Ucieczka flaminga z brytyjskiego zoo stała się sensacją. We Francji rozpoczął nowe życie na wolności
Na początku listopada z rezerwatu przyrody w Kornwalii uciekł młody flaming. Mimo że Frankie miała przycięte pióra na jednym skrzydle, co teoretycznie uniemożliwiało jej długi lot, pokonała ponad 200 kilometrów i dotarła aż do Francji, gdzie rozpoczęła życie w nowym środowisku.
Opiekunowie z Paradise Park w Kornwalii nie spodziewali się, że czteromiesięczna Frankie podejmie próbę ucieczki, która wbrew wszelkim przewidywaniom zakończy się sukcesem. Ptaka trzymano w otoczonym murem ogrodzie, a przycięcie piór miało uniemożliwić mu samodzielny lot. Mimo to 2 listopada młody flaming wzbił się w powietrze, przekraczając granice własnych możliwości. Zdumienie pracowników ogrodu szybko przerodziło się w niedowierzanie, gdy kolejne doniesienia o obserwacjach Frankie zaczęły napływać z francuskiej Bretanii. Jej niezwykła podróż stała się jednym z najbardziej zaskakujących i symbolicznych zwierzęcych „ucieczek” ostatnich lat. Ucieczka framinga. Jak Frankie pokonała około 200 km? Frankie opuściła Paradise Park 2 listopada, w chwili gdy wietrzna aura nad Kornwalią sprzyjała niekontrolowanym podmuchom. Zdaniem kuratora ogrodu, Davida Woolcocka, to właśnie wiatr mógł stać się impulsem do ucieczki: „Podejrzewamy, że podczas ćwiczeń została porwana przez podmuch, który wyniósł ją ponad ogrodzenie. A potem ruszyła w drogę”. Młody flaming, mimo przycięcia piór na jednym skrzydle, zdołał wzbić się na tyle wysoko, by kontynuować lot w kierunku otwartego morza. To wyjątkowe zachowanie zaskoczyło opiekunów, ponieważ zabieg przycinania piór zwykle uniemożliwia ptakom dłuższy lot, choć – jak zauważył Woolcock – „nie zawsze uniemożliwia im wzbicie się w powietrze”. Gdy okazało się, że Frankie opuściła teren rezerwatu, rozpoczęto poszukiwania w pobliskich zatokach. Szybko stało się jasne, że flaming nie zatrzymał się w okolicy – kolejne zgłoszenia zaczęły napływać już z północnej Francji. Zaobserwowano ją w Bretanii, co oznacza, że pokonała ponad 160 kilometrów nad morzem, wykorzystując sprzyjające, stabilne wiatry. Pracownicy parku, początkowo zrozpaczeni jej zniknięciem, ostatecznie przyznali, że ulga przeważyła nad obawami. – Wykazała się odpornością i umiejętnościami, które mogą pomóc jej przetrwać w dziczy – mówił Woolcock, podkreślając, że flamingi potrafią pokonywać ogromne dystanse i są znacznie bardziej wytrzymałe, niż przypuszcza wielu opiekunów. Kwestia sprowadzenia Frankie do Kornwalii okazała się problematyczna z powodów weterynaryjnych. Jeśli zostałaby złapana we Francji, musiałaby przejść pełne badania i kwarantannę w lokalnej placówce, co – ze względu na panujące ryzyko ptasiej grypy – mogłoby wykluczyć jej szybki powrót. – Mało prawdopodobne, by ktokolwiek wziął odpowiedzialność za przetrzymywanie flaminga, który miał kontakt z dzikimi ptakami – przyznał Woolcock. Tymczasem obserwacje z Francji dowodzą, że Frankie radzi sobie nadzwyczaj dobrze – żeruje regularnie i zachowuje pełnię sił. Pracownicy parku uznali więc, że najbezpieczniej będzie pozwolić jej pozostać w nowym środowisku, w którym (jak dotąd) świetnie sobie radzi. Czy Bretania to dobre miejsce dla flamingów? Eksperci oceniają szanse Frankie Choć obecność flaminga w północnej Francji może wydawać się zaskakująca, tamtejsze wybrzeże oferuje warunki sprzyjające przetrwaniu nawet w miesiącach zimowych. Bretania należy bowiem do regionów, w których regularnie obserwuje się zimujące populacje ptaków brodzących, a rozległe płycizny Plage de Keremma zapewniają stały dostęp do drobnych bezkręgowców, czyli kluczowego pokarmu flamingów. Łagodniejszy niż w głębi kontynentu klimat Oceanu Atlantyckiego ogranicza ryzyko zamarzania lagun, dzięki czemu ptaki żerują tam przez cały rok. To właśnie specyfika tego środowiska sprawiła, że Frankie mogła szybko odnaleźć się w nowym otoczeniu. Decyzja o pozostawieniu jej na wolności wynikała z oceny, że naturalne warunki w Bretanii mogą zapewnić jej większe bezpieczeństwo niż próby transportu do Kornwalii. Kurator ogrodu, David Woolcock, podkreślił, że przypadki flamingów żyjących przez lata na europejskich wybrzeżach są dobrze udokumentowane, również w okresach zimowych. – Istnieją doniesienia o ptakach, które doskonale adaptowały się do podobnych środowisk i radziły sobie tam przez wiele lat – zaznaczył. W połączeniu z brakiem oznak wyczerpania u Frankie oraz ryzykiem związanym z potencjalną ekspozycją na ptasią grypę, pracownicy uznali, że jej pozostanie w Bretanii jest rozwiązaniem najbezpieczniejszym zarówno dla niej, jak i dla innych ptaków w Paradise Park. Obserwacje z Francji wskazują, że młoda samica korzysta z zasobnych żerowisk, a jej kondycja sugeruje, że ma realne szanse, by przejść przez zimę bez uszczerbku. Źródła: The Guardian, BBC Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
To maleństwo może uratować ginący gatunek. „Pisklę 101” daje nową nadzieję
Tej pięknej papugi w naturze już nie ma. Żyła na niewielkim obszarze, w gęstych lasach brazylijskiej Amazonii. Od 2019 roku jest uznawana za gatunek wymarły na wolności. Jej przetrwanie zależy już tylko od osobników żyjących w niewoli. Pojawiła się nowa iskierka nadziei – w ogrodzie zoologicznym w Belgii właśnie wykluło się pisklę ary modrej.
Ara modra to piękna papuga, której niestety już w naturze nie zobaczymy. Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) w 2019 roku ogłosiła ją gatunkiem wymarłym na wolności. Ostatni dziki osobnik widziany był w 2000 roku. Obecnie wszystkie istniejące ary modre żyją w niewoli – w ogrodach zoologicznych i ośrodkach hodowlanych uczestniczących w międzynarodowych programach ochrony. Jeden z nich – prywatne ZOO Pairi Daiza w Hainaut (Belgia) – właśnie dochował się pisklęcia. Był to długi i trudny proces. Sukces hodowców ary modrej w Belgii Belgijska placówka od lat uczestniczy w globalnym programie ochrony ary modrej. Współpracuje m.in. z brazylijskim instytutem ICMBio (Chico Mendes Institute for Biodiversity Conservation) oraz ogrodem zoologicznym w São Paulo. W Pairi Daiza mieszka dwanaście takich papug. Tylko trzy z nich są pokazywane publicznie. Pozostałe przebywają w odizolowanej wolierze, z minimalnym kontaktem z ludźmi, ze względu na ich niezwykłą wrażliwość i płochliwość. Wysiłki belgijskich hodowców, by ary modre rozmnożyć, przez całe lata nie przynosiły efektu. Od początku ich obecności w placówce ptaki złożyły już dokładnie 100 jaj. Niestety, żadne nie było zapłodnione. Dopiero jajko numer 101 okazało się sukcesem. Dlaczego? Dokładnie nie wiadomo. Opiekunowie przypuszczają, że mogło być skutkiem ostatnich zmian w diecie ptaków, które wpłynęły korzystnie na ich płodność. Jak wyhodowano cenne pisklę? Para papuzich rodziców była niedoświadczona, więc zapłodnione jajo zostało od razu zabrane z gniazda i przekazane pod opiekę zespołu specjalistów. Po starannej inkubacji, 21 września 2025 roku wykluło się zdrowe pisklę! Od tego czasu jest karmione ręcznie, co dwie godziny, przez całą dobę. Jak podkreśla opiekun ptaków, Thomas Biagi, to praca wyczerpująca, ale niezwykle satysfakcjonująca. Cały zespół ZOO ma świadomość, że w jego rękach leży przyszłość jednego z najrzadszych gatunków na świecie. Nowonarodzone pisklę nie ma jeszcze pięknego błękitnego upierzenia – na razie jego ciałko jest nagie i różowe, a zaczątki piór dopiero przebijają się przez skórę. Jego narodziny to ogromny przełom dla programu ochrony ary modrej. Młody ptak w przyszłości odegra kluczową rolę jako osobnik hodowlany i pomoże w odbudowie populacji w Brazylii. W 2022 roku rozpoczęto tam program reintrodukcji ary modrej i wypuszczono kilka ptaków na wolność. Naukowcy i opiekunowie w Pairi Daiza wierzą, że nowonarodzone „pisklę 101” odegra istotną rolę w przywróceniu gatunku naturze. Inne programy ochrony ary modrej W 2012 roku Brazylijska Agencja Ochrony Przyrody (ICMBio) wraz z kilkoma organizacjami partnerskimi utworzyła plan ratowania ary modrej, którego celem jest zwiększenie populacji hodowlanej. W 2016 roku, wraz z międzynarodową organizacją ratującą zagrożone papugi (ACTP), rozpoczęła projekt reintrodukcji ary modrej. Dwa lata później wiele osobników zostało zgromadzonych w ośrodku ACTP w Berlinie, gdzie udało się z powodzeniem rozmnożyć ary. Dziś te osobniki stanowią podstawę programu reintrodukcji. W 2020 roku ponad 50 ar modrych przewieziono do specjalnie wybudowanej przez ACTP stacji w Curaçá w Brazylii. To z niej ptaki będą przywracane do środowiska naturalnego. Źródła: Pairi Daiza, Muzeum Naturalne w Berlinie Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
Wielki ptak uciekł z ZOO w Opolu. Po dwóch tygodniach historia znalazła szczęśliwy finał
Ta historia to dowód na to, że ptaki są sprytne, a droga do serca wiedzie przez żołądek. Ibis grzywiasty najpierw uciekł z opolskiego ZOO, a potem do niego wrócił – i niemal od razu zabrał się za jedzenie.
Wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej – tak można podsumować ucieczkę ibisa grzywiastego z ZOO w Opolu. Ptak wykorzystał okazję i wydostał się na wolność. Po dłuższym „urlopie” z własnej woli wrócił na miejsce. Sprytna ucieczka i wielki powrót na obiad Ibis grzywiasty wydostał się ze swojej woliery przez śluzę dla zwiedzających. Od 12 września 2025 ptak był na wolności, widywany przez mieszkańców miasta. Po niemal dwóch tygodniach wrócił na teren ZOO – przysiadł w pobliżu swojego wybiegu. Czujni pracownicy od razu wykonali dla niego otwór w siatce. Następnego ranka siedział już w swojej wolierze, tak jakby nigdy z niej nie uciekł. – A najlepsze? Wygląda na to, że żołądek nigdy nie zapomina! Nasz ibis od razu ruszył w stronę ulubionego jedzonka i przypomniał wszystkim, że w Zoo Opole kuchnia zawsze wygrywa – piszą w mediach społecznościowych pracownicy ZOO. Powrót ibisa to dowód na to, że uważa opolskie ZOO za swój dom i czuje się w nim dobrze. Ibis grzywiasty: dostojny i krytycznie zagrożony Ibis grzywiasty (Geronticus eremita) to rzadki gatunek ptaka, o charakterystycznym czarnym upierzeniu z metalicznym połyskiem i długim, zakrzywionym dziobie. Wyróżnia się ciekawą „fryzurą” na głowie: okazałą kępą postrzępionych piór. Osiąga długość ciała 70–80 cm, rozpiętość skrzydeł do 125 cm i masę 1–1,3 kg. Występuje w suchych rejonach Maroka i Turcji, gdzie gniazduje na klifach. Jest krytycznie zagrożony wyginięciem. Niedawno pojawił się w Portugalii, czym wzbudził sensację wśród ornitologów. Inny ptasi uciekinier z Opola To nie pierwsza ptasia ucieczka z ZOO w Opolu. W lipcu 2023 roku wolność wybrał pelikan kędzierzawy. Próbowano go złapać z pomocą strażaków, którzy wykorzystali podnośnik i siatkę. Nie udało się. Przez kilka dni pelikan zatrzymał się na wyspie Bolko na Odrze. Potem był widziany we Wrocławiu, pod Krakowem i nad jeziorem Turawskim. – Jest szansa, że uciekł na południe do krajów bałkańskich. Mamy taką nadzieję, bo widać było, że ewidentnie dąży do tego, ponieważ kierował się w kierunku południowej Europy. (...) Mamy nadzieję, że jest na Bałkanach, a tam sobie z pewnością da radę – tłumaczył Grzegorz Rolik z opolskiego ZOO w rozmowie z Nową Trybuną Opolską Pelikan pozostaje nieuchwytny, a jego los wciąż rozpala wyobraźnię mieszkańców. Źródło: ZOO w Opolu, Nowa Trybuna Opolska Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
Niezwykłe narodziny w stołecznym ZOO. Te urocze maluchy to kuzyni słoni
W warszawskim ogrodzie zoologicznym przyszło na świat sześć góralków skalnych. To jedne z najbardziej zaskakujących ssaków świata. Choć przypominają gryzonie, bliżej im do manatów i słoni.
Te małe zakapiory to wielki sukces stołecznego ZOO, a przy okazji jeden z najbardziej niezwykłych gatunków na Ziemi. Choć niektórzy pewnie pomyliliby je ze świstakami, góralki skalne nie mają z gryzoniami nic wspólnego. Ich niezwykła anatomia od lat wprawia biologów w osłupienie. Dopiero badania genetyczne jasno pokazały, że góralki są krewniakami m.in. słoni. Małe góralki już rozrabiają „Nasza góralkowa rodzina powiększyła się tego lata aż o sześć maluszków – trzy samiczki i trzech samców. To niezwykle samodzielne stworzenia. Już po kilku godzinach od narodzin potrafią skakać po skałkach, chować się w zakamarkach i całkiem nieźle udawać, że są najgroźniejszymi zwierzakami w okolicy” – opisuje warszawskie ZOO na Facebooku. Młode przyszły na świat w połowie lipca, ale ZOO pochwaliło się nimi dopiero teraz. Maluchy zaczynają już skubać rośliny i korę drzew, mimo że jeszcze przez kilka miesięcy będą pić mleko matek. „Dla nas to prawdziwa frajda obserwować, jak te dzieciaki z dnia na dzień uczą się życia w stadzie i podpatrują starszych” – dodaje stołeczne ZOO. Góralki z Warszawy pojechały do Brna To jednak nie całe góralkowe stadko w Warszawie. ZOO opiekuje się większą ich grupką, współpracując w tym zakresie z innymi ogrodami. Pięć osobników – same samiczki – właśnie pojechało do Brna w Czechach, gdzie założą nowe stado. Bo góralek skalny to zwierzątko stadne. Żyje w koloniach liczących od kilku do kilkudziesięciu osobników, z wyraźną hierarchią opartą na dominującym samcu. Gatunek ten występuje w Afryce i na Bliskim Wschodzie, preferując urwiska, rumowiska i skaliste zbocza. Co warto wiedzieć o góralku skalnym? Góralek skalny (Procavia capensis) to niewielki ssak z rzędu góralkowców (Hyracoidea). Osiąga 30–60 cm długości i 2–5 kg wagi, wyglądem przypominając świnkę morską o krępej sylwetce i krótkich kończynach. Futro ma szarobrązowe. Jest roślinożerny – zjada liście, trawy, korę i owoce – a ze względu na słabą termoregulację często wygrzewa się w słońcu. Komunikuje się bogatym repertuarem dźwięków. Ciekawostką jest wydzielanie przez gruczoły zapachowe substancji zwanej hyraceum, wykorzystywanej kiedyś w przemyśle perfumeryjnym. Czym góralek skalny zaskoczył naukowców? To między innymi budowa łap góralka przykuła uwagę biologów. Przednie łapy stąpają po podłożu całą stopą, a tylne są palcochodne, jak np. u tapirów czy ssaków kopytnych. To unikat. Jednak anatomia tego zwierzątka kryje znacznie więcej tajemnic: żołądek jest podobny do końskiego, mózg – do słonia, a uzębienie – do nosorożca i hipopotama. Dzięki swojej unikatowej anatomii góralek to jeden z najbardziej interesujących przykładów ewolucyjnych powiązań w świecie ssaków. Źródło: Ogród Zoologiczny w Warszawie Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
Zoo we Wrocławiu – historia, zwierzęta i praktyczne informacje dla odwiedzających
Zoo we Wrocławiu wyróżnia się nie tylko skalą i nowoczesnością, ale przede wszystkim zaangażowaniem w realną pomoc zagrożonym gatunkom. Od lokalnych inicjatyw po międzynarodowe projekty restytucji – ten ogród zoologiczny stał się ważnym punktem na mapie światowej ochrony przyrody. Zwiedzając jego pawilony, można zobaczyć nie tylko egzotyczne zwierzęta, lecz także efekty długoletniej pracy naukowców i opiekunów.
Spis treści: Fundacja ZOO Wrocław – DODO Ile czasu potrzeba na zwiedzanie wrocławskiego zoo? Afrykarium – największe oceanarium w Polsce Jakie zwierzęta można zobaczyć we wrocławskim zoo? Atrakcje i udogodnienia w Zoo Wrocław Zoo Wrocław to jeden z najstarszych i największych ogrodów zoologicznych w Polsce. Zostało otwarte 10 lipca 1865 roku i od początku było nie tylko atrakcją turystyczną, ale również ważnym ośrodkiem edukacyjnym i naukowym. Na przestrzeni dekad przeszło wiele zmian, jednak jego misja – ochrona gatunków i edukacja ekologiczna – pozostaje niezmienna. W czasie II wojny światowej ogród (podobnie jak niemal cały Wrocław) poniósł znaczne straty, ale już w 1947 roku rozpoczęto organizowanie jego odbudowy. Od tamtej pory zoo rozwija się dynamicznie i dziś przyciąga rocznie ponad 1,5 miliona odwiedzających. Powierzchnia Zoo we Wrocławiu jest imponująca! Ogród zajmuje 33 hektary, z czego część została zrewitalizowana z myślą o bardziej naturalnych warunkach życia dla zwierząt. Ogród należy do najważniejszych członków Europejskiego Stowarzyszenia Ogrodów Zoologicznych i Akwariów (EAZA) i uczestniczy w kilkudziesięciu programach hodowlanych dla gatunków zagrożonych. Fundacja ZOO Wrocław – DODO Zoo Wrocław nie ogranicza się wyłącznie do działalności wystawienniczej. Działa tu również Fundacja DODO, której głównym celem jest ochrona ginących gatunków w środowisku naturalnym. Fundacja prowadzi projekty w Polsce i za granicą, wspierając działania ochronne m.in. dla rysi, żółwi błotnych, hipopotamów karłowatych czy pingwinów przylądkowych. Inicjatywy DODO łączą edukację przyrodniczą z realnym wsparciem zagrożonych populacji, a także angażują odwiedzających zoo w pomoc poprzez symboliczne adopcje, darowizny i działania w ramach wolontariatu. Ile czasu potrzeba na zwiedzanie wrocławskiego zoo? Jeśli zastanawiasz się, ile czasu potrzeba na zwiedzanie Zoo we Wrocławiu, warto wiedzieć, że na obejrzenie wszystkich pawilonów i wybiegów należy przeznaczyć co najmniej 4–5 godzin. Dla rodzin z dziećmi lub osób chcących spędzić czas spokojnie, z przerwą na posiłek, dobrym pomysłem będzie zaplanowanie całego dnia. Teren ogrodu jest rozległy, a ekspozycje są zróżnicowane – od klasycznych wybiegów dla ssaków i ptaków, przez nowoczesne pawilony, aż po Afrykarium, którego zwiedzanie samo zajmuje zwykle 1–1,5 godziny. Na terenie ogrodu znajdują się liczne miejsca do odpoczynku, punkty gastronomiczne, place zabaw oraz przystanki edukacyjne, które czynią wizytę jeszcze ciekawszą. W sezonie wakacyjnym i weekendy warto przyjść rano, by uniknąć kolejek do najpopularniejszych atrakcji. Zwłaszcza że w słoneczne dni zoo przyciąga tłumy turystów z całego kraju. Afrykarium – największe oceanarium w Polsce Jedną z największych atrakcji ogrodu zoologicznego we Wrocławiu jest bez wątpienia Afrykarium – unikatowy na skalę światową obiekt poświęcony faunie i florze Afryki. To nowoczesne, w pełni klimatyzowane oceanarium o powierzchni ponad 19 000 m², które prezentuje ekosystemy związane z wodami Czarnego Lądu – od Morza Czerwonego po dorzecze Kongo. Afrykarium zostało otwarte we wrocławskim zoo w 2014 roku i od tego czasu stanowi jeden z głównych punktów programu każdej wizyty. Atrakcją są ogromne przeszklone tunele, przez które można obserwować ryby i ssaki wodne pływające tuż nad głową. Zoo Wrocław zdecydowało się na wybudowanie oceanarium także z uwagi na jego wartość edukacyjną. W interaktywnych punktach można dowiedzieć się więcej o zagrożeniach dla afrykańskich ekosystemów wodnych i działaniach ochronnych. Mieszkańcy Afrykarium w Zoo we Wrocławiu W Afrykarium żyje wiele gatunków zwierząt związanych ze środowiskami wodnymi i nadwodnymi Afryki. To tutaj spotkać można: rekiny rafowe i piaskowe, pływające majestatycznie w głębokim basenie, hipopotamy nilowe, które można podziwiać zarówno nad jak i pod wodą, krokodyle nilowe, żyjące w strefie reprezentującej dżunglę Kongo, pingwiny przylądkowe, których kolonia wzbudza zachwyt najmłodszych, płaszczki, mureny, żółwie morskie i dziesiątki gatunków ryb tropikalnych, mrówkojady, dikdiki i golce, zamieszkujące część lądową ekspozycji. Każda z sekcji Afrykarium została zaprojektowana z ogromną dbałością o detale, a warunki życia zwierząt odzwierciedlają ich naturalne środowiska. To sprawia, że Afrykarium to nie tylko atrakcja turystyczna, ale również miejsce spełniające wysokie standardy etyczne i naukowe. Jakie zwierzęta można zobaczyć we wrocławskim zoo? Zoo Wrocław zwierzęta – to około 12 000 osobników reprezentujących ponad 1 100 gatunków z całego świata. To najbogatszy zbiór gatunków wśród wszystkich polskich ogrodów zoologicznych. Warty odnotowania jest także fakt, że większości gatunków zamieszkujących we wrocławskim zoo grozi wymarcie. Wśród mieszkańców ogrodu można zobaczyć m.in.: ssaki: lwy, tygrysy, pantery, żyrafy, słonie indyjskie, tapiry, nosorożce, małpy, lemury, niedźwiedzie. ptaki: flamingi, pelikany, sowy, papugi, kondory, pingwiny i wiele gatunków tropikalnych, gady: anakondy, warany, żółwie, krokodyle, agamy, kameleony, płazy i ryby: traszki, salamandry, żaby egzotyczne, ryby słodkowodne i morskie, bezkręgowce: pajęczaki, owady, koralowce i meduzy. Szczególną popularnością cieszy się pawilon Madagaskar, gdzie można spotkać zagrożone gatunki endemiczne, oraz Odrarium, prezentujące ekosystem doliny Odry. Zoo aktywnie uczestniczy w ochronie gatunków zagrożonych wyginięciem – prowadzi hodowle m.in. żółwi madagaskarskich, nosorożców indyjskich, czy koni Przewalskiego. Atrakcje i udogodnienia w Zoo Wrocław Wizyta we wrocławskim zoo to nie tylko spotkanie z dzikimi zwierzętami. Ogród oferuje również wiele atrakcji dodatkowych i udogodnień, które czynią pobyt komfortowym dla całej rodziny. Poza licznymi punktami gastronomicznymi na mapie wrocławskiego zoo można znaleźć wiele atrakcji towarzyszących. Dla rodzin z dziećmi: Pokazowe karmienia zwierząt, np. fok, pingwinów i hipopotamów, Edukacyjne stacje interaktywne, które są idealne dla młodych odkrywców, Place zabaw, dmuchańce, mini zoo, Kino VR, prezentujące przyrodnicze filmy edukacyjne. Warto też podkreślić, że ogród jest w pełni przystosowany dla osób z niepełnosprawnościami. Budynki zoo zostały wyposażone w windy i podjazdy. Na terenie ogrodu znajduje się nawet wypożyczalnia wózków (Vermeiren V200). Zoo Wrocław otrzymało wyróżnienie „Wrocław bez barier” za dostosowanie przestrzeni do potrzeb osób z ograniczoną mobilnością. To sprawia, że ogród jest dostępny i przyjazny dla wszystkich, niezależnie od wieku i kondycji. Marzena Wardyn-Kobus Autorka tekstów z pogranicza przyrody, kultury i podróży. W serwisie tworzy artykuły popularnonaukowe o otaczającym nas świecie, łącząc rzetelną wiedzę z przystępnym językiem i dbałością o szczegóły. Socjolożka z wykształcenia, od ponad dekady związana z marketingiem internetowym. Zawodowo od lat zgłębia tajniki SEO oraz storytellingu opartego na rzetelnych źródłach. Pisze, by zachęcać innych do uważnego kontaktu z przyrodą – nawet tą najbliższą, tuż za domem. Kaszubka mieszkająca na Kujawach, zakochana w górskich szlakach i leśnych bezdrożach. Jej przydomowy ogródek to strefa zrównoważonego eksperymentowania – dąży do tego, by uprawiać rośliny ekologicznie, z szacunkiem dla natury. Wolne chwile spędza z książką, wędrując po lesie lub tworząc makramy.
Para stuletnich żółwi po raz pierwszy doczekała się potomstwa. Wykluło się 16 młodych
W Filadelfii doszło do wyjątkowego wydarzenia – w tamtejszym zoo przyszło na świat szesnaście żółwi słoniowych z wyspy Santa Cruz, gatunku krytycznie zagrożonego wyginięciem.
Samica Mommy przez całe dekady nie składała jaj. Ale sprowadzenie pięć lat temu samca Abrazzo z ZOO w Karolinie Południowej wszystko zmieniło. Właśnie wykluło się sześć małych samczyków. Oboje rodzice mają około stu lat i są najstarszymi mieszkańcami ZOO, a ich potomstwo uznaje się za cenne genetycznie dla zachowania gatunku. Mommy została mamą po raz pierwszy od prawie wieku To pierwsze potomstwo Mommy, która mieszka w Filadelfii od 1932 roku. W ciągu kilku miesięcy tego roku wykluło się łącznie 16 młodych: cztery samiczki i trzy samczyki w kwietniu, potem kolejne trzy samiczki w czerwcu. Teraz nastąpił finał i z jaj wykłuło się kolejnych sześć samców. Zwierzaki są zdrowe, z apetytem jedzą i rosną. Ich opiekunowie mają ciekawy sposób by je rozróżnić: oznaczyli je różnokolorowym nietoksycznym lakierem do paznokci. Część z nich już otrzymała imiona, jak Zee, James, Colette, Soledad czy Marigold Puddlefoot. Jedno z młodych zostanie nazwane w ramach akcji fundraisingowej. Żółw słoniowy z Santa Cruz na skraju wymarcia Narodziny te są ogromnym sukcesem programu ochrony, ponieważ żółwie Chelonoidis porteri (podgatunek żółwia słoniowego) występują wyłącznie na jednej wyspie archipelagu Galapagos – Santa Cruz. Są podgatunkiem żółwia słoniowego i mogą żyć nawet 200 lat. Młode pozostaną w Filadelfii przez około rok, potem pojadą do innych ogrodów zoologicznych. Dyrektor działu herpetologii ZOO, Lauren Augustine, podkreśla że potomstwo Mommy i Abrazzo zapewni ciągłość podgatunku w ogrodach zoologicznych na kolejne stulecia. Dla instytucji i programów ochrony to przełomowy moment, porównywalny z podobnym wydarzeniem w Zoo Miami, gdzie 135-letni żółw Goliath został po raz pierwszy ojcem w tym roku, o czym także pisaliśmy. Philadelphia Zoo, posiada także dwa żółwie olbrzymie, występujące w naturze tylko na atolu Aldabra na Seszelach. To dwie samice o imionach Wilma i Betty. Źródło: Philadelphia ZOO Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
Słodkie chomiki giganty zagrożone. Wrocław dał im szansę
Odważne jak psy, rzadkie jak białe kruki. Chomiki europejskie walczą o przetrwanie. Dzięki wysiłkom przyrodników mają realną szansę wrócić na polskie pola. Do małego cudu doszło właśnie we Wrocławiu.
Na niektórych polskich polach nadal żyją chomiki europejskie. W ciągu półwiecza ich zasięg terytorialny zmniejszył się jednak o ok. 70-80%. Teraz można je spotkać głównie w południowo-wschodniej części naszego kraju. Przyrodnicy na pomoc chomikom europejskim Polscy przyrodnicy działają na rzecz ochrony tego zagrożonego wyginięciem gatunku. Jedna z inicjatyw ma miejsce w ZOO we Wrocławiu. Placówka ta prowadzi hodowlę zachowawczą chomików europejskich. W praktyce oznacza to próbę ich rozmnożenia, a następnie wypuszczenia do naturalnego środowiska. ZOO we Wrocławiu poinformowało właśnie, że w jego murach przyszło na świat pięć chomików europejskich. To 3 samce i 2 samiczki. Otrzymały nawet imiona: Bryg, Bosman, Brzask, Burza i Bryza. – ZOO Wrocław uczestniczy w programie ochrony chomika europejskiego prowadzonym między innymi przez Uniwersytet Adama Mickiewicza w Poznaniu. Jednym z założeń projektu jest powrót chomików do natury. Potomstwo naszych par będzie w przyszłości trafiać tam, skąd pochodzą ich rodzice – do środowiska naturalnego, a konkretnie pod Jawor – mówi lek. wet. Tomasz Jóźwik, prezes wrocławskiego ZOO. Chomiki i ich potrzeby Zwiedzający wrocławskie muzeum nie zobaczą jednak chomików. Przyrodnicy chcą im bowiem stworzyć jak największy komfort. – Chomiki potrzebują spokoju i zapewnienia dobrych warunków hodowlanych. Stworzenie im odpowiednich okoliczności rozrodu jest sprawą kluczową. Hodowla jest typowo zachowawcza, a chomików nie można w naszym zoo zobaczyć na ekspozycji. Ich tryb życia i ciekawostki na temat gatunku są zaprezentowane przy zagrodzie żubrów, gdzie znajdują się tablice edukacyjne oraz przekrój przez model chomiczej nory – mówi Monika Górska, brygadzistka w Wydziale Małych Ssaków ZOO Wrocław. Co wiemy o chomikach europejskich? Egzemplarze tego gatunku pojawiły się na obszarze Polski już kilkadziesiąt tysięcy lat temu. Osiągają ponad 30 cm długości ciała, a ważą nawet 1 kg. Zamieszkują pola uprawne – tam kopią nory do głębokości nawet 2 m. Zagrożeniem dla nich jest nowoczesne rolnictwo: głęboka orka i nawozy sztuczne. Chomiki lubią zamieszkiwać obszary, gdzie zasiewane są różnorodne zboża. Uważane są za zwierzęta waleczne. Gdy czują się zagrożone, stają na tylnych łapach i wydają dźwięki podobne do szczekania – stąd bywają nazywane „ziemnymi pieskami”. Ale dzieje się tak, gdy konfrontacja jest nieunikniona. Z reguły unikają kontaktu – szczególnie z człowiekiem. View oEmbed on the source website Ich obecność w przyrodzie jest bardzo cenna. Dlaczego? Jedzą szkodliwe dla upraw rolniczych chrząszcze i ślimaki. W opuszczonych przez nie norach gromadzi się woda, która nawilża glebę podczas suszy. Ich tunele napowietrzają i mieszają glebę. Jest to gatunek parasolowy – chroniąc chomiki, chroni się jednocześnie inne gatunki. Są pożywieniem dla innych dzikich zwierząt. Jak pomóc w ochronie chomików? Według niektórych prognoz bez podjęcia zdecydowanych działań ten gatunek może wyginąć w ciągu kilku lat. Dlatego w program ochrony chomika europejskiego zaangażowało się wiele instytucji, a pierwsze osobniki z hodowli zachowawczych trafiły już do natury. Projekt ochrony chomika europejskiego prowadzony jest między innymi przez miasto Jaworzno, PTOP Salamandra, zespół z Wydziału Biologii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu oraz Uniwersytet Rolniczy w Krakowie. Nie tylko naukowcy mogą pomóc. W te działania często mogą się angażować ochotnicy. Dla ochrony gatunków zagrożonych organizowany jest coroczny bieg charytatywny Wild Run. W tym roku odbędzie się on we wrocławskim ZOO 5 października na rzecz gatunków europejskich, w tym chomika. Źródła: ZOO Wrocław, Nauka w Polsce, Gov.pl Nasz autor Szymon Zdziebłowski Dziennikarz naukowy i podróżniczy, z wykształcenia archeolog śródziemnomorski. Przez wiele lat był związany z Serwisem Nauka w Polsce PAP. Opublikował m.in. dwa przewodniki turystyczne po Egipcie, a ostatnio – popularnonaukową książkę „Wielka Piramida. Tajemnice cudu starożytności” o największej egipskiej piramidzie. Miłośnik niewielkich, lokalnych muzeów. Uwielbia długie trasy rowerowe, szczególnie te prowadzące wzdłuż rzek. Lubi poznawać nieznane zakamarki Niemiec, zarówno na dwóch kółkach, jak i w czasie górskiego trekkingu.
Warszawskie ZOO jedyne na świecie: dla tego pisklęcia zamknięto całą ptaszarnię
W warszawskim ogrodzie zoologicznym wykluło się pisklę wieloszpona pawiego – gatunku tak rzadkiego, że w tym roku nie udało się to żadnemu innemu ZOO na świecie. Placówka zamknęła całą halę wolnego lotu, by zapewnić mu spokój.
Występuje tylko w Malezji, a jego liczebność to najwyżej 10 tysięcy osobników. Tym bardziej cieszy fakt, że w Warszawie złożył jajo, z którego wykluło się zdrowe pisklę. Wieloszpon pawi to duma stołecznego ZOO. Warszawskie ZOO świętuje wyjątkowy sukces „Wieloszpon pawi to niezwykle piękny, ale zarazem wyjątkowo rzadki mieszkaniec ogrodów zoologicznych. Obecnie oprócz Warszawskiego ZOO można go jeszcze spotkać tylko w trzech zrzeszonych w ramach EAZA ogrodach zoologicznych. Mamy to szczęście, że od kilku lat nasza para regularnie przystępuje do lęgów, a w tym roku jesteśmy jedynym ZOO w którym pojawiły się pisklęta tego gatunku” – pisze ogród zoologiczny w Warszawie na swoim profilu na Facebooku. Pisklę wieloszpona pawiego (Polyplectron malacense) to bardzo cenny przychówek, więc nic dziwnego że ZOO zdecydowało się specjalnie dla niego zamknąć całą tzw. halę wolnego lotu. To unikatowa, duża przestrzeń imitująca dżunglę, gdzie ptaki mogą swobodnie latać, i największy tego typu obiekt w Polsce. Co prawda samica opiekuje się pisklęciem, ale oboje potrzebują teraz dużo spokoju. ZOO nie po raz pierwszy w sezonie lęgowym podjęło decyzję o wyłączeniu dla zwiedzających hali wolnego lotu. Decyzja o terminie jej ponownego udostępnienia jeszcze nie zapadła. Jak wygląda wieloszpon pawi? Wieloszpon pawi to zagrożony wyginięciem ptak z rodziny kurowatych i podrodziny bażantów, w naturze żyjący wyłącznie na Półwyspie Malajskim. I to nie na całym, bo tylko w jego południowej części, m.in. w kontynentalnej części Malezji i kiedyś – w Tajlandii. Obecnie w Tajlandii uważa się go za wymarłego. Jego naturalne środowisko to podszyt gęstych lasów, gdzie uwielbia się ukrywać i chodzić w poszukiwaniu owadów i ich larw, którymi się żywi. Podobnie jak wiele kurowatych (np. paw indyjski), może się poszczycić pięknym upierzeniem. Choć większość jego ciała pokrywają szaroczarne pióra, to na grzbiecie i ogonie przyozdobione są spektakularnymi, opalizującymi na niebiesko „okami”, podobnymi to tych u pawi. W tym roku w ptaszarni warszawskiego ZOO lęgi wyprowadziły m.in.: dudek (dwukrotnie), kulon, kraska i paw kongijski. Źródło: Ptaszarnia Warszawskiego ZOO Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
Szczeniak i gepard w australijskim zoo – niezwykła historia przybranego rodzeństwa
Gepard Rozi i kundelek Ziggy, choć należą do dwóch całkowicie różnych gatunków, stali się silnie związanym „rodzeństwem” w australijskim ZOO. Ziggy świetnie się sprawdził jako pomoc w socjalizacji rozdzielonego z matką gepardziątka.
Spis treści Maleńki gepard w potrzebie Pies w roli terapeuty i towarzysza Co będzie dalej z nietypowym rodzeństwem? Australijskie zoo „zatrudniło” szczeniaka, aby pomógł w socjalizacji młodego geparda. Pomysł sprawdził się doskonale, a nietypowe rodzeństwo pokazuje że silne więzi mogą przekraczać granice gatunków. Maleńki gepard w potrzebie Samiczka geparda Rozi przyszła na świat pod koniec lutego, w zoo Western Plains w Dubbo (Australia). Poród odbył się przez cesarskie cięcie, po tym jak jej matka, Siri, zaczęła rodzić przedwcześnie. Dwoje rodzeństwa Rozi niestety nie przeżyło. Komplikacje sprawiły, że Siri nie wytworzyła mleka. Stan Rozi tuż po porodzie i w pierwszych tygodniach życia był krytyczny. Podjęto trudną decyzję o rozdzieleniu matki i córki. Pies w roli terapeuty i towarzysza Opiekunowie zdecydowali, że jeśli Rozi ma się prawidłowo rozwijać i socjalizować – co zwiększy jej szanse na zostanie mamą w przyszłości – będzie potrzebowała przybranego rodzeństwa. Dziesięć lat wcześniej matka Rozi miała psa jako towarzysza. Szczenięta były z powodzeniem łączone z gepardami również kilkukrotnie w USA. Wybór był więc prosty: postanowiono że Rozi będzie wychowywała się z psem. Jordan Michelmore, opiekunka gepardów w zoo w Dubbo, tłumaczy że np. kot domowy nie nadawałby się do tej roli. Towarzysz Rozi musi być na tyle silny, by przez co najmniej rok dorównywać jej podczas coraz bardziej szalonych zabaw. Psy mają zarówno dużo chęci do zabawy, jak i odpowiedni rozmiar. Dla Rozi wybrano Ziggy’ego - mieszańca labradora, kelpie i collie. Zwierzaki zostały sobie przedstawione, gdy obydwa miały około dwóch miesięcy. Ziggy musiał najpierw przejść kwarantannę i zostać zaszczepiony. Początkowo był trzymany na smyczy, ale po dwóch tygodniach pies i gepard zaczęli się swobodnie bawić, a nawet razem spać. Opiekunowie mówią, że idealnie się uzupełniają pod względem poziomu energii i sposobu zabawy. View oEmbed on the source website Co będzie dalej z nietypowym rodzeństwem? Około 12–18 miesiąca życia samice geparda dorastają i zaczynają prowadzić samotniczy tryb życia. Wtedy Ziggy będzie prawdopodobnie musiał zostać oddzielony od Rozi. – Będziemy ich obserwować i kiedy Rozi zacznie tracić zainteresowanie spędzaniem czasu z Ziggy’m, zaczniemy go stopniowo oddzielać – mówi Jordan Michelmore. Dodaje jednak, że w niektórych ogrodach zoologicznych gepardy i ich przybrane rodzeństwo pozostawały blisko związane nawet w dorosłości. Sama myśli o adoptowaniu Ziggy’ego – dzięki temu zwierzaki mogłyby utrzymać ze sobą kontakt. Źródło: New Scientist Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
„Malutka piękność” z warszawskiego ZOO podbija internet. Poznaj nową gwiazdę ogrodu
W Warszawie przyszedł na świat najmniejszy jelonek świata. To nie tylko zoologiczna ciekawostka – to symbol walki o przyszłość zagrożonych zwierząt.
Spis treści: ZOO w Warszawie ma nową mieszkankę Gdzie żyje pudu południowy? Gatunek zagrożony – każde narodziny mają znaczenie Warszawskie ZOO ma kolejny już w tym roku powód do świętowania. 31 maja na świat przyszła samiczka pudu południowego. To jeden z najmniejszych jeleniowatych na świecie. Najmłodsza mieszkanka ogrodu zoologicznego w Warszawie waży około jednego kilograma. Mimo niewielkich rozmiarów (a może właśnie dzięki nim?) już zaskarbiła sobie sympatię opiekunów i internautów. ZOO w Warszawie ma nową mieszkankę – Witamy na świecie, przepiękna dziewczynko – czytamy w mediach społecznościowych warszawskiego ZOO. Na Facebooku ogłoszono również konkurs na imię dla małej pudu. Zgodnie z tegorocznym zwyczajem, wszystkie imiona nadawane nowonarodzonym zwierzętom muszą zaczynać się na literę „R”. Każdy, kto che wziąć udział w wyborze imienia dla tego urokliwego jelonka, powinien odwiedzić profil ZOO na Facebooku i zostawić swoją propozycję w komentarzach pod postem. Czas na zgłoszenia mija w środę 9 lipca o godzinie 7:30. Rodzicami młodej samiczki są trzyletnia Juana oraz czteroletni Pitchu, para pudu południowych, która od kilku lat przebywa w Warszawie. Zwierzę przyszło na świat już pod koniec maja, ale informacja o narodzinach została ogłoszona oficjalnie dopiero na początku lipca. Opiekunowie musieli najpierw upewnić się, że maluch rozwija się prawidłowo. Gdzie żyje pudu południowy? Pudu południowy to niewielki, ale wyjątkowy przedstawiciel rodziny jeleniowatych. Jego naturalne środowisko to gęste lasy deszczowe południowego Chile i zachodniej Argentyny. Dorosłe osobniki osiągają wysokość w kłębie do 40 cm i ważą maksymalnie 10–15 kg. Jego płochliwa natura i niewielkie rozmiary sprawiają, że trudno go dostrzec nawet doświadczonym badaczom. Zwierzęta te prowadzą samotniczy tryb życia. Ich dieta składa się głównie z liści, owoców, kory i pąków roślin. Samce wyróżniają się krótkim, prostym porożem, które zrzucają zazwyczaj w lipcu. Mimo niewielkich rozmiarów potrafią poruszać się z zadziwiającą zwinnością, zwłaszcza w gęstym, leśnym poszyciu. Gatunek zagrożony – każde narodziny mają znaczenie Pudu południowy znajduje się na granicy zagrożenia wyginięciem. Główną przyczyną spadku jego populacji jest degradacja naturalnych siedlisk. Dodatkowym zagrożeniem są polowania i kontakt z drapieżnikami w środowiskach przekształconych przez człowieka. Organizacje zajmujące się ochroną przyrody – takie jak Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) – wskazują ten gatunek jako wymagający ścisłej ochrony i monitoringu. Narodziny samiczki pudu w Warszawskim ZOO to nie tylko lokalna sensacja, ale też istotny element międzynarodowego programu hodowlanego, który ma na celu zachowanie puli genetycznej tego unikatowego gatunku. W dobie kryzysu bioróżnorodności każde zwierzę urodzone w ogrodzie zoologicznym może pełnić funkcję „ambasadora” swojego gatunku. Rzadkie okazy przypominają swoją obecnością o potrzebie ochrony przyrody i odpowiedzialności za środowisko. Warszawskie ZOO od lat angażuje się w programy ochrony zagrożonych gatunków i prowadzi edukację ekologiczną na wielu poziomach. Tym razem dzięki narodzinom małego pudu większe grono ludzi ma szansę o dowiedzieć się o tych zapomnianych mieszkańcach Ameryki Południowej. Źródło: Warszawskie ZOO Nasz autor Mateusz Łysiak Dziennikarz podróżniczy, rowerzysta, górołaz. Poza szlakiem amator kuchni włoskiej, popkultury i języka hiszpańskiego.
Oto dom z niesamowitą historią. Podczas wojny dyrektor ZOO ukrywał tam zbiegów z getta
Willa Żabińskich, znana także jako „Willa pod zwariowaną gwiazdą”, to jeden z najcharakterystyczniejszych i przy okazji – najważniejszych punktów na mapie okupowanej Warszawy. Mury okazałego domu w trakcie wojny były niemym świadkiem przejmujących wydarzeń. To tam schronienie znalazło wielu prześladowanych, którzy by ocalić życie, musieli ukrywać się przed najeźdźcami. Poniżej przybliżamy historię tego niezwykłego miejsca.
Spis treści: Wygodna willa dla dyrektora Willa Żabińskich stała się azylem dla prześladowanych W willi Żabińskich czas się zatrzymał Na pierwszy rzut oka, willa Żabińskich nie wyróżnia się niczym szczególnym. Ot, stary, dobrze utrzymany dom. Na takie można natknąć się w wielu miastach. Zaskakiwać może jedynie, że przedwojenny budynek do dziś zachował się niemal w niezmienionym stanie, bo nie został zniszczony podczas II wojny światowej. W 1939 roku Niemcy zbombardowali warszawskie ZOO. Większość zwierząt zginęła. Te, które przetrwały, okupanci dobili albo wywieźli do innych placówek. Ale modernistyczna willa, wybudowana na terenie ogrodu, pozostała nienaruszona. Czy na pewno tylko to? Otóż nie. To z pozoru zwyczajne miejsce zaskakuje niezwykłą historią. Wygodna willa dla dyrektora Budynek, który historia nazwała willą Żabińskich, został wybudowany w 1931 roku na terenie Miejskiego Ogrodu Zoologicznego w Warszawie. Przestronny dom miał służyć jako mieszkanie służbowe ówczesnemu dyrektorowi placówki, Janowi Żabińskiemu, i jego rodzinie: żonie Antoninie i synowi Ryszardowi. Człowiek ze wszech miar niezwykły Kim był Jan Żabiński? Zoologiem i fizjologiem – doktorem habilitowanym nauk przyrodniczych, który wiedzę zdobywał w murach Uniwersytetu Warszawskiego i Królewskiej Polskiej Szkoły Gospodarstwa Wiejskiego. Zagorzałym propagatorem zoologii i jednym z organizatorów Miejskiego Ogrodu Zoologicznego w Warszawie. W 1929 roku, po śmierci Wenantego Brudzińskiego, został mianowany dyrektorem placówki i tę funkcję pełnił do 1951 roku. Przede wszystkim był jednak patriotą. Jego poczucie obowiązku wobec ojczyzny dało o sobie znać już podczas I wojny światowej. Prawdopodobnie już w 1914 roku wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej, gdzie ukończył kurs żołnierski, podoficerski i oficerski. W trakcie działań wojennych uczestniczył w zdobyciu siedziby tajnej policji na ul. Wierzbowej i w odbiciu ratusza, za co został nagrodzony awansem na stopień wachmistrza POW. W ostatnim roku wojny rozbrajał w Warszawie Niemców. Po wojnie pełnił funkcję instruktora wojskowego w Milicji Ludowej i dowódcy kompanii w IV batalionie 28 Pułku Strzelców Kaniowskich. W wojnie polsko-bolszewickiej walczył m.in. pod Wilnem, Tykocinem, Sokołami, Zambrowem i Wyszkowem. Z czynnej służby został zwolniony w grudniu 1920 roku. Postanowił wtedy wrócić na studia i zajął się nauczaniem. Dalszy etap jego życia to praca na rzecz warszawskiego ZOO. Jan Żabiński robił to, co kochał najbardziej, ale wkrótce znów musiał stanąć w obronie ojczyzny i tych, którzy nie byli w stanie sami przeciwstawić się prześladowaniu. Willa Żabińskich stała się azylem dla prześladowanych 8 września 1939 roku, wraz z 2 batalionem balonowym, Żabiński dotarł do Terespola. Do stolicy wrócił po rozwiązaniu pododdziału, ale walki nie zamierzał zaprzestać walki z okupantem. Gdy naziści zajęli warszawskie ZOO, na jego terenie powstała tuczarnia świń hodowanych na mięso dla niemieckiej armii. Władze okupacyjne pozwoliły zostać Żabińskiemu w jego służbowym domu. Jako kierownik warszawskiego Wydziału Ogrodniczego, otrzymał ausweis, na mocy którego mógł swobodnie poruszać się po mieście w poszukiwaniu resztek dla świń. Mógł zapuszczać się wszędzie, nawet do getta. Żabiński nie zamierzał biernie przyglądać się, jak niemiecki okupant skazuje na śmierć niewinnych ludzi. Zorganizował przemyt Żydów z warszawskiego getta, w którym osobiście brał udział. Wymagało to ogromnej odwagi. Trzeba bowiem pamiętać, że w okupowanej Polsce każda, nawet najdrobniejsza pomoc udzielona „rasie żydowskiej” była karana śmiercią. W opustoszałym ZOO schronienie znalazły setki prześladowanych. Wielu z nich Żabińscy ukryli w piwnicy własnego domu. Ogrzewane pomieszczenie miało dostęp do wody. Zostało wyposażone w tunel ewakuacyjny. Ukrywający się tam ludzie doskonale wiedzieli, kiedy mają z niego skorzystać. Gdy w pobliżu pojawiali się Niemcy, Antonina Żabińska siadała do fortepianu i zaczynała grać „Piękną Helenę”, utwór Offenbacha. Był to sygnał, że trzeba ewakuować się do schronień w ogrodzie. Setki ocalonych Z narażeniem życia Żabińscy ukryli w warszawskim ZOO kilkuset Żydów. Około setka z nich znalazła schronienie w domu dyrektora. Oprócz zwykłych ludzi, wśród ocalonych przed śmiercią z rąk Niemców znalazła się kilka sław, w tym rzeźbiarka Magdalena Gross, nagrodzona złotym medalem na Międzynarodowej Wystawie Sztuki w Paryżu, czy pisarka Rachela Auerbach. Dla Żabińskich status społeczny nie miał znaczenia. Podczas wojny wszyscy przecież cierpią tę samą niedolę. W willi Żabińskich czas się zatrzymał Willa, która w trakcie okupacji była niemym świadkiem bohaterstwa, jest dostępna dla zwiedzających. W dawnym służbowym mieszkaniu dyrektora Żabińskiego do dziś można poczuć atmosferę lat 30. Uwagę zwraca okazała kolekcja owadów. To zbiory Szymona Tenenbauma. Sławny entomolog powierzył je na przechowanie swojemu przyjacielowi, zanim wraz z rodziną trafił do getta. Na półkach wciąż stoi imponująca kolekcja książek dyrektora. Większość pozycji traktuje, a jakże, o zoologii. Ściany i biurko zdobią rodzinne zdjęcia. Na stoliku stoi popielniczka, z której korzystał Jan Żabiński. Jednym z najcenniejszych eksponatów jest fortepian, na którym żona dyrektora grała melodię, oznajmiającą zagrożenie. Dla zwiedzających dostępne są także piwnice, w których schronienie znalazło wielu uciekinierów z getta. Na ścianie widnieją ich nazwiska. Do dziś można tam zobaczyć salkę Magdaleny Gross, gdzie rzeźbiarka tworzyła w glinie. Pomieszczenie zdobią zdjęcia prac artystki i odlew rzeźby jej autorstwa, przedstawiającej słonicę Tuzinkę. Sprawiedliwi wśród Narodów Świata Organizując ucieczki z getta i ukrywając zbiegów w swoim domu i ogrodzie zoologicznym, Żabińscy ryzykowali życiem. Za bohaterską, a przede wszystkim ludzką postawę, 21 września 1965 roku izraelski instytut Jad Waszem uhonorował oboje tytułem Sprawiedliwych wśród Narodów Świata. Nasz autor Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Ma na imię Goliath, liczy sobie 135 lat i właśnie po raz pierwszy został ojcem
Żółw słoniowy w Zoo w Miami zadziwił opiekunów. Potężny samiec jest prawdopodobnie najstarszym nowym ojcem na świecie. Dopiero w wieku 135 lat dorobił się potomstwa. Zoo zgłosiło wyczyn Goliatha do Księgi Rekordów Guinnessa.
Spis treści Najstarszy ojciec świata – niezwykła historia Goliatha Historyczne narodziny w Zoo Miami Żółw słoniowy – symbol ewolucji i długowieczności W Zoo Miami miało miejsce wyjątkowe wydarzenie – najstarszy mieszkaniec ogrodu zoologicznego, żółw słoniowy z Galapagos o imieniu Goliath, świętował 135 urodziny oraz... swój pierwszy w życiu Dzień Ojca. To także pierwszy raz w historii Zoo Miami, kiedy udało się doprowadzić do skutecznego rozmnożenia żółwia słoniowego. Najstarszy ojciec świata – niezwykła historia Goliatha Goliath waży 234 kilogramy (517 funtów) i według oficjalnych danych wykluł się na wyspie Santa Cruz, należącej do archipelagu Galapagos, 15 czerwca 1890 roku. Przybył do Bronx Zoo w Nowym Jorku w 1929 roku, a po wielu latach, w 1981 roku, został przeniesiony do Zoo Miami. Choć przez lata miał intymne relacje z różnymi samicami, dopiero teraz udało mu się zostać ojcem. Matką jego pierwszego potomka jest żółwica Sweet Pea, która trafiła do Crandon Park Zoo na Florydzie jako dorosły osobnik w 1960 roku, co pozwala oszacować jej wiek na 85–100 lat. Historyczne narodziny w Zoo Miami Z ośmiu jaj złożonych przez Sweet Pea 27 stycznia jedno wykluło się po 128 dniach inkubacji – 4 czerwca. To pierwsze w historii Zoo Miami narodziny żółwia słoniowego, gatunku zagrożonego wyginięciem. Liczba tych żółwi drastycznie spadła przez działalność człowieka i wprowadzenie gatunków inwazyjnych na wyspy Galapagos. Dziś największymi zagrożeniami dla nich są zmiany klimatyczne i utrata siedlisk. Nowo wykluty żółwik wydaje się zdrowy i przebywa na osobnym wybiegu. W warunkach naturalnych małe żółwie słoniowe nie są wychowywane przez rodziców – od momentu wyklucia zdane są całkowicie na siebie. Goliath i Sweet Pea nie mają kontaktu z maluchem i z pewnością za nim nie tęsknią. Mają się dobrze i przebywają w swojej części wybiegu, gdzie mogą być oglądani przez publiczność. Ron Magill, rzecznik Zoo Miami, z dumą ogłosił narodziny jako wyjątkowy moment i wyraził uznanie dla wytrwałości Goliatha, który mimo bardzo zaawansowanego wieku został ojcem. Zoo złożyło także wniosek do Księgi Rekordów Guinnessa, by uznać Goliatha za „najstarszego ojca-debiutanta w historii”. Rozważana jest również możliwość uznania Goliatha i Sweet Pea za „najstarszych rodziców-debiutantów”, ponieważ łączny wiek pary przekracza 200 lat. Żółw słoniowy – symbol ewolucji i długowieczności Żółw słoniowy (Chelonoidis nigra) to największy żółw lądowy. Może ważyć do 400 kg i żyć ponad 100 lat. Występuje wyłącznie na archipelagu wysp Galapagos, gdzie jego różnorodne podgatunki przyczyniły się do rozwoju teorii ewolucji Karola Darwina. Zauważył on różnice w budowie żółwi z różnych wysp, co wsparło jego wnioski o przystosowaniu gatunków do środowiska. Żółw słoniowy jest roślinożerny i zagrożony wyginięciem. Źródło: Phys.org Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
Mija 9 lat od zastrzelenia goryla Harambe w zoo. Dyskusje na temat jego śmierci trwają do dziś
Dziewięć lat temu świat obiegła dramatyczna scena z ogrodu zoologicznego w Cincinnati. 17-letni goryl Harambe został zastrzelony, gdy do jego wybiegu wpadło małe dziecko. Decyzja ogrodu do dziś budzi kontrowersje.
W tym artykule: Jak zginął goryl Harembe? Nieoczywiste dziedzictwo goryla Harembe Goryl Harambe przyszedł na świat 27 maja 1999 roku w ogrodzie zoologicznym Gladys Porter w Brownsville w Stanach Zjednoczonych. Jego imię nawiązuje do piosenki Rity Marley z 1988 roku „Harambe (Working Together for Freedom)”. „Harambe” oznacza w języku suahili „wszyscy trzymajmy się razem”. W 2014 roku goryl został przeniesiony do zoo w Cincinnati w ramach programu hodowlanego mającego na celu ochronę zagrożonego goryla nizinnego. 28 maja 2016 r. w zoo doszło do tragicznego incydentu. 17-letni goryl nizinny został zastrzelony po tym, jak na terenie kojca naczelnych znalazło się trzyletnie dziecko. Początkowo wydawało się, że goryl ratował chłopca. Jednak nienaturalne zachowania zwierzęcia zmusiły zespół ekspertów do użycia broni palnej. Cała sytuacja została nagrana przez jednego z obserwatorów. Wideo z zoo stało się tzw. viralem. Jak zginął goryl Harembe? Feralnego dnia, 28 maja 2016 r., w ogrodzie zoologicznym w Cincinnati trzyletni chłopiec wspiął się na ogrodzenie wybiegu dla goryli nizinnych. Po przejściu krzaków dziecko wpadło do fosy. W zagrodzie przebywały wówczas trzy goryle. Dwa z nich na polecenie pracowników oddaliły się od dziecka. W przypadku Harambe ciekawość wygrała z posłuszeństwem. Ważący 200 kg goryl podszedł do dziecka, po czym zaczął je dotykać i przenosić. https://www.youtube.com/watch?v=23um2h4YUwU Gapiom i pracownikom najpierw wydawało się, że zwierzę chroni trzylatka. Po chwili jego zachowanie zaczęło jednak niepokoić personel. Rosnące pobudzenie Harambe, zaostrzone wrzaskami tłumu, stanowiło poważne zagrożenie dla życia dziecka. Na miejsce wezwano zespół reagowania na niebezpieczne zwierzęta, aby ocenił sytuację. Eksperci musieli wybierać między użyciem środka uspokajającego a bronią palną. Ostatecznie uznali, że unieruchomienie Harambe za pomocą strzałki ze środkiem uspokajającym zajmie kilka minut. A to w obliczu śmiertelnego niebezpieczeństwa mogło być za długo. W rezultacie zespół podjął trudną decyzję o zastrzeleniu zwierzęcia. Padł pojedynczy strzał i goryl Harambe zginął na miejscu. Miał dokładnie 17 lat i 1 dzień. Dziecko zostało szybko przewiezione do szpitala. Chłopiec odniósł obrażenia niezagrażające życiu. Adopcja w świecie zwierząt. Badania wykazały, że goryle opiekują się młodymi osobnikami, które straciły rodziców Naukowcy z Karisoke Research Center w Rwandzie dokonali zaskakującej obserwacji. Ryzyko śmierci młodych goryli nie wzrasta po śmierci ich rodziców. Wszystko za sprawą innych dorosłych osobni... Nieoczywiste dziedzictwo goryla Harembe Śmierć Harambe wywołała publiczne oburzenie i debatę. Wiele osób kwestionowało decyzję ogrodu zoologicznego o użyciu karabinu zamiast środka uspokajającego. Pracownicy zoo tłumaczyli, że nie przyniosłoby to skutku wystarczająco szybko, aby zapewnić chłopcu bezpieczeństwo. Szeroko krytykowano także rodziców dziecka za pozwolenie mu na wejście do wybiegu dla dzikich zwierząt. To z kolei wywołało dyskusję na temat zabezpieczeń w ogrodach zoologicznych. Wizerunek goryla Harambe pojawiał się na szerokiej gamie towarów, od T-shirtów po naklejki. Część dochodów z ich sprzedaży została przeznaczona na działania na rzecz ochrony dzikich zwierząt. Przeprowadzono również zbiórki funduszy mające na celu wsparcie ochrony goryli i polepszenie ich warunków życia w ogrodach zoologicznych. Śmierć Harambe wciąż odbija się echem, przypominając o delikatnej równowadze między rozrywką człowieka a ochroną dzikiej przyrody. Incydent skłonił wiele ogrodów zoologicznych do ponownej oceny swoich protokołów bezpieczeństwa i programów edukacyjnych na temat dzikiej przyrody.
Życie w ZOO pobudza ciekawość? Niezwykłe wyniki badań orangutanów
Orangutany żyjące w ZOO w późniejszym wieku pozostają bardzo ciekawskie i lubią eksperymentować z różnymi przedmiotami. To dość zaskakujące ustalenie, bo zwierzęta te żyjące na wolności nie wykazują takich skłonności.
Spis treści: Nowe fakty na temat orangutanów w ZOO Zaskakująca aktywność orangutanów Przyczyny różnic zachowań między zwierzętami Orangutany są niezwykłymi zwierzętami. Ludzie dzielą z nimi prawie 97% DNA. To czyni je naszymi bardzo bliskimi krewnymi, chociaż z szympansami łączy nas 98% kodu genetycznego. Ich cechą charakterystyczną są czerwonawe i długie włosy. Uwagę zwracają ramiona, które są dłuższe niż nogi. Nazwa orangutan pochodzi z języka malajskiego (Orang Hutan) i oznacza „człowieka z lasu”. Nowe fakty na temat orangutanów w ZOO Zespół niemieckich i indonezyjskich naukowców opublikował właśnie na łamach „Scientific Reports” wyniki obserwacji orangutanów sumatrzańskich trzymanych w niewoli – w ZOO w Niemczech i Szwajcarii. Zestawiono je z danymi na temat osobników żyjących w warunkach naturalnych. Przyjrzano się orangutanom w wieku od pół roku do 76. roku życia. Badacze zwracali uwagę na interakcję zwierząt z otoczeniem. Okazało się, że w młodym wieku orangutany zarówno w ZOO, jak i w naturze były ciekawe świata i bardzo aktywnie eksplorowały otoczenie. Różnica dotyczy dorosłości. Dojrzałe orangutany mieszkające w ZOO kontynuują eksplorację z dużą częstotliwością, a te mieszkające w naturze – nie są już tak aktywne. Zaskakująca aktywność orangutanów Z obserwacji w ZOO wynika, że dorosłe orangutany w ogrodach zoologicznych często wchodzą w interakcję z licznymi przedmiotami i manipulują różnymi „narzędziami”. Oznacza to, że życie w ZOO znacząco zmienia sposób interakcji orangutanów z otoczeniem. – Nasze badanie pokazuje, że orangutany w ogrodach zoologicznych nie tylko eksplorują więcej, ale także inaczej – powiedziała dr Isabelle Laumer, pierwsza autorka badania z Instytutu Zachowania Zwierząt im. Maxa Plancka w niemieckiej Konstancji. View oEmbed on the source website – Szczególnie fascynujące jest to, że nawet podczas eksploracji tych samych rodzajów obiektów, orangutany trzymane w ZOO wykazywały bogatszy repertuar działań i częściej używały narzędzi lub manipulowały wieloma obiektami w tym samym czasie – dodała. Przyczyny różnic zachowań między zwierzętami Należy jednak pamiętać, że zwierzęta trzymane na uwięzi mają szerszy dostęp do różnych przedmiotów niewystępujących w przyrodzie. Dzikie orangutany wchodziły w interakcję przede wszystkim z naturalnie występującymi obiektami, takimi jak rośliny, kora i patyki. Natomiast orangutany trzymane w zoo angażowały się w działanie z plastikowymi zabawkami, puzzlami i przedmiotami, które można układać w stosy, zaprojektowanymi w celu zachęcania do manipulacji i zaangażowania poznawczego. Co ważne, wiek, w którym orangutany po raz pierwszy zaangażowały się w określone rodzaje eksploracji, był spójny w obu środowiskach, co sugeruje wrodzoną sekwencję rozwojową. Jednak orangutany z ZOO kontynuowały eksplorację w wieku dorosłym, podczas gdy dzikie osobniki nie były tak ciekawskie po skończeniu ósmego roku życia. Skąd ta różnica? Osobniki żyjące w naturze musiały skupić się na żerowaniu i zachowaniu czujności, aby przetrwać – sugerują eksperci. Wyniki tych badań nie są jednak dowodem na bardziej szczęśliwe życie zwierząt w ZOO. Ogrody zoologiczne z reguły nie spełniają biologicznych czy przestrzennych potrzeb dzikich zwierząt. Źródło: Scientific Reports Nasz autor Szymon Zdziebłowski Dziennikarz naukowy, z wykształcenia archeolog śródziemnomorski. Przez wiele lat był związany z Serwisem Nauka w Polsce PAP. Opublikował m.in. dwa przewodniki turystyczne po Egipcie, a ostatnio – popularnonaukową książkę „Wielka Piramida. Tajemnice cudu starożytności” o największej egipskiej piramidzie.
Ma prawie 100 lat i właśnie została mamą. W ten sposób może uratować swój gatunek
Waży kilkaset kilogramów, może żyć nawet 300 lat i… została mamą po raz pierwszy w wieku 97 lat. Mommy, żółwica z Galapagos mieszkająca w zoo w Filadelfii, właśnie przeszła do historii. A jej potomstwo może mieć kluczowe znaczenie dla przetrwania gatunku.
Spis treści: Wyjątkowe narodziny żółwi Żółwica Mommy z zasługami dla gatunku Wyspy Galapagos, choć niełatwo się tam dostać, uchodzą za raj dla miłośników dzikich zwierząt i dziewiczej przyrody. Jednymi z najbardziej znanych mieszkańców archipelagu są żółwie słoniowe. Gatunek reprezentują absolutni rekordziści. Żółwie słoniowe są uważane nie tylko za jedne z największych na świecie (ważą ponad 400 kg), ale też za najdłużej żyjące. Niektóre z nich są w stanie przeżyć nawet 300 lat. Biorąc pod uwagę wszystkie wyjątkowości żółwi z Galapagos, aż trudno uwierzyć, że jest to gatunek narażony na wyginięcie. Tym bardziej cieszy każda wiadomość o pojawieniu się na świecie małych żółwików. Ten rozród był jednak wyjątkowy z jeszcze innego powodu. Wyjątkowe narodziny żółwi Para żółwi słoniowych z zoo w Filadelfii po raz pierwszy została rodzicami. Nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, gdyby nie wiek samicy. Mommy jest jednym z najbardziej cenionych mieszkańców ogrodu zoologicznego. Przybyła tam w 1932 roku jako młody żółw, mając zaledwie kilka lat. Według Euronews najprawdopodobniej przyszła na świat w latach 20. XX wieku. Obecnie ma około 97 lat. To czyni ją najstarszą znaną samicą swojego gatunku, która urodziła potomstwo po raz pierwszy. To pierwsze takie narodziny w ponad 150-letniej historii zoo w Filadelfii. Cztery młode żółwie wykluły się pod koniec lutego 2025 roku i obecnie są pod opieką specjalistów w Reptile and Amphibian House. Każde z nich waży od 70 do 80 gramów, co odpowiada masie kurzego jaja. Mommy należy do podgatunku Chelonoidis niger, jednego z najbardziej zagrożonych spośród wszystkich żółwi z Galapagos. Jej historia jest dowodem nie tylko na długowieczność tych zwierząt, ale i na nieprzewidywalność natury. Naukowcy przez dekady nie byli pewni, czy Mommy kiedykolwiek będzie zdolna do rozrodu. Jak podaje BBC, Mommy przez większość życia nie miała partnera i była traktowana bardziej jako ambasadorka gatunku niż potencjalna matka. Dopiero w 2020 roku, w ramach programu ochrony gatunku koordynowanego przez Association of Zoos and Aquariums (AZA), do zoo trafił samiec o imieniu Abrazzo. Ich dopasowanie okazało się trafione. Żółwica Mommy z zasługami dla gatunku Mommy jest jednym z najbardziej cennych genetycznie osobników w programie ochronnym. Jej materiał genetyczny może odegrać kluczową rolę w przyszłościowych planach reintrodukcji tych żółwi do ich naturalnego środowiska na wyspach Galapagos. Zoo w Filadelfii przygotowuje się do uczczenia zasług i długowieczności żółwicy. 23 kwietnia, z okazji 93. rocznicy jej przybycia do ogrodu zoologicznego, odwiedzający po raz pierwszy będą mogli zobaczyć jej dzieci. Pojawienie się maluchów na świecie to dowód, że ogrody zoologiczne potrafią z powodzeniem prowadzić działania na rzecz ochrony zagrożonych gatunków. Programy hodowlane, takie jak ten, nie tylko pomagają w zwiększaniu liczebności rzadkich gatunków. Edukują również społeczeństwo na temat konieczności ochrony bioróżnorodności. Biolodzy od dawna monitorują sytuację żółwi z Wysp Galapagos. Ta, trzeba przyznać, jest dość dynamiczna. W 2022 roku na jednej z wysp odnaleziono nowy gatunek olbrzymiego żółwia. Źródła: EuroNews, BBC, National Geographic Polska Nasz autor Mateusz Łysiak Dziennikarz podróżniczy, rowerzysta, górołaz. Poza szlakiem amator kuchni włoskiej, popkultury i języka hiszpańskiego.
Nosorożec indyjski zmarł w warszawskim zoo. Kuba należał do wyjątkowego gatunku
Trzy dni temu Warszawskie zoo podzieliło się smutną wiadomością. Z powodu choroby trzeba było uśpić nosorożca Jacoba, zwanego Kubą. Kuba należał do wyjątkowego gatunku nosorożców mających na nosie tylko jeden róg.
Spis treści: Co było przyczyną śmierci Jacoba? Gdzie występują nosorożce indyjskie? Czym się odżywia nosorożec indyjski? Nosorożec indyjski: ciekawostki Rogi nosorożców mają sporo wspólnego z naszymi paznokciami. Tak jak one zbudowane są z keratyny i rosną przez cały czas. Nosorożce indyjskie nie rodzą się z tymi ozdobami – rogi zaczynają być widoczne dopiero po kilku latach. Zazwyczaj dorastają do 25 cm, choć widziano też zwierzęta z 50-cm rogami. To właśnie z ich powodu na nosorożce polują kłusownicy. W tradycyjnej medycynie chińskiej rogom przypisywane są właściwości lecznicze. I to właśnie problem z rogiem okazał się śmiertelnie groźny dla warszawskiego Kuby. Co było przyczyną śmierci Jacoba? „Od kilku lat prowadziliśmy nierówną walkę z procesem zapalnym, który pojawił się po urazie rogu Jacoba. Rogi nosorożców indyjskich są bardzo delikatne (...) i często dochodzi do ich pęknięć, a nawet złamań” – można przeczytać we wpisie warszawskiego ZOO. Ich skutkiem może być pojawienie się trudnych do zagojenia ran. „W ostatnich tygodniach doszło do pogorszenia trwającego stanu zapalnego rogu. Rana zaczęła się rozszerzać i niestety zajęte zostały okoliczne tkanki, w tym kości. Jacob pomimo intensywnego leczenia zaczął wykazywać objawy bólu i dyskomfortu. (...) Szansa, że wróci do zdrowia, zmalała do zera” – napisali opiekunowie zwierzęcia. Zwierzę zostało uśpione 28 stycznia. „Żegnaj, Jacobie! Będzie nam Ciebie bardzo brakowało” – kończy się wpis ogłaszający smutną wiadomość. Gdzie występują nosorożce indyjskie? Jacob urodził się w lutym 2004 roku w Tierpark Berlin. Nosorożec przeżył więc dwadzieścia jeden lat. Nie był to sędziwy wiek. Na wolności te wspaniałe zwierzęta mogą żyć nawet dwa razy dłużej. Nosorożec indyjski to jeden z pięciu żyjących obecnie gatunków nosorożców. Ten ssak występuje przede wszystkim w północnych Indiach i Nepalu. Jego gruba skóra układa się w fałdy przypominające zbroję. Stąd inna nazwa gatunku: nosorożec pancerny. Podobnie jak pozostałe nosorożce, zwierzęta te mają wyostrzony słuch i silny węch. Mogą się nawzajem odnajdywać, podążając za zapachem. Mają niewielu naturalnych wrogów (należą do nich tygrysy), którzy mogą zagrozić ich młodym. Zaniepokojony nosorożec indyjski potrafi jednak zamienić się w szarżującą, dwutonową bestię. W pełnym biegu zwierzęta te osiągają prędkość nawet 48 kilometrów na godzinę. Czym się odżywia nosorożec indyjski? Pomimo swoich rozmiarów, nosorożce indyjskie są zwinne i potrafią skakać lub szybko zmieniać kierunek. Lubią też regularnie się kąpać. Żerują w chłodniejszych temperaturach poranka i popołudnia. W wyczerpującym południowym upale odpoczywają, tarzają się lub zanurzają w wodzie. Nosorożec indyjski jest roślinożercą. Uwielbia wysokie trawy, które udeptuje nogami, po czym łapie chwytną wargą. Oprócz nich ssaki te jedzą owoce, liście, gałązki, a czasami uprawy rolne. Dziennie pochłaniają 25-40 kilogramów roślinności. Nosorożec indyjski: ciekawostki Ten gatunek był skrajnie zagrożony wyginięciem, jednak udało się go odratować. Pod koniec XX w. szacowano, że na wolności pozostało tylko ok. 200 osobników. W 2018 roku ich liczba wzrosła do około 3600. Sukces udało się osiągnąć dzięki programom ochrony wprowadzonym w Indiach i Nepalu. Po raz pierwszy nosorożec indyjski został przywieziony do Europy na początku XVI w. Jednego osobnika otrzymał król Portugalii Manuel I Szczęśliwy. Prezent wzbudził sensację – rysunek tego nosorożca zrobił w 1515 r. sam Albrecht Dürer. Rok później król podarował nosorożca papieżowi Leonowi X. Niestety statek przewożący nosorożca rozbił się u wybrzeży Italii i zwierzę nigdy nie dotarło do Rzymu. Samice rodzą raz na kilka lat, najczęściej jedno cielę. Ciąża trwa 15-16 miesięcy. Matka wpierw karmi młode mlekiem, potem uczy je jeść trawy. Samce są samotnikami żyjącymi na własnym terytorium. Oznaczają je odchodami oraz moczem. Jeśli na ich terenie pojawi się intruz, mogą starać się go odstraszyć. Samice łączą się w nieduże stada z młodymi. Nosorożcom często towarzyszą ptaki, które żywią wypłaszanymi z traw owadami. Zwierzęta porozumiewają się dźwiękami. Zanotowano aż dziesięć różnych wokalizacji nosorożców: mogą sapać, trąbić, parskać, prychać czy beczeć. Nosorożce mogą spać na stojąco i leżąco. Kiedy zapadają w głęboki sen, leżą z lekko podkurczonymi nogami. W płytkich wodach zaobserwowano nosorożce śpiące z nozdrzami wystającymi tuż nad powierzchnię wody. Przesypiają do ośmiu godzin dziennie. Cztery lata temu w styczniu nosorożec indyjski urodził się w zoo we Wrocławiu. Były to pierwsze narodziny nosorożca w całej historii tego ogrodu zoologicznego. Źródła: National Geograpic, NatureinFocus Nasza autorka Magdalena Salik Dziennikarka i pisarka, przez wiele lat sekretarz redakcji i zastępczyni redaktora naczelnego magazynu „Focus". Wcześniej redaktorka działu naukowego „Dziennika. Polska, Europa, Świat”. Autorka powieści z gatunku fantastyki naukowej, ostatnio wydała „Płomień” i „Wściek”. Więcej: magdalenasalik.wordpress.com
Nietoperze jak latające lisy. Oto nowi mieszkańcy Polski. Pochodzą z daleka
Choć nietoperze bywają postrzegane jako groźne stworzenia, większość z nich – w tym wszystkie polskie gatunki – to sprzymierzeńcy człowieka. Niedawno do łódzkiego zoo trafiły rudawki złotoszyje, czyli latające lisy z południowej Azji. Ten gatunek również przypomina, jak istotną rolę nietoperze odgrywają w naturze.
Spis treści: Jakie nietoperze występują w Polsce? Latające lisy dotarły do Łodzi Rudawka złotoszyja – najważniejsze informacje Nietoperze to przykład dzikich zwierząt, które są jednocześnie bardzo fascynujące (i pożyteczne!), a przy tym borykają się z wieloma mitami. Krzywdzące legendy o gackach, jak mówi się o nich potocznie w Polsce, pochodzą między innymi z dawnego braku edukacji na wsiach czy ze współczesnej popkultury. Nie wszyscy wiedzą pewnie, że w naszym kraju nie żyje żaden krwiopijczy gatunek nietoperzy. Te nocne zwierzęta potrafią za to zachwycić innymi swoim zdolnością. Mówi się, że nietoperze są mistrzami small talków. Lubią „rozmawiać” krótko i na temat. Jakie nietoperze występują w Polsce? Nietoperze w Polsce należą do grupy owadożernych. Są to m.in. gacek brunatny, nocek duży i karlik malutki. Odgrywają ważną rolę w ekosystemach, polując na owady, często będące szkodnikami rolniczymi. Można je spotkać w różnorodnych środowiskach, takich jak lasy, miasta czy tereny wiejskie. Spośród około 1400 gatunków nietoperzy na świecie, tylko trzy żywią się krwią. Należą one do rodziny wampirów (Phyllostomidae) i występują wyłącznie w Ameryce Łacińskiej, od Meksyku po Argentynę. Żywią się krwią ssaków – w tym bydła – lub ptaków. Dzięki specjalnym zębom potrafią delikatnie nacinać skórę ofiary i pić krew, nie zabijając swojego żywiciela. Latające lisy dotarły do Łodzi Oczywiście w Polsce nietoperze żyją nie tylko na wolności, ale i w ogrodach zoologicznych. W tym roku o przedstawicieli gatunku rudawka złotoszyja powiększyło się Orientarium w łódzkim zoo. Z Francji do Polski przyjechały trzy samice i trzy samce. Zwierzaki te, znane w języku angielskim jako „lyle's flying fox”, czyli „latające lisy” można oglądać w pawilonie Australia. Ich nazwa nie jest przypadkowa. Różnią się od innych nietoperzy lisowatym wyglądem. Mają wydłużony pysk, duże oczy, spiczaste uszy oraz charakterystyczne pomarańczowo-złote ubarwienie głowy i szyi. Jak podkreślił Michał Gołędowski, kierownik ds. hodowli i rozwoju, w rozmowie z PAP, rudawki prowadzą odmienny tryb życia od znanych nam nietoperzy. Są owocożerne, aktywne głównie o zmierzchu, a do orientacji w locie używają nie echolokacji a wzroku. Dorosłe osobniki osiągają wagę do 1,5 kg, z kolei długość ich ciała może sięgać niemal 40 cm. W naturalnym środowisku ich ulubione przysmaki to mango, duriany oraz nektar i pyłek kwiatów. Rudawka złotoszyja – najważniejsze informacje Rudawki złotoszyje na wolności występują w południowej Azji. Ich naturalne terytorium obejmuje Tajlandię, Kambodżę, południowy Wietnam i prowincję Yunnan w Chinach. Są gatunkiem społecznym, tworzącym kolonie, które mogą liczyć nawet tysiące osobników. W Tajlandii znajduje się największa znana kolonia, licząca około 3000 nietoperzy. Nietoperze te są niezwykle ważne dla ekologii, ponieważ zapylają rośliny i rozsiewają nasiona. Niestety ich populacja zmniejszyła się o ponad 30% w ciągu ostatnich 15 lat, głównie z powodu polowań. Zwierzęta są ofiarami rolników, którzy chcą chronić swoje plantacje owoców. Rudawki żyją w tropikalnych i subtropikalnych lasach, namorzynach, na plantacjach oraz w obszarach wiejskich. Są aktywne głównie o zmierzchu, ale ich kolonie można zaobserwować również w dzień, kiedy odpoczywają na wysokich drzewach i zajmują się młodymi. Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) klasyfikuje rudawkę złotoszyją jako gatunek wrażliwy, co oznacza, że wymaga szczególnej ochrony i monitorowania, aby zapobiec dalszemu spadkowi liczebności populacji. Źródło: PAP Nasz autor Mateusz Łysiak Dziennikarz zakręcony na punkcie podróżowania. Pierwsze kroki w mediach stawiał w redakcjach internetowej i papierowej magazynu „Podróże”. Redagował i wydawał m.in. w gazeta.pl i dziendobrytvn.pl. O odległych miejscach (czasem i tych bliższych) lubi pisać nie tylko w kontekście turystycznym, ale też przyrodniczym i społecznym. Marzy o tym, żeby zobaczyć zorzę polarną oraz Machu Picchu. Co poza szlakiem? Kuchnia włoska, reportaże i pływanie.
Myślano, że ta panda jest w ciąży. Prawda o jej stanie wywoła dyskusje
Historia Ai Hin pokazuje, że pandy są bardziej przebiegłe, niż mogłoby się wydawać. Wygląda na to, że te niezwykle urocze niedźwiadki potrafią celowo wykorzystywać specyficzne zachowania, by poprawić swoje warunki życia. Jej stan można wytłumaczyć także w inny sposób.
Spis treści: „Ciężarna” panda jednak nie była w ciąży To im się opłaca! Gdzie żyją pandy wielkie? Dzięki coraz bardziej zaawansowanym metodom obserwacji dzikich zwierząt (zarówno na wolności, jak i w ogrodach zoologicznych) możemy dowiedzieć się więcej o ich codziennych zachowaniach. Największą sensację wzbudzają zazwyczaj odkrycia dowodzące, że zwierzaki są nam bliższe, niż może się wydawać. Jedna z teorii naukowych sugeruje na przykład, że to dzięki małpom ludzie okazują sobie uczucia poprzez pocałunki. Coraz więcej badań dowodzi też, że nasi „bracia mniejsi” są bardzo sprytni i potrafią np. konstruować proste narzędzia. „Ciężarna” panda jednak nie była w ciąży Spryt to jednak nie tylko zdolności manualne, ale też pewnego rodzaju zdolność do manipulacji. Jak się okazuje, nie tylko ludzie są w stanie naginać rzeczywistość na swoją korzyść. W ostatnim czasie światowe media donosiły o sześcioletniej pandzie wielkiej Ai Hin z Chengdu Research Base of Giant Panda Breeding. Samica przyciągnęła uwagę prasy po tym, jak okazało się, że prawdopodobnie symulowała ciążę. W lipcu u Ai Hin zaobserwowano zachowania sugerujące zajście w ciążę, w tym wzrost apetytu, mniejszą ruchliwość i wzrost hormonu progestagenu. Co ciekawe, po prawie dwóch miesiącach pracownicy zoo zaobserwowali, że panda znów zaczęła zachowywać się normalnie. Pseudociąże są u tych zwierząt dość częste, a obserwacje pokazują, że niektóre z nich mogą manipulować opiekunami, aby cieszyć się lepszymi warunkami bytowymi, takimi jak dodatkowe wyżywienie czy klimatyzowane pomieszczenia. Zdementowana ciąża Ai Hin wywołała wiele pytań o naturę rozrodu pand i przyczyny ich trudności z rozmnażaniem się zarówno w naturze, jak i w niewoli. To im się opłaca! Rozród pand wielkich jest wyzwaniem z kilku powodów. Przede wszystkim samice są płodne tylko przez trzy dni w roku, co sprawia, że zapłodnienie jest trudne do zaplanowania i przewidzenia. Sama ciąża trwa od ok. 90 do ok. 160 dni, a każda oznaka ciąży wymaga skrupulatnego monitorowania. Nierzadko zdarza się jednak, że panda wykazuje symptomy ciąży, jak w przypadku Ai Hin, ale po kilku miesiącach okazuje się, że były one tylko symulacją. Zaskakujący jest fakt, że niektóre pandy, dostrzegając korzyści wynikające z „bycia ciężarną”, celowo naśladują te objawy. „Matki” są wówczas przenoszone do osobnych, klimatyzowanych pomieszczeń i otaczane całodobową opieką, co w połączeniu z dodatkowym pożywieniem, takimi jak bułeczki, owoce i bambus, zdecydowanie poprawia jakość ich życia. Według Wu Kongju, ekspertki z bazy Chengdu, niektóre z pand nauczyły się to wykorzystywać. Sprawa może być jednak bardziej złożona. Zhang Heming, dyrektor chińskiego centrum badań i ochrony pandy wielkiej, w rozmowie z „Guardianem” zauważył, że zachowanie Ai Hin mogło być związane z kwestią hormonalną, a nie celowym podstępem. — Zjawisko to występuje u 10 do 20% pand. Po zapłodnieniu matki pandy, jeśli jej zdrowie nie jest dobre, ciąża się zakończy, ale ona nadal będzie się zachowywać tak, jakby była w ciąży. Dzieje się tak również u dzikich pand, jeśli nie mają wystarczająco dużo bambusa do jedzenia — tłumaczył. Gdzie żyją pandy wielkie? Chociaż liczba pand wielkich w naturalnym środowisku wzrosła, nadal są gatunkiem narażonym na wyginięcie. Obecnie na świecie żyje około 1600 pand na wolności, głównie w górskich lasach Chin centralnych. Około 300 zamieszkuje ogrody zoologiczne i ośrodki hodowlane, z czego większość również znajduje się w Chinach. Zwiększenie liczby narodzin pand w niewoli jest możliwe dzięki nowoczesnym metodom badawczym i ścisłej obserwacji hormonalnych wskaźników, co stanowi wsparcie dla naturalnych instynktów zwierząt. Jednak wyniki tych badań nie są nieomylne – do momentu narodzin trudno jest stwierdzić z całą pewnością, czy panda jest w ciąży, co pokazuje przykład Tian Tian, pandy z edynburskiego zoo, która najprawdopodobniej spodziewa się młodego, jednak stuprocentowej pewności opiekunowie będą mieć dopiero po jego narodzinach. Obecnie w Polsce nie ma możliwości zobaczenia pandy wielkiej w żadnym z ogrodów zoologicznych. Najbliżej znajdują się one w zoo w Berlinie, gdzie mieszka para pand przysłana przez Chiny. Pand z reguły nie wypożycza się na stałe do innych krajów, a jedynie na czas określony, co jest elementem chińskiego programu ochrony gatunku i dyplomacji międzynarodowej. Źródła: CNN, Guardian. Nasz autor Mateusz Łysiak Dziennikarz zakręcony na punkcie podróżowania. Pierwsze kroki w mediach stawiał w redakcjach internetowej i papierowej magazynu „Podróże”. Redagował i wydawał m.in. w gazeta.pl i dziendobrytvn.pl. O odległych miejscach (czasem i tych bliższych) lubi pisać nie tylko w kontekście turystycznym, ale też przyrodniczym i społecznym. Marzy o tym, żeby zobaczyć zorzę polarną oraz Machu Picchu. Co poza szlakiem? Kuchnia włoska, reportaże i pływanie.
Szympansy mogą mówić? Dowodzą tego stare nagrania znalezione w sieci
Czy szympansy można nauczyć słów z ludzkiego języka? Naukowcy znaleźli publicznie dostępne nagrania, które potwierdzają tę tezę. Występujące na nich zwierzęta wypowiadają proste słowa typu „mama”.
W tym artykule: Jak porozumieć się ze zwierzętami Czy małpy mogą mówić? Nagrania z YouTube’a Jedyne naczelne, które stworzyły język, to Homo sapiens. Choć inne wielkie małpy wydają odgłosy i porozumiewają się z ich pomocą, nie potrafią używać słów, których uczyłyby się w rezultacie interakcji społecznych. Dotychczas tak właśnie naukowcy myśleli o nas i o szympansach czy gorylach. Jednak to może nie być do końca prawda. Niewielki zespół badaczy ze Szwecji, Wielkiej Brytanii i Szwajcarii przestudiował stare nagrania szympansów znalezione na YouTube. Okazało się, że kryją one niespodziankę. Pokazują szympansy, które wypowiadają proste słowa, których najwyraźniej nauczyli ich opiekunowie. Jak porozumieć się ze zwierzętami Ludzie od zawsze marzą o rozmawianiu ze zwierzętami. W XX wieku wielu badaczy chciało być jak doktor Dolittle z książek dla dzieci Hugh Loftinga – czyli znaleźć sposób na porozumienie się ze zwierzętami. Najłatwiej było to zrobić tak jak tytułowy bohater tej książkowej serii, czyli próbować nauczyć się zwierzęcych sposobów komunikacji. Jednak niektórzy wybierali również trudniejszy sposób i chcieli nauczyć mówić zwierzęta. W 1966 roku naukowe małżeństwo Gardnerów – Beatrix T. Gardner i Robert Gardner – przygarnęło 10-miesięczną szympansicę Washoe. Gardnerowie postanowili wychować ją w takich warunkach, jakie miałoby ludzkie dziecko głuchych rodziców. Porozumiewali się z małpą za pomocą amerykańskiego języka migowego. Szympansica nauczyła się kilkudziesięciu znaków i stosowała je z powodzeniem. Później jeszcze kilkukrotnie przeprowadzano takie i podobne eksperymenty. Małpy – nie tylko szympansy, ale i goryle – opanowywały dostosowany do nich język migowy. Gorylica Koko nauczyła się aż 1000 znaków. Tworzyła własne związki frazeologiczne i umiała odpowiadać na proste pytania opiekunów. 8 lat temu w zoo zastrzelono goryla Harambe. Śmierć zwierzęcia do dziś wzbudza kontrowersje Goryl Harambe został zastrzelony na oczach gości zoo. Tragiczna śmierć zwierzęcia do dziś wzbudza dyskusje zarówno wśród obrońców praw zwierząt, jak i pracowników ogrodów zoologicznyc... Czy małpy mogą mówić? Jednak nauczenie małp naczelnych mówienia okazało się o wiele trudniejsze. Dlaczego? Naukowcy podzielili się na dwie grupy. Jedna uważała, że budowa krtani uniemożliwia małpom artykulację. Druga, że praprzyczyny małpiej niezdolności do mówienia leżą w budowie ich mózgu. Istniały co prawda relacje z drugiej ręki o wychowywanych przez ludzi małpach, które nauczyły wymawiać się słowa takie jak „mama” albo „cup” (ang. kubek). Jednak społeczność naukowa odrzucała je, ponieważ eksperymenty tego rodzaju były nieetyczne – małpiątka porywano z natury, odbierając je matkom. To wszystko doprowadziło do konsensusu. Według niego nawet małpy od małego wychowane przez ludzi nigdy nie nauczyły się mówić. Nagrania z YouTube’a Tylko czy to prawda? Autorzy najnowszej pracy – opublikowanej w czasopiśmie „Scientific Reports” – znaleźli na YouTube ciekawe nagrania szympansów. Na jednym jest Johnny, szympans żyjący w azylu Suncoast Primate Sanctuary w Palm Harbour. Nagranie ma 16 lat. Johnny kilkakrotnie wymawia na nim słowo „mama”, niskim, spokojnym, nieco gardłowym głosem. Reaguje przy tym na prośby autorki filmu, która zachęca go do wypowiedzenia tego słowa, a następnie nagradza smakołykiem. View oEmbed on the source website Badacze znaleźli też inne nagranie, na którym szympans wypowiada trzy razy słowo „papa” i raz „cup”. Oraz nagranie szympansicy Renaty, żyjącej w latach 60., która również wypowiada słowo „mama”. Wymowa szympansów różni się nieco od ludzkiej, jednak słowa są zrozumiałe. Naukowcy udowodnili to w specjalnie zaprojektowanym eksperymencie, w którym puszczali szympansią mowę nieświadomym słuchaczom. Pośród różnych sylab ludzie bez trudu wyłapywali słowa wypowiadane przez małpy. – Nasze odkrycia pokazują, że wobec braku bezpośrednich badań opartych na wiarygodnych danych zdolności wytwarzania głosu u małp człekokształtnych zostały niedocenione. Szympansy posiadają podstawowe neuronowe „klocki” niezbędne do mówienia – piszą autorzy w swojej pracy. Innymi słowy, najwyraźniej małpy mogą mówić. Źródło: Phys.org, Scientific Reports. Nasz ekspert Magdalena Salik Dziennikarka naukowa i pisarka, przez wiele lat sekretarz redakcji i zastępczyni redaktora naczelnego magazynu „Focus". Wcześniej redaktorka działu naukowego „Dziennika. Polska, Europa, Świat”. Pasjami czyta i pisze, miłośniczka literatury popularnonaukowej i komputerowych gier RPG. Więcej: magdalenasalik.wordpress.com
Najstarsza panda wielka w Japonii nie żyje. Nie zdążyła wrócić do ojczyzny
Najstarsza panda wielka w Japonii miała 28 lat. Została wypożyczona z Chin. Do ojczyzny miała wrócić już w 2020 r., jednak transport był opóźniany z powodu kolejnych komplikacji. Najpierw pandemicznych, a następnie zdrowotnych.
W tym artykule: Nie żyje najstarsza panda wielka w Japonii Tan Tan miała 28 lat Gdzie zobaczymy pandy wielkie? Mimo że panda wielka to nieoficjalny symbol Chin, te czarno-białe niedźwiadki można oglądać także w Japonii. Jest ich zaledwie kilka, a najstarsza z nich – Tan Tan – zmarła w poniedziałek 1 kwietnia 2024 r. Powodem śmierci seniorki była choroba serca powiązana z sędziwym wiekiem. Najstarsza panda wielka w Japonii dożyła 28 lat. W przeliczeniu na ludzkie lata jest to równe około setce wiosen. Nie żyje najstarsza panda wielka w Japonii Tan Tan przyszła na świat w 1995 r. Pięć lat później trafiła do japońskiego zoo Kobe Ōji. W sumie spędziła tam niemal ćwierć wieku. Panda wielka była nie tylko atrakcją zoologiczną. Uważano ją również za symbol powrotu do zdrowia i sił po wielkim trzęsieniu ziemi w Hanshin, które nawiedziło region w styczniu 1995 roku. Dyrektor zoo, Yujiro Kako, odniósł się do tego na konferencji prasowej. Podkreślił, że Tan Tan przez 24 lata dodała odwagi mieszkańcom, a zwłaszcza dzieciom. – Szczerze pragniemy wyrazić naszą wdzięczność wszystkim, którzy przez te lata okazali zainteresowanie i miłość pandzie wielkiej Tan Tan – mówił. View oEmbed on the source website Zazwyczaj pandy wielkie dożywają około 20 lat na wolności i 30 lat w niewoli. Według Księgi rekordów Guinnessa najstarszą pandą wielką żyjącą w niewoli była Jia Jia. Samica przyjechała do Ocean Park w Hongkongu w marcu 1999 r. i pozostała tam aż do śmierci 16 października 2016 r. Żyła 38 lat. Tan Tan miała 28 lat Tan Tan, jak wszystkie pandy wielkie żyjące w zoo Japonii, była wypożyczona z Chin. Seniorka miała wrócić do ojczyzny w 2020 r., jednak transport został opóźniony przez pandemię koronawirusa. Następnie jej powrót wstrzymano z powodu zdiagnozowanej choroby serca. Mimo leczenia stan zdrowia Tan Tan pogarszał się. Wiosną 2022 r. pracownicy zoo podjęli decyzję o wstrzymaniu publicznego pokazywania pandy seniorki. Od jesieni ubiegłego roku najstarsza panda wielka w Japonii była coraz mniej aktywna i bardziej ospała. W połowie marca zaczęła odmawiać przyjmowania płynnych pokarmów. Podawanie leków stało się wówczas jeszcze trudniejsze. Po śmierci Tan Tan w Japonii żyje obecnie osiem pand. Cztery rezydują w zoo Ueno w Tokio, a kolejne cztery w Adventure World w prefekturze Wakayama. Panda z francuskiego zoo została mamą bliźniąt. Maluchy są przeurocze Pandy wielkie dość rzadko zachodzą w ciąże. Huan Huan jest jednak wyjątkiem. Gdzie zobaczymy pandy wielkie? Pandy wielkie to jedne z najbardziej charakterystycznych niedźwiedzi. Są bohaterami bajek, komiksów czy memów. Nie dziwi więc, że wiele osób chce zobaczyć je na żywo. To nie jest jednak proste. Chociażby z uwagi na ich liczebność. Dopiero w 2021 r. Chiny ogłosiły, że panda wielka nie jest już na wyginięciu. Mimo to tego gatunku nie spotkamy w większości ogrodów zoologicznych na świecie. Nie ma ich na przykład w żadnym zoo w Polsce. Polacy mogą za to oglądać pandki rude, nazywane też pandami czerwonymi. Gdzie najbliżej Polski mieszkają pandy wielkie? Można je zobaczyć w ogrodzie zoologicznym w Berlinie. Nasz ekspert Mateusz Łysiak Dziennikarz zakręcony na punkcie podróżowania. Pierwsze kroki w mediach stawiał w redakcjach internetowej i papierowej magazynu „Podróże”. Redagował i wydawał m.in. w gazeta.pl i dziendobrytvn.pl. O odległych miejscach (czasem i tych bliższych) lubi pisać nie tylko w kontekście turystycznym, ale też przyrodniczym i społecznym. Marzy o tym, żeby zobaczyć zorzę polarną oraz Machu Picchu. Co poza szlakiem? Kuchnia włoska, reportaże i pływanie.
Nie żyje Hanna Gucwińska. Wspólnie z mężem prowadziła kultowy program „Z kamerą wśród zwierząt”
W wieku 91 lat zmarła Hanna Gucwińska. Przez wiele lat wspólnie z mężem kierowała Miejskim Ogrodem Zoologicznym we Wrocławiu. Miliony Polaków pokochały ją dzięki programowi „Z kamerą wśród zwierząt”.
W tym artykule: Wrocław i zwierzęta na całe życie „Z kamerą wśród zwierząt” – kultowy program Hanna Gucwińska – doceniona za swoją działalność Hanna Gucwińska, z domu Jurczak, urodziła się w Warszawie 25 kwietnia 1932 roku. Kochała zwierzęta i zawsze chciała w ich towarzystwie pracować. Informacje o jej śmierci pierwszy podał w niedzielę prezydent Wrocławia, Jacek Sutryk. Z wykształcenia była zootechnikiem. Studia magisterskie ukończyła w 1962 roku na Akademii Rolniczej we Wrocławiu. Wrocław i zwierzęta na całe życie Związała się z Wrocławiem na całe życie. Od 1957 roku pracowała w Miejskim Ogrodzie Zoologicznym. W 1962 roku wyszła za mąż za Antoniego Gucwińskiego. W latach 1966–2006 Gucwiński był dyrektorem Miejskiego Ogrodu Zoologicznego. W pracy towarzyszyła mu zawsze pani Hanna. Była Głównym Specjalistą ds. Hodowlanych Miejskiego Ogrodu Zoologicznego we Wrocławiu. Antoni Gucwiński odszedł w 2021 roku w wieku 89 lat. Państwo Gucwińscy nie mieli dzieci. „Z kamerą wśród zwierząt” – kultowy program Od 1971 do 2002 roku w TVP emitowano program „Z kamerą wśród zwierząt”. Prowadzili go wspólnie Hanna i Antoni Gucwińscy. Małżeństwo popularyzowało wiedzę o życiu i hodowli zwierząt, także egzotycznych. Gucwińscy byli też współautorami filmów przyrodniczych i autorami licznych publikacji i książek o zwierzętach. Hanna Gucwińska – doceniona za swoją działalność Hannę Gucwińską odznaczono Medalem Komisji Edukacji Narodowej (1977), Złotym Krzyżem Zasługi (1983), Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1998). W 2003 otrzymała Order Uśmiechu. Była posłanką na Sejm IV kadencji (2001–2005) oraz ławnikiem sądowym. Źródła: ZOO Wrocław, Jacek Sutryk Nasz ekspert Szymon Zdziebłowski Dziennikarz naukowy, z wykształcenia archeolog śródziemnomorski. Przez wiele lat był związany z Serwisem Nauka w Polsce PAP. Opublikował m.in. dwa przewodniki turystyczne po Egipcie, a ostatnio – popularnonaukową książkę „Wielka Piramida. Tajemnice cudu starożytności” o największej egipskiej piramidzie.
W zoo w Tennessee urodziła się żyrafa bez cętek. To jedyne takie zwierzę na świecie
Ogród zoologiczny Brights Zoo doczekał się niezwykłej żyrafy. Przyszło w nim na świat zwierzę, które jest jednolicie umaszczone.
W tym artykule: Wyjątkowa żyrafa bez kamuflażu Jedyne takie zwierzę na świecie Żyrafy zagrożone wyginięciem Dziwne obyczaje żyraf Jakie są dwie najbardziej rozpoznawalne cechy żyraf? Większość zapytanych wymieniłaby długą szyję oraz cętki pokrywające ciało. Te drugie sprawiają, że każda żyrafa jest wyjątkowa. Wzory na ich ciele są unikatowe dla poszczególnych osobników. Nie ma dwóch żyraf, które byłyby takie same. Jednak niedawno na świat przyszła żyrafa, która różni się od innych przedstawicieli swojego gatunku nie układem cętek, ale ich całkowitym brakiem. W Tennessee w zoo urodziło się zwierzę, którego umaszczenie jest jednolite. Młoda żyrafa jest jasnobrązowa. To prawdopodobnie jedyny taki przedstawiciel gatunku Giraffa reticulata, który żyje na świecie. Wyjątkowa żyrafa bez kamuflażu Niezwykłej żyrafy dochował się prywatny ogród zoologiczny Brights Zoo, znajdujący się we wschodnim Tennessee. Jak można przeczytać na stronie ośrodka, żyją w nim „rzadkie i zagrożone gatunki, takie jak adaks, bongo leśne czy oryks”. Teraz dołączyła do nich również młoda samica żyrafy pozbawiona cętek. Przyszła na świat 31 lipca. View oEmbed on the source website Plamiste umaszczenie potrzebne jest żyrafom żyjącym w naturze do kamuflażu. Cętki pomagają również w termoregulacji. System naczyń krwionośnych w skórze umożliwia oddawanie ciepła przez środkową część każdej plamki. Choć układ cętek jest unikatowy dla każdego zwierzęcia, wykazuje on podobieństwo do umaszczenia matki. Jedyne takie zwierzę na świecie Urodzona w Tennessee żyrafa bez cętek nie jest pierwszym takim zwierzęciem – zdarzało się, że takie żyrafy rodziły się w naturze. Jednak przedstawiciele Brights Zoo są zdania, że w tej chwili jest to jedyna jednolicie umaszczona żyrafa żyjącą w ogrodach zoologicznych na całym świecie. Prawdopodobnie jednak kilkadziesiąt lat temu podobny osobnik przyszedł na świat w zoo w Japonii. Wspomina o tym portal Science Alert, zaznaczając, że dotychczas nie znaleziono jeszcze żadnego historycznego zdjęcia japońskiej żyrafy. Urodzona w niewoli bezcętkowa żyrafa ma się dobrze. Rośnie jak na drożdżach. Po kilku tygodniach życia ma już prawie dwa metry. Zoo ogłosiło konkurs na jej imię. Wśród propozycji, spomiędzy których można wybierać, jest: Kipekee – co w suahili oznacza „wyjątkowa”, Firayali – „niezwykła”, Shakiri – „najpiękniejsza”, Jamella – czyli „wielkiej urody”. Żyrafy zagrożone wyginięciem Przedstawiciele ogrodu zoologicznego w Tennessee wykorzystali uwagę, jaką przyciągnęła urodzona u nich żyrafa, żeby przypomnieć o trudnościach, z jakimi mierzą się te zwierzęta na wolności. Najwyższemu zwierzęciu na świecie zagraża fragmentyzacja środowiska – czyli poszatkowanie ich habitatów przez ludzi – a także kłusownictwo. – W ciągu ostatnich trzech dekad dziko żyjące populacje żyraf zmniejszyły się o 40 proc. – powiedział Tony Bright, założyciel zoo, w lokalnej telewizji WCYB. Według Giraffe Conservation Foundation na wolności pozostało jedynie ok. 16 tys. żyraf. Od 2018 roku ssak ten został wpisany na listę zagrożonych gatunków. Dobra wiadomość jest taka, że – jak podaje GCF – dzięki wysiłkom przyrodników w ostatnich czasie liczba żyraf w północnej Kenii wydaje się wzrastać. Dziwne obyczaje żyraf Co ciekawe, choć żyrafy są dobrze znane, ciągle nie zostały dobrze poznane. Dopiero od 2016 roku wiemy, że istnieją ich cztery gatunki. W tym roku zaś naukowcy odkryli, że ważną częścią życia seksualnego żyraf jest posmakowanie moczu samic przez samce. Samce, którym bardzo trudno jest schylić głowę do samej ziemi, łapią mocz samic w locie. Wcześniej więc muszą zachęcić potencjalne partnerki, by oddały go we właściwym momencie. Źródła: Science Alert, Guardian, Centrum Edukacji Przyrodniczej UJ, Brights Zoo, GCF. Nasz ekspert Magdalena Salik Dziennikarka naukowa i pisarka, przez wiele lat sekretarz redakcji i zastępczyni redaktora naczelnego magazynu „Focus". Wcześniej redaktorka działu naukowego „Dziennika. Polska, Europa, Świat”. Pasjami czyta i pisze, miłośniczka literatury popularnonaukowej i komputerowych gier RPG. Więcej: magdalenasalik.wordpress.com
Urodziły się na oczach zwiedzających. Niecodzienne sceny w łódzkim Orientarium
Łódzkie Orientarium ma nowych mieszkańców. W ostatni weekend lipca na świat przyszły tam dwie małe wikunie, które od razu skradły serca zwiedzających. Sprawdź, jakie imiona otrzymały maluchy.
W tym artykule: Wikunie przyszły na świat w Łodzi Imiona dla małych wikunii Łódź cieszy się coraz większym zainteresowaniem turystów nie tylko z kraju, ale i z zagranicy. Nic więc dziwnego, że trzecie co do wielkości miasto Polski pojawia się w prestiżowych zestawieniach. Wspomnijmy tu choćby „BEST OF THE WORLD 2022 National Geographic”. Często gości też na łamach cenionych magazynów. Mark Gordon i David Harris, dziennikarze „The Jerusalem Post” i autorzy podcastu „Travel Edition Podcast”, przekonują, że „złoty czas Łodzi dopiero nachodzi”. Ich zdaniem stolicę województwa łódzkiego najlepiej odwiedzić kilka razy, bo „za każdym razem odkryje się coś innego”. Dobrą okazją, by wpaść do tego miasta, jest jubileusz jego 600-lecia. Choć główne obchody odbyły się pod koniec lipca, to na mieszkańców i turystów nadal czeka masa atrakcji i naprawdę wiele ciekawych miejsc do zobaczenia. Jednym z nich z pewnością jest Orientarium, gdzie przed kilkoma dniami na świat – i to na oczach zwiedzających – przyszły małe wikunie. Niezwykłe zwierzę widziane w polskim lesie. Taki widok to rzadkość Nadleśnictwo Trzebielino zamieściło za pośrednictwem Facebooka niecodzienne nagranie z polskiego lasu, które wywołało lawinę komentarzy. Uwieczniono na nim rzadko spotykanego nad Wisłą dr... Wikunie przyszły na świat w Łodzi Łódzkie Orientarium zostało otwarte dla zwiedzających w kwietniu 2022 roku. Od samego początku cieszy się sporym zainteresowaniem i jest chętnie odwiedzany przez łodzian i przyjezdnych. Nie inaczej było w czasie jubileuszowego weekendu, gdy tłumy zawitały do jednego z najnowocześniejszy tego typu kompleksów w Europie. Ci, którzy odwiedzili Orientarium w ostatni weekend lipca, z pewnością na długo zapamiętają tę wizytę. Na ich oczach na świat przyszły bowiem małe wikunie andyjskie, czyli najmniejsi przedstawiciele rodziny wielbłądowatych, blisko spokrewnieni z lamami. – W naszym zoo wikunie hodowane są od lat. Aktualnie stado liczy 7 osobników – 4 samców, samica i dwójka młodych – które przyszły na świat w weekend świętowania 600. urodzin Łodzi – czytamy na facebookowym profilu łódzkiego ZOO. Wikunie andyjskie żyją głównie na dużych wysokościach w Ameryce Południowej u podnóża Andów. Przeważnie tworzą haremowe grupy rodzinne złożone z 6-19 osobników – samca, kilku do kilkunastu samic i młodych. Niestety, olbrzymim zagrożeniem dla gatunku – jeszcze większym niż żyjące w okolicy drapieżniki – jest człowiek, który znacznie przyczynił się do zmniejszenia jego populacji. Dlatego wikunie są objęte konwencją CITES oraz europejskim programem hodowlanym w ogrodach zoologicznych. – Naturalnym wrogiem wikunii są głównie pumy i dzikie psy. Największym zagrożeniem jest jednak człowiek. Wskutek wzmożonych polowań gatunek ten zniknął z wielu obszarów. Utworzenie parków narodowych na terenie Peru i Boliwii zahamowało spadek liczebności populacji, a nawet spowodowało jej powolny wzrost – dodają przedstawiciele zoo w Łodzi. Imiona dla małych wikunii Imiona dla nowych mieszkańców łódzkiego Orientarium wybrali internauci. Najwięcej głosów otrzymały propozycje Geralt oraz Jaskier. I właśnie tak wabić się będą młode wikunie. Warto wspomnieć, że łódzkie wikunie można oglądać na terenie ogrodu zewnętrznego Orientarium, w pobliżu wybiegu pingwinów. Obiekt otwarty jest przez cały rok (z wyjątkiem 1 listopada) w godzinach 9:00-19:00. Najtańsze bilety kosztują około 40 zł, najdroższe ponad 200 zł. Oprócz wikunii andyjskich swój dom ma tam także ważący 6 ton Aleksander, czyli najcięższy ze wszystkich słoni indyjskich żyjących w ogrodach zoologicznych na Starym Kontynencie. A także Kanken, mierzący ponad 5 m długości krokodyl gawialowy. Źródło: ZOO Łódź Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
Ma 90 lat i właśnie został ojcem. To poważnie zagrożony gatunek
Pan Pickles, czyli 90-letni żółw promienisty z ZOO w Houston, właśnie został tatą po raz drugi. Wiadomość cieszy tym bardziej, że to gatunek zagrożony wyginięciem.
W tym artykule: Houston: 90-letni żółw promienisty został ojcem Żółw promienisty to gatunek zagrożony Pracownicy houstońskiego ZOO przekazali bardzo dobrą wiadomość za pośrednictwem mediów społecznościowych. Najstarszy mieszkaniec tamtejszego ogrodu zoologicznego, 90-letni żółw promienisty o imieniu Pickles, właśnie został tatą. Gatunek jest zagrożony wyginięciem, stąd ogromna radość opiekunów gadziego seniora. Houston: 90-letni żółw promienisty został ojcem Pan Pickles (w wolnym tłumaczeniu Pan Korniszon) trafił pod opiekę ZOO w Houston w latach 80. ubiegłego wieku, co czyni go najstarszym mieszkańcem placówki. Od niedawna piastuje także tytuł najstarszego ojca wśród zamieszkałych tam samców. 16 marca pracownicy houstońskiego ogrodu zoologicznego poinformowali, że Mr. Pickles i jego wybranka, Mrs. Pickles, po ponad dwóch dekadach ponownie zostali rodzicami. Wiadomość cieszy tym bardziej, że ten gatunek żółwi jest od lat krytycznie zagrożonym wyginięciem. Żółwia rodzina państwa Korniszon powiększyła się o troje maluchów, które otrzymały imiona Koperek, Korniszonek i Jalapeño. Ich pojawienie się na świecie było dużym zaskoczeniem dla wszystkich opiekunów zwierząt w ZOO, ponieważ potomstwo wśród żółwi promienistych to prawdziwa rzadkość. – Młode były nie lada niespodzianką, gdy herpetolog natknął się na Panią Pickles, składającą jaja podczas zamykania ZOO – przyznają pracownicy palcówki. – Zespół opieki nad zwierzętami szybko zabrał się do pracy, odkrywając jaja i dostarczając je w bezpieczne miejsce w Domu dla Gadów i Płazów. (...) Gleba w Houston nie jest przyjazna dla żółwi pochodzących z Madagaskaru i jest mało prawdopodobne, aby jaja wykluły się same, gdyby opiekun nie znalazł się we właściwym miejscu i czasie – czytamy na stronie houstońskiego ogrodu. Małe żółwiątka od razu skradła serca internautów. Pod zamieszczonym w mediach społecznościowych postem natychmiast pojawiła się masa komentarzy: Jakie one są słodkie; To wspaniała wiadomość! Mam 75 lat i odwiedzam ZOO w Houston regularnie od najmłodszych lat. Uwielbiam zdjęcia tych niesamowitych zwierząt, a imiona są takie urocze; Uznanie dla tego, kto wybrał imiona!; Wyglądają jak chodzące pisanki; Uwielbiam wszystkie imiona, ale moim ulubionym jest Jalapeño. Na jednej z wysp Galapagos odnaleziono nowy gatunek olbrzymiego żółwia. Jak to możliwe? Żółwie, które dziś żyją na wyspie San Cristóbal prawdopodobnie otrzymają nową nazwę. Okazuje się, że należą do zupełnie nowego gatunku. Jak doszło do tej pomyłki? Żółw promienisty to gatunek zagrożony Żółw promienisty (Astrochelys radiata) to gatunek żółwia z rodziny żółwi lądowych (Testudinidae). Pochodzi z Madagaskaru i występuje głownie w zachodniej części kraju. Jednak w celu zwiększenia jego populacji, rozpowszechniony został również na wyspy Reunion i Mauritius na Oceanie Indyjskim. Aktualnie gatunek ten uznaje się za krytycznie zagrożony. Liczebność populacji w ciągu ostatnich 20 lat zmniejszyła się o 80% – głównie z powodu zniszczenia jej specyficznego siedliska i szkodliwej działalności człowieka. Żółwie promieniste często padają także ofiarą kłusowników, którzy sprzedają je głównie na rynek azjatycki. Jeden z głośniejszych przemytów żółwi promienistych został udaremniony przez celników paryskiego lotniska im. Chalesa de Gaulle’a w 2014 roku. Łącznie przewożonych było wówczas 170 gadów o wartości niemal 200 tysięcy dolarów. Żółwie prawdopodobnie miały trafić do chińskich kolekcjonerów. Do podobnego zdarzenia doszło rok wcześniej, gdy jeden z mieszkańców Tajlandii próbował przemycić więcej niż 10% całej populacji dwóch zagrożonych wyginięciem gatunków – żółwi madagaskarskich i żółwi promienistych. Źródło: houstonzoo.org, ekologia.pl
Samica gibona zaszła w ciążę bez samca? Prawda wyszła na jaw po latach
Biologia zna przypadki zwierząt, które rozmnażają się bezpłciowo. Czy ta samica gibona białorękiego również ma zdolność do partenogenezy?
W tym artykule: Czy to było niepokalane poczęcie? Jak samica gibona zaszła w ciążę? Rozmnażanie bezpłciowe u zwierząt Gdzie mieszkają i co jedzą gibony białorękie? Każda ciąża wśród mieszkańców ogrodu zoologicznego to dobra wiadomość. Szczególnie w przypadku gatunków zagrożonych wyginięciem. Bywa że pracownicy zoo sami inicjują „randki” między zwierzętami. Amory są wówczas monitorowane, aby potwierdzić lub wykluczyć ich skuteczność. Tak było na przykład z pandą wielką Huan Huan. To prawdziwa rekordzistka, biorąc pod uwagę to, jak rzadko pandy wielkie zachodzą w ciążę. W 2021 r. urodziła bliźnięta, a rok wcześniej została mamą pierwszej pandy urodzonej we Francji. Czy to było niepokalane poczęcie? Niedawno środowisko zoologów zelektryzowała wiadomość o ciąży małpy imieniem Momo. Samica gibona białorękiego (Hylobates lar) mieszka w Kujukushima Zoo & Botanical Garden w Japonii. Jej ciąża pewnie nie byłaby taką sensacją, gdyby nie to, że nie dzieliła boksu z innymi osobnikami. Dopiero dwa lat później badania potwierdziły, że to nie było niepokalane poczęcie. Momo urodziła w 2021 r. ale przez długi czas chroniła swoje dziecko przed pracownikami zoo. Tu uniemożliwiało im przeprowadzanie testów DNA. Dopiero w 2023 r. ujawniono, że ojcem dziecka Momo jest Itoh, samiec gibona, żyjący w oddzielnej zagrodzie. Jak samica gibona zaszła w ciążę? Opiekunowie zwierząt nie mieli żadnych nagrań na dowód potajemnych schadzek gibonów. Aby rozwiązać zagadkę zapłodnienia Momo, zaczęli szukać luk w zabezpieczeniach, które mogłyby pozwolić gibonom na fizyczny kontakt. Tak odkryli niewielkie otwory w ogrodzeniu wybiegu. – Uważamy, że jest bardzo prawdopodobne, że pewnego dnia, kiedy Itoh był na wybiegu, małpy kopulowały przez dziurę – mówi Jun Yamano, dyrektor zoo, w rozmowie z serwisem Vice. Po tym, jak prawda wyszła na jaw, pracownicy zoo zapowiedzieli, że planują przenieść Itoha do jego partnerki i dziecka. Na razie perforowana ściana między niby została zastąpiona metalową płytą. W tym przypadku zagadka miała dość prozaiczne rozwiązanie, ale tzw. dziewicze ciąże nie są niemożliwe. Naukowcy dowodzą, że do rozmnażania nie zawsze potrzebny jest samiec i samica. Mało które gatunki mogą jednak pochwalić się taką zdolnością. Mowa o partenogenezie. Jak się rodzą zwierzęta? 8 niezwykłych porodów Przywykliśmy uważać, że tylko ludzkie porody są ciężkie, bo jedynie nasze dzieci mają nieproporcjonalnie duże głowy, a w dodatku rodzenie utrudnia miednica, która musiała się dostosowa... Rozmnażanie bezpłciowe u zwierząt W 2021 r. świat obiegła wiadomość o samicy mustela siwego nazwanej Nadzieja. Jej matka ostatnią dekadę spędziła w zbiorniku z inną samicą bez żadnych samców. Według badaczy to mógł być pierwszy udokumentowany „dziewiczy poród” u mustela siwego. Ale zdecydowanie nie pierwszy w przyrodzie. Szacuje się, że zdolność do partenogenezy wykazuje ponad 80 gatunków kręgowców, w tym u ryb i gadów. Partenogeneza to nie tylko ciekawostka przyrodnicza, ale też nadzieja dla gatunków zagrożonych wyginięciem. Na przykład dla waranów z Komodo. Dowiodła tego Charlie, samica mieszkająca w Chattanooga ZOO w Tennessee w Stanach Zjednoczonych. Badania DNA wykazały, że jej potomstwo przyszło na świat bez udziału samca. Rozmnażanie bezpłciowe zaobserwowano również u kondorów kalifornijskich. Także zagrożonych wyginięciem. Ich zdolność do partenogenezy powinna zatem cieszyć. Naukowcy zwracają jednak uwagę na to, że rozmnażanie bezpłciowe zwiększa ryzyko wad genetycznych u piskląt. Gdzie mieszkają i co jedzą gibony białorękie? Gibony białorękie żyją na wolności w Azji Południowo-Wschodniej. Są w większości monogamiczne. Pary, które tworzą w niewoli zazwyczaj trwają całe życie. Gibony często żyją w grupach liczących od dwóch do sześciu osobników. Zazwyczaj są to para godowa i ich młode. Głównym opiekunem potomstwa jest matka. Gibony osiągają dojrzałość płciową w wieku około siedmiu lat. Małpy te są większości owocożerne. Najchętniej jedzą figi i inne małe, słodkie owoce, przykładowo jagody. W ich codziennej diecie znajdują się też pąki, kwiaty, pędy winorośli, owady, w tym modliszki i osy, a nawet ptasie jaja. Źródło: Vice Nasz ekspert Mateusz Łysiak Dziennikarz zakręcony na punkcie podróżowania. Pierwsze kroki w mediach stawiał w redakcjach internetowej i papierowej magazynu „Podróże”. Redagował i wydawał m.in. w gazeta.pl i dziendobrytvn.pl. O odległych miejscach (czasem i tych bliższych) lubi pisać nie tylko w kontekście turystycznym, ale też przyrodniczym i społecznym. Marzy o tym, żeby zobaczyć zorzę polarną oraz Machu Picchu. Co poza szlakiem? Kuchnia włoska, reportaże i pływanie.