż te, które tego nie robią – dodaje. Co konkretnie wnoszą do naszego związku wspólne podróże? Wyjazdy we dwoje sprawiają, że dłużej mamy „motyle w brzuchu”. 83% ankietowanych, którzy decydują się na podróżowanie z partnerem, twierdzi, że za sprawą wspólnych wyjazdów można dłużej utrzymywać związek w ekscytującej fazie. Z kolei 72% przyznaje, że dzięki temu ich relacje zostają w ten sposób na nowo rozbudzone. Od prezentów wolimy wyjazd na weekend. Okazuje się, że to wcale nie biżuteria czy inna tego rodzaju niespodzianka najbardziej ucieszy partnera. Aż 63% ankietowanych odpowiedziało, że najlepszym prezentem od ukochanej osoby jest wspólny wypad, nawet na kilka dni. Żaden inny prezent nie podziała tak dobrze na związek. Wspólne podróżowanie oznacza lepszy seks. Aż 77% ankietowanych, którzy regularnie wybierają się na wspólne wyjazdy, przyznaje, że ma bardzo udane życie seksualne, przy czym liczba zadowolonych ze spraw łóżkowych par, które nie podróżują, jest nieco mniejsza i wynosi 63%. Co więcej, 28% osób biorących udział w badaniu przyznaje, że ich życie seksualne poprawiło się właśnie za sprawą wspólnych wyjazdów. W celu zweryfikowania wyników badań przeprowadzonych przez amerykańskich naukowców, sami zapytaliśmy o zdanie Arkadiusza Bilejczyka, psychologa klinicznego i seksuologa: – Każda zmiana otoczenia wpływa bardzo korzystnie na związek, dlatego poza domem i sypialnią, do której tak przywykliśmy, często mamy ochotę na seks, a już na pewno wspólne wyjazdy są dobrym katalizatorem: nie jesteśmy zestresowani, nie myślimy o pracy ani o tym, w co ubrać dziecko do szkoły. Do tego zmienia się otoczenie: zdarza się, że w hotelowym pokoju czujemy się tak, jak na jednej z pierwszych randek – dodaje. Na podstawie badań opublikowanych przez BBC News.
Baby-boom czy fala rozwodów? O matrymonialnym wymiarze kwarantanny
Pierwszy tydzień kwarantanny za nami, a wszystko wskazuje na to, że jeszcze niejeden przed nami. Konieczność zamknięcia szkół, pracy zdalnej i zachowania społecznego dystansu odbije się nie tylko na naszych kieszeniach, ale i życiu uczuciowym.
Zbliżające się dni, a nawet tygodnie bez wątpienia będą czasem próby dla wielu rodzin i związków. Podczas gdy psychologowie w sieci prześcigają się w układaniu list dobrych rad dla par, które nagle muszą spędzać w swoim towarzystwie 24 godziny na dobę, okazuje się, że jest pewna grupa, która w całym tym pandemicznym chaosie została pominięta. Mowa o… kochankach. Pewna zrozpaczona kobieta swoją tęsknotą za kochankiem postanowiła podzielić się z czytelnikami „Daily Mail”. W liście zamieszczonym w serwisie internetowym pisze, że mężczyzna, w którym jest zakochana od 18 miesięcy, spędza właśnie czas kwarantanny ze swoją żoną. Nie odpisuje na wiadomości i nie odbiera telefonu, chociaż wcześniej kochankowie cały czas utrzymywali kontakt. I jak to zwykle w tego typu historiach bywa – on obiecywał, że odejdzie od żony. Tymczasem wysłał „kilka neutralnych wiadomości” i na tym kontakt się urwał. Czytelniczka poprosiła o radę Steph i Doma – małżeństwo z 21-letnim stażem, które na łamach „Daily Mail” udziela sercowych porad. Małżonkowie byli zgodni – ten romans nie przetrwa próby kwarantanny, a kobiecie poradzili czym prędzej – ale bez niepotrzebnych nerwów – pożegnać się z kochankiem. Kochanek na kwarantannie Sercowi doradcy zwrócili uwagę, że czas przymusowej izolacji może pozwolić partnerom – mowa o kochankach – spojrzeć na swoją relację trzeźwym okiem. Kiedy nie możemy na zawołanie spotykać się z drugą osobą, jesteśmy odcięci od nieustannego kontaktu i nie otrzymujemy ciągłych zapewnień o nieustającej miłości i pożądaniu – może okazać się, że w rzeczywistości łącząca nas relacja była pozbawiona głębszych uczuć i solidnych podstaw. Oczywiście może się też okazać, że pozostający w małżeństwie partner bądź partnerka w rzeczywistości nigdy nie zamierzali opuścić żony czy męża. I nawet jeśli złamali ślubną przysięgę, to z jakichś względów wolą pozostać w małżeństwie. „Wygląda na to, że zakochałaś się w żonatym mężczyźnie. Nie powinnaś była tego robić i on też nie powinien, ale teraz musisz poradzić sobie z konsekwencjami. On nie jest twoją zabawką, to mężczyzna, który złożył śluby małżeńskie. Wybrał ich złamanie, ale to nie czyni ich mniej ważnymi” – napisał Dom w odpowiedzi na list czytelniczki. „Teraz nadszedł czas, aby być szczerym wobec siebie. Zaakceptuj, że stworzyłaś związek oparty na fantazji, że nie jesteś szalenie zakochana i, zaryzykowałabym stwierdzenie, że on też nie jest. Myślę, że powinnaś przestać marnować swoją energię emocjonalną na ten raczej daremny romans” – stwierdziła z kolei Steph. Fala rozwodów czy baby-boom? Niewykluczone, że losy romansu potoczą się zgoła inaczej i po dwóch (albo czterech!) tygodniach spędzonych w kwarantannie z żoną, wspomniany mężczyzna postanowi odejść i na stałe związać się z kochanką. W końcu gdy tylko pojawiły się zarządzenia dotyczące kwarantanny, razem z nimi pojawiły się głosy o „pokwarantannowym wyżu demograficznym”. A z drugiej strony – o zalewie spraw rozwodowych. „Nasze małżeństwa albo się poprawią, gdy zyskamy odpowiednią perspektywę tego, co jest naprawdę ważne w życiu, i pozwolimy odejść drobnym sprzeczkom (przewiduję masowy wyż demograficzny za dziewięć miesięcy), albo będziemy walczyć znajdując się pod presją. Przykro mi to mówić, ale myślę, że wraz z baby-boomem i parami, które będą bliżej niż kiedykolwiek, zobaczymy również wiele separacji i rozwodów, gdy wyjdziemy z tej chmury” – ocenia Dom. Na którą stronę przechyli się szala – dowiemy się za kilka miesięcy. W końcu dla par, które zazwyczaj spędzają razem tylko kilka wieczornych godzin – w dodatku w większości podzielonych na domowe obowiązku lub opiekę nad dziećmi – nagła konieczność spędzania całego czasu pod jednym dachem może być trudna. Plusy rodzinnej kwarantanny Ale wspólna kwarantanna może przynieść związkowi też wiele korzyści. Terapeuta par Zubaidah Othman twierdzi, że wspólne przebywanie w kwarantannie może być okazją do „nadrobienia zaległości” w związku, bo w końcu pozwala nam spędzić więcej czasu z tymi, których kochamy. Zubaidah daje kilka wskazówek, w jaki sposób pary mogą pozytywnie wykorzystać wspólny czas, aby ich związek po kwarantannie był silniejszy. Zaplanujcie wspólne aktywności, które pozwolą wam miło i produktywnie spędzić czas razem. Szanujcie wzajemnie swoją przestrzeń. Każdy potrzebuje „czasu tylko dla siebie”, który może poświęcić swoim ulubionym aktywnościom. Podzielcie się obowiązkami domowymi. Nie pozwólcie, aby tylko jedno z was zajmowało się wszystkimi pracami. Nastawcie się odpowiednio – spójrzcie na wspólny czas jako na okazję do lepszego poznania się, a nie skupiajcie się na negatywach. Zadbajcie o siebie. To, że nie wychodzicie nigdzie przez kilka najbliższych dni, nie znaczy, że nie powinniście zadbać o higienę. Postawcie na efektywną komunikację. Unikajcie drażliwych tematów, o których wiecie, że mogą prowadzić do gorących dyskusji. Jasno wyrażajcie swoje emocje (np. dotyczące niepokoju związanego z epidemią) i nie bagatelizujcie uczuć partnera/partnerki. Katarzyna Grzelak
Kasia i Sonia wzięły ślub w Warszawie. Rzecznik ratusza: to perfomermance
Kasia i Sonia złożyły ślubną przysięgę 29 lutego w Teatrze Powszechnym w Warszawie. Sobotnie wydarzenie miała bardzo symboliczny wydźwięk, bo był to pierwszy jednopłciowy ślub w Polsce. Panny młode – jak mówiły w wywiadzie – wykorzystały niedociągnięcia w polskim prawie. Tymczasem rzecznik warszawskiego ratusza poinformował, że ślubu nie było, bo nie brał w nim udziału żaden urzędnik.
Ślub Kasi i Soni – jak podaje portal noizz.pl – był możliwy dzięki temu, że Sonia jest transpłciową kobietą. Kilka lat temu przeszła korekcję płci, a wyrok w sprawie ustalenia płci zapadł trzy lata temu. Mimo to, w dokumentach Sonia nadal widnieje jako mężczyzna, wciąż nie zmieniono także jej męskiego imienia. – Wyrok ustalenia płci zapadł trzy lata temu, jednak w związku z tym, że w Polsce nie wprowadzono żadnych regulacji dotyczących tej procedury, jest chaos i trochę 'wolna amerykanka'. Kiedy do tego dorzucimy opieszałość sądów i urzędów, okazuje się, że mamy wielką lukę – mówi Sonia w rozmowie z portalem Noizz.pl. Tę lukę postanowiła jednak wykorzystać na swoją korzyść i – w pełni legalnie – wziąć ślub ze swoją partnerką. Kobiety nie napotkały też trudności w Urzędzie Stanu Cywilnego. Jak same przyznają, urząd powinien posiadać informacje o wyroku i korekcie płci Sonii. Jak się okazało – nie posiadał takich danych, a Sonia nie była w żaden sposób zobowiązana prawnie do przedstawienia urzędnikom tej informacji. – Kwestia jest jeszcze taka, że mój wyrok stwierdza jasno, że jestem kobietą. Nie stwierdza jednak w żadnym miejscu, że nie jestem mężczyzną, również prawo polskie nie mówi nigdzie, że można być tylko mężczyzną albo kobietą – podkreśla Sonia w wywiadzie. Sonia oraz jej świeżo poślubiona żona przyznają, że swoim ślubem chciały udowodnić, że „coś z naszym społeczeństwem jest nie tak”. Ratusz: to performance Informacje o jednopłciowym ślubie skomentował rzecznik stołecznego ratusza. Kamil Dąbrowa w rozmowie z gazeta.pl powiedział, że w rzekomej ceremonii nie uczestniczył urzędnik. – Nie było tam urzędnika, sprawdzaliśmy to. W związku z tym nie ma mowy o zawarciu związku małżeńskiego. To fejk, trzeba to w związku z tym traktować jako performance i próba zwrócenia uwagi na problem – powiedział. Wcześniej, także w rozmowie z gazeta.pl, doniesienia o ślubie dwóch kobiet poddała w wątpliwość mecenas Anna Mazurczak. Prawniczka powiedziała, że po wyroku sądu dotyczącego korekty płci Soni, sąd byłby zobowiązany poinformować odpowiedni Urząd Stanu Cywilnego, a ten z kolei miałby obowiązek do wprowadzenia zmian w akcie urodzenia. Tym samym urząd posiadałaby informacje na temat tego, że chodzi o małżeństwo dwóch kobiet. Związki partnerskie w Polsce W polskim prawie małżeństwo wciąż jest definiowane jako związek kobiety i mężczyzny. Także plan legalizacji związków partnerskich (nie tylko dla par jednopłciowych) nie został jak dotąd wprowadzony w życie. Niektóre z par jednopłciowych, chcące w mniej lub bardziej symboliczny sposób sformalizować swój związek, wybierają tzw. śluby humanistyczne. Pierwszy taki ślub męskiej pary miał miejsce w grudniu 2009 roku w Szczecinie. Ślub humanistyczny to jedna z form zawarcia małżeństwa zastępująca ceremonię religijną. W Polsce taki ślub nie ma żadnej mocy prawnej. Inni decydują się na zawarcie specjalnej umowy cywilnej, a właściwie szeregu umów, które pozwalają partnerom – także tej samej płci – m.in. na stworzenie wspólności majątkowej, wspólne administrowanie mieszkaniem, dostępu do informacji medycznej. Takie umowy mogą także rozstrzygnąć kwestie dziedziczenia czy alimentów. Nadal jest to jednak procedura długa, skomplikowana i kosztowna. Nic więc dziwnego, że pary jednopłciowe nie ustają w staraniach o zalegalizowanie związków partnerskich i homoseksualnych małżeństw.
Małżeństwo czy wychowanie dzieci? Wiemy, co stresuje kobiety bardziej
Co piąta kobieta twierdzi, że małżeństwo jest dla niej bardziej stresujące niż wychowanie dzieci i opieka nad nimi. Potwierdzają to badania Uniwersytetu w Padwie na temat zdrowia wdów i wdowców. Okazuje się bowiem, że kobiety po śmierci partnera cieszą się lepszym zdrowiem i samopoczuciem.
Fakt, że to mężczyźni są głównym źródłem stresu dla swoich partnerek wiąże się głównie z brakiem wsparcia. I nie chodzi tylko o wsparcie emocjonalne, ale o udział w obowiązkach domowych. W ankietach przeprowadzonych przez badaczy z Padwy aż 75 proc. kobiet przyznało, że to one odpowiadają za większość wychowawczych, rodzicielskich i domowych obowiązków w swoich rodzinach. To właśnie przeciążenie fizyczne i psychiczne jest głównym źródłem ich frustracji. Naukowcy, na podstawie odpowiedzi badanych, stwierdzili, że zmęczenie i stres związane z opieką nad dziećmi, znoszeniem ich krzyku czy brakiem snu towarzyszącym posiadaniu potomstwa jest o wiele mniej stresujące dla zamężnej kobiety, niż starania o to, aby jej związek z partnerem był udany i satysfakcjonujący. Co ciekawe, naukowcy szczególną uwagę zwrócili na zdrowie wdów i wdowców. Okazało się, że mężczyźni, którzy stracili partnerkę, podupadli na zdrowiu. Z kolei zdrowie kobiet po śmierci partnera często się poprawiało. Jak twierdzi dr Caterina Trevisan, współautorka badań, może to wynikać z faktu, że kobiety są lepiej przygotowane do radzenia sobie z nowymi sytuacjami. – Ponieważ kobiety zazwyczaj żyją dłużej niż mężczyźni, zamężne kobiety w późniejszych latach życia mogą cierpieć z powodu obciążenia opieką nad chorym partnerem – mówi dr Trevisan w rozmowie z "The Telegraph". Małżeństwo – za i przeciw Dr Trevisan podkreśla, że wyniki badań pozwalają stwierdzić, że związek małżeński niesie ze sobą korzyści zdrowotne głównie dla mężczyzn, podczas gdy dla kobiet często jest źródłem dodatkowego stresu i frustracji, co negatywnie wpływa na kondycję fizyczną i psychiczną. Te czynniki mogą tłumaczyć fakt, że niezamężne kobiety są mniej narażone na depresję. Singielki odczuwają też mniejszy lęk niż kobiety pozostające w małżeństwie, cechują się wyższą satysfakcją z pracy, wyższym poziomem aktywności zawodowej oraz niższym ryzykiem izolacji społecznej, ponieważ utrzymują bliższą więź z przyjaciółmi i rodziną. Badania objęły 733 mężczyzn i 1154 kobiety i trwały 4,5 roku. Fakt, że mężowie są większym źródłem stresu niż dzieci, potwierdzają też wyniki ankiety przeprowadzonej przez portal Today w 2013 roku. 7 tysięcy kobiet odpowiedziało wówczas na pytania dotyczące poziomu stresu związanego z życiem rodzinnym. Aż 46 proc. ankietowanych przyznało, że większość ich frustracji i stresu spowodowane jest zachowaniem partnera oraz relacjami w małżeństwie. Single żyją krócej? Czy warto w takim razie decydować się na małżeństwo? – Mamy pewne długoterminowe dane, dzięki obserwowaniu tych samych osób przez długi czas, ale wyrządzę wielką szkodę tej nauce i po prostu to powiem: jeśli jesteś mężczyzną, prawdopodobnie powinieneś wziąć ślub; jeśli jesteś kobietą, nie zawracaj sobie tym głowy – podsumowuje Paul Dolan, profesor nauk behawioralnych z London School of Economics. Dolan twierdzi, że osoby pozostające w związku małżeńskim twierdzą, że są szczęśliwe jedynie, gdy w czasie odpowiedzi siedzą obok partnera lub partnerki. – Gdy ich małżonek nie jest obecny w czasie pytania mówią, że są cholernie nieszczęśliwi – dodaje. Czy to szczęście przekłada się na długość i jakość życia? Zapewne wymaga to dalszych analiz, bo według innych badań małżonkowie – szczęśliwi czy nie – żyją dłużej od singli. Katarzyna Grzelak
Miłość w drodze. Jak podróżować w parze?
Nie ma co się oszukiwać, podróżując we dwójkę, znacznie mniej zwracamy uwagę na otaczający nas świat. Z drugiej strony wspomnienia ze wspólnych podróży to jedne z piękniejszych wspomnień. Postanowiliśmy sprawdzić, co można zyskać, a co stracić, gdy w podróży towarzyszy nam ukochana osoba.
Nawet jak bywało między nami bardzo źle, w podróży czuliśmy się dobrze ze sobą – powiedział mi Mateusz, kiedy zagadnęłam go o podróżowanie w parach. Od razu pomyślałam sobie, że zrobię z tego zdania motto całego tekstu. Przyszły do mnie moje własne wspomnienia. Przypominały się romantyczne kolacje na plaży złożone z serka jedzonego wprost z plastikowego opakowania zagryzanego oliwkami z torebki i popijanego tanim kapslowanym winem, pokoje pełne krwawych plam na ścianach – śladów po rozgniecionych przez poprzedników komarach – w których zsuwaliśmy zdezelowane łóżka, podróże zatłoczonymi marszrutkami zakończone zaproszeniem na kolację do jakiegoś miłego współtowarzysza podróży czy wreszcie kąpiel w Morzu Martwym, a potem długa jazda samochodem wzdłuż doliny Jordanu. Tak, zdecydowanie wspomnienia ze wspólnych podróży to jedne z piękniejszych wspomnień mojego życia. Jak Pers z Persem Później jednak zaczęłam szukać dalej, podpytywać innych znajomych, przeglądać blogi podróżnicze. Tak trafiłam na tekst Karoliny Słomskiej Szczerze o podróżowaniu w parze. Autorka pisze tam o zaletach, ale także o wadach podróżowania z kochaną osobą. Przyznam, że zapomniałam o sytuacjach, gdy podróżujące osoby tak bardzo różnią się temperamentem, że zaczyna to przesłaniać im radość wspólnego wyjazdu. Nie ma co się oszukiwać, podróżując we dwójkę, znacznie mniej zwracamy uwagę na otaczający nas świat. Pisze o tym i Słomska, i mnóstwo innych osób, zauważają to wszyscy indagowani przeze mnie znajomi. I to z dwóch powodów. Pierwszy wynika z nas samych, jest nam po prostu łatwiej koncentrować się na sobie nawzajem, nie odciągają nas od siebie praca i obowiązki domowe. Poza tym ukochany czy ukochana to kawałek domu, rodziny, wydaje ci się jeszcze bliższy, jeszcze bardzie podobny do ciebie na obczyźnie, w dalekim kraju. Drugi powód związany jest z tym, jak postrzegają nas inni. Oczywiście do samotnej osoby jest łatwiej podejść, zagadać niż do pary. Jak już się nawiązało kontakt, łatwiej przełamywać następne bariery, kiedy nie przeszkadzają temu kolejne, nawet krótkie uwagi w obcym języku, które para wymienia między sobą. Taki stan rzeczy powoduje, że jeżdżąc w parze, poznajecie głównie siebie nawzajem, a podróżując samotnie – ludzi i świat. Jeżdżąc razem, jesteście dla siebie wsparciem, ale też ograniczeniem. Ten drugi albo ta druga popilnuje cię w niezamykającej się toalecie, potrzyma plecak, kiedy ty będziesz szukać taksówki, pójdzie umyć owoce, jak ty ciągle będziesz stać w kolejce po chleb, albo zwyczajnie przytuli i pocałuje, gdy okaże się, że właśnie spóźniliście się na autobus, który miał was zawieźć do czynnego tylko do 16 parku narodowego. Może się tak jednak zdarzyć, że to on lub ona akurat coś zgubi, gdy wy będziecie jak najszybciej chcieli zjeść obiad, lub, nie daj Boże, dostanie biegunki akurat w dzień, kiedy zaczyna działać wasz permit na trekking. Ze zgrozą wspominam opowieść mojej przyjaciółki o tym, że jej maż, w sytuacji, gdy leżała z 40-stopniową gorączką w jakimś chińskim miasteczku, nie wytrzymał i wyszedł na całodzienną wycieczkę po okolicznych górach, bo przecież tak zaplanował już w Warszawie, przed wyjazdem. Czy naprawdę muszę pisać, że tak się nie robi? Jak dla kogoś ważniejsza jest realizacja założonego planu niż zdrowie i bezpieczeństwo ukochanej, niech raczej jeździ na wakacje samotnie. Ogólne większe zamknięcie na świat podróżników sparowanych niż tych samotnych nie przeszkadza jednak temu, że niektóre różnice kulturowe, podróżując w parach, widzi się wyraźniej. Byłam kiedyś z mężem w Iranie. On, w odróżnieniu ode mnie, nie znał ani słowa po persku. I wyglądał, także w odróżnieniu ode mnie, jak rasowy Pers: duży orli nos, ciemne włosy, ciemny zarost. Po kilku pierwszych godzinach naszej wspólnej podróży przyzwyczailiśmy się, że wszyscy biorą nas za mieszaną parę: irańskiego imigranta, który przywiózł swoją europejską żonę, by pokazać jej ziemię przodków. Wszyscy zagadywali go po persku, czasem mijało kilka dobrych minut, zanim rozmówca zorientował się, że mój biedny mąż nie rozumie ani słowa z tych przyjaznych i gościnnych monologów wygłaszanych na jego cześć. Podobnie było w Armenii. Jednak tak zwane różnice kulturowe najbardziej ujawniały się później, kiedy wreszcie klarował się nasz status. Mimo że już dochodziło do wyjaśnień, że mąż ani słowa nie rozumie, ja za to i owszem, i to ja przejmowałam na siebie ciężar konwersacji, 90 proc. naszych męskich rozmówców nadal zwracało się do męża. Najbardziej bawiło mnie, że do niego kierowali nawet pytania o mnie. W stylu: a czym zajmuje się twoja żona? Ja spokojnie tłumaczyłam mu to na polski, on odpowiadał po polsku, a ja tłumaczyłam na perski: moja żona robi to i to, w trzeciej osobie, jak na profesjonalną tłumaczkę przystało. Z początku nas to bawiło, później zrozumieliśmy, że taki sposób prowadzenia rozmowy jest przejawem najwyższej kurtuazji – porządnemu muzułmańskiemu mężczyźnie po prostu nie wypada konwersować z żoną innego mężczyzny w jego obecności. Nie pożądaj żony Podróżowanie w parach, z zaufanym partnerem, takim, na którym można polegać, jest też oczywiście bezpieczniejsze. Trzeba też jednak przestrzegać reguł. Nie wszędzie i nie dla wszystkich wystarczy informacja, że jesteście parą. Pamiętam koszmarny wieczór spędzony z tureckim kierowcą, który wziął mnie i mojego ówczesnego chłopaka na stopa. Tirowiec przez cały czas się do mnie uśmiechał, a jak tylko mój chłopak wychodził do toalety albo odwracał się w inną stronę, wykonywał w moim kierunku obsceniczne gesty. Najwidoczniej uznał, że skoro nie jesteśmy małżeństwem, tylko chłopakiem i dziewczyną, może sobie na to pozwolić. Takie zachowanie to oczywiście wyjątek, ale z perspektywy wielu podróży i wielu lat, jakie upłynęły od tamtego incydentu, radzę wszystkim nie wdawać się w szczegóły i twardo obstawać przy obcych, że jesteście mężem i żoną. I pamiętajcie o konsekwencji. Jesteście mężem i żoną, nawet jeśli jakiś Gruzin podchwytliwie mówi wam, że na Zachodzie ludzie w wieku 22 lat to raczej ślubów nie biorą, jesteście mężem i żoną, nawet jeśli nie macie tego samego nazwiska ani nie nosicie obrączki – to też typowo europejski zwyczaj. Jest tylko jeden przypadek, gdy podróżując, opłaca się raczej osłabiać w oczach napotykanych ludzi łączące was więzi, niż wzmacniać. Niestety dotyczy on par homoseksualnych. Homofobia czai się wszędzie, nawet tam, gdzie mało kto jej się spodziewa. Para zaprzyjaźnionych gejów w podróży raczej nie obnosi się ze swoją bliskością, ale w Paryżu uznali, że gdzie jak gdzie, tam mogą chyba iść na spacer, trzymając się za rękę. Szybko okazało się, że byli w wielkim błędzie: zaczepki, wyzwiska, romantyczny wizerunek Paryża, miasta zakochanych, okazał się aktualny tylko dla heteryków. Znajome lesbijki opowiadały mi, że właściwie wszędzie zachowują się tak samo, za to spotyka je z tego powodu zupełnie różne traktowanie. – Granica przebiega na Odrze i Nysie Łużyckiej – tłumaczyła mi Ewa. – Na zachód od tej granicy ludzie bardzo szybko orientują się, że jesteśmy parą, i widać, że to jest dla nich normalne. Nikt się nie dziwi, gdy bierzemy pokój z jednym podwójnym łóżkiem, nikt nie próbuje jednej z nas wyciągać na wino ani podrywać. Na wschód od tej granicy wszyscy traktują nas jak przyjaciółki, tak jakby w ogóle nie mieściło im się w głowie, że dwie podróżujące razem dziewczyny mogą być w związku. Wszystkie pytane przeze mnie pary homoseksualne przyznały, że zdarzało im się występować jako rodzeństwo, rodzeństwo przyrodnie albo chociaż kuzyni. To nazywanie braćmi bywa jak hasło wytrych, takie puszczenie oczka w stylu my wiemy, a wy wiecie, że my wiemy. Najbardziej rozśmieszyła mnie opowieść Kuby. Był ze swoim chłopakiem na Podlasiu, w prawosławnej pustelni. Okazało się, że zbliża się święto parafialne. Do klasztoru zjechały się babuszki z okolicznych wsi kroić marchewkę na zupę dla pielgrzymów. – Archimandryta posadził nas razem z nimi i kazał pomagać w krojeniu marchewki. Babuszki były bardzo miłe, cały czas rozmawiały między sobą w języku miejscowym, który nawet jako tako rozumieliśmy. W pewnym momencie jedna z nich zapytała: „A panowie bracia?”. Siedzący obok archimandryta, osoba dość przenikliwa i spostrzegawcza – zareagował szybko, odpowiadając za nas: „Tak, tak, siostro, bracia! Bracia w Chrystusie!”. Tekst: Ludwika Włodek Ilustracja: Bogna Sroka-Mucha
Na randki umawiają się na szczytach gór. Zobacz ich niesamowite zdjęcia! [GALERIA]
Typowa randka? W świetle milionów gwiazd.
Najlepsza randka na świecie On fotografuje przygody, ona w tych przygodach uczestniczy. Oboje nie mają nic przeciwko, że czasem marzną im dłonie. Simon Trnka i jego dziewczyna Mishel pochodzą ze Słowacji. Uwielbiają Tatry i niemal każdy weekend spędzają wspólnie w górach. Ich typowa randka? Kilkadziesiąt kilometrów w nogach, śpiwór i konserwa konsumowana w świetle gwiazd. Czy może być bardziej romantycznie? Inspiracja! - Jesteśmy zakochani w górach. Uwielbiamy wędrować w świetle wschodzącego słońca – opowiadają. Trnka uwiecznia te chwile, a swoje zdjęcia publikuje na stronie simontrnka.com. Dzieli się nimi, bo jak mówi, chciałby zainspirować innych do spakowania plecaka. – Jeśli podoba ci się to, co oglądasz, odważ się i sam spróbuj – dodaje. Sposób na bezsenność A jak to wszystko zaczęło się w jego przypadku? - Nie mogłem spać - śmieje się. – Postanowiłem spakować plecak i (i tak bezsenne) noce spędzić w górach. Owszem, Tatry nie dają mu spokojnie spać. I nie chodzi tu o zimno czy o wiatr. Mleczna Droga na czarnym, tatrzańskim niebie urządza najpiękniejsze widowiska w środku nocy, a wschodzące słońce potrafi rozświetlać ośnieżone szczyty niewidzianymi dotąd odcieniem fioletu i czerwieni. Spać w tym czasie? Zdaniem Simona to absolutnie niemożliwe! Na zdjęciach znajdziecie również polskie akcenty. Zakopane, Tatry Zachodnie, Czarny Staw pod Tatrami - zobaczcie >>> Więcej: instagram.com/kicklop facebook.com/simontrnkaphotoadventures
Czy wiesz, że prawdopodobnie sabotujesz swój związek? Oto 5 mechanizmów obronnych, które niszczą relacje
Wszystkiemu "winne" są mechanizmy obronne, które stosujesz, by zachować integralność i uchronić się przed bólem, frustracją czy poczuciem winy. Spokojnie - wszyscy im ulegamy, warto jednak skupić się na tych, które szkodzą nam najmniej.
Wszyscy korzystamy z mechanizmów obronnych i - jeśli wierzyć Freudowi - nie możemy przed tym uciec. To rodzaj samoobrony, sposób radzenia sobie z lękiem, frustracją czy poczuciem winy. Są to na ogół nieuświadomione działania, które sprawiają, że czujemy się lepiej, ponieważ pozwalają zachować stabilny obraz samych siebie. Tego, że w naszych najbardziej intymnych związkach mechanizmy obronne dojdą do głosu, możemy być pewni. Korzystamy z nich, by opanować trudne emocje, jednak jak na ironię – wiele z nich wpędza nas w jeszcze większe kłopoty i uderza w najważniejsze relacje. W zależności od doświadczeń wypracowaliśmy różne mechanizmy obronne. Niektóre z nich (np. poczucie humoru) wydają się obiektywnie korzystne, inne (jak choćby kontrolowanie czy hipochondryzacja) szkodliwe. Niektórzy psychologowie stosują podział mechanizmów na dojrzałe i niedojrzałe. W swojej najnowszej pracy Wei Zhang i Ben-yu Guo - naukowcy z Nanjing China's Normal University odeszli od typowego podziału i przedstawili własny model (dissipative structure theory). Model Zhanga i Guo opisuje 3 główne kategorie mechanizmów obronnych: związane z izolowaniem, kompensacją i rozszczepieniem. Zachowania związane z izolowaniem pomagają zachować twarz poprzez niedopuszczanie do świadomości własnych wad i przewinień - podświadomość staje się koszem na śmieci. Druga kategoria to mechanizmy kompensacyjne, która polegają na neutralizowaniu negatywnych emocji (negatywnych poglądów na samego siebie) w sposób zastępczy (np. poprzez używki). Kategoria trzecia (self-dissipation) to mechanizmy polegające na łagodzeniu lęków poprzez fantazjowanie lub wyidealizowane wyobrażenia. Kryterium oceny skuteczności mechanizmów obronnych w modelu Zhanga i Guo jest to, czy to narusza on samoocenę jednostki i przyczynia się do pogorszenia relacji z innymi. Model ten rzuca nowe światło na temat mechanizmów obronnych. Zastanawiałeś się w jaki sposób radzisz sobie z trudnymi emocjami? Jakie działania podejmujesz, by złagodzić ból? I co takiego robi Twój parter. Być może samo rozpoznanie tych nawykowych zachowań przyczyni się do lepszego zrozumienia w związku. Poniżej znajdziesz 5 mechanizmów obronnych szczególnie utrudniających budowanie relacji. 1. Projekcja Mechanizm polega na przypisaniu własnych negatywnych emocji innej osobie. W ten sposób nasz wewnętrzny lęk przybiera charakter obiektywny, a z zagrożeniem zewnętrznym łatwiej sobie poradzić. Dlatego nasze najbliższe relacje są jak lustra - bardzo często, to co najbardziej nas irytuje w innych, jest naszą własną przywarą. Być może jesteś trochę zapominalski, ale zamiast się do tego przyznać, obwiniasz swojego partnera o to, że jest niewystarczająco troskliwy. Ma to sens, prawda? 2. Zaprzeczenie Każdemu czasem zdarza się udawać, że nie stało się nic złego. Taka strategii sprawdza się w związkach, gdy pada „przepraszam”, obie strony potrafią wyciągnąć wnioski, machnąć ręką i iść dalej. Kłopot zaczyna się, gdy udajesz sam przed sobą, że sytuacja negatywna nie ma miejsca. Choć słyszysz, że nie jesteście już parą, mówisz sobie, że wszystko będzie dobrze i kolejny dzień zaczynasz jak gdyby nigdy nic. 3. Kompensacja To odmiana substytucji. Polega na wynagradzaniu sobie pewnych braków, czymś co jest łatwiej dostępne. Daje chwilową przyjemność, ale powtarzane może prowadzić do uzależnień lub jeszcze silniejszego powiązania nagrody z defektem. Uciekasz w używki, by uniknąć konfrontacji z trudnymi emocjami? Łapiesz się na tym, że łatwiej ci wypić dodatkową lampkę wina zamiast porozmawiać z partnerem o tym, co cię rani? 4. Fantazjowanie Jak często fantazjujesz, że wszystkie twoje problemy rozwiążą się same, a wyzwania znikną? Uciekasz do własnego świata, w którym wszystko jest idealne i bezpieczne? Wolisz to niż niedoskonałe życie, które dzielisz z partnerem? Fantazjowanie polega na dostarczaniu sobie zastępczej gratyfikacji. Umożliwia ucieczkę od nieprzyjemnej rzeczywistości w przeżywane w myślach sukcesy i zaspokojone pragnienia. 5. Zachowania narcystyczne Zdarza ci się myśleć, że jest ważniejszy i bardziej wyjątkowy niż twój partner? Oczekujesz, że będziesz podziwiany, nie uznając jednocześnie osiągnięć swojego partnera? Czy trudno jest ci przyznać się do błędu, gdy twój partner ma rację? Zachowania narcystyczne zazwyczaj podszyte są niskim poczuciem wartości. Hanna Gadomska Źródło: psychologytoday.com
Oto 5 zwiastunów rozwodu. Pozwalają stwierdzić, czy małżeństwo się rozpadnie
To one sprawiają, że w pewnym momencie do związku wkrada się obojętność albo pogarda. Literatura fachowa nie dawała dotąd jasnych odpowiedzi, dziś naukowcy powołują się na statystyki i alarmują - te czynniki zwiększają ryzyko rozwodu.
W ubiegłym roku na ok. 195 tys. nowych związków małżeńskich, przypadły ok. 64 tys. rozwodów - wynika z danych Głównego urzędu Statystycznego. Od razu pojawiają się pytania: Czy możemy coś zrobić, by uniknąć rozwodów? Co jest ich najczęstszą przyczyną? I w końcu – czy rozwód można przewidzieć? Twierdząco odpowiada prof. Justin Lehmiller z Ball State Associate. To dość kontrowersyjne, bo literatura fachowa nie dawała dotąd jasnych odpowiedzi. Prof. Lehmiller w swoich najnowszych badaniach pochyliła się nad małżeństwami, zwłaszcza tymi, które się rozpadają, a wyniki swoich badań opublikowała na stronie Sex & Psychology. Statystyki wskazują na kilka powtarzających się motywów, które pozwalają stwierdzić czy małżeństwo ma szanse przetrwać. 5 czynników, które pozwalają stwierdzić, czy małżeństwo zakończy się rozwodem 1. Wiek ma znaczenie. Pary, które pobrały się później, zwykle dłużej utrzymują relację. Statystyki są bezlitosne - im wcześniej zawarte małżeństwo, tym większe szanse na rozwód. 2. …dane demograficze też. Wykształcenie i poglądy religijne są potężnymi wskaźnikami trwałości małżeństwa - wnika z danych Centers for Disease Control and Prevention w USA. Kobiety z wyższym wykształceniem mają 78 proc. szans na utrzymanie małżeństwa przez 20 lat, mężczyźni - 65 procent. Dla porównania – u kobiet z wykształceniem średnim szanse spadają do 41 proc., u mężczyzn do 47 proc. Podobnie wygląda kwestia w przypadku poglądów religijnych - osoby wierzące rozwodzą się zdecydowanie rzadziej. 3. Neurotyczna osobowość. Te cechy osobowości szczególnie utrudniają sprawę – neurotyczność i niestabilność emocjonalna. To one decydują o tym, gdzie dostrzegamy zagrożenia i jaki mamy do nich stosunek. 4. Zaburzenia lękowe i depresyjne. Jak podkreśla Lehmiller problemy zdrowia psychicznego są ewidentnym czynnikiem sprzyjającym rozwodom. 5. Nielojalność Owszem to dość oczywiste, ale teraz mamy na to twarde dowody – jak dowiedziono w trwającym 17 lat badaniu podłużnym przeprowadzonym na grupie prawie 1,5 tys. osób, oszukiwanie (zdrada i każdy inny rodzaj nielojalności) prowadzi do obniżenia szczęścia małżeńskiego, obniża poczucie bezpieczeństwa i zwiększa szansę na rozstanie. Na wykresie i w codziennym życiu Sprawa jest oczywiście dużo bardziej skomplikowana - wszystkie wymienione czynniki znajdują odzwierciedlenie w liczbach, nie oznacza to że nie ma od nich wyjątków. Badania statystyczne wskazują korelację, nie zaś pewniki, których w relacjach międzyludzkich nie ma. Więcej: Czterech jeźdźców Apokalipsy, czyli zachowania, których pojawienie się zwiastuje rozpad relacji Hanna Gadomska Na podstawie: cnn.com
Pojechali szukać przygód, znaleźli siebie. Miłość w czasach… Work and Travel
- Teraz, kiedy nasi znajomi wchodzą w związki małżeńskie, my weszliśmy w związki z naszymi walizkami i lotniskami. Kiedy im rodzą się dzieci, to nam rodzą się kolejne pomysły na podróże - śmieją się Karolina i Robert, którzy poznali się dzięki programowi Work and Travel.
Na początku było marzenie - W 2014 roku postanowiłam spełnić marzenia z dzieciństwa i wyruszyć gdzieś naprawdę daleko – opowiada Karolina. Wyjazd do USA połączony z pracą okazał się najlepszym rozwiązaniem. Karolina złożyła więc aplikację w programie W&T i na wakacje 2015 miała już plan – spędzi je, pracując na campie dla dzieci. - Ponieważ miał to być mój pierwszy wyjazd do USA i pierwsze tego typu doświadczenie, chciałam zasięgnąć rady od osób, które już uczestniczyły w tego typu projektach. Napisałam zapytanie na forum i dostałam odpowiedź. Od Roberta. Okazało się, że dostali się na ten sam camp w USA, z tym że dla Roberta miał to być już trzeci tego typu wyjazd. - Poprosiłam go o porady, ale tak dobrze się nam rozmawiało, że najczęściej rozmowa schodziła na inne tematy. Do USA wyjechali jako koledzy. Na miejscu znajomość się rozwinęła i przerodziła w coś więcej, a najsilniejszym spoiwem okazała się wspólna pasja, jaką jest podróżowanie. Jak mówią, to jaki obrót przybrały sprawy, było dla nich sporym zaskoczeniem. - Nie spodziewaliśmy się, że znajdziemy drugą połówkę w momencie, w którym po prostu chcieliśmy przeżyć przygodę – śmieją się. Apetyt rośnie w miarę… jeżdżenia Wielką zaletą programów typu Work and Travel, jest możliwość podróżowania po zakończeniu pracy. Karolina i Robert w pierwszą wspólną podróż udali się na wschód USA – na Florydę. A jeszcze zanim wylecieli do USA, wymarzyli sobie podobny wyjazd na rok do Kanady. Zaaplikowali o wizę i rozpoczęli starania o pracę. W Kanadzie spędzili rok na wizie working holiday. A ponieważ apetyt rośnie w miarę jedzenia… Stwierdzili, że skoro udało się z Ameryką Północą, może warto spróbować aplikować o taką wizę na drugim końcu świata? - Obecnie na tym końcu jesteśmy - w Nowej Zelandii - gdzie rzekomo chodzi się do góry nogami, a woda w umywalce kręci się w drugą stronę. My jednak twardo stąpamy po ziemi, a jedyne, co nas zdumiewa, to ruch lewostronny i zupełnie przeciwstawne pory roku. Różnica czasu między Polską a Nową Zelandią to aż 12 godzin, więc my kończymy dzień, który w Polsce dopiero się zaczyna. Nasi rodzice śmieją się, że żyjemy szybciej. I faktycznie, Karolina i Robert żyją szybko. W ciągu ostatnich dwóch lat zdążyli zwiedzić wspólnie wschodnią i zachodnią część USA, Kanadę, Nową Zelandię, zjeździli Meksyk, Tajlandię, Malezję oraz Singapur. Pomysły na następne wyprawy przychodzą im do głowy. Być może wkrótce będą opalać się na jednej z wysp środkowego Pacyfiku? Lekcje z drogi Podróże to okazja do pokonania własnych słabości, sprawdzenia się w różnych - nie zawsze łatwych - sytuacjach, a to bardzo cementuje związek. Karolina i Robert często odpowiadają na pytania „po co tam jeździcie?”, „Co tam będziecie robić?”. I „czy nie lepiej zostać w Polsce i poszukać porządnej pracy, żyć stabilnie, bo to wszystko i tak się nie uda”. - Z takim nastawieniem nie zaszlibyśmy za daleko i pewnie poddalibyśmy się przy pierwszej trudności. A nie zawsze jest łatwo. Żyją na walizkach, omija ich sporo: święta w domu, uroczystości rodzinne, wesela znajomych. Mimo odległości, otrzymują jednak ogromne wsparcie od swoich rodzin. Para nieraz przekonała się, że podróże uczą samodyscypliny, otwartości i podziwu. A zachwycać się można pięknem natury, kawą o poranku w nowym miejscu, czy adaptacją człowieka do różnych warunków. - Będąc w Tajlandii, chcieliśmy zobaczyć tygrysy i słonie. Po przeczytaniu dziesiątek artykułów, zrozumieliśmy, że zwierzęta trzymane są w niewoli i zmuszane do pracy. Zamiast tego szukamy miejsc, gdzie nie zarabia się na krzywdzie zwierząt. Staramy się być świadomymi podróżnikami, a nie tylko odhaczać na liście kolejne miejsca. Wielu znajomych zazdrości im odwagi i determinacji. Mówią, że sami chcieliby coś takiego zrobić, ale zazwyczaj kończy się na deklaracjach. - My uważamy, że należy korzystać z życia, brać jak najwięcej i cieszyć się tym, co mamy. Bo kiedy, jak nie teraz? Chcemy pokazać, że jeśli czegoś chce się bardzo mocno to należy do tego dążyć, a nie szukać wymówek. Związek małżeński, związek podróżny - Śmiejemy się, że teraz, kiedy nasi znajomi wchodzą w związki małżeńskie - my weszliśmy w związki z naszymi walizkami i lotniskami. Kiedy im rodzą się dzieci to nam rodzą się kolejne pomysły na podróże. Nie wiemy, kiedy i nas dopadnie taka stabilizacja, ale jedno jest pewne: kochamy podróże i na pewno z nich nie zrezygnujemy! Karolina i Robert, acoupleaway.wordpress.com
Spakowali drona i ruszyli na 3 miesiące do Ameryki Południowej. Te ujęcia sprawią, że zapragniesz zrobić to samo
Są tu kolorowe laguny, wulkany, rajskie plaże, lodowce i radość. Prawdziwa radość z doświadczania tego piękna.
Ola i Alexis zwiedzili Kolumbię, Boliwię, Peru i Argentynę. W Kolumbii podziwiali rajskie plaże, parki narodowe i pustynie. W Peru spali na drzewie w środku amazońskiej dżungli, obserwowali różowe delfiny, łowili piranie i chodzili po kolorowych Andach (wspięli się na wysokość 5100 m n.p.m.). W Boliwii zakochali się w kanionach, kolorowych lagunach,wulkanach i największym solnisku na świecie - Salar de Uyuni. W Argentynie podziwiali niesamowity lodowiec Perito Moreno, wodospad Iguazu, pingwiny, wieloryby i słonie morskie. Do tych krajobrazów, które utrwalili ukochanym dronem, dodają poznawanie niezwykłej kultury Inków i pyszne jedzenie. Jak mówią - to wszystko uczyniło ich podróż absolutnie wyjątkowym doświadczeniem. Podróż po Ameryce Południowej była tylko częścią większego, dość szalonego, planu - Polka i Francuz porzucili poukładane, chciałoby się rzec idealne, życie w Paryżu. W ramach podróży poślubnej wyjechali właśnie do Ameryki Południowej, ale już planują kolejny punkt programu - wyprowadzkę do Australii. Z dronem, oczywiście. W czasie swojej trzymiesięcznej podróży słyszeli język polski zaledwie 4 razy. Tym bardziej zależy im, by pokazać rodakom ten absolutnie zapierający dech w piersiach kontynent. Oto ich południowoamerykańskie impresje: View oEmbed on the source website
Połączył ich portal podróżniczy. Od kiedy się poznali, wciąż są w drodze. Chcą odwiedzić wszystkie kraje świata
Spali u hodowców konopi, przez 9 godzin jechali w wagonie na żelazo, a Amerykę zamierzają przejechać tandemem. Opowiadają o swoich przygodach i o tym, jak wytrzymać w swoim towarzystwie przez 24 godziny na dobę.
Poznaliśmy się dwa lata temu w Jordanii. Ja studiowałam tam język arabski, a Ben podróżował. Połączył nas portal couchsurfing.org. Ben był gościem mojej współlokatorki. Okazało się, że oboje najbardziej na świecie kochamy podróżować. Odwiedziliśmy już prawie wszystkie kraje Europy, Afrykę Północną i Zachodnią oraz sporą część Bliskiego Wschodu. Oboje mamy za sobą szalone przygody- Ben, dzięki marokańskim poszukiwaczom skarbów, przeżył kilka niewiarygodnych chwil. Ja musiałam uciekać z miejsca pracy w Sudanie z powodu rebeliantów. Właściwie nie było szansy na to, że coś z tego będzie, on ruszył w drogę, ja skończyłam studia. Kiedy ja pracowałam w Libanie, Ben zwiedzał Kaukaz. Był w Gruzji, kiedy napisałam ostatnie zdanie pracy magisterskiej. Od razu zabukowałam bilety do Tbilisi. A może… tandemem? To właśnie tam wpadliśmy na pomysł wyprawy po obu Amerykach. Ja namówiłam Bena na ten kierunek, on zaproponował tandem. To miało być wyzwanie, coś nowego niż znany już nam dobrze. Przeprowadziliśmy się do Hiszpanii, znaleźliśmy pracę i oszczędzaliśmy (właściwie to nadal to robimy) na naszą wielką przygodę. W tym czasie założyliśmy też bloga, profil na Facebooku i Instagramie. Szukamy sponsorów, którzy zechcą z nami współpracować. Mamy już tandem - to nasz największy sukces. W czerwcu wyruszamy na wyprawę testową - Anglia, Irlandia, Islandia i najprawdopodobniej Grenlandia. Ponieważ oboje chcemy odwiedzić wszystkie kraje świata postanowiliśmy, że nasza trasa nie będzie przebiegać w linii prostej, ale będzie obejmować wszystkie państwa obu Ameryk, włącznie z tymi położonymi na wyspach. Planowana przygoda jest oczywiście częścią większego planu, czyli zobaczenia całego świata - to po pierwsze. Po drugie jest to wyzwanie dla nas samych, chcemy zmierzyć się z ogromnym dystansem i z własnymi słabościami. Nie tylko spełniamy marzenie, ale tworzymy coś, z czego będziemy dumni. Chcemy również, by po tej podróży pozostał jakiś ślad. Stąd pomysł na blog, na którym będziemy publikować zdjęcia, teksty i materiały video. Marzeniem jest napisanie książki i zmontowanie filmu, do których zamierzamy gromadzić materiały. Przygoda uzależnia Pod koniec zeszłego roku odbyliśmy trzymiesięczną podróż autostopem po Afryce Zachodniej z Maroka do Gwinei Bissau. Podczas wyprawy ani razu nie użyliśmy transportu publicznego ani nie spaliśmy w hotelu. Nasz budżet był bardzo ograniczony, a raczej praktycznie nie istniał. W Maroku, również dzięki portalowi Couchsurfing, poznaliśmy rodzinę uprawiającą marihuanę i produkującą haszysz. Dom otaczały pola cannabis, a dzieci były odpowiedzialne za suszenie roślin na dachu. Kilkanaście dni później jechaliśmy autostopem przez Saharę, każdego dnia ryzykowaliśmy, że utkniemy gdzieś na pustyni daleko od cywilizacji. W Mauretanii okradziono nas. Siedemnastoletni chłopiec zabrał nasze pieniądze przeznaczone na czarną godzinę. Kilka dni spędziliśmy, odwiedzając kolejne posterunki policji. Narobiliśmy tyle hałasu, że złodziej został aresztowany, a pieniądze w magiczny sposób się znalazły. Również w Mauretanii nielegalnie podróżowaliśmy pociągiem uprawiając tzw. trainhopping. Przez 9 godzin w nocy podróżowaliśmy przez pustynie w pustym wagonie na żelazo. Podczas zwalniania wagony uderzały o siebie z taką siłą, że musieliśmy leżeć płasko na podłodze w okularach i z chustami na twarzach, żeby ochronić się przed pyłem. Niestety przez większość podróży padał deszcz, więc dotarliśmy na miejsce kompletnie mokrzy i brudni. Wysiedliśmy na stacji w małej wiosce na środku pustyni. W poszukiwaniu drogi krajowej numer jeden musieliśmy przejść 10 kilometrów po kostki w błocie tylko po to, żeby dowiedzieć się, że taka droga nie istnieje. Wróciliśmy do wioski, poprosiliśmy o nocleg na posterunku policji. Funkcjonariusze pomogli nam również wydostać się stamtąd następnego dnia. Ekstremalne było również nasze podróżowanie po Senegalu i Gambii, ponieważ byliśmy nieustannie chorzy. Gorączka albo problemy z żołądkiem towarzyszyły nam nieustannie. Nigdy nie zostajemy w danym miejscu dłużej niż jedną noc. Codziennie zmienialiśmy miejsce pobytu, codziennie poznawaliśmy nowych ludzi, do których musieliśmy dotrzeć autostopem albo pieszo. Czasami trudno było okazać zainteresowanie couchsurferowi, który zaoferował nam nocleg, kiedy jedyne na co mieliśmy siłę to… iść spać. Mimo tego bardzo się staraliśmy. W Gwinei Bissau zostaliśmy bez noclegu już pierwszej nocy. Przygarnęła nas żona pastora z Ghany. Ugotowała nam fufu, miała prawdziwe łóżko i łazienkę. Czuliśmy się jakbyśmy wygrali na loterii- szczęście w nieszczęściu. Takie niespodziewane zwroty akcji bardzo wpływają na ogólną atmosferę podróży. To, że mogliśmy się wyspać w pokoju, gdzie byliśmy sami, a nie z całą rodziną, bardzo poprawiło nasze samopoczucie. W Cape Verde po trzech dniach zrezygnowaliśmy z couchsurfingu. Ruszyliśmy w drogę i pokonując ogromne dystanse pieszo zwiedzaliśmy wyspę Santiago. O nocleg prosiliśmy w kościołach albo u ludzi, których spotkaliśmy na naszej drodze. Bywało zimno. Zwłaszcza w grudniu 2014, gdy przez miesiąc podróżowaliśmy autostopem po Ukrainie, Naddniestrzu i Mołdawii w 25-stopniowym mrozie. We dwoje. Bez przerwy Wspólne podróżowanie jest wspaniałe. Cudownie jest odkrywać nowe miejsca, poznawać nowe smaki i przeżywać przygody z kimś, kogo się kocha. Jednocześnie takie podróżowanie nie jest łatwe. Niektórym trudno wyobrazić sobie spędzanie 24 godzin na dobę z jedną osobą, nieustannie oglądanie jej i nieustanne pokazywanie siebie, nawet gdy sami wolelibyśmy nie patrzeć w lustro. Czas tylko dla siebie nie istnieje. Do tego dochodzą znoje podróży, zmęczenie. Ponieważ nie mamy sejfu pełnego pieniędzy, codziennie musimy się postarać o coś do jedzenia i znaleźć sposób, by dotrzeć do następnego miejsca. Codziennie poznajemy nowych ludzi, którzy przecież nie zawsze są mili. U każdego kolejnego couchsurfera musimy odbyć tę samą rozmowę, przynajmniej na początku. Kiedy jedno z nas jest chore (lub oboje- najczarniejszy scenariusz) napięcie sięga zenitu. Staramy się wtedy bardzo pilnować, ale nie zawsze wychodzi. Krzyczymy wtedy w niebogłosy, płaczemy (ja) i walczymy do ostatniego tchu. Potem dochodzimy do porozumienia, atmosfera się oczyszcza i idziemy dalej. Myślę, że takie rozwiązanie jest lepsze niż obrażanie się i pasywna agresja. Nawet jeśli miejscowi patrzą na nas jak na wariatów. Nieustannie szukamy możliwości, żeby się zrelaksować, nie myśleć i odpocząć. Uciekamy na bezludne plaże albo w inne ciche miejsca. Najlepsze jest to, że szybko zapominamy kłótnie, a w pamięci zostają tylko najpiękniejsze wspomnienia. Wspaniale jest wrócić do domu ze świadomością, że RAZEM przeżyliśmy wspaniałą przygodę, osiągnęliśmy cel, poradziliśmy sobie w najczarniejszych momentach. W ten sposób budujemy zaufanie i wzmacniamy więź. Stworzyliśmy silny zespół i jesteśmy gotowi podjąć kolejne wyzwanie. Marta Sobczak