Pingwiny dostały kolorowe kamienie i zaczęły „oświadczać się” partnerkom. To nagranie jest hitem sieci
Krótki film z pingwinami z zoo w Edynburgu w ostatnich dniach podbił media społecznościowe. Na nagraniu widać, jak ptaki zbierają kolorowe kamienie i wręczają je wybranym partnerom. Internauci szybko uznali scenę za jedną z najbardziej uroczych rzeczy, jakie widzieli w sieci. „To takie urocze!” – piszą w komentarzach, a nagranie błyskawicznie zaczęło krążyć po platformach społecznościowych.
Historia stojąca za viralowym nagraniem ma znacznie dłuższą tradycję. Od kilku lat dzieci ze Szpitala Dziecięcego w Edynburgu przekazują zoo kolorowe kamienie, które trafiają do wybiegu pingwinów białobrewych. Ten niewielki gest stał się symbolicznym połączeniem dwóch światów: zwierząt budujących relacje w naturalny sposób oraz dzieci, które w ten sposób włączają się w opiekę nad mieszkańcami zoo. Dzieci ze szpitala w malują kamienie dla pingwinów z zoo w Edynburgu Wzruszający film, który w ostatnich dniach obiegł media społecznościowe, ma swoje źródło w inicjatywie realizowanej od kilku lat we współpracy edynburskiego zoo z Królewskim Szpitalem Dziecięcym i Młodzieżowym. Co roku młodzi pacjenci uczestniczą w specjalnym projekcie, w ramach którego malują kolorowe kamienie przeznaczone dla pingwinów białobrewych mieszkających w ogrodzie zoologicznym. Tegoroczna edycja była już czwartą odsłoną tej akcji – dzieci przygotowały około tysiąca ozdobnych kamyków, które następnie trafiły na wybieg ptaków wraz z rozpoczęciem sezonu lęgowego. Symboliczny pierwszy kamień tradycyjnie umieszcza w zagrodzie jedno z dzieci biorących udział w projekcie. Dla wielu młodych pacjentów to wyjątkowy moment, ponieważ dzięki transmisjom na żywo z kamer internetowych mogą później obserwować, jak pingwiny wykorzystują przygotowane przez nich „prezenty”. Jak podkreśla Roslyn Neely z Fundacji Szpitala Dziecięcego w Edynburgu, taka współpraca pozwala dzieciom utrzymać kontakt z naturą nawet podczas długiego pobytu w placówce medycznej. – To naprawdę wspaniałe, że dzieci i młodzież nie muszą rezygnować z kontaktu z naturą nawet podczas pobytu w szpitalu. W tym trudnym czasie możliwość obserwowania zwierząt daje im coś pozytywnego, na czym mogą się skupić – zaznacza. Przedstawiciele zoo dodają, że kamienie przekazywane są podczas regularnych spotkań edukacyjnych organizowanych w szpitalu przez pracowników Królewskiego Towarzystwa Zoologicznego Szkocji. Inicjatywa ma łączyć młodych pacjentów ze światem przyrody oraz zachęcać ich do zainteresowania się zwierzętami. Pingwiny są jednymi z największych ulubieńców dzieci, dlatego możliwość obserwowania ich zachowania – zwłaszcza w czasie sezonu lęgowego – budzi szczególne emocje. Gdy kolorowe kamienie trafiły na wybieg, ptaki niemal natychmiast zaczęły je przeglądać i wybierać najbardziej efektowne, co szybko przyciągnęło uwagę internautów i wywołało falę komentarzy. Pod wideo czytamy: „To takie urocze!”, „To wspaniałe dla pingwinów i dzieci! Nie mogę się doczekać, aż zobaczę te piękne gniazda” czy „Ludzie powinni brać przykład z pingwinów! Uwielbiam to”. Dlaczego pingwiny wręczają sobie kamienie podczas zalotów? Zachowanie widoczne na nagraniu z edynburskiego zoo nie jest przypadkowe – to element naturalnego rytuału godowego charakterystycznego dla kilku gatunków pingwinów, w tym pingwinów białobrewych (Pygoscelis papua). W okresie lęgowym samce zaczynają zbierać niewielkie kamienie i przynoszą je wybranym samicom jako swoisty „prezent”. Jeśli samica zaakceptuje dar, często umieszcza go w gnieździe, co uznawane jest za sygnał rozpoczęcia budowania związku i wspólnego przygotowywania miejsca dla przyszłego potomstwa. Kamienie mają jednak nie tylko symboliczne znaczenie. Pingwiny wykorzystują je do budowy gniazd na skalistym lub lodowym podłożu – układane w niewielki kopczyk pomagają utrzymać jaja powyżej wilgotnej ziemi i chronią je przed wodą z topniejącego śniegu. Dlatego samce starannie wybierają gładkie i odpowiednio ukształtowane kamyki, a w koloniach często dochodzi nawet do rywalizacji o najlepsze egzemplarze. Zdarza się, że ptaki podkradają je z gniazd sąsiadów, co pokazuje, jak cennym „zasobem” są w czasie sezonu lęgowego. Podobny zwyczaj występuje również u innych gatunków, m.in. pingwinów Adeli czy pingwinów maskowych, choć nie wszystkie pingwiny budują gniazda z kamieni. U tych, które to robią, rytuał przekazywania kamyków pełni podwójną funkcję: jest zarówno elementem zalotów, jak i praktycznym początkiem wspólnego gniazda. Właśnie dlatego wielu biologów porównuje ten gest do symbolicznego „zaręczynowego pierścionka” w świecie pingwinów – niewielkiego daru, który oznacza gotowość do stworzenia pary i wychowania młodych. Źródła: Washington Post, Edinburgh News, Heraldo USA, One Earth, Discover Wildlife Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Punch wreszcie zyskuje akceptację stada. Największa zagadka dotyczy jednak jego matki
Punch, młody makak japoński z ZOO w Ichikawie, coraz lepiej odnajduje się w stadzie po odrzuceniu przez matkę. Choć dziś ma nowych towarzyszy i rzadziej szuka pocieszenia w pluszowej zabawce, biologów nadal zastanawia, dlaczego w ogóle doszło do tak rzadkiego zachowania.
Punch przyszedł na świat 26 lipca 2025 roku w ogrodzie zoologicznym w mieście Ichikawa, niedaleko Tokio. Jego historia zyskała światowy rozgłos, gdy do sieci trafiły zdjęcia i filmy przedstawiające osamotnionego malca kurczowo trzymającego pluszową zabawkę po odrzuceniu przez matkę. Sława Puncha przybrała takie rozmiary, że ZOO musiało wprowadzić ograniczenia dla odwiedzających i nakaz zachowania ciszy. Jego sytuacja w stadzie na początku nie była wesoła – inne małpy go prześladowały. Nowe informacje są optymistyczne: Punch ma przyjaciół i coraz lepiej sobie radzi. Biolodzy z uniwersytetu Concordia zastanawiają się jednak dlaczego w ogóle doszło do porzucenia przez matkę. Okazuje się że w naturze coś takiego się praktycznie nie zdarza. Przełom w integracji ze stadem Obecnie sytuacja Puncha uległa znacznej poprawie. Siedmiomiesięczny maluch coraz śmielej nawiązuje kontakty społeczne w grupie liczącej około 60 osobników. Coraz częściej widuje się go w towarzystwie dorosłych małp, na których plecy próbuje się wspinać. Makaki zaczynają go akceptować: iskać i przytulać. Punch stopniowo uczy się skomplikowanych zasad panujących w małpiej społeczności. Wcześniej wychowywany przez ludzi małpek nie potrafił się odnaleźć. Dzięki naturalnej elastyczności behawioralnej swojego gatunku, ma jednak ogromną szansę na pełną integrację ze stadem. Pożegnanie z pluszakiem Punch coraz rzadziej korzysta ze swojego ukochanego pluszaka. Zabawka została mu podsunięta tuż po urodzeniu, aby nauczyć go odruchu chwytania, który u noworodków makaków jest niezbędny do trzymania się futra matki. Przez kilka miesięcy pluszowy orangutan był jedynym źródłem komfortu: Punch tulił się do niego w trudnych chwilach. Dziś dyrektor ZOO, Shigekazu Mizushina, z optymizmem podkreśla, że Punch „wyrasta” z pluszaka. Wciąż sypia z nim każdej nocy, ale opiekunowie liczą, że w końcu zacznie zasypiać z innymi członkami stada. Makaki w naturze są niezwykle troskliwe Porzucenie noworodka jest wśród makaków japońskich niemal niespotykane w naturze. Małpy te słyną z niezwykle silnego instynktu macierzyńskiego. Badacze z uniwersytetu Concordia obserwują dzikie makaki na wyspie Awaji w Japonii od ponad 25 lat. Twierdzą że dzikie matki nie porzucają swoich dzieci, nawet jeśli są chore. Przywołują przykłady niezwykłej wręcz opieki nad słabszymi młodymi. Jedna z nich np. podtrzymywała swoje niepełnosprawne dziecko, pomagając mu chodzić. Inna nosiła dziecko kilka lat dłużej, niż zwykle robią to makaki. Nawet w przypadku śmierci młodego matka potrafi nosić jego ciało przez wiele dni. Jeśli któraś z matek słabo sobie radzi, zawsze może liczyć na pomoc innych samic w stadzie. W niewoli może tego zabraknąć. Dlaczego matka odrzuciła Puncha? Przypadek Puncha według biologów wynika prawdopodobnie właśnie ze specyfiki życia w niewoli. Sądzą, że jego matka mogła być zestresowana otoczeniem lub brakowało jej odpowiednich wzorców społecznych. Statystyki wskazują, że w ogrodach zoologicznych do porzuceń u makaków dochodzi w około 7,7% przypadków, najczęściej u matek o niskiej randze w stadzie lub rodzących po raz pierwszy. Źródła: The Conversation, The Independent Nasza autorka Magdalena Rudzka Redaktorka i wydawczyni National-Geographic.pl. Wcześniej związana m.in. z National Geographic Traveler i magazynem pokładowym PLL LOT Kaleidoscope. Z wykształcenia humanistka (MISH i SNS PAN), ale to przyroda stanowi jej największą pasję. Szczególnie bliskie są jej ekosystemy słodkowodne, a prawdziwym „konikiem” są ryby. W National-Geographic.pl pisze o swoich przyrodniczych pasjach, nauce i medycynie. Prywatnie ceni sobie podróże po nieoczywistych kierunkach, ze szczególnym sentymentem do Europy Środkowej i Wschodniej.
Warszawskie ZOO szuka imienia dla nowego, uroczego mieszkańca. Musi zaczynać się na konkretną literę
W ZOO w Warszawie urodził się samczyk wikunii andyjskiej. Ten pochodzący w Ameryki Południowej gatunek to krewny lamy i alpaki. Malec rośnie szybko i jest zdrowy, a ogród właśnie ogłosił plebiscyt na imię dla niego. Jest tylko jeden warunek: musi zaczynać się na literę „R”.
Według informacji udostępnionych przez ZOO, maluch urodził się pod koniec zeszłego roku i już przebywa na wybiegu, gdzie mogą go obejrzeć odwiedzający. Wikunia andyjska to dziki przodek udomowionej alpaki. Stołeczne ZOO posiada oba gatunki. Słodziak z Warszawy szuka imienia „ Poznajcie samczyka, który podbija serca zwiedzających na wybiegu. Chłopiec rośnie zdrowo i dobrze dogaduje się ze swoim starszym rodzeństwem i resztą stada. Póki co wciąż trzyma się blisko swojej mamusi, ale z czasem będzie stawał się coraz bardziej samodzielny” – pisze ZOO w mediach społecznościowych. Propozycje imion dla samczyka, wedle wskazówek ogrodu, powinny zaczynać się na literę „R”. Można je zgłaszać do 8 marca, pod postem ZOO na Facebooku. Spośród nich opiekunowie wybiorą najciekawsze, a potem odbędzie się ostateczne głosowanie. Wśród nadesłanych propozycji są już m.in.: Romeo, Rafael, Raptus i Rysiek. Wełniany skarb Ameryki Południowej Wikunia andyjska (Lama vicugna) to najmniejszy ssak z rodziny wielbłądowatych, zamieszkujący suche i zimne płaskowyże Andów, na wysokościach od 3500 do 5750 m n.p.m.. Zamieszkuje m.in. tereny Peru, Boliwii, Chile i Argentyny. Jednym z jej niezwykłych przystosowań życia wysoko w górach jest serce o masie o połowę większej niż u innych ssaków podobnej wielkości. Wikunie są aktywne w dzień i żyją w stadach rodzinnych, zwanych haremami, składających się z samca, kilku samic oraz młodych. Wikunie słyną z wyjątkowo gęstej, puszystej i miękkiej wełny. Ich podszerstek prawie nie różni się od włosów okrywowych, co sprawia, że runo jest niezwykle jednolite. Wełna stała się przyczyną masowych polowań na wikunie – po przybyciu konkwistadorów do Ameryki Południowej w wyniku polowań ginęły dziesiątki tysięcy osobników rocznie. Gatunek był bliski wyginięcia. Dzięki wprowadzeniu ścisłej ochrony, konwencji CITES oraz tworzeniu parków narodowych, dziś populacja wzrosła do ok. 350 tysięcy osobników (dane z 2009 roku). Źródła: Warszawskie ZOO, Urząd M.St. Warszawy Nasza autorka Magdalena Rudzka Redaktorka i wydawczyni National-Geographic.pl. Wcześniej związana m.in. z National Geographic Traveler i magazynem pokładowym PLL LOT Kaleidoscope. Z wykształcenia humanistka (MISH i SNS PAN), ale to przyroda stanowi jej największą pasję. Szczególnie bliskie są jej ekosystemy słodkowodne, a prawdziwym „konikiem” są ryby. W National-Geographic.pl pisze o swoich przyrodniczych pasjach, nauce i medycynie. Prywatnie ceni sobie podróże po nieoczywistych kierunkach, ze szczególnym sentymentem do Europy Środkowej i Wschodniej.
Bożenka odnaleziona! Jednooki manul z poznańskiego ZOO już w domu
Przez ostatnie dwa dni oczy miłośników zwierząt w całej Polsce zwrócone były na poznański ogród zoologiczny. Wszystko za sprawą Bożenki – samicy manula, która w tajemniczych okolicznościach zniknęła ze swojego wybiegu. Na szczęście, po pełnej napięcia akcji poszukiwawczej, kot bezpiecznie wrócił do domu, a cała historia zakończyła się pomyślnie.
Zdarzenie to postawiło na nogi nie tylko pracowników ogrodu, ale i służby miejskie oraz mieszkańców okolicznych terenów. Podczas rutynowego porannego obchodu w środę, 25 lutego 2026, opiekunowie zauważyli, że pomieszczenia, w których przebywała Bożenka, zostały otwarte. Wstępne ustalenia były niepokojące: wszystko wskazywało na to, że zwierzę zostało wypuszczone celowo. Sytuacja była poważna, ponieważ manul, mimo swojego sympatycznego wyglądu, nie jest zwierzęciem domowym ani oswojonym. Na szczęście po 2 dniach „na gigancie” Bożenka została znaleziona, złapana i już 27 lutego rano wróciła na wybieg. Eskapada jednookiej Bożenki „W trakcie porannego obchodu zauważono, że zostały otwarte pomieszczenia, w których zwierzę przebywało. Z naszych ustaleń wynika, że mogła zostać wypuszczona celowo przez nieznanego sprawcę” – alarmował ogród zoologiczny. ZOO poprosiło też okolicznych mieszkańców o zachowanie czujności i niepodejmowanie prób samodzielnego zbliżania się do zwierzęcia. Kluczowy był szybki kontakt z ZOO lub Strażą Miejską. Bożenka jest manulem którego nie sposób pomylić z żadnym innym: nie ma lewego oka, które straciła w młodym wieku. Ten szczegół mógł ułatwić jej identyfikację, w razie gdyby ktoś nie miał pewności, czy np. nie jest to kot domowy. Szczęśliwe zakończenie Zgłoszenia o Bożence zaczęły spływać szybko. Krążyła po terenach przyległych do ZOO, widziano ją między innymi w okolicach Jeziora Maltańskiego oraz przy Stawie Olszak. Ostatecznie cała historia zakończyła się sukcesem. Bożenka została odnaleziona i wróciła na teren ogrodu. Pracownicy ZOO żartobliwie podsumowali jej eskapadę jako nieplanowany „city break”. Choć zwierzak jest w dobrym stanie, profilaktycznie pozostanie pod obserwacją do poniedziałku, 2 marca. Pracownicy ZOO podkreślają, że pomoc mieszkańców i ich czujność miały kluczowe znaczenie dla odnalezienia Bożenki. Pytanie, kto i po co ją wypuścił, pozostaje póki co bez odpowiedzi. Uciekinierzy i gwiazdy internetu: słynne polskie manule To nie pierwszy raz, kiedy manul znalazł się poza poznańskim ZOO. W 2020 roku jeden z 6 młodych uciekł z nowo wybudowanego wybiegu. Na szczęście udało się go złapać w pobliżu Jeziora Maltańskiego, gdzie polował na gołębie. Na początku lutego 2026 samica Jessie z ZOO w Warszawie, została wybrana Zwierzakiem Roku 2025, zdobywając niemal 1000 głosów i pokonując kilkanaście innych gatunków. W 2023 roku samiec Magellan z ZOO w Poznaniu został uznany za najpiękniejszego na świecie, w żartobliwych zawodach „Manul World Cup”. W decydującym głosowaniu mieszkaniec poznańskiego zoo pokonał kota z Japonii, zdobywając łącznie ponad 130 tysięcy głosów. Źródło: ZOO Poznań Nasza autorka Magdalena Rudzka Redaktorka i wydawczyni National-Geographic.pl. Wcześniej związana m.in. z National Geographic Traveler i magazynem pokładowym PLL LOT Kaleidoscope. Z wykształcenia humanistka (MISH i SNS PAN), ale to przyroda stanowi jej największą pasję. Szczególnie bliskie są jej ekosystemy słodkowodne, a prawdziwym „konikiem” są ryby. W National-Geographic.pl pisze o swoich przyrodniczych pasjach, nauce i medycynie. Prywatnie ceni sobie podróże po nieoczywistych kierunkach, ze szczególnym sentymentem do Europy Środkowej i Wschodniej.
Wyjątkowy ssak z Grenlandii w gdańskim ZOO. „To jedyne takie zwierzę w kraju”
Gdański Ogród Zoologiczny ma nowego domownika. W trójmieście zamieszkał piżmowół arktyczny, który do Polski przypłynął z Helsinek. Ten wyjątkowy ssak jest pierwszym zwierzęciem tego gatunku, które zamieszkało w Polsce.
Gdański Ogród Zoologiczny pochwalił się zwierzęciem, które stało się nowym mieszkańcem trójmiejskiego ZOO. Piżmowół arktyczny jest pierwszym zwierzęciem tego gatunku, które zamieszka na terenie naszego kraju. W Gdańsku zadomawia się młody samiec o imieniu Quiller, a w najbliższych tygodniach dołączyć ma do niego drugi osobnik, także samiec. Podróż z Helsinek do Trójmiasta Przedstawiciel gatunku objętego międzynarodowym programem hodowlanym przyjechał do Polski ze stolicy mroźnej Finlandii – Helsinek. Aby dotrzeć nad polskie morze, zwierzę musiało pokonać wymagającą drogę w skrzyni transportowej umieszczonej na specjalnie przygotowanym busie. Co więcej, z racji granicy w postaci Morza Bałtyckiego, piżmowół musiał skorzystać z przeprawy promowej. Quiller zamieszkał na wybiegu, który wcześniej był domem dla trójmiejskich jaków. Zwierzęta te opuściły Gdański Ogród Zoologiczny, zwalniając miejsce innym ssakom lubiącym mroźny klimat. Izabela Krause, zastępca dyrektora ds. hodowlanych Gdańskiego Ogrodu Zoologicznego, zapowiada, że celem gdańskiego ZOO jest rozpoczęcie hodowli tych wyjątkowych zwierząt. Arktyczny ssak z Grenlandii Naturalnym środowiskiem życia piżmowołów arktycznych jest tundra znajdująca się na półkuli północnej. Ssaki te można zaobserwować m.in. na Alasce, w Kanadzie czy na Grenlandii. Sierść piżmowołów, często określana jako jedna z najcieplejszych na świecie, pozwala zwierzętom wytrzymywać temperatury sięgające nawet –50°C. Podszerstek (gęsta, miękka i krótka warstwa sierści znajdująca się pod wierzchnim włosem u wielu ssaków) stanowi jedno z najbardziej wartościowych naturalnych włókien na świecie, z którego powstają luksusowe szale, czapki i swetry. Piżmowół arktyczny posiada również interesującą strategię obronną. W momencie pojawienia się drapieżnika ssaki te ustawiają się w okrąg, tworząc naturalną tarczę. W samym środku formacji znajdują się młode, niezdolne do samodzielnej obrony. Jedyne zwierzę w kraju czeka na towarzystwo Póki co piżmowół Quiller spędza czas w Gdańskim Ogrodzie Zoologicznym w pojedynkę. Na brak towarzystwa nie może jednak narzekać, o czym świadczą liczne grupy turystów zainteresowanych nowym mieszkańcem ZOO. W najbliższym czasie do młodego samca ma dołączyć kolejny samiec. W przyszłości władze ZOO biorą pod uwagę sprowadzenie również samicy, co pozwoliłoby rozwinąć hodowlę tego wyjątkowego gatunku. Jak mówi Izabela Krause, na pojawienie się potencjalnej partnerki gdańskie piżmowoły będą musiały jeszcze chwilę zaczekać. Jak zobaczyć piżmowoła? Gdański Ogród Zoologiczny jest otwarty dla zwiedzających codziennie przez cały rok w godzinach 9:00–15:00. Sytuacja zmienia się w sezonie wiosenno-letnim (tj. od maja do września), kiedy ZOO można odwiedzać do godziny 19:00. Należy jednak pamiętać, że kasy biletowe oraz wejście na teren ogrodu są czynne do jednej godziny przed zamknięciem. Źródło: ZOO Gdańsk
Poznajcie Zwierzaka Roku 2025 warszawskiego ZOO. Jessie podbiła serca internautów, choć jest bardzo skrytą damą
Doroczne głosowanie na Zwierzaka Roku, organizowane przez warszawski ogród zoologiczny, przyciąga tysiące internautów. Nie inaczej było i tym razem. Oddano tysiące głosów, a wśród 12 finalistów najbardziej urocza okazała się samica manula stepowego o imieniu Jessie.
„Nasza przeurocza samica manula stepowego absolutnie skradła Wasze serca w ubiegłym roku i oddaliście na nią w sumie niemal 1000 głosów. Drugie miejsce z wynikiem niemal 600 głosów uzyskała żyrafa Pietruszka, a trzecie małe góralki” – informuje warszawskie ZOO. Skryta dama Jessie i nowy trend zwiedzania ZOO Jessie, jak wszystkie manule, jest zwierzakiem wyjątkowo skrytym. „Wiele osób zastanawiało się, czy nasza samiczka faktycznie zamieszkuje wybieg niedaleko wejścia od strony ul. Ratuszowej, ponieważ jest bardzo skrytą damą i niewielu szczęściarzy miało okazję ją podziwiać. Tak zrodziła się legenda – Jessie jest czy jej nie ma?” – pisze ogród zoologczny. Pracownicy dodają, że wypatrywanie Jessie to nowy trend wśród zwiedzających, którzy czasem tłumnie gromadzą się pod jej wybiegiem. „Dajcie znać, czy udało Wam się spotkać Jessie i jednocześnie przypominamy, że to wyjątkowa pani, która lubi spokój i jeśli chcecie ją odwiedzić, to warto nie tworzyć tłumu pod jej wybiegiem. I jeszcze jedno: nawet jeśli Wy jej nie widzicie, to Jessie ma Was na oku!” – tłumaczą pracownicy ZOO. Polskie manule: światowa sława Magellana z Poznania Polska ma szczęście do sławnych manuli. W 2023 roku samiec Magellan z ZOO w Poznaniu został uznany za najpiękniejszego na świecie, w żartobliwych zawodach „Manul World Cup”. W decydującym głosowaniu mieszkaniec poznańskiego zoo pokonał kota z Japonii, zdobywając łącznie ponad 130 tysięcy głosów. To niejedyna ciekawa historia z Poznania, związana z manulami. W 2020 roku jeden z 6 młodych uciekł z tamtejszego ZOO, z nowo wybudowanego wybiegu. Na szczęście udało się go złapać w pobliżu Jeziora Maltańskiego, gdzie polował na gołębie. Manul: skryty drapieżnik z Azji Środkowej Manul stepowy (Otocolobus manul) to niewielki przedstawiciel kotowatych i jeden z najbardziej charakterystycznych i fotogenicznych dzikich kotów. Choć na zdjęciach może się wydawać spory, w rzeczywistości jest wielkości kota domowego – jego masa ciała to 2 do 5 kg. Za złudzenie optyczne odpowiada najgęstsze futro wśród wszystkich kotowatych, które chroni go przed mrozami jego naturalnego środowiska – Azji Środkowej. Kolejnym jego znakiem rozpoznawczym są nietypowe dla małych kotowatych okrągłe źrenice oraz nisko osadzone, szeroko rozstawione uszy. Taka budowa głowy pozwala mu niemal niezauważalnie wyglądać zza skał podczas polowania. To samotnik i terytorialista. Jest zwierzęciem skrytym, prowadzącym głównie nocny tryb życia. Jego dieta składa się głównie z szczekuszek (małych ssaków z rzędu zajęczaków) oraz gryzoni. Manule są wyjątkowo trudne w hodowli, a ZOO w Poznaniu doczekało się w 2020 roku aż szóstki młodych. Źródło: Warszawskie ZOO Nasza autorka Magdalena Rudzka Redaktorka i wydawczyni National-Geographic.pl. Wcześniej związana m.in. z National Geographic Traveler i magazynem pokładowym PLL LOT Kaleidoscope. Z wykształcenia humanistka (MISH i SNS PAN), ale to przyroda stanowi jej największą pasję. Szczególnie bliskie są jej ekosystemy słodkowodne, a prawdziwym „konikiem” są ryby. W National-Geographic.pl pisze o swoich przyrodniczych pasjach, nauce i medycynie. Prywatnie ceni sobie podróże po nieoczywistych kierunkach, ze szczególnym sentymentem do Europy Środkowej i Wschodniej.
Walentynkowa akcja zoo hitem sieci. Możesz nazwać owada imieniem eks i zobaczyć, jak staje się posiłkiem
Walentynki zbliżają się wielkimi krokami. Dla jednych to czas romantycznych kolacji i serduszek, dla innych – data, która nieuchronnie przywołuje wspomnienia byłych partnerów. Zoo w Łodzi postanowiło z tej okazji podejść do tematu z przymrużeniem oka i zaproponowało nietypowy sposób na symboliczne zamknięcie pewnego rozdziału. W roli głównej… surykatka i karaczan.
Orientarium ZOO Łódź opublikowało w mediach społecznościowych wpis, który błyskawicznie przyciągnął uwagę internautów. Placówka zachęca, by z okazji walentynek nadać imię swojego byłego partnera wybranemu owadowi, a następnie… przekazać go jako posiłek dla surykatki. Utrzymana w żartobliwym tonie akcja wywołała już lawinę komentarzy i udostępnień. Walentynki w zoo w Łodzi. Nazwij karaczana imieniem byłego i nakarm surykatkę Łódzkie Orientarium postanowiło w tym roku podejść do walentynek z dużą dawką dystansu i czarnego humoru, wykorzystując emocje, które wielu osobom towarzyszą podczas tego święta. W mediach społecznościowych zoo opublikowało ofertę, która w krótkim czasie zyskała ogromne zainteresowanie i wywołała tysiące reakcji. Akcja polega na symbolicznym „zamknięciu rozdziału” z byłym partnerem lub partnerką. Wystarczy nadać karaczanowi imię ex, a następnie owad trafi jako pokarm do surykatki. Hasło kampanii brzmi: „Miłość przeminęła, apetyt pozostał”, a organizatorzy od początku podkreślają żartobliwy, symboliczny i charytatywny charakter inicjatywy. Przygotowano trzy pakiety „adopcyjne”: za 50 zł uczestnik otrzymuje certyfikat i imię dla karaczana, za 150 zł – dodatkowo zdjęcie z „konsumpcji”, natomiast opcja VIP za 300 zł umożliwia osobiste nakarmienie surykatki (liczba miejsc jest ograniczona). Zoo informuje też jasno, że cały dochód trafi do Fundacji Pangolin wspierającej ochronę zagrożonych gatunków, dzięki czemu żart ma jednocześnie realny wymiar pomocowy. Cała akcja przypadła do gustu rozbawionym internautom, którzy w komentarzach pisali: „Genialny pomysł”, „Przepiękna akcja”, „Padłam”, „Kocham” czy „Oj chyba będzie dużo chętnych, surykatkom grozi powiększenie obwodu w pasie”. Pojawiły się też żartobliwe sugestie, by „drugą edycję zrobić na Dzień Pracy z imieniem wrednego szefa”, co dodatkowo zwiększyło rozpoznawalność akcji w sieci. Nie zabrakło jednak też głosów krytycznych. Część komentujących pytała, czy akcja nie promuje negatywnych emocji, na co zoo odparło, że nie chodzi o nienawiść ani krzywdzenie kogokolwiek, lecz o humor, dystans i symboliczne odreagowanie. W odpowiedziach podkreślano, że dla zwierząt liczy się wyłącznie świeży, bezpieczny pokarm, a cała forma ma charakter zabawowy i dobroczynny. Dzięki temu kampania stała się jednocześnie internetowym żartem, przykładem niestandardowej komunikacji instytucji oraz realnym wsparciem działań na rzecz ochrony zwierząt. Akcja trwa do 28 lutego 2026 roku. Czy karaczany to przysmak surykatek? Dieta, zachowania i rola owadów w ich żywieniu Surykatki, jako niewielkie ssaki z rodziny mangustowatych, w naturze mają wszechstronną i wysokoenergetyczną dietę, idealnie dostosowaną do życia w suchych i półpustynnych regionach Afryki Południowej. Choć w zoo często kojarzymy je z zabawnymi zachowaniami czy ciekawskim spojrzeniem, ich prawdziwe życie jest znacznie bardziej złożone. W naturze surykatki zjadają szeroki wachlarz pokarmów, wśród których owady stanowią kluczowy składnik diety. Karaczany, pasikoniki czy mrówki dostarczają im wartościowego białka, tłuszczów i mikroelementów potrzebnych do utrzymania energii i zdrowia w trudnym środowisku. Owady są dla surykatek nie tylko łatwo dostępnym źródłem pożywienia, ale też doskonale odpowiadają ich potrzebom metabolicznym. Surykatki spędzają dużą część dnia na poszukiwaniu pokarmu, a zdobywanie owadów wymaga zręczności, ostrożności i szybkości, co z kolei wpływa na ich intensywny tryb życia. Poza owadami ich dieta może obejmować również jaja, małe gady, korzonki roślinne czy owoce. Jednak to właśnie bezkręgowce stanowią najczęstszy i najbardziej wartościowy element posiłków, szczególnie w środowisku naturalnym. W warunkach ogrodów zoologicznych surykatkom podaje się pokarmy specjalnie zbilansowane przez dietetyków zwierzęcych, które odzwierciedlają naturalne preferencje, ale również dbają o zdrowie i profil odżywczy. Karaczany, będące jednym z bardziej znanych elementów ich jadłospisu, są więc nie tylko „smakołykiem” z akcji walentynkowej, ale realnym składnikiem diety tych zwierząt – bogatym w białko i antyoksydanty, a także wspierającym dobre samopoczucie tych towarzyskich ssaków. Źródła: Facebook, Science Direct Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
W warszawskim ZOO przyszedł na świat słynny ssak. Wybór imienia dla kanczyla może pomóc innym
Warszawski ogród zoologiczny ma nowego domownika. Na świat przyszedł filigranowy kanczyl jawajski powszechnie zwany również myszojeleniem. Póki co, nowo urodzony mieszkaniec czeka na swoje imię, z którego wyborem wiąże się akcja charytatywna.
Pierwszy kanczyl jawajski pojawił się w warszawskim ZOO w 2020 roku, kiedy to zwierzę przyjechało do stolicy Polski z ogrodu w szwajcarskim Brnie. Rok później do niewielkiego Arnolda dołączyła, przywieziona z Łodzi Linda, których owocem miłości stał się nowo narodzony kanczyl. Dzięki swojemu rozczulającemu wyglądowi maluch szybko zyskał swoich pierwszych fanów, którzy cierpliwie wypatrują zwierzęcia w jednym z zoologicznych pomieszczeń. Kanczyl – filigranowy celebryta O zwierzętach z rodziny kanczylowatych zrobiło się głośno za sprawą popularnej piosenki opisującej jednego z najmniejszych ssaków kopytnych świata. Internauci pokochali filigranowy rozmiar zwierzęcia oraz jego podobieństwo do sarny czy jelenia. Wieść o stworzeniu o rozmiarze królika, który do tego stawia kroki za pomocą niewielkich kopytek, szybko rozniosła się po internecie, który od razu mianował kanczyla mianem myszojelenia. Film z popularną piosenką zdobył w serwisie YouTube już ponad 1,5 miliona wyświetleń. Nieśmiały wojownik Niestety internetowa popularność kanczyli nie przekłada się na liczbę ich populacji w naturze. Kuzyn nowego mieszkańca warszawskiego ZOO – kanczyl srebrnogrzbiety – przez lata pozostawał uznawany za gatunek wymarły, aż do momentu, gdy w 2019 roku naukowcom udało się odnotować aktywność tego miniaturowego zwierzęcia w Wietnamie. Od tamtej pory zarówno kanczyl srebrnogrzbiety, jak i jawajski posiadają kategorię DD w Czerwonej Księdze zagrożonych gatunków. Oznacza to, że na temat występowania obu gatunków nadal brakuje wystarczających informacji, które mogłyby pozwolić na dokładne określenie rozmiaru populacji myszojeleni. Jak więc te ważące raptem od 1,5 do 2,2 kilograma zwierzęta potrafią poradzić sobie w gąszczu azjatyckiej dżungli? Kanczyl jawajski posiada interesujący mechanizm obronny, wykorzystywany w sytuacji zagrożenia. W niewielkim pyszczku zwierzęcia kryją się wyjątkowo ostre kły, które przy ataku przeciwnika służą kanczylowi jako ostrze obronne. Myszojelenie potrafią również wydawać dźwięki odstraszające potencjalnych rywali w naturalnym środowisku. Racice o średnicy ołówka, którymi ssaki te uderzają o ziemię w tempie siedem razy na sekundę, imitują werbel. W ten sposób płoszą drapieżniki. Jak będzie miał na imię warszawski maluch? Choć nowo urodzony kanczyl kroczy już po Ptaszarni Warszawskiego ZOO, poznając zakamarki swojego nowego domu, to dostrzeżenie filigranowego zwierzęcia nie należy do najprostszych zadań. Ten nieśmiały ssak preferuje życie nocne, przez co w ciągu dnia bardzo trudno jest go wypatrzeć. W godzinach otwarcia stołecznego ogrodu zoologicznego, maluch ze swoimi rodzicami ukrywa się gdzieś pomiędzy krzewami porastającymi to unikatowe pomieszczenie w ZOO. Może łatwiej byłoby skłonić zwierzę do ukazania się, gdybyśmy mogli zawołać młodego myszojelenia jego nowym imieniem? Aby jednak to zrobić, musimy poczekać do końca trwania aukcji charytatywnej realizowanej w ramach Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Warszawskie ZOO ogłosiło bowiem, że ten, kto wygra dobroczynną licytację, będzie mógł samodzielnie wybrać imię dla nowego mieszkańca ogrodu zoologicznego. Wśród sugestii użytkowników portalu Facebook pojawiają się terminy nawiązujące do nazw owoców, innych zwierząt czy po prostu zdrobnienia ludzkich imion. Aukcja trwa do 14 lutego, a obecna najwyższa wylicytowana kwota wynosi ponad 3 tysiące złotych (stan na 22.01.2025). Tegoroczna akcja WOŚP zbiera pieniądze na diagnostykę i leczenie chorób przewodu pokarmowego u najmłodszych pacjentów. Źródła: UM Warszawa, Warszawa ZOO Nasz autor Olaf Kardaszewski Absolwent Instytutu Stosowanych Nauk Społecznych na Uniwersytecie Warszawskim. Obecnie student magisterskiego kierunku Studiów Miejskich na tej samej uczelni. Interesuje się społecznymi i kulturowymi aspektami zmieniającego się świata, o czym chętnie pisze w swoich pracach. Współprowadzący projekt „Podziemna Warszawa” w National Geographic Polska. Uwielbia podróże, w trakcie których zawsze stara się obejrzeć mecz lokalnej drużyny piłkarskiej.
Tata mundżak kontra Maruśka. Film z wrocławskiego ZOO hitem na całym świecie - dotarł do 12 milionów ludzi
Mały mundżak z wrocławskiego zoo odważył się zaczepić ważącą 1,7 tony samicę nosorożca. Nagranie z tego niezwykłego spotkania stało się globalnym hitem, zdobywając ponad 12 milionów wyświetleń i uwagę mediów na całym świecie. Maleńki jelonek i olbrzymi nosorożec to starzy znajomi - od lat dzielą wspólny wybieg.
Na nagraniu udostępnionym przez zoo Wrocław widzimy nietypowy pojedynek, który rozgrywa się na wspólnym wybiegu. Mały samiec mundżaka chińskiego, ważący kilkanaście kilogramów, staje oko w oko z ponad stukrotnie cięższą samicą nosorożca indyjskiego o imieniu Maruśka. Jelonek odważnie szarżuje w stronę olbrzymiego ssaka, wyraźnie próbując zaznaczyć swoje terytorium. Maruśka reaguje ze spokojem i radością, wykazując zaskakującą cierpliwość wobec zadziornego sąsiada. Skąd tak odważne zachowanie mundżaka? Opiekunowie z wrocławskiego ZOO tłumaczą, że zachowanie mundżaka wynika z naturalnego instynktu. Jego partnerka miała w tym czasie ruję, co podniosło poziom hormonów u samca i wywołało u niego potrzebę obrony terytorium. Jego celem było jednoznaczne zasygnalizowanie, że to on dominuje na danym obszarze. Nie była to agresja, ale nie była to też zabawa, tylko poważny sygnał. A Maruśka potraktowała całą sytuację jako formę zabawy. Według relacji opiekunów, nie wykazała żadnych agresywnych zachowań wobec mundżaka, a nawet odpowiedziała mu w sposób przypominający zaczepki o charakterze towarzyskim. Tylko w jednym momencie parsknęła i się wycofała, dając do zrozumienia, że nie chce kontynuować interakcji. „A jak ich relacja wygląda na co dzień? Nosorożce z mundżakami mieszkają razem w naszym zoo od lat, mają osobne sypialnie, ale wspólne »podwórko«. Z niejednego talerza sianko razem jedli i, jak widać, zazwyczaj panuje tu pełna zgoda" – tłumaczy ogród zoologiczny pod kolejnym filmem, przedstawiającym wspólny posiłek mundżaków i nosorożca. Zagraniczne media zachwycone duetem z Wrocławia Nagranie opublikowane przez ZOO Wrocław zdobyło ogromną popularność w sieci. Według pracowników film tylko na oficjalnych profilach ZOO w mediach społecznościowych osiągnął ponad 12 milionów wyświetleń – a licznik nadal tyka! Na samym Facebooku materiał odnotował ponad 1,5 miliona wyświetleń w ciągu zaledwie 5 godzin od publikacji. Materiał szybko przykuł uwagę mediów z całego świata. O niecodziennym pojedynku napisały m.in.: BBC, NBC, The Independent, RTL, The Sun, Huffington Post, The Telegraph, CNN, The Times of India oraz włoska La Repubblica. Fakt, że historia z polskiego zoo została tak szeroko zauważona, potwierdza siłę internetu w promowaniu pozytywnych i nietypowych zjawisk. Kim są bohaterowie viralowego filmu? Nieustraszony „Tata Mundżak”, bo tak pieszczotliwie nazywają go opiekunowie, w dokumentach figuruje jako Balcer Taduś. To mundżak chiński (Muntiacus reevesi) – niewielki gatunek jelenia występujący we wschodniej Azji, głównie w Chinach i na Tajwanie. Prowadzi samotniczy, terytorialny tryb życia, a dzięki dużej zdolności do adaptacji został introdukowany do Europy, gdzie w niektórych regionach uznawany jest za gatunek inwazyjny. Maruśka jest samicą nosorożca indyjskiego. Wrocławskie ZOO tak opisuje ten gatunek: „nosorożec indyjski ma jeden róg, który może dorastać do 57 cm długości. To właśnie przez niego zwierzęta padają ofiarą kłusowników – w pseudomedycynie tradycyjnej przypisuje mu się cudowne właściwości, choć zbudowany jest tak samo jak ludzkie paznokcie. To prawdziwi giganci – długość ciała do 3,8 m, wysokość 1,9 m i waga nawet 3 tony. A mimo to potrafią biegać z prędkością 55 km/h i świetnie pływają. Dieta? Głównie trawa, liście i gałązki, ale też owoce i rośliny wodne. Jeszcze w XX wieku nosorożców indyjskich zostało zaledwie 100. Dzięki ochronie dziś ich populacja liczy ok. 3600 osobników. Ponad 2500 żyje w Parku Narodowym Kaziranga, a obecnie trwają działania, by odnowić populację w Parku Narodowym Manas”. Źródła: ZOO Wrocław, TVN24 Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
„Huczna zabawa nie jest warta traumy zwierząt”. Ogrody zoologiczne i parki narodowe apelują o ciszę w Sylwestra
Ostatni dzień roku jest trudny nie tylko dla milionów zwierząt domowych. Eksperci z parków narodowych i ZOO alarmują: dla dzikich i egzotycznych zwierząt sylwestrowa noc to fizyczny ból i ogromny stres.
Kampinoski i Bieszczadzki Park Narodowy oraz Ogrody Zoologiczne w Warszawie i Opolu zaapelowały o powstrzymanie się od strzelania w Sylwestra. Ten wspólny głos ekspertów warto wziąć sobie do serca. Tłumaczą że to, co dla ludzi jest chwilową rozrywką, dla zwierząt oznacza strach, ból i walkę o przetrwanie. „Kocham nie strzelam” – jak dzikie zwierzęta odbierają fajerwerki? Kampinoski Park Narodowy w swojej kampanii „Kocham, nie strzelam” podkreśla, że dzicy mieszkańcy lasów postrzegają świat zupełnie inaczej niż ludzie. Zwierzęta dysponują znacznie czulszym słuchem oraz szerszym zakresem odbieranych częstotliwości, przez co huk fajerwerków jest dla nich bodźcem nie tylko głośnym, ale wręcz fizycznie bolesnym. Huk fajerwerków dla zwierząt jest jak nagłe znalezienie się w centrum głośnej burzy, której nie da się zrozumieć ani przed którą nie ma gdzie się schować. Nagłe i nieregularne wybuchy uniemożliwiają zwierzętom zinterpretowanie źródła zagrożenia, co uruchamia kaskadę reakcji stresowych: gwałtowny wyrzut adrenaliny i kortyzolu, przyspieszenie akcji serca oraz silne napięcie mięśniowe. Jedyną możliwą reakcją staje się paniczna, chaotyczna ucieczka, podczas której łosie, jelenie czy dziki wpadają na ogrodzenia, przebiegają przez drogi narażając się na kolizje lub opuszczają bezpieczne ostępy, gubiąc przy tym swoje młode. Bieszczadzki Park Narodowy zwraca uwagę, że niektóre ssaki mogą zostać wręcz wybudzone ze snu zimowego, co może poskutkować tym, że nie przeżyją zimy. Sylwestrowa tragedia ptaków i zanieczyszczenie powietrza Szczególnie tragiczne konsekwencje dotyczą ptaków. Nagłe wybuchy powodują masowe, nocne zrywanie się stad do lotu, co zimą oznacza ogromny wydatek energetyczny, mogący decydować o ich przeżyciu. Zdezorientowane ptaki rozbijają się o budynki, drzewa i linie energetyczne. KPN zwraca też uwagę na degradację środowiska: spalanie pirotechniki uwalnia do atmosfery pyły zawieszone, związki siarki i metale ciężkie, które osiadają na glebie i trafiają do wód. Pozostałości po petardach to toksyczne odpady, które na obszarach chronionych mają szczególnie negatywny wpływ na ekosystem. Ogrody zoologiczne: zwierzęta egzotyczne też cierpią Ogrody Zoologiczne w Warszawie i Opolu uzupełniają ten obraz o perspektywę zwierząt egzotycznych w mieście. Warszawskie ZOO obala mit „jednej nocy”, wskazując, że wielogodzinny festiwal strzelania pozostawia trwały ślad w psychice zwierząt. Wiele gatunków w ogrodach jest wyjątkowo płochliwych i reaguje strachem nawet na drobne bodźce. Choć opiekunowie starają się zapewnić zwierzętom komfort w zamkniętych pawilonach, huk i tak dociera do ich wyostrzonych zmysłów. ZOO w Opolu opisuje noc sylwestrową jako czas, który dla zwierząt „brzmi jak zagrożenie”. Obserwacje pracowników pokazują, że w krótkich przerwach między wybuchami zwierzęta desperacko próbują odzyskać poczucie bezpieczeństwa, które zostało im odebrane. Wszystkie te instytucje apelują o rezygnację z fajerwerków i przyłączenie się do akcji takich jak #niestrzelamwsylwestra. Przesłanie jest jasne: to wyraz empatii i szacunku dla przyrody. Źródło: Kampinoski Park Narodowy, Bieszczadzki Park Narodowy, Warszawskie ZOO, ZOO Opole Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
Hipopotamica Pelagia nie żyje. Warszawskie zoo żegna 40-letnią legendę
Nie żyje hipopotam Pelagia – ukochana mieszkanka warszawskiego zoo. Zwierzę miało 40 lat i było najstarszym hipopotamem w Polsce. Jej śmierć poruszyła opiekunów i odwiedzających.
Hipopotamica Pelagia była jedną z najbardziej rozpoznawalnych i lubianych mieszkanek warszawskiego zoo. Przez lata zdobyła serca odwiedzających oraz opiekunów, stając się symbolem nie tylko swojego gatunku, ale także długowieczności. Obecność Pelagii w zoo przyciągała tysiące zwiedzających, którzy z zaciekawieniem przyglądali się jej codziennym zwyczajom. Ile lat miała Pelagia i dlaczego była wyjątkowa? Pelagia zmarła w wieku 40 lat, co czyniło ją najstarszym hipopotamem w Polsce. Ta wyjątkowa długość życia jak na przedstawiciela swojego gatunku była powodem do dumy dla personelu ogrodu zoologicznego. Hipopotamy zazwyczaj dożywają 30–40 lat w niewoli, dlatego jej wiek stanowił potwierdzenie doskonałej opieki i warunków, jakie zapewniało zoo. Gdzie mieszkała Pelagia i jak ją zapamiętają? Pelagia dużą część życia mieszkała w warszawskim zoo, które stało się jej domem. Codziennie odwiedzana przez dzieci, młodzież i dorosłych, była chętnie fotografowana. Pracownicy zoo wspominają ją jako bardzo inteligentne zwierzę. Jej odejście pozostawiło ogromną pustkę, którą trudno będzie zapełnić. Jak zoo w Warszawie pożegnało swoją legendę? Warszawskie ZOO poinformowało o śmierci Pelagii w oficjalnym komunikacie, podkreślając jej wyjątkową rolę w historii ogrodu. W mediach społecznościowych pojawiły się setki wpisów odwiedzających, którzy dzielili się wspomnieniami o Pelagii. Dla wielu była nie tylko zwierzęciem, ale także symbolem dzieciństwa i rodzinnych wizyt w zoo. Śmierć hipopotama Pelagii to nie tylko koniec pewnej epoki dla warszawskiego zoo, ale również przypomnienie o kruchości życia zwierząt nawet tych, które wydają się być z nami od zawsze. Jej historia pozostanie w pamięci tysięcy osób na długo. Źródło: TVP World, Miejski Ogród Zoologiczny im. Antoniny i Jana Żabińskich w Warszawie
Ucieczka flaminga z brytyjskiego zoo stała się sensacją. We Francji rozpoczął nowe życie na wolności
Na początku listopada z rezerwatu przyrody w Kornwalii uciekł młody flaming. Mimo że Frankie miała przycięte pióra na jednym skrzydle, co teoretycznie uniemożliwiało jej długi lot, pokonała ponad 200 kilometrów i dotarła aż do Francji, gdzie rozpoczęła życie w nowym środowisku.
Opiekunowie z Paradise Park w Kornwalii nie spodziewali się, że czteromiesięczna Frankie podejmie próbę ucieczki, która wbrew wszelkim przewidywaniom zakończy się sukcesem. Ptaka trzymano w otoczonym murem ogrodzie, a przycięcie piór miało uniemożliwić mu samodzielny lot. Mimo to 2 listopada młody flaming wzbił się w powietrze, przekraczając granice własnych możliwości. Zdumienie pracowników ogrodu szybko przerodziło się w niedowierzanie, gdy kolejne doniesienia o obserwacjach Frankie zaczęły napływać z francuskiej Bretanii. Jej niezwykła podróż stała się jednym z najbardziej zaskakujących i symbolicznych zwierzęcych „ucieczek” ostatnich lat. Ucieczka framinga. Jak Frankie pokonała około 200 km? Frankie opuściła Paradise Park 2 listopada, w chwili gdy wietrzna aura nad Kornwalią sprzyjała niekontrolowanym podmuchom. Zdaniem kuratora ogrodu, Davida Woolcocka, to właśnie wiatr mógł stać się impulsem do ucieczki: „Podejrzewamy, że podczas ćwiczeń została porwana przez podmuch, który wyniósł ją ponad ogrodzenie. A potem ruszyła w drogę”. Młody flaming, mimo przycięcia piór na jednym skrzydle, zdołał wzbić się na tyle wysoko, by kontynuować lot w kierunku otwartego morza. To wyjątkowe zachowanie zaskoczyło opiekunów, ponieważ zabieg przycinania piór zwykle uniemożliwia ptakom dłuższy lot, choć – jak zauważył Woolcock – „nie zawsze uniemożliwia im wzbicie się w powietrze”. Gdy okazało się, że Frankie opuściła teren rezerwatu, rozpoczęto poszukiwania w pobliskich zatokach. Szybko stało się jasne, że flaming nie zatrzymał się w okolicy – kolejne zgłoszenia zaczęły napływać już z północnej Francji. Zaobserwowano ją w Bretanii, co oznacza, że pokonała ponad 160 kilometrów nad morzem, wykorzystując sprzyjające, stabilne wiatry. Pracownicy parku, początkowo zrozpaczeni jej zniknięciem, ostatecznie przyznali, że ulga przeważyła nad obawami. – Wykazała się odpornością i umiejętnościami, które mogą pomóc jej przetrwać w dziczy – mówił Woolcock, podkreślając, że flamingi potrafią pokonywać ogromne dystanse i są znacznie bardziej wytrzymałe, niż przypuszcza wielu opiekunów. Kwestia sprowadzenia Frankie do Kornwalii okazała się problematyczna z powodów weterynaryjnych. Jeśli zostałaby złapana we Francji, musiałaby przejść pełne badania i kwarantannę w lokalnej placówce, co – ze względu na panujące ryzyko ptasiej grypy – mogłoby wykluczyć jej szybki powrót. – Mało prawdopodobne, by ktokolwiek wziął odpowiedzialność za przetrzymywanie flaminga, który miał kontakt z dzikimi ptakami – przyznał Woolcock. Tymczasem obserwacje z Francji dowodzą, że Frankie radzi sobie nadzwyczaj dobrze – żeruje regularnie i zachowuje pełnię sił. Pracownicy parku uznali więc, że najbezpieczniej będzie pozwolić jej pozostać w nowym środowisku, w którym (jak dotąd) świetnie sobie radzi. Czy Bretania to dobre miejsce dla flamingów? Eksperci oceniają szanse Frankie Choć obecność flaminga w północnej Francji może wydawać się zaskakująca, tamtejsze wybrzeże oferuje warunki sprzyjające przetrwaniu nawet w miesiącach zimowych. Bretania należy bowiem do regionów, w których regularnie obserwuje się zimujące populacje ptaków brodzących, a rozległe płycizny Plage de Keremma zapewniają stały dostęp do drobnych bezkręgowców, czyli kluczowego pokarmu flamingów. Łagodniejszy niż w głębi kontynentu klimat Oceanu Atlantyckiego ogranicza ryzyko zamarzania lagun, dzięki czemu ptaki żerują tam przez cały rok. To właśnie specyfika tego środowiska sprawiła, że Frankie mogła szybko odnaleźć się w nowym otoczeniu. Decyzja o pozostawieniu jej na wolności wynikała z oceny, że naturalne warunki w Bretanii mogą zapewnić jej większe bezpieczeństwo niż próby transportu do Kornwalii. Kurator ogrodu, David Woolcock, podkreślił, że przypadki flamingów żyjących przez lata na europejskich wybrzeżach są dobrze udokumentowane, również w okresach zimowych. – Istnieją doniesienia o ptakach, które doskonale adaptowały się do podobnych środowisk i radziły sobie tam przez wiele lat – zaznaczył. W połączeniu z brakiem oznak wyczerpania u Frankie oraz ryzykiem związanym z potencjalną ekspozycją na ptasią grypę, pracownicy uznali, że jej pozostanie w Bretanii jest rozwiązaniem najbezpieczniejszym zarówno dla niej, jak i dla innych ptaków w Paradise Park. Obserwacje z Francji wskazują, że młoda samica korzysta z zasobnych żerowisk, a jej kondycja sugeruje, że ma realne szanse, by przejść przez zimę bez uszczerbku. Źródła: The Guardian, BBC Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
To maleństwo może uratować ginący gatunek. „Pisklę 101” daje nową nadzieję
Tej pięknej papugi w naturze już nie ma. Żyła na niewielkim obszarze, w gęstych lasach brazylijskiej Amazonii. Od 2019 roku jest uznawana za gatunek wymarły na wolności. Jej przetrwanie zależy już tylko od osobników żyjących w niewoli. Pojawiła się nowa iskierka nadziei – w ogrodzie zoologicznym w Belgii właśnie wykluło się pisklę ary modrej.
Ara modra to piękna papuga, której niestety już w naturze nie zobaczymy. Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) w 2019 roku ogłosiła ją gatunkiem wymarłym na wolności. Ostatni dziki osobnik widziany był w 2000 roku. Obecnie wszystkie istniejące ary modre żyją w niewoli – w ogrodach zoologicznych i ośrodkach hodowlanych uczestniczących w międzynarodowych programach ochrony. Jeden z nich – prywatne ZOO Pairi Daiza w Hainaut (Belgia) – właśnie dochował się pisklęcia. Był to długi i trudny proces. Sukces hodowców ary modrej w Belgii Belgijska placówka od lat uczestniczy w globalnym programie ochrony ary modrej. Współpracuje m.in. z brazylijskim instytutem ICMBio (Chico Mendes Institute for Biodiversity Conservation) oraz ogrodem zoologicznym w São Paulo. W Pairi Daiza mieszka dwanaście takich papug. Tylko trzy z nich są pokazywane publicznie. Pozostałe przebywają w odizolowanej wolierze, z minimalnym kontaktem z ludźmi, ze względu na ich niezwykłą wrażliwość i płochliwość. Wysiłki belgijskich hodowców, by ary modre rozmnożyć, przez całe lata nie przynosiły efektu. Od początku ich obecności w placówce ptaki złożyły już dokładnie 100 jaj. Niestety, żadne nie było zapłodnione. Dopiero jajko numer 101 okazało się sukcesem. Dlaczego? Dokładnie nie wiadomo. Opiekunowie przypuszczają, że mogło być skutkiem ostatnich zmian w diecie ptaków, które wpłynęły korzystnie na ich płodność. Jak wyhodowano cenne pisklę? Para papuzich rodziców była niedoświadczona, więc zapłodnione jajo zostało od razu zabrane z gniazda i przekazane pod opiekę zespołu specjalistów. Po starannej inkubacji, 21 września 2025 roku wykluło się zdrowe pisklę! Od tego czasu jest karmione ręcznie, co dwie godziny, przez całą dobę. Jak podkreśla opiekun ptaków, Thomas Biagi, to praca wyczerpująca, ale niezwykle satysfakcjonująca. Cały zespół ZOO ma świadomość, że w jego rękach leży przyszłość jednego z najrzadszych gatunków na świecie. Nowonarodzone pisklę nie ma jeszcze pięknego błękitnego upierzenia – na razie jego ciałko jest nagie i różowe, a zaczątki piór dopiero przebijają się przez skórę. Jego narodziny to ogromny przełom dla programu ochrony ary modrej. Młody ptak w przyszłości odegra kluczową rolę jako osobnik hodowlany i pomoże w odbudowie populacji w Brazylii. W 2022 roku rozpoczęto tam program reintrodukcji ary modrej i wypuszczono kilka ptaków na wolność. Naukowcy i opiekunowie w Pairi Daiza wierzą, że nowonarodzone „pisklę 101” odegra istotną rolę w przywróceniu gatunku naturze. Inne programy ochrony ary modrej W 2012 roku Brazylijska Agencja Ochrony Przyrody (ICMBio) wraz z kilkoma organizacjami partnerskimi utworzyła plan ratowania ary modrej, którego celem jest zwiększenie populacji hodowlanej. W 2016 roku, wraz z międzynarodową organizacją ratującą zagrożone papugi (ACTP), rozpoczęła projekt reintrodukcji ary modrej. Dwa lata później wiele osobników zostało zgromadzonych w ośrodku ACTP w Berlinie, gdzie udało się z powodzeniem rozmnożyć ary. Dziś te osobniki stanowią podstawę programu reintrodukcji. W 2020 roku ponad 50 ar modrych przewieziono do specjalnie wybudowanej przez ACTP stacji w Curaçá w Brazylii. To z niej ptaki będą przywracane do środowiska naturalnego. Źródła: Pairi Daiza, Muzeum Naturalne w Berlinie Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
Wielki ptak uciekł z ZOO w Opolu. Po dwóch tygodniach historia znalazła szczęśliwy finał
Ta historia to dowód na to, że ptaki są sprytne, a droga do serca wiedzie przez żołądek. Ibis grzywiasty najpierw uciekł z opolskiego ZOO, a potem do niego wrócił – i niemal od razu zabrał się za jedzenie.
Wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej – tak można podsumować ucieczkę ibisa grzywiastego z ZOO w Opolu. Ptak wykorzystał okazję i wydostał się na wolność. Po dłuższym „urlopie” z własnej woli wrócił na miejsce. Sprytna ucieczka i wielki powrót na obiad Ibis grzywiasty wydostał się ze swojej woliery przez śluzę dla zwiedzających. Od 12 września 2025 ptak był na wolności, widywany przez mieszkańców miasta. Po niemal dwóch tygodniach wrócił na teren ZOO – przysiadł w pobliżu swojego wybiegu. Czujni pracownicy od razu wykonali dla niego otwór w siatce. Następnego ranka siedział już w swojej wolierze, tak jakby nigdy z niej nie uciekł. – A najlepsze? Wygląda na to, że żołądek nigdy nie zapomina! Nasz ibis od razu ruszył w stronę ulubionego jedzonka i przypomniał wszystkim, że w Zoo Opole kuchnia zawsze wygrywa – piszą w mediach społecznościowych pracownicy ZOO. Powrót ibisa to dowód na to, że uważa opolskie ZOO za swój dom i czuje się w nim dobrze. Ibis grzywiasty: dostojny i krytycznie zagrożony Ibis grzywiasty (Geronticus eremita) to rzadki gatunek ptaka, o charakterystycznym czarnym upierzeniu z metalicznym połyskiem i długim, zakrzywionym dziobie. Wyróżnia się ciekawą „fryzurą” na głowie: okazałą kępą postrzępionych piór. Osiąga długość ciała 70–80 cm, rozpiętość skrzydeł do 125 cm i masę 1–1,3 kg. Występuje w suchych rejonach Maroka i Turcji, gdzie gniazduje na klifach. Jest krytycznie zagrożony wyginięciem. Niedawno pojawił się w Portugalii, czym wzbudził sensację wśród ornitologów. Inny ptasi uciekinier z Opola To nie pierwsza ptasia ucieczka z ZOO w Opolu. W lipcu 2023 roku wolność wybrał pelikan kędzierzawy. Próbowano go złapać z pomocą strażaków, którzy wykorzystali podnośnik i siatkę. Nie udało się. Przez kilka dni pelikan zatrzymał się na wyspie Bolko na Odrze. Potem był widziany we Wrocławiu, pod Krakowem i nad jeziorem Turawskim. – Jest szansa, że uciekł na południe do krajów bałkańskich. Mamy taką nadzieję, bo widać było, że ewidentnie dąży do tego, ponieważ kierował się w kierunku południowej Europy. (...) Mamy nadzieję, że jest na Bałkanach, a tam sobie z pewnością da radę – tłumaczył Grzegorz Rolik z opolskiego ZOO w rozmowie z Nową Trybuną Opolską Pelikan pozostaje nieuchwytny, a jego los wciąż rozpala wyobraźnię mieszkańców. Źródło: ZOO w Opolu, Nowa Trybuna Opolska Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
Niezwykłe narodziny w stołecznym ZOO. Te urocze maluchy to kuzyni słoni
W warszawskim ogrodzie zoologicznym przyszło na świat sześć góralków skalnych. To jedne z najbardziej zaskakujących ssaków świata. Choć przypominają gryzonie, bliżej im do manatów i słoni.
Te małe zakapiory to wielki sukces stołecznego ZOO, a przy okazji jeden z najbardziej niezwykłych gatunków na Ziemi. Choć niektórzy pewnie pomyliliby je ze świstakami, góralki skalne nie mają z gryzoniami nic wspólnego. Ich niezwykła anatomia od lat wprawia biologów w osłupienie. Dopiero badania genetyczne jasno pokazały, że góralki są krewniakami m.in. słoni. Małe góralki już rozrabiają „Nasza góralkowa rodzina powiększyła się tego lata aż o sześć maluszków – trzy samiczki i trzech samców. To niezwykle samodzielne stworzenia. Już po kilku godzinach od narodzin potrafią skakać po skałkach, chować się w zakamarkach i całkiem nieźle udawać, że są najgroźniejszymi zwierzakami w okolicy” – opisuje warszawskie ZOO na Facebooku. Młode przyszły na świat w połowie lipca, ale ZOO pochwaliło się nimi dopiero teraz. Maluchy zaczynają już skubać rośliny i korę drzew, mimo że jeszcze przez kilka miesięcy będą pić mleko matek. „Dla nas to prawdziwa frajda obserwować, jak te dzieciaki z dnia na dzień uczą się życia w stadzie i podpatrują starszych” – dodaje stołeczne ZOO. Góralki z Warszawy pojechały do Brna To jednak nie całe góralkowe stadko w Warszawie. ZOO opiekuje się większą ich grupką, współpracując w tym zakresie z innymi ogrodami. Pięć osobników – same samiczki – właśnie pojechało do Brna w Czechach, gdzie założą nowe stado. Bo góralek skalny to zwierzątko stadne. Żyje w koloniach liczących od kilku do kilkudziesięciu osobników, z wyraźną hierarchią opartą na dominującym samcu. Gatunek ten występuje w Afryce i na Bliskim Wschodzie, preferując urwiska, rumowiska i skaliste zbocza. Co warto wiedzieć o góralku skalnym? Góralek skalny (Procavia capensis) to niewielki ssak z rzędu góralkowców (Hyracoidea). Osiąga 30–60 cm długości i 2–5 kg wagi, wyglądem przypominając świnkę morską o krępej sylwetce i krótkich kończynach. Futro ma szarobrązowe. Jest roślinożerny – zjada liście, trawy, korę i owoce – a ze względu na słabą termoregulację często wygrzewa się w słońcu. Komunikuje się bogatym repertuarem dźwięków. Ciekawostką jest wydzielanie przez gruczoły zapachowe substancji zwanej hyraceum, wykorzystywanej kiedyś w przemyśle perfumeryjnym. Czym góralek skalny zaskoczył naukowców? To między innymi budowa łap góralka przykuła uwagę biologów. Przednie łapy stąpają po podłożu całą stopą, a tylne są palcochodne, jak np. u tapirów czy ssaków kopytnych. To unikat. Jednak anatomia tego zwierzątka kryje znacznie więcej tajemnic: żołądek jest podobny do końskiego, mózg – do słonia, a uzębienie – do nosorożca i hipopotama. Dzięki swojej unikatowej anatomii góralek to jeden z najbardziej interesujących przykładów ewolucyjnych powiązań w świecie ssaków. Źródło: Ogród Zoologiczny w Warszawie Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
Zoo we Wrocławiu – historia, zwierzęta i praktyczne informacje dla odwiedzających
Zoo we Wrocławiu wyróżnia się nie tylko skalą i nowoczesnością, ale przede wszystkim zaangażowaniem w realną pomoc zagrożonym gatunkom. Od lokalnych inicjatyw po międzynarodowe projekty restytucji – ten ogród zoologiczny stał się ważnym punktem na mapie światowej ochrony przyrody. Zwiedzając jego pawilony, można zobaczyć nie tylko egzotyczne zwierzęta, lecz także efekty długoletniej pracy naukowców i opiekunów.
Spis treści: Fundacja ZOO Wrocław – DODO Ile czasu potrzeba na zwiedzanie wrocławskiego zoo? Afrykarium – największe oceanarium w Polsce Jakie zwierzęta można zobaczyć we wrocławskim zoo? Atrakcje i udogodnienia w Zoo Wrocław Zoo Wrocław to jeden z najstarszych i największych ogrodów zoologicznych w Polsce. Zostało otwarte 10 lipca 1865 roku i od początku było nie tylko atrakcją turystyczną, ale również ważnym ośrodkiem edukacyjnym i naukowym. Na przestrzeni dekad przeszło wiele zmian, jednak jego misja – ochrona gatunków i edukacja ekologiczna – pozostaje niezmienna. W czasie II wojny światowej ogród (podobnie jak niemal cały Wrocław) poniósł znaczne straty, ale już w 1947 roku rozpoczęto organizowanie jego odbudowy. Od tamtej pory zoo rozwija się dynamicznie i dziś przyciąga rocznie ponad 1,5 miliona odwiedzających. Powierzchnia Zoo we Wrocławiu jest imponująca! Ogród zajmuje 33 hektary, z czego część została zrewitalizowana z myślą o bardziej naturalnych warunkach życia dla zwierząt. Ogród należy do najważniejszych członków Europejskiego Stowarzyszenia Ogrodów Zoologicznych i Akwariów (EAZA) i uczestniczy w kilkudziesięciu programach hodowlanych dla gatunków zagrożonych. Fundacja ZOO Wrocław – DODO Zoo Wrocław nie ogranicza się wyłącznie do działalności wystawienniczej. Działa tu również Fundacja DODO, której głównym celem jest ochrona ginących gatunków w środowisku naturalnym. Fundacja prowadzi projekty w Polsce i za granicą, wspierając działania ochronne m.in. dla rysi, żółwi błotnych, hipopotamów karłowatych czy pingwinów przylądkowych. Inicjatywy DODO łączą edukację przyrodniczą z realnym wsparciem zagrożonych populacji, a także angażują odwiedzających zoo w pomoc poprzez symboliczne adopcje, darowizny i działania w ramach wolontariatu. Ile czasu potrzeba na zwiedzanie wrocławskiego zoo? Jeśli zastanawiasz się, ile czasu potrzeba na zwiedzanie Zoo we Wrocławiu, warto wiedzieć, że na obejrzenie wszystkich pawilonów i wybiegów należy przeznaczyć co najmniej 4–5 godzin. Dla rodzin z dziećmi lub osób chcących spędzić czas spokojnie, z przerwą na posiłek, dobrym pomysłem będzie zaplanowanie całego dnia. Teren ogrodu jest rozległy, a ekspozycje są zróżnicowane – od klasycznych wybiegów dla ssaków i ptaków, przez nowoczesne pawilony, aż po Afrykarium, którego zwiedzanie samo zajmuje zwykle 1–1,5 godziny. Na terenie ogrodu znajdują się liczne miejsca do odpoczynku, punkty gastronomiczne, place zabaw oraz przystanki edukacyjne, które czynią wizytę jeszcze ciekawszą. W sezonie wakacyjnym i weekendy warto przyjść rano, by uniknąć kolejek do najpopularniejszych atrakcji. Zwłaszcza że w słoneczne dni zoo przyciąga tłumy turystów z całego kraju. Afrykarium – największe oceanarium w Polsce Jedną z największych atrakcji ogrodu zoologicznego we Wrocławiu jest bez wątpienia Afrykarium – unikatowy na skalę światową obiekt poświęcony faunie i florze Afryki. To nowoczesne, w pełni klimatyzowane oceanarium o powierzchni ponad 19 000 m², które prezentuje ekosystemy związane z wodami Czarnego Lądu – od Morza Czerwonego po dorzecze Kongo. Afrykarium zostało otwarte we wrocławskim zoo w 2014 roku i od tego czasu stanowi jeden z głównych punktów programu każdej wizyty. Atrakcją są ogromne przeszklone tunele, przez które można obserwować ryby i ssaki wodne pływające tuż nad głową. Zoo Wrocław zdecydowało się na wybudowanie oceanarium także z uwagi na jego wartość edukacyjną. W interaktywnych punktach można dowiedzieć się więcej o zagrożeniach dla afrykańskich ekosystemów wodnych i działaniach ochronnych. Mieszkańcy Afrykarium w Zoo we Wrocławiu W Afrykarium żyje wiele gatunków zwierząt związanych ze środowiskami wodnymi i nadwodnymi Afryki. To tutaj spotkać można: rekiny rafowe i piaskowe, pływające majestatycznie w głębokim basenie, hipopotamy nilowe, które można podziwiać zarówno nad jak i pod wodą, krokodyle nilowe, żyjące w strefie reprezentującej dżunglę Kongo, pingwiny przylądkowe, których kolonia wzbudza zachwyt najmłodszych, płaszczki, mureny, żółwie morskie i dziesiątki gatunków ryb tropikalnych, mrówkojady, dikdiki i golce, zamieszkujące część lądową ekspozycji. Każda z sekcji Afrykarium została zaprojektowana z ogromną dbałością o detale, a warunki życia zwierząt odzwierciedlają ich naturalne środowiska. To sprawia, że Afrykarium to nie tylko atrakcja turystyczna, ale również miejsce spełniające wysokie standardy etyczne i naukowe. Jakie zwierzęta można zobaczyć we wrocławskim zoo? Zoo Wrocław zwierzęta – to około 12 000 osobników reprezentujących ponad 1 100 gatunków z całego świata. To najbogatszy zbiór gatunków wśród wszystkich polskich ogrodów zoologicznych. Warty odnotowania jest także fakt, że większości gatunków zamieszkujących we wrocławskim zoo grozi wymarcie. Wśród mieszkańców ogrodu można zobaczyć m.in.: ssaki: lwy, tygrysy, pantery, żyrafy, słonie indyjskie, tapiry, nosorożce, małpy, lemury, niedźwiedzie. ptaki: flamingi, pelikany, sowy, papugi, kondory, pingwiny i wiele gatunków tropikalnych, gady: anakondy, warany, żółwie, krokodyle, agamy, kameleony, płazy i ryby: traszki, salamandry, żaby egzotyczne, ryby słodkowodne i morskie, bezkręgowce: pajęczaki, owady, koralowce i meduzy. Szczególną popularnością cieszy się pawilon Madagaskar, gdzie można spotkać zagrożone gatunki endemiczne, oraz Odrarium, prezentujące ekosystem doliny Odry. Zoo aktywnie uczestniczy w ochronie gatunków zagrożonych wyginięciem – prowadzi hodowle m.in. żółwi madagaskarskich, nosorożców indyjskich, czy koni Przewalskiego. Atrakcje i udogodnienia w Zoo Wrocław Wizyta we wrocławskim zoo to nie tylko spotkanie z dzikimi zwierzętami. Ogród oferuje również wiele atrakcji dodatkowych i udogodnień, które czynią pobyt komfortowym dla całej rodziny. Poza licznymi punktami gastronomicznymi na mapie wrocławskiego zoo można znaleźć wiele atrakcji towarzyszących. Dla rodzin z dziećmi: Pokazowe karmienia zwierząt, np. fok, pingwinów i hipopotamów, Edukacyjne stacje interaktywne, które są idealne dla młodych odkrywców, Place zabaw, dmuchańce, mini zoo, Kino VR, prezentujące przyrodnicze filmy edukacyjne. Warto też podkreślić, że ogród jest w pełni przystosowany dla osób z niepełnosprawnościami. Budynki zoo zostały wyposażone w windy i podjazdy. Na terenie ogrodu znajduje się nawet wypożyczalnia wózków (Vermeiren V200). Zoo Wrocław otrzymało wyróżnienie „Wrocław bez barier” za dostosowanie przestrzeni do potrzeb osób z ograniczoną mobilnością. To sprawia, że ogród jest dostępny i przyjazny dla wszystkich, niezależnie od wieku i kondycji. Marzena Wardyn-Kobus Autorka tekstów z pogranicza przyrody, kultury i podróży. W serwisie tworzy artykuły popularnonaukowe o otaczającym nas świecie, łącząc rzetelną wiedzę z przystępnym językiem i dbałością o szczegóły. Socjolożka z wykształcenia, od ponad dekady związana z marketingiem internetowym. Zawodowo od lat zgłębia tajniki SEO oraz storytellingu opartego na rzetelnych źródłach. Pisze, by zachęcać innych do uważnego kontaktu z przyrodą – nawet tą najbliższą, tuż za domem. Kaszubka mieszkająca na Kujawach, zakochana w górskich szlakach i leśnych bezdrożach. Jej przydomowy ogródek to strefa zrównoważonego eksperymentowania – dąży do tego, by uprawiać rośliny ekologicznie, z szacunkiem dla natury. Wolne chwile spędza z książką, wędrując po lesie lub tworząc makramy.
Para stuletnich żółwi po raz pierwszy doczekała się potomstwa. Wykluło się 16 młodych
W Filadelfii doszło do wyjątkowego wydarzenia – w tamtejszym zoo przyszło na świat szesnaście żółwi słoniowych z wyspy Santa Cruz, gatunku krytycznie zagrożonego wyginięciem.
Samica Mommy przez całe dekady nie składała jaj. Ale sprowadzenie pięć lat temu samca Abrazzo z ZOO w Karolinie Południowej wszystko zmieniło. Właśnie wykluło się sześć małych samczyków. Oboje rodzice mają około stu lat i są najstarszymi mieszkańcami ZOO, a ich potomstwo uznaje się za cenne genetycznie dla zachowania gatunku. Mommy została mamą po raz pierwszy od prawie wieku To pierwsze potomstwo Mommy, która mieszka w Filadelfii od 1932 roku. W ciągu kilku miesięcy tego roku wykluło się łącznie 16 młodych: cztery samiczki i trzy samczyki w kwietniu, potem kolejne trzy samiczki w czerwcu. Teraz nastąpił finał i z jaj wykłuło się kolejnych sześć samców. Zwierzaki są zdrowe, z apetytem jedzą i rosną. Ich opiekunowie mają ciekawy sposób by je rozróżnić: oznaczyli je różnokolorowym nietoksycznym lakierem do paznokci. Część z nich już otrzymała imiona, jak Zee, James, Colette, Soledad czy Marigold Puddlefoot. Jedno z młodych zostanie nazwane w ramach akcji fundraisingowej. Żółw słoniowy z Santa Cruz na skraju wymarcia Narodziny te są ogromnym sukcesem programu ochrony, ponieważ żółwie Chelonoidis porteri (podgatunek żółwia słoniowego) występują wyłącznie na jednej wyspie archipelagu Galapagos – Santa Cruz. Są podgatunkiem żółwia słoniowego i mogą żyć nawet 200 lat. Młode pozostaną w Filadelfii przez około rok, potem pojadą do innych ogrodów zoologicznych. Dyrektor działu herpetologii ZOO, Lauren Augustine, podkreśla że potomstwo Mommy i Abrazzo zapewni ciągłość podgatunku w ogrodach zoologicznych na kolejne stulecia. Dla instytucji i programów ochrony to przełomowy moment, porównywalny z podobnym wydarzeniem w Zoo Miami, gdzie 135-letni żółw Goliath został po raz pierwszy ojcem w tym roku, o czym także pisaliśmy. Philadelphia Zoo, posiada także dwa żółwie olbrzymie, występujące w naturze tylko na atolu Aldabra na Seszelach. To dwie samice o imionach Wilma i Betty. Źródło: Philadelphia ZOO Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
Słodkie chomiki giganty zagrożone. Wrocław dał im szansę
Odważne jak psy, rzadkie jak białe kruki. Chomiki europejskie walczą o przetrwanie. Dzięki wysiłkom przyrodników mają realną szansę wrócić na polskie pola. Do małego cudu doszło właśnie we Wrocławiu.
Na niektórych polskich polach nadal żyją chomiki europejskie. W ciągu półwiecza ich zasięg terytorialny zmniejszył się jednak o ok. 70-80%. Teraz można je spotkać głównie w południowo-wschodniej części naszego kraju. Przyrodnicy na pomoc chomikom europejskim Polscy przyrodnicy działają na rzecz ochrony tego zagrożonego wyginięciem gatunku. Jedna z inicjatyw ma miejsce w ZOO we Wrocławiu. Placówka ta prowadzi hodowlę zachowawczą chomików europejskich. W praktyce oznacza to próbę ich rozmnożenia, a następnie wypuszczenia do naturalnego środowiska. ZOO we Wrocławiu poinformowało właśnie, że w jego murach przyszło na świat pięć chomików europejskich. To 3 samce i 2 samiczki. Otrzymały nawet imiona: Bryg, Bosman, Brzask, Burza i Bryza. – ZOO Wrocław uczestniczy w programie ochrony chomika europejskiego prowadzonym między innymi przez Uniwersytet Adama Mickiewicza w Poznaniu. Jednym z założeń projektu jest powrót chomików do natury. Potomstwo naszych par będzie w przyszłości trafiać tam, skąd pochodzą ich rodzice – do środowiska naturalnego, a konkretnie pod Jawor – mówi lek. wet. Tomasz Jóźwik, prezes wrocławskiego ZOO. Chomiki i ich potrzeby Zwiedzający wrocławskie muzeum nie zobaczą jednak chomików. Przyrodnicy chcą im bowiem stworzyć jak największy komfort. – Chomiki potrzebują spokoju i zapewnienia dobrych warunków hodowlanych. Stworzenie im odpowiednich okoliczności rozrodu jest sprawą kluczową. Hodowla jest typowo zachowawcza, a chomików nie można w naszym zoo zobaczyć na ekspozycji. Ich tryb życia i ciekawostki na temat gatunku są zaprezentowane przy zagrodzie żubrów, gdzie znajdują się tablice edukacyjne oraz przekrój przez model chomiczej nory – mówi Monika Górska, brygadzistka w Wydziale Małych Ssaków ZOO Wrocław. Co wiemy o chomikach europejskich? Egzemplarze tego gatunku pojawiły się na obszarze Polski już kilkadziesiąt tysięcy lat temu. Osiągają ponad 30 cm długości ciała, a ważą nawet 1 kg. Zamieszkują pola uprawne – tam kopią nory do głębokości nawet 2 m. Zagrożeniem dla nich jest nowoczesne rolnictwo: głęboka orka i nawozy sztuczne. Chomiki lubią zamieszkiwać obszary, gdzie zasiewane są różnorodne zboża. Uważane są za zwierzęta waleczne. Gdy czują się zagrożone, stają na tylnych łapach i wydają dźwięki podobne do szczekania – stąd bywają nazywane „ziemnymi pieskami”. Ale dzieje się tak, gdy konfrontacja jest nieunikniona. Z reguły unikają kontaktu – szczególnie z człowiekiem. View oEmbed on the source website Ich obecność w przyrodzie jest bardzo cenna. Dlaczego? Jedzą szkodliwe dla upraw rolniczych chrząszcze i ślimaki. W opuszczonych przez nie norach gromadzi się woda, która nawilża glebę podczas suszy. Ich tunele napowietrzają i mieszają glebę. Jest to gatunek parasolowy – chroniąc chomiki, chroni się jednocześnie inne gatunki. Są pożywieniem dla innych dzikich zwierząt. Jak pomóc w ochronie chomików? Według niektórych prognoz bez podjęcia zdecydowanych działań ten gatunek może wyginąć w ciągu kilku lat. Dlatego w program ochrony chomika europejskiego zaangażowało się wiele instytucji, a pierwsze osobniki z hodowli zachowawczych trafiły już do natury. Projekt ochrony chomika europejskiego prowadzony jest między innymi przez miasto Jaworzno, PTOP Salamandra, zespół z Wydziału Biologii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu oraz Uniwersytet Rolniczy w Krakowie. Nie tylko naukowcy mogą pomóc. W te działania często mogą się angażować ochotnicy. Dla ochrony gatunków zagrożonych organizowany jest coroczny bieg charytatywny Wild Run. W tym roku odbędzie się on we wrocławskim ZOO 5 października na rzecz gatunków europejskich, w tym chomika. Źródła: ZOO Wrocław, Nauka w Polsce, Gov.pl Nasz autor Szymon Zdziebłowski Dziennikarz naukowy i podróżniczy, z wykształcenia archeolog śródziemnomorski. Przez wiele lat był związany z Serwisem Nauka w Polsce PAP. Opublikował m.in. dwa przewodniki turystyczne po Egipcie, a ostatnio – popularnonaukową książkę „Wielka Piramida. Tajemnice cudu starożytności” o największej egipskiej piramidzie. Miłośnik niewielkich, lokalnych muzeów. Uwielbia długie trasy rowerowe, szczególnie te prowadzące wzdłuż rzek. Lubi poznawać nieznane zakamarki Niemiec, zarówno na dwóch kółkach, jak i w czasie górskiego trekkingu.
Warszawskie ZOO jedyne na świecie: dla tego pisklęcia zamknięto całą ptaszarnię
W warszawskim ogrodzie zoologicznym wykluło się pisklę wieloszpona pawiego – gatunku tak rzadkiego, że w tym roku nie udało się to żadnemu innemu ZOO na świecie. Placówka zamknęła całą halę wolnego lotu, by zapewnić mu spokój.
Występuje tylko w Malezji, a jego liczebność to najwyżej 10 tysięcy osobników. Tym bardziej cieszy fakt, że w Warszawie złożył jajo, z którego wykluło się zdrowe pisklę. Wieloszpon pawi to duma stołecznego ZOO. Warszawskie ZOO świętuje wyjątkowy sukces „Wieloszpon pawi to niezwykle piękny, ale zarazem wyjątkowo rzadki mieszkaniec ogrodów zoologicznych. Obecnie oprócz Warszawskiego ZOO można go jeszcze spotkać tylko w trzech zrzeszonych w ramach EAZA ogrodach zoologicznych. Mamy to szczęście, że od kilku lat nasza para regularnie przystępuje do lęgów, a w tym roku jesteśmy jedynym ZOO w którym pojawiły się pisklęta tego gatunku” – pisze ogród zoologiczny w Warszawie na swoim profilu na Facebooku. Pisklę wieloszpona pawiego (Polyplectron malacense) to bardzo cenny przychówek, więc nic dziwnego że ZOO zdecydowało się specjalnie dla niego zamknąć całą tzw. halę wolnego lotu. To unikatowa, duża przestrzeń imitująca dżunglę, gdzie ptaki mogą swobodnie latać, i największy tego typu obiekt w Polsce. Co prawda samica opiekuje się pisklęciem, ale oboje potrzebują teraz dużo spokoju. ZOO nie po raz pierwszy w sezonie lęgowym podjęło decyzję o wyłączeniu dla zwiedzających hali wolnego lotu. Decyzja o terminie jej ponownego udostępnienia jeszcze nie zapadła. Jak wygląda wieloszpon pawi? Wieloszpon pawi to zagrożony wyginięciem ptak z rodziny kurowatych i podrodziny bażantów, w naturze żyjący wyłącznie na Półwyspie Malajskim. I to nie na całym, bo tylko w jego południowej części, m.in. w kontynentalnej części Malezji i kiedyś – w Tajlandii. Obecnie w Tajlandii uważa się go za wymarłego. Jego naturalne środowisko to podszyt gęstych lasów, gdzie uwielbia się ukrywać i chodzić w poszukiwaniu owadów i ich larw, którymi się żywi. Podobnie jak wiele kurowatych (np. paw indyjski), może się poszczycić pięknym upierzeniem. Choć większość jego ciała pokrywają szaroczarne pióra, to na grzbiecie i ogonie przyozdobione są spektakularnymi, opalizującymi na niebiesko „okami”, podobnymi to tych u pawi. W tym roku w ptaszarni warszawskiego ZOO lęgi wyprowadziły m.in.: dudek (dwukrotnie), kulon, kraska i paw kongijski. Źródło: Ptaszarnia Warszawskiego ZOO Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
Szczeniak i gepard w australijskim zoo – niezwykła historia przybranego rodzeństwa
Gepard Rozi i kundelek Ziggy, choć należą do dwóch całkowicie różnych gatunków, stali się silnie związanym „rodzeństwem” w australijskim ZOO. Ziggy świetnie się sprawdził jako pomoc w socjalizacji rozdzielonego z matką gepardziątka.
Spis treści Maleńki gepard w potrzebie Pies w roli terapeuty i towarzysza Co będzie dalej z nietypowym rodzeństwem? Australijskie zoo „zatrudniło” szczeniaka, aby pomógł w socjalizacji młodego geparda. Pomysł sprawdził się doskonale, a nietypowe rodzeństwo pokazuje że silne więzi mogą przekraczać granice gatunków. Maleńki gepard w potrzebie Samiczka geparda Rozi przyszła na świat pod koniec lutego, w zoo Western Plains w Dubbo (Australia). Poród odbył się przez cesarskie cięcie, po tym jak jej matka, Siri, zaczęła rodzić przedwcześnie. Dwoje rodzeństwa Rozi niestety nie przeżyło. Komplikacje sprawiły, że Siri nie wytworzyła mleka. Stan Rozi tuż po porodzie i w pierwszych tygodniach życia był krytyczny. Podjęto trudną decyzję o rozdzieleniu matki i córki. Pies w roli terapeuty i towarzysza Opiekunowie zdecydowali, że jeśli Rozi ma się prawidłowo rozwijać i socjalizować – co zwiększy jej szanse na zostanie mamą w przyszłości – będzie potrzebowała przybranego rodzeństwa. Dziesięć lat wcześniej matka Rozi miała psa jako towarzysza. Szczenięta były z powodzeniem łączone z gepardami również kilkukrotnie w USA. Wybór był więc prosty: postanowiono że Rozi będzie wychowywała się z psem. Jordan Michelmore, opiekunka gepardów w zoo w Dubbo, tłumaczy że np. kot domowy nie nadawałby się do tej roli. Towarzysz Rozi musi być na tyle silny, by przez co najmniej rok dorównywać jej podczas coraz bardziej szalonych zabaw. Psy mają zarówno dużo chęci do zabawy, jak i odpowiedni rozmiar. Dla Rozi wybrano Ziggy’ego - mieszańca labradora, kelpie i collie. Zwierzaki zostały sobie przedstawione, gdy obydwa miały około dwóch miesięcy. Ziggy musiał najpierw przejść kwarantannę i zostać zaszczepiony. Początkowo był trzymany na smyczy, ale po dwóch tygodniach pies i gepard zaczęli się swobodnie bawić, a nawet razem spać. Opiekunowie mówią, że idealnie się uzupełniają pod względem poziomu energii i sposobu zabawy. View oEmbed on the source website Co będzie dalej z nietypowym rodzeństwem? Około 12–18 miesiąca życia samice geparda dorastają i zaczynają prowadzić samotniczy tryb życia. Wtedy Ziggy będzie prawdopodobnie musiał zostać oddzielony od Rozi. – Będziemy ich obserwować i kiedy Rozi zacznie tracić zainteresowanie spędzaniem czasu z Ziggy’m, zaczniemy go stopniowo oddzielać – mówi Jordan Michelmore. Dodaje jednak, że w niektórych ogrodach zoologicznych gepardy i ich przybrane rodzeństwo pozostawały blisko związane nawet w dorosłości. Sama myśli o adoptowaniu Ziggy’ego – dzięki temu zwierzaki mogłyby utrzymać ze sobą kontakt. Źródło: New Scientist Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
„Malutka piękność” z warszawskiego ZOO podbija internet. Poznaj nową gwiazdę ogrodu
W Warszawie przyszedł na świat najmniejszy jelonek świata. To nie tylko zoologiczna ciekawostka – to symbol walki o przyszłość zagrożonych zwierząt.
Spis treści: ZOO w Warszawie ma nową mieszkankę Gdzie żyje pudu południowy? Gatunek zagrożony – każde narodziny mają znaczenie Warszawskie ZOO ma kolejny już w tym roku powód do świętowania. 31 maja na świat przyszła samiczka pudu południowego. To jeden z najmniejszych jeleniowatych na świecie. Najmłodsza mieszkanka ogrodu zoologicznego w Warszawie waży około jednego kilograma. Mimo niewielkich rozmiarów (a może właśnie dzięki nim?) już zaskarbiła sobie sympatię opiekunów i internautów. ZOO w Warszawie ma nową mieszkankę – Witamy na świecie, przepiękna dziewczynko – czytamy w mediach społecznościowych warszawskiego ZOO. Na Facebooku ogłoszono również konkurs na imię dla małej pudu. Zgodnie z tegorocznym zwyczajem, wszystkie imiona nadawane nowonarodzonym zwierzętom muszą zaczynać się na literę „R”. Każdy, kto che wziąć udział w wyborze imienia dla tego urokliwego jelonka, powinien odwiedzić profil ZOO na Facebooku i zostawić swoją propozycję w komentarzach pod postem. Czas na zgłoszenia mija w środę 9 lipca o godzinie 7:30. Rodzicami młodej samiczki są trzyletnia Juana oraz czteroletni Pitchu, para pudu południowych, która od kilku lat przebywa w Warszawie. Zwierzę przyszło na świat już pod koniec maja, ale informacja o narodzinach została ogłoszona oficjalnie dopiero na początku lipca. Opiekunowie musieli najpierw upewnić się, że maluch rozwija się prawidłowo. Gdzie żyje pudu południowy? Pudu południowy to niewielki, ale wyjątkowy przedstawiciel rodziny jeleniowatych. Jego naturalne środowisko to gęste lasy deszczowe południowego Chile i zachodniej Argentyny. Dorosłe osobniki osiągają wysokość w kłębie do 40 cm i ważą maksymalnie 10–15 kg. Jego płochliwa natura i niewielkie rozmiary sprawiają, że trudno go dostrzec nawet doświadczonym badaczom. Zwierzęta te prowadzą samotniczy tryb życia. Ich dieta składa się głównie z liści, owoców, kory i pąków roślin. Samce wyróżniają się krótkim, prostym porożem, które zrzucają zazwyczaj w lipcu. Mimo niewielkich rozmiarów potrafią poruszać się z zadziwiającą zwinnością, zwłaszcza w gęstym, leśnym poszyciu. Gatunek zagrożony – każde narodziny mają znaczenie Pudu południowy znajduje się na granicy zagrożenia wyginięciem. Główną przyczyną spadku jego populacji jest degradacja naturalnych siedlisk. Dodatkowym zagrożeniem są polowania i kontakt z drapieżnikami w środowiskach przekształconych przez człowieka. Organizacje zajmujące się ochroną przyrody – takie jak Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) – wskazują ten gatunek jako wymagający ścisłej ochrony i monitoringu. Narodziny samiczki pudu w Warszawskim ZOO to nie tylko lokalna sensacja, ale też istotny element międzynarodowego programu hodowlanego, który ma na celu zachowanie puli genetycznej tego unikatowego gatunku. W dobie kryzysu bioróżnorodności każde zwierzę urodzone w ogrodzie zoologicznym może pełnić funkcję „ambasadora” swojego gatunku. Rzadkie okazy przypominają swoją obecnością o potrzebie ochrony przyrody i odpowiedzialności za środowisko. Warszawskie ZOO od lat angażuje się w programy ochrony zagrożonych gatunków i prowadzi edukację ekologiczną na wielu poziomach. Tym razem dzięki narodzinom małego pudu większe grono ludzi ma szansę o dowiedzieć się o tych zapomnianych mieszkańcach Ameryki Południowej. Źródło: Warszawskie ZOO Nasz autor Mateusz Łysiak Dziennikarz podróżniczy, rowerzysta, górołaz. Poza szlakiem amator kuchni włoskiej, popkultury i języka hiszpańskiego.
Oto dom z niesamowitą historią. Podczas wojny dyrektor ZOO ukrywał tam zbiegów z getta
Willa Żabińskich, znana także jako „Willa pod zwariowaną gwiazdą”, to jeden z najcharakterystyczniejszych i przy okazji – najważniejszych punktów na mapie okupowanej Warszawy. Mury okazałego domu w trakcie wojny były niemym świadkiem przejmujących wydarzeń. To tam schronienie znalazło wielu prześladowanych, którzy by ocalić życie, musieli ukrywać się przed najeźdźcami. Poniżej przybliżamy historię tego niezwykłego miejsca.
Spis treści: Wygodna willa dla dyrektora Willa Żabińskich stała się azylem dla prześladowanych W willi Żabińskich czas się zatrzymał Na pierwszy rzut oka, willa Żabińskich nie wyróżnia się niczym szczególnym. Ot, stary, dobrze utrzymany dom. Na takie można natknąć się w wielu miastach. Zaskakiwać może jedynie, że przedwojenny budynek do dziś zachował się niemal w niezmienionym stanie, bo nie został zniszczony podczas II wojny światowej. W 1939 roku Niemcy zbombardowali warszawskie ZOO. Większość zwierząt zginęła. Te, które przetrwały, okupanci dobili albo wywieźli do innych placówek. Ale modernistyczna willa, wybudowana na terenie ogrodu, pozostała nienaruszona. Czy na pewno tylko to? Otóż nie. To z pozoru zwyczajne miejsce zaskakuje niezwykłą historią. Wygodna willa dla dyrektora Budynek, który historia nazwała willą Żabińskich, został wybudowany w 1931 roku na terenie Miejskiego Ogrodu Zoologicznego w Warszawie. Przestronny dom miał służyć jako mieszkanie służbowe ówczesnemu dyrektorowi placówki, Janowi Żabińskiemu, i jego rodzinie: żonie Antoninie i synowi Ryszardowi. Człowiek ze wszech miar niezwykły Kim był Jan Żabiński? Zoologiem i fizjologiem – doktorem habilitowanym nauk przyrodniczych, który wiedzę zdobywał w murach Uniwersytetu Warszawskiego i Królewskiej Polskiej Szkoły Gospodarstwa Wiejskiego. Zagorzałym propagatorem zoologii i jednym z organizatorów Miejskiego Ogrodu Zoologicznego w Warszawie. W 1929 roku, po śmierci Wenantego Brudzińskiego, został mianowany dyrektorem placówki i tę funkcję pełnił do 1951 roku. Przede wszystkim był jednak patriotą. Jego poczucie obowiązku wobec ojczyzny dało o sobie znać już podczas I wojny światowej. Prawdopodobnie już w 1914 roku wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej, gdzie ukończył kurs żołnierski, podoficerski i oficerski. W trakcie działań wojennych uczestniczył w zdobyciu siedziby tajnej policji na ul. Wierzbowej i w odbiciu ratusza, za co został nagrodzony awansem na stopień wachmistrza POW. W ostatnim roku wojny rozbrajał w Warszawie Niemców. Po wojnie pełnił funkcję instruktora wojskowego w Milicji Ludowej i dowódcy kompanii w IV batalionie 28 Pułku Strzelców Kaniowskich. W wojnie polsko-bolszewickiej walczył m.in. pod Wilnem, Tykocinem, Sokołami, Zambrowem i Wyszkowem. Z czynnej służby został zwolniony w grudniu 1920 roku. Postanowił wtedy wrócić na studia i zajął się nauczaniem. Dalszy etap jego życia to praca na rzecz warszawskiego ZOO. Jan Żabiński robił to, co kochał najbardziej, ale wkrótce znów musiał stanąć w obronie ojczyzny i tych, którzy nie byli w stanie sami przeciwstawić się prześladowaniu. Willa Żabińskich stała się azylem dla prześladowanych 8 września 1939 roku, wraz z 2 batalionem balonowym, Żabiński dotarł do Terespola. Do stolicy wrócił po rozwiązaniu pododdziału, ale walki nie zamierzał zaprzestać walki z okupantem. Gdy naziści zajęli warszawskie ZOO, na jego terenie powstała tuczarnia świń hodowanych na mięso dla niemieckiej armii. Władze okupacyjne pozwoliły zostać Żabińskiemu w jego służbowym domu. Jako kierownik warszawskiego Wydziału Ogrodniczego, otrzymał ausweis, na mocy którego mógł swobodnie poruszać się po mieście w poszukiwaniu resztek dla świń. Mógł zapuszczać się wszędzie, nawet do getta. Żabiński nie zamierzał biernie przyglądać się, jak niemiecki okupant skazuje na śmierć niewinnych ludzi. Zorganizował przemyt Żydów z warszawskiego getta, w którym osobiście brał udział. Wymagało to ogromnej odwagi. Trzeba bowiem pamiętać, że w okupowanej Polsce każda, nawet najdrobniejsza pomoc udzielona „rasie żydowskiej” była karana śmiercią. W opustoszałym ZOO schronienie znalazły setki prześladowanych. Wielu z nich Żabińscy ukryli w piwnicy własnego domu. Ogrzewane pomieszczenie miało dostęp do wody. Zostało wyposażone w tunel ewakuacyjny. Ukrywający się tam ludzie doskonale wiedzieli, kiedy mają z niego skorzystać. Gdy w pobliżu pojawiali się Niemcy, Antonina Żabińska siadała do fortepianu i zaczynała grać „Piękną Helenę”, utwór Offenbacha. Był to sygnał, że trzeba ewakuować się do schronień w ogrodzie. Setki ocalonych Z narażeniem życia Żabińscy ukryli w warszawskim ZOO kilkuset Żydów. Około setka z nich znalazła schronienie w domu dyrektora. Oprócz zwykłych ludzi, wśród ocalonych przed śmiercią z rąk Niemców znalazła się kilka sław, w tym rzeźbiarka Magdalena Gross, nagrodzona złotym medalem na Międzynarodowej Wystawie Sztuki w Paryżu, czy pisarka Rachela Auerbach. Dla Żabińskich status społeczny nie miał znaczenia. Podczas wojny wszyscy przecież cierpią tę samą niedolę. W willi Żabińskich czas się zatrzymał Willa, która w trakcie okupacji była niemym świadkiem bohaterstwa, jest dostępna dla zwiedzających. W dawnym służbowym mieszkaniu dyrektora Żabińskiego do dziś można poczuć atmosferę lat 30. Uwagę zwraca okazała kolekcja owadów. To zbiory Szymona Tenenbauma. Sławny entomolog powierzył je na przechowanie swojemu przyjacielowi, zanim wraz z rodziną trafił do getta. Na półkach wciąż stoi imponująca kolekcja książek dyrektora. Większość pozycji traktuje, a jakże, o zoologii. Ściany i biurko zdobią rodzinne zdjęcia. Na stoliku stoi popielniczka, z której korzystał Jan Żabiński. Jednym z najcenniejszych eksponatów jest fortepian, na którym żona dyrektora grała melodię, oznajmiającą zagrożenie. Dla zwiedzających dostępne są także piwnice, w których schronienie znalazło wielu uciekinierów z getta. Na ścianie widnieją ich nazwiska. Do dziś można tam zobaczyć salkę Magdaleny Gross, gdzie rzeźbiarka tworzyła w glinie. Pomieszczenie zdobią zdjęcia prac artystki i odlew rzeźby jej autorstwa, przedstawiającej słonicę Tuzinkę. Sprawiedliwi wśród Narodów Świata Organizując ucieczki z getta i ukrywając zbiegów w swoim domu i ogrodzie zoologicznym, Żabińscy ryzykowali życiem. Za bohaterską, a przede wszystkim ludzką postawę, 21 września 1965 roku izraelski instytut Jad Waszem uhonorował oboje tytułem Sprawiedliwych wśród Narodów Świata. Nasz autor Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Ma na imię Goliath, liczy sobie 135 lat i właśnie po raz pierwszy został ojcem
Żółw słoniowy w Zoo w Miami zadziwił opiekunów. Potężny samiec jest prawdopodobnie najstarszym nowym ojcem na świecie. Dopiero w wieku 135 lat dorobił się potomstwa. Zoo zgłosiło wyczyn Goliatha do Księgi Rekordów Guinnessa.
Spis treści Najstarszy ojciec świata – niezwykła historia Goliatha Historyczne narodziny w Zoo Miami Żółw słoniowy – symbol ewolucji i długowieczności W Zoo Miami miało miejsce wyjątkowe wydarzenie – najstarszy mieszkaniec ogrodu zoologicznego, żółw słoniowy z Galapagos o imieniu Goliath, świętował 135 urodziny oraz... swój pierwszy w życiu Dzień Ojca. To także pierwszy raz w historii Zoo Miami, kiedy udało się doprowadzić do skutecznego rozmnożenia żółwia słoniowego. Najstarszy ojciec świata – niezwykła historia Goliatha Goliath waży 234 kilogramy (517 funtów) i według oficjalnych danych wykluł się na wyspie Santa Cruz, należącej do archipelagu Galapagos, 15 czerwca 1890 roku. Przybył do Bronx Zoo w Nowym Jorku w 1929 roku, a po wielu latach, w 1981 roku, został przeniesiony do Zoo Miami. Choć przez lata miał intymne relacje z różnymi samicami, dopiero teraz udało mu się zostać ojcem. Matką jego pierwszego potomka jest żółwica Sweet Pea, która trafiła do Crandon Park Zoo na Florydzie jako dorosły osobnik w 1960 roku, co pozwala oszacować jej wiek na 85–100 lat. Historyczne narodziny w Zoo Miami Z ośmiu jaj złożonych przez Sweet Pea 27 stycznia jedno wykluło się po 128 dniach inkubacji – 4 czerwca. To pierwsze w historii Zoo Miami narodziny żółwia słoniowego, gatunku zagrożonego wyginięciem. Liczba tych żółwi drastycznie spadła przez działalność człowieka i wprowadzenie gatunków inwazyjnych na wyspy Galapagos. Dziś największymi zagrożeniami dla nich są zmiany klimatyczne i utrata siedlisk. Nowo wykluty żółwik wydaje się zdrowy i przebywa na osobnym wybiegu. W warunkach naturalnych małe żółwie słoniowe nie są wychowywane przez rodziców – od momentu wyklucia zdane są całkowicie na siebie. Goliath i Sweet Pea nie mają kontaktu z maluchem i z pewnością za nim nie tęsknią. Mają się dobrze i przebywają w swojej części wybiegu, gdzie mogą być oglądani przez publiczność. Ron Magill, rzecznik Zoo Miami, z dumą ogłosił narodziny jako wyjątkowy moment i wyraził uznanie dla wytrwałości Goliatha, który mimo bardzo zaawansowanego wieku został ojcem. Zoo złożyło także wniosek do Księgi Rekordów Guinnessa, by uznać Goliatha za „najstarszego ojca-debiutanta w historii”. Rozważana jest również możliwość uznania Goliatha i Sweet Pea za „najstarszych rodziców-debiutantów”, ponieważ łączny wiek pary przekracza 200 lat. Żółw słoniowy – symbol ewolucji i długowieczności Żółw słoniowy (Chelonoidis nigra) to największy żółw lądowy. Może ważyć do 400 kg i żyć ponad 100 lat. Występuje wyłącznie na archipelagu wysp Galapagos, gdzie jego różnorodne podgatunki przyczyniły się do rozwoju teorii ewolucji Karola Darwina. Zauważył on różnice w budowie żółwi z różnych wysp, co wsparło jego wnioski o przystosowaniu gatunków do środowiska. Żółw słoniowy jest roślinożerny i zagrożony wyginięciem. Źródło: Phys.org Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
Mija 9 lat od zastrzelenia goryla Harambe w zoo. Dyskusje na temat jego śmierci trwają do dziś
Dziewięć lat temu świat obiegła dramatyczna scena z ogrodu zoologicznego w Cincinnati. 17-letni goryl Harambe został zastrzelony, gdy do jego wybiegu wpadło małe dziecko. Decyzja ogrodu do dziś budzi kontrowersje.
W tym artykule: Jak zginął goryl Harembe? Nieoczywiste dziedzictwo goryla Harembe Goryl Harambe przyszedł na świat 27 maja 1999 roku w ogrodzie zoologicznym Gladys Porter w Brownsville w Stanach Zjednoczonych. Jego imię nawiązuje do piosenki Rity Marley z 1988 roku „Harambe (Working Together for Freedom)”. „Harambe” oznacza w języku suahili „wszyscy trzymajmy się razem”. W 2014 roku goryl został przeniesiony do zoo w Cincinnati w ramach programu hodowlanego mającego na celu ochronę zagrożonego goryla nizinnego. 28 maja 2016 r. w zoo doszło do tragicznego incydentu. 17-letni goryl nizinny został zastrzelony po tym, jak na terenie kojca naczelnych znalazło się trzyletnie dziecko. Początkowo wydawało się, że goryl ratował chłopca. Jednak nienaturalne zachowania zwierzęcia zmusiły zespół ekspertów do użycia broni palnej. Cała sytuacja została nagrana przez jednego z obserwatorów. Wideo z zoo stało się tzw. viralem. Jak zginął goryl Harembe? Feralnego dnia, 28 maja 2016 r., w ogrodzie zoologicznym w Cincinnati trzyletni chłopiec wspiął się na ogrodzenie wybiegu dla goryli nizinnych. Po przejściu krzaków dziecko wpadło do fosy. W zagrodzie przebywały wówczas trzy goryle. Dwa z nich na polecenie pracowników oddaliły się od dziecka. W przypadku Harambe ciekawość wygrała z posłuszeństwem. Ważący 200 kg goryl podszedł do dziecka, po czym zaczął je dotykać i przenosić. https://www.youtube.com/watch?v=23um2h4YUwU Gapiom i pracownikom najpierw wydawało się, że zwierzę chroni trzylatka. Po chwili jego zachowanie zaczęło jednak niepokoić personel. Rosnące pobudzenie Harambe, zaostrzone wrzaskami tłumu, stanowiło poważne zagrożenie dla życia dziecka. Na miejsce wezwano zespół reagowania na niebezpieczne zwierzęta, aby ocenił sytuację. Eksperci musieli wybierać między użyciem środka uspokajającego a bronią palną. Ostatecznie uznali, że unieruchomienie Harambe za pomocą strzałki ze środkiem uspokajającym zajmie kilka minut. A to w obliczu śmiertelnego niebezpieczeństwa mogło być za długo. W rezultacie zespół podjął trudną decyzję o zastrzeleniu zwierzęcia. Padł pojedynczy strzał i goryl Harambe zginął na miejscu. Miał dokładnie 17 lat i 1 dzień. Dziecko zostało szybko przewiezione do szpitala. Chłopiec odniósł obrażenia niezagrażające życiu. Adopcja w świecie zwierząt. Badania wykazały, że goryle opiekują się młodymi osobnikami, które straciły rodziców Naukowcy z Karisoke Research Center w Rwandzie dokonali zaskakującej obserwacji. Ryzyko śmierci młodych goryli nie wzrasta po śmierci ich rodziców. Wszystko za sprawą innych dorosłych osobni... Nieoczywiste dziedzictwo goryla Harembe Śmierć Harambe wywołała publiczne oburzenie i debatę. Wiele osób kwestionowało decyzję ogrodu zoologicznego o użyciu karabinu zamiast środka uspokajającego. Pracownicy zoo tłumaczyli, że nie przyniosłoby to skutku wystarczająco szybko, aby zapewnić chłopcu bezpieczeństwo. Szeroko krytykowano także rodziców dziecka za pozwolenie mu na wejście do wybiegu dla dzikich zwierząt. To z kolei wywołało dyskusję na temat zabezpieczeń w ogrodach zoologicznych. Wizerunek goryla Harambe pojawiał się na szerokiej gamie towarów, od T-shirtów po naklejki. Część dochodów z ich sprzedaży została przeznaczona na działania na rzecz ochrony dzikich zwierząt. Przeprowadzono również zbiórki funduszy mające na celu wsparcie ochrony goryli i polepszenie ich warunków życia w ogrodach zoologicznych. Śmierć Harambe wciąż odbija się echem, przypominając o delikatnej równowadze między rozrywką człowieka a ochroną dzikiej przyrody. Incydent skłonił wiele ogrodów zoologicznych do ponownej oceny swoich protokołów bezpieczeństwa i programów edukacyjnych na temat dzikiej przyrody.
Życie w ZOO pobudza ciekawość? Niezwykłe wyniki badań orangutanów
Orangutany żyjące w ZOO w późniejszym wieku pozostają bardzo ciekawskie i lubią eksperymentować z różnymi przedmiotami. To dość zaskakujące ustalenie, bo zwierzęta te żyjące na wolności nie wykazują takich skłonności.
Spis treści: Nowe fakty na temat orangutanów w ZOO Zaskakująca aktywność orangutanów Przyczyny różnic zachowań między zwierzętami Orangutany są niezwykłymi zwierzętami. Ludzie dzielą z nimi prawie 97% DNA. To czyni je naszymi bardzo bliskimi krewnymi, chociaż z szympansami łączy nas 98% kodu genetycznego. Ich cechą charakterystyczną są czerwonawe i długie włosy. Uwagę zwracają ramiona, które są dłuższe niż nogi. Nazwa orangutan pochodzi z języka malajskiego (Orang Hutan) i oznacza „człowieka z lasu”. Nowe fakty na temat orangutanów w ZOO Zespół niemieckich i indonezyjskich naukowców opublikował właśnie na łamach „Scientific Reports” wyniki obserwacji orangutanów sumatrzańskich trzymanych w niewoli – w ZOO w Niemczech i Szwajcarii. Zestawiono je z danymi na temat osobników żyjących w warunkach naturalnych. Przyjrzano się orangutanom w wieku od pół roku do 76. roku życia. Badacze zwracali uwagę na interakcję zwierząt z otoczeniem. Okazało się, że w młodym wieku orangutany zarówno w ZOO, jak i w naturze były ciekawe świata i bardzo aktywnie eksplorowały otoczenie. Różnica dotyczy dorosłości. Dojrzałe orangutany mieszkające w ZOO kontynuują eksplorację z dużą częstotliwością, a te mieszkające w naturze – nie są już tak aktywne. Zaskakująca aktywność orangutanów Z obserwacji w ZOO wynika, że dorosłe orangutany w ogrodach zoologicznych często wchodzą w interakcję z licznymi przedmiotami i manipulują różnymi „narzędziami”. Oznacza to, że życie w ZOO znacząco zmienia sposób interakcji orangutanów z otoczeniem. – Nasze badanie pokazuje, że orangutany w ogrodach zoologicznych nie tylko eksplorują więcej, ale także inaczej – powiedziała dr Isabelle Laumer, pierwsza autorka badania z Instytutu Zachowania Zwierząt im. Maxa Plancka w niemieckiej Konstancji. View oEmbed on the source website – Szczególnie fascynujące jest to, że nawet podczas eksploracji tych samych rodzajów obiektów, orangutany trzymane w ZOO wykazywały bogatszy repertuar działań i częściej używały narzędzi lub manipulowały wieloma obiektami w tym samym czasie – dodała. Przyczyny różnic zachowań między zwierzętami Należy jednak pamiętać, że zwierzęta trzymane na uwięzi mają szerszy dostęp do różnych przedmiotów niewystępujących w przyrodzie. Dzikie orangutany wchodziły w interakcję przede wszystkim z naturalnie występującymi obiektami, takimi jak rośliny, kora i patyki. Natomiast orangutany trzymane w zoo angażowały się w działanie z plastikowymi zabawkami, puzzlami i przedmiotami, które można układać w stosy, zaprojektowanymi w celu zachęcania do manipulacji i zaangażowania poznawczego. Co ważne, wiek, w którym orangutany po raz pierwszy zaangażowały się w określone rodzaje eksploracji, był spójny w obu środowiskach, co sugeruje wrodzoną sekwencję rozwojową. Jednak orangutany z ZOO kontynuowały eksplorację w wieku dorosłym, podczas gdy dzikie osobniki nie były tak ciekawskie po skończeniu ósmego roku życia. Skąd ta różnica? Osobniki żyjące w naturze musiały skupić się na żerowaniu i zachowaniu czujności, aby przetrwać – sugerują eksperci. Wyniki tych badań nie są jednak dowodem na bardziej szczęśliwe życie zwierząt w ZOO. Ogrody zoologiczne z reguły nie spełniają biologicznych czy przestrzennych potrzeb dzikich zwierząt. Źródło: Scientific Reports Nasz autor Szymon Zdziebłowski Dziennikarz naukowy, z wykształcenia archeolog śródziemnomorski. Przez wiele lat był związany z Serwisem Nauka w Polsce PAP. Opublikował m.in. dwa przewodniki turystyczne po Egipcie, a ostatnio – popularnonaukową książkę „Wielka Piramida. Tajemnice cudu starożytności” o największej egipskiej piramidzie.