Samice żółwi greckich wolą rzucić się z klifu, niż kopulować z samcami. Dlaczego wybierają ucieczkę?
Na skalistej wyspie w Macedonii Północnej życie żółwi greckich toczy się pod nieustającą presją. Tutaj, wśród piekącego słońca i kamieni, samice muszą każdego dnia walczyć o przetrwanie – nie tyle z drapieżnikami, co z… własnym gatunkiem. Od lat badacze zauważali, że żółwic jest tutaj wyjątkowo mało, a samce toczą o nie brutalne walki. Samice więc sięgają po radykalne środki.
Samice żółwi greckich żyjące na wyspie Golem Grad w Macedonii Północnej doświadczają przytłaczającej agresji seksualnej ze strony samców i rzucają się z klifów, by jej uniknąć. Chociaż do tej pory populacja wydawała się prosperująca, to naukowcy szacują, że ostatnia żółwica na wyspie umrze w 2083 roku. Czemu samce są tak zawzięte? W świecie zwierząt walka o przetrwanie i możliwość przekazania genów jest jednym z najsilniejszych instynktów. Dlatego samce żółwi, gdy tylko wyczują gotową do rozrodu samicę, od razu rozpoczynają natarczywe zaloty. Nie pomaga jednak fakt, że – według nowych ustaleń naukowców, jak podaje New York Times – na 1 samicę na wyspie przypada aż 19 samców. Jeśli więc chcą się rozmnażać, muszą być szybkie, silne i zawzięte. Boją się, że konkurent ich uprzedzi i szansa na przekazanie genów przepadnie. Etolodzy z Macedońskiego Towarzystwa Ekologicznego, pod przewodnictwem dr Dragana Arsovskiego, opisują, że samce gryzą ( czasem do krwi), wspinają się na uciekające samice, a na koniec energicznie je szturchają ostrym końcem swojego ogona, żeby je osłabić. Samice chwytają się radykalnych rozwiązań W obliczu takiej agresji samice wykształciły zachowanie, które brzmi jak scenariusz filmu katastroficznego. Najbardziej zdesperowane z nich rzucają się z klifów, byle uciec przed napastnikami. Choć nie zawsze kończy się to śmiercią, to bardzo często odnoszą ogromne obrażenia. Naukowcy podkreślają, że śmiertelność samic w wyniku upadków jest znacznie wyższa niż u samców. To ostateczny akt desperacji, kiedy nie pozostaje już żadna inna droga. Etolodzy podkreślają jednak, że to próba ratunku, a nie samobójstwa. Efekt domina: wymieranie krok po kroku To ironiczne: samcom wydaje się, że próbują zatroszczyć się o przedłużenie gatunku, a osiągają zupełnie odwrotny efekt. Konsekwencje są bowiem dramatyczne nie tylko dla pojedynczych samic, ale dla całej populacji. Ranne i przerażone żółwice mają mniejszą szansę na przeżycie, a ich rozrodczość spada. Obserwacje prowadzone przez 16 lat wykazały, że liczba samic nieuchronnie maleje. Tak właśnie działa „demograficzne samobójstwo” – błędne koło napędzane agresją i dysproporcją płci. Czy to wyjątkowy przypadek? Podobnych strategii desperackiej ucieczki, której ceną jest życie, praktycznie nie obserwuje się w świecie zwierząt bez udziału człowieka (najczęściej to my zmuszamy zwierzęta do drastycznych kroków). U wielu gatunków samice stosują inne mechanizmy obronne – uciekają, kamuflują się, walczą lub manipulują rozrodem, ale tak dramatyczny wybór, jak skok z klifu, to ewenement. Jak tłumaczy Jeanine Refsnider z Uniwersytetu w Toledo, to pokazuje, jak bardzo ekstremalne może być życie samic w sytuacji poważnej nierównowagi płci i jak krytyczne jest monitorowanie takich populacji. Każda zachwiana proporcja to sygnał ostrzegawczy dla ekologów i obrońców przyrody. Źródło: Ecology Letters, The New York Times Nasz autor Jonasz Przybył Redaktor i dziennikarz związany wcześniej m.in. z przyrodniczą gałęzią Wydawnictwa Naukowego PWN, autor wielu tekstów publicystycznych i specjalistycznych. W National Geographic skupia się głównie na tematach dotyczących środowiska naturalnego, historycznych i kulturowych. Prywatnie muzyk: gra na perkusji i na handpanie. Interesuje go historia średniowiecza oraz socjologia, szczególnie zagadnienia dotyczące funkcjonowania społeczeństw i wyzwań, jakie stawia przed nimi XXI wiek.
Po 175 latach wracają na Galapagos. Historyczny powrót żółwi słoniowych
Po 175 latach żółwie słoniowe oficjalnie powróciły na wyspę Floreana w archipelagu Galapagos. Strażnicy parku narodowego własnoręcznie wnieśli młode osobniki na strome wzgórza. To historyczny moment i finał trwającego dekady projektu.
Spis treści: Historyczny powrót żółwi słoniowych na Floreanę Wyspa piratów i wielorybników Kosztowna walka o odbudowę przyrody Czy młode żółwie przetrwają? Odkrycie „obcych” żółwi i genetyczna zagadka Nowe zagrożenia: przemyt i czarny rynek żółwi słoniowych Wyspa Floreana, Ekwador: Dziewięciu mężczyzn niczym oddział wojska maszeruje pod górę w palącym, równikowym słońcu. Na plecach niosą czterdziestopięciokilogramowe plastikowe skrzynie. Gdy w końcu docierają na grzbiet wzniesienia – ścieżkę usianą ostrymi jak brzytwa skałami lawowymi i aktywnymi geologicznie stożkami wulkanicznymi – ociekają potem. Nie zatrzymują się jednak ani na chwilę. Ostrożnie stawiają skrzynie na ziemi – teraz zaczyna się właściwa praca. Historyczny powrót żółwi słoniowych na Floreanę – Postawcie je w cieniu! – krzyczy mężczyzna w kominiarce i okularach osłaniających twarz przed słońcem. – Tutaj! – wskazuje kolejny, przedzierając się przez suchą trawę w stronę kępy drzew palo santo. Oddział podnosi ładunek i rusza za nim. Można byłoby pomylić ich z żołnierzami lub przemytnikami. W pewnym sensie są jednymi i drugimi, a do tego tragarzami, odkrywcami, a nawet opiekunami. To strażnicy Parku Narodowego Galápagos – obrońcy przyrody stojący na pierwszej linii frontu w jednym z najbardziej bioróżnorodnych miejsc na Ziemi. A tym, co kołacze się w skrzyniach, są potomkowie gatunku, którego nie widziano na tej wyspie od 175 lat – żółwie słoniowe. – To historyczna chwila – ogłasza lider zespołu, Christian Sevilla, dyrektor ds. ekosystemów w Dyrekcji Parku Narodowego Galápagos. Dziś do domu wraca 50 olbrzymów; w nadchodzących dniach będzie ich łącznie 158. Setki kolejnych czekają już na wypuszczenie, a jeszcze więcej znajduje się w ośrodku hodowlanym parku na wyspie Santa Cruz. Co prawda, żółwie znajdujące się w skrzyniach nie są jeszcze prawdziwymi olbrzymami – ich wiek waha się od 7 do 15 lat, a waga wynosi od 5 do 20 kilogramów. Są również mieszańcami wymarłego gatunku żółwia z wyspy Floreana. Noszą w sobie zarówno geny żółwi z Floreany, jak i populacji z wulkanu Wolf. Część z nich ma także domieszkę genów gatunków występujących na wyspach Santiago i Española. Przez ostatnie 15 lat w ramach programu hodowlanego odchowano 720 młodych żółwi – hybryd z Floreany. Ich ostatni krok ku wolności zależy teraz od wytrzymałości pleców Christiana Sevilli i jego zespołu. – Vamos! – rzuca Christian Sevilla gdy kropla potu spływa mu po twarzy. Pracuje bez przerwy od czterdziestu ośmiu godzin, transportując zwierzęta statkiem, ciężarówką, a w końcu przenosząc je na własnych plecach. Gdy skrzynie zostają otwarte, para młodych żółwi wypełza na zewnątrz i natychmiast zaczyna podgryzać pnącza. James Gibbs składa parasol i chwyta za aparat. – To dobry znak – mówi. James Gibbs, biolog zajmujący się ochroną przyrody oraz Eksplorator National Geographic jest pod wieloma względami osobą najbardziej odpowiedzialną za tę chwilę. Obserwując żółwie powoli oddalające się w głąb lądu, promienieje dumą niczym ojciec i przyznaje: „Nie sądziłem, że to się uda”. I faktycznie, niewiele brakowało, by tak właśnie było. Dzięki przypadkowemu odkryciu armia strażników i naukowców stoi dziś u progu przedsięwzięcia, które może okazać się najbardziej ambitnym projektem odtworzenia ekosystemu wyspy w historii. To trwająca dekady rekultywacja, mająca na celu wyeliminowanie gatunków inwazyjnych, takich jak szczury i koty – żmudny i krwawy proces, który opóźnił wypuszczenie żółwi o kilka lat. To także projekt wart 15 milionów dolarów, obejmujący szczegółowe mapowanie regeneracji roślinności, planowanie zarządzania terenem oraz rozwiązywanie konfliktów między ludźmi a przyrodą. Wszystko po to, by stworzyć warunki do powrotu słynnych żółwi słoniowych z Floreany. Wyspa piratów i wielorybników Floreana, niegdyś baza wielorybników i piratów, była pierwszą zasiedloną wyspą archipelagu Galápagos. Ludzie sprowadzili tu nie tylko szczury i koty, ale także konie, krowy, świnie, psy, osły i kozy – zwierzęta, które wyparły lub wybiły rodzime gatunki. Według Birgit Fessl, głównej badaczki ochrony ptaków lądowych w Fundacji Karola Darwina, od przybycia ludzi na Floreanie wyginęło 10 z 22 gatunków ptaków. Wyspa ta od zawsze miała mroczną historię: pierwsza kolonia spłynęła krwią, a w latach 30. XIX wieku wyspa służyła za więzienie. Sto lat później garstka Niemców próbowała stworzyć tu sielankowy i naiwny „Eden” – historia ta zakończyła się morderstwem i stała się kanwą filmu w reżyserii Rona Howarda. – Ludzie stworzyli te problemy i na ludziach spoczywa odpowiedzialność za ich naprawienie – mówi Jonathan Miles, którego nowa powieść „Eradication” (Wytępienie) skupia się właśnie na wyzwaniu, jakim są gatunki inwazyjne, i opiera się częściowo na jego reporterskich ustaleniach z tego miejsca. Dzisiejszy plan jest trudny – przyznają jego autorzy – ale znacznie mniej naiwny niż dawne niepowodzenia na Floreanie. Kosztowna walka o odbudowę przyrody Na wyspach występuje ponad 1600 gatunków wprowadzonych przez człowieka, ale pod wieloma względami to właśnie kozy okazały się najgorsze. Mnożąc się bez opamiętania, przez lata pustoszyły Floreanę, pożerając wszystko na swojej drodze i wyjaławiając ziemię. W 2007 roku usunięto ostatnią kozę z Floreany, a dziś eliminacja szczurów i kotów oznacza realną szansę na odwrócenie skutków wielopokoleniowej degradacji. Dlatego tak kluczową rolę odgrywają żółwie. Kształtują one ekosystem od podstaw – rozsiewają nasiona i wydeptują ścieżki, działając niczym naturalni architekci. – To ma ogromne znaczenie dla wzrostu roślin oraz dla innych gatunków, w tym ptaków zakładających gniazda – podkreśla Rakan Zahawi, dyrektor wykonawczy Fundacji im. Karola Darwina, która od lat wspiera działania na rzecz odbudowy przyrody. – W innych częściach świata nie dałoby się tego zrobić – dodaje, zwracając uwagę na skalę i zainteresowanie, jakim cieszą się te słynne wyspy. – Czy powinniśmy przywracać dawny stan, czy nie – oto odwieczne pytanie. Uśmiercanie zwierząt zawsze budzi kontrowersje, ale ograniczenie populacji szczurów i kotów już przyniosło widoczne efekty: liczba ptaków rośnie, a nielotna kokoszka galapagoska wróciła po blisko dwóch stuleciach. – Żartujemy, że cofamy szkody wyrządzone przez piratów, ale w istocie to właśnie robimy – dodaje Penny Becker, dyrektor generalna Island Conservation, organizacji non-profit, która od 15 lat pomaga współtworzyć plan dla Floreany. Plan pomaga także mieszkańcom wyspy, którzy podkreślają, że dzięki eliminacji szczurów mają więcej pożywienia, a zbiory wzrosły nawet o 80 procent. – To wszystko budzi we mnie ogromne emocje – przyznaje Claudio Cruz, 66-letni rolnik. Cruz nazywa Floreanę „stolicą Galápagos” i twierdzi, że powrót żółwi słoniowych sprawi, że wyspa w końcu stanie się kompletna – choć zrobi się na niej nieco tłoczniej. Na wyspie, będącej domem dla około 125 rolników uprawiających kukurydzę i gujawę, wkrótce będzie więcej żółwi niż ludzi. Choć w innych miejscach dochodziło do konfliktów między rolnikami a żółwiami, Claudio Cruz – ósmy z dwanaściorga rodzeństwa — opisuje więź z dziką przyrodą jako „kluczową” dla kultury Floreany. – Kiedy patrzysz żółwiowi prosto w oczy, widzisz, że on cię rozpoznaje. Żółwie są inteligentne. Chcą się komunikować. Teraz w końcu mamy na to szansę. Dzisiejsza populacja to zaledwie cień dawnej potęgi. Floreana była niegdyś pokryta żółwiami – tysiące osobników ciągnęły się jak okiem sięgnąć, „rozproszone we wszystkich kierunkach po równinach i nizinach blisko morza” – jak pisał komandor John Downes, kapitan statku wielorybniczego, który polował na żółwie dla mięsa i tłuszczu. Zwierzęta te miały kluczowe znaczenie podczas długich rejsów, w trakcie których marynarze często głodowali – stanowiły łatwe do transportowania źródło świeżego pożywienia. Szacuje się, że w całym archipelagu żyło niegdyś nawet 350 tysięcy tych olbrzymów. Gdy jednak Karol Darwin przybył na wyspy w 1835 roku, gatunek był już w odwrocie. Do 1850 roku żółwie z Floreany całkowicie wyginęły. Aż do dziś. Obecnie przy życiu pozostało od 30 000 do 35 000 żółwi słoniowych – to zaledwie około 10 procent pierwotnej populacji. Czy młode żółwie przetrwają? Poza żółwiami w nadchodzących latach planowany jest także powrót dwunastu lokalnie wymarłych gatunków, w tym przedrzeźniacza jasnolicego, węża z gatunku Floreana racer oraz niewielkiej muchołówki cynobrowej. Wszystko zależy jednak od tego, czy najbliższy etap przebiegnie zgodnie z planem. Czy zwierzęta urodzone w niewoli instynktownie poradzą sobie z przetrwaniem na tej skalistej i suchej wyspie? Co się stanie, gdy młode żółwie słoniowe zostaną wreszcie uwolnione ze skrzyń? Nikt nie wie, czego się spodziewać. Gdy temperatura przekracza 32 stopnie, skrzynie zostają otwarte, a pałeczkę przejmuje kolejny zespół. Badacze zakładają rękawice i szorują skorupy, by za pomocą kleju epoksydowego przymocować miniaturowe czujniki – urządzenia do śledzenia GPS, w które wyposażono wszystkie 50 żółwi. – Czujniki powinny działać przez dziesięć lat – wyjaśnia Martin Wikelski, ekspert w dziedzinie migracji i pionier technologii sensorów zwierzęcych z Instytutu Zachowań Zwierząt im. Maksa Plancka. Połączone z systemem Starlink urządzenia będą śledzić i monitorować młode osobniki w miarę ich rozpraszania się. Gdy „maluchy” stawiają pierwsze kroki, wielu ludzi odpowiedzialnych za ten moment z wyraźną ulgą wzdycha. Nawet zwykle poważny Christian Sevilla pozwala sobie na uśmiech. James Gibbs również się uśmiecha, patrząc, jak młode żółwie powoli oddalają się w nowy świat. Na tę chwilę czekał od dziesięcioleci. Dwadzieścia sześć lat temu kierował ekspedycją, która przemierzyła wszystkie wyspy Galapagos, aby ustalić, ile olbrzymów przetrwało. Po wejściu na wulkan na zachodnim krańcu archipelagu jego zespół zupełnie niespodziewanie natrafił na to, co określił mianem „obcego gatunku”. Odkrycie „obcych” żółwi i genetyczna zagadka Żółwie, które znaleźli na wyspie Isabela, w ogóle nie powinny się tam znajdować. Na zboczach wulkanu Wolf spodziewano się zastać gatunek Chelonoidis becki, znany jako żółwie z wulkanu Wolf. Tymczasem w jego cieniu John Gibbs natknął się na zupełnie inny typ olbrzyma. Żółwie z Floreany były znane z charakterystycznych, siodłowatych pancerzy, podczas gdy żółwie z wulkanu Wolf mają pancerze kopulaste. Dlaczego więc na wulkanie znajdowały się osobniki o siodłowatych skorupach? I co właściwie tam robiły? James Gibbs bada te wyspy od lat 80. XX wieku. Zaczynał jako 18-letni asystent terenowy, spędzając tam sześciomiesięczne zmiany, tropiąc zięby Darwina i „obserwując ewolucję w działaniu”. Namiot, plandeka i jedno krzesło – to często wszystko, co miał wtedy do dyspozycji. W latach 90. jego placówki badawcze znajdowały się w tak odległych miejscach, że zdobycie kolacji oznaczało konieczność upolowania kozy ze starego karabinu. Dziś, w wieku 63 lat, czasy bycia „Robinsonem Crusoe” ma już w dużej mierze za sobą. Planuje właśnie wypuszczenie kolejnych żółwi z helikoptera na innej wyspie. Mimochodem wspomina burzliwy życiorys, w którym znalazło się miejsce na trzydniowe przesłuchanie przez policję po tropieniu kłusowników irbisów śnieżnych na granicy rosyjsko-chińskiej. Jednak bez tej nieustraszoności nie byłoby nas tutaj dzisiaj. – To legenda – mówi Hugo Mogollón, prezes i dyrektor generalny organizacji Galápagos Conservancy, w której Gibbs pełni funkcję wiceprezesa ds. nauki i ochrony przyrody. Po odkryciu „obcych” żółwi o siodłowatych pancerzach John Gibbs zorganizował jeszcze trzy ekspedycje powrotne. Zebrano próbki krwi, które następnie poddano sekwencjonowaniu. Wyniki wykazały, że „obcy” byli hybrydami żółwi z Floreany. Minęły lata, zanim wszystkie elementy tej układanki zaczęły do siebie pasować – lata poświęcone chwytaniu, przenoszeniu i rozmnażaniu mieszańców. Ta praca utwierdziła jednak Gibbsa w przekonaniu, że ludzie odpowiedzialni za wytępienie żółwi z Floreany przyczynili się jednocześnie do rozprzestrzenienia ich genów. Pierwszy przełomowy moment nastąpił w 1813 roku i wiązał się z jednym z dwóch statków o nazwie Essex. Z dziennika Davida Portera, kapitana fregaty amerykańskiej marynarki wojennej stacjonującej na Galapagos w celu zwalczania brytyjskich wielorybników podczas wojny z 1812 roku (która trwała do 1815 roku), wynika, że w zatoce Banks – przystani wielorybniczej u podnóża wulkanu Wolf – doszło do bitwy. – W zatoce znajdowały się dwa brytyjskie statki wielorybnicze – odkrył Gibbs – a kiedy uprzątnięto pokłady, przygotowując działa do strzału, żółwie wyrzucono za burtę. Wiadomo, że żółwie potrafią unosić się na wodzie, a Porter opisywał, że widział je dryfujące jeszcze 10 dni po bitwie. John Gibbs uważa, że część żółwi zabranych z Floreany mogła dopłynąć do zboczy wulkanu, dając początek „obcym” osobnikom, które odnalazł w 2000 roku. Badacz uważa również, że kilka lat później jeszcze więcej żółwi z Floreany mogło trafić na wyspę Isabela. Statek wielorybniczy z Nantucket, również noszący nazwę Essex, płynął na Galapagos dziewięć miesięcy, a gdy w 1820 roku, po opłynięciu krańca Ameryki Południowej, dotarł na miejsce, załoga była skrajnie wycieńczona głodem. Przez trzy tygodnie marynarze zbierali żywicę i chwytali setki olbrzymich żółwi z Floreany. W pewnym momencie jeden z członków załogi rozpalił ogień dla żartu, a wkrótce wyspa stanęła w płomieniach – pożar trawił ją przez wiele miesięcy. Zanim jednak do tego doszło, sprawcy odpłynęli na połowy wielorybów, mając na pokładzie setki żółwi ułożonych jeden na drugim. Około stu mil na zachód od archipelagu — niedaleko wulkanu Wolf na wyspie Isabela – kaszalot staranował statek. A potem uderzył ponownie. – Sądzę, że był to samiec, który w końcu rozpoznał zagrożenie ze strony wielorybników – mówi Gibbs. – Nie ma innego powodu, dla którego kaszalot miałby zaatakować. Gdy statek tonął, załoga w pośpiechu przesiadła się do szalup ratunkowych, zabierając ze sobą żółwie. Łodzie rozdzieliły się i ostatecznie przeżyło tylko pięciu mężczyzn. Kiedy ich odnaleziono, jak mówi Gibbs, „dno łodzi było usłane szczątkami marynarzy i kośćmi żółwi”. Ta historia stała się inspiracją dla „Moby Dicka” i wsparła hipotezę, którą później potwierdziły analizy DNA: „obce” żółwie były rozbitkami, które rozmnażały się między sobą i przetrwały. Nowe zagrożenia: przemyt i czarny rynek żółwi słoniowych Dzisiejsze żółwie mierzą się z nową odsłoną starego zagrożenia: są warte ogromne pieniądze w kraju znanym z korupcji, a przemyt i kłusownictwo tych olbrzymów mają długą – także współczesną – historię. – Dochodziło nawet do kradzieży z ośrodków hodowlanych – mówi Karen Noboa, biolog środowiskowa z organizacji TRAFFIC. Jak ujawnia, duże żółwie mogą osiągać cenę nawet 60 tysięcy dolarów za sztukę jako egzotyczne zwierzęta domowe. Istnieje również lokalny rynek mięsa żółwi, ponieważ niektórzy wierzą, że ma ono właściwości zwiększające potencję. – Osoby przemycające żółwie z Galapagos są często powiązane z innymi formami przestępczości – mówi Andrea Crosta, stojący na czele organizacji Earth League International – zarówno na Galapagos, jak i na świecie. John Gibbs przyznaje, że są to poważne wyzwania. Jak mówi, odwiedzający Galapagos zachwycają się przyrodą, która wydaje się kwitnąć, oraz skutecznością ochrony środowiska – i na wielu wyspach rzeczywiście tak jest. Paradoks polega jednak na tym, że to, co dziś można zobaczyć, stanowi jedynie ułamek dawnego bogactwa przyrody. To właśnie dlatego odbudowa ekosystemu ma kluczowe znaczenie. – To długofalowe zobowiązanie – podkreśla. – W ciągu najbliższych pięćdziesięciu lat, dzięki hodowli i kolejnym wypuszczeniom, na Floreanie znów będą żyły tysiące olbrzymich żółwi. O to właśnie walczymy. Źródło: National Geographic
Jeden z najmniejszych żółwi świata rozmnożony w Polsce – historyczny sukces poznańskich badaczy
Uniwersytet Przyrodniczy w Poznaniu może świętować wielki sukces: dzięki staraniom naukowców udało się po raz pierwszy w Polsce rozmnożyć żółwia karłowatego. To jedne z najmniejszych żółwi świata - ich młode mierzą zaledwie 2,5 cm. Wyglądają rozczulająco, ale ich obecność pozwoli przede wszystkim poszerzyć wiedzę na temat tego niezwykłego gatunku. Warto je zobaczyć!
Żółw karłowaty (pelusios nanus) to najmniejszy przedstawiciel żółwi bokoszyjnych, który naturalnie występuje jedynie w kilku krajach Afryki. W Poznaniu wykluły się trzy malutkie osobniki tego stosunkowo słabo poznanego gatunku. To wielka szansa dla europejskiej zoologii. Małe, opancerzone trio – Mamy do czynienia z pierwszym rozmnożeniem tego gatunku w Polsce – mówi dr inż. Mateusz Rawski z Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu, który był odpowiedzialny za hodowlę. Żółwie wykluły się w zeszłym tygodniu, a młode osobniki mają 2,5 centymetra długości i ważą poniżej 3 gramów. Inkubacja trwała prawie 60 dni, a trzy młode są obecnie w trakcie odchowu. – To rozmnożenie daje nam szansę na stworzenie nowej kolonii, która będzie zapewniała dopływ świeżych genów do ośrodków zajmujących się ochroną żółwi w Europie i na całym świecie – dodaje Rawski. Najstarsze żółwie świata Pelusios nanus to nie tylko jedne z najmniejszych żółwi świata – dorosłe osiągają zaledwie zawrotne 12 centymetrów długości – uważa się je także za członków najstarszej ewolucyjnie grupy wśród tych niezwykłych gadów. Naturalnie występują między innymi w Demokratycznej Republice Konga, Angoli, Malawi czy Zambii. – Ten gatunek jest stosunkowo mało poznany: dopiero w ostatnich latach zaczęliśmy odkrywać jego biologię w niewoli. Natomiast w naturze badania tego gatunku są ograniczone do tego, gdzie on występuje – tłumaczy Rawski. Hodowcy w imię natury Dzięki pracy prywatnych hodowców udaje się budować swoistą „Arkę Noego” dla zwierząt, które bez pomocy człowieka mogą nie przetrwać. W naturze żółwie bokoszyjne są coraz częściej zagrożone przez utratę środowiska. I chociaż najprostszym sposobem pomocy zwierzętom byłoby oczywiście zaprzestanie jego niszczenia, to inną drogą ratunku jest tworzenie tzw. „kolonii bezpieczeństwa” w ogrodach zoologicznych i hodowlach. – Taka jest właśnie współczesna rola hodowli zwierząt nieudomowionych. My, hodowcy, coraz częściej współpracujemy z ogrodami zoologicznymi, dzieląc się nie tylko wiedzą, ale także samymi zwierzętami. Hodowla ma służyć przede wszystkim dobru zwierząt i dobru natury – wyjaśnia zoolog. Żółwie bokoszyjne to ciekawy podrząd żółwi, które chowają szyję oraz głowę do pancerza przez zgięcie szyi w bok, w płaszczyźnie poziomej. Co dalej z maleńkimi żółwiami? Dzielne polskie trio już niebawem trafi do jednego z europejskich ośrodków zajmującego się chowem i hodowlą gadów. Przyczyni się nie tylko do przetrwania, ale także lepszego poznania swojego wyjątkowego – chociaż niepozornego – gatunku. Czeka je ciężka praca! Pozostaje pytanie o imiona dla żółwi. Ich dzielność sprawia, że trudno nie nazwać ich Leonardo, Donatello i Michelangelo. To w końcu miniaturowi wojownicy w imię nauki! Źródło: Uniwersytet Przyrodniczy w Poznaniu
Para stuletnich żółwi po raz pierwszy doczekała się potomstwa. Wykluło się 16 młodych
W Filadelfii doszło do wyjątkowego wydarzenia – w tamtejszym zoo przyszło na świat szesnaście żółwi słoniowych z wyspy Santa Cruz, gatunku krytycznie zagrożonego wyginięciem.
Samica Mommy przez całe dekady nie składała jaj. Ale sprowadzenie pięć lat temu samca Abrazzo z ZOO w Karolinie Południowej wszystko zmieniło. Właśnie wykluło się sześć małych samczyków. Oboje rodzice mają około stu lat i są najstarszymi mieszkańcami ZOO, a ich potomstwo uznaje się za cenne genetycznie dla zachowania gatunku. Mommy została mamą po raz pierwszy od prawie wieku To pierwsze potomstwo Mommy, która mieszka w Filadelfii od 1932 roku. W ciągu kilku miesięcy tego roku wykluło się łącznie 16 młodych: cztery samiczki i trzy samczyki w kwietniu, potem kolejne trzy samiczki w czerwcu. Teraz nastąpił finał i z jaj wykłuło się kolejnych sześć samców. Zwierzaki są zdrowe, z apetytem jedzą i rosną. Ich opiekunowie mają ciekawy sposób by je rozróżnić: oznaczyli je różnokolorowym nietoksycznym lakierem do paznokci. Część z nich już otrzymała imiona, jak Zee, James, Colette, Soledad czy Marigold Puddlefoot. Jedno z młodych zostanie nazwane w ramach akcji fundraisingowej. Żółw słoniowy z Santa Cruz na skraju wymarcia Narodziny te są ogromnym sukcesem programu ochrony, ponieważ żółwie Chelonoidis porteri (podgatunek żółwia słoniowego) występują wyłącznie na jednej wyspie archipelagu Galapagos – Santa Cruz. Są podgatunkiem żółwia słoniowego i mogą żyć nawet 200 lat. Młode pozostaną w Filadelfii przez około rok, potem pojadą do innych ogrodów zoologicznych. Dyrektor działu herpetologii ZOO, Lauren Augustine, podkreśla że potomstwo Mommy i Abrazzo zapewni ciągłość podgatunku w ogrodach zoologicznych na kolejne stulecia. Dla instytucji i programów ochrony to przełomowy moment, porównywalny z podobnym wydarzeniem w Zoo Miami, gdzie 135-letni żółw Goliath został po raz pierwszy ojcem w tym roku, o czym także pisaliśmy. Philadelphia Zoo, posiada także dwa żółwie olbrzymie, występujące w naturze tylko na atolu Aldabra na Seszelach. To dwie samice o imionach Wilma i Betty. Źródło: Philadelphia ZOO Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
Po 41 latach w niewoli żółw wrócił do oceanu. Pokonuje tysiące kilometrów
60-letni Jorge ponad połowę swojego życia spędził w akwarium, żywiąc się jajkami na twardo i wołowiną. Teraz, po raz pierwszy od czterech dekad, wrócił do oceanu. Dzięki wieloletnim staraniom organizacji ekologicznych, żółw morski został wypuszczony i rozpoczął migrację.
Spis treści: Historia Jorge: od wolności do akwarium Walka o ratunek dla żółwia Powrót do oceanu. Czy żółw po dekadach w niewoli może przeżyć? Miliardy zwierząt na całym świecie spędzają większość życia w niewoli — w cyrkach, ogrodach zoologicznych czy parkach morskich — nie mając okazji zaznać życia na wolności. Wyjątkową szansę na poznanie naturalnego środowiska otrzymał jednak Jorge, żółw skórzasty (Caretta caretta), który przez ponad 41 lat przebywał w akwarium w Argentynie. Niedawno został wypuszczony do oceanu. Historia Jorge: od wolności do akwarium Jorge trafił do miejskiego akwarium w Mendozie w 1982 roku jako młodociany osobnik, po tym jak został wyłowiony u wybrzeży Argentyny – prawdopodobnie w wyniku przypadkowego zaplątania się w sieci rybackie. Od tamtej pory nie miał kontaktu z otwartym oceanem. Umieszczony w zamkniętym zbiorniku, karmiony sztucznie przygotowaną dietą i pozbawiony przestrzeni do naturalnych zachowań, spędził ponad cztery dekady w warunkach dalekich od tych, w jakich żyją żółwie skórzaste. Przez wiele lat nie podejmowano prób jego rehabilitacji ani wypuszczenia. Oddalone od linii brzegowej akwarium nie dysponowało odpowiednimi środkami ani wiedzą, która pozwalałaby na ocenę zdolności Jorge’a do samodzielnego życia w naturze. Żółw funkcjonował w sztucznie utrzymywanych warunkach, bez możliwości migracji czy interakcji z innymi przedstawicielami swojego gatunku. Walka o ratunek dla żółwia Finalnie w 2021 roku organizacja Freedom for Animals rozpoczęła kampanię na temat Jorge, a ponad 60 tys. osób podpisało petycję o jego uwolnienie. Później powołano zespół ekspertów, który ocenił stan zdrowia żółwia, a także zachowania i potencjał adaptacyjny. Rozpoczęto przygotowania do procesu rehabilitacji. Stopniowo zmieniano mu dietę, poszerzano przestrzeń do pływania, a także wprowadzano nowe bodźce środowiskowe i dodawano do basenu inne zwierzęta, aby rywalizowały z nim o jedzenie. Wszystko po to, by możliwa była reintrodukcja po ponad czterech dekadach izolacji. – Nauczyliśmy go tego, by gonić zdobycz. Kiedy pierwszy raz wrzuciliśmy płaszczkę, Jorge pomyślał, że to jedzenie i udał się za nią, ale gdy zobaczył, że się rusza, przestraszył się – wspomniał biolog morski Alejandro Saubidet. Powrót do oceanu. Czy żółw po dekadach w niewoli może przeżyć? Po intensywnych staraniach Jorge został przetransportowany na wybrzeże Atlantyku. Tam, pod nadzorem biologów morskich i przedstawicieli organizacji zajmujących się dobrostanem dzikich zwierząt, w kwietniu 2025 roku został wypuszczony do oceanu. Wyposażony w nadajnik, zaczął samodzielną wędrówkę. Ponieważ jest jeszcze w wieku rozrodczym, może dożyć nawet 80-100 lat. Według danych opublikowanych przez „National Geographic” oraz Freedom for Animals, w ciągu dwóch miesięcy po wypuszczeniu Jorge przepłynął ponad 2700 kilometrów, kierując się w stronę północno-wschodniego wybrzeża Brazylii. To trasa typowa dla migrujących żółwi skórzastych, która może prowadzić do miejsc lęgowych w rejonie Praia do Forte. Eksperci, którzy nadzorowali jego wypuszczenie, podkreślają wyjątkowy charakter tej historii. – Po tak długim okresie w niewoli nie mieliśmy pewności, czy Jorge podejmie naturalną migrację. Fakt, że pokonuje tysiące kilometrów zgodnie z biologicznym rytmem gatunku, pokazuje niezwykłą siłę instynktu – tłumaczył Pablo Prosdocimi, biolog morski zaangażowany w projekt. Z kolei Mariela Dassis z Universidad Nacional de Mar del Plata dodała: „Jego historia udowadnia, że nawet po dziesięcioleciach izolacji możliwa jest skuteczna readaptacja. To wymaga jednak czasu, interdyscyplinarnej współpracy i zaangażowania na poziomie instytucjonalnym”. Co istotne, organizacja Freedom for Animals zaznaczyła, że przypadek Jorge’a powinien stać się impulsem do ponownego przemyślenia polityki wobec dzikich zwierząt przetrzymywanych w niewoli. Choć jego historia nie jest regułą, to pokazuje, że powrót do naturalnego środowiska może zakończyć się sukcesem nawet po wielu latach. Źródła: National Geographic, Freedom for Animals Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
To jedyny polski przedstawiciel tego rzędu. Jest ekstremalnie rzadkim gatunkiem
Żółw błotny jest jedynym przedstawicielem swojego rzędu, który występuje w Polsce w stanie naturalnym. Dawniej to wspaniałe zwierzę można było spotkać na terenie całego kraju. Dziś jest ekstremalnie rzadkie. Na szczęście, dzięki programom ochrony i reintrodukcji, polska populacja ma tendencję wzrostową. Jak wygląda żółw błotny? Czym się żywi i gdzie występuje? Przyjrzyjmy się bliżej temu wspaniałemu opancerzonemu gadowi.
Spis treści: Jak wygląda żółw błotny? Gdzie można spotkać żółwia błotnego? Jaki tryb życia wiodą żółwie błotne? Co zagraża żółwiom błotnym? Gady stanowią najmniej liczną grupę kręgowców w polskiej faunie. Na terenie naszego kraju stwierdzono występowanie jedynie dziewięciu rodzimych gatunków. Zaliczają się do nich cztery gatunki jaszczurek, tyle samo gatunków węży i tylko jeden żółw. Ten ostatni jest zwierzęciem ekstremalnie rzadkim. W „Polskiej czerwonej księdze zwierząt” ma status EN, co oznacza, że jest gatunkiem poważnie zagrożonym wyginięciem. Jak wygląda żółw błotny? Żółw błotny (Emys orbicularis) ma ciemnooliwkowy lub oliwkowobrązowy karapaks, pokryty gładkimi, regularnymi tarczkami rogowymi. Na plastronie widoczne są duże jasne plamy o nieregularnych kształtach. Cechą charakterystyczną tego gatunku są występujące na głowie szyi i odnóżach licznie nagromadzone żółte plamy. Trzeba jednak podkreślić, że niektóre osobniki są jednolicie czarne. Palce żółwia błotnego są zaopatrzone w długie, ostre pazury, które nie służą wyłącznie do kopania gniazda (o tym później). Pomiędzy nimi występuje błona pławna. Jedyny polski żółw nie jest kolosem Największy żółw świata – żółw skórzasty – może osiągać ponad 2 metry długości. W porównaniu z tym kolosem, polski przedstawiciel tego rzędu wydaje się być mikrusem. Karapaks największych samców mierzy ok. 17 cm długości. Osobniki męskie ważą do 700 g. Tylko nieliczne żółwie błotne przekraczają 18 cm i osiągają masę powyżej kilograma. Samice są większe. Duże osobniczki osiągają ok. 19 cm długości, a największe (takich jest niewiele) – ponad 20 cm. Masa ciała samic dochodzi do 1,2 kg. Łatwo odróżnić samca od samicy Dymorfizm płciowy nie przejawia się jedynie różnicami w wymiarach i masie. Cechą charakterystyczną samców jest lekko wklęsły w części środkowej plastron. W porównaniu z samicami, mają też inną tęczówkę. U samic jest brązowa lub rudopomarańczowa, natomiast u osobników męskich – żółta lub pomarańczowa z żółtymi plamkami. Gdzie można spotkać żółwia błotnego? Obszar występowania tego gatunku to zachodnia Azja, północno-zachodnia Afryka oraz południowa i środkowa Europa. Na Starym Kontynencie, swoim zasięgiem obejmują kraje takie jak: Polska, Łotwa, Francja i Niemcy. Można spotkać go także w Wielkiej Brytanii, Szwajcarii, Danii i Czechach, gdzie został przywrócony do środowiska naturalnego. Żółw błotny w Polsce Obecnie żółwie błotne są ekstremalnie rzadkie w Polsce, a ich siedliska mają charakter wyspowy. Najwięcej przedstawicieli tego gatunku występuje w Poleskim Parku Narodowym i Puszczy Kozienickiej. Oprócz tego, ich ostoje znajdują się na obszarze ziemi lubuskiej, Pomorza Zachodniego, Wielkopolski, Mazurów, Warmii, Kujaw i Dolnego Śląska. Jaki tryb życia wiodą żółwie błotne? Przez specjalistów żółw błotny jest klasyfikowany jako gatunek wodno-lądowy. Należy jednak podkreślić, że ten opancerzony gad wiedzie przede wszystkim wodny tryb życia. Na ląd wychodzi tylko po to, by złożyć jaja lub wygrzać się w promieniach słońca. Są zwierzętami płochliwymi. Na obecność człowieka reagują ucieczką do wody, a gdy nie ma takiej możliwości, chowają się w twardym pancerzu (tak samo reagują w chwili konfrontacji z większymi od siebie drapieżnikami). Emys orbicularis to żółw skrytoszyjny. Oznacza to, że chowając głowę, szyję wygina w płaszczyźnie pionowej, w kształt litery S. Chłodne miesiące spędza zagrzebany głęboko w mule. Żółw błotny hibernuje przez ok. 5 miesięcy. Zależnie od pogody, ze snu zimowego budzi się w kwietniu lub maju. Czym żywi się żółw błotny? Żółw błotny jest drapieżnikiem. Poluje wyłącznie w wodzie. Jadłospis tego gada składa się przede wszystkim z owadów i ich larw, kijanek i ślimaków. Należy jednak podkreślić, że dorosłe osobniki bez większego problemu mogą upolować żabę lub niewielką rybę. Co zagraża żółwiom błotnym? W Polsce żółwie błotne są zwierzętami zagrożonymi wyginięciem, podlegającymi ścisłej ochronie gatunkowej od 1935 roku. Ze względu na wyspowy charakter siedlisk i duże rozproszenie, stan populacji tych gadów jest trudny do oszacowania. Zdaniem ekspertów, w naszym kraju żyje około 1500 okazów żółwia błotnego. Wymieniając największe zagrożenia dla żółwia błotnego, należy wskazać przede wszystkim na: utratę i fragmentację siedlisk (wynikającą przede wszystkim z działań melioracyjnych oraz regulacji rzek i zalesienia), utratę miejsc lęgowych, presję drapieżników, zanieczyszczenie środowiska, zmiany klimatyczne. Nowy wróg na horyzoncie Każdy z powyższych czynników przyczynił się do zmniejszenia liczebności tych zwierząt w naszym kraju, a na horyzoncie pojawiło się kolejne zagrożenie. Jest nim żółw ozdobny – przedstawiciel rodziny żółwi błotnych. Ten krewniak naszego rodzimego gatunku jeszcze nie tak dawno temu bił rekordy popularności jako egzotyczne zwierzę domowe. Niektóre hodowane okazy zostały wypuszczone do środowiska przyrodniczego. Nieodpowiedzialne działanie opiekunów sprawiło, że w Polsce pojawił się kolejny gatunek inwazyjny. Co to oznacza dla żółwia błotnego? Żółw ozdobny nie tylko konkuruje z nim o pożywienie, miejsce do życia i rozrodu. Jest też nosicielem groźnych bakterii, które są zabójcze dla naszego rodzimego gada. Mowa o drobnoustrojach Leptospira tarrasovi. Badania dowiodły, że żółwie błotne nie mają takiego miana przeciwciał chroniących przed wywoływanymi przez nie chorobami, co ich inwazyjni konkurenci. Jaka przyszłość czeka żółwie błotne? Dobra informacja jest taka, że obecnie polska populacja żółwi błotnych utrzymuje się na stabilnym poziomie, z lekką tendencją wzrostową. Ekolodzy od lat podejmują działania zmierzające do odbudowy liczebności gatunków. Nie wszędzie akcja reintrodukcji kończy się powodzeniem, czego przykładem jest choćby Puszcza Kampinoska, gdzie w 1956 roku wypuszczono wiele młodych osobników, a gdzie dziś gatunek ten praktycznie nie występuje. Nasz autor Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Ma na imię Goliath, liczy sobie 135 lat i właśnie po raz pierwszy został ojcem
Żółw słoniowy w Zoo w Miami zadziwił opiekunów. Potężny samiec jest prawdopodobnie najstarszym nowym ojcem na świecie. Dopiero w wieku 135 lat dorobił się potomstwa. Zoo zgłosiło wyczyn Goliatha do Księgi Rekordów Guinnessa.
Spis treści Najstarszy ojciec świata – niezwykła historia Goliatha Historyczne narodziny w Zoo Miami Żółw słoniowy – symbol ewolucji i długowieczności W Zoo Miami miało miejsce wyjątkowe wydarzenie – najstarszy mieszkaniec ogrodu zoologicznego, żółw słoniowy z Galapagos o imieniu Goliath, świętował 135 urodziny oraz... swój pierwszy w życiu Dzień Ojca. To także pierwszy raz w historii Zoo Miami, kiedy udało się doprowadzić do skutecznego rozmnożenia żółwia słoniowego. Najstarszy ojciec świata – niezwykła historia Goliatha Goliath waży 234 kilogramy (517 funtów) i według oficjalnych danych wykluł się na wyspie Santa Cruz, należącej do archipelagu Galapagos, 15 czerwca 1890 roku. Przybył do Bronx Zoo w Nowym Jorku w 1929 roku, a po wielu latach, w 1981 roku, został przeniesiony do Zoo Miami. Choć przez lata miał intymne relacje z różnymi samicami, dopiero teraz udało mu się zostać ojcem. Matką jego pierwszego potomka jest żółwica Sweet Pea, która trafiła do Crandon Park Zoo na Florydzie jako dorosły osobnik w 1960 roku, co pozwala oszacować jej wiek na 85–100 lat. Historyczne narodziny w Zoo Miami Z ośmiu jaj złożonych przez Sweet Pea 27 stycznia jedno wykluło się po 128 dniach inkubacji – 4 czerwca. To pierwsze w historii Zoo Miami narodziny żółwia słoniowego, gatunku zagrożonego wyginięciem. Liczba tych żółwi drastycznie spadła przez działalność człowieka i wprowadzenie gatunków inwazyjnych na wyspy Galapagos. Dziś największymi zagrożeniami dla nich są zmiany klimatyczne i utrata siedlisk. Nowo wykluty żółwik wydaje się zdrowy i przebywa na osobnym wybiegu. W warunkach naturalnych małe żółwie słoniowe nie są wychowywane przez rodziców – od momentu wyklucia zdane są całkowicie na siebie. Goliath i Sweet Pea nie mają kontaktu z maluchem i z pewnością za nim nie tęsknią. Mają się dobrze i przebywają w swojej części wybiegu, gdzie mogą być oglądani przez publiczność. Ron Magill, rzecznik Zoo Miami, z dumą ogłosił narodziny jako wyjątkowy moment i wyraził uznanie dla wytrwałości Goliatha, który mimo bardzo zaawansowanego wieku został ojcem. Zoo złożyło także wniosek do Księgi Rekordów Guinnessa, by uznać Goliatha za „najstarszego ojca-debiutanta w historii”. Rozważana jest również możliwość uznania Goliatha i Sweet Pea za „najstarszych rodziców-debiutantów”, ponieważ łączny wiek pary przekracza 200 lat. Żółw słoniowy – symbol ewolucji i długowieczności Żółw słoniowy (Chelonoidis nigra) to największy żółw lądowy. Może ważyć do 400 kg i żyć ponad 100 lat. Występuje wyłącznie na archipelagu wysp Galapagos, gdzie jego różnorodne podgatunki przyczyniły się do rozwoju teorii ewolucji Karola Darwina. Zauważył on różnice w budowie żółwi z różnych wysp, co wsparło jego wnioski o przystosowaniu gatunków do środowiska. Żółw słoniowy jest roślinożerny i zagrożony wyginięciem. Źródło: Phys.org Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
Żółw jaszczurowaty przypomina prehistoryczną bestię. W Polsce jest gatunkiem inwazyjnym
Żółw jaszczurowaty wyraźnie różni się od swoich kuzynów. W wyglądzie tego gada jest coś pierwotnego, prehistorycznego. Wrażenie obcowania z pradziejową bestią dodatkowo potęguje zachowanie zwierzęcia, które w momencie zagrożenia nie stroni od konfrontacji. Paradoksalnie, to tylko zachęca hodowców do przetrzymywania go w terrariach. Niestety, żółw jaszczurowaty nierzadko trafia w nieodpowiedzialne ręce i kończy wypuszczony do środowiska przyrodniczego. Takie przypadki zdarzają się również w Polsce.
Spis treści: Jak wygląda żółw jaszczurowaty? Gdzie występuje żółw jaszczurowaty? Żółw jaszczurowaty w Polsce Czym żywi się żółw jaszczurowaty? Tryb życia żółwia jaszczurowatego Podaż żółwia jaszczurowatego jest niemała. Pozwala to przypuszczać, że nie brakuje osób, które chciałyby hodować tego niezwykłego gada. Należy jednak podkreślić, że nie jest to takie proste, jak mogłoby się wydawać. Na mocy unijnych aktów prawnych, żółwie jaszczurowate zostały wpisane na listę gatunków inwazyjnych, a to oznacza, że ich hodowla jest możliwa wyłącznie po uzyskaniu stosownego zezwolenia. Nie powstrzymuje to jednak nieodpowiedzialnych „opiekunów”, o czym świadczą okazy wypuszczone do środowiska. Co sprawia, że ludzie chcą uczynić niebezpiecznego gada egzotycznym pupilem? Jak wygląda żółw jaszczurowaty? Zapewne jego osobliwy wygląd. Każdy żółw ma w sobie coś z prehistorycznej bestii. W końcu te niezwykłe gady żyją na Ziemi od 250 milionów lat. Żółw jaszczurowaty (Chelydra serpentina), zwany też skorpuchą, wydaje się być jednak bliższy swoim praprzodkom niż większość przedstawicieli tego rzędu. Głowa żółwia jaszczurowatego jest duża i masywna. Kontrastują z nią niewielkie oczy i nozdrza. Masywna szczęka górna, zakończona dużym, ostrym dziobem, od razu zdradza, że do dużego gada trzeba podchodzić z należytym respektem. Masywne i silnie zbudowane są także kończyny. Przednie zaopatrzone są w cztery palce, a tylne – w pięć. Wieńczą je długie, grube pazury, które nie służą do rozgrzebywania dna zbiornika wodnego czy dzielenia większych części roślin. Zwierzę rozrywa nimi swoją ofiarę, jeżeli ta jest za duża, by mogło połknąć ją w całości. Ubarwienie żółwia jaszczurowatego Część grzbietowa jest oliwkowa lub brązowo-oliwkowa. Ubarwienie części brzusznej jest wyraźnie jaśniejsze – brudnobiałe lub biało-żółtawe. Wielkość i masa Przedstawiciele tego gatunku osiągają do 100 cm długości, przy czym należy podkreślić, że sam karapaks mierzy od 35 do 50 cm. Najcięższe osobniki ważą około 30 kg. Okazy trzymane w niewoli są jeszcze cięższe, dzięki stałemu dostępowi do pokarmu. Masa na poziomie 40 kg nie jest w tym przypadku niezwykłym wynikiem. Należy wspomnieć, że w obrębie gatunku wyraźnie zarysowuje się dymorfizm płciowy. Samce są wyraźnie mniejsze od samic, a ich kloaka jest szersza i bardziej oddalona od nasady ogona. Ogon żółwia jaszczurowatego Ogon odpowiada około dwóm trzecim długości pancerza. Widoczne są na nim trzy rzędy wydłużonych łusek, na których odznaczają się rogowe grzbiety po bokach i w części górnej. Ta część ciała skorpuchy przypomina nieco ogon krokodyli. Z tego względu gad bywa nazywany żółwiem kajmanowym. Ogon samców jest węższy i dłuższy niż ogon samic. Pancerz żółwia jaszczurowatego Cechą charakterystyczną żółwia jaszczurowatego jest mocno zredukowany palstron (pancerz w części brzusznej), który układa się w kształt przypominający literę X. Z karapaksem (pancerzem grzbietowym) łączy się wąskim mostem. U młodych osobników karapaks jest nierówny. Im zwierzę jest starsze, tym bardziej grzbietowa część pancerza staje się gładka i płaska. Gdzie występuje żółw jaszczurowaty? Żółwie jaszczurowate naturalnie występują przede wszystkim w Ameryce Północnej, ale niektóre podgatunki żyją także w krajach Ameryki Środkowej i Południowej. Zasięg terytorialny poszczególnych przedstawicieli tego gatunku prezentuje się następująco: Chelydra serpentina serpentina – zasiedla południową część Kanady, USA i Meksyk, Chelydra serpentina acutirostris – występuje w Panamie i Ekwadorze, Chelydra serpentina osceola – żyje w południowych i wschodnich stanach USA. Jakiś czas temu jako podgatunek klasyfikowana była także Chelydra serpentina rossgnoni, żyjące w Hondurasie, Gwatemali, Salwadorze i na Kostaryce. Obecnie żółwie te mają status odrębnego gatunku Chelydra rossgnoni. Siedliska żółwi jaszczurowatych Żółwie jaszczurowate cechuje wysoka tolerancja różnych warunków klimatycznych. Można je spotkać w okolicach cieków i zbiorników wodnych do wysokości 2000 metrów n.p.m. Najchętniej wybierają rzeki i strumienie o słabym prądzie i mulistym bądź piaszczystym dnie, obfitującym w roślinność wodną i zatopione gałęzie, które zapewniają im nie tylko doskonały kamuflaż, ale także schronienie na czas hibernacji. Najczęściej bytują w wodach płytkich, ale niektóre osobniki spotykane są w strefie przybrzeżnej. Nie stronią też od wód lekko zasolonych. Żółw jaszczurowaty w Polsce Co ciekawe, żółwie jaszczurowate są spotykane nie tylko w Ameryce, ale także w Europie, w tym w Polsce. Skąd ten gatunek wziął się w naszym kraju? Odpowiadają za to hodowcy, którzy z różnych przyczyn nie chcą lub nie mogą opiekować się swoim egzotycznym ulubieńcem. Chcąc pozbyć się problemu, wypuszczają zwierzę na wolność i tu zaczyna się prawdziwy problem. Należy bowiem podkreślić, że przedstawiciele tego gatunku wykazują duże zdolności adaptacyjne, a warunki siedliskowe, jakie napotykają w naszym kraju, w dużej mierze odpowiadają warunkom panującym w części naturalnego zasięgu ich występowania. Co obecność żółwi jaszczurowatych może oznaczać dla rodzimej przyrody? Wymieniając negatywne aspekty obecności tego gada w Polsce, należy wskazać przede wszystkim na konkurencję pokarmową z rodzimymi gatunkami, między innymi z żółwiem błotnym. Lokalnie może przyczynić się też do ograniczenia liczebności bezkręgowców, płazów, ryb i ptaków wodnych. Na razie obserwowane są wyłącznie pojedyncze osobniki, bytujące blisko miejskich aglomeracji. Należy jednak wspomnieć, że panujące w Polsce warunki zapewniają tym zwierzętom sukces lęgowy, więc ich liczebność może wzrosnąć. Czym żywi się żółw jaszczurowaty? W kwestii pokarmowej żółwie jaszczurowate nie są specjalnie wybredne. Chwytają i pożerają ryby, gady i płazy, a w ich jadłospisie pojawiają się także ptaki wodne. Nie gardzą też padliną. Najczęściej polują w wodzie, jednak trzeba wspomnieć, że w porze suchej mogą szukać pożywienia na lądzie. Tryb życia żółwia jaszczurowatego Żółwie jaszczurowate są aktywne przez całą dobę, przy czym ich aktywność jest uzależniona od stopnia, w jakim zwierzę zaspokoiło głód. Na lądzie gad ten jest powolny i ociężały, a i w wodzie wydaje się być niezgrabny. To tylko pozory. Jeżeli trzeba ruszyć w pogoń za ofiarą, potrafi osiągnąć zaskakującą prędkość. Zimę zwierzę spędza na dnie zbiornika wodnego, ukryte pośród zatopionych gałęzi. W stanie hibernacji temperatura ciała tego gada spada do około 2 stopni Celsjusza. Młode osobniki wykazują zaskakującą odporność na przemrażanie. Mogą wytrzymać obniżenie temperatury do minus 2 stopni Celsjusza nawet przez 30 godzin. Żółw jaszczurowaty wychodzi ze stanu hibernacji, gdy temperatura wody wzrasta powyżej 5 stopni. Rozmnażanie i rozwój Okres godowy zaczyna się w maju, a kończy w październiku. Po kopulacji samica wykopuje otwór w pobliżu zbiornika lub cieku wodnego, w którym składa do 40 jaj. Okres inkubacji trwa od 75 do 95 dni. Po wykluciu młode mierzą ok 3 cm długości i są niemal czarne. Na ich karapaksie widoczne są kile, które z czasem zaczynają zanikać. Początkowo odżywiają się zawartością woreczka żółtkowego. Pokarm z otoczenia zaczynają pobierać po kilku dniach. W środowisku naturalnym żółwie jaszczurowate żyją do 40 lat, jednak dojrzałości doczekują tylko nieliczne młode. O ile dorosłe osobniki nie mają wielu naturalnych wrogów w swoich siedliskach, to małe gady są łatwym celem dla drapieżników. Atak żółwia jaszczurowatego W chwili zagrożenia, większość żółwi po prostu chowa się w pancerzu. Nie dotyczy to jednak opisywanego gatunku. Gdy żółw jaszczurowaty odczuwa niepokój, wysuwa szyję i zaczyna kłapać silnymi szczękami. Kiedy ugryzie napastnika, niechętnie odpuszcza, a należy podkreślić, że potrafi ukąsić naprawdę głęboko. Bolesne rozcięcie skóry i tkanek nie jest jednak najgorszą możliwą konsekwencją bliskiego spotkania z tym gadem. Wyrośnięty osobnik może z łatwością odgryźć palec, a jeżeli swoją agresję skupi na dziecku – nawet dłoń. Nasz autor Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Ma prawie 100 lat i właśnie została mamą. W ten sposób może uratować swój gatunek
Waży kilkaset kilogramów, może żyć nawet 300 lat i… została mamą po raz pierwszy w wieku 97 lat. Mommy, żółwica z Galapagos mieszkająca w zoo w Filadelfii, właśnie przeszła do historii. A jej potomstwo może mieć kluczowe znaczenie dla przetrwania gatunku.
Spis treści: Wyjątkowe narodziny żółwi Żółwica Mommy z zasługami dla gatunku Wyspy Galapagos, choć niełatwo się tam dostać, uchodzą za raj dla miłośników dzikich zwierząt i dziewiczej przyrody. Jednymi z najbardziej znanych mieszkańców archipelagu są żółwie słoniowe. Gatunek reprezentują absolutni rekordziści. Żółwie słoniowe są uważane nie tylko za jedne z największych na świecie (ważą ponad 400 kg), ale też za najdłużej żyjące. Niektóre z nich są w stanie przeżyć nawet 300 lat. Biorąc pod uwagę wszystkie wyjątkowości żółwi z Galapagos, aż trudno uwierzyć, że jest to gatunek narażony na wyginięcie. Tym bardziej cieszy każda wiadomość o pojawieniu się na świecie małych żółwików. Ten rozród był jednak wyjątkowy z jeszcze innego powodu. Wyjątkowe narodziny żółwi Para żółwi słoniowych z zoo w Filadelfii po raz pierwszy została rodzicami. Nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, gdyby nie wiek samicy. Mommy jest jednym z najbardziej cenionych mieszkańców ogrodu zoologicznego. Przybyła tam w 1932 roku jako młody żółw, mając zaledwie kilka lat. Według Euronews najprawdopodobniej przyszła na świat w latach 20. XX wieku. Obecnie ma około 97 lat. To czyni ją najstarszą znaną samicą swojego gatunku, która urodziła potomstwo po raz pierwszy. To pierwsze takie narodziny w ponad 150-letniej historii zoo w Filadelfii. Cztery młode żółwie wykluły się pod koniec lutego 2025 roku i obecnie są pod opieką specjalistów w Reptile and Amphibian House. Każde z nich waży od 70 do 80 gramów, co odpowiada masie kurzego jaja. Mommy należy do podgatunku Chelonoidis niger, jednego z najbardziej zagrożonych spośród wszystkich żółwi z Galapagos. Jej historia jest dowodem nie tylko na długowieczność tych zwierząt, ale i na nieprzewidywalność natury. Naukowcy przez dekady nie byli pewni, czy Mommy kiedykolwiek będzie zdolna do rozrodu. Jak podaje BBC, Mommy przez większość życia nie miała partnera i była traktowana bardziej jako ambasadorka gatunku niż potencjalna matka. Dopiero w 2020 roku, w ramach programu ochrony gatunku koordynowanego przez Association of Zoos and Aquariums (AZA), do zoo trafił samiec o imieniu Abrazzo. Ich dopasowanie okazało się trafione. Żółwica Mommy z zasługami dla gatunku Mommy jest jednym z najbardziej cennych genetycznie osobników w programie ochronnym. Jej materiał genetyczny może odegrać kluczową rolę w przyszłościowych planach reintrodukcji tych żółwi do ich naturalnego środowiska na wyspach Galapagos. Zoo w Filadelfii przygotowuje się do uczczenia zasług i długowieczności żółwicy. 23 kwietnia, z okazji 93. rocznicy jej przybycia do ogrodu zoologicznego, odwiedzający po raz pierwszy będą mogli zobaczyć jej dzieci. Pojawienie się maluchów na świecie to dowód, że ogrody zoologiczne potrafią z powodzeniem prowadzić działania na rzecz ochrony zagrożonych gatunków. Programy hodowlane, takie jak ten, nie tylko pomagają w zwiększaniu liczebności rzadkich gatunków. Edukują również społeczeństwo na temat konieczności ochrony bioróżnorodności. Biolodzy od dawna monitorują sytuację żółwi z Wysp Galapagos. Ta, trzeba przyznać, jest dość dynamiczna. W 2022 roku na jednej z wysp odnaleziono nowy gatunek olbrzymiego żółwia. Źródła: EuroNews, BBC, National Geographic Polska Nasz autor Mateusz Łysiak Dziennikarz podróżniczy, rowerzysta, górołaz. Poza szlakiem amator kuchni włoskiej, popkultury i języka hiszpańskiego.
Matamata to jeden z najdziwniejszych żółwi. Wygląda jak prehistoryczny potwór
Matamata to bez wątpienia jeden z najdziwniejszych gadów. Osobliwy wygląd tego żółwia sprawia, że nie sposób pomylić go z innym gatunkiem. Wydaje się być bardziej pierwotny od swoich kuzynów. Jak wygląda żółw matamata? Gdzie występuje i czym się żywi? Na te i inne pytania dopowiadamy poniżej.
Spis treści: Czym jest matamata? Gdzie występuje matamata? Jak wygląda żółw matamata? Tryb życia żółwia matamata Żółwie to doprawdy fascynujące zwierzęta. Pojawiły się na Ziemi ok. 255 mln lat temu. Nic więc dziwnego, że nawet współczesne gatunki przypominają prehistoryczne potwory. W tym rozbudowanym rzędzie szczególnie wyróżnia się żółw matamata. Południowoamerykański gad nie przypomina żadnego ze swoich krewniaków. Czym jest matamata? Matamata jest zaliczany do podrzędu żółwi bokoszyjnych. Charakterystyczne dla niego jest boczne wygięcie kręgosłupa na odcinku szyjnym, obecność płytki intergularnej i brak kości kwadratowo-jarzmowej. Przedstawiciele tego gatunku chowają głowę do pancerza, zginając szyję w bok w płaszczyźnie poziomej. Jest to możliwe dzięki poprzecznym wyrostkom na kręgach szyjnych, które nie występują u gatunków zaliczanych do żółwi skrytoszyjnych. Gdzie występuje matamata? Przedstawiciele tego gatunku zamieszkują Amerykę Południową. Żółwie matamata występują licznie na terenach Kolumbii, Gujany, Gujany Francuskiej, Wenezueli, Ekwadoru, Brazylii, Boliwii i Peru. Te charakterystyczne gady można też spotkać na wyspie Trynidad. Gatunek zasiedla znaczną cześć nizinnego systemu rzecznego Amazonki i Orinoko, a w Gujanie – środkowe i górne odcinki Essequibo. Środowisko życia Żółwie matamata są spotykane zarówno na terenach gęsto zalesionych, jak i w rzekach powiązanych z sawannami. Te charakterystyczne gady preferują zatoczki o powolnym przepływie wody, starorzecza i spokojne rozlewiska. Najlepiej czują się w wodach zamulonych, z dużą ilością naniesionego materiału. Jak wygląda żółw matamata? Matamata jest w rzędzie żółwi tym, czym rekin wielkogębowy jest wśród ryb chrzęstnoszkieletowych – prawdziwą osobliwością, której nie da się pomylić z żadnym innym gatunkiem. Rozmiary i masa Matamata należy do największych przedstawicieli rodziny matamatowatych. U dojrzałych samców, karapaks mierzy około 40 cm długości. Samice są większe. Średnio osiągają 44 cm długości. Największe osiągają ponad 46 cm długości. Średnia masa przedstawicieli tego gatunku przekracza 11 kg. Najcięższa poznana samica ważyła 17,7 kg. Karapaks i plastron Ma szeroki, niski pancerz (karapaks) o zaokrąglonym kształcie, którego powierzchnia jest szorstka i urzeźbiona. Zdobią go trzy stożkowate kile, osiągające szczyt na linii płytek wertebralnych lub kostalnych. Brzeg karapaksu ma ząbkowany lub pofalowany kształt, który jest najsilniej zarysowany w tylnej części pancerza. Kolor tej części skorupy jest zmienny. U dojrzałych osobników przybiera ciemnobrązową barwę, która z wiekiem staje się niemal czarna. Z kolei u młodych żółwi karapaks jest jasnobrązowy. Plastron ma kolor brązowy lub ciemnobrązowy, a na jego powierzchni widoczne są jasnoczerwone lub ciemne plamki. Szyja i głowa Najbardziej charakterystycznymi częściami ciała żółwia matamata są jego głowa i szyja. Płaski, trójkątny łeb jest niezwykle szeroki. Nozdrza znajdują się na szczycie trąbkowatego nosa. Małe oczy, za którymi znajduje się szeroki płat skóry, są umieszczone w przedniej części. Otwór gębowy jest nienaturalnie szeroki. Całą głowę i długą, grubą i silnie umięśnioną szyję pokrywają liczne fałdy skórne, które wraz z guzkowatymi wyroślami decydują o nietypowym wyglądzie tego gatunku. Odmiany żółwia matamata Naukowcy przez długi czas sądzili, że w obrębie rodzaju Chelus występuje tylko jeden gatunek. Jednak w 1966 roku zauważono, że żółwie występujące w basenie Amazonki różnią się od osobników z Orinoko. Te pierwsze mają wydłużony lub nawet zwężony karapaks i dwa ciemne paski biegnące po spodniej części szyi, które jaśnieją pod żuchwą. Z kolei żółwie pochodzące z Orinoko mają owalną lub jajowatą skorupę, a na spodniej części szyi nie występuje u nich ciemny wzór. Kilka lat temu zespół naukowców z Senckenberg Naturhistorische Sammlungen Dresden wykonał badania genetyczne okazów pozyskanych z obu obszarów. Okazało się, że zwierzęta są zróżnicowane nie tylko pod względem morfologicznym, ale także genetycznym. Na tej podstawie wyróżniono dwa gatunki w obrębie rodzaju Chelus – Chelus fimbriata (występujący w dorzeczu Amazonki) i Chelus orinocensis (zamieszkujący dorzecze Orinoko, Rio Negro i Essequibo). Tryb życia żółwia matamata Mimo że matamata jest gatunkiem wybitnie wodnym, jest raczej słabym pływakiem. Z tego względu, żółwie unikają prądu rzecznego, chroniąc się pod zanurzonymi w wodzie kłodami i gałęziami. Są aktywne nocą. Samice składają od 12 do 28 jaj, najczęściej od października do grudnia. Okres inkubacji trwa długo. Przy temperaturze od 28 do 30 stopni Celsjusza, młode lęgną się dopiero po około 200 dniach. Co je matamata? Matamata jest drapieżnikiem, a jego osobliwy żółwia nie jest dziełem przypadku. Dzięki swoim charakterystycznym cechom, gad doskonale maskuje się w swoim środowisku. Siadając na dnie, upodabnia się do porośniętego glonami kamienia. Długa szyja i płaska głowa wyglądają jak gałąź. To usypia czujność potencjalnej ofiary, dzięki czemu zwierzę może skutecznie polować z zasadzki. Matamata gustuje przede wszystkim w małych rybach. Nie gardzi też niewielkimi płazami i gadami. Tylko czasami udaje się mu upolować nieco większą zdobycz – ssaka lub ptaka. Jak poluje matamata? Żółw matamata osiada na dnie i cierpliwie czeka, aż ofiara znajdzie się w jego zasięgu. Poluje w warunkach ograniczonej lub wręcz zerowej widoczności. W jaki sposób namierza zdobycz? Dzięki charakterystycznym wyrostkom na szyi i głowie. Są one silnie unerwione, więc jest prawdopodobne, że pozwalają zwierzęciu rejestrować wszelkie pojawiające się w wodzie zakłócenia. Także błony bębenkowe żółwia wykazują dużą wrażliwość na wibracje. Gdy zdobycz jest wystarczająco blisko, żółw szeroko otwiera swoją wielką paszczę. Zasysa wówczas wodę, a wraz z nią – także ofiarę, która nie ma już szans na wydostanie się z pułapki. Nasz autor Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Największy żółw świata jest wyjątkowym gadem. Potrafi wygrać nawet starcie z rekinem
Największy żółw na świecie znacząco różni się od swoich morskich krewniaków. Nic dziwnego. Gatunek, o którym mowa, wyewoluował z linii, która ponad 100 milionów lat temu oddzieliła się od innych żółwi i do tej pory rozwija się całkowicie niezależnie. Jaki jest największy żółw na świecie? Jak wygląda i gdzie żyje? Na te i inne pytania odpowiadamy poniżej.
W tym artykule: Jaki jest największy żółw na świecie? Jak wygląda żółw skórzasty? Gdzie żyją największe żółwie na świecie? Tryb życia największego żółwia na świecie Czym żywi się największy żółw świata? Zagrożenia dla największego żółwia świata Rząd żółwi jest niezwykle zróżnicowany. Najmniejsze gatunki nie przekraczają 10 cm długości. Z kolei największe są zaliczane do najbardziej okazałych i najcięższych współcześnie żyjących gadów. Pod względem wymiarów i masy mogą z nimi konkurować tylko niektóre krokodyle. Jaki jest największy żółw na świecie? Światowy rekord wielkości dzierży żółw skórzasty (Dermochelys coriacea). To jedyny współcześnie żyjący przedstawiciel swojej rodziny, zaliczanej do podrzędu żółwi skrytoszyjnych. Jest nie tylko największym, ale i najcięższym żółwiem świata, a przy tym jednym z największych i najcięższych współczesnych gadów. Jak wygląda żółw skórzasty? Największy żółw świata już na pierwszy rzut oka wyraźnie odróżnia się od pozostałych żółwi morskich. Jest od nich nie tylko większy, ale i bardziej opływowy, a jego pozbawione pazurów płetwy są wyraźnie dłuższe. Zamknięto plaże, więc żółwie morskie (dosłownie) odżyły W Tajlandii odkryto największą od 20 lat liczbę gniazd z jajkami złożonymi przez samice żółwia skórzastego. To największe współcześnie żyjące zwierzęta tego rzędu oraz jedne z najw... Cechy morfologiczne tego gatunku czynią go najlepiej przystosowanym do życia w środowisku morskim spośród wszystkich żółwi. Ciało żółwia skórzastego jest owalne spłaszczone i zwęża się ku tyłowi. Dzięki temu stawia niewielki opór w wodzie. Długie kończy mają płetwowaty kształt. To wszystko przekłada się na dużą sprawność zwierzęcia. Skórzasty pancerz Najbardziej charakterystyczną cechą przedstawicieli tego gatunku jest brak kostnego pancerza. Zamiast twardych płyt ma grube skórzane płaty. Na nich znajdują się niewielkie osteodermy. Wzdłuż grzbietu zwierzęcia przebiega kilka wyraźnie zaznaczonych żłobień. Ubarwienie żółwia skórzastego Ciemnoszary lub czarny grzbiet żółwia skórzastego jest obficie nakrapiany jaśniejszymi plamkami. Plastron, czyli część brzuszna pancerza, jest jasny i wyraźnie kontrastuje z częścią grzbietową. Jak duży jest największy żółw świata? Średnia długość pancerza dorosłego żółwia skórzastego zamyka się w przedziale od 100 do 175 cm. Całkowita długość ciała wynosi natomiast od 183 do 220 cm, a masa – 350–400 kg. Rozpiętość przednich płetw dochodzi do 270 cm. Należy podkreślić, że powyższe wartości są uśrednione. Rekordowy osobnik, znaleziony w 1988 roku na plaży w Pakistanie, miał pancerz o długości 213 cm. Najcięższy osobnik został odnaleziony w tym samym roku, na plaży w Walii. Ważył 916 kg, jednak jest prawdopodobne, że wystąpił wówczas błąd pomiaru, bowiem pancerz zwierzęcia mierzył „zaledwie” 159 cm długości. Drugi najcięższy żółw skórzasty ważył ok. 700 kg. Gdzie żyją największe żółwie na świecie? Dermochelys coriacea to gatunek kosmopolityczny. Na północy dociera do Alaski i Norwegii, na południu – do Przylądka Dobrej Nadziei i południowych krańców Nowej Zelandii. Środowisko żółwia skórzastego Jego obecność stwierdzono we wszystkich tropikalnych i subtropikalnych wodach oceanów. Okazjonalnie odwiedzają Morze Śródziemne. Żółwie skórzaste pływają też w wodach o niższej temperaturze. Poza wspomnianą już Alaską i Norwegią można je spotkać w okolicach Islandii i Nowej Funlandii. Ciekawostka: na jednego osobnika natrafiono też w Bałtyku. W 1966 roku żółw skórzasty został przypadkowo schwytany w więcierz, który zastawili rybacy z Rostocku. Tryb życia największego żółwia na świecie Żółwie skórzaste pływają ze średnią prędkością do 10 km/godz., ale najwyższa zmierzona prędkość tego gatunku to 35,28 km/godz. To czyni go najszybszym gadem świata. To jeszcze nie wszystko. Żółw skórzasty jest też rekordzistą w głębokości zanurzenia. Potrafi schodzić na 1280 m. Żółwie skórzaste żerują na otwartym oceanie. Poza okresem rozrodczym przemieszczają się w poszukiwaniu miejsc obfitujących w pożywienie, nawet do zimniejszych wód. Są zmiennocieplne, ale dzięki podskórnej tkance tłuszczowej brunatnej i innym przystosowaniom anatomicznym potrafią zachować znacznie wyższą temperaturę ciała niż pozostałe żółwie morskie. Rozmnażanie żółwi skórzastych Samice żółwia skórzastego raz na dwa lata odbywają długą wędrówkę na plaże, gdzie składają jaja. Nierzadko pokonują przy tym dystans kilkunastu tysięcy kilometrów. Gdy samica dotrze na miejsce, wychodzi na brzeg kilkukrotnie, w kilkudniowych odstępach. W piasku wykopuje gniazda, a do każdego składa ok. 80 jaj. Młode wykluwają się po dwóch miesiącach. Od razu rozpoczynają bieg do wody, by uniknąć pożarcia przez drapieżniki. Mimo silnego instynktu, tylko nieliczne osobniki mają szansę dożyć wieku dojrzałego. Czym żywi się największy żółw świata? Żółwie skórzaste są aktywnymi drapieżnikami. W jadłospisie tych gadów pojawiają się przede wszystkim meduzy. Gustują też w głowonogach i osłonicach. Zagrożenia dla największego żółwia świata Choć żółw skórzasty jest olbrzymi, w swoim środowisku ma wielu wrogów. Na te gady polują orki i niektóre rekiny: żarłacze białe i żarłacze tygrysie. Samice składające jaja na plaży stanowią łatwy łup dla jaguarów. Na lądzie żółw skórzasty jest powolny i niezdarny, ale w wodzie potrafi bronić się przed niebezpieczeństwem. Zdarzają się przypadki, że gad skutecznie odpiera atak rekina, a nawet rusza za nim w pogoń. Nasz ekspert Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Rekord świata w nurkowaniu żółwi pobity. To zwierzę schodzi głębiej niż łodzie podwodne
Żółw skórzasty z Zachodniego Pacyfiku najprawdopodobniej pobił rekord świata w nurkowaniu głębinowym morskich gadów. Po opuszczeniu terenów lęgowych na Wyspach Salomona zszedł na głębokość 1344 m. Wynik czeka na wpisanie do Księgi rekordów Guinnessa.
W tym artykule: Rekordziści wśród żółwi Ochrona żółwi skórzastych Gdzie został pobity rekord świata w nurkowaniu żółwi Wśród ludzi rekordzistą w nurkowaniu głębokim jest Ahmed Gabr. W 2014 r. Gabr ustanowił rekord świata w nurkowaniu głębokim z butlą. W ciągu 14 minut opuścił się na głębokość 332,5 metra. Wynurzenie zajęło mu o wiele dłużej. Z powodu dekompresji powrót Gabra na powierzchnię trwał aż 13 godzin i 35 minut. Urządzenia budowane ludzką ręką mogą opuszczać się nieporównanie głębiej. Ekspedycje odbywane w specjalnie zaprojektowanych pojazdach zanurzają się na kilometry pod powierzchnię. W zeszłym roku głośno było o katastrofie pojazdu Titan. W czasie nurkowania do wraku Titanica – leżącego na głębokości 3,8 km – śmierć poniosło 5 osób. Wydawałoby się, że zwierzęta – szczególnie te posiadające płuca – raczej nie mają szans na sukcesy w nurkowaniu głębinowym. A jednak jest inaczej. Morskie gady zanurzają się nawet kilkukrotnie głębiej niż ludzie (wyposażeni w butle). Organizacja The Nature Conservancy (TNC) poinformowała, że zaobserwowała rekordowe zanurzenie pewnego żółwia skórzastego. W marcu samica żółwia nazwana Uke Sasakolo zeszła na 1/3 głębokości Titana – 1344 m. Rekordziści wśród żółwi To najgłębsze zanurzenie odnotowane dla żółwi. Według Księgi rekordów Guinnessa dotychczasowy rekord wynosi 1280 m. Ustanowił go w 2006 r. inny żółw skórzasty (Dermochelys coriacea). Dla porównania, obecnie łodzie podwodne działają na głębokościach 300–400 m. Za najgłębiej schodzącą jednostkę militarną długo uznawano USS Dolphin (AGSS 555). Ta łódź podwodna mogła zanurzyć się na ponad 900 m. Żółwiom skórzastym udaje się jednak prześcigać nawet pojazdy opracowywane dla wojska. Co więcej, robią to na jednym oddechu. Naukowcy zaobserwowali, że gady te wytrzymują pod wodą nawet 90 minut bez wynurzania. Mogą błyskawicznie opaść na dno, a potem wrócić na powierzchnię m.in. dzięki szczególnej budowie karapaksu, czyli zewnętrznej powłoki okrywającej ich ciało. Zazwyczaj składa się ona z twardych kostnych płytek. Jednak u żółwi skórzastych nie są one ze sobą ściśle połączone. Gady te mają ciało okryte grubą skórą, w której osadzone są kostne płytki – osteodermy. Dzięki temu w czasie nurkowania karapaks żółwi może się ścieśniać i rozszerzać. Chroni to organy wewnętrzne zwierzęcia przed radykalnymi zmianami ciśnienia. Ochrona żółwi skórzastych O rekordowym zanurzeniu Uke Sasakolo dowiedzieliśmy się dzięki programowi ochrony żółwi skórzastych prowadzonemu przez TNC. Te wspaniałe gady – największe żółwie świata ważące nawet 400 kg – mają ogromny zasięg występowania. Spotyka się je od Pacyfiku po Atlantyk. Jednak niektóre ich populacje znajdują się pod silną presją środowiskową. Dotyczy to żółwi skórzastych z Zachodniego Pacyfiku. Ich populacja składa się tylko z ok. 1400 zdolnych do rozrodu osobników. Każdy dorosły żółw skórzasty jest więc na wagę złota. Gigant z plejstocenu. Znaleziono skamieniałość słodkowodnego żółwia, który miał prawie 2 metry długości Naukowcy odkryli nowy gatunek potężnego żółwia sprzed kilkunastu tysięcy lat. Został nazwany po jednym z bohaterów prozy Stephena Kinga. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/gigant-z-plejstocenu-znaleziono-skamienialosc-slodkowodnego-zolwia-ktory-mial-prawie-2-metry-dlugosci-1578033.jpg" width="938" height="469" alt="Gigant z plejstocenu. Znaleziono skamieniałość słodkowodnego żółwia, który miał prawie 2 metry długości" title="Gigant z plejstocenu. Znaleziono skamieniałość słodkowodnego żółwia, który miał prawie 2 metry długości" /> Gdzie został pobity rekord świata w nurkowaniu żółwi Dlatego właśnie organizacja TNC otagowała 17 żółwi przebywających na terenach lęgowych na Wyspach Salomona. To pozwoliło dokładnie prześledzić trasy ich migracji. Większość płynęła stamtąd na południowy wschód, na obfite w pokarm wody u wybrzeży Nowej Zelandii. Niektóre jednak okazały się prawdziwymi eksploratorami. Żółwica nazwana Aunty June w ciągu niecałego roku pokonała ponad 8000 km. Przepłynęła z Wysp Salomona aż do wybrzeży Kalifornii. Z kolei żółwica Uke Sasakolo okazała się miłośniczką nurkowania głębinowego. Poza rekordowym zanurzeniem jeszcze czterokrotnie schodziła poniżej 1200 m. Jej osiągnięcie czeka na wpisanie do Księgi Rekordów Guinnessa. Jak informuje portal Live Science, stanie się to dopiero po pojawieniu się recenzowanej pracy naukowej opisującej m.in. metody śledzenia wędrówek żółwi. Źródło: Live Science, CoolGreenScience Szukasz więcej fascynujących informacji na temat świata roślin i zwierząt, odkryć archeologicznych i nieskończonego Wszechświata? Zaprenumeruj magazyn „National Geographic Polska". Najnowszą ofertę znajdziesz na tej stronie. Nasz ekspert Magdalena Salik Dziennikarka naukowa i pisarka, przez wiele lat sekretarz redakcji i zastępczyni redaktora naczelnego magazynu „Focus". Wcześniej redaktorka działu naukowego „Dziennika. Polska, Europa, Świat”. Pasjami czyta i pisze, miłośniczka literatury popularnonaukowej i komputerowych gier RPG. Więcej: magdalenasalik.wordpress.com
Gigant z plejstocenu. Znaleziono skamieniałość słodkowodnego żółwia, który miał prawie 2 metry długości
Naukowcy odkryli nowy gatunek potężnego żółwia sprzed kilkunastu tysięcy lat. Został nazwany po jednym z bohaterów prozy Stephena Kinga.
W tym artykule: Kiedy żył gigant z plejstocenu Największe wymarłe żółwie Skąd się wzięła nazwa wymarłego żółwia Świat plejstocenu był całkowicie różny od dzisiejszego. Ziemię zamieszkiwały wówczas zwierzęta ogromnych rozmiarów. Najbardziej znane z tych olbrzymów to mamuty, nosorożce włochate, lwy workowate czy tygrysy szablozębne. Dzisiaj możemy oglądać je tylko w muzeach historii naturalnej. To pozwala uzmysłowić sobie, z jak niezwykłymi stworzeniami dzielili Ziemię nasi przodkowie. Te potężne zwierzęta zaczęły wymierać w późnym plejstocenie, czyli kilkanaście tysięcy lat temu. Ludzie rozprzestrzenili się już wówczas po kuli ziemskiej. Zasiedlili też Amazonię. Ci, którzy mieszkali w wilgotnych lasach dzisiejszej Brazylii, mogli natykać się na jeszcze jedno gigantyczne stworzenie. Był to słodkowodny żółw, którego skorupa miała prawie dwa metry długości. Szczątki nieznanego dotąd giganta opisali naukowcy z Uniwersytetu w Tybindze w czasopiśmie "Biology Letters". Nowy gatunek gada został nazwany Peltocephalus maturin. Kiedy żył gigant z plejstocenu Jak ustalili badacze, żółw żył w dzisiejszej Amazonii między 40 tys. a 9 tys. lat temu. Do naszych czasów przetrwała część jego dolnej szczęki. Znaleźli ją poszukiwacze złota pracujący w kamieniołomie Taquaras w brazylijskim Porto Velho. Analiza szczątków pozwoliła określić, kiedy żył gigant, a także jakie miał rozmiary. Jedno i drugie okazało się niespodzianką. Peltocephalus maturin dorastał do ok. 180 cm. Dzisiejsze żółwie słodkowodne są od niego znacznie mniejsze. Żyjący w południowowschodniej Azji żółw Chitra chitra ma karapaks – czyli wypukłą część skorupy – długości półtora metra. Nieco mniejszy od niego jest arrau (Podocnemis expansa). Ten rzeczny żółw, zamieszkujący Orinoko, Amazonkę i ich rozlewiska, może mieć około metra długości. Największe wymarłe żółwie Dwumetrowy żółw, który żył stosunkowo niedawno, to dla naukowców zagadka. Żółwie mogą być potężne, jednak dotyczy to głównie gatunków morskich. Dwa lata temu odkryto szczątki żółwia morskiego z dzisiejszej Hiszpanii, który miał 4 metry długości. Chodził po Ziemi w czasach dinozaurów. Największy żyjący żółw to zaś żółw skórzasty, dochodzący do dwóch metrów. Do życia upodobał sobie wody oceanów. – W przeszłości znaliśmy tylko kilka żółwi żyjących w wodach słodkich, których skorupa miał ponad 150 centymetrów – wyjaśnia dr Gabriel S. Ferreira, współautor odkrycia. – Tak duże zwierzęta są znane głównie z miocenu – dodaje. Czyli sprzed około 23–5 milionów lat temu. W szwajcarskim zoo urodził się niezwykle rzadki żółw albinos. Co to za gatunek? Żółw urodził się w ogrodzie zoologicznym w szwajcarskiej gminie Servion. Pochodzi z wysp Galapagos. Skąd się wzięła nazwa wymarłego żółwia Czego jeszcze dowiedzieliśmy się o potężnym żółwiu? Jest spokrewniony z zamieszkującym dzisiaj Amazonię żółwiem Peltocephalus dumerilianus. Współczesny krewniak jest 3-4 razy mniejszy od swojego wymarłego przodka. Naukowcy przypuszczają również, że gigant z plejstocenu był wszystkożerny. Nazwa gatunkowa nowo odkrytego żółwia – przypomnijmy: Peltocephalus maturin – może brzmieć znajomo dla miłośników prozy Stephena Kinga. Naukowców zainspirował Maturin. To wymyślony przez Kinga żółw, który jest starszy od wszechświata. I który odpowiada za jego powstanie. Maturin Kinga był mądrą, życzliwą, łagodną istotą, która rzadko wychylała się ze swojej skorupy. Raz jednak przedwieczny żółw zatruł się i musiał wysunąć łeb na zewnątrz. Gdy to zrobił, zwymiotował wszechświat, po czym wrócił do skorupy. Maturin pojawia się m.in. w powieści „To”. Źródła: Phys.org, Biology Letters, Fandom Stephena Kinga. Nasz ekspert Magdalena Salik Dziennikarka naukowa i pisarka, przez wiele lat sekretarz redakcji i zastępczyni redaktora naczelnego magazynu „Focus". Wcześniej redaktorka działu naukowego „Dziennika. Polska, Europa, Świat”. Pasjami czyta i pisze, miłośniczka literatury popularnonaukowej i komputerowych gier RPG. Więcej: magdalenasalik.wordpress.com
Ciekawostki o żółwiach pokazują, jakie to niezwykłe zwierzęta. Mogą pokonywać tysiące kilometrów
Żółwie wyglądają jak prehistoryczne zwierzęta. Żyły na naszej planecie już wtedy, gdy chodziły po niej dinozaury. Są starsze od krokodyli czy węży – pochodzą sprzed aż 200 mln lat. Oto ciekawostki o żółwiach.
W tym artykule: Gdzie mieszkają żółwie? Żółwie w Polsce Ile żyją żółwie? Co jedzą żółwie? Czy żółwie słyszą? Rozwinięte zmysły u żółwi Karapaks, czyli skorupa żółwia Żółwie i ich formy komunikacji Największy żółw świata Najmniejszy żółw świata Czy żółw może mieć dwie głowy? Zagrożone żółwie Zamieszkują najróżniejsze środowiska. Mogą żyć dziesiątki lat lub nawet dłużej. Wykształciły różne specjalizacje pokarmowe. Mimo że wydają się niezdarne i nieporadne, mają świetnie rozwinięte zmysły. Najmniejsze gatunki mierzą do 10 cm długości, z kolei największe przekraczają 2 metry. Żółwie to niezwykle różnorodne zwierzęta, które jednak mają jeden wspólny mianownik – twardą grzbietową powłokę, potocznie nazywaną skorupą. Przyjrzyjmy się nieco bliżej tym niezwykłym gadom. Najbardziej znaną cechą żółwi jest twarda skorupa. Wbrew pozorom nie jest to coś na kształt pancerza, który żółw mógłby zrzucić. Skorupa żółwi to składający się z ponad 50 kości szkielet zewnętrzny. Jego górna część – czyli karapaks – stanowią płyty powstałe z przekształcenia kręgosłupa i żeber. Podobnie jak dolna część, karapaks rośnie wraz z żółwiem. Zwierzę nigdy nie jest w stanie opuścić swojego „domu”. Żółwie znane są ze swojej powolności. Na lądzie poruszają się bez pośpiechu, osiągając prędkość 2–3 km/godz. W wodzie robią się nieco szybsze: zazwyczaj pływają z prędkością 3–10 km/godz. Rekord należy do żółwi skórzastych, które według niektórych doniesień mogą osiągać prędkość nawet 35 km/godz. Gdzie mieszkają żółwie? Żółwie miały ponad 250 milionów lat, by opanować wszystkie strefy klimatyczne i trzeba przyznać, że dobrze wykorzystały ten czas. Różne gatunki reprezentujące rząd owodniowców z gromady zauropsydów są obecne na niemal wszystkich kontynentach świata. Niemal, bo jedynym wyjątkiem jest Antarktyka. W ciepłych i umiarkowanych strefach klimatycznych czują się bardzo dobrze, a żeby przetrwać w skrajnych warunkach, wykształciły przydatne mechanizmy. Żółwie żyjące w strefie umiarkowanej zapadają w sen zimowy, co jest typowe dla gadów. Należy jednak wspomnieć, że gatunki żyjące na pustyniach i stepach także zapadają w stan diapauzy. W warunkach temperatury przekraczającej optimum, niedoboru pożywienia i niskiej zawartości wody w pokarmie, następuje spowolnienie procesów życiowych. To tzw. sen letni. Gdzie żyją żółwie szylkretowe? Zobacz, czy wiesz wszystko o tych niesamowitych gadach Niezwykle zjawiskowe gady są niestety gatunkiem krytycznie zagrożonym. Czy wiesz, ile żyją żółwie szylkretowe? Żółwie przystosowały się do życia w różnorodnych środowiskach. Występują w słonych wodach mórz i oceanów, ale także w wodach słodkich. Nie brakuje też gatunków zamieszkujących tereny bagienne, lasy, sawanny, stepy, pustynie i półpustynie. Żółwie w Polsce Jedynym gatunkiem naturalnie występującym w Polsce jest żółw błotny (Emys orbicularis). Upodobał sobie niewielkie zbiorniki wodne i bagna. Ma żółte kropki na głowie i szyi oraz żółte kreski na skorupie. U samic żółte kropki występują również na oczach. Żółwie błotne nie są duże. Ich długość to kilkanaście centymetrów, waga zaś nie przekracza kilograma. Chociaż małych rozmiarów, żółw błotny jest drapieżnikiem. Jego pokarm to drobne zwierzęta wodne: ślimaki, kijanki, żaby, małe ryby. Jak często zdarza się u żółwi, samice opuszczają wodę po to, by złożyć jaja. Żółwie błotne są płochliwe i trudno je spotkać. W Polsce są gatunkiem chronionym (od 1935 roku) i bardzo rzadkim. Ile żyją żółwie? Żółwie słyną ze swojej długowieczności. Nie bez przyczyny. Niektóre gatunki małych żółwi wodno-lądowych mogą dożyć 70 lat, ale osobniki reprezentujące gatunki średniej i dużej wielkości żyją nawet 120 lat. Jeszcze bardziej długowieczny jest żółw morski. Według naukowców, niektóre gatunki mogą żyć nawet 150 lat. Należy podkreślić, że powyższe liczby to wartości uśrednione, a żółwie mogą żyć znacznie dłużej. Dowodzi tego Jonathan, najstarszy żyjący przedstawiciel tego rzędu i prawdopodobnie najstarsze zwierzę lądowe świata. Żyjący na Wyspie Świętej Heleny żółw olbrzymi w 2023 roku obchodził 191. urodziny. Oznacza to, że jest starszy niż telefon, telegraf czy żarówka. Jonathan należy do gatunku Aldabrachelys gigantea, niekiedy wskazuje się na podgatunek Aldabrachelys gigantea hololissa. Te gigantyczne żółwie żyją ponad 100 lat. Jednak ile ponad, dokładnie nie wiadomo. Jak w przypadku Jonathana – najstarsze osobniki przychodziły na świat jeszcze w XIX wieku (a nawet wcześniej), a ich daty urodzin pozostają nieznane. Za rekordzistę uważa się samca Adwaitę, zmarłego w 2006 r. w wieku rzekomo 255 lat. Czy Jonathan ma szansę pobić taki rekord? Opiekujący się nim weterynarz twierdzi, że żółw znajduje się w dobrej kondycji. Co prawda stracił węch i wzrok, ale ma świetny słuch, a apetyt stale mu dopisuje. Jako lokalny celebryta, którego wizerunek pojawia się na pięciocentówkach, żyje na strzyżonych łąkach Plantation House. Ma własnych opiekunów oraz trzech innych żółwich sąsiadów, którzy dotrzymują mu towarzystwa. W czym tkwi sekret długowieczności żółwi? Decydują o tym czynniki ewolucyjne i biologiczne. Jaja tych gadów są przysmakiem wielu drapieżników. Żeby móc skutecznie przekazywać swoje geny, muszą żyć długo i składać wiele jaj. Jak to wygląda z biologicznego punktu widzenia? Długość życia żółwi jest wypadkową wielu czynników, a większości z tych mechanizmów naukowcy wciąż nie zdołali poznać. Wiadomo jednak, że w porównaniu z krócej żyjącymi zwierzętami, gady te wykazują niższy wskaźnik skracania telomerów. W szwajcarskim zoo urodził się niezwykle rzadki żółw albinos. Co to za gatunek? Żółw urodził się w ogrodzie zoologicznym w szwajcarskiej gminie Servion. Pochodzi z wysp Galapagos. Telomery to struktury pokrywające końce chromosomów, składające się z niekodujących nici DNA. Dzięki swoim właściwościom chronią chromosomy podczas podziału komórek. Z czasem ulegają degradacji lub skróceniu, a ich funkcja ochronna zanika. U żółwi proces ten następuje później, a co za tym idzie, zwierzęta te są w mniejszym stopniu narażone na wczesną śmierć komórek. Co jedzą żółwie? Żółwie wykształciły różne specjalizacje pokarmowe. Ich dieta jest uzależniona przede wszystkim od środowiska, w którym żyją. Większość żółwi lądowych to roślinożercy. Żywią się przede wszystkim ziołami, trawami, łodygami, liśćmi i pędami, nieco rzadziej owocami i kwiatami. Niektóre gatunki, jak choćby żółw cętkowany (prowadzi ziemno-wodny tryb życia), uzupełniają swój jadłospis o drobne bezkręgowce. Pokarm mięsny włączają do diety także gatunki żyjące na suchych terenach, gdzie roślinność charakteryzuje się niską zawartością wody. Wśród przedstawicieli gatunków wodno-lądowych i morskich dominują mięsożercy, ale zdarzają się pewne wyjątki. Przykładowo, żółw zielony gustuje przede wszystkim w algach i trawach morskich. Czy żółwie słyszą? Żółwie nie mają ucha zewnętrznego ani otworów usznych. Jednak wewnętrzny ośrodek słuchu jest dobrze wykształcony u tych gadów. Teoretycznie, przykryta skórą błona bębenkowa powinna umożliwiać im rejestrowanie niektórych dźwięków. Tak jednak nie jest. Żółwie są niezdolne do kojarzenia bodźców słuchowych. To tzw. głuchota ośrodkowa. Nie oznacza to jednak, że żółwie są całkowicie głuche. Po prostu słyszą inaczej niż my, bo świetnie rejestrują wibracje otoczenia. Drgania są przenoszone przez kości szczęk, a następnie przekazywane do ucha wewnętrznego. W praktyce zwierzęta te mogą rejestrować fale o częstotliwości kilkuset herców, które pozostają niesłyszalne dla ludzkiego ucha. Rozwinięte zmysły u żółwi Żółwie wykształciły świetny wzrok. Ich oczy rejestrują pełne spektrum kolorów. Poza tym widzą promieniowanie podczerwone. Dzięki temu mogą skutecznie namierzać pokarm. Mało tego, te niezwykłe gady potrafią zapamiętywać i rozpoznawać kształty geometryczne. Wzrok jest dominującym zmysłem u żółwi, ale dobrze rozwinięte jest także powonienie. Za rejestrację bodźców zapachowych odpowiada u tych zwierząt narząd Jacobsona, do którego zapachy docierają przez jamę nosową. Niektóre gady, jak choćby węże, mają lepiej rozwinięty organ powonienia, ale żółwie też potrafią rozpoznawać zapachy ze znacznych odległości. Co ciekawe, także gatunki wodne potrafią rozpoznawać zapachy, nie tylko na lądzie, ale także pod wodą. Karapaks, czyli skorupa żółwia Skoro o zmysłach mowa, wypada wspomnieć, że karapaks, czyli pancerz żółwia, jest silnie unerwiony. Zwierzęta te błyskawicznie rejestrują każdy dotyk. Dla nich to naturalny mechanizm przetrwania. Gdy żółw wyczuwa na pancerzu jakikolwiek bodziec, może błyskawicznie zareagować na potencjalne zagrożenie, chowając miękkie części ciała. Samo słowo „skorupa” zdaje się sugerować, że mówimy tu o strukturze niepołączonej z ciałem zwierzęcia. Nic bardziej mylnego. Karapaks jest częścią szkieletu żółwia. Powstał z przekształcenia wyrostków ościstych kręgów i żeber. Co ciekawe, u niektórych gatunków można zaobserwować wtórny zanik części rogowej. Przykładem jest choćby żółw skórzasty, u którego pancerz nie jest pokryty tarczkami, a grubą skórą z osadzonymi płatami kości. Ma 90 lat i właśnie został ojcem. To poważnie zagrożony gatunek Pan Pickles, czyli 90-letni żółw promienisty z ZOO w Houston, właśnie został tatą po raz drugi. Wiadomość cieszy tym bardziej, że to gatunek zagrożony wyginięciem. Brzuszną częścią żółwiego pancerza jest plastron. Składa się z wewnętrznej warstwy płytek kostnych i zewnętrznej warstwy rogowej (która nie występuje u żółwi skórzastych i miękkoskórych). Plastron najczęściej jest niemal płaski, ale trzeba wspomnieć, że nie dotyczy to wszystkich gatunków. Należy tu wskazać choćby na żółwia błotnego. U samców brzuszna część pancerza jest wklęsła. Żółwie i ich formy komunikacji Żółwie komunikują się przede wszystkim za pośrednictwem dotyku i gestów. Ta pierwsza forma ma zastosowanie przede wszystkim w rytuałach godowych. Przykładem niech będzie żółw czerwonolicy, jeden z najczęściej hodowanych gatunków. W trakcie zalotów, dwa osobniki ustawiają się przodem do siebie, po czym jeden wyciąga łapy i, odwracając je wierzchem do środka, wykonuje energiczne ruchy pazurami, trącając nimi łeb drugiego. Co ciekawe, taki taniec godowy, może zainicjować zarówno samiec, jak i samica. Niektóre gesty mają znaczenie ostrzegawcze. Gdy jeden żółw kiwa łbem w stronę drugiego, oznacza to, że ten narusza jego teren. Kiedy intruz nie odpuszcza, kiwanie staje się szybsze. Ostatecznym sygnałem ostrzegawczym jest rozwarta paszcza. Przez długi czas sądzono, że żółwie są nieme i nie porozumiewają się głosowo. Od pewnego czasu wiadomo, że tak nie jest. Naukowcy ustalili, że repertuar wokalny żółwi jest szeroki i rozbudowany. Jednak wydawane przez nie dźwięki mają tak niską częstotliwość, że ludzie nie są w stanie ich usłyszeć. Największy żółw świata Największy żółw świata jest znakomitym nurkiem. Może nurkować na ponad kilometr i pozostawać pod wodą nawet 85 minut. W pływaniu pomaga mu inna niż u pozostałych żółwi elastyczna skorupa. Zazwyczaj żółwie mają skorupę z twardych płytek kostnych. Jednak ciało tego żółwia pokrywa gruba skóra, przypominająca w dotyku gumę. Nieznany gatunek żółwia z Ameryki Południowej. Poznajcie "matamata" Niemieccy uczeni opisali nowy gatunek żółwia matamata. Przedziwny pancerny gad żyje w rzecznym mule większości dużych rzek Amazonii. Dotąd błędnie sądzono, że rodzaj Chelus, do którego... Temu właśnie gad ten zawdzięcza swoją nazwę. Żółw skórzasty (Dermochelys coriacea) jest rekordzistą, jeśli chodzi o wielkość. Może ważyć 900 kg. Długość jego ciała zaś przekracza niekiedy 2 metry. W porównaniu z innymi żółwiami żyje stosunkowo krótko. W naturze żółwie skórzaste żyją ok. 45 lat. Gatunek ma na swoim koncie jeszcze jeden rekord. W czasie corocznych migracji żółwie skórzaste pokonują największe dystanse – do 6 tys. km. Zamieszkują większość oceanów świata: Atlantyk, Pacyfik i Ocean Indyjski. Zdarza im się zapędzać daleko na północ, aż w okolice Kanady i Norwegii. Potrafią przetrwać w chłodniejszych wodach dzięki szczególnej wśród gadów zdolności – utrzymują wysoką temperaturę ciała. Pomaga im w tym m.in. gruba warstwa tłuszczu pokrywająca ich ciało. Dożycie dorosłości dla żółwia skórzastego jest trudną sztuką. Na tysiąc wyklutych żółwi skórzastych uda się to tylko jednemu. Płeć potomstwa zależy od temperatury, w której inkubują jaja. Gdy temperatura gniazda wynosi 17 st. C, na świat przychodzi tyle samo samic, jak i samców. Gdy jest cieplej, rodzi się więcej samic. Gdy chłodniej – więcej samców. Nawet nieduże zmiany temperatury mogą więc zaszkodzić równowadze gatunku. Dotyczy to wielu innych żółwi. Latem 2022 r. biolodzy z Florydy alarmowali, że na jej nagrzanych plażach na świat przychodzą wyłącznie samice żółwi morskich. Zrobiło się tak ciepło, że samce się nie wykluwały. Wcześniej podobne doniesienia napłynęły z Wielkiej Rafy Koralowej. Najmniejszy żółw świata Żółwie mogą być wielkie. Ale mogą być też maciupeńkie. Taki jest np. żółw plamisty (Chersobius signatus), który kilka lat temu zamieszkał w zoo we Wrocławiu. Jego karapaks ma długość między 6 a 10 cm. Cały żółw zmieści się więc na dłoni. Żółw stepowy – od rodzinnego pupila po zdobywcę kosmosu. Wszystkie oblicza sympatycznego gada Na świecie występuje około 220 gatunków żółwi. Obecne na świecie od milionów lat zadziwiają długowiecznością i rozmiarami. Żółw stepowy jest jednym z mniejszych przedstawicieli rodz... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/zolw-stepowy-zagrozenia-tryb-zycia-i-ciekawostki-gdzie-wystepuje-ten-zagrozony-gatunek-fot-getty-images-3f116e0.jpeg" width="938" height="528" alt="Żółw stepowy: zagrożenia, tryb życia i ciekawostki. Gdzie występuje ten zagrożony gatunek? (fot. Getty Images)" title="Żółw stepowy: zagrożenia, tryb życia i ciekawostki. Gdzie występuje ten zagrożony gatunek? (fot. Getty Images)" /> Żółwie te są uważane za najmniejsze żółwie lądowe świata. Co ciekawe, samce są nieco mniejsze od samic. Ten gatunek żółwia naturalnie występuje w południowej Afryce. Po wykluciu się z jaj miniaturowe żółwie plamiste ważą tylko 7 gramów, mierzą zaś 30 mm. Czy żółw może mieć dwie głowy? Tak. Takie zjawisko nazywa się policefalią. U żółwi przytrafia się całkiem często – w ciągu ostatnich dwudziestu lat kilkakrotnie donoszono o znalezieniu dwugłowych żółwi. W 2021 r. w ośrodku dla zwierząt Massachusetts przyszedł na świat dwugłowy żółw diamentowy (Malaclemys terrapin). Zwierzę miało też sześć nóg, oddzielne przewody pokarmowe, ale częściowo wspólny kręgosłup. Na wolności taki żółw nie miałby dużych szans, ale w ośrodku radził sobie nieźle. Każda głowa „rządziła” trzema nogami. Podczas pływania głowy wynurzały się niezależnie, żeby zaczerpnąć powietrza. Każda dostała inne imię – Mary-Kate i Ashley. Zagrożone żółwie Ponad jedna trzecia gatunków żółwi jest obecnie zagrożona lub krytycznie zagrożona wyginięciem. Ich największym wrogiem pozostaje człowiek. Choć żółwiom w różnych kulturach przypisuje się mądrość, od dawna polowano na nie (choćby po to, by przyrządzić z nich zupę żółwiową), a ich jaja wygrzebywano z piasku. Niekiedy nawet z ich skorup robiono biżuterię. Powstawała z szylkretu, rogowych płytek tworzących pancerz żółwi szylkretowych. Źródła: NOAA, NG, Smithsonian Magazine, Popular Science, Olive Ridley Project, Turtle Conservation Society. Nasz ekspert Magdalena Salik Dziennikarka naukowa i pisarka, przez wiele lat sekretarz redakcji i zastępczyni redaktora naczelnego magazynu „Focus". Wcześniej redaktorka działu naukowego „Dziennika. Polska, Europa, Świat”. Pasjami czyta i pisze, miłośniczka literatury popularnonaukowej i komputerowych gier RPG. Więcej: magdalenasalik.wordpress.com Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Ma 90 lat i właśnie został ojcem. To poważnie zagrożony gatunek
Pan Pickles, czyli 90-letni żółw promienisty z ZOO w Houston, właśnie został tatą po raz drugi. Wiadomość cieszy tym bardziej, że to gatunek zagrożony wyginięciem.
W tym artykule: Houston: 90-letni żółw promienisty został ojcem Żółw promienisty to gatunek zagrożony Pracownicy houstońskiego ZOO przekazali bardzo dobrą wiadomość za pośrednictwem mediów społecznościowych. Najstarszy mieszkaniec tamtejszego ogrodu zoologicznego, 90-letni żółw promienisty o imieniu Pickles, właśnie został tatą. Gatunek jest zagrożony wyginięciem, stąd ogromna radość opiekunów gadziego seniora. Houston: 90-letni żółw promienisty został ojcem Pan Pickles (w wolnym tłumaczeniu Pan Korniszon) trafił pod opiekę ZOO w Houston w latach 80. ubiegłego wieku, co czyni go najstarszym mieszkańcem placówki. Od niedawna piastuje także tytuł najstarszego ojca wśród zamieszkałych tam samców. 16 marca pracownicy houstońskiego ogrodu zoologicznego poinformowali, że Mr. Pickles i jego wybranka, Mrs. Pickles, po ponad dwóch dekadach ponownie zostali rodzicami. Wiadomość cieszy tym bardziej, że ten gatunek żółwi jest od lat krytycznie zagrożonym wyginięciem. Żółwia rodzina państwa Korniszon powiększyła się o troje maluchów, które otrzymały imiona Koperek, Korniszonek i Jalapeño. Ich pojawienie się na świecie było dużym zaskoczeniem dla wszystkich opiekunów zwierząt w ZOO, ponieważ potomstwo wśród żółwi promienistych to prawdziwa rzadkość. – Młode były nie lada niespodzianką, gdy herpetolog natknął się na Panią Pickles, składającą jaja podczas zamykania ZOO – przyznają pracownicy palcówki. – Zespół opieki nad zwierzętami szybko zabrał się do pracy, odkrywając jaja i dostarczając je w bezpieczne miejsce w Domu dla Gadów i Płazów. (...) Gleba w Houston nie jest przyjazna dla żółwi pochodzących z Madagaskaru i jest mało prawdopodobne, aby jaja wykluły się same, gdyby opiekun nie znalazł się we właściwym miejscu i czasie – czytamy na stronie houstońskiego ogrodu. Małe żółwiątka od razu skradła serca internautów. Pod zamieszczonym w mediach społecznościowych postem natychmiast pojawiła się masa komentarzy: Jakie one są słodkie; To wspaniała wiadomość! Mam 75 lat i odwiedzam ZOO w Houston regularnie od najmłodszych lat. Uwielbiam zdjęcia tych niesamowitych zwierząt, a imiona są takie urocze; Uznanie dla tego, kto wybrał imiona!; Wyglądają jak chodzące pisanki; Uwielbiam wszystkie imiona, ale moim ulubionym jest Jalapeño. Na jednej z wysp Galapagos odnaleziono nowy gatunek olbrzymiego żółwia. Jak to możliwe? Żółwie, które dziś żyją na wyspie San Cristóbal prawdopodobnie otrzymają nową nazwę. Okazuje się, że należą do zupełnie nowego gatunku. Jak doszło do tej pomyłki? Żółw promienisty to gatunek zagrożony Żółw promienisty (Astrochelys radiata) to gatunek żółwia z rodziny żółwi lądowych (Testudinidae). Pochodzi z Madagaskaru i występuje głownie w zachodniej części kraju. Jednak w celu zwiększenia jego populacji, rozpowszechniony został również na wyspy Reunion i Mauritius na Oceanie Indyjskim. Aktualnie gatunek ten uznaje się za krytycznie zagrożony. Liczebność populacji w ciągu ostatnich 20 lat zmniejszyła się o 80% – głównie z powodu zniszczenia jej specyficznego siedliska i szkodliwej działalności człowieka. Żółwie promieniste często padają także ofiarą kłusowników, którzy sprzedają je głównie na rynek azjatycki. Jeden z głośniejszych przemytów żółwi promienistych został udaremniony przez celników paryskiego lotniska im. Chalesa de Gaulle’a w 2014 roku. Łącznie przewożonych było wówczas 170 gadów o wartości niemal 200 tysięcy dolarów. Żółwie prawdopodobnie miały trafić do chińskich kolekcjonerów. Do podobnego zdarzenia doszło rok wcześniej, gdy jeden z mieszkańców Tajlandii próbował przemycić więcej niż 10% całej populacji dwóch zagrożonych wyginięciem gatunków – żółwi madagaskarskich i żółwi promienistych. Źródło: houstonzoo.org, ekologia.pl
Żółw morski odkryty w Hiszpanii mierzył prawie 4 metry długości. A to i tak nie rekord
Żółw morski z Hiszpanii był ogromny, ale nie największy na świecie. Ile metrów długości miał rekordzista i gdzie żył?
W tym artykule: Drugi co do wielkości żółw morski na świecie Żółw rekordzista z Hiszpanii Żółwie morskie w Europie Najstarszy żółw na świecie Żółwie może i nie są najszybsze na świecie, ale za to mogą zaskoczyć rozmiarami. Szczególnie gatunki, które wyginęły miliony lat temu. Z najnowszych badań wynika, że największy w Europie przodek dzisiejszych żółwi morskich żył na terenie dzisiejszej Hiszpanii. Oto Leviathanochelys aenigmatica. Pierwszy człon jego łacińskiej nazwy odnosi się do biblijnej bestii morskiej, czyli Lewiatana. Drugi pochodzi od greckiego rzeczownika αἴνιγμα („aínigma”), oznaczającego zagadkę. Drugi co do wielkości żółw morski na świecie Szczątki Leviathanochelys aenigmatica zostały po raz pierwszy znalezione w 2016 r. w katalońskiej wiosce Coll de Nargó. Przypadkowo odkrył je turysta. Wówczas skamieniałości trafiły do lokalnych władz i urzędników muzealnych. W 2021 r. zespół prowadzony przez Àngela Lujána z Uniwersytetu Autonomicznego w Barcelonie kontynuował wykopaliska w tym samym miejscu. Naukowcy ustalili, że skamieniałości należały do nieznanego gatunku żółwia z miednicą szeroką na 90 cm. Starożytne szczątki obejmują też części jego pancerza. Unikatowa struktura kości na miednicy wskazuje, że znalezisko reprezentuje nowy takson żółwi. Podobnych wybrzuszeń nie zaobserwowano w szczątkach innych gatunków. Autorzy sugerują, że ich funkcja może być powiązana ze specyficzną anatomią układu oddechowego. Wyspy Galapagos: władze podejrzewają, że ludzie polują na wielkie żółwie i zjadają je Położone na Oceanie Spokojnym Wyspy Galapagos są znane z bogatej flory i fauny. Nie bez powodu ich zamienna nazwa to Wyspy Żółwie. Symbol archipelagu może być zagrożony. Żółw rekordzista z Hiszpanii Co jadł olbrzym? Autorzy badań tłumaczą, że jego gabaryty to nie zasługa nietypowej diety. Nawyki żywieniowe L. aenigmatica nie różniły się od innych żółwi morskich. Jego ulubione przekąski to gąbki, glony i skorupiaki. Odkryty gatunek to drugi co do wielkości żółw morski na świecie. Mierzył do 3,74 m długości. Żył między 72,1 mln a 83,6 mln lat temu. W tym samym czasie po Ziemi chodziły dinozaury. Badacze nie potrafią wskazać, co doprowadziło do osiągnięcia ponadprzeciętnych rozmiarów przez żółwie z tego gatunku. Zwracają za to uwagę na potencjał reprodukcyjny samców. – Prawdopodobnie rozprzestrzeniły się po całym świecie, podobnie jak obecnie żółwie skórzaste – komentuje Àngel Luján. Największy odkryty żółw morski przerastał jednak Leviathanochelys aenigmatica o prawie metr. Gatunek zidentyfikowany w Ameryce Północnej miał nawet 4,6 m długości. Żółwie morskie w Europie Luján spodziewa się kolejnych odkryć starożytnych żółwi olbrzymich w Europie. Podkreśla, że między innymi we Włoszech i Czechach można znaleźć fragmentaryczne szczątki żółwi. Nie są jednak tak dobrze zachowane, jak te z Hiszpanii. Zespół Lujána mówi o odkryciach nie tylko w Europie. – Europa Południowa i Afryka Północna dzieliły kilka faun. Zarówno morskich, jak i lądowych. Miało to miejsce w późnej kredzie, między 80 a 66 milionami lat temu. Nie byłoby zaskoczeniem odkrycie nowych gatunków żółwi morskich w tych regionach – podsumowuje naukowiec. Obecnie żółwie morskie na całym świecie mocno odczuwają skutki katastrofy klimatycznej. Globalne ocieplenie wpływa nie tylko na przeżywanlość. Naukowcy ustalili, że z tego powodu na plażach Florydy wykluwają się prawie wyłącznie samice żółwi. Badacze z jednego z ośrodków opiekujących się żółwiami od 2018 r. nie widzieli ani jednego samca. Najstarszy żółw na świecie Żółw Jonathan to najprawdopodobniej najstarsze zwierzę lądowe na świecie. Oficjalnie urodził się w 1832 r. To jednak umowna data, ponieważ w rzeczywistości nikt nie wie, kiedy przyszedł na świat. Wiek Jonathana został określony na podstawie zdjęcia wykonanego w latach 80. XIX w. W 2022 r. staruszek obchodzi 190. urodziny. Jonathan przeżył wielkie wydarzenia na świecie i przełomowe odkrycia. Przez te lata jego codzienna rutyna niewiele się zmieniła. Cały czas lubi jeść, spać i kopulować. Źródło: Scientific Reports. Nasz ekspert Mateusz Łysiak Dziennikarz zakręcony na punkcie podróżowania. Pierwsze kroki w mediach stawiał w redakcjach internetowej i papierowej magazynu „Podróże”. Redagował i wydawał m.in. w gazeta.pl i dziendobrytvn.pl. O odległych miejscach (czasem i tych bliższych) lubi pisać nie tylko w kontekście turystycznym, ale też przyrodniczym i społecznym. Marzy o tym, żeby zobaczyć zorzę polarną oraz Machu Picchu. Co poza szlakiem? Kuchnia włoska, reportaże i pływanie.
Ciekawostki o gadach, które warto znać. Oto gadzi rekordziści
Te ciekawostki o gadach pomogą ci lepiej poznać zwierzęta, które jednych fascynują, a innych przerażają. Czy wiesz, który gad jest najniebezpieczniejszy na świecie?
W tym artykule: Ciekawostki o gadach, o których nie wszyscy wiedzą Najważniejsze informacje o gadach Gady w Polsce Gady na świecie. Które są największe, a które najbardziej niebezpieczne? Czy gady można trzymać w domu? Ciekawostki o gadach zainteresują nie tylko posiadaczy żółwi, węży czy jaszczurek. Szacuje się, że na Ziemi żyje ponad 10 000 gatunków gadów. Jest to więc bardzo różnorodna grupa zwierząt. Jej przedstawicieli można spotkać na każdym kontynencie z wyjątkiem Antarktydy. Co warto wiedzieć o gadach? Przede wszystkim są to organizmy zmiennocieplne. Wygrzewają się na słońcu, gdy ich temperatura spada i szukają cienia lub wody, gdy jest im gorąco. Ciekawostki o gadach, o których nie wszyscy wiedzą Gady to jedne z najdłużej żyjących zwierząt na świecie. W 2022 r. żółw Jonathan świętuje swoje 190. urodziny, co czyni go najdłużej żyjącym żółwiem w historii. Rekordzista urodził się przed wynalezieniem żarówki. Przeżył wielkie wydarzenia na świecie i przełomowe odkrycia. Skoro o historii mowa, gady pojawiły się po raz pierwszy w zapisie kopalnym 315 milionów lat temu. Inne gadzie ciekawostki: Gady nie mają gruczołów potowych, przez co nie są wilgotne, a ich skóra jest zwykle chłodna i sucha. Łuski węża są z keratyny, tej samej substancji, z której powstają nasze włosy i paznokcie. Niektóre gatunki gekonów mogą gubić ogony w obronie. Kiedy drapieżnik chwyta ogon, gekon może „odczepić” ogon i uciec. Większość gatunków węży składa jaja. Niektóre gatunki są jednak żyworodne. Serca węży, jaszczurek i żółwi mają zazwyczaj trzy komory. Dla porównania, ludzkie serca są czterokomorowe. Cmentarne węże? Odkryto trzy nowe gatunki węży żyjących pod ziemią – na cmentarzyskach i w starych kościołach Nieznane nauce gatunki węży zostały odkryte przez naukowców w Ekwadorze. Gady żyją pod nagrobkami i kościołami w odległych miasteczkach, ukrytych w lasach mglistych w Andach. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/odkryto-trzy-nowe-gatunki-wezy-zyjacych-pod-ziemia-na-cmentarzyskach-i-w-starych-kosciolach-w-andach-fot-alejandro-arteaga-cc-by-4dea10d.jpg" width="938" height="626" alt="Odkryto trzy nowe gatunki węży żyjących pod ziemią – na cmentarzyskach i w starych kościołach w Andach (fot. Alejandro Arteaga, CC-BY)" title="Odkryto trzy nowe gatunki węży żyjących pod ziemią – na cmentarzyskach i w starych kościołach w Andach (fot. Alejandro Arteaga, CC-BY)" /> Najważniejsze informacje o gadach Niektóre gady, tak jak żółwie czy węże, mogą być zwierzętami domowymi. Większość ludzi kojarzy je jednak z dzikimi gatunkami żyjącymi na wolności. Część z nich rzeczywiście jest niebezpieczna. Inne wydają się groźne tylko z wyglądu. Aby oswoić gady, warto poznać je lepiej. W tym celu wcale nie trzeba kupować do domu terrarium. Wystarczy mieć podstawową wiedzę. Gady to oddychające powietrzem kręgowce pokryte specjalną skórą złożoną z łusek, płytek kostnych lub kombinacji obu. Należą do nich krokodyle, węże, jaszczurki, żółwie morskie i żółwie lądowe. Wszystkie regularnie zrzucają zewnętrzną warstwę skóry. Ich metabolizm zależy od temperatury otoczenia. Rozmnażanie gadów jest w pewnym stopniu uzależnione od temperatury. Młode wykluwają się kilka dni lub miesięcy po złożeniu jaj. Temperatura gleby jest w tym czasie krytyczna: określa, ile małych będzie samcami, czy samicami. Młode gady są w stanie chodzić i pływać już po kilku godzinach od urodzenia. Moloch straszliwy: występowanie, środowisko, pożywienie, rozmnażanie, zagrożenia, ciekawostki Moloch straszliwy to jaszczurka zaliczana do rodziny agamowatych. Jednak jej „osobliwa uroda” sprawia, że trudno pomylić tego gada z innym krewniakiem. Już sama nazwa daje spore wyobrażenie... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/moloch-straszliwy-wystepowanie-srodowisko-pozywienie-rozmnazanie-zagrozenia-ciekawostki-fot-deagostini-getty-images-15f971e.jpeg" width="938" height="627" alt="Moloch straszliwy: występowanie, środowisko, pożywienie, rozmnażanie, zagrożenia, ciekawostki (fot. DeAgostini/Getty Images)" title="Moloch straszliwy: występowanie, środowisko, pożywienie, rozmnażanie, zagrożenia, ciekawostki (fot. DeAgostini/Getty Images)" /> Gady w Polsce W Polsce żyje tylko jeden jadowity gatunek węży. To żmija zygzakowata (Vipera berus). Osobniki znajdują się pod ochroną, dlatego dobrze pamiętać, aby w panice ich nie zranić czy nie zabić. Jad żmii zygzakowatej tylko w skrajnych przypadkach jest śmiertelny. Najczęstsze objawy po ugryzieniu żmii to: obrzęk, zasinienie, pieczenie, nudności, ból głowy. Jak odróżnić zaskrońca od żmii? Wbrew pozorom bardzo łatwo odróżnić zaskrońca od żmii. Zaskroniec ma na głowie dwie charakterystyczne żółte plamki. Żmija jest z kolei jednolita i nie ma na głowie plamek. Jest też krótsza, ale bardziej masywna od zaskrońca. Które gady w Polsce są objęte ochroną? Wszystkie gady żyjące w Polsce znajdują się pod całkowitą lub częściową ochroną gatunkową. Są to między innymi: padalec zwyczajny, jaszczurka żyworodna, jaszczurka zwinka, gniewosz plamisty, żółw błotny, wąż Eskulapa. Co ciekawe, wąż Eskulapa to największy gad żyjący w Polsce. Średnia długość ciała dorosłych osobników to zazwyczaj około 150 cm. Samce są dłuższe od samic. Rekordzista złowiony w polskich Bieszczadach miał 161 cm długości. Gady na świecie. Które są największe, a które najbardziej niebezpieczne? Gady zamieszkują zarówno środowiska wodne, jak i lądowe. Do czasów obecnych przetrwały tylko 4 rzędy gadów. Pozostałe znane linie ewolucyjne wymarły. Największy gad na świecie Największym współcześnie żyjącym gadem jest krokodyl różańcowy. To też największy drapieżnik zamieszkujący ląd i rzeki całego świata. Samce mogą osiągać 6,3 m długości i ważyć 1360 kg. Krokodyle różańcowe zamieszkują południowo-wschodnią Azję (rzeki, jeziora, bagna oraz przybrzeżne strefy mórz), wody Australii, Archipelagu Malajskiego, Nowej Gwinei i pacyficznych wysp. Najgroźniejszy gad na świecie Za najgroźniejszego gada na świecie uważa się tajpana pustynnego, nazywanego też tajpanem śródlądowym. Węże tego gatunku zamieszkują pustynne tereny Australii. Ich jad jest jad 400 razy bardziej śmiercionośny niż jad grzechotnika. Truciznę wykorzystuje się w badaniach farmakologicznych. Naukowcy szukają dla niej zastosowania w medycynie. Najmniejszy gad na świecie Brookesia nana jest obecnie najmniejszą jaszczurką i najmniejszym gadem na świecie. Dorosły osobnik jest tak mały, że ​​mieści się na czubku palca. Gatunek ten nazywany jest również nano-kameleonem. Został odkryty w 2021 roku. Czy gady można trzymać w domu? Gady mogą być też hodowane w domu. Oczywiście właściciele muszą zadbać o odpowiednie warunki. Terrarium o odpowiednich wymiarach to podstawa. Ważne jest też środowisko, odpowiednia temperatura i naświetlenie. Popularnym i polecanym na początek gadem domowym jest na przykład gekon lamparci. Inny gatunek jaszczurki dla początkujących to agamy brodate. Jeśli chodzi o żółwie domowe, najpopularniejsze w hodowli są żółwie stepowe lub greckie. Wśród węży, które można trzymać w domu, najczęściej wymienia się: pytony, boa oraz węże zbożowe. Nasz ekspert Mateusz Łysiak Dziennikarz zakręcony na punkcie podróżowania. Pierwsze kroki w mediach stawiał w redakcjach internetowej i papierowej magazynu „Podróże”. Redagował i wydawał m.in. w gazeta.pl i dziendobrytvn.pl. O odległych miejscach (czasem i tych bliższych) lubi pisać nie tylko w kontekście turystycznym, ale też przyrodniczym i społecznym. Marzy o tym, żeby zobaczyć zorzę polarną oraz Machu Picchu. Co poza szlakiem? Kuchnia włoska, reportaże i pływanie.
Wyspy Galapagos: władze podejrzewają, że ludzie polują na wielkie żółwie i zjadają je
Położone na Oceanie Spokojnym Wyspy Galapagos są znane z bogatej flory i fauny. Nie bez powodu ich zamienna nazwa to Wyspy Żółwie. Symbol archipelagu może być zagrożony.
W tym artykule: Wyspy Galapagos tracą żółwie. Co dzieje się ze zwierzętami? Flora Galapagos. Jakie gatunki zamieszkują archipelag? Wyspy Galapagos na wakacje. Kiedy jechać? Wyspy Galapagos kilka wieków temu zamieszkiwały dwa gatunki żółwi olbrzymich. Jeden żył na nizinach, drugi prawdopodobniej na wyżynach. Badacze nie mają co do tego pewności, a to dlatego, że ostatni osobnik wymarł, zanim został udokumentowany przez naukę. Żółwie do dziś są wizytówką rajskiego archipelagu położonego na Pacyfiku. W odróżnieniu od innych popularnych wysp, Galapagos nie zostały zniszczone przez infrastrukturę turystyczną. Mimo to działalność człowieka na przestrzeni lat odcisnęła poważne piętno na miejscowym ekosystemie. Przyczynili się do tego wielorybnicy, pojawiający się na wyspie San Cristobal od końca XVIII w. Wyspy Galapagos tracą żółwie. Co dzieje się ze zwierzętami? Wygląda na to, że ludzie nadal są zagrożeniem dla żółwi. I to bezpośrednim. Ekwadorskie władze (Wyspy Galapagos należą do Ekwadoru), podejrzewają, że za śmierć czterech osobników w kompleksie bagiennym Parku Narodowego Galapagos odpowiadają kłusownicy. Specjalny wydział specjalizujący się w przestępstwach przeciwko środowisku i dzikiej przyrodzie wszczął wstępne śledztwo w sprawie domniemanego „polowania i uboju”. Informacja została potwierdzona przez Biuro Prokuratora Generalnego na Twitterze. View oEmbed on the source website Zgodnie z prawem Galapagos polowanie na żółwie jest nielegalne. Na nieszczęście zwierząt, ich mięso uważa się w niektórych kręgach za przysmak. William Dampier, brytyjski pirat mieszkający na Galapagos w XVII w., miał powiedzieć, że żółwie olbrzymie są „tłuste i słodkie”. Francuski odkrywca François Leguat twierdził z kolei, że ich mięso „smakuje jak baranina”. Galapagos Conservancy – amerykańska organizacja non-profit skupiająca się na zrównoważonym rozwoju archipelagu – podkreśla w oświadczeniach prasowych, że kłusownictwo to zbrodnia przeciwko środowisku. Niestety, ostatni przypadek nie jest odosobniony. We wrześniu 2021 r. na wyspie Isabela znaleziono szczątki 15 krytycznie zagrożonych żółwi olbrzymich z podgatunku Chelonoidis guntheri. Władze podejrzewają, że i tym razem zwierzęta zabito dla mięsa i skorup sprzedawanych na czarnym rynku. Flora Galapagos. Jakie gatunki zamieszkują archipelag? Kiedy Karol Darwin przypłynął na Wyspy Galapagos w latach 30. XIX wieku, znalazł tu inspirację do napisania przełomowego dzieła „O powstawaniu gatunków”. Wtedy jeszcze populacja żółwi olbrzymich była liczna. Od tamtej pory ich liczebność stale maleje. Według Czerwonej Listy IUCN obecnie na Galapagos występuje 15 różnych gatunków żółwi olbrzymich, z których większość jest zagrożona wyginięciem. Odwiedzający Galapagos nadal mogą jednak podziwiać tę samą przyrodę, którą widział brytyjski przyrodnik. Największym zainteresowaniem cieszą się zwierzęta charakterystyczne dla archipelagu. Są to między innymi: legwany galapagoskie, legwany morskie (jedyna żyjąca jaszczurka, która żywi się w morzu), zięby Darwina, głuptaki niebieskonogie, fregaty, kormorany nielotne. Jonathan to najstarszy żółw na świecie. Urodził się przed wynalezieniem żarówki Żółw Jonathan przeżył wielkie wydarzenia na świecie i przełomowe odkrycia. Przez te lata jego codzienna rutyna nie zmieniła się: lubi jeść, spać i kopulować. Wyspy Galapagos na wakacje. Kiedy jechać? Wakacje na Galapagos to marzenie podróżnicze wielu osób. Zwłaszcza pasjonatów dzikiej przyrody. Wyspie Żółwie mogą za to nie zadowolić plażowiczów. W odróżnieniu od Wysp Kanaryjskich czy innych archipelagów, tam główną atrakcją jest natura. Miejscowa flora i fauna sprzyjają nie tylko obserwacji zwierząt na lądzie, ale też nurkowaniu. Najpopularniejsze wyspy dla podwodnych eksploratorów to: Wolf, Darwin, Rabida. Na Wyspy Galapagos najłatwiej dostać się z biurem podróży. Wycieczki oferują również polscy touroperatory. Koszty wyjazdu trwającego 11–12 dni to najczęściej około 15 tys. zł za osobę. Planując wyjazd, należy pamiętać o tym, że pora sucha na archipelagu trwa od lipca do grudnia. Wtedy temperatury są niższe niż zimą. Pora ciepła i wilgotna zaczyna się w styczniu i kończy w czerwcu. Nasz ekspert Mateusz Łysiak Dziennikarz zakręcony na punkcie podróżowania. Pierwsze kroki w mediach stawiał w redakcjach internetowej i papierowej magazynu „Podróże”. Redagował i wydawał m.in. w gazeta.pl i dziendobrytvn.pl. O odległych miejscach (czasem i tych bliższych) lubi pisać nie tylko w kontekście turystycznym, ale też przyrodniczym i społecznym. Marzy o tym, żeby zobaczyć zorzę polarną oraz Machu Picchu. Co poza szlakiem? Kuchnia włoska, reportaże i pływanie.
Gdzie żyją żółwie szylkretowe? Zobacz, czy wiesz wszystko o tych niesamowitych gadach
Niezwykle zjawiskowe gady są niestety gatunkiem krytycznie zagrożonym. Czy wiesz, ile żyją żółwie szylkretowe?
W tym artykule: Żółw szylkretowy – najważniejsze informacje Gdzie żyją żółwie szylkretowe? Czym różnią się żółwie szylkretowe od innych żółwi morskich? Ile żyją żółwie szylkretowe? Na naszej planecie żyje wiele niezwykłych zwierząt. To miliony gatunków, które zamieszkują nawet najdalsze i najgłębsze zakątki Ziemi. Niestety niektóre z nich są zagrożone wyginięciem. Niektórzy eksperci twierdzą, że są stworzenia, których za kilka lub kilkanaście lat może już nie być, gdy umrze ostatni przedstawiciel. Do takich gatunków należy właśnie żółw szylkretowy. Żółw szylkretowy – najważniejsze informacje Żółw szylkretowy (Eretmochelys imbricata) jest gadem z rodziny żółwi morskich. Jest jedynym przedstawicielem monotypowego rodzaju Eretmochelys. Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) jest autorem Czerwonej Księgi Gatunków Zagrożonych. To olbrzymi spis wszystkich zwierząt, w którym określa się stan poszczególnych stworzeń i jest swoistym wskaźnikiem bioróżnorodności. 8 niezwykłych gatunków zwierząt, które są zagrożone wyginięciem Na świecie żyje wiele milionów gatunków zwierząt. Są jednak stworzenia, które są zagrożone wyginięciem, do tego stopnia, że za kilka lat może ich już nie być. W księdze znajduje się obecnie ponad 142 tysiące gatunków, a 40 tysięcy spośród nich są zagrożone wyginięciem. Niestety eksperci zwracają uwagę na to, że stan wielu zwierząt jest spowodowany przez działalność człowieka. Wpływ ma na to wiele czynników m.in. globalne ocieplenie, wycinka lasów czy niszczenie siedlisk. IUCN już w 1996 roku uznała żółwia szylkretowego za krytycznie zagrożonego wyginięciem (Critically Endangered, CR). To efekt polowań i rybołówstwa, która przez lata zdziesiątkowała populację tego gatunku. W krajach azjatyckich m.in. w Chinach i Japonii, mięso tego żółwia morskiego jest cenione ze względu na jego walory smakowe. Karapaks z kolei, czyli twarda powłoka, grzbietowa część pancerza jest wykorzystywana do produkcji materiałów dekoracyjnych. Czy wiesz jednak, Gdzie żyją żółwie szylkretowe? Gdzie żyją żółwie szylkretowe? Chociaż większość żółwi morskich żyje na otwartych wodach oceanów, żółwie szylkretowe preferują płytkie laguny i rafy koralowe. Można je spotkać we wszystkich oceanach na świecie. Istnieją dwie główne populacje żółwia szylkretowego: Atlantycka, Indopacyficzna W lockdownie żółwie morskie w Grecji rozmnażały się na potęgę. Tego lata zginęły już trzy W te wakacje plaże Zakynthos są już znacznie bardziej zatłoczone niż rok temu. Na wyspę wrócili imprezowicze i zrobiło się głośno, także nocami. Takie okoliczności nie sprzyjają zagro... Oraz dwa podgatunki: E. i. imbricata, E. i. bissa. W wodach Atlantyku najczęściej występuje wzdłuż północnej granicy Stanów Zjednoczonych, Brazylii, Kostaryki, Kuby, w Zatoce Meksykańskiej i u wybrzeży południowej Afryki. Żółwie szylkretowe są niekiedy widziane również w wodach kanału La Manche oraz w okolicach Przylądka Dobrej Nadziei. Do populacji indopacyficznej zaliczamy głównie podgatunek E. i. bissa. Możemy go spotkać praktycznie na całej powierzchni oceanów Indyjskiego i Spokojnego. Żyją na Wielkiej Rafie Koralowej, u wybrzeży zachodniej Ameryki Południowej, na Filipinach, a m.in. na Seszelach młode spędzają pierwsze lata swojego życia. Żółwie szylkretowe, tak jak inne zwierzęta migrujące, podróżują w poszukiwaniu miejsc lęgowych. Naukowców od dawna zastanawiało, dlaczego te gady pokonują często tysiące kilometrów w poszukiwaniu stałego lądu. Najnowsze badania wykazały, że zwierzęta te mają duże problemy nawigacyjne i często nadrabiają bardzo duży dystans. Dlaczego żółwie są tak często ofiarami plastiku? Naukowcy poznali ten okrutny mechanizm Naukowcy w końcu zaczynają rozumieć niezwykłe zainteresowanie morskich żółwi plastikowymi odpadkami pływającymi w oceanie. O ile zwierzęta cierpią przez naszą nieodpowiedzialność ... Eksperci zwracają uwagę, że w trakcie wielomiesięcznych migracji, żółwie nie mają dostępu do wystarczającej ilości pożywienia. Okazuje się, że stworzenia te mają bardzo słabe zdolności do wykrywania sygnału geomagnetycznego. Uczeni twierdzą, że mogą polegać jedynie na swoich zmysłach m.in. zapachu. Czym różnią się żółwie szylkretowe od innych żółwi morskich? Żółwie szylkretowe są bardzo podobne do reszty swoich pobratymców. Mają charakterystyczną powłokę grzbietową, spłaszczone ciało i kończyny, które przystosowane są do pływania. To, co je wyróżnia, to długi i zakrzywiony dziób oraz bardzo wyraźne krawędzie karapaksu. Dorastają do 1,3 metra długości i ważą ok 80–90 kg, chociaż obserwowano osobniki, które znacznie przekraczały 100 kg. Ich karapaks stanowi doskonałą powłokę ochronną przed groźniejszymi drapieżnikami. Płyty grzbietu tworzą swojego rodzaju pancerz. Co więcej, ich płyty krawędziowe są piłkowane, co powoduje okaleczenie potencjalnego agresora. Ich skorupa stanowi większość ich całej powierzchni ciała. Żółw zielony ma swoje podwodne nawyki. Gdzie żyje żółw zielony i czym się żywi? Żółw zielony ma nietypową dietę jak na żółwie morskie. Wyróżnia się także rozmiarami. Niestety, populacja żółwi morskich maleje. Jak im pomóc? Żółwie szylkretowe są wszystkożerne. Ponad 70% ich pożywienia stanowią jednak morskie gąbki. Co ciekawe, duża część jest toksyczna, a gady te są wyjątkowo odporne na ich substancje szkodliwe. Żółwie te jedzą również parzydełkowce (np. żeglarz portugalski, o którym pisaliśmy na łamach National Geogrpahic). Właśnie dlatego, ich mięso w pewnym stopniu uchodzi za toksyczne. Poza tym zjadają również małe ryby, mięczaki i meduzy. Ile żyją żółwie szylkretowe? Pod względem wieku, żółwie szylkretowe nie są rekordzistami. W porównaniu do innych gatunków żółwia, które niekiedy żyją nawet 100-150 lat, te gady na wolności przeżywają ok. 50 lat. Prowadzą samotniczy tryb życia, a w grupach osiadają jedynie w okresie godowym, który trwa od kwietnia do listopada (w przypadku populacji atlantyckiej) i od września do lutego wśród żółwi indopacyficznych. Żółwie szylkretowe kopulują zazwyczaj na płytkich lagunach i bezpośrednio wokół wybrzeży i plaż. Samice w nocy wychodzą na ląd, aby w głęboko wykopanym dole złożyć jaja. Będzie to przyszłe gniazdo dla młodych. Po złożeniu jaj (zazwyczaj ok. 100), dziura zostaje zakopana. Warto zwrócić uwagę na to, że to jedyny moment, gdy żółwie szylkretowe wychodzą na ląd. Plastik w oceanach zabija małe żółwie. „Niewiele z nich dożywa roku” Naukowcy prześwietlili brzuchy ponad 100 małych żółwi morskich. U większości z nich znaleziono niepokojące ilości plastiku. Młode wykluwają się po około dwóch miesiącach. Pierwsze kroki od razu kierują ku wodzie, gdzie rozpoczynają swoją życiową „wędrówkę”. Naukowcy nie wiedzą jednak dokładnie, co się z nimi dzieje w pierwszych momentach życia. Eksperci podejrzewają, że płyną ku głębokim wodom pelagialu. Po osiągnięciu odpowiedniej dojrzałości, przenoszą się w stronę raf koralowych i płytkich wód oceanów.
Żółw zielony ma swoje podwodne nawyki. Gdzie żyje żółw zielony i czym się żywi?
Żółw zielony ma nietypową dietę jak na żółwie morskie. Wyróżnia się także rozmiarami. Niestety, populacja żółwi morskich maleje. Jak im pomóc?
W tym artykule: Jak rozpoznać żółwia zielonego? Gdzie żyje żółw zielony? Żółw morski zielony: tak wygląda jego dieta Żółwie zielone wobec zagrożeń. Jak je ratować? Żółwie na Wyspach Zielonego Przylądka Żółw zielony różni się wyglądem od innych żółwi morskich. Można go rozpoznać, chociażby po tym, że w odróżnieniu od kuzynów z innych gatunków ma pojedynczą parę łusek przedczołowych, nie podwójną. Kolejny znak rozpoznawczy to mała głowa z ząbkowaną szczęką. Ciało żółwia zielonego jest owalne i jakby spłaszczone, w porównaniu z innymi żółwiami pacyficznymi. Wszystkie jego płetwy mają widoczny pazur. Dawniej żółwie zielone były eksploatowane ze względu na ich tłuszcz, mięso i jajka, co doprowadziło do globalnego spadku populacji. Wiele krajów, w tym Stany Zjednoczone, zabrania zabijania żółwi morskich i zbierania ich jaj. Jak rozpoznać żółwia zielonego? Żółwie zielone mają różne kolory pancerzy: od ciemnozielonego, przez jaskrawożółty po brązowy. Również plastron, czyli część brzuszna pancerza, może mieć różne kolory. To zależy od miejsca występowania żółwi. Okazy zamieszkujące Atlantyk zazwyczaj mają plastrony w odcieniach bieli i żółci. Z kolei populacje pacyficzne ciemnobrązowe lub niemal czarne. Żółw zielony jest największym z rodziny Cheloniidae. Największy znany nauce okaz miał 152 cm długości i ważył 395 kg. Normalnie dorosłe osobniki mierzą około 83–114 cm i ważą 110–190 kg. Gdzie żyje żółw zielony? Populacje żółwia zielonego o różnych kolorach żyją w Oceanie Atlantyckim, Indyjskim i Pacyfiku. Zwierzęta te określa się jako wysoce migrujące, ponieważ często się przemieszczają. Ich ruchy migracyjne wciąż są badane przez biologów morskich. Przebywają głównie w pobliżu wybrzeży i wokół wysp. Najczęściej zamieszkują zatoki i chronione obszary, zwłaszcza te, gdzie rosną łąki trawy morskiej. Rzadko można je spotkać na otwartym oceanie. Sporadycznie są widywane na Hawajach, w Portoryko czy na wschodnim wybrzeżu Florydy. Żółw zielony bardzo rzadko wychodzi na ląd. W wodzie żywi się przybrzeżnymi roślinami wokół wysp i plaż. Dorosłe osobniki przebywają w płytkich wodach aż do sezonu lęgowego. Co ciekawe, samice pokonują duże odległości, aby wrócić do preferowanego miejsca rozrodu. Nierzadko są to plaże, na których same się urodziły. Żółwie zielone gniazdują mniej więcej co 2 lata. Samica składa wtedy średnio 115 jaj w każdym gnieździe, a następnie wysiaduje je przez około 60 dni. Na plaży w USA znaleziono dwugłowego żółwia morskiego Takie żółwie jak ten nie rodzą się często. Niestety, najprawdopodobniej nie czeka ich długie życie. Żółw morski zielony: tak wygląda jego dieta Żywienie żółwi zielonych zmienia się w zależności od ich wieku i rozmiarów. Maluchy poniżej 25 cm długości jedzą robaki, młode skorupiaki, owady wodne, trawy i glony. Kiedy rosną, ich dieta zmienia się, a ulubione dania to trawa morska i algi. To jedyny żółw morski, który po osiągnięciu dorosłości jest ściśle roślinożerny. Drobno ząbkowane szczęki pomagają mu w wyrywaniu roślinności z dna mórz i oceanów. Osobniki ze wschodniego Pacyfiku zjadają więcej ofiar zwierzęcych niż inne populacje. Dlaczego żółwie są tak często ofiarami plastiku? Naukowcy poznali ten okrutny mechanizm Naukowcy w końcu zaczynają rozumieć niezwykłe zainteresowanie morskich żółwi plastikowymi odpadkami pływającymi w oceanie. O ile zwierzęta cierpią przez naszą nieodpowiedzialność ... Żółwie zielone wobec zagrożeń. Jak je ratować? Żółwie zielone są zagrożonym gatunkiem. Ich populacja zmniejszyła się o około 90 proc. w ciągu ostatnich 50 lat. Największym zagrożeniem dla tych zwierząt są zmiany klimatyczne i utrata siedlisk, a także choroby, takie jak włókniak i brodawczak. Małe żółwiki są dodatkowo narażone na tzw. zanieczyszczenie światłem. Dlaczego? Mogą się pomylić i czołgać w kierunku światła zamiast do oceanu. Żółw morski zielony nieprzypadkowo jest nazywany żółwiem jadalnym. Na zwierzaki poluje się, a następnie przyrządza z nich zupę. Jak czytamy na stronie internetowej The National Wildlife Federation, żółwie zielone są chronione prawem krajowym i stanowym, a także traktatami międzynarodowymi. Krajowa Służba Rybołówstwa Morskiego Narodowej Administracji Oceanicznej i Atmosferycznej prowadzi regularne monitorowanie ich populacji. Na całym świecie prowadzone są też działania na rzecz poprawy ich warunków bytowych. Przykładowo w Zatoce Meksykańskiej szczególnie dba się o plaże, na których gniazdują żółwie zielone. Każdy z nas, bez względu na miejsce zamieszkania, może zaangażować się w ratowanie żółwi. O czym pamiętać w domu i na egzotycznych wakacjach? Zasyp dziury i zburz zamki z piasku, zanim opuścisz plażę. Mogą być przeszkodą dla gniazdujących żółwi nowo wyklutych osobników; Noś ze sobą butelki na wodę i torby na zakupy wielokrotnego użytku; Powstrzymaj się od wypuszczania balonów. Prawdopodobnie wylądują w oceanie, gdzie żółwie morskie mogą pomylić je ze zdobyczą i zjeść; Wyłącz, zasłoń lub przekieruj światła widoczne z plaży. Światła dezorientują wykluwające się żółwie morskie i zniechęcają gniazdujące samice do przychodzenia na plażę w celu złożenia jaj. W szwajcarskim zoo urodził się niezwykle rzadki żółw albinos. Co to za gatunek? Żółw urodził się w ogrodzie zoologicznym w szwajcarskiej gminie Servion. Pochodzi z wysp Galapagos. Żółwie na Wyspach Zielonego Przylądka Republika Zielonego Przylądka jest domem dla żółwi karetta i ma jedną z trzech największych populacji lęgowych tych uroczych, łagodnych zwierząt. Żółwie gniazdują na wydmach na kilku wyspach Zielonego Przylądka. W szczególności na wyspach: Maio, Sal, Santiago, Boa Vista. Na Wyspach Zielonego Przylądka nie zobaczymy jednak żółwi zielonych. Internauci często zadają sobie to pytanie, a to dlatego, że podglądane żółwi morskich jest wymieniane w przewodnikach jako jedna z największych atrakcji turystycznych kraju.
W szwajcarskim zoo urodził się niezwykle rzadki żółw albinos. Co to za gatunek?
Żółw urodził się w ogrodzie zoologicznym w szwajcarskiej gminie Servion. Pochodzi z wysp Galapagos.
W tym artykule: Pracownicy zoo obawiają się, że żółw może nie przeżyć Żółw słoniowy jest gatunkiem dużego gada, który zamieszkuje wyspy Galapagos Czym jest albinizm? Po tym, jak kilka dni temu w szwajcarskim zoo wykluły się dwa żółwie, pracownicy ogrodu nie mogli wyjść ze zdziwienia. Jeden młody urodził się z bielactwem. Jego skóra jest pozbawiona pigmentu, oczy czerwone, a skorupa nienaturalnie blada. Eksperci twierdzą, że to niezwykle rzadki przypadek. Szansa, że ten gad urodzi się z albinizmem, wynosi 1 na 100 000. Pracownicy zoo obawiają się, że żółw może nie przeżyć Mały albinos należy do gatunku żółwia słoniowego. Jego matka złożyła jaja w lutym, a młode wykluły się na początku maja. Albinos wraz ze swoim bratem ważyli zaledwie 50 gramów i przez pierwsze tygodnie swojego życia spędzili w inkubatorach, w których byli pod stałą opieką specjalistyczną. Do matki wrócili na początku czerwca. – Byliśmy bardzo podekscytowani tym, że w naszym zoo urodził się albinos. To pierwszy raz, gdy żółw słoniowy urodził się z bielactwem poza Galapagos – napisali w oświadczeniu pracownicy ogrodu zoologicznego. Eksperci martwią się jednak, ponieważ nie wiadomo, jak długo może przeżyć stworzenie. Chociaż pobratymcy tego gada dożywają nawet 100 lat, albinizm jest schorzeniem, które może znacznie wpływać na jego zdrowie i umiejętności przetrwania. Dlaczego żółwie są tak często ofiarami plastiku? Naukowcy poznali ten okrutny mechanizm Naukowcy w końcu zaczynają rozumieć niezwykłe zainteresowanie morskich żółwi plastikowymi odpadkami pływającymi w oceanie. O ile zwierzęta cierpią przez naszą nieodpowiedzialność ... Żółw słoniowy jest gatunkiem dużego gada, który zamieszkuje wyspy Galapagos Żółwie słoniowe są jednymi z największych żółwi na świecie. Zazwyczaj mają ok. 1 metra wysokości i ważą ponad 200 kg. Samce są większe od samic. Ich ciała zazwyczaj są brunatne lub czarne. Gad ten jest roślinożerny i zjada prawie wszystkie rośliny i owoce, które znajdzie na swojej drodze. W naturalnym środowisku największym wrogiem młodego żółwia słoniowego jest myszołów galapagoski. Co ciekawe, młode przez pierwsze lata życia żyją w ukryciu. Robią to właśnie po to, aby minimalizować szanse na bliskie spotkanie z tym groźnym ptakiem. Jako dorosłe osobniki wyłaniają się z ukrycia i wracają do normalnego życia. Na szczęście dla małego jest on mieszkańcem zoo. Drapieżniki nie stanowią więc dla niego zagrożenia. Czym jest albinizm? Chociaż albinizm często wzbudza niemałe zaciekawienie, należy pamiętać, że jest to choroba genetyczna. W przypadku, gdy oboje rodzice mają gen recesywny, to w jednej czwartej przypadków, dziecko urodzi się albinosem. Albinizm charakteryzuje się brakiem enzymu tyrozynazy, który jest odpowiedzialny za produkcję melaniny, czyli substancji nadającej ciemną barwę komórkom i strukturom takim jak włosy. Na jednej z wysp Galapagos odnaleziono nowy gatunek olbrzymiego żółwia. Jak to możliwe? Żółwie, które dziś żyją na wyspie San Cristóbal prawdopodobnie otrzymają nową nazwę. Okazuje się, że należą do zupełnie nowego gatunku. Jak doszło do tej pomyłki? Taka genetyczna anomalia pigmentacji jest bardzo dużym utrudnieniem dla zwierząt. Poza samym „bladym” wyglądem albinosy mają problemy ze wzrokiem. Melanina bowiem wspomaga rozwój tęczówek i nerwów wzrokowych. Bielactwo jest szczególnie groźne dla drapieżników, które przez swoje problemy genetyczne mają problemy z polowaniem. Przekłada się to na gorsze umiejętności przetrwania. Oprócz typowego albinizmu wyróżniamy również leucyzm, który jest częściowym lub całkowitym brakiem obydwu rodzajów melaniny. Niedobory barwnika tutaj są nieregularnie rozmieszczone. Źródło: Tropiquarium de Servion Nasz ekspert Jakub Rybski Dziennikarz, miłośnik kina niezależnego, literatury, ramenu, gier wideo i dobrego rocka. Wcześniej związany z telewizją TVN24 i Canal +. Zawodowo nie boi się podejmować żadnego tematu, prywatnie bardzo zainteresowany polityką. Autor bloga na Instagramie "Mini Podróże".
Nowe badania wykazały, że migrujące żółwie morskie nie do końca wiedzą, dokąd płyną
Naukowcy odkryli, że żółwie szylkretowe często błądzą przez tysiące kilometrów, aby odnaleźć pobliską wyspę.
W tym artykule: Powody migracji są oczywiste, ale co z umiejętnościami nawigacyjnymi zwierząt? Naukowcy stworzyli mapę, na której widać, jak poruszały się żółwie Dlaczego żółwie szylkretowe mają problemy z orientacją? Gady wykorzystują inne zmysły do odnalezienia lądu Żółw szylkretowy jest gatunkiem krytycznie zagrożonym Podobno nie cel podróży jest najważniejszy, lecz sama droga, która do niego prowadzi. Wszystko wskazuje na to, że ten podróżniczy frazes mocno wzięły sobie do serca żółwie szylkretowe. Pytanie brzmi, czy te stworzenia rzeczywiście chwytają dzień, żyją chwilą i chcą sobie dłużej popływać, żeby podziwiać piękne widoki, czy mają bardzo duże problemy nawigacyjne? Naukowcy znają już odpowiedź na to pytanie. Powody migracji są oczywiste, ale co z umiejętnościami nawigacyjnymi zwierząt? Wędrówki zwierząt od setek lat intrygują i zastanawiają badaczy. Migracje często związane są z cyklami życiowymi lub zmianami, które zachodzą w środowisku. Różne gatunki mają różne powody migrowania. Co może mieć wspólnego żółw z bronią atomową? Naukowcy czytają z radioaktywnego osadu Ponad 50 lat po testach jądrowych na Pacyfiku naukowcy zbadali radioaktywny osad i odkryli etapy cyklu życia krytycznie zagrożonego żółwia szylkretowego. Niektóre zmieniają miejsce na zimę, inne szukają pokarmu, a poszczególne gatunki eksplorują nowe miejsca, które nadadzą się do rozmnażania. Powody migracji są jasne, ale naukowcy nie zawsze są pewni co do tego, jak stworzenia radzą sobie podczas długich podróży. Uczeni od lat próbują zrozumieć, w jaki sposób m.in. żółwie morskie docierają do miejsca docelowego, pokonując przy tym często tysiące kilometrów. Naukowcy stworzyli mapę, na której widać, jak poruszały się żółwie Międzynarodowy zespół naukowców postanowił w końcu rozwiązać tę zagadkę. Badacze analizowali drogę, którą przemierzają żółwie szylkretowe. W tym celu oznaczyli 22 osobniki i śledzili je za pomocą satelity. Stworzenia migrowały z miejsc lęgowych Archipelagu Czagos i szukały miejsca do żerowania na Oceanie Indyjskim. Na tej podstawie stworzyli mapę „ruchu żółwi szylkretowych”. Złoty żółw znaleziony w Indiach. To nie pierwszy tak niezwykły okaz Dzięki swojemu niezwykłemu ubarwieniu przypomina pyszny kąsek. Jednym kojarzy się z puszystym, naleśnikiem, innym z sadzonym jajkiem, a jeszcze innym z kawałkiem dorodnego sera. Nie brakuje t... Naukowcy doszli do zaskakujących wniosków. Okazało się, że gady te potrafiły kilkukrotnie okrążać wyspę, która znajdowała w odległości 176 km od nich. Jeden z nich nadrobił w ten sposób nawet ponad 1300 kilometrów. Według autorów badania, żółwie szylkretowe nie mogą poszczycić się rewelacyjnymi zdolnościami nawigacyjnymi. Dlaczego żółwie szylkretowe mają problemy z orientacją? Uczeni odkryli, że większość z tych morskich gadów pokonywała dwukrotnie większą odległość, niż w teorii powinna. Co więcej, takie błądzenie sprawia, że żółwie nie mają dostępu do pokarmu przez wiele miesięcy. – Gdyby żółwie szylkretowe były świetnymi nawigatorami, prawdopodobnie dopłynęłyby na pożądaną wyspę bezpośrednio z miejsca lęgowego. Niestety tak nie jest. Podejrzewamy, że osobniki, które śledziliśmy nie jadły już od czterech lub pięciu miesięcy – twierdzi prof. Graeme Hays, biolog morza z Uniwersytetu Deakin i główny autor badania. Dotychczas uważano, że żółwie wykorzystują pole magnetycznie Ziemi do orientacji na otwartym oceanie. Prof. Hays twierdzi, że stworzenia te faktycznie prawdopodobnie pomagają sobie w ten sposób, ale robią to bardzo nieudolnie. Dlaczego żółwie są tak często ofiarami plastiku? Naukowcy poznali ten okrutny mechanizm Naukowcy w końcu zaczynają rozumieć niezwykłe zainteresowanie morskich żółwi plastikowymi odpadkami pływającymi w oceanie. O ile zwierzęta cierpią przez naszą nieodpowiedzialność ... Gady wykorzystują inne zmysły do odnalezienia lądu – Ich zdolności nawigacyjne nie pozwalają im ustalić dokładnej trasy. Potrafią jedynie orientować się, czy nie oddalają się zbytnio od lądu – twierdzi uczony. Dodaje również, że w porównaniu do innych zwierząt, te gady morskie zazwyczaj chcą pokonać jedynie ok. 150 km. Autorzy zwracają uwagę, że pomimo słabych zdolności wykrywania sygnału geomagnetycznego, żółwie prawdopodobnie wykorzystują swoje zmysły do orientacji. Prof. Hays podejrzewa, że to między innymi węch. Zwierzęta w końcowej fazie podróży potrafią wyczuć zapachy wyspy, na którą próbują się dostać. Naukowcy twierdzą również, że gady mogą rozpoznawać bliskość lądu po tym, że woda staje się coraz płytsza. Żółw szylkretowy jest gatunkiem krytycznie zagrożonym Żółwie szylkretowe (Eretmochelys imbricata) są gatunkiem gada z rodziny żółwi morskich. W przeciwieństwie do swoich krewnych, żyją nie w otwartych oceanach, lecz w płytkich lagunach i rafach koralowych. Żywią się głównie morskimi gąbkami, małymi rybami, mięczakami i meduzami. Dorosłe osobniki mają ok. 1,3 metra długości i ważą średnio 80 kg. 8 niezwykłych gatunków zwierząt, które są zagrożone wyginięciem Na świecie żyje wiele milionów gatunków zwierząt. Są jednak stworzenia, które są zagrożone wyginięciem, do tego stopnia, że za kilka lat może ich już nie być. Z powodu polowań i rybołówstwa populacja tego gatunku na całym świecie dramatycznie się zmniejszyła. Niestety w wielu miejscach planety, ich mięso uważa się za przysmak. Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody uznała go za gatunek krytycznie zagrożony wyginięcie. Źródło: Journal of the Royal Society Interface
Słodkie zwierzęta – tu spotkasz najbardziej urocze istoty na świecie
Jeśli jesteś fanem podróży, z których chcesz przywieźć coś więcej niż tylko lokalne pamiątki, to dobrze trafiłeś. Oto państwa, w których oprócz masy atrakcji i zabytków, czekają na ciebie najsłodsze zwierzęta na świecie.
W tym artykule: Pływające świnie – Wyspy Bahama Lemury – Madagaskar Pandy – Chiny Kiwi – Nowa Zelandia Surykatki – Afryka Południowa Koala – Australia Żyrafy – Kenia Delfiny – Wielka Brytania Małpy – Francja Żółwie – Polinezja Francuska Zastanawiałeś się kiedyś, gdzie żyją najsłodsze zwierzęta na świecie? Poznaj specjalną listę kierunków podróży wraz z zestawieniem średnich kosztów przelotów. Na jednej z wysp Galapagos odnaleziono nowy gatunek olbrzymiego żółwia. Jak to możliwe? Żółwie, które dziś żyją na wyspie San Cristóbal prawdopodobnie otrzymają nową nazwę. Okazuje się, że należą do zupełnie nowego gatunku. Jak doszło do tej pomyłki? Pływające świnie – Wyspy Bahama Jeśli chcesz przekonać się na właśnie oczy, że pływające świnki naprawdę istnieją, zaplanuj podróż na Wyspy Bahama. Świnki (na ich cześć jedną z tamtejszych plaż nazwano „Plażą świń”) mają do swojej dyspozycji całą wyspę. Aby tam dotrzeć, należy polecieć do Nassau (średnio za 5185 zł), a następnie udać się na wyspę Staniel Cay. Lemury – Madagaskar Lemury uważane są za jeden z najbardziej zagrożonych gatunków ssaków na świecie. W Parku Narodowym Andasibe-Mantadia dla lemurów przeznaczono całą wyspę, na której podróżni mogą obcować z nimi w ich naturalnym otoczeniu. Park oddalony jest o 2,5 godziny drogi od portu lotniczego Antananarywa, a średnia cena biletów lotniczych to 7412 zł. Pandy – Chiny Panda wielka od niedawna nie jest już zagrożonym gatunkiem! W Chinach na wolności żyją obecnie blisko dwa tysiące pand wielkich, a walkę o ich utrzymanie toczy przede wszystkim 12 rezerwatów. Zwierzęta warto odwiedzić w ich naturalnym środowisku w Instytucie Hodowli Pandy Wielkiej w Chengdu. Droga do instytutu z lotniska Chengdu-Shuangliu zajmuje 40 minut, a bilety lotnicze dostępne są średnio w cenie 4989 zł. Kiwi – Nowa Zelandia Kiwi to jedyny ptak, który znalazł się w zestawieniu. Symbol Nowej Zelandii można zobaczyć w Fiordland National Park. To jeden z najbardziej wilgotnych rejonów Nowej Zelandii – rocznie opady sięgają tu 8000 mm. Lasy deszczowe z bujnie rozwijającymi się mchami i paprociami drzewiastymi (przez turystów z Europy często mylonymi z palmami), sprawiają wrażenie parku jurajskiego. W parku znajduje się też największa atrakcja kraju – fiord Milford Sound z majestatycznym klifem Mitre Peak. Kiwi spotkamy też w parku Kiwi House & Native Bird Park w miejscowości Otorohanga, oddalonej o 45 minut od lotniska Hamilton-John C. Munro. Na przelot z Polski do Hamilton trzeba średnio wydać 10 034 zł. Zwierzęta monogamiczne, czyli gatunki, które łączą się na całe życie Czy monogamia istnieje w przyrodzie? Mimo powszechnego przekonania, że większość gatunków wybiera więcej niż jednego partnera, to nie brakuje ssaków, ptaków czy owadów podążających zup... Surykatki – Afryka Południowa Na liście nie mogło zabraknąć surykatek. Najlepsze miejsce na spotkanie z nimi to bez wątpienia Kalahari Meerkat Project – specjalny projekt badawczy poświęcony analizowaniu zachowań surykatek. Wstęp jest zwykle możliwy tylko dla naukowców i filmowców, ale surykatki mogą również odwiedzić goście farmy Leeupan Guest Farm lub hotelu Van Zylsrus. Średnie ceny przelotów do Upington wynoszą 5680 zł, a droga z lotniska do siedziby projektu zajmuje 3 godziny. Koala – Australia Podróż do Australii nie może obyć się bez spotkania z koalą. Ogórd zoologiczny „The Lone Pine Koala Sanctuary” jest pierwszym i najstarszym na świecie rezerwatem koali. Miejsce to, znajdujące się zaledwie 30 minut od Brisbane, zamieszkuje ponad 130 przedstawicieli gatunku. Do Brisbane można dolecieć średnio za 5602 zł. Żyrafy – Kenia Żyrafy podziwiać można między innymi w parku Taita Hills i rezerwacie Masai Mara. Podczas safari turyści spełnić mogą dziecięce marzenie i podziwiać te zwierzęta w ich naturalnym środowisku. Także Hotel Giraffe Manor w Kenii jest wyjątkowym miejscem, gdzie goście każdego ranka mogą karmić żyrafy przez… okno. Hotel mieści się 20 km od Nairobi i zajmuje powierzchnię ok. 57 hektarów. Dotarcie z portu lotniczego Jomo Kenyatta do hotelu zajmuje ok. 45 minut. Średnie ceny lotów do Kenii wynoszą 3139 zł. Delfiny – Wielka Brytania Aby zobaczyć ciekawe zwierzęta, nie zawsze trzeba daleko podróżować. Delfiny można przykładowo odwiedzić bez opuszczania granic Europy. Wystarczy zaplanować urlop u zachodnich wybrzeży Walii w Zatoce Cardigan. Najłatwiej dotrzeć tam z lotniska w Cardiff, dokąd loty z Polski można zarezerwować średnio w cenie 1490 zł. Najbardziej inteligentne zwierzęta, które zaskoczyły niejednego naukowca. Sprawdź, jak wiele potrafią Potrafią dopasowywać elementy kolorami, otworzyć butelkę, a nawet grać w gry. Oto najbardziej inteligentne zwierzęta na świecie. Małpy – Francja We francuskim parku „Montagne des signes” na powierzchni 25 hektarów żyje ponad dwieście makaków berberyjskich. Podczas zwiedzania „Małpiej Góry” można nie tylko z bliska poznać i nakarmić małpy, lecz także dowiedzieć się wiele o samym gatunku dzięki edukacyjnemu charakterowi rezerwatu. „Montagne des signes” znajduje się godzinę drogi od portu lotniczego Bazylea-Miluza-Fryburg, dokąd Polacy mogą dolecieć średnio za 1222 zł. Żółwie – Polinezja Francuska Na wyspie Bora-Bora można odwiedzić niezwykły rezerwat żółwi morskich. Inicjatywa została zapoczątkowana przez pracowników hotelu Le Meridien, którzy znaleźli kilka zranionych żółwi i zaopiekowali się nimi. W ten sposób w hotelu powstał szpital dla żółwi, a w jego prywatnej lagunie zbudowano specjalny kanał do karmienia zwierząt. Za przelot na Bora-Bora trzeba średnio zapłacić 15 515 zł. Chcesz przekonać się, jak wyglądają najoryginalniejsi przedstawiciele królestwa zwierząt? Zajrzyj do naszej galerii już teraz >> Domestykacja, czyli udomowienie zwierząt. Jak wiele gatunków jesteśmy w stanie oswoić? Mimo że proces domestykacji (udomowienie zwierząt) z każdym wiekiem ewoluował, to do tej pory ludzkość zdołała oswoić zaledwie kilkanaście gatunków dzikich zwierząt. Według naukowców,...
Na jednej z wysp Galapagos odnaleziono nowy gatunek olbrzymiego żółwia. Jak to możliwe?
Żółwie, które dziś żyją na wyspie San Cristóbal prawdopodobnie otrzymają nową nazwę. Okazuje się, że należą do zupełnie nowego gatunku. Jak doszło do tej pomyłki?
W tym artykule: Żółw, który dziś zamieszkuje wyspę to prawdopodobnie zupełnie nowy gatunek W przeszłości San Cristóbal zamieszkiwały dwa gatunki Wyspy Galapagos są domem dla wielu endemicznych zwierząt i roślin Badacze z Uniwersytetu w Newcastle, Uniwersytetu Yale oraz ekwadorskiego Galapagos Conservacy porównali DNA z kości i skorup żółwi odnalezionych w 1906 roku z materiałem genetycznym tych, które dziś zamieszkują wyspę. Okazuje się, że na wyspie San Cristóbal żyły dwa gatunki endemicznych żółwi, a nie, jak dotychczas sądzono, jeden. Najnowsze badania pojawiły się na łamach czasopisma naukowego "Heredity". Żółw, który dziś zamieszkuje wyspę to prawdopodobnie zupełnie nowy gatunek Do tej pory naukowcy sądzili, że Chelonoidis chathamensis to endemiczny gatunek żółwia, który zamieszkuje wspomnianą wyżej wyspę archipelagu Galapagos. Teraz wszystko wskazuje na to, że doszło do poważnej pomyłki. Badania wykazały, że aktualni „mieszkańcy” San Cristobal należą do zupełnie innego gatunku. Jak doszło do takiego błędu? Najdłużej żyjące zwierzęta. Poznaj rekordy długowieczności Najdłużej żyjące zwierzęta udowadniają, że czas, jaki jest dany człowiekowi, to ledwie jedna krótka chwila. W przyrodzie występuje całkiem sporo gatunków, które mogą żyć dłużej ni... W 1906 roku zorganizowano amerykańską ekspedycje, która miała zbadać florę i faunę Wyspy Galapagos. Naukowcy z Kalifornijskiej Akademii Nauk dotarli do San Cristóbal, lecz nie eksplorowali całej wyspy, a jedynie jej południowy-zachód. Badacze najprawdopodobniej założyli, że żółwie, które odnaleźli, zamieszkują też resztę wyspy. Dziś już wiemy, jak bardzo się pomylili. W przeszłości San Cristóbal zamieszkiwały dwa gatunki Na podstawie badań nad materiałem genetycznym, naukowcy ustalili, że do lat 50. ubiegłego wieku wyspę zamieszkiwały dwa endemiczne gatunki żółwia. Jednym z nich jest właśnie C. chathamensis. Niestety, w połowie stulecia wszystkie osobniki wyginęły, a te, które dziś przemierzają San Cristóbal, powinny zostać ponownie sklasyfikowane. – Tak zwany żółw olbrzymi z San Cristobal, który obecnie zamieszkuje wyspę, jest zupełnie nowym gatunkiem żółwia – przekazało Ministerstwo Środowiska Ekwadoru na Twitterze. Oznacza to, że prawie 8 tysięcy osobników prawdopodobnie będzie musiało zmienić swoją nazwę gatunkową. 8 niezwykłych gatunków zwierząt, które są zagrożone wyginięciem Na świecie żyje wiele milionów gatunków zwierząt. Są jednak stworzenia, które są zagrożone wyginięciem, do tego stopnia, że za kilka lat może ich już nie być. Galapagos Conservacy przekazało, że jest więcej niż pewne, że C. chathamensis wyginęły. Uczeni podejrzewają, że jeden gatunek musiał zamieszkiwać wyżyny wyspy, natomiast drugi niziny. Co więcej, uczeni przypominają, że w przeszłości na terenie całego archipelagu Galapagos żyło 15 gatunków żółwi olbrzymich, z czego 3 już wymarły. C. chathamensis prawdopodobnie dołączył właśnie do tej smutnej trójcy. Agencja AFP przypomina, że w 2019 roku odnaleziono jedną samicę z gatunku tzw. żółwia olbrzymiego z Fernandiny (Chelonoidis phantasticus), którego 100 lat wcześniej uznano za wymarłego. Zwierzę znajduje się teraz pod ścisłą ochroną i jest wpisane na listę krytycznie zagrożonych. Wyspy Galapagos są domem dla wielu endemicznych zwierząt i roślin Wyspy Galapagos nazywane są również Żółwimi Wyspami. Znajdują się na Oceanie Spokojnym, ok. 1000 kilometrów na zachód od wybrzeża Ekwadoru i do tego kraju też należą. Archipelag składa się z 19 wysp i od 1978 roku jest na liście światowego dziedzictwa UNESCO. Sama wyspa San Cristobal zajmuje powierzchnię 558 km kw. Nazwę zawdzięcza patronowi żeglarzy, św. Krzysztofowi. Z kolei największą jest Isabela, która ma 4588 km kw. i 120 km długości. Na plaży w USA znaleziono dwugłowego żółwia morskiego Takie żółwie jak ten nie rodzą się często. Niestety, najprawdopodobniej nie czeka ich długie życie. Na Galapagos można spotkać dziesiątki gatunków zwierząt, z czego duża część to endemity. To między innymi kotik galapagoski, legwan galapagoski, żółw słoniowy oraz gołębiak plamisty. Występuje tam również ponad 500 gatunków roślin naczyniowych oraz ponad 800 gatunków introdukowanych. Wyspy zostały odkryte przypadkiem 10 marca 1535 roku przez biskupa Panamy Tomása de Berlangę. Jednak to Karolowi Darwinowi zawdzięczają swoją popularność. Sławny naukowiec w XIX wieku prowadził tam obserwacje nad ewolucją. Zbadał wówczas cztery wyspy: wspomnianą w tekście San Cristóbal, Floreanę, Isabelę oraz Santiago. Źródło: Heredity
Które gatunki zwierząt są najlepsze dla alergików?
Zwierzęta bez sierści są postrzegane jako najlepszy wybór dla osób zmagających się z alergiami. Jest w tym sporo racji, należy jednak podkreślić, że sierść nie jest jedynym czynnikiem uczulającym. Nie zmienia to jednak faktu, że osobom, które pragną mieć zwierzaka, a które nie mogą trzymać w domu typowego "sierściucha", poleca się właśnie zwierzęta domowe bez sierści. Jakie zwierzęta nie uczulają? Na które gatunki warto zwrócić uwagę? Poniżej opisujemy najciekawsze z nich.
W tym artykule: Agama brodata Żółw czerwonolicy Kot sfinks Shih tzu W powszechnej opinii funkcjonuje przekonanie, że alergicy nie powinni mieć zwierząt. Trzeba jednak wiedzieć, że nie wszystkie zwierzaki są źródłem alergenów i nie każdy alergen stanowi zagrożenie dla osoby ze skłonnościami do uczuleń. Już samo pojęcie „uczulenia na zwierzę" wprowadza tu sporo niepotrzebnego zamieszania, bo sam czworonóg nie jest czynnikiem uczulającym. Reakcję alergiczną wywołują białka zawarte w naskórku zwierzęcia i jego wydzielinach - w ślinie, łoju i moczu, skąd przedostają się na sierść. W tym miejscu wypada zaznaczyć, że objawy alergii może wywołać kontakt z każdym zwierzęciem, nie tylko psem lub kotem. Przykładowo, przypadki uczulenia na zwierzęta gospodarskie wcale nie należą do rzadkości (dotyczy to przede wszystkim koni). Mając to na uwadze, łatwo można dojść do wniosku, że najbezpieczniejszym wyborem dla alergika są zwierzęta bez sierści. Agama brodata Gady, a zwłaszcza jaszczurki, często stanowią pierwszy wybór alergików. Szczególnie polecanym gatunkiem jest agama brodata. To dość bezpieczny wybór, należy jednak pamiętać, że w miarę wzrostu, gady zrzucają zewnętrzną warstwę naskórka, więc nigdy nie można wykluczyć wystąpienia objawów alergii. Dodatkowo, czynnikiem uczulającym może być ich pokarm, zwłaszcza niektóre owady. Mimo to, agama jest uznawana za jeden z najbezpieczniejszych wyborów. Jak wszystkie zwierzęta zmiennocieplne, agamy bytują w specyficznym środowisku, które należy odtworzyć w warunkach domowych. Ten gatunek nie wymaga terrariów przejściowych, więc od razu można zaopatrzyć się w docelowy zbiornik. Jako minimum należy traktować terrarium o wymiarach 120x60x60 cm. Mniejsze zbiorniki nie zapewnią jaszczurce dostatecznej przestrzeni, co będzie skutkowało ospałością hodowanego osobnika. Dodatkowo, konieczne jest uzyskanie znacznej rozpiętości temperatur. W najcieplejszym miejscu należy uzyskać od 38 do 40 stopni Celsjusza, a w najchłodniejszym - 25 stopni Celsjusza. Ciekawostka - agama może nieznacznie zmieniać kolor skóry w celach komunikacyjnych. Młode jaguarundi znalezione w Kolumbii jest albinosem. To niezwykle rzadki przypadek To pierwszy taki przypadek w Kolumbii. Młode jaguarundi zostało od razu zabrane do parku ochrony przyrody, gdzie zajmą się nim specjaliści. Żółw czerwonolicy Dobrym wyborem dla alergika może okazać się też żółw. Najpopularniejszym gatunkiem w Polsce jest Trachemys scripta elegans, czyli żółw czerwonolicy. Przedstawiciele tego gatunku często określa się jako zwierzęta morskie. To błąd, bo żółwie czerwonolice żyją w słodkiej wodzie, więc ich utrzymanie w warunkach domowych nie nastarcza żadnych problemów. Trachemys scripta elegans charakteryzuje się dość płaskim, symetrycznym pancerzem. Dorosłe osobniki osiągają od 28 do 35 cm długości. Żółwia czerwonolicego należy utrzymywać w akwaterrarium. Optymalne wymiary zbiornika dla jednego dorosłego osobnika to 100x60x45 cm. Ten gatunek lubi wygrzewać się w promieniach słońca, zatem należy zapewnić mu część lądową ze swobodnym dostępem, której wymiary powinny stanowić 1/3 powierzchni terrarium. Pozostałą powierzchnię powinna pokrywać część wodna. Nad częścią lądową należy zainstalować żarówkę grzewczą, która powinna pozostawać włączona przez 14 godzin dziennie. Właściwa temperatura wody wynosi 26 stopni Celsjusza w ciągu dnia (w nocy należy ją obniżyć o ok. 8 stopni Celsjusza). W części lądowej należy zapewnić temperaturę 26-29 stopni Celsjusza. Ciekawostka - żółw czerwonolicy to gatunek północnoamerykański, ale dzięki dużym zdolnościom adaptacyjnym zdołał zadomowić się na wszystkich kontynentach. Kot sfinks Obserwowanie życia gadów to niezwykle interesujące doświadczenie, ale wiele osób chce mieć zwierzaka, który w większym stopniu przywiązuje się do człowieka. Skłonność do alergii nie oznacza, że nie można opiekować się kotem, trzeba tylko wybrać odpowiednią rasę. Kot sfinks nie jest w stu procentach hipoalergiczny. Mało tego, wytwarza identyczne alergeny, co pozostałe koty, jednak uczula w znacznie mniejszym stopniu. Wynika to z faktu, że sfinksy są niemal całkowicie pozbawione sierści, która stanowi coś w rodzaju nośnika dla substancji uczulających. Podróż na koniec własnych ramion. Wędrujący szlakiem Amazonki Pete Casey jest już w Andach Jego dom jest tam, gdzie położy swój plecak. Bo w tym plecaku mieści się całe jego obecne życie. Właśnie minęło 6 lat, odkąd Pete Casey rozpoczął niezwykłą podróż, której celem j... Zanim zdecydujemy się na zakup łysego kota, warto zapoznać się z zasadami pielęgnacji takiego "mruczka". Trzeba bowiem wiedzieć, że wszystkie łyse koty wymagają szczególnej troski. Ich skóra wykazuje skłonność do przesuszania, więc konieczne jest regularne nakładanie preparatów nawilżających. Oprócz tego, sfinks wymaga cotygodniowych kąpieli. Szczególną uwagę należy poświęcić fałdom skórnym zwierzęcia, między którymi zbiera się bród i sebum. Brak naturalnej warstwy izolacyjnej sprawia, że taki czworonóg wykazuje znaczną skłonność do przeziębień, więc należy zadbać o to, by w mieszkaniu panowała odpowiednia temperatura. Ciekawostka - sfinksy są niezwykle towarzyskie i wymagają od swoich opiekunów sporo uwagi. Na takiego kota powinny zatem decydować się osoby, które mogą poświęcić mu odpowiednią ilość czasu. Shih tzu Skłonność do alergii nie musi też przekreślać posiadania psa. Trzeba bowiem pamiętać, że nie wszystkie rasy są pokryte sierścią. Niektóre psiaki natura wyposażyła we włosy. Przykładem takiego czworonoga jest shih tzu. Te urocze psiaki niemal nie gubią swoich włosów i nie mają podszerstka. Warto podkreślić, że dla osoby ze skłonnościami do alergii lepszym wyborem będzie suczka. Samce mają w skórze więcej gruczołów łojowych, a co za tym idzie - wydzielają więcej białek mogących powodować objawy alergii. Shih tzu to małe psy o spokojnym, łagodnym usposobieniu. Są łatwe w wychowaniu (choć czasami bywają dość uparte), jednak należy pamiętać, że wymagają sporo troski. Przede wszystkim, nie obejdzie się bez regularnych kąpieli (średnio raz na 2 tygodnie). Gęsty włos wymusza też regularne szczotkowanie psiaka. Tę czynność należy powtarzać każdego dnia. Shih tzu są szczególnie narażone na choroby narządu wzroku, więc należy poświęcić szczególną uwagę ich oczom. Raz dziennie należy je przemywać specjalnym płynem lub rumiankiem. Przynajmniej raz w miesiącu kontrolujemy uszy czworonoga. Jeżeli rosną w nich włosy, należy je wyrwać. Ciekawostka - rasa shih tzu ma skłonność do tycia, więc dieta psa powinna być dobrana pod kątem jego wymogów żywieniowych. Podkreślamy, powyższe zwierzęta są polecane jako najlepsze dla osób ze skłonnościami do alergii, jednak trzeba wiedzieć, że żaden wybór nie daje stuprocentowej gwarancji bezpieczeństwa. Nie można zapomnieć, że czynniki uczulające mogą znajdować się też w pokarmie dla zwierząt lub w specyficznym środowisku, które należy zapewnić niektórym gatunkom. Przyjęcie roli opiekuna zwierzęcia powinno być decyzją świadomą i przemyślaną, dlatego zanim zdecydujemy się na pupila, warto skonsultować nasz wybór z alergologiem, a przed zakupem lub adopcją zwierzaka, należy pobyć z nim przynajmniej kilka chwil.