National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2025-12-22T10:04:08.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Ludzie kontra słonie. Czy Afryce Południowej uda się osiągnąć pokojowe współistnienie?
items: Wielka Piątka Afryki – jakie zwierzęta należą do Big Five i gdzie można je spotkać?
items: Słonie otrute cyjankiem. Zimbabwe szuka sprawców
items: Zimbabwe: śmierć lwa Cecila
items: 9/2013
items: Władza się wyżywi: Ucisk, strach i odwaga w Zimbabwe
items: Zimbabwe: ucisk, strach i odwaga
items: Kolej afrykańska - Rovos Rail. Tory na sawannie

Ludzie kontra słonie. Czy Afryce Południowej uda się osiągnąć pokojowe współistnienie?
type: item
date: 2025-12-22T10:03:18.000Z
creator: Olaf Kardaszewski
subject: Przyroda
subject: afryka
subject: ochrona zwierząt
subject: słonie
subject: zimbabwe
description: Niektóre tereny Afryki Południowej borykają się z problemami związanymi z ekspansją słoni afrykańskich. Największe żyjące zwierzęta lądowe odpowiadają za destrukcję rolniczych upraw, co powoduje straty dla gospodarstw i zagraża środkom utrzymania społeczności wiejskich. Zniszczenia wpływają na zwiększającą się liczbę odstrzałów słoni, przeciwko czemu protestują ekolodzy alarmując o wdrożenie technik pozwalających żyć słoniom i ludziom w symbiozie.
encoded: Transgraniczny Obszar Ochrony Kaza-Zambezi (KAZA) to fragment obejmujący tereny pięciu krajów Afryki Południowej: Zimbabwe, Angoli, Namibii, Zambii i Botswany. Na terenie KAZA wspólnie żyją ponad połowa światowej populacji słonia afrykańskiego oraz około 3 miliony ludzi, głównie rolników. Taka demografia zmusza obie grupy do wzajemnego dostosowywania się, co często prowadzi do realnych, a niekiedy śmiertelnych konfliktów. Obrońcy przyrody apelują, by spory między ludźmi a zwierzętami rozwiązywać za pomocą innowacyjnych projektów, a nie działań uśmiercających. Szkodliwy totem – narastające napięcia w afrykańskich społecznościach W wierzeniach ludów zamieszkujących północno-zachodnie Zimbabwe słonie uchodzą za święty obiekt, stanowiący część tamtejszych tradycji religijnych. Mimo to regularne niszczenie upraw przez te ssaki sprawia, że postawa mieszkańców wobec słoni stopniowo odchodzi od tradycyjnego uwielbienia. Ekolog Agripa Ngorima z Uniwersytetu Rhodes w RPA przeprowadził badanie mające na celu określenie postaw lokalnych społeczności wobec ochrony słoni. Według niego aż 92% respondentów nie chce angażować się w ochronę słoni bez gratyfikacji finansowej, co oznacza, że gotowość do współpracy ludzi ze słoniami zależy od wpływu obecności tych zwierząt na środki do życia. Badania ukazały nie tylko rosnącą niechęć mieszkańców wobec słoni, lecz także znaczenie kosztów ekonomicznych w kształtowaniu tej postawy. Tolerancja wobec słoni w regionie drastycznie spada. Dodatkowo najpopularniejsze rozwiązania chroniące ludzi przed dużymi ssakami wymagają znacznych nakładów finansowych, którymi nie dysponują małe afrykańskie gospodarstwa. Naprzeciw kosztownym metodom wychodzą jednak działacze na rzecz ochrony przyrody, proponując rewolucyjne rozwiązania. Geopłoty – możliwa ochrona przed słoniami Park Narodowy Hwange zamieszkuje ponad 61 tysięcy słoni afrykańskich. Tamtejszy region wdraża rozwiązania zaproponowane przez Międzynarodowy Fundusz na rzecz Dobrostanu Zwierząt (IFAW)…

GettyImages-2188670189-6586cee.jpg
width: 3508
height: 2480

Wielka Piątka Afryki – jakie zwierzęta należą do Big Five i gdzie można je spotkać?
type: item
date: 2022-03-21T14:56:00.000Z
creator: Monika Witkowska
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: afryka
subject: Edukacja
subject: kenia
subject: lamparty
subject: lew
subject: nosorożce
subject: parki narodowe
subject: republika południowej afryki
subject: safari
subject: serengeti
subject: słonie
subject: tanzania
subject: zimbabwe
description: Wielka Piątka Afryki, w skład której wchodzą: lew, lampart, słoń, bawół i nosorożec, to niekwestionowany symbol Czarnego Lądu. Aby afrykańskie safari uznać za w pełni udane, powinno się zobaczyć Big Five.
encoded: W tym artykule: Afrykańska piątka, czyli zwierzęta tworzące Big Five W poszukiwaniu Wielkiej Piątki Spotkanie z Wielką Piątką Afrykańska piątka, czyli zwierzęta tworzące Big Five Wielka Piątka Afryki znana jest ze swojej waleczności, szczególnie, kiedy w grę wchodzi ochrona potomstwa lub gdy zwierzęta same znajdują się w centrum zagrożenia. Dlatego decydującym czynnikiem w ukształtowaniu Big Five nie były osiągane przez zwierzęta kształty czy rozmiary, a trudność w ich upolowaniu. W skład afrykańskiej piątki wchodzi pięć gatunków ssaków, uznanych przez tamtejszych myśliwych za najbardziej niebezpieczne na kontynencie. Są to: Zwierzęta na safari – które gatunki można na nim zaobserwować? Zwierzęta safari należą do najbardziej fascynujących gatunków. Udział w wyprawie to w zasadzie obowiązkowy punkt programu w trakcie urlopu spędzanego w Afryce i jednocześnie - jedna z najw... słoń afrykański – największe współcześnie żyjące zwierzę lądowe; nosorożec czarny – niestety, za sprawą kłusownictwa jego populacja ciągle maleje; bawół afrykański – gatunek, który nigdy nie został nigdy udomowiony; lampart – czwarty pod względem wielkości kot świata; lew – jedyny kot żyjący w stadzie. Pytanie, dlaczego do tego grona nie należy na przykład żyrafa? Odpowiedź brzmi: bo jest za łagodna! Wielka Piątka Afryki została stworzona jeszcze w czasach kolonialnych, kiedy Afrykę masowo odwiedzali biali myśliwi. To oni zrobili ranking zwierząt najbardziej cenionych jako trofea. Jak już wspomnieliśmy, nie chodziło nawet o wielkość. Premiowano zwierzaki najbardziej niebezpieczne dla myśliwego (zwłaszcza ranne), a zarazem trudne do wytropienia i ustrzelenia (chociaż to, jak się zdobycz prezentowała na ścianie rezydencji, też pewnie miało znaczenie). Oczywiście można by się spierać, dlaczego uwzględniono lamparta, a nie geparda, który jest najszybszym ssakiem świata, i dlaczego poszedł w odstawkę hipopotam, który ma na koncie więcej istnień ludzkich niż chociażby lew. W każdym razie tak, jak kied…

wielka-piatka-afryki-07d959f.jpeg
width: 1920
height: 1216

Słonie otrute cyjankiem. Zimbabwe szuka sprawców
type: item
date: 2015-10-07T09:18:00.000Z
creator: papauthor
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: kłusownictwo
subject: słonie
subject: zimbabwe
description: Czternaście słoni zostało otrutych cyjankiem przez kłusowników na terenie dwóch parków narodowych w Zimbabwe – poinformowały miejscowe władze. Trwają poszukiwania sprawców.
encoded: Trzy zwierzęta zostały zabite w regionie Kariba na północy, a kolejnych 11 w regionie Hwange na zachodzie kraju. Wszystkie słonie zostały otrute cyjankiem, co stwierdzono po badaniach przeprowadzonych na próbkach z ich wątroby i nerek. W Kariba kłusownicy nasączyli trującą substancją pomarańcze, w Hwange do zabicia zwierząt wykorzystano powleczone cyjankiem solne pałeczki, przysmak słoni. W Hwange sześć słoni miało ucięte kły, a pięć je zachowało, co zdaniem władz wskazuje na to, że kłusownicy zostali zaskoczeni na gorącym uczynku. Dotychczas nikt nie został ujęty w związku ze sprawą. Prywatna organizacja walcząca z kłusownictwem, Matusadona Anti-Poaching Project, wyznaczyła 400 dolarów nagrody za informacje mogące doprowadzić do aresztowania i skazania sprawców. Zdaniem tej organizacji otrutych mogło być więcej zwierząt. W 2013 r. w Hwange kłusownicy otruli 300 słoni. Cyjanek jest substancją powszechnie stosowaną w zimbabweńskim przemyśle wydobywczym i w związku z tym łatwo go zdobyć. Zimbabwe może się pochwalić dużą populacją słoni – według szacunków tamtejszych parków narodowych jest ich ponad 100 tys., choć ze względu na ograniczoną powierzchnię rezerwatów liczba osobników nie powinna przekraczać 40 tys. Także we wtorek obywatel Zambii został aresztowany w Zimbabwe za próbę przemycenia 25 kg kości słoniowej o szacowanej wartości ok. 6,3 tys. dolarów. Aresztowany mężczyzna miał przy sobie również liczącą trzy metry skórę pytona. Źródło: PAP

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/fa9494a360c536c0c445a1fef06a7921cb2cadf6-12b933b.jpeg
width: 1000
height: 725

Zimbabwe: śmierć lwa Cecila
type: item
date: 2015-07-31T06:03:00.000Z
creator: Anna Szczypczyńska
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: lew
subject: zimbabwe
description: Lew Cecil, symbol Zimbabwe, został zabity przez Amerykanina Waltera Palmera w czasie nielegalnego polowania. Wywabione z parku zwierzę wykrwawiało się przez 40 godzin.
encoded: Ciało lwa znaleziono ok. 60 km od Parku Narodowego Hwange, w którym zwierzę prowadziło dotąd spokojne życie. Na początku lipca w czasie nocnego polowania Cecil został wywabiony z parku i raniony strzałą z łuku. Zwierzę wykrwawiało się przez 40 godzin. Śmiertelny strzał oddał amerykański dentysta Walter Palmer. Amerykanin przyznał się do zabicia lwa, utrzymuje jednak, że nie wiedział, że Cecil znajduje się pod ochroną. Mężczyzna miał zapłacić 50 tys. euro pracownikom parku narodowego za pomoc w wywabieniu zwierzęcia. Zarzuty usłyszał już jeden z przewodników nielegalnego polowania. Śledztwo w tej sprawie prowadzi też państwowa agencja w USA. Śmierć Cecila wywołała głośną dyskusję na temat polowań na dzikie zwierzęta. Gabinet dentystyczny Palmera pozostaje zamknięty, ale przed budynkiem gromadzą się tłumy protestujących. Składają maskotki lwów, wystawiają transparenty i żądają wymierzenia sprawiedliwość. Pod petycją w sprawie ekstradycji kłusownika do Zimbabwe podpisało się już ponad 100 tys. osób. Minister środowiska Zimbabwe podaje, że prokurator generalny wszczął już procedurę ekstradycji Palmera z USA. Historia Cecila chwyta za serce. Lew z charakterystyczną czarną grzywą był symbolem Zimbabwe. Jeszcze jako młody lew został wykluczony ze stada przez silniejsze samce. Cecil zachował się jednak po królewsku, dołączył do innego samotnego lwa. Od tamtego czasu mocny duet górował nad pozostałymi lwami w okolicy Hwange.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/c311b886d0e71ec75ecab9d6eab76e03682df100-d4475e2.jpeg
width: 1000
height: 668

9/2013
type: item
date: 2013-08-29T20:00:00.000Z
creator: redakcja
subject: Magazyn
subject: National Geographic
subject: afryka
subject: dar es salaam
subject: kapsztad
subject: kolej
subject: podróże
subject: tanzania
subject: zambia
subject: zimbabwe
description: Pomóc choćby jednej osobie Martyna Wojciechowska: Robisz dokumenty po to, by pokazać widzom coś, czego nie widzieli. To samo robi Towarzystwo National Geographic. Na ile hasło „Poznając świat, można go zmieniać i czynić lepszym” jest dla Ciebie aktualne? Ewa Ewart: Kilka razy wylano mi na głowę kubeł zimnej wody, ale wciąż wierzę w tę misję. Moje dokumenty powinny zmieniać świat. Niestety na ogół tak się nie dzieje. W filmie o Korei Północnej po raz pierwszy pokazaliśmy rzeczy straszne, które wyczynia reżim, ten współczesny Holocaust. Film zaprezentowaliśmy m.in. w Kongresie USA, a więc ludziom, którzy mają władzę, możliwości. Skończyło się na odgłosach przerażenia w trakcie seansu. Z czasem ograniczyłam oczekiwania. Ważne, by moje filmy pomagały jednostkom. Niech to będzie nawet jedna osoba lub kilka, jak w przypadku Dzieci Biesłanu, kiedy film pozwolił ludziom, którzy przeszli przez traumę ataku terrorystycznego, zamknąć bolesny rozdział. M.W.:Na naszych łamach staramy się też celebrować świat, prezentować jego najpiękniejsze miejsca. Gdzie one są dla Ewy Ewart? E.E.:Często miejsca piękne dla oka są traumatyczne dla duszy i ciała. Wyobraź sobie, że przedzierasz się przez kolumbijską dżunglę. Jesteś w otoczeniu nieprawdopodobnej przyrody, w miejscu, które wymaga refleksji, ale chwilę później rozmawiasz z uczestnikami wojny domowej i zdajesz sobie sprawę, że nijak tej urody świata nie pokażesz. Ja szybko się adaptuję, dopasowuję do warunków. Nawet w tej okrutnej Czeczenii.Obezwładniające góry Kaukazu ocierają się dla mnie o jakąś metafizykę. Chętnie wracam też do Brazylii, gdzie mam wspaniałych przyjaciół. M.W.: Mam nadzieję, że nasza flaga dotrze z Tobą w jakieś odległe miejsce. Niedługo znów lecę do Brazylii i nie ma to związku z pracą. Zawodowo – pewnie cię zaskoczę – wkrótce będę pracować w Polsce.
encoded: Pod flagą NG Ryzykanci Odkrywcy Skaner Fotoreportaż: Największe w Europie (około 2 tys. sztuk) skupisko pomnikowych dębów w wielkopolskim Rogalinie jest dla fotografa przyrody jak zaproszenie do pracy. Maciej Fiszer z zaproszenia skorzystał... Wielki potop: Topniejące w coraz szybszym tempie lodowce stale podnoszą poziom mórz, tymczasem w metropoliach na wybrzeżach całego świata mieszkają miliony ludzi. Czy te miasta są skazane na zagładę? I gdzie znalazłyby się plaże, gdyby cały ziemski lód zamienił się w wodę? Kinszasa: Stolicę Demokratycznej Republiki Konga, wielkiego kraju w sercu Afryki, trawią bieda, korupcja i przemoc. Sztuka wydawać by się mogła ostatnią potrzebą mieszkańców, tymczasem działalność artystyczna okazuje się jednym ze sposobów przetrwania w chaosie. Kazuary: Te wielkie nielotne ptaki spokrewnione ze strusiami w samoobronie potrafią zabić człowieka pazurem. Nie ma w nich jednak nic krwiożerczego: to zjadacze owoców charakteryzujący się tym, że mają zindywidualizowaną fizjonomię. Całkiem jak ludzie. Antarktyda: Co jest najgroźniejsze we wspinaczce na antarktyczne turnie? Wcale nie temperatura. Najbardziej niebezpieczne okazują się wiatry, które potrafią uderzyć w najmniej spodziewanym momencie, a mają siłę huraganu. Wiwat porażka: Każda ludzka działalność obarczona jest ryzykiem porażki i wielu najsławniejszych eksploratorów naszej planety boleśnie doświadczało tej prawdy. Wszystkie takie wydarzenia niosły jednak także naukę, z której korzystali oni sami lub ich następcy. Tylko dla prenumeratorów Tongariro: Niesamowite pejzaże z filmu Władca pierścieni istnieją naprawdę. Choć trzeba ich szukać aż na antypodach, w nowozelandzkim parku narodowym Tongariro. Zdjęcia Stuart Franklin

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/6be8fd57e68127320426d08ec58554f2b3344178-e87b011.jpeg
width: 610
height: 890

Władza się wyżywi: Ucisk, strach i odwaga w Zimbabwe
type: item
date: 2013-05-29T14:54:17.000Z
creator: Alexandra Fuller
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: afryka
subject: aids
subject: opozycja
subject: polityka
subject: wirus hiv
subject: zimbabwe
description: Mieszkańcy Zimbabwe są nieumiarkowanie przywiązani do swojego kraju. I nie ma się co dziwić. Każdy, kto ujrzy czerwone od wiosennych kwiatów lasy musasa po pierwszych deszczach albo poczuje rozżarzony wiatr w letnie popołudnie na równinach, będzie wiedział, że ta kraina zapada w serce. Oczywiście taka więź z ziemią ma swoją cenę.
encoded: O ten kraj nieustannie toczyły się walki, a pokonani – albo ci, co mieli mniej politycznego szczęścia – nigdy nie chcieli pogodzić się z utratą tej ziemi i nawiedzają ją niczym duchy, a raczej upiory. Drugie, co należy o mieszkańcach Zimbabwe wiedzieć, to że są narodem złożonym głównie z muzyków i opowiadaczy historii. Bhundu Boys, zespół z Zimbabwe, grał jako support na koncercie Madonny na stadionie Wembley w Londynie w 1987 r. Thomas Mapfumo, czyli „Lew Zimbabwe”, stworzył gatunek muzyczny zwany chimurenga (co znaczy „oswobodzenie”), rodzaj protest songów. Przyznawana od 13 lat prestiżowa afrykańska nagroda literacka Caine Prize dwukrotnie przypadła autorom z Zimbabwe: Brianowi Chikwavie w 2004 r. i pisarce NoViolet Bulawayo w 2011 r. Noblistka w dziedzinie literatury Doris Lessing spędziła w dzisiejszym Zimbabwe, wówczas Rodezji, dzieciństwo i młodość, które ukształtowały ją jako pisarkę. Dziś nie mogę się nazwać Zimbabwejką, ale w latach 70. XX w. moi urodzeni w Wielkiej Brytanii rodzice byli właścicielami gospodarstwa rolnego na wschodnim pograniczu Rodezji, państwa wówczas niepodległego, ale nieuznawanego przez społeczność międzynarodową. Oboje walczyli – ojciec jako żołnierz z poboru, a matka jako członek ochotniczej rezerwy policji – aby kraj pozostał rządzony przez białych i nie wpadł w ręce komunistów. Premier Rodezji Ian Smith doszedł do władzy pod hasłem „bielsza Rodezja to jaśniejsza przyszłość” i przez następne 15 lat robił, co mógł, by topniejąca biała mniejszość (ponad 200 tys. w początkach lat 60. i ok. 150 tys. w roku 1980) utrzymała się przy władzy w kraju zamieszkanym przez czarną, lawinowo rosnącą większość (liczba czarnej ludności w owym okresie wzrosła z 3,5 mln do 7 mln). Pod koniec 1979 r. partyzanci napływali do Rodezji z obozów w Mozambiku i Zambii takim strumieniem, że wojska rządowe nie nadążały z ich wybijaniem. W tej sytuacji wynegocjowano rozejm. W następnym roku odbyły się wybory powszechne, które wygrało ugrupowanie pod nazwą Afryk…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/4b17a77213420bfeea5fff07ed6579bc0d3ef0d5-73d9d68.jpeg
width: 2808
height: 1872

Zimbabwe: ucisk, strach i odwaga
type: item
date: 2013-04-30T09:00:00.000Z
creator: Alexandra Fuller
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: afryka
subject: zimbabwe
description: Mieszkańcy Zimbabwe są nieumiarkowanie przywiązani do swojego kraju. I nie ma się co dziwić
encoded: Każdy, kto ujrzy czerwone od wiosennych kwiatów lasy musasa po pierwszych deszczach albo poczuje rozżarzony wiatr w letnie popołudnie na równinach, będzie wiedział, że ta kraina zapada w serce. Oczywiście taka więź z ziemią ma swoją cenę. O ten kraj nieustannie toczyły się walki, a pokonani – albo ci, co mieli mniej politycznego szczęścia – nigdy nie chcieli pogodzić się z utratą tej ziemi i nawiedzają ją niczym duchy, a raczej upiory. Drugie, co należy o mieszkańcach Zimbabwe wiedzieć, to że są narodem złożonym głównie z muzyków i opowiadaczy historii. Bhundu Boys, zespół z Zimbabwe, grał jako support na koncercie Madonny na stadionie Wembley w Londynie w 1987 r. Thomas Mapfumo, czyli „Lew Zimbabwe”, stworzył gatunek muzyczny zwany chimurenga (co znaczy „oswobodzenie”), rodzaj protest songów. Przyznawana od 13 lat prestiżowa afrykańska nagroda literacka Caine Prize dwukrotnie przypadła autorom z Zimbabwe: Brianowi Chikwavie w 2004 r. i pisarce NoViolet Bulawayo w 2011 r. Noblistka w dziedzinie literatury Doris Lessing spędziła w dzisiejszym Zimbabwe, wówczas Rodezji, dzieciństwo i młodość, które ukształtowały ją jako pisarkę. Dziś nie mogę się nazwać Zimbabwejką, ale w latach 70. XX w. moi urodzeni w Wielkiej Brytanii rodzice byli właścicielami gospodarstwa rolnego na wschodnim pograniczu Rodezji, państwa wówczas niepodległego, ale nieuznawanego przez społeczność międzynarodową. Oboje walczyli – ojciec jako żołnierz z poboru, a matka jako członek ochotniczej rezerwy policji – aby kraj pozostał rządzony przez białych i nie wpadł w ręce komunistów. Premier Rodezji Ian Smith doszedł do władzy pod hasłem „bielsza Rodezja to jaśniejsza przyszłość” i przez następne 15 lat robił, co mógł, by topniejąca biała mniejszość (ponad 200 tys. w początkach lat 60. i ok. 150 tys. w roku 1980) utrzymała się przy władzy w kraju zamieszkanym przez czarną, lawinowo rosnącą większość (liczba czarnej ludności w owym okresie wzrosła z 3,5 mln do 7 mln). Pod koniec 1979 r. partyzanci napły…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/7ce1484205c516f1eee7d2c1e9d44e8211729aae-d6bd700.jpeg
width: 670
height: 503

Kolej afrykańska - Rovos Rail. Tory na sawannie
type: item
date: 2009-03-18T09:35:38.000Z
creator: Barbara Żukowska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: afryka
subject: dar es salaam
subject: kapsztad
subject: kolej
subject: podróże
subject: tanzania
subject: zambia
subject: zimbabwe
description: Luksusowy Rovos Rail – Duma Afryki – zabiera podróżnych na spotkanie z Czarnym Lądem. Trasy, po których jeździ, rozbiegają się z Pretorii we wszystkie strony niczym pajęcza sieć – do Kapsztadu, Port Elizabeth, Dar es Salaam, Durbanu, Swakopmund
encoded: Lokomotywa bucha kłębami pary. Na peronie, na którym rozesłano czerwony dywan, stoją hostessy, trzymając w rękach tace z zimnym szampanem. Czarnoskóra obsługa uwija się przy załadowywaniu walizek. Wreszcie pojawiają się pasażerowie – elegancko ubrani panowie i panie częstują się trunkiem, wymieniają uśmiechy i znikają w wagonach. Parowóz wydaje przeciągły gwizd, znika w kłębach pary i dymu, wreszcie szarpnięcie i pociąg powoli opuszcza stację z palmami, wieżą zegarową i drewnianym budynkiem dworca ozdobionym białymi balustradkami. Za oknem coraz szybciej przesuwają się zabudowania Pretorii. Tak mógłby wyglądać opis podróży pociągiem po Afryce w czasach Karen Blixen, rzecz dzieje się jednak współcześnie. Parowóz wyrusza z prywatnej stacji kolejowej Capital Park na przedmieściach Pretorii w RPA, ciągnąc za sobą odrestaurowane wagony z lat 20. XX w. Po 100 km zastępuje go nowoczesna lokomotywa, w wagonach działa klimatyzacja, goście rozpakowują walizki, rozmawiają przy drinku, biorą orzeźwiający prysznic. To Rovos Rail – jeden z najbardziej luksusowych pociągów na świecie. Wyłożone ciemnym drewnem i miękkimi wykładzinami wnętrza w niczym nie przypominają przedziałów. To wygodne apartamenty stylizowane na epokę wiktoriańską. Najbardziej luksusowy, zajmujący połowę wagonu Apartament Królewski, ma 16 m² powierzchni. Wystarczy na salonik z fotelami, stolikiem i minibarem, podwójne łóżko, łazienkę z prysznicem, wanną i świeżymi kwiatami przy umywalce. Żaden z gości, zwłaszcza młode małżeństwa w podróży poślubnej, nie odmawia sobie przyjemności zażycia kąpieli z widokiem na Afrykę. Żaden też nie napełnia wanny do połowy, tylko ile wlezie. Woda wylewa się zaraz na pierwszym zakręcie albo jeszcze wcześniej, jeżeli pociągiem bardziej kołysze. W mniejszych apartamentach (Luksusowy liczy 11 m², Pullman 7 m²) łazience raczej nie grozi zalanie, bo goście (maksymalnie pociąg zabiera ich 72) mają do dyspozycji jedynie prysznic. Drewniane rolety w oknach pozwalają ukryć się w przytuln…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/f8397c1ee0c1d487fd9a92e2a7a75a86e57cb010-bbf335f.jpeg
width: 640
height: 425