CNN zachwyca się „polską Toskanią”. Wspomina też o mrocznym miejscu, które przyciąga turystów
Region, który dotąd pozostawał w cieniu popularnych kierunków, właśnie trafił na łamy CNN. Zachwyca winnicami i urokliwymi krajobrazami, ale uwagę turystów przyciąga również miejscem o zaskakująco mrocznej historii.
Spis treści: CNN doceniło atrakcje Ziemi Lubuskiej Mroczna historia podziemnych tuneli i ich powojenna historia Subkultura „Bunker People” i największa kolonia nietoperzy w Europie Polska coraz częściej trafia na turystyczną mapę świata, przyciągając nie tylko podróżnych, lecz także uwagę zagranicznych mediów. Ostatnio o atrakcjach Ziemi Lubuskiej napisało CNN, wspominając m.in. wyjątkowe muzeum, malowniczą miejscowość określaną mianem „polskiej Toskanii” oraz najwyższy na świecie posąg Jezusa Chrystusa. Redakcja podkreśliła, że ten mniej znany region ma potencjał, by stać się jednym z ciekawszych punktów na trasie europejskich podróży. CNN doceniło atrakcje Ziemi Lubuskiej W opublikowanym kilka dni temu materiale CNN podkreśliło, że Ziemia Lubuska skrywa wiele zaskakujących atrakcji na niewielkim obszarze. Autor wskazał, że Zielona Góra, stolica regionu, bywa określana mianem „polskiej Toskanii” ze względu na malownicze krajobrazy i rozległe winnice. Następnie wspomniał o odbywającym się co roku we wrześniu Festiwalu Wina Winobranie, podczas którego świętuje się tradycje 40 lokalnych winnic. To jednak nie wszystko, bowiem w artykule opisał również monumentalny posąg Jezusa Chrystusa w Świebodzinie, uznawany za najwyższy tego typu pomnik na świecie i przewyższający nawet słynnego Chrystusa z Rio de Janeiro. Redakcja CNN stwierdziła, że na Ziemi Lubuskiej „krótkie dystanse łączą w sobie zaskakująco różne doświadczenia” i najwięcej uwagi poświęciła... nazistowskim tunelom oraz spotkaniu z największą w Europie kolonią nietoperzy. Mroczna historia podziemnych tuneli i ich powojenna historia CNN zauważyło, że krajobraz wokół wsi Pniewo na pierwszy rzut oka nie różni się od typowego pejzażu Ziemi Lubuskiej, gdyż można tam znaleźć rozległe pola i skrawki lasów. „Ten teren wygląda spokojnie, ale kryje pod spodem mroczniejszą historię, czyli podziemne miasto nazistowskie” – pisał autor, wspominając o Festungsfront Oder-Warthe-Bogen, zwanym także Międzyrzeckim Rejonem Umocnionym lub Ostwallem. Został on zbudowany przed II wojną światową jako element linii obronnej, którą Adolf Hitler planował rozciągnąć na prawie 80 km. Jego zadaniem było zabezpieczenie wschodniej granicy Niemiec przed Polską i Związkiem Radzieckim. Projekt od początku uchodził za jeden z najnowocześniejszych systemów fortyfikacyjnych na świecie. Sam odcinek centralny pochłonął ponad 56 tysięcy metrów sześciennych betonu i mógł pomieścić dziesiątki tysięcy żołnierzy. Budowa jednak nigdy nie została ukończona. W 1938 roku priorytety III Rzeszy przesunęły się w stronę Francji, a rok później, po inwazji na Polskę, strategiczne znaczenie Ostwallu ostatecznie zniknęło. Kompleks pozostał elementem niemieckiej machiny wojennej, ale w styczniu 1945 roku linia została zdobyta przez Armię Czerwoną w zaledwie trzy dni. Od tego momentu podziemne miasto popadało w ruinę. Przez pewien czas utrzymywało je jeszcze wojsko polskie, lecz w latach 60. koszty eksploatacji okazały się zbyt wysokie. Do dziś pod ziemią przetrwał rozległy labirynt – około 30 kilometrów tuneli, podziemnych stacji kolejowych, obiektów bojowych i szybów. Jak podkreślał cytowany przez CNN przewodnik Mikołaj Wiktorowski: „Naziści zaplanowali ten kompleks tak, aby żołnierze mogli tam przebywać przez dłuższy czas, dlatego wszystko jest tu zbudowane tak, aby było bardziej przystosowane do zamieszkania”. Subkultura „Bunker People” i największa kolonia nietoperzy w Europie Żołnierze, którzy niegdyś zajmowali bunkry, dawno odeszli, a tunele przejęli młodzi ludzie, którzy nadali miejscu zupełnie inny charakter. Jak pisało CNN, później powstała bowiem subkultura znana jako „Bunker People”. – Ruch narodził się na początku lat 80. i osiągnął szczyt pod koniec lat 90. – wyjaśniał przewodnik Mikołaj Wiktorowski. W podziemnych korytarzach odbywały się imprezy, a nawet wesela, a przestrzeń bunkrów stała się symbolem buntu przeciwko władzy. Nie zawsze jednak kończyło się to bezpiecznie – co najmniej 5 osób zginęło w wypadkach, od upadków w szybach po pożary. Do dziś na ścianach można dostrzec pozostałości po tamtych czasach: graffiti, wyznania miłosne, szkice i antykomunistyczne hasła, które kontrastują z surową architekturą. Tunele znalazły również znacznie cichszych mieszkańców. W latach 70. XX wieku naukowcy zaczęli rejestrować tu pierwsze kolonie nietoperzy, które szybko uznały to miejsce za idealne zimowisko. Dziś hibernuje tu aż 40 tysięcy osobników z 12 gatunków, co czyni Międzyrzecki Rejon Umocniony jedną z największych kolonii nietoperzy w Europie. – Nietoperze odnalazły te tunele i pokochały stabilną temperaturę, wchodząc do systemu przez bunkry powierzchniowe i szyby wentylacyjne – tłumaczył Wiktorowski. Jesienią i zimą, gdy tysiące zwierząt zapadają w sen, muzeum ogranicza dostęp dla zwiedzających, aby zapewnić im spokój. Ci, którzy odwiedzają kompleks poza tym okresem, szybko dostrzegają, że nietoperze są nieodłącznym elementem tego miejsca – wyskakują nagle z ciemności, a ich charakterystyczne piski odbijają się echem od betonowych ścian. Źródło: CNN Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Moje rodzinne miasto to niedoceniana perła regionu. Jest naprawdę warte zachodu
Jeśli szukasz spokojnego miejsca z dala od turystycznego tłumu, Nowogród Bobrzański może cię pozytywnie zaskoczyć. To idealna opcja na wyciszenie i odkrywanie nieoczywistych zakątków Polski.
W tym artykule: Najważniejsze informacje o Nowogrodzie Bobrzańskim Historia Nowogrodu Bobrzańskiego Z czego słynie Nowogród Bobrzański? Kombinat DAG Alfred Nobel Krzystkowice Kąpielisko w Nowogrodzie Bobrzańskim Gdzie zatrzymać się w Nowogrodzie Bobrzańskim? Jak dojechać do Nowogrodu Bobrzańskiego? „Lubuskie. Warte Zachodu” – to hasło, które idealnie oddaje charakter regionu. Województwo lubuskie, choć wciąż nie do końca odkryte przez Polaków, ma ogromny potencjał turystyczny. Malownicze jeziora, okazałe zamki, pałace i dwory, najlepsze winiarnie w kraju oraz urokliwe miasta, z Zieloną Górą, Gorzowem Wielkopolskim i Świebodzinem na czele. Piękno tej część kraju dostrzeżemy również w dużo mniejszych miejscowościach, czego przykładem jest liczący niewiele ponad 5 tysięcy mieszkańców Nowogród Bobrzański. Najważniejsze informacje o Nowogrodzie Bobrzańskim Nowogród Bobrzański to miasto zlokalizowane w zachodniej części Polski, a konkretnie w południowych rejonach województwa lubuskiego. Gmina o tej samej nazwie znajduje się w obszarze powiatu zielonogórskiego i w jej skład wchodzi dodatkowo 21 sołectw. Powierzchnia zajmowana przez gminę wynosi 259,7 km kw. Pod tym względem porównywalna jest do stolicy województwa lubuskiego – Zielonej Góry (278,3 km). Według aktualnych danych, zamieszkuje ją ponad 9 tysięcy mieszkańców. Nowogród Bobrzański to malownicze tereny, bogate w florę oraz faunę. Ponad 60% obszaru jest zalesiona, a na pieszych wycieczkach możemy spotkać bobry, lisy, sarny czy nawet jelenie. Przez miasto przepływa rzeka o charakterze górskim – Bóbr – która potem swój bieg kończy, wpadając do Odry. Nie zaskakuje fakt, że symbolem miasta jest właśnie bóbr. Ziemno-wodny gryzoń wraz z rodziną stał się maskotką Nowogrodu Bobrzańskiego i promuje lokalne wydarzenia kulturalne. Natomiast herb miasta składa się z czerwonej tarczy, na której widnieje zaokrąglony srebrno-biały mur obronny z otwartą bramą, a za nią umiejscowiona jest budowla sakralna z niebieskim dachem i z trzema wieżami. Na terenie Nowogrodu działa prężnie Miejsko-Gminny Ośrodek Kultury, Sportu i Rekreacji. Organizowane są różnorodne atrakcje, koncerty, imprezy czy warsztaty dla mieszkańców miasta przez cały rok. Historia Nowogrodu Bobrzańskiego Początki Nowogrodu Bobrzańskiego sięgają XIII wieku. Niewykluczone jednak, że miasto mogło powstać znacznie wcześniej, jeszcze za czasów panowania Bolesława Chrobrego. W późniejszych latach na lokalnych wzgórzach wzniesiono zamek oraz podgrodzie, gdzie wybudowano m.in. stojący do dziś Kościół św. Bartłomieja. Prężnie rozwijająca się okoliczna osada w 1238 roku uzyskała prawa miejskie i stanowiła samodzielne miasto. Rozbicia dzielnicowe sprawiły, że Nowogród podlegał początkowo pod księstwo głogowskie, ale w XVI w. znalazł się w granicach księstwa żagańskiego. Tak było do 1309 roku, natomiast w późniejszych latach stał się własnością rodów magnackich. Na przestrzeni wieków mieszkańcy miasta kilkakrotnie borykali się z pożarami, a nawet zarazą. W 1664 roku ewangelicka grupa mieszkańców w obawie przed Austriakami uciekła na drugi brzeg rzeki do nowo powstałych Krzystkowic. Krzystkowice uzyskały prawa miejskie w 1659 roku. Miasteczko o kształcie litery C przez lata służyło jako uzdrowisko. W 1827 r. odkryto źródła mineralne, które przyciągały wielu chętnych kuracjuszy. Ze względu na budowę kolei, źródła zanikły. Podczas II wojny światowej Krzystkowice służyły jako niemiecki obóz pracy niewolniczej, bowiem funkcjonowała tutaj fabryka materiałów wybuchowych. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/f4a6516062856b8e899467c0d38ad84a7fd1ea6b-7210e12.jpg" width="800" height="509" alt="Widok miasta około 1926 r. (Fot. Jan Długosz - This file comes from Polona Digital Library and is available under the digital ID https://polona.pl/item/chronik-der-propstei-naumburg-am-bober,OTU1MzM0NzI/4/)" title="f4a6516062856b8e899467c0d38ad84a7fd1ea6b-7210e12" /> Niestety, obie miejscowości utraciły swoje prawa miejskie po wojnie, co znacząco spowolniło ich rozwój. Dopiero lata 70. przyniosły powiew świeżości wraz z powstaniem Fabryki Domów oraz Zakładów Zbożowych. Dzisiaj Nowogród Bobrzański stale się rozwija i zmienia dla mieszkańców oraz przyjezdnych turystów. Obecne granice miasta obowiązują od niedawna, bo od 1988 roku. Powstało ono z połączenia dwóch miejscowości po obu brzegach Bobru – lewobrzeżnej wsi Krzystkowice oraz mniejszego, prawobrzeżnego Nowogrodu Bobrzańskiego. Każda z nich ma swoją własną, unikatową historię. Z czego słynie Nowogród Bobrzański? Piękne krajobrazy, sielankowy i kameralny charakter sprawiają, że Nowogród Bobrzański to idealne miejsce na odpoczynek od miejskiego zgiełku. Rzeka i liczne zbiorniki wodne na terenie gminy sprawdzą się idealnie na miły relaks przy wodzie. Co jakiś czas na Bobrze organizowane są spływy kajakowe dla amatorów sportów wodnych, którzy chcą sprawdzić swoje siły. Liczne szlaki piesze lub rowerowe zachęcają do aktywności i eksplorowania lokalnych atrakcji, m.in. powstałego na terenie starego młyna w okolicach Drągowiny wodospadu czy zapory wodnej w Krzywej. Podczas pieszych wędrówek po okolicznych lasach napotkamy wiele pomników przyrody. Przy większości miejsc ustawione zostały tablice informacyjne, aby móc zagłębić się w historię danego miejsca. Nowogrodzkie lasy skrywają również swoje tajemnice. Na powierzchni blisko 40 km2 znajdują się imponujące pod względem wielkości pozostałości niemieckiej fabryki materiałów wybuchowych. Kombinat DAG to mało popularny, jakże ważny skarb ziemi lubuskiej, w którym możemy zobaczyć, jak funkcjonowała ogromna machina przemysłu zbrojeniowego. Więcej o tym miejscu piszemy w dalszej części artykułu. Kombinat DAG Alfred Nobel Krzystkowice Powstanie fabryki datuje się na 1939 rok. Od samego początku projekt był traktowany jako ściśle tajny, dlatego otrzymał kryptonim „Ruuester”, czyli „Wiąz”. Dla przykrywki zakład wchodził w skład koncernu chemicznego IG Farben. Z powodu braku jakiejkolwiek dokumentacji ciężko jest określić jej dokładny profil produkcji i przeznaczenie. Nie ma jednak wątpliwości, że zbudowano tutaj samowystarczalne i bardzo dobrze strzeżone miasto, w którym znajdowały się mieszkania, własna sieć kolejowa, elektrociepłownia, a nawet oddziały straży pożarnej. Powstało z myślą o niezależności od innych zakładów. Na terenie istniała także filia obozu koncentracyjnego Gross Rosen. Więźniowie służyli jako przymusowa siła robocza fabryki. Podczas jej budowy brało udział około 20 tys. osób, z czego większość cudzoziemców m.in. z Belgii, Holandii, Jugosławii, ZSRR, Słowacji czy Polski. Postawiono tutaj 11 obozów, które zostały wyzwolone przez Armię Radziecką w 1945 roku. Niestety, większość unikatowych urządzeń została zdemontowana i wywieziona przed ofensywą armii radzieckiej, a po wojnie resztą zajęli się Rosjanie. Przez lata miejsce było dewastowane i odbiło się na nim znamię czasu. W czasie wojny prawdopodobnie znajdowało się tutaj ponad 500 budynków. Obecnie ostały się tylko pozostałości tej świetnie prosperującej machiny – opustoszałe i monumentalne konstrukcje betonowe czy ruiny. Zachowały się również części infrastruktury całego obiektu, sieć dróg oraz linii kolejowych czy podziemne tunele. Niektórzy mieszkańcy opowiadają legendy, że z Nowogrodu można było dzięki tunelom dostać się aż do Berlina. Aktualnie część terenu dostępna do zwiedzania przynależy do nadleśnictwa Krzystkowice. Wiele obiektów natomiast wchodzi w skład jednostki wojskowej oraz zakładu karnego w pobliskim Krzywańcu, które są niedostępne dla przyjezdnych. Jednak nadal można zobaczyć pozostałości po budynkach administracyjnych, mieszkalnych, laboratoryjnych czy produkcyjnych. Odwiedzających to miejsce turystów najbardziej intrygują ogromne silosy przykryte warstwą ziemi oraz system oczyszczania ścieków. Przypominamy jednak, by zachować szczególną ostrożność oraz zdrowy rozsądek podczas eksploracji tych rejonów miasta. Wiele budynków grozi zawalaniem. Mieszkańcy miasta postanowili lekko ułatwić zwiedzanie, stawiając znaki z odległości jaka nas dzieli od najbardziej rozpoznawalnych budowli. Na większości z nich powieszono także tablice informacyjne w języku polskim i niemieckim o historii danego budynku. Najlepszym sposobem na zwiedzanie dawnych terenów fabryki amunicji na terenie lasów w okolicach Nowogrodu Bobrzańskiego jest rower. W ramach ciekawostki dodajmy, że na terenie fabryki został częściowo kręcony film „Yuma” z Tomaszem Kotem i Jakubem Gierszałem w rolach głównych. „Siostrzany” zakład III Rzeszy znajduje się w Bydgoszczy – DAG Fabrik Bromberg. Kąpielisko w Nowogrodzie Bobrzańskim Pobyt w Nowogrodzie Bobrzańskim zainteresuje z pewnością nie tylko miłośników historii, ale również osoby chcące wypocząć w pięknych okolicznościach przyrody z zachwycającym widokiem na okolice. Wiosną i latem dużą popularnością mieszkańców i turystów przemierzających region cieszy się tamtejsze strzeżone kąpielisko „Baseny”. To doskonałe miejsce do kąpieli i plażowania. Ponadto osoby lubiące aktywność na świeżym powietrzu mogą też wypożyczyć kajaki lub rowery wodne, a najmłodsi – skorzystać ze zjeżdżalni wodnej oraz placu zabaw. Do dyspozycji odwiedzających są drewniane leżaki, wyznaczone ścieżki spacerowe, ławki i przebieralnie. W sezonie letnim na terenie „Basenów” działa kilka punktów gastronomicznych. Co ważne, kąpielisko znajduje się w bliskiej odległości od dworca kolejowego (ok. 10–12 minut pieszo), więc bez problemu dostaną się tutaj podróżni bez auta. Z kolei dla kierowców udostępniono bezpłatny parking, a dla posiadaczy kamperów przygotowano miejsca postojowe. Dodajmy, że wejście na kąpielisko jest całkowicie za darmo. Jak podkreślają mieszkańcy, „Baseny” potrafią zachwycić o każdej porze roku, nie tylko latem. Nic więc dziwnego, że to miejsce chętnie wybierane jako cel spacerów i wypoczynku. Gdzie zatrzymać się w Nowogrodzie Bobrzańskim? Niedaleko Nowogrodu znajduje się również piękny i odnowiony pałac w Bogaczowie, którego historia sięga aż XVI wieku. Raj dawnych arystokratów kusi dziś swoim urokiem lokalnych turystów i przyjezdnych. Ale nie zawsze tak było. Pałac na przestrzeni wieków wielokrotnie zmieniał właścicieli. W XVIII w. trafił w ręce rodziny Stachwitzów, znanej jako arystokratyczny ród śląski wywodzący się ze Strachowic pod Wrocławiem. Budynek był w ich posiadaniu do końca II wojny światowej. Po 1945 r. na terenie pałacu funkcjonowała szkoła średnia rachunkowości rolniczej wraz z internatem. Z kolei latach 70. i 80. znajdował się tutaj Dom Dziecka. Niestety, z czasem budynek zaczął popadać w ruinę. Pałac w Bogaczowie zyskał nowe życie, gdy opiekę nad nim przejął holenderski inwestor Reinder de Vries. To z jego inicjatywy barokowa posiadłość przemieniona została w hotel z restauracją i kilkoma salami z możliwością organizacji wielu przyjęć, konferencji i wystaw. Ponadto piękne widoki, które towarzyszą gościom na każdym kroku, pozwalają odpocząć od wielkomiejskiego zgiełku i cieszyć się małomiasteczkową atmosferą. Jak dojechać do Nowogrodu Bobrzańskiego? Ze względu na bliską odległość do Zielonej Góry, turyści odwiedzający Nowogród Bobrzański bez problemu dojadą na miejsce komunikacją publiczną. Zarówno podróż pociągiem (liniami POLREGIO), jak i autobusem PKS (w kierunku Nowogrodu, Żar i Lubska) trwa ok. pół godziny. Bilet kolejowy to koszt w granicach 5-7 złotych w jedną stronę. Natomiast za przejazd autobusem należy zapłacić ok. 10 zł. Nasz ekspert Filip Nowek Z wykształcenia dziennikarz, chociaż na co dzień zajmuje się komunikacją marketingową. Pasjonat podróżowania. Autor przewodników po europejskich krajach i ciekawostek o największych miastach świata. Prywatnie miłośnik tenisa i wypadów do kina.
Lubuskie – kraina winem płynąca. Co zobaczyć i czego spróbować w Zielonej Górze i okolicach?
Porośnięte krzewami winorośli wzgórza przypominające Toskanię. Historyczny system unikatowych piwnic winiarskich będący częścią Zielonogórskiego Szlaku Wina i Miodu. Rozległy park krajobrazowy wraz z ruinami XIX-wiecznego pałacu w Zatoniu. Lubuskie to miejsce, w którym ciężko się nudzić i łatwo zakochać.
W tym artykule: Podziemne piwnice winiarskie Obiad w Palmiarni Zatonie – park księżnej Doroty de Talleyrand-Périgord 900 lat historii lubuskiego winiarstwa Rodzinna winnica w Sulechowie Ślady kultury winiarskiej można odnaleźć w Zielonej Górze niemalże na każdym kroku, choć często są one niezauważalne na pierwszy rzut oka. Tak jest właśnie w przypadku piwnic winiarskich znajdujących się w podziemiach zabytkowych kamienic, od których zaczynam zwiedzanie miasta. Podziemne piwnice winiarskie Podziemia, na co dzień niedostępne dla turystów, można odwiedzić za darmo w ramach organizowanego corocznie, na przełomie kwietnia i maja Lubuskiego Festiwalu Otwartych Piwnic i Winnic. Ja wykupuję dodatkowo pakiet degustacyjny wina. Wraz z Mariuszem, który będzie moim przewodnikiem po tej winnej krainie przez najbliższe 2 dni, zwiedzamy dziś 3 z kilkunastu piwnic. Tu prezentują swe wyroby 32 lubuskie winnice. Będzie też można posłuchać specjalnie organizowanych koncertów czy pogadanek na temat historii winiarstwa tego regionu. – To właśnie w tych piwnicach, liczących sobie nawet aż kilkaset lat, winiarze trzymali niegdyś beczki i butelki z drogocennym trunkiem. Podziemia zachowały się w różnym stanie, niektóre zostały podzielone na lokatorskie komórki, inne zniszczone i zagruzowane są zupełnie niedostępne, a jeszcze inne jak te, które goszczą nas dzisiaj, wciąż zachwycają architekturą i unikalnym mikroklimatem. To one tworzą drugie, podziemne miasto – tłumaczy Mariusz. Słucham go z ogromnym zaciekawieniem, delektując się kieliszkiem Pinot Noir i rozglądając z podziwem po kilkudziesięciometrowym, ceglanym wnętrzu o charakterystycznym łukowym sklepieniu. To świadectwo dawnej potęgi zielonogórskiego winiarstwa. Obiad w Palmiarni Późnym popołudniem mój przewodnik zabiera mnie na spacer po zielonogórskiej starówce. Jej elegancka zabudowa, choć usytuowana na parcelach wytyczonych jeszcze w średniowieczu, w dużej mierze pochodzi z przełomu XIX i XX. – A to na skutek pożarów, które wielokrotnie trawiły miasto, zwłaszcza w XVII w. – tłumaczy Mariusz. Urokliwymi uliczkami starówki, docieramy do Palmiarni, największej restauracji w Zielonej Górze, znajdującej się na Wzgórzu Winnym. Jest ono jedyną w Polsce winnicą usytuowaną w centrum miasta. – Przed laty winnica należała do Friedricha Augusta Gremplera, który w 1818 roku wybudował tu niewielki domek. W latach 60. XX w. do domku dobudowano małą palmiarnię, we wnętrzu której działała, wspominana do dziś z sentymentem przez starszych mieszkańców miasta, kawiarnia. Palmiarnia doczekała się ostatecznie aż pięciu modernizacji, stawała się coraz większa i wyższa. Dziś może poszczycić się około 150 gatunkami egzotycznych roślin, w tym najprawdopodobniej największym w Polsce daktylowcem kanaryjskim – opowiada mi historię tego miejsca Mariusz. To właśnie pod koroną tego daktylowca jemy dziś późny lunch. Po posiłku wchodzimy na najwyższy taras widokowy, znajdujący się pod samym dachem palmiarni. Jest tu gorąco i duszno, ale zupełnie mnie to nie zniechęca. Spędzam tam dobrą chwilę podziwiając z góry panoramę miasta i krzewy winorośli porastające zbocza wzgórza. Przed wyjściem wstępujemy jeszcze na moment do piwniczki winiarskiej znajdującej się pod samym budynkiem Palmiarni. Tu można kupić wyroby z okolicznych winnic. I o ile piwnice winiarskie pod kamienicami miasta pamiętają jeszcze zamierzchłe czasy, to ta została wybudowana zaledwie 5 lat temu, w 2018 roku. Jest więc póki co najmłodszą piwnicą w mieście. Zatonie – park księżnej Doroty de Talleyrand-Périgord Następnego dnia jedziemy do oddalonego o około 10 km od Zielonej Góry Zatonia. Znajdujący się tu Park Książęcy to jedno z ulubionych miejsc spacerowych zielonogórzan. – Nie ma w tym nic dziwnego. Spacer odnowionymi alejkami po 52-hektarowym parku krajobrazowym czy odpoczynek w cieniu kilkusetletnich drzew gwarantują poprawę nastroju. A i czworonogi są tu mile widziane – mówi Mariusz. Po parku oprowadza nas przewodniczka, przebrana za księżnę Dorotę de Talleyrand-Périgord, najbardziej znaną postać związaną z tym miejscem. – Historia parku w Zatoniu sięga XVII wieku. To wtedy powstał barokowy dwór, wzniesiony przez Baltazara von Unruh. I też prawdopodobnie wtedy wokół rezydencji zaczęto pierwsze nasadzenia – zaczyna swoją opowieść przewodniczka. – Jednak to urodzona w 1793 roku w Berlinie księżna żegańska Dorota de Talleyrand-Périgord, filantropka, mecenaska kultury, a także polityk, która odegrała znaczącą rolę podczas kongresu wiedeńskiego, przyczyniła się najbardziej do rozwoju tego miejsca. Sprowadziła się do Zatonia około 1840 r. To z jej inicjatywy w 1842 roku dokonano przebudowy dworu, przekształcając go w klasycystyczny pałac. W tym czasie wzniesiono również oranżerię oraz cieplarnię i założono okalający pałac park krajobrazowy w formie w jakiej znamy go dzisiaj – mówi przewodniczka. Idąc urokliwymi alejkami porośniętymi bujną roślinnością, dochodzimy do pałacu, który został spalony w 1945 r. przez wojska radzieckie. Mimo że budowla, udostępniona zwiedzającym w 2018 roku pozostaje w postaci trwałej ruiny, to nadal nosi ślady dawnej świetności. Przechadzamy się po parterze budynku. Wyobrażam sobie jak musiały wyglądać niegdyś te wnętrza, które gościły wiele znakomitości, takich jak król pruski, car rosyjski, kompozytor Franciszek Liszt, czy pisarz Wiktor Hugo. Powoli goni nas czas. Z nieukrywaną niechęcią opuszczam tę oazę zieleni i spokoju. 900 lat historii lubuskiego winiarstwa Moje pragnienie zgłębienie historii winiarstwa w lubuskim prowadzi nas do Lubuskiego Centrum Winiarstwa w Zaborze. Budynek centrum, gdzie mieści się min. muzeum wina, zbudowano u stóp wzgórza, na którym rozciąga się 33-hektarowa winnica samorządowa. – Szacuje się, że historia lubuskiego winiarstwa sięga XII w., kiedy pierwsze krzewy winorośli sprowadzili tu osadnicy z Flandrii. Obecnie w regionie zarejestrowanych jest 45 producentów wina, uprawiających około 100 hektarów winnic – mówi Mariusz. Podczas nieśpiesznej przechadzki pomiędzy równo posadzonymi rzędami krzewów, Mariusz tłumaczy mi, dlaczego to akurat te tereny stały się polską Toskanią. – Zielona Góra położona jest pomiędzy dwoma rzekami, Odrą i jej dopływem, Bobrem. Rzeki zatrzymują ciepłe powietrze napływające z południa Europy. Rzadko mamy tu przymrozki majowe. A piaszczyste gleby, 5–6 klasy, absorbujące ciepło, ogrzewają systemy korzenne we wrześniu i październiku, kiedy noce są już naprawdę zimne. Jednocześnie gleby te są na tyle luźne, że pozwalają przebić się systemowi korzennemu winorośli kilkanaście metrów w dół, do pokładów iłu lub gliny, będących rezerwuarem wody. Dzięki temu winorośl rzadko wymaga nawadniania – opowiada. Na koniec wizyty udajemy się do pomieszczenia, gdzie znajduje się odszypułkowarka oraz prasy do winogron. Winiarze mogą korzystać z nich za darmo. Jedyny warunek jest taki, że muszą zostawić po sobie idealny porządek! Rodzinna winnica w Sulechowie Wieczorem, Mariusz zabiera mnie na kolację i degustację wina do założonej w 2007 r., 5,5-hektarowej Winnicy Mozów w Sulechowie. Zanim zasiądziemy do posiłku, zwiedzamy jeszcze nowo wybudowaną piwniczkę i przechadzamy się pomiędzy krzewami winorośli. Wieczorna rosa mieni się w promieniach zachodzącego słońca, a niebo płonie feerią barw. Magda Kucuń, córka właścicieli podając do stołu, opowiada historię rodzinnego biznesu. To jej tata, zainspirowany tym co zobaczył na południu Europy, wpadł na pomysł założenia winnicy. Reszta rodziny podeszła do pomysłu bardzo sceptycznie. Po kilkunastu latach musieli jednak przyznać tacie rację. W winnicy nie tylko skosztujemy win produkowanych z takich odmian jak Souvignier Gris, Chardonnay, Léon millot czy Pinot Gris, ale także serów własnoręcznie robionych przez nestora rodu. Można tu także wynająć nocleg. Jedząc pyszną kolację, z podziwem słucham opowieści Magdy o trudach, które napotykali, o poświęceniu, ciężkiej pracy, ale i ogromnej miłości do winiarstwa. Być może już za kilkanaście lat polskie wina wytrawne i półwytrawne będą się cieszyć światową renomą? Z żalem opuszczam Zieloną Górę, ale już wiem, że na pewno tu wrócę. Czeka tu na mnie jeszcze multum atrakcji. Chociażby spacer szlakiem bachusikowym w poszukiwaniu zabawnych figurek (jest ich już ponoć ponad 60!) przedstawiających Bachusa, rzymskiego boga winnej latorośli i wina, które przycupnęły tu i ówdzie na zielonogórskiej starówce. Jest też Winobranie, święto Beaujolais Nouveau i dziesiątki kilometrów tras rowerowych, przecinających ogromne obszary leśne. Gdy siedzę w samolocie, czekając aż maszyna zacznie kołować, przychodzi mi na myśl bardzo adekwatne powiedzenie: „Cudze chwalicie, swego nie znacie”. Ja wracam do domu zauroczona Zieloną Górą i jej okolicami.
Park Książęcy Zatonie. Dawny majątek księżnej żagańskiej, który stał się perłą Lubuskiego
Park Książęcy Zatonie to jedno z najpopularniejszych miejsc spacerów w Zielonej Górze. Wyjątkowy klimat i ciekawa historia tego miejsca każdego roku przyciąga coraz więcej turystów.
W tym artykule: Historia Pałacu w Zatoniu Co czeka na zwiedzających Park w Zatoniu? Godziny otwarcia Parku w Zatoniu Park Zatonie – jak dojechać? Zielona Góra coraz chętniej odwiedzana jest przez turystów z całego kraju. Stolica województwa lubuskiego kusi nie tylko bogatą historią, ale także wysokiej jakości winami oraz masą atrakcji. To właśnie tutaj znajduje się słynny Park Książęcy Zatonie, który głosami internautów triumfował w plebiscycie Travelera „Cuda Polski 2023”. Historia Pałacu w Zatoniu Na odwiedzających Park Książęcy Zatonie, oprócz pięknej przyrody, czekają przede wszystkim ruiny barokowego zamku z XVII wieku. Mimo że budowla jest dziś jedynie pustą skorupą, a z okien pozostały prostokąty, przez które hula wiatr, pałac wciąż potrafi zachwycić. Pomiędzy murami przesuwają się zwiedzający, którzy, unosząc głowy, próbują wychwycić echa życia, jakie niegdyś się tu toczyło. A działo się tu niemało. Pałac w Zatoniu powstał w 1689 roku – najpierw w barokowym stylu – by po ponad 150 latach przerodzić się w budynek klasycystyczny. Wówczas też rezydująca tu księżna żagańska Dorota Talleyrand-Périgord zleciła prace nad utworzeniem wokół pałacu Parku Książęcego. Mieszkająca wcześniej w Paryżu bywalczyni salonów, miłośniczka i mecenaska sztuki, ściągała do Zatonia znakomitych artystów epoki. Po salach pałacu wędrowali m.in. architekt krajobrazu Peter Lenné czy kompozytor i pianista Franciszek Liszt. Rozbudowę parku kontynuował później syn księżnej. Okazały budynek nie przetrwał jednak II wojny światowej – spalili go Rosjanie. Niszczejący majątek przed całkowitym unicestwieniem uratowała jednak szeroko zakrojona modernizacja rozpoczęta – w dużej mierze dzięki unijnemu dofinansowaniu – w 2018 roku. Nie zdecydowano się jednak na trudną w realizację odbudowę pałacu, lecz zabezpieczono jego ruiny i udostępniono je zwiedzającym. Większym zmianom uległ ogromny – 52-hektarowy – Park Książęcy Zatonie. Odnowiono alejki i zrekonstruowano przypałacową oranżerię pochodzącą z 1871 roku. Pod okiem konserwatora zabytków odtworzono niemal wszystkie detale architektoniczne i przywrócono pierwotny wystrój wnętrza, nawiązujący zgodnie z ówczesną modą do kultury antycznej. Dziś w oranżerii można wypić kawę lub zjeść coś słodkiego, działa tu bowiem kawiarnia. Co czeka na zwiedzających Park w Zatoniu? Istotą tego miejsca jest jednak ruch. Prawdziwą przyjemnością jest spacer po alejkach parku. To dla niego zjeżdżają tu mieszkańcy nieodległej Zielonej Góry, spędzając całe godziny na błąkaniu się pomiędzy soczystą zielenią, połaciami czosnku niedźwiedziego, który stał się jednym z symboli pałacowego założenia, przesiadywaniu na ławkach czy wreszcie podziwianiu okolicy z postawionej na szczycie kopca we wschodniej części parku Altany Różanej (zwanej też Świątynią Różaną). To najlepszy punkt widokowy, z którego można patrzeć na łąkę Joanny i ruiny pałacu. W sezonie kuszą też organizowane licznie koncerty, wernisaże, a nawet sesje jogi w plenerze. Nazywane jest „małym Krakowem”. Historia tego niezwykłego miasta sięga ponad 6000 lat wstecz Przez wielu nazywane jest „małym Krakowem” lub „Miastem Szkła”. Krosno, bo o nim mowa, zachwyca mieszkańców i turystów niepowtarzalnym klimatem oraz piękną starówką. Godziny otwarcia Parku w Zatoniu Teren otwarty jest przez całą dobę, a wstęp bezpłatny. Dlatego bez trudu można się więc zdrzemnąć na parkowej trawie i zostać do zmierzchu, czekając, aż barwna iluminacja oświetli ruiny pałacu. Park Zatonie – jak dojechać? Pałac połączony jest z Zieloną Górą asfaltową ścieżką rowerową – niespełna 11-kilometrowy trakt da się pokonać w pół godziny, czyniąc z wizyty w Zatoniu jednodniową wycieczkę. Osoby korzystająca z komunikacji miejskiej dojadą do Parku Książęcego autobusem numer linii 30 z Dworca Głównego. Przystanek docelowy to „Zatonie Parkowa”. Podróż trwa ok. 40 minut. Aktualny rozkład jazdy sprawdzisz tutaj. Podróżni poruszający się autem (droga wojewódzka nr 283) do dyspozycji mają cztery aż parkingi w odległości od 30 do 1500 metrów od parku.
Zielona Góra – atrakcje. Co warto zobaczyć w polskiej stolicy wina?
Zielona Góra – podobnie jak i jej okolice – słynie z upraw i produkcji winnych trunków. Nieprzypadkowo zatem bywa nazywana polską stolicą wina. Z czego jeszcze znane jest największe miasto województwa lubuskiego? Poznaj najpopularniejsze atrakcje Zielonej Góry.
W tym artykule: Najważniejsze informacje o Zielonej Górze Z czego słynie Zielona Góra? Co warto zobaczyć w Zielonej Górze? Atrakcje Zielonej Góry Ciekawostki o Zielonej Górze Planując weekendowy city break turyści znad Wisły najczęściej rozważają wyjazd do Warszawy, Krakowa lub Wrocławia. Zapominając przy tym o zachodniej Polsce, która także skrywa wiele atrakcji i cennych zabytków. Przykładem może być Zielona Góra, czyli największe miasto województwa lubuskiego, a zarazem jedna z dwóch jego stolic. Aby zachęcić do odwiedzenia tej części naszego kraju, przedstawiamy najciekawsze atrakcje Zielonej Góry, które są znakiem rozpoznawczym tego miasta. Na liście między innymi wyróżniony w plebiscycie magazynu National Geographic Traveler „Cuda Polski 2023” Park Książęcy Zatonie. Najważniejsze informacje o Zielonej Górze Położona w zachodniej Polsce Zielona Góra to największe miasto i jedna z dwóch (obok Gorzowa Wielkopolskiego) stolica województwa lubuskiego. Pod względem zajmowanej powierzchni (278,3 km kw) zajmuje szóste miejsce w kraju, ustępując jedynie Warszawie, Krakowowi, Szczecinowi, Łodzi oraz Wrocławiowi. Jeśli uwzględnimy liczbę mieszkańców, Zielona Góra plasuje się dopiero w trzeciej dziesiątce. Według aktualnych danych, stolicę Lubuskiego zamieszkuje ponad 140 tys. osób. Badania archeologów i historyków wykazały, że pierwsze osady o typowo rolniczym charakterze zostały założone na terenach dzisiejszej Zielonej Góry najprawdopodobniej w X wieku. Za czasów rządów księcia Henryka Brodatego miasto zaczęła zasiedlać nowo przybyła ludność, która pracowała przed wszystkim przy wyrobie tkanin wełnianych. W 1323 roku Zielona Góra, decyzją Henryka IV Wiernego, otrzymała pełne prawa miejskie. Miasto przez wieki było mocno związane z sąsiadującym Dolnym Śląskiem i niewiele miało wspólne z ziemią lubuską, o czym świadczy chociażby obecny herb Zielonej Góry, na którym znajdziemy czarnego orła na żółtym tle, oznaczającego historyczną przynależność miasta do Śląska. W 2022 r. władze i mieszkańcy Zielonej Góry obchodzili 800-lecie powstania miasta i 700-lecie uzyskania praw miejskich Z czego słynie Zielona Góra? Zielona Góra nieprzypadkowo została okrzyknięta polską stolicą wina, bowiem to właśnie w tym regionie powstają najlepsze winne trunki w kraju. Tradycja winiarska w Winnym Grodzie, jak kiedyś nazywane było miasto, sięgają XI wieku, gdy do Lubuskiego przybyli doświadczeni w uprawie winnej latorośli osadnicy z Niemiec. Na przestrzeni lat na terenie miasta i jego bliskich okolic powstało wiele wytwórni win, w tym między innymi słynne zakłady Gremplera. Najbardziej popularna z nich założona została w 1826 roku. Była to pierwsza w Niemczech wytwórnia wina musującego, która po II wojnie światowej zastąpiona zostałą Lubuską Wytwórnią Win. Co roku, w pierwszej połowie września, w stolicy woj. lubuskiego odbywa się największe święto wina w Polsce, czyli Winobranie, znane także jako Dni Zielonej Góry. Wydarzenie trwa dziewięć dni, podczas których mieszkańcy i turyści mogą zapoznać się z lokalną kulturę, zasmakować regionalnych potrwa i, co najważniejsze, najlepszych winnych trunków. Atrakcje Zielonej Góry nie ograniczają się jednak wyłącznie do winnic. Podczas pobytu w największym mieście Lubuskiego nie sposób nie odwiedzić miejscowego stadionu żużlowego, gdzie na co dzień trenują zawodnicy Falubazu. To jeden z najbardziej utytułowanych polskich klubów, który w swoim dorobku ma aż siedem tytułów drużynowego mistrza kraju. Co warto zobaczyć w Zielonej Górze? Palmiarnia i Park Winny Muzeum Ziemi Lubuskiej Park Książęcy Zatonie Dolina Gęśnika Planetarium Wenus Nazywane jest „małym Krakowem”. Historia tego niezwykłego miasta sięga ponad 6000 lat wstecz Przez wielu nazywane jest „małym Krakowem” lub „Miastem Szkła”. Krosno, bo o nim mowa, zachwyca mieszkańców i turystów niepowtarzalnym klimatem oraz piękną starówką. Atrakcje Zielonej Góry Palmiarnia i Park Winny Ważnym punktem na mapie Zielonej Góry – oprócz Starego Rynku z malowniczymi kamienicami i klimatycznymi uliczkami – jest zlokalizowany w niemal samym centrum miasta Park Winny. Na terenie obiektu znajduje się nie tylko pokazowa winnica czy labirynt, ale także palmiarnia. Odwiedzający mogą na miejscu podziwiać jedną z najwyższych palm w Polsce oraz wiele innych egzotycznych gatunków roślin. W pobliżu ulokowana jest również kawiarnia, restauracja i kilka tarasów widokowych. Muzeum Ziemi Lubuskiej Muzeum Ziemi Lubuskiej uchodzi za jedno z najstarszych tego typu obiektów w tej części Polski. Jego początki sięgają lat 20. minionego wieku. Do najcenniejszych eksponatów MZL należą m.in. obraz „Dziewczynka ze słonecznikami”, dokument cesarza Leopolda I dla cechu rzeźników Zielonej Góry, Ikona Narodziny Matki Boskiej czy rzeźby Marii z Dzieciątkiem i Św. Barbary. Park Książęcy Zatonie Park w Zatoniu to jeden z laureatów wakacyjnego plebiscytu Travelera „Cuda Polski 2023”. Znajduje się tutaj wiele pomników przyrody i tajemniczych zakamarków, ulokowanych w rewitalizowanych ruinach pałacu z XVII wieku. Dolina Gęśnika Chętnie odwiedzana przez zielonogórzan jest niezwykle malownicza Dolina Gęśnika. Znajdą tu coś dla siebie zarówno miłośnicy aktywnego spędzania czasu na łonie natury, jak i rodziny dziećmi. Do dyspozycji mieszkańców i turystów są urokliwe alejki, piaszczyste plaże, place zbaw, plenerowa siłownia czy wybieg dla psów. Planetarium Wenus Co można polecić turystom zwiedzającym Zieloną Górę? Z pewnością Planetarium Wenus, które – jak podaje oficjalna strona Vist ZIelona Góra – jest prawdopodobnie jednym z zaledwie trzech obiektów na świecie, gdzie pozycja kopuły zmienia swoje położenie w trakcie projekcji. Ciekawostki o Zielonej Górze Z Zielonej Góry bliżej jest do Berlina (160 km) czy czeskiej Pragi (290 km) niż do oddalonej o ponad 400 km Warszawy. Zielona Góra, w czasach przynależności do Niemiec, nosiła nazwę Grünberg. Zielonogórski Stary Rynek wraz z deptakiem tworzą jeden z najdłuższych ciągów spacerowych w Polsce Patronem Zielonej Góry jest św. Urban, opiekun winiarzy. Zielona Góra od lat uchodzi za jedno z najszczęśliwszych polskich miast. W rankingu przygotowanym przez serwis Otodom.pl we współpracy z ThinCo.pl, Politykainsight.pl, SWPS Innowacje i pracownią badawczą IQS za 2023 rok, stolica województwa lubuskiego znalazła się na szczycie zestwienia. Źródło: Vist Zielona Góra Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
Najstarsze wino na świecie powstało ponad 7 tys. lat temu. Do dziś w muzeum jest butelka sprzed 1700 lat
Sfermentowany sok z winogron ludzie piją od epoki kamiennej. Najstarsze wino na świecie prawdopodobnie powstało na terenach dzisiejszej Gruzji i Iranu.
W tym artykule: Gdzie odkryto najstarsze wino na świecie? Kto pierwszy produkował wino na skalę masową? Najstarsze wino gronowe w Chinach Najstarsze wino do picia Gdzie rośnie najstarszy krzew winny? Najstarsze wino w Polsce Skąd się wzięły winnice w Zielonej Górze? Gdzie powstały szklane kieliszki do wina? Alkohol był jedną z najpowszechniejszych i najchętniej używanych substancji w historii, a być może nawet prehistorii. Wiele wskazuje na to, że ludzie pili go znacznie wcześniej, niż wynaleźli pismo. Gdzie odkryto najstarsze wino na świecie? Według niektórych badań Chińczycy wytwarzali wino z ryżu, miodu i owoców już 9 tys. lat temu. W górach Kaukazu na terenie współczesnej Gruzji i w Zagros w Iranie winogrona były jednym z pierwszych owoców, które ludzie nauczyli się sadzić. Wino powstało tam już 7,4 tys. lat temu, a więc w epoce kamienia. Archeolog Patrick McGovern wraz z zespołem znalazł w Iranie ślady wina z 5400 roku p.n.e. To najstarsze wino na świecie, jeśli weźmiemy pod uwagę trunek z fermentowanych winogron. Najstarsze wino europejskie powstało natomiast ok. 4300 r. p.n.e. Jego ślady odnaleziono w neolitycznej osadzie w Dikili Tash w północnej Grecji. Kto pierwszy produkował wino na skalę masową? Ponieważ klimat i ziemia greckich wysp oraz kontynentalnej Hellady stwarzały idealne warunki dla winorośli, uprawy rozwinęły się tam gwałtownie w VII w. p.n.e. Grecy jako pierwsi zaczęli produkować wino na ogromną skalę i podchodzili do tego z naukowym zacięciem. „Prace i dni” Hezjoda, pierwszy w historii kalendarz rolniczy, zdradzał, kiedy i jak przycinać winorośl, kiedy zbierać grona oraz jak je wyciskać. Rusz szlakiem wina! Podpowiadamy, które miejsca warto zobaczyć Enoturystyka, czyli podróżowanie winnymi szlakami, to już swego rodzaju fenomen – i to nie tylko wśród smakoszy wina. Greccy winiarze udoskonalili też metody uprawy. W winnicach pojawiły się kratownice, zaczęto stosować palikowanie. Te usprawnienia pozwoliły zasadzić więcej krzewów na tym samym obszarze, zwiększając plony i czyniąc zbiór łatwiejszym. Ponieważ uprawa winorośli przynosiła zyski 20-krotnie wyższe niż uprawa zbóż, wino szybko stało się towarem handlowym i najważniejszym produktem eksportowym Grecji. Doprowadziło to do sytuacji, gdy zboże trzeba było sprowadzać z zagranicy. Najstarsze wino gronowe w Chinach Wazę o sprzed 3 tys. lat wykopano w chińskiej prowincji Shaanxi w 2012 roku. Wazę znaleziono w grobowcu arystokraty z okresu zachodniej dynastii Zhou, panującej w latach 1046–771 p.n.e. Według naukowców wiele wskazuje na to, że trunek to mityczne wino Qiti, którym raczono się podczas państwowych i religijnych ceremonii. Jak przekonuje szef wykopalisk Liu Jun, wiele wskazuje na to, że w środku wazy znajduje się najstarsze wino, jakie kiedykolwiek znaleziono na terenie Chin. Świadczyć ma o tym m.in. znaleziona razem z wazą inskrypcja polecająca picie go z umiarem. Odkrycie jest dowodem na to, że alkohol z winogron nie trafił do Chin z krajów śródziemnomorskich, a ma rodzime pochodzenie. Najstarsze wino do picia Najstarsze zachowane wino gronowe na świecie nosi nazwę Römerwein von Speyer. Zostało zabutelkowane ok. 325 r. n.e. Ma więc prawie 1700 lat. Odkryto je podczas wykopalisk w 1867 r., w pobliżu niemieckiego miasta Spira. Dziś ta butelka wina znajduje się w Muzeum Historycznego Palatynatu. Nie wiadomo jednak, czy zawarty w niej trunek nadawałby się do picia. Najstarszym winem do picia może być natomiast Steinwein z 1540 r. Wyprodukowano go w winnicy Würzburger Stein, znajdującej się w niemieckiej Frankonii. W 1961 r. odbyła się degustacja jednej z 420-letnich butelek. Steinwein nadawał się do picia tylko przez kilka chwil. Potem utlenił się i zmienił w ocet winny. W 2010 r. Dominique Demarville, szef piwnicy domu szampana Veuve Clicquot, spróbował szampana sprzed 170 lat. Ponoć był słodki i świeży, choć niektórzy testerzy określili zapach w pierwszej chwili jako „mokre włosy”. Musujące wino odnaleziono we wraku na dnie Morza Bałtyckiego. Gdzie rośnie najstarszy krzew winny? Największą atrakcją słoweńskiego miasta Maribor jest krzew szczepu modra kavčina. To najstarszy na świecie żywy krzew winorośli. Ma aż 400 lat. Rośnie na fasadzie domu, w którym znajduje się małe muzeum, chroniony metalowym płotem. Pod koniec września w Mariborze odbywa się Festiwal Starej Winorośli, podczas którego odbywa się ma miejsce uroczyste winobranie. 35–55 kg fioletowych owoców zamienia się w 100 buteleczek wina, które trafiają do znamienitych gości odwiedzających Słowenię. Najstarsze wino w Polsce Choć uprawa winorośli w Polsce kojarzy się z Ziemią Lubuską, pierwsze winnice powstały pod Krakowem. Wino produkowano tam już w X wieku. Początkowo głównie dla potrzeb liturgii chrześcijańskiej. Zresztą pierwsze sadzonki winorośli trafiły do Polski prawdopodobnie z Czech, podobnie jak chrześcijaństwo. Od XI wieku wino produkowali mnisi z opactwa benedyktynów w Tyńcu. W tym czasie rozpoczęła się też hodowla winorośli na Podkarpaciu. Skąd się wzięły winnice w Zielonej Górze? Legenda głosi, że po zamordowaniu Bachusa przez tytanów bogini Pallas Atena jego krwią pokropiła tereny przyszłych regionów winiarskich. Jedna z kropli spadła na Grünberg (Zieloną Górę), co zapoczątkowało uprawy win na tym terenie. Bardziej historyczne źródła wskazują na rok 1150. To wtedy w rejonie Zielonej Góry miały się pojawić sadzonki winorośli, przywiezione przez osadników z Flandrii. Zawodny klimat sprawiał jednak, że czasem krzewy przemarzały lub brakowało dni słonecznych, by grona nabrały słodyczy. Mawiano wtedy, iż to napój specjalnie cierpki, gdyż przeznaczony jest do dziczyzny. Jedna z legend mówi, że w Zielonej Górze niepotrzebny był kat. Wystarczył wyrok śmierci i dzban wina, które należało wlać skazanemu do gardła i przywiązać go na noc. Do rana kwaśne wino przeżerało nieszczęśnikowi żołądek. Gdzie powstały szklane kieliszki do wina? Grecy pili wino z płytkich czarek z dwoma uchwytami na niskiej nóżce (cylix). Czasem podawano je też w większych naczyniach (kantharos) lub specjalnych rogach do wina (rhyton). Najwyższe warstwy piły z naczyń srebrnych i złotych, pozostali z ceramicznych, zdobionych motywami dionizyjskimi. W użyciu były skóry dyni, a nawet zwierzęce rogi. W 50 r. n.e. Pliniusz Starszy zachęcał do picia z naczyń wykonanych ze złota czy srebra. Pomorze Zachodnie wraca na „musującą" mapę Europy. Pierwsze wina musujące powstały we Francji w XVIII wieku. Tradycja produkcji win z bąbelkami na Pomorzu Zachodnim jest znacznie młodsza. Klimat i jakość gleb sprawiają jednak, że ta częś.. W tamtym czasie możliwe było już wytworzenie szklanych kielichów, które były znacznie droższe niż te wykonane z metali szlachetnych. Zdaniem Pliniusza jako pierwsi szkło wytopili feniccy kupcy przypadkowo w ognisku na plaży. Najstarsze ślady produkcji i użytkowania szkła pochodzące z 3400 roku p.n.e. archeolodzy odnaleźli w Mezopotamii i Egipcie. Natomiast najstarsze znane kielichy szklane datuje się na 400 rok p.n.e. Gdy produkcja szkła dotarła do Rzymu, była rozwijana i udoskonalana. Zaczęto wytapiać szkło przezroczyste, w jego produkcji wyspecjalizowała się w średniowieczu Wenecja. Tak dobrej jakości szkła nie udało się uzyskać w innych częściach Europy, więc próbowano wykraść tę technologię. Z tego względu w XIII wieku przeniesiono produkcję szkła z Wenecji na wyspę Murano, gdzie tajemnica mogła być lepiej strzeżona. Źródła: archiwum NG, Lubiewino.com.
Kanadyjczycy odkryli w Polsce złoża srebra. Mogą być warte miliardy
Złoża zostały odkryte około 2 kilometry pod ziemią w okolicach Nowej Soli i Zielonej Góry przez Kanadyjczyków, ale swoje plany wobec nich mają również Polacy.
Okrycie to może być źródłem bardzo dużych przychodów – zarówno dla regionu, jak i całego kraju.”Wartość tego, co się tam pod ziemią znajduje, to 60 miliardów dolarów” – powiedział Stanisław Speczik, dyrektor generalny Miedzi Copper Corp. Oznaczałoby to ponad miliard złotych rocznie więcej w budżecie i aż 8600 miejsc pracy na kolejnych kilkadziesiąt lat. Budowa kopalni ma ruszyć w 2024 lub 2025 roku. Złoża srebra i miedzi odkryła kanadyjska firma, która również chce zbudować kopalnię, jednak przedsięwzięcie stoi pod znakiem zapytania, gdyż nie wiadomo, czy zagraniczny inwestor dostanie od polskich władz pozwolenie. “Od lat się mówi, że byłaby to konkurencja dla KGHM-u Polskiej Miedzi. Wiadomo, że chodzi o dostęp do poważnych zasobów surowcowych” – powiedział Jerzy Dudała z portalu gospodarczego WNP. “Kasa nie pójdzie za żaden ocean dlatego, że takie jest polskie prawo. Wszystkie złoża są własnością państwa. Myśmy to złoże odkryli, udokumentowali, ale to złoże jest własnością państwa. My dostajemy jedynie koncesję na wydobycie” – wyjaśnił Stanisław Speczik. “Kto je [surowce – przyp.red.] będzie wydobywał, to chyba dla nas ma drugorzędne znaczenie, dlatego że podatki dla kopalni są gigantyczne. (...) Polska będzie miała gigantyczne korzyści i zyski” – powiedział były prezydent Nowej Soli, a aktualnie senator niezależny Wadim Tyszkiewicz. Z jednej strony sprawa toczy się o to, kto ma zarabiać na zbudowaniu kopalni, z drugiej jednak chodzi o środowisko naturalne i przyszłość osób zamieszkujących te tereny. Przy tak dużych inwestycjach, które ingerują w prawa zastane, należy przede wszystkim uwzględniać dobro mieszkańców. Kopalnia srebra i miedzi nie jest pierwszą planowaną inwestycją tego typu w województwie lubuskim. PGE szykowała się tutaj do wydobycia węgla niedaleko granicy z Niemcami, jednak wiązało się to z przesiedleniami, które zostały głośno oprotestowane przez mieszkańców, w efekcie czego inwestycja nie doszła do skutku. “Wiemy, co się działo na obszarze Gubin-Brody, gdy zaplanowaliśmy budowę kompleksu energetycznego, natomiast jeśli chodzi o wydobycie miedzi w regionie lubuskim, jest zgoda wszystkich samorządów” – zapewniła marszałek województwa lubuskiego Elżbieta Polak. Inwestor gwarantuje, że w tym przypadku nie będzie mowy o przesiedleniu mieszkańców. “Nowoczesna kopalnia nie będzie miała wpływu na ekologię czy środowisko naturalne, jak kopalnia, chociażby, węgla brunatnego. To zupełnie coś innego” – powiedział Tyszkiewicz. Katarzyna Grzelak
Za nami zielonogórski Festiwal Podróżników National Geographic. Będą z tego kolejne podróże!
Fascynujące opowieści, spotkania, które dodają odwagi i tłumy, naprawdę tłumy. Tak było podczas Festiwalu Podróżników National Geographic w Zielonej Górze (24.06.). Zobaczcie, dlaczego warto uczestniczyć w takich wydarzeniach.
ZOBACZ ZDJĘCIA Z FESTIWALU PODRÓŻNIKÓW W ZIELONEJ GÓRZE >>> Jest pierwszy dzień wakacji, jeden z najdłuższych dni w roku. Na zielonogórskim rynku nieopodal ratusza staje biały namiot National Geographic, w którym za chwilę będzie można usłyszeć opowieści z najdalszych zakamarków świata. Coś wisi w powietrzu, jakaś obietnica przygody. - Lecimy na tę Martynikę! – słyszę czyjś szept za plecami. Ton jest stanowczy, jakby właśnie zapadła życiowa decyzja, jakby w końcu, po tygodniach wątpliwości, ktoś zobaczył ważną dla siebie sprawę dużo jaśniej. Mam nadzieję - właścicielu tego głosu - że wróciłeś potem do domu i kupiłeś bilet. Jakub Rybicki i Paweł Wicher z „Greenland Ice Trip” prezentowali właśnie swój film z podróży rowerami po Grenlandii. Trudno było usiedzieć w miejscu. Widoki, kolory, buzujący entuzjazm – wszystko to sprawiało, że coś w głowie krzyczało „Ja też tak chcę”. Zresztą nie tylko w głowie… - Jeszcze kilka wyjazdów i też będziemy przygotowywać takie prelekcje – słyszę głos w innej części namiotu. Nawet nie przechodzi mi przez myśl żadne „cii” albo „ekhm, proszę ciszej”, bo to wspaniałe, że Festiwal Podróżników National Geographic inspiruje do odkrywania. Chwilę później Busem przez Świat, czyli Karol i Ola, zabrali nas w podróż po Australii swoim kolorowym busikiem. Zwiedzili nim już około 50 państw na 5 kontynentach i nazbierali tyle opowieści, że można by nimi obdarować kilka życiorysów. - Po prelekcji podszedł do nas chłopak. Porozmawialiśmy chwilę. Miał taką dobrą energię, że kiedy spytał, czy może pojechać z nami na Alaskę, od razu się zgodziłam – mówiła Ola. Tak, takie rzeczy się zdarzają na Festiwalu Podróżników! Nie o przygodach, a o reporterskiej misji opowiedział Mateusz Waligóra. Dziennikarz National Geographic, autor książki „Trek”, razem z fotografem Michałem Dzikowskim dokumentuje nieodwracalne zmiany kultury, tradycji i miejsc w ramach projektu Before It Is Gone. Jak mówi, kiedyś podróżował sam, w najbardziej odludne części świata. W pewnym momencie pojawiła się w nim potrzeba spotkania, wniknięcia, wprowadzenia bohatera. I choć to, co Mateusz robi w ramach swojego projektu, to reporterska praca na światowym poziomie, skromnie wtrąca: – Nie lubię mówić o sobie „reporter”. Jestem na to zbyt nieśmiały, długo zajmuje mi, zanim zbliżę się do swoich bohaterów. Nie mam wątpliwości, że właśnie w tym tkwi wartość jego reportaży! Kiedy na scenę wszedł Krzysztof Starnawski, polski płetwonurek ekstremalny, taternik, człowiek roku National Geographic Polska, dało się odczuć sportową atmosferę. Starnawski specjalizuje się w nurkowaniu w jaskiniach oraz nurkowaniu pod lodem i to właśnie w te niedostępne światy zabrał nas na swoich zdjęciach. Jeszcze raz przeżyliśmy jego najbardziej ekstremalne ekspedycje nurkowe. Po Amazonce ruszyliśmy z braćmi - Dawidem Andresem i Hubertem Kisińskim, którzy rzekę pokonali na ... rowerach. A dokładniej, na rowerach amazońskich, jedynych w swoim rodzaju konstrukcjach jeżdżąco-pływających. Przemierzyli wszerz kontynent południowoamerykański. Przez góry i dżunglę, wiry i wielkie fale, spotykając gangsterów, piratów, ale głównie przyjaciół. Zmierzyli się z potęgą Amazonki - czasem spokojnej, czasem rozszalałej od wiatrów i sztormów. Jak w życiu. Festiwal Podróżników National Geographic przyciągnął również tych najmłodszych. Na spotkaniu z Nelą Małą Reporterką, autorką książek podróżniczych dla dzieci, pojawiły się tłumy. Moje ulubione zdjęcie z Festiwalu? To na którym widać las rąk, gdy ze sceny padało pytanie. Urocze! Namiot National Geographic miał pomieścić 200 osób. Sądzę, że jego możliwości wystawiliśmy na próbę. Przez cały festiwalowy dzień przewinęły się tysiące gości. Dziękujemy wszystkim, którzy nas odwiedzili i tym, którzy śledzili relację w naszych mediach. I uspokajamy. Jeśli komuś nie udało się dotrzeć do Zielonej Góry, jeszcze będzie okazja! O kolejnych edycjach naszego projektu, które odbędą się w innych miastach, będziemy informować na bieżąco. PS. Zastawiam się, czy mówić o tym głośno, ale… w czasie festiwalu sami po prostu bawiliśmy się świetnie! A opowieści naszych festiwalowych gości - te które usłyszeliśmy na scenie i te które padły już w kuluarach - udowadniają, że warto podróżować. Bo życie bogate w doświadczenia, to ciekawe życie. Wracamy z ostrzejszymi objawami podróżoholizmu! Hanna Gadomska Festiwal Podróżników odbył się podczas Święta Województwa Lubuskiego. Za prezentację lubuskich smaków dziękujemy Winiarni Bachus. Marce Jeep za niezawodne pojazdy, które bezpiecznie dowiozły nas na miejsce.
Festiwal Podróżników National Geographic coraz bliżej. Nie może Cię zabraknąć!
Już 24 czerwca do Zielonej Góry zjadą się najciekawsi globtroterzy, odkrywcy, sportowcy, a festiwalowe sale wypełnią się pasjonatami podróży i miłośnikami ciekawych opowieści. Podczas drugiej edycji Festiwalu Podróżników National Geographic, który odbędzie się w ramach Święta Województwa Lubuskiego, obejrzymy ujęcia z najdalszych zakamarków świata i wspólnie z zaproszonymi gośćmi przeżyjemy te emocje jeszcze raz!
Redakcja National Geographic zaprasza na drugą edycję inspirującego projektu podróżniczego. Już 24 czerwca w Zielonej Górze odbędzie się Festiwal Podróżników skupiający najciekawszych globtroterów, sportowców, odkrywców, blogerów, fotografów i autorów książek. Festiwal będzie jednym z wiodących wydarzeń w ramach Święta Województwa Lubuskiego. Zielona Góra wypełni się pasjonatami podróży i miłośnikami ciekawych opowieści. Podczas kilkunastu godzin uczestnicy wydarzenia będą mogli usłyszeć i obejrzeć historie z najdalszych zakamarków świata i wspólnie z zaproszonymi gośćmi przeżyć je jeszcze raz. Na festiwalowej scenie pojawią się m.in.: Opowieści, które wciągają Festiwal rozpocznie się od wystąpienia jego najmłodszej uczestniczki Neli Małej Reporterki, która swoimi reportażami podbiła serca rówieśników. W swoją pierwszą podróż wyruszyła, gdy miała 5 lat i od tego czasu niezmiennie inspiruje, opisując najdalsze zakątki świata. Jest autorką takich książek jak „10 niesamowitych przygód Neli” czy „Nela na 3 kontynentach”. Zadebiutowała na antenie Programu 1 Telewizji Polskiej oraz TVP ABC w 2014r. Jest inspiracją nie tylko dla dzieci, a także dla rodziców. Następnie wysłuchamy mrożących krew w żyłach historii, które opowiedzą Jakub Rybicki i Paweł Wicher. Przyjaciele, którzy mają za sobą tysiące przejechanych kilometrów, opowiedzą o swojej wyprawie na Grenlandię, gdzie w czasie 30-stopniowego mrozu przejechali ok. pół tysiąca kilometrów, a większość z nich w kompletnie dzikim terenie. Samozaparcie i odwaga autorów projektu Greenland Ice Trip wzbudza podziw. Jakub i Paweł pedałowali zimą przez góry, jeziora i fiordy największej wyspy świata, walcząc ze śniegiem, wiatrem, mrozem i… globalnym ociepleniem. Busem przez Świat, czyli podróżnicy Karol i Ola, odwiedzili już ok. 50 krajów na pięciu kontynentach, mając za transport swój kolorowy busik. Piszą książki, prowadzą bloga i udzielają rad zainteresowanym. Tym razem przedstawią relację z wyprawy do Australii oraz opowiedzą o swojej najnowszej książce „Busem Przez Świat. Australia za 8 dolarów”. Usłyszymy o czteromiesięcznej wyprawie przez przepiękną Australię za niewielkie pieniądze. Podróżnicy podzielą się praktycznymi wskazówkami, jak zorganizować niedrogi wyjazd na inny kontynent. Mateusz Waligóra, dziennikarz National Geographic Polska, w styczniu 2017 r. wraz z fotografem Michałem Dzikowskim rozpoczął nowy reporterski projekt - Before It Is Gone. Dokumentują kultury, tradycje i miejsca, które właśnie teraz ulegają nieodwracalnym zmianom. W ramach wyprawy Chadar Aztorin Expedition przemierzali zamarzniętą himalajską rzekę Zanskar, która zimą stanowi jedyne połączenie między północnoindyjskimi regionami Ladakh i Zanskar. Chadar - bo tak nazywa się wyjątkowy, praktykowany od wieków rytuał marszu lodowym szlakiem, który niedługo zniknie. Dlaczego? Odpowiedź poznacie w trakcie prelekcji z tej wyprawy, przygotowanej specjalnie dla gości Festiwalu Podróżników National Geographic. Na festiwalu zagości także zdobywca tytułu Człowieka roku National Geographic Traveler - Krzysztof Starnawski, który m.in wraz z ekipą badaczy sprowadził zdalnie sterowanego robota ROV na dno czeskiej jaskini Hranicka Propast na głębokość 404 metrów, odkrywając tym samym najgłębszą podwodną jaskinię. To wydarzenie było jednocześnie ustanowieniem rekordu świata w nurkowaniu w obiegu zamkniętym (Egipt, 283 m). Starnawski jest też speleologiem i ratownikiem TOPR, który zwiedził prawie cały świat. Specjalizuje się w nurkowaniu w jaskiniach oraz nurkowaniu pod lodem. Hubert Kisiński i Dawid Andres za swój wyczyn tj. spływ... rowerami po Amazonce, otrzymali nominację do nagrody w konkursie Travelery 2016 w kategorii „Wyczyn roku”. Rama rowerowa osadzona na dwóch długich pływakach, do tego napęd połączony łańcuchem z korbą, całość przypominająca katamaran - takim środkiem transportu bracia rozpoczęli wyprawę od kąpieli w andyjskim jeziorze Ticlla Cocha uważanym za źródłowe królowej rzek. Cała wyprawa od źródła aż po ujście rzeki trwała pół roku. O swojej przygodzie opowiedzą podczas festiwalowego spotkania. Na dużym ekranie Oprócz spotkań z gośćmi odbędą się również projekcje 4 filmów dokumentalnych w ramach National Geographic Channel. Podczas festiwalu zobaczymy „Human” najnowszy film Yanna Arthusa-Bertranda, to dokument o tym, co tak naprawdę łączy wszystkich ludzi. "Human" to zbiór historii i obrazów, który pozwala dotrzeć do sedna tego, co to znaczy być człowiekiem. Film „Był sobie Las” oparty został na oryginalnym pomyśle cenionego francuskiego przyrodnika Francisa Hallé. Ten przez 25 lat szukał reżysera, któremu udałoby się nakręcić film dokumentalny o... lesie. Wybór padł na Luca Jacqueta. Duet stworzył filmową lekcję przyrody, ukazując nieznane piękno natury. Niezwykłe ujęcia przyrody mieszają się tu z wizualizacjami i rysunkami. Las jawi się jako uduchowiony bohater o niezwykłej woli życia. Pasjonująca opowieść! Jako kolejny wyświetlony zostanie dokument „Before the flood", którego producentami są Leonardo DiCaprio, Fisher Stevens, Brett Ratner i James Packer, a producentem wykonawczym Martin Scorsese, inicjujący szeroką debatę na temat zmian klimatycznych na świecie. Na zakończenie filmowego dnia festiwalu zobaczymy film pt. „Happy Olo”. Dokument w reżyserii Krzysztofa Pawła Bogocza i Marcina Macuka opowiada historię Aleksandra Doby, który w wieku 67 lat udowodnił wszystkim, że nigdy nie jest za późno na spełnianie marzeń i samotnie przepłynął Ocean Atlantycki. Barwna i inspirująca historia! Widzimy się w Zielonej Górze! Pierwsze wydarzenia związane z festiwalem rozpoczną się 24.06. już o godzinie 10:15. Wszystkie wydarzenia - zarówno prelekcje jak i filmy - są BEZPŁATNE. Spotkania z podróżnikami odbędą się w namiocie obok ratusza na rynku staromiejskim w Zielonej Górze. Filmy wyświetlane będą w Teatrze Lubuskim, w Sali kameralnej. Pierwsze seanse filmowe już o 11.00. Wszystkie szczegóły oraz program Festiwalu dostępne są na stronie internetowej: www.travelery.national-geographic.pl/ oraz na Facebooku. Zapraszamy!
Wi-Fi na polskich lotniskach. Sprawdź, gdzie i na jakich warunkach skorzystasz z sieci
Wiemy, na których polskich lotniskach podróżni mogą cieszyć darmowym Wi-Fi podczas oczekiwania na terminalach. Jak się okazuje polskie lotniska to eldorado darmowego Wi-Fi.
Darmowe Wi-Fi na 15 polskich lotniskach >>> Bądź online Czas spędzany na lotnisku podczas oczekiwania na odprawę to nożna wykorzystać na nadrobienie zaległości w mailach, sprawdzenie wieści ze świata albo wirtualne rozmowy z przyjaciółmi. Wymaga to jednak dostępu do sieci. Aby nie być zależnym wyłącznie od swojego pakietu internetowego, warto wiedzieć, jak wygląda oferta darmowego Wi-Fi na polskich lotniskach. Sprawdź, gdzie oraz na jakich warunkach podróżujący mogą bezpłatnie korzystać z Internetu. Jest dobrze Przeprowadzona analiza wskazuje, że wszystkie z 15 lotnisk na terenie Polski oferują darmowe Wi-Fi. Co więcej, pasażerowie podróżujący z większości z nich mają nieograniczony dostęp do sieci. Podróżni powinni zwrócić uwagę na fakt, że na lotnisku w Lublinie obowiązuje limit korzystania z sieci do 30 minut (pasażerowie w strefie biznesowej mogą surfować bez ograniczeń. Lotniska w Krakowie, Gdańsku, Modlinie, Wrocławiu oraz Poznaniu – wymagają zalogowania za pośrednictwem Facebooka, pobrania wydawanego przez lotnisko magazynu lub ponownego logowania co 15-30 minut, aby można było się cieszyć darmowym Wi-Fi. Sprawdź dostępności sieci na polskich lotniskach >>> Dane zostały zebrane przez KAYAK.pl5 sierpnia 2016 r. za pośrednictwem infolinii wymienionych lotnisk z wyłączeniem Portu Lotniczego Warszawa-Modlin (informacja pochodzi ze strony internetowej lotniska).