To jedne z najbardziej niezwykłych wydarzeń sportowych w Europie. Ich tradycja liczy setki lat
W 2026 roku kibice nie mogli narzekać na brak sportowych emocji. Za nami m.in. Zimowe Igrzyska Olimpijskie i piłkarskie mistrzostwa świata, jednak najbardziej niezwykłe wydarzenia wcale nie odbywają się na największych stadionach. W różnych zakątkach Europy od stuleci organizowane są widowiska sportowe, które są jednocześnie ważnym elementem lokalnej kultury, historii i tradycji. To właśnie dla nich co roku przyjeżdżają tysiące turystów.
Turystyka sportowa od dawna nie ogranicza się wyłącznie do finałów wielkich turniejów czy meczów znanych klubów. Coraz więcej podróżników wybiera wydarzenia, które pozwalają zajrzeć do lokalnych tradycji i zobaczyć dyscypliny przekazywane z pokolenia na pokolenie. W Europie nie brakuje imprez o wielowiekowej historii – od średniowiecznych turniejów i wyścigów konnych po widowiskowe regaty czy zawody, których zasady niemal nie zmieniły się od setek lat. Dla wielu odwiedzających są one równie atrakcyjne jak zabytki czy lokalna kuchnia i stają się dobrym pretekstem, by poznać region z zupełnie innej perspektywy. Palio di Siena. Wyścig konny, który od wieków dzieli włoskie miasto Jednym z najbardziej widowiskowych wydarzeń sportowych we Włoszech jest Palio di Siena, organizowane nieprzerwanie od XVII wieku na słynnym Piazza del Campo. Wyścig odbywa się dwa razy w roku (2 lipca i 16 sierpnia) i jest czymś znacznie więcej niż rywalizacją jeździecką. Siena podzielona jest na 17 historycznych dzielnic, zwanych contrade, z których w każdej edycji startuje dziesięć. Dżokeje dosiadają losowo przydzielonych koni i trzykrotnie okrążają plac, często w niezwykle emocjonującym tempie. Dla mieszkańców zwycięstwo oznacza prestiż na wiele lat, a świętowanie trwa jeszcze długo po zakończeniu wyścigu. Następnego dnia ulicami miasta przechodzą barwne pochody zwycięskiej contrady, które należą do najbardziej charakterystycznych elementów tej wielowiekowej tradycji. Calcio Storico Fiorentino. Historyczna gra, w której piłka nożna spotyka rugby Florencja od XVI wieku pielęgnuje własną odmianę sportowej rywalizacji – Calcio Storico Fiorentino, uznawane za jedną z najbardziej wymagających gier zespołowych w Europie. W zawodach uczestniczą reprezentacje czterech historycznych dzielnic miasta, a mecze rozgrywane są na piaszczystym boisku ustawianym na placu Santa Croce. Dyscyplina łączy elementy piłki nożnej, rugby i zapasów, a zawodnicy mogą stosować wiele technik walki wręcz, dlatego spotkania bywają niezwykle widowiskowe. Turniej odbywa się co roku w czerwcu, a finał tradycyjnie rozgrywany jest 24 czerwca, w święto patrona Florencji – św. Jana Chrzciciela. Dla mieszkańców miasta wydarzenie jest równie ważne jak historyczna rekonstrukcja i stanowi jeden z symboli florenckiej tożsamości. Highland Games. Szkockie igrzyska siły i tradycji Highland Games należą do najbardziej rozpoznawalnych szkockich tradycji. Organizowane od XIX wieku zawody obejmują konkurencje siłowe, takie jak słynny rzut pniem drzewa (caber toss), rzut młotem czy pchnięcie kamieniem. Oprócz rywalizacji sportowej odbywają się pokazy tańców, koncerty dudziarzy i parady w tradycyjnych kiltach. Największym wydarzeniem jest Cowal Highland Gathering w Dunoon pod koniec sierpnia, natomiast ogromnym prestiżem cieszy się również Braemar Gathering, organizowane na początku września i od lat odwiedzane przez członków brytyjskiej rodziny królewskiej. To jedna z najlepszych okazji, by poznać szkocką kulturę w jej najbardziej autentycznej odsłonie. Velká Pardubická. Najtrudniejszy wyścig z przeszkodami w Europie Miłośnicy sportów jeździeckich powinni zwrócić uwagę na Wielką Pardubicką, czyli najstarszy i jeden z najtrudniejszych wyścigów z przeszkodami w Europie. Zawody odbywają się od 1874 roku w czeskich Pardubicach i tradycyjnie rozgrywane są w drugą niedzielę października. Trasa liczy niemal siedem kilometrów i obejmuje 31 przeszkód, w tym słynny Rów Taxisa, przez lata uznawany za jeden z najbardziej wymagających elementów toru. Nie każdemu uczestnikowi udaje się ukończyć wyścig, dlatego zwycięstwo w Velkiej Pardubickiej uchodzi za jedno z największych osiągnięć w europejskich wyścigach konnych. Co roku wydarzenie przyciąga tysiące kibiców z Czech i zagranicy. Concurs de Castells. Katalońskie wieże z ludzi wpisane na listę UNESCO Choć castells, czyli budowanie wielopiętrowych wież z ludzi, trudno nazwać klasyczną dyscypliną sportu, wymaga ona ogromnej siły, równowagi i perfekcyjnej współpracy całego zespołu. Tradycja narodziła się w XVIII wieku w Katalonii i została wpisana na listę niematerialnego dziedzictwa UNESCO. Najważniejszym wydarzeniem jest Concurs de Castells organizowany co dwa lata w Tarragonie, podczas którego najlepsze drużyny rywalizują o zbudowanie najwyższych i najbardziej skomplikowanych konstrukcji. Każda wieża oceniana jest według liczby poziomów, trudności oraz sposobu wykonania. Wydarzenie przyciąga dziesiątki tysięcy widzów, a bilety na kolejne edycje wyprzedają się z dużym wyprzedzeniem. Sinjska Alka. Chorwacki turniej rycerski z tradycją UNESCO W pierwszy weekend sierpnia chorwacki Sinj przenosi się o kilka stuleci wstecz. To właśnie wtedy odbywa się Sinjska Alka – turniej rycerski organizowany nieprzerwanie od XVIII wieku dla upamiętnienia zwycięstwa nad wojskami osmańskimi. Uczestnicy, ubrani w historyczne stroje, pędzą konno przez główną ulicę miasta i próbują trafić kopią w niewielki metalowy pierścień zawieszony nad torem. O wyniku decyduje precyzja oraz zdobyta liczba punktów, a zwycięstwo uchodzi za ogromny zaszczyt. Wydarzenie zostało wpisane na listę niematerialnego dziedzictwa UNESCO i jest jedną z najważniejszych tradycji Dalmacji. Kırkpınar. Najstarszy turniej sportowy świata odbywa się w Turcji Historia Kırkpınar, czyli słynnych tureckich zapasów w oleju, sięga XIV wieku. Turniej organizowany w Edirne uznawany jest przez Księgę Rekordów Guinnessa za najstarsze nieprzerwanie odbywające się zawody sportowe na świecie. Zawodnicy nacierają ciała oliwą, zakładają charakterystyczne skórzane spodnie kispet i przez kilkadziesiąt minut próbują powalić przeciwnika lub uzyskać nad nim wyraźną przewagę. Walka wymaga nie tylko siły, ale także techniki, ponieważ śliskie ciało skutecznie utrudnia wykonanie chwytów. Turniej odbywa się pod koniec czerwca i od 2010 roku figuruje również na liście niematerialnego dziedzictwa UNESCO. ESAF. Szwajcarskie święto tradycyjnych sportów Raz na trzy lata Szwajcaria organizuje Federalny Festiwal Zapaśniczy i Alpejski (ESAF) – największe wydarzenie poświęcone tradycyjnym dyscyplinom tego kraju. Program obejmuje m.in. zapasy Schwingen, rzut kamieniem Steinstossen oraz Hornussen, określane niekiedy mianem połączenia baseballu i golfa. Zawody przyciągają dziesiątki tysięcy kibiców, którzy przyjeżdżają nie tylko dla sportu, ale także regionalnej muzyki, kuchni i alpejskich tradycji. Kolejna edycja odbędzie się w 2028 roku w Thun, dlatego warto już teraz uwzględnić ją w planach podróży po Szwajcarii. Źródła: Euronews, Concurs de Castells, Comune di Siena Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Jak wyhodować gigantyczną dynię? Naukowcy pomagają
Konkursy na największą dynię są coraz bardziej popularne na całym świecie, a za ich ojczyznę uznaje się Stany Zjednoczone. To tam co roku odbywają się zawody, podczas których rolnicy chwalą się największymi warzywami. W tym roku udział wziął w nich także naukowiec-hodowca Tony Scott, który zdradził swój sekret na wielką dynię.
Tony Scott, inżynier ze Stanu Nowy Jork, od 8 lat bierze udział w amerykańskich konkursach na największą dynię. Doszedł do wprawy – jego kolosalne owoce regularnie ważą około 900 kilogramów. Wraz z botanikami zdradza sekret na to, jak samemu wyhodować gigantyczne warzywa. Konkurs na największą dynię Zawody w wyhodowaniu największego warzywa stają coraz bardziej popularne na całym świecie, a ich kolebką są Stany Zjednoczone: za jeden z najbardziej popularnych konkursów uważa się Mistrzostwa Świata Safeway w Ważeniu Dyni, które odbywają się w Half Moon Bay w Kalifornii. To na nich w 2023 ustanowiono rekord świata w wielkości dyni, który wynosi zawrotne 1247 kilogramów. Wygrała dynia „Michael Jordan”. Również w Polsce takie zawody są popularne. W niedzielę 5 października dyniowe szaleństwo opanowało Grzybno podczas znanego Dnia Korbola. Rozstrzygnięto tradycyjny Konkurs Uprawy Dyni Olbrzymich, podczas którego największa dynia ważyła 256,6 kilograma. Warto dodać, że „korbol” to wielkopolska nazwa dyni. Rekordzistką Polski pozostaje „Dorotka” z II konkursu na największą dynię w Ogrodzie Botanicznym PAN w Powsinie, która ważyła zawrotne 907 kilogramów. Jak wyhodować ogromną dynię? Tony Scott uważa, że podstawą ogromnej dyni jest idealne nasiono. Hodowcy najczęściej wybierają te, które w przeszłości owocowały już wielkimi korbolami – według inżyniera najlepiej sprawdzają się nasiona dyni olbrzymiej Atlantic. Hodowca wie, co mówi. W tym roku jego dynia zajęła 3. miejsce w konkursie, licząc sobie 876 kilogramów. Reszta to już czysta nauka: chodzi o odpowiednie połączenie wody, składników odżywczych i pielęgnacji rośliny. Olbrzymie dynie potrafią pochłonąć setki litrów dziennie. Chociaż przeprowadzają fotosyntezę jak zwyczajne korbole, to ich wewnętrzny system rozprowadzania wody jest zdecydowanie bardziej solidny, dzięki czemu mogą pić więcej słodzonej wody i składników odżywczych, a przez to szybciej się rozwijać. Botanicy przypominają, że kluczowe jest również… usuwanie mniejszych dyni. Podczas rozrostu liści należy wycinać mniejsze owoce, żeby roślina mogła skupić się wyłącznie na o olbrzymim korbolu. Czemu wielkie dynie mają dziwny kształt? Ogromne dynie budzą podziw swoim rozmiarem, ale przyjmują specyficzne, „rozlane” kształty. Tak działa grawitacja – olbrzymy rosną szeroko, a nie wysoko. Grawitacja ciągnie je ku ziemi i przypominają asymetryczne, grudkowate naleśniki. Hodowcy dbają jednak o ich walory estetyczne. Scott przykrywa swój owoc w ciągu dnia plandeką, żeby słońce nie powodowało przebarwień, ale także nie czyniło jej zbyt szybko przejrzałą i twardą. Do podlewania takiego giganta potrzebne są specjalne zraszacze. Gigantyczne warzywa Nie tylko korbole mogą dorosnąć do tak pokaźnych rozmiarów – to cecha wszystkich dyniowatych, takich jak kabaczki, arbuzy czy ogórki. Wszystkie one mogą osiągnąć podobny poziom! Dynie jednak są bardzo masywne i wytrzymałe, a do tego kuszą swoim wyjątkowym kolorem, więc nic dziwnego, że stały się symbolem jesiennych jarmarków. Źródło: Phys.org Nasz autor Jonasz Przybył Redaktor i dziennikarz związany wcześniej m.in. z przyrodniczą gałęzią Wydawnictwa Naukowego PWN, autor wielu tekstów publicystycznych i specjalistycznych. W National Geographic skupia się głównie na tematach dotyczących środowiska naturalnego, historycznych i kulturowych. Prywatnie muzyk: gra na perkusji i na handpanie. Interesuje go historia średniowiecza oraz socjologia, szczególnie zagadnienia dotyczące funkcjonowania społeczeństw i wyzwań, jakie stawia przed nimi XXI wiek.
Najlepszy drwal w Europie mieszka w Polsce – udowodnił to po raz czwarty!
„Jaki drwal, taki klin” – przekonał się o tym nasz rodak Maciej Dubicki, który po raz czwarty został najlepszym drwalem Europy. Wygrał w prestiżowej rywalizacji European Trophy STIHL TIMBERSPORTS. To wyjątkowe, stawiające na rywalizację zawody, które sprawdzają nie tylko siłę, ale i technikę. Co trzeba zrobić, by zostać najlepszym rębaczem?
W niedzielę 17 sierpnia w holenderskiej miejscowości Laage Vursche odbyło się European Trophy STIHL TIMBERSPORTS , czyli prestiżowe zawody najlepszych drwali Starego Kontynentu. To widowiskowa odmiana sportów ekstremalnych, podczas której najsilniejsi zawodnicy rywalizują w cięciu i rąbaniu drewna. Po raz czwarty zwyciężył w nich 44-letni Maciej Dubicki, znany na świecie jako Axe Machine. Nie była to jednak jedyna polska reprezentacja odnosząca sukcesy. Niezwykłe zmagania Zawody z serii Trophy nie bez kozery zawładnęły światem timbersportu. To format stawiający przede wszystkim na rywalizację, który oferuje niesamowite widowisko dla kibiców. Drwale rywalizują równolegle w czterech konkurencjach, a szybszy z nich przechodzi do kolejnej rundy. W każdej lepszy okazał się Dubicki. Zmagania polegają na przerąbaniu siekierą kłody ustawionej poziomo – podczas stania na niej, co dodatkowo wzmaga ekscytację tłumu – a także na uporaniu się z balem ustawionym w pionie. Kolejnym zadaniem jest precyzyjne odcięcie drewnianego krążka za pomocą specjalnej, ponad 2-metrowej piły ręcznej (ważącej ponad 5 kilogramów) oraz cięcie za pomocą piły mechanicznej. Według znawców trudność nie polega na samej sile czy szybkości, a umiejętnym rozłożeniu sił. Zawodnicy w ciągu konkursu mogą przechodzić przez wszystkie konkurencje nawet po pięć razy. Rąbiący Holender Maciej Dubicki nie był jedynym reprezentantem Polski. W zawodach brał udział także 20-letni Szymon Groenwald, który może poszczycić się sukcesami we wcześniejszych zawodach juniorów. Niestety, w ćwierćfinale lepszy od Groenwalda okazał się miejscowy zawodnik, Redmer Knol, który pokonał go zaledwie o kilka setnych sekundy. Ostatecznie młodszy z polskich drwali zakończył rywalizację na 6. miejscu. Odwet na Holendrze wziął jednak broniący tytułu Axe Machine, pokonując go w półfinale i osiągając najlepszy czas zawodów. Sam finał okazał się pestką: Dubicki wyprzedził rywalizującego z nim Czecha Matyasa Klima aż o 7 sekund. Polscy drwale na topie Chociaż międzynarodowe zawody w sportowym cięciu i rąbaniu drewna STIHL TIMBERSPORTS wywodzą się z Australii i Nowej Zelandii, to prężnie rozwijają się także na innych kontynentach: od 2001 roku w Europie, a od 2003 w Polsce. Kolejne sukcesy Dubickiego i Groenwalda pokazują, że Polska ma wiele do zaoferowania w świecie timbersportu. Jego popularność stale wzrasta, więc może to właśnie w stronę wiórów i siekier powinniśmy zwrócić wzrok, poszukując polskiego sportu narodowego. Być może półka z trofeami mogłaby być wtedy nieco bardziej imponująca niż ta poświęcona futbolowi. Źródło: materiały prasowe Nasz autor Jonasz Przybył Redaktor i dziennikarz związany wcześniej m.in. z przyrodniczą gałęzią Wydawnictwa Naukowego PWN, autor wielu tekstów publicystycznych i specjalistycznych. W National Geographic skupia się głównie na tematach dotyczących środowiska naturalnego, historycznych i kulturowych. Prywatnie muzyk: gra na perkusji i na handpanie. Interesuje go historia średniowiecza oraz socjologia, szczególnie zagadnienia dotyczące funkcjonowania społeczeństw i wyzwań, jakie stawia przed nimi XXI wiek.
WorldSkills to jedyne takie światowe igrzyska umiejętności. Polska ma swoją reprezentację
W Lyonie odbyły się WorldSkills 2024, międzynarodowe igrzyska praktycznych umiejętności zawodowych. Przez sześć dni młodzi specjaliści z całego świata rywalizowali w zawodach od robotyki po gastronomię, promując znaczenie edukacji zawodowej i podnosząc globalne standardy pracy.
Spis treści: WorldSkills 2024 za nami Młodzi zawodowcy z Polski Dlaczego warto promować umiejętności zawodowe? Ze swoją bogatą historią i kulturą oraz jednymi z najbardziej znanych budowli na świecie – z wieżą Eiffla na czele – Francja nie może narzekać na brak zainteresowania mediów czy turystów. W tym roku o francuskiej stolicy było szczególnie głośno. To dlatego, że Paryż był gospodarzem Igrzysk Olimpijskich oraz Igrzysk Paraolimpijskich. WorldSkills 2024 za nami Zaledwie kilka tygodni później tłumy młodych ekspertów zawodowych zajechały do Lyonu, gdzie w tym roku obywała się impreza WorldSkills Competition. W dniach 10–15 września trzecie co do wielkości francuskie miasto zostało światowym centrum doskonalenia praktycznych umiejętności zawodowych. Tzw. Igrzyska Umiejętności odbywają się na przemian – na szczeblu światowym i europejskim – co dwa lata. Tegoroczna edycja gościła setki młodych uczestników nie tylko z Europy, ale też Azji, Afryki i pozostałych kontynentów. Zawody w Lyonie trwały sześć dni. Był to czas pełen ekscytujących wydarzeń. Młodzi profesjonaliści z ponad 80 krajów z całego świata mierzyli się w ponad 60 różnych konkurencjach, obejmujących szerokie spektrum umiejętności zawodowych. Wśród nich znalazły się m.in.: mechanika samochodowa, robotyka przemysłowa, gotowanie i gastronomia, sztuka florystyki, technologie informacyjne, fryzjerstwo, instalacje sanitarne i grzewcze, obsługa gości hotelowych, spawanie. Konkurencje te nie tylko pokazują zróżnicowanie zawodów technicznych i rzemieślniczych, ale również ich znaczenie dla przyszłości gospodarki. Młodzi zawodowcy z Polski W Lyonie nie zabrakło reprezentacji Polski w składzie: Gabriela Lis (21 lat) – obsługa gości hotelowych, Tomasz Chlipała (21 lat) – instalacje elektryczne, Dominik Gubrynowicz (21 lat) – chmura obliczeniowa,, Filip Brzozowski – cyberbezpieczeństwo, Jakub Bliźniuk – cyberbezpieczeństwo, Jakub Netter (19 lat) – mechanika pojazdów rolniczych i budowlanych, Patryk Kubański (23 lata) – przemysł 4.0, Krzysztof Woźniak – przemysł 4.0, Alan Kaczkowski (21 lat) – spawalnictwo, Krzysztof Szewczyk – instalacje sanitarne i grzewcze, Kajetan Sarna – frezowanie CNC, Janusz Perucki (21 lat) – gotowanie, Piotr Wyrzyk (24 lata) – integracja robotów przemysłowych, Hubert Krasuski (24 lata) – integracja robotów przemysłowych. Dlaczego warto promować umiejętności zawodowe? WorldSkills 2024 w Lyonie zostało zorganizowane przez WorldSkills International – organizację non-profit, która od 1950 roku promuje zawody techniczne i rzemieślnicze na całym świecie – we współpracy z lokalnymi i krajowymi partnerami, w tym francuskimi organizacjami rządowymi i instytucjami edukacyjnymi. Dodatkowe wsparcie zapewniły globalne firmy, które nie tylko sponsorują konkurs, ale również dostarczają najnowszych technologii i narzędzi, których używają zawodnicy. Celem WorldSkills jest nie tylko nagradzanie najlepszych młodych specjalistów w ich dziedzinach, ale przede wszystkim podnoszenie świadomości na temat roli umiejętności zawodowych w rozwoju społecznym i gospodarczym. Konkursy WorldSkills mają zainspirować nowe pokolenia do wyboru kariery w sektorach technicznych i rzemieślniczych, które często są niedoceniane, ale niezbędne dla zrównoważonego rozwoju gospodarki. WorldSkills pomaga także poprawiać standardy edukacji i szkolenia zawodowego, zbliżając je do wymagań nowoczesnego rynku pracy. Kolejne WorldSkills odbędą się w Szanghaju w 2026 roku. Rok wcześniej młodzi zawodowcy zmierzą się ze sobą na zawodach na szczeblu europejskim w Kopenhadze. Uczestnicy mogą jednorazowo uczestniczyć w WorldSkill i EuroSkills. Źródło: National Geographic Polska. Nasz autor Mateusz Łysiak Dziennikarz zakręcony na punkcie podróżowania. Pierwsze kroki w mediach stawiał w redakcjach internetowej i papierowej magazynu „Podróże”. Redagował i wydawał m.in. w gazeta.pl i dziendobrytvn.pl. O odległych miejscach (czasem i tych bliższych) lubi pisać nie tylko w kontekście turystycznym, ale też przyrodniczym i społecznym. Marzy o tym, żeby zobaczyć zorzę polarną oraz Machu Picchu. Co poza szlakiem? Kuchnia włoska, reportaże i pływanie.
Kolarstwo przygodowe – Na czym polega i wybrane zawody rowerowe w Polsce
Przybywa miłośników długodystansowej jazdy na rowerze. Najlepszym dowodem jest rosnąca liczba uczestników zorganizowanych zawodów kolarstwa rowerowego. Popularność tych imprez jest już w Polsce równie duża co biegów ulicznych.
W tym artykule: Kolarstwo przygodowe – Jak się przygotować Ścigaj się na trasach rowerowych Zawody Wisła 1200 i Wschód 1400 Gravel Beskidzki Krwawa Pętla w Warszawie Rowerowe maratony szosowe Rowerzyści chcący sprawdzić swoje możliwości i przeżyć na nowo przygodę z rowerem coraz częściej biorą udział w różnych zawodach rowerowych. Podobnie jak kiedyś moda na bieganie, tak teraz nastała moda na rowery. Zarówno doświadczeni kolarze, jaki i amatorzy bez problemu znajdą dla siebie odpowiednie zawody. Trasy niekiedy wyścigów mogą prowadzić przez płaskie tereny, ale też nieco ładniejsze przewyższenia i góry. Dodatkowo start w zawodach rowerowych to niesamowite przeżycie. Towarzyszą mu adrenalina i współzawodnictwo. Kolarstwo przygodowe – Jak się przygotować Szczególnie przed pierwszymi zawodami nie tylko warto zadbać o właściwą kondycję fizyczną, ale również o kwestie techniczne. Wiele zależy od rodzaju zawodów. W zawodach MTB (czyli w terenie górzystym) i zawodach szosowych niektóre elementy wyposażenia mogą być różne. Oczywiście należy zadbać o sprawny kask, który jest często lekceważony przez początkujących rowerzystów. W pełni sprawny rower to przewaga, bez którego start nie będzie możliwy. Obowiązkowo należy też wziąć ze sobą dętkę, pompkę czy zestaw kluczy typu scyzoryk, które poradzą sobie z ewentualnymi problemami na drodze. Ważny jest również GPS, nawigacja montowana na kierownicy (do niej wgrywa się trasę zawodów) Diabeł tkwi w szczegółach, czyli jak przygotować się do wyjazdu w góry latem Na pytanie, kiedy najlepiej jechać w góry, bez wahania odpowiada: latem. Z Anną Szczepaniak, licencjonowaną trenerką CrossFitu i organizatorką górskich obozów, rozmawiamy między innymi o t... Ścigaj się na trasach rowerowych Liczba organizowanych zawodów rowerów w Polsce rośnie w podobnym tempie, jak są organizowane biegi. Zawody te rozgrywane są w różnym terenie m.in. miejskim i górskim. Niektóre są bardzo wymagające, jak przejazdy np. od Bałtyku po Tatry lub Bieszczady. Jednak każdy ma opcję dopasowania i wyboru trasy do swoich umiejętności. Najczęściej rozgrywane zawody w Polsce to wyścigi gravelowe, maratony MTB czy szosowe maratony kolarskie. Wybierając każdą z tych form zawodów z pewnością nie będzie można się nudzić na trasie. Wyścigi gravelove są często nazywane kolarstwem przygodowym. Kolarstwo przygodowe to jazda w zróżnicowanym terenie. Nawierzchnia cięgle się zmienia, zaczynając od gładkiego asfaltu, po gruby żwir i piasek. Zawody te cieszą się dużą popularnością, a są wśród nich m.in. kultowa Wisła 1200, Wschód 1400 i Gravel Beskidzki. Zawody Wisła 1200 i Wschód 1400 Rowerowy Maraton Wisła 1200 zyskał nazwę dzięki nadwiślańskiej wyrypie. Trasa Wisły 1200 jest wytyczona po nadwiślańskich drogach, szutrach, ścieżkach, skarpach i wałach. Start jest w Gdańsku, a meta w mieście Wisła i biegnie – oczywiście – wzdłuż rzeki Wisły. Łącznie to aż 1200 km. RMW1200 to nie tylko Kraków, Warszawa, Toruń i Gdańsk. W trakcie mija się takie miejscowości, jak Janowiec, Sandomierz czy Płock. Wschód 1400 to 1400 km jazdy z Bieszczad do Trójmiasta przez wschodnie tereny Polski. Zaczyna się od przełomów Sanu, przez Roztocze, Podlasie, Suwalszczyznę, Mazury, Warmię aż nad morze. – Wschód 1400 to bikepackingowa przygoda, która rozpoczęła się w Dwerniku w Bieszczadach i zakończyła w Gdańsku nad morzem – opowiada nam Jarek Wierzchowiak, uczestnik rowerowego maratonu, a także biegacz górski, który wraz z żoną Karoliną prowadzi profil Ultrapara. – Do pokonania mieliśmy na początku sporo górzystego terenu, następnie piaszczyste tereny roztocza, długie płaskie leśne trasy Podlasia, jeziora i kolejne górzyste tereny na Warmii i Mazurach oraz na koniec kolejny płaskie tereny wzdłuż wybrzeża. Trasa była bardzo urozmaicona był zarówno asfalt, żwir, piasek jak i odcinki specjalne np. przez drogi polne. Każdy mógł pokonać trasę jak uważał, jedni jechali całymi dniami i nocami, inni wykorzystywali cały dzień do jazdy i w nocy kilka godzin spali, jeszcze inni pokonywali trasę typowo rekreacyjnie i po drodze zatrzymywali się na zwiedzanie miejscowych atrakcji. Ja osobiście wybrałem opcję jazdy przez cały dzień. Wstawałem przed 5 rano, zatrzymywałem się tylko na napełnienie napojów oraz jedzenia, wieczorami szukałem w telefonie noclegu i około 22–23 kończyłem jazdę. Dziennie przejeżdżałem około 250–340 km i całość 1400 km zajęła mi 113 godzin. Gravel Beskidzki To stosunkowo młody bieg, a już zyskał uznanie wśród miłośników jazdy górskiej. Odbywa się w Beskidzie Niskim w miejscowości Radocyna. Mimo, że dystans jest stosunkowo krótki, bo wynosi 79 km, to jednak teren jest bardzo wymagający ze sporymi przewyższeniami. Fotograf National Geographic Polska Adam na starcie ultrabiegu w Alpach w Szwajcarii W tym roku w prestiżowych zawodach sportowych bierze udział fotograf National Geographic Polska, Adam Brzoza. W rozmowie z redakcją opowiedział, jak przygotowuje się do biegu ultra i jak biega... Uczestnicy maratonów MTB ścigają się na długiej, wytrzymałościowej trasie o zmiennym profilu i zmiennej nawierzchni, pokonując od 80 do 200 km, chociaż najczęściej spotykane długości maratonów w imprezach amatorskich to 45–70 km. Wśród tych zawodów są m.in. Beskidy MTB Trophy czy Krwawa Pętla w Warszawie. Beskidy MTB Trophy należą do najbardziej wymagających amatorskich wyścigów kolarskich. Zawody zaczynają się w Szczyrku. Uczestnicy mają do wyboru trasy od 19 do 53 km i zdobywają w zależności od dystansu m.in. szczyty Rysianki, Stożka czy Raczy. Krwawa Pętla w Warszawie Krwawa Pętla w Warszawie, czyli Warszawska Obwodnica turystyczna to owiana legendami trasa terenowa wiodąca dookoła Warszawy. Pętla to trasa rowerowa biegnąca po szlakach pieszych dookoła Warszawy. 4-osobowe drużyny czeka pokonanie 250-kilometrowej obwodnicy Warszawy w 24 godziny. Uczestnicy muszą poruszać się razem, mogą korzystać z 3 rowerów, a w tym czasie jedna osoba musi biec. Brzmi jak prawdziwe wyzwanie. Rowerowe maratony szosowe Szosowe maratony kolarskie to przede wszystkim spore przewyższenia i długie dystanse. Jazda na szosie pozwala też „wykręcać” spory kilometraż, ale wymaga oczywiście wcześniejszego treningu i przyzwyczajenia do tego typu roweru. Takie zawody to też wyzwanie, a wśród są m.in. Rajd Doliną Dunajca, Race Around Poland Bałtyk–Bieszczady Tour. Rajd Doliną Dunajca należy do najbardziej malowniczych tras m.in. w Krościenku nad Dunajcem. Na uczestników czekają dwa warianty do wyboru: 75 km z 1000 m przewyższeń oraz 130 km z przewyższeniami ok. 2000 m. Dłuższy dystans dedykowany jest uczestnikom doświadczonym. Race Around Poland to najdłuższy ultramaraton rowerowy w Polsce dla osób jeżdżących amatorsko. W ostatnim sezonie uczestnicy będą mieli do wyboru aż cztery trasy – od 300 do 3600 km. Na głównym, najdłuższym dystansie na kolarzy czeka 33100 m przewyższeń. Tutaj rowerzyści mogą startować solo lub w zespole. Bałtyk–Bieszczady Tour to z kolei jeden z wymagających ultramaratonów kolarskich realizowanych w formule non-stop. Wymagająca 1008 km trasa wiedzie przez Polskę od Świnoujścia do Bieszczad. Kolarze zmagają się tutaj nie tylko z dystansem i czasem, ale także przewyższeniami. Nasz ekspert Magdalena Bryś Entuzjastka biegania ultra, szlaków długodystansowych i fotografii sportowej. Lubi pisać i rozmawiać z osobami, które podejmują różne wyzwania m.in. sportowe i te dosyć ekstremalne, by poznać ich motywacje i działanie.
Najdziwniejsze sporty świata - poznaj 10 nietypowych dyscyplin sportowych
Najdziwniejsze sporty świata nie mają wiele wspólnego z dyscyplinami, które większość z nas podziwia z poziomu stadionowych trybun lub wygodnej kanapy. Poznaj dyscypliny, przy których curling wygląda całkowicie normalnie.
W tym artykule: Eukonkanto - noszenie żon Cheese-Rolling Boks szachowy Flanki Sepak Takraw Quidditch Podwodny hokej Slapfighting Battle-Ball Wyścig strusi Najbardziej zagorzałym kibicom może wydać się to nieprawdopodobne, ale istnieje inny świat rywalizacji poza piłką nożną, siatkówką czy skokami narciarskimi. I bardzo dobrze! Różnorodność sprawia, że życie nie jest nudne. Rzecz w tym, że większość z nas nigdy nie słyszała o najdziwniejszych sportach świata, które ujęliśmy w naszym zestawieniu. Rywalizacja jest wpisana w ludzką naturę. Odkąd odkryliśmy, że świński pęcherz morze służyć do kopania, automobilami da się ścigać, a brutalna walka nie musi towarzyszyć wyłącznie podbojom, rywalizujemy ze sobą na każdym polu. Nasza kreatywność zdaje się nie mieć granic, bo nowe dyscypliny sportu wyrastają jak grzyby po deszczu. Nie wszystkie wyglądają poważnie, ale osoby, które postanowiły się im poświęcić, podchodzą do nich całkowicie serio. Cóż, tak to już bywa, że wszystko, co nowe, wydaje się obce i niecodzienne. Nietypowym dyscyplinom warto jednak przyjrzeć się nieco bliżej, bo niektóre z nich mają szansę trafić do mainstreamu. 3 najpopularniejsze dyscypliny sportu na świecie Sport od zarania dziejów rozgrzewa do czerwoności emocje kibiców. To nieodłączny element życia większości z nas, bez względu na to czy jesteśmy zagorzałymi fanami czy na zmianę w nich w... Eukonkanto - noszenie żon Zaczynamy od sportu drużynowego, który faworyzuje wyłącznie osoby żonate i zamężne. Eukonkanto to fińska interpretacja wyścigów, w której startują mężczyźni niosący na barkach swoje drugie połówki (czyżby miało to wyrażać ciężar pożycia małżeńskiego?). Zasady są proste - zawodnicy mogą trzymać swoje żony na ramionach, w pozycji na "windę strażacką" lub na plecach w pozycji do góry nogami. Inne układy nie są dozwolone. Łatwe? Cóż, niekoniecznie. Udział w takich zawodach wymaga sporej kondycji i jeszcze większej siły. Poza tym, panie muszą bezgranicznie ufać swoim mężom. Eukonkanto może okazać się ciekawym sposobem na zacieśnienie więzów spajających małżeństwo, ale uwaga - ten medal ma także drugą stronę. Żadna dama nie będzie chyba zadowolona, gdy wprost z silnych ramion swojego męża wpadnie w głębokie błoto lub wprost do wody, a na trasie biegu czyha jeszcze więcej podstępnych przeszkód. Cheese-Rolling Jeżeli bieg z żoną na plecach wydał się wam dziwny, kolejna nietypowa dyscyplina wprawi was w jeszcze większe osłupienie. Mowa o bieganiu za serem. Zasady nie są specjalnie skomplikowane - uczestnicy muszą zbiec ze szczytu góry, zanim na dół stoczy się... serowy krąg. Dziwne? Może i tak, wypada jednak podkreślić, że ten sport ma długą tradycję. Wywodzi się z Anglii, a konkretnie - z wioski Brockworth. Wiele wieków temu ustanowiono tam tradycję cyklicznych spotkań na szycie wzgórza Cooper's Hill. Uczestnicy zawodów ścigają się z ważącym 5 kg kręgiem sera Double Gloucester. Zawody zyskały tak dużą popularność, że obecnie startują w nich także uczestnicy z innych krajów. Wbrew pozorom, nie jest to zbyt bezpieczna dyscyplina. Zbocze wzgórza jest strome i wyboiste, więc o wywrotkę nietrudno. Dodatkowo, ciężki kawał sera osiąga naprawdę dużą prędkość. Casu marzu jada się z żywymi larwami much. To najniebezpieczniejszy ser na świecie Kuchnia Sardynii jest uważana za jedną z najzdrowszych, choć oferuje tak oryginalne dania jak dziś już zakazany ser z larwami muchówki Boks szachowy W niektórych środowiskach, boks jest określany mianem "sportu dla troglodytów". Kolejna dyscyplina w naszym zestawieniu powinna zadowolić zarówno sportowców, którzy stawiają na brutalną siłę, jak i tych, których żywiołem jest strategiczna rozgrywka. Jak wskazuje na to sama nazwa, boks szachowy łączy elementy walki w ringu z partią szachów. W ramach rozgrywki, zwodnicy muszą stoczyć 11 rund. W sześciu poruszają się pionkami i figurami po szachownicy, w kolejnych pięciu - boksują. Każda runda szachowa trwa cztery minuty, bokserska jest krótsza o minutę. Cóż, trudno powiedzieć, co miał na myśli Enki Bilala - francuski twórca komiksów - gdy tworzył tę dyscyplinę, ale trzeba przyznać, że wykazał się wyjątkową kreatywnością. Khmerowie walczą bez pardonu Fotoreportaż „10 dolar fight” został wyróżniony w ubiegłorocznej, IV edycji Wielkiego Konkursu Fotograficznego National Geographic. Flanki Barowe gry czasami doczekują się profesjonalnej lub przynajmniej półprofesjonalnej adaptacji. Tak właśnie był z flankami - jedną z ulubionych gier akademickich, w trakcie której wypija się niejedną butelkę piwa. W grze uczestniczą dwie drużyny, które stają naprzeciw siebie w odległości 12 metrów. Na środku ustawiona jest pusta puszka, w którą trzeba trafić. Drużyna, której zawodnikowi uda się tego dokonać, pije piwo do momentu, aż strącony obiekt zostanie postawiony do pozycji wyjściowej przez wyznaczonego zawodnika przeciwników. Wygrywa zespół, którego zawodnicy jako pierwsi wypiją całe piwo. Brzmi niezbyt poważnie? Może i tak, ale wypada zaznaczyć, że w Polsce ta gra cieszy się sporą popularnością, nie tylko w środowisku studenckim. Sepak Takraw Co może powstać ze skrzyżowania wschodnich sztuk walki, siatkówki i piłki nożnej? Niecodzienny sport zwany sepak takraw. Rozgrywka toczy się na boisku do badmintona. Punkt zdobywa drużyna, której gracze przerzucą piłkę nad siatką, na połowę przeciwników. Brzmi łatwo? Tylko pozornie. Przerzut może być wykonany wyłącznie za pomocą stóp. Aby utrzymać piłkę w powietrzu, można używać innych części ciała, z wyłączeniem rąk i ramion. W rezultacie, rozgrywka wiąże się z iście karkołomnymi ewolucjami. Jeżeli sporty ekstremalne mrożą ci krew w żyłach, powinieneś obejrzeć chociaż jeden mecz sepak takraw. Już jedno piwo dziennie sprawia, że mózg się kurczy. Nawet umiarkowane picie alkoholu szkodzi zdrowiu Alkohol w małych dawkach był długo uważany za korzystny dla zdrowia. Nowe badania wykazują, że to nieprawda. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/juz-jedno-piwo-dziennie-sprawia-ze-mozg-sie-kurczy-nawet-umiarkowane-picie-alkoholu-szkodzi-zdrowiu-fot-getty-images-58d1815.jpeg" width="938" height="626" alt="Już jedno piwo dziennie sprawia, że mózg się kurczy. Nawet umiarkowane picie alkoholu szkodzi zdrowiu (fot. Getty Images)" title="Już jedno piwo dziennie sprawia, że mózg się kurczy. Nawet umiarkowane picie alkoholu szkodzi zdrowiu (fot. Getty Images)" /> Quidditch Fani cyklu o Harrym Potterze z całą pewnością kojarzą nazwę naszej kolejnej dyscypliny. Quidditch to sport łączący w sobie elementy popularnej na całym świecie gry w berka, rugby i zabawy w dwa ognie. Fikcyjna dyscyplina pojawiła się w powieściach o przygodach Harry'ego Pottera autorstwa J.K. Rowling i tak bardzo przypadła do gustu miłośnikom młodego czarodzieja, że ci postanowili uczynić z niej realny sport. Rzecz jasna, w trakcie rozgrywki zawodnicy muszą przez cały czas trzymać miotłę między nogami. Podwodny hokej Nazwa "podwodny hokej" nie brzmi zbyt poważnie? Może i nie, ale podkreślamy - mówimy tu o prawdziwej dyscyplinie, dla której organem zarządzającym jest Światowa Konfederacja Sportów Podwodnych. Nie jest to zatem luźno traktowana gra tylko autentyczny sport, dla którego organizowane są nawet mistrzostwa świata. W skład drużyn wchodzi po 6 osób. Rozgrywka toczy się w sportowym basenie, na głębokości od 2 do 3 metrów. Uczestnicy są wyposażeni w półtorakilogramowy kij do hokeja i akcesoria przeznaczone do nurkowania - maskę, fajkę i płetwy. Cel jest oczywisty - trzeba trafić do bramki przeciwnika, która w przypadku tej dyscypliny ma szerokość 3 metrów, czyli jest dwukrotnie szersza od bramki używanej w hokeju na lodzie. Slapfighting Sporty walki mają wielu zwolenników i nic dziwnego. Sportowa rywalizacja na pięści towarzyszy człowiekowi od bardzo dawna. Rzecz w tym, że coraz mniej osób chce oglądać boks na najwyższym światowym poziomie, nie wspominając już o kickboxingu i innych dobrze znanych dyscyplinach. Mało tego, nawet MMA, na które jeszcze nie tak dawno temu panował istny szał, powoli traci na popularności. Co można zaoferować kibicom rządnym sportowych emocji? Może dyscyplinę, która poza odpornością i siłą nie wymaga żadnych specjalnych umiejętności? Właśnie taki jest slapfighting, czyli zawody w policzkowaniu. W ramach walki, dwaj zawodnicy zajmują pozycję po przeciwnych stronach krótkiego blatu i nacierają dłonie talkiem. Zawodnik atakujący trzykrotnie "przymierza się" do twarzy rywala, po czym uderza z całej siły otwartą dłonią. Tę samą sekwencję powtarza przeciwnik. Przegrywa osoba powalona przez nokaut lub poddająca walkę. Badwater Ultramarathon: Wybiec z Doliny Śmierci Ekstremalne warunki na trasie gwarantowane! Battle-Ball Kolejną dyscypliną w naszym zestawieniu jest ewolucja gry w dwa ognie. Nie jest to jednak prosta zabawa, przeciwnie. Battle-Ball łączy elementy piłki nożnej i ręcznej, krykieta, baseballu i tenisa. Nie bez powodu ten sport został okrzyknięty najbardziej skomplikowaną dyscypliną w historii. Wyścig strusi Ostatnia dyscyplina na naszej liście powstała w Afryce, ale od pewnego czasu staje się coraz popularniejsza w USA. Mowa o wyścigu strusi. Ten sport bardzo przypomina wyścigi konne, z tą różnicą, że tutaj jeźdźcy zasiadają na grzbietach bardziej egzotycznych wierzchowców. Z całą pewnością, wyścig stwarza ogromne emocje - strusie mogą pędzić z prędkością przekraczającą 70 km/godz. Nasz ekspert Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Według badań najnudniejsi ludzie to religijni analitycy baz danych. Co jeszcze nudzi nas w innych?
Kim są najnudniejsi ludzie? Badacze opracowali archetyp największego nudziarza na podstawie naszych stereotypów i uprzedzeń.
W tym artykule: Nuda zniechęca nas do innych ludzi Najnudniejsi ludzie borykają się z krzywdzącymi stereotypami Co robią na co dzień najnudniejsi ludzie? Co to znaczy być nudnym człowiekiem? Naukowcy z Uniwersytetu Essex postanowili odpowiedzieć na to pytanie. Nie po to, żeby piętnować konkretne profesje, lecz żeby sprawdzić, jak pewne zachowania i postawy są odbierane w społeczeństwie. Kto traci na patrzeniu na innych przez pryzmat stereotypów? Zarówno my, jak i nasi rzekomo nudni znajomi. Nuda zniechęca nas do innych ludzi Po przebadaniu ponad 500 osób badacze wyłonili „najnudniejsze” zawody, hobby i style życia. Po zsumowaniu konkretnych cech ustalili też, jak może wyglądać życie najnudniejszego człowieka na świecie. W wynikach nie padły oczywiście żadne personalia. Artykuł podsumowujący badania został opublikowany na łamach czasopisma naukowego „Personality and Social Psychology Bulletin”. Głównym autorem badań jest dr Wijnand Van Tilburg z Wydziału Psychologii na Uniwersytecie Essex. We wcześniejszych pracach naukowych dowiódł, że ludzie stereotypowo nudni są mniej lubiani. Częściej unika się ich też z powodu uprzedzeń. Tym razem doktor postanowił bliżej przyjrzeć się samemu zjawisku – abstrakcyjnej jak dotąd – nudy. – Ironia polega na tym, że badanie nudy jest w rzeczywistości bardzo interesujące – komentuje. Najszczęśliwsi ludzie? Psycholog: bezdzietne singielki “Singielki bez dzieci są prawdopodobnie również zdrowsze i żyją dłużej niż ich rówieśnicy pogrążeni w domowych obowiązkach” – powiedział swoim widzom na festiwalu Hay-on-Wye w W... Najnudniejsi ludzie borykają się z krzywdzącymi stereotypami W artykule dr Wijnand Van Tilburg przedstawił, jak postrzeganie nudy może mieć wpływ na nasze relacje z „nudnymi ludźmi”. Często nie dajemy im szansy na przełamanie negatywnych stereotypów. W niektórych przypadkach społeczny ostracyzm i osamotnienie może realnie wpływać na ich życie. Badanie wykazało również, że nudni ludzie kojarzą nam się z niskimi kompetencjami zawodowymi i interpersonalnymi. Dr Van Tilburg zwraca uwagę, że takie myślenie nie ma przełożenia na rzeczywistość. – Prawda jest taka, że ludzie tacy jak bankierzy i księgowi są bardzo zdolni i mają wpływową pozycję w społeczeństwie – wyjaśnia. Zawód: ożywiciel czaszek. Wykorzystuje nowoczesne technologie, by przywrócić zmarłym twarze Oscar Nilsson specjalizuje się w rekonstruowaniu twarzy za pomocą zaawansowanych narzędzi, takich jak druk 3D czy analiza DNA. Archeolodzy dają mu starożytne czaszki, a on sprawia, że są jak... Co robią na co dzień najnudniejsi ludzie? Kim według badanych jest najnudniejszy człowiek? To osoba zajmująca się zawodowo wprowadzaniem baz danych; prywatnie religijna; lubiąca oglądać telewizję; zamieszkująca małe miasto. Nie tylko analitycy baz danych uchodzą za nudziarzy. Pozostałe branże postrzegane jako najnudniejsze to: księgowość, podatki i ubezpieczenia, sprzątanie, bankowość. Po przeciwnej stronie znalazły się: sztuki sceniczne, nauki ścisłe, dziennikarstwo, ochrona zdrowia, edukacja. Ciekawe jest również to, jak postrzegamy poszczególne zainteresowania. Oto najnudniejsze: spanie, religia, oglądanie telewizji, obserwowanie zwierząt, matematyka. Trzeba przyznać, że rozdźwięk jest dość spory. Zwłaszcza między matematyką a spaniem. Jak walczyć z krzywdzącymi stereotypami? Najlepiej nie skreślać innych ze względu na zawód czy hobby. Pozornie najnudniejsi ludzie mogą nas pozytywnie zaskoczyć. Źródło: „Personality and Social Psychology Bulletin”
Kraków z hejnalistką? O stanowisko po raz pierwszy ubiega się kobieta
W Krakowie trwa poszukiwanie nowych hejnalistów. Wśród chętnych do objęcia tego nietypowego, za to zaszczytnego stanowiska po raz pierwszy w historii znalazła się też kobieta.
O tym, że Kraków może po raz pierwszy mieć hejnalistkę, a nie jedynie hejnalistę, poinformował Bartłomiej Rosiek, oficer prasowy komendy miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w Krakowie. Chętna do służby na wieży Mariackiej kandydatka ma spore szanse na objęcie stanowiska. Oprócz niej swoją kandydaturę zgłosiły na razie tylko 4 osoby, a do obsadzenia są dwa wakaty. Rosiek zauważa, że w obecnej rekrutacji zainteresowanie jest niewielkie, ale i tak liczba chętnych na stanowisko zazwyczaj wynosiła około 10 osób. Tym razem też z pewnością nie wydłuży się znacznie, bo termin przesyłania zgłoszeń mija 5 stycznia. W przyszłym tygodniu lista osób dopuszczonych do dalszej rekrutacji zostanie oficjalnie opublikowana. Wtedy też okaże się, czy mamy szansę poznać pierwszą hejnalistkę. Ale na tym nie zakończą się starania trębaczy o zajęcie miejsca na wieży Mariackiej. Cały proces rekrutacji składa się z siedmiu etapów. Kandydaci będą musieli przejść test sprawnościowy – wszak codziennie będą mieli do pokonania niemal 300 schodów – i oczywiście popisać się umiejętnością gry na trąbce. Do tego muszą spełnić wymagania formalne: posiadać polskie obywatelstwo, pełnię praw publicznych i wykształcenie co najmniej średnie lub średnie branżowe. Formalnie chodzi o stanowisko stażysty w służbie przygotowawczej (docelowo starszego ratownika), ale główne zadanie to odgrywanie hejnału podczas 24-godzinnej służby. Nabór jeszcze przed świętami ogłosiła Komenda Miejska Państwowej Straży Pożarnej w Krakowie po tym, jak po 24 latach służby na emeryturę przeszedł dotychczasowy trębacz – Jan Sergiel. Hejnaliści pełnią służbę dwójkami – a więc na każdej 24-godzinnej zmianie jest dwóch trębaczy. Hejnał z wieży Mariackiej jest wygrywany co godzinę przez całą dobę, za każdym razem na cztery strony świata. Jak podkreśla rzecznik krakowskiej straży, do obowiązków hejnalisty należy nie tylko odgrywanie hejnału, czy innych okolicznościowych utworów na różnych uroczystościach, ale też opieka nad turystami zwiedzającymi wieżę Mariacką, czy udzielanie wywiadów i reprezentowanie straży. Trwająca rekrutacja zapewne zostanie rozstrzygnięta na przełomie lutego i marca. Wtedy też dowiemy się, czy Kraków zyska pierwszą w historii hejnalistkę.
Co decyduje o zadowoleniu z pracy? 3 branże, w których pracownicy są najszczęśliwsi
Nie odczuwają stresu i nie cierpią na bezsenność, bo jako jedni z nielicznych nie muszą bać się automatyzacji. W dodatku zarabiają wystarczająco dużo, by nie martwić się o finanse, a gdy chcą zmienić pracodawcę, poszukiwanie nowego zwykle zajmuje im nie więcej niż kilka tygodni. Okazuje się, że takiego pracoszczęścia doświadczają w Polsce przedstawiciele aż trzech branż!
Połowa Polaków, którzy wzięli udział w badaniu przeprowadzonym przez firmę Devire uważa, że w pracy najważniejsza jest stabilność finansowa (50 proc.), możliwość swobodnego działania (48 proc.) i otwartość pracodawcy na nowe inicjatywy i feedback (48 proc.). Na podstawie wyników badań można wnioskować, że wszystkie potrzeby z pierwszej trójki spełnione są najczęściej w branży IT, marketingu i reklamy oraz inżynierii. To właśnie przedstawiciele tych branży najwyżej ocenili poziom swojego zadowolenia z pracy zwanego „pracoszczęściem”, czyli „arbejdsglaede”. - Arbejdsglaede to słowo pochodzenia duńskiego, które w 2014 roku zapoczątkowało nowy trend na rynku pracy. Idea z powodzeniem przyjęła się na zachodzie i znajduje coraz więcej sympatyków w Polsce - tłumaczy Michalina Jabłońska-Sprawnik, chief happiness officer w Devire. Ponad połowę swojego czasu spędzamy w pracy i to, czy jesteśmy w niej szczęśliwi znacząco wpływa nie tylko na komfort naszego życia, ale także na naszą produktywność, a co za tym idzie - na sytuację firmy, dla której pracujemy. - Im większą satysfakcję praca sprawia, tym jej jakość jest po prostu wyższa. Poza tym szczęśliwy pracownik jest bardziej zaangażowany i częściej wychodzi z inicjatywami. Taka osoba jest lojalna i rzadziej myśli o zmianie pracodawcy. W branżach, jak np. IT, w których trudno o specjalistów i które nie tolerują błędów podczas pracy, wymagając precyzji i dokładności, to niezwykle ważne, aby pracownicy byli doceniani, a co za tym idzie i szczęśliwi - dodaje Magdalena Rogóż, ekspertka ds. rynku IT ze szkoły programowania Kodilla.com. Ankietowani urodzeni w latach 1980-1990 za najważniejszy czynnik wpływający na satysfakcję z pracy uznali wysokość wynagrodzenia (72 proc. badanych). Badani w wieku 18-25 lat, a więc urodzeni w latach dwutysięcznych, na pierwszym miejscu stawiają możliwość rozwoju zawodowego. Choć prawie 3/4 badanych ze wszystkich „najszczęśliwszych” branży przyznało, że obecna praca sprawia im radość, to blisko połowa – aż 47 proc. – pracowników marketingu i reklamy odpowiedziało twierdząco na pytanie, czy odczuwają stres i bezsenność spowodowane pracą. Tak samo odpowiedziało 36 proc. inżynierów i 27 proc. pracowników IT. Kolejnym ważnym czynnikiem, wpływającym na dobre samopoczucie przedstawicieli wymienionych branż, jest fakt, że nie mają trudności ze znalezieniem nowej posady. Najlepiej sytuacja wygląda w przypadku branży IT. - Przedstawiciele branży IT, marketingu i reklamy oraz inżynierowie mają bardzo komfortową sytuację na rynku pracy. Mogą liczyć na stabilne zarobki oraz systematyczne podwyżki. Nie grozi im utrata pracy. Co więcej, to oni mogą przebierać w ofertach od rekruterów. Badania to potwierdzają - obaw, że robot może odebrać pracę nie ma 89% programistów, 84% specjalistów od marketingu i reklamy oraz 81% inżynierów - podsumowuje Magdalena Rogóż.
Do Portugalii po emocje. Oto najciekawsze wydarzenia dla miłośników sportów ekstremalnych
Portugalia nie musi kojarzyć się z leniuchowaniem, plażowaniem i sjestą. Jak się okazuje ma bardzo dużo do zaoferowania dla miłośników sportów ekstremalnych - zarówno dla uczestników jak i dla widzów.
Morze, słońce, żagle, radość! Zobacz fotorelację z The Tall Ship Races 2017 w Szczecinie
Po raz kolejny Szczecin stał się światową żeglarską stolicą świata. Zobacz nasze zdjęcia z The Tall Ship Races 2017!
Oglądaliśmy takie cuda jak brazylijski Cisne Branco, rosyjska fregata Mir, czy nasz rodzimy, 108-metrowy Dar Młodzieży. U podnóża Wałów Chrobrego wystąpił Andrea Bocelli w towarzystwie filharmoników szczecińskich i Chóru Akademii Morskiej, wszędzie też słychać było szanty i muzykę folkową, a na koniec fajerwerki i parada wszystkich załóg które przeszły ulicami miasta. Zobaczcie nasze zdjęcia! Obejrzyj nasz film: View oEmbed on the source website
To, co wyczyniają na kajakach, jest po prostu niesamowite! Polacy triumfują w międzynarodowych zawodach
Zofia Tuła i Tomasz Czaplicki znowu na podium Makinito Contest 2016.
Polacy wywalczyli podium w rozegranym w weekend Makinito Contest 2016. Zofia Tuła zdobyła srebro, a Tomasz Czaplicki brąz. Makinito Contest to obsadzone najlepszymi zawodnikami, międzynarodowe zawody. Rozgrywane są w okolicach francuskiej miejscowości Entreesen. Widowiskowe Zawody od początku miały bardzo widowiskowy przebieg i już po eliminacjach wyłoniła się zdecydowana czołówka w konkurencji kobiet oraz w rywalizacji mężczyzn. Zofia Tuła prowadziła po eliminacjach i ostatecznie w finale zajęła drugie miejsce nieznacznie ustępując trzykrotnej Mistrzyni Europy Marlene Devilez (Francja). Trzecie miejsce zajęła Nuria Fontane Masó (Wice-Mistrzyni Świata juniorek 2013, Mistrzyni Europy Juniorek 2014), ale walka o złoto toczyła się jedynie między Zosią i Marlene. Reszta zawodniczek pozostała zdecydowanie z tyłu. Zobacz film z przejazdu Zosi: Walka Tomek prowadził po eliminacjach przed obecnym Mistrzem Europy Quimem Fontane Masó (Hiszpania). W ćwierćfinale Hiszpan wyprzedził Tomka. Nasz Wice Mistrz Europy z Palttlingu zrewanżował mu się w półfinale wyraźnie wyprzedzając Quima, który spadł na trzecie miejsce. Wszystko rozstrzygnęło się w niezwykle widowiskowych finale, gdy do rywalizacji o złoto włączył się również Thom Richard (Wicemistrz Świata Juniorów 2013- Francja). Ostatecznie w zawodach zwyciężył Quim Fontane Masó, drugi był Thom Richard, a Tomek zajął trzecie miejsce. Zobacz film z przejazdu Tomka: Następnym przystankiem w Euro Tripie 2016 reprezentantów Karkonoskiego Klubu Kajakowego będą prestiżowe zawody Natural Games w Millau (Francja). Trzymamy kciuki za występy naszych kajakarzy!
Ale widok! Niebo nad Krosnem zapełni się balonami
Baloniarstwo to sport widowiskowy. Kilkadziesiąt wzbijających się w powietrze kolorowych balonów tworzy niezapomniany obraz!
Już niedługo niebo nad Krosnem zapełni się balonami. Jak co roku, 30 kwietnia, wystartują 32. Balonowe Mistrzostwa Polski oraz XVII Międzynarodowe Górskie Zawody Balonowe. W zmaganiach wezmą udział najlepsi baloniarze z Polski i Europy. Do tej pory zgłosiło się już ponad 50 załóg. Całości towarzyszyć będą koncerty i wydarzenia artystyczne. Daj się zrobić w balona Balony na niebie to w Polsce niezbyt popularny widok – najważniejszą tego przyczyną jest oczywiście wysoki koszt. Pozornie „prosty i tani balon” jest skomplikowany i drogi w produkcji – przede wszystkim ze względu na rozmiary i konieczność zastosowania nowoczesnych i wytrzymałych materiałów. Ceny balonów kształtują się w przedziale 150 – 200 tys. zł. Do tego dochodzą koszty paliwa (a przeciętny balon spala ok. 100 litrów gazu na godzinę lotu), wyposażenie, ubezpieczenie, hangarowanie, transport i obsługa przez kilkuosobowy zespół. Jest to więc sport tylko dla prawdziwych pasjonatów. Baloniarze w Krośnie W Krośnie, ze względu na specyficzne ukształtowanie terenu, występują bardzo silne wiatry i ruchy powietrza. Balon, który waży ok. 400 kg musi nieustannie lawirować – raz jest przy samej ziemi, a za moment wysoko w chmurach. Te warunki, jak przyznają uczestnicy zawodów, powodują, że zmagania w Krośnie są szczególnie wymagające i dzięki temu bardzo atrakcyjne dla baloniarzy. Załogi muszą wykazać się stalowymi nerwami i świetnym przygotowaniem. Organizatorzy, podczas trzech dni zawodów, planują wykonanie sześciu zawodniczych lotów. Najwięcej emocji zarówno wśród zawodników, jak i widzów wzbudza zadanie polegające na dotarciu jak najbliżej wyznaczonego celu. Aby osiągnąć sukces należy nie tylko regulować wysokość, lecz także wyszukiwać na różnych pułapach korytarzy powietrznych, które pchną balon w odpowiednią stronę. Najlepsi podniebni Zawody balonowe w Krośnie odbędą się już po raz 17. i będą miały rangę Mistrzostw Polski. Wśród baloniarzy jest 6 kobiet. Tytułu mistrza Polski bronił będzie Witold Filus, ubiegłoroczny dyrektor sportowy zawodów w Krośnie. Od zawodników wymagane jest m.in. posiadanie minimalnego nalotu 50 godzin jako dowódca-pilot balonowy, obowiązującej dokumentacji, ubezpieczeń OC i NNW oraz licencji sportowej FAI. Oprócz tego rozegrane zostaną XVII Międzynarodowe Górskie Zawody Balonowe. Dotychczas organizatorzy przyjęli ponad 50 zgłoszeń załóg balonowych z 8 krajów europejskich - Polski, Węgier, Litwy, Słowacji, Łotwy, Wielkiej Brytanii, Rosji i Ukrainy. Międzynarodowe Górskie Zawody Balonowe są częścią pikniku lotniczego „Balony nad Krosnem”. Oprócz emocji sportowych związanych z rozgrywaniem konkurencji balonowych, widzowie będą mogli podziwiać popisy pilotów samolotowych, szybowcowych, spadochroniarzy, pokazy lotów śmigłowcem, a także występy zespołu akrobacyjnego „Iskry”, a na lotnisku odbywać się będą koncerty. Impreza potrwa od 30 kwietnia do 3 maja.
Szklarska Poręba: Zawody w kajakarstwie górskim
W trakcie wiosennych roztopów koryto rzeki Kamiennej staje się areną widowiskowych Zawodów w Kajakarstwie Górskim „AMP Kamienna 2015” (18-19 kwietnia). Porrrywające!
XXXII Zawody w Kajakarstwie Górskim „AMP Kamienna 2015” zostaną rozegrane 18-19 kwietnia w Szklarskiej Porębie. Odbywają się tutaj od 1984 roku. To jedna z najstarszych cyklicznych imprez w mieście. Do Szklarskiej Poręby ściągają zarówno zawodowi kajakarze, jak i sympatycy tego sportu, członkowie klubów kajakowych oraz turyści. W Mistrzostwach w Kajakarstwie Górskim startują zawodnicy, którym nie straszny jest rwący nurt usianej wielkimi głazami rzeki Kamiennej. Rzeka została odkryta dla polskiego kajakarstwa górskiego podczas wyprawy w Karkonosze zorganizowanej w 1983 roku przez Uniwersytecki Klub Kajakowy "Habazie" z Warszawy i Akademicki Klub Turystyki "Watra" z Gliwic. Kamienna była najciekawszą rzeką przepłyniętą w ramach wyprawy. Tak zachwyciła wszystkich uczestników, że na jesieni 1983 roku na plenum Federacji Akademickich Klubów Kajakowych pojawił się pomysł, aby wszystkie kluby akademickie zrzeszone w Federacji (było ich wtedy kilkanaście) spotkały się wiosną przyszłego roku na zawodach w spłynięciu wybranego odcinka Kamiennej. Ten odcinek, zaczynający się nieco poniżej ujścia Szklarki, a kończący się przed pierwszym sztucznym progiem pozostał w programie zawodów do dziś. Ze względu na wysoki poziom wody w rzece Kamiennej tegoroczna edycja zawodów zapowiada się wyjątkowo ciekawie. fot. materiały prasowe
Największe w Polsce zawody narciarskie dla dzieci
Zawody o 4 . Puchar Reksia startują 1 lutego 2015 na stoku Dębowiec w Bielsku-Białej. To nie tylko rywalizacja wśród najmłodszych, to także spotkania wielbicieli białego szaleństwa w różnym wieku. Uczestnikom przyjdzie zmierzyć się ze slalomem gigantem. Przewidywana liczba startujących - 400 osób. I Reksio. Zwycięzcy każdej grupy wiekowej zostaną nagrodzeni pucharami, a na zdobywców drugiego i trzeciego miejsca czeka medal. Ponadto każdy zawodnik otrzyma dyplom, numer startowy na pamiątkę, drobne upominki oraz talon. Dodatkowo dla wszystkich obecnych na stoku przygotowana zostanie niespodzianka. Zapisy internetowe na stronie organizatora: www.klubsportowylive.pl Impreza objęta patronatem medialnym National Geographic Traveler.
W 2015 roku po raz pierwszy w Polsce odbędą się legendarne zawody triathlonowe z cyklu IRONMAN - Herbalife IRONMAN 70.3 Gdynia
W 2015 roku po raz pierwszy w Polsce odbędą się legendarne zawody triathlonowe z cyklu IRONMAN - Herbalife IRONMAN 70.3 Gdynia. Z tej okazji podczas konferencji prasowej, która odbyła się 1 grudnia w hangarze LOT AMS, organizatorzy imprezy zaprezentowali LOT-owski samolot, który przez najbliższe pół roku będzie latał w barwach Herbalife IRONMAN 70.3 Gdynia. Również dzisiaj, na stronie www.ironmangdynia.pl ruszają zapisy do pierwszych w Polsce zawodów z serii IRONMAN 70.3. - Jesteśmy bardzo szczęśliwi, że zawody w Gdyni dołączyły do elitarnego grona. Nie ukrywam, że marzyliśmy o serii IRONMAN od 6 lat, czyli od pierwszych zawodów Herbalife Triathlon. Dzisiaj z radością mogę powiedzieć, że moje marzenie się spełniło – mówi Piotr Netter dyrektor Herbalife IRONMAN 70.3 Gdynia. Już na początku grudnia w niebo wzbije się Embraer 175 w barwach PLL LOT i Herbalife IRONMAN 70.3 Gdynia. Będzie go można podziwiać na różnych trasach europejskich i krajowych przez kolejne 6 miesięcy. - Wznosimy się na wyższy poziom dosłownie i w przenośni. Współpraca z PLL LOT to potwierdzenie na to, że Herbalife IRONMAN 70.3 Gdynia to impreza o zasięgu międzynarodowym. Na zawody IRONMAN przyjeżdżają ludzie z całego świata. Statystycznie nawet połowa uczestników takich zawodów to obcokrajowcy - mówi Piotr Netter Podczas konferencji organizatorzy zaprezentowali oficjalny motyw muzyczny Herbalife IRONMAN 70.3 Gdynia, skomponowany przez Radzimira Dębskiego. Wśród startujących w Herbalife IRONMAN 70.3 Gdynia nie zabraknie znanych i lubianych postaci świata kultury i mediów. Swój start w zawodach zapowiedziały drużyny telewizji TVP oraz POLSAT, które stają do charytatywnego pojedynku na rzecz Fundacji All For Planet. Herbalife IRONMAN 70.3 Gdynia wraz z imprezami towarzyszącymi odbędzie się w dniach 7-9 sierpnia 2015. W programie zawodów zaplanowane są zawody na dystansie długim (1,9 km pływania – 90 km rowerem i 21,1 km biegiem) oraz sprinterskim (0,75 km – 20 km – 5 km), a także sztafety dla 3-osobowych drużyn oraz aquathlony dla dzieci. Uczestnicy Herbalife IRONMAN 70.3 2015 będą mogli zdobyć 35 slotów klasyfikacyjnych na Mistrzostwa Świata IRONMAN 70.3, które w 2016 roku odbędą się w Australii.
Maraton Lubelski: sposób na zwiedzenie regionu
Wiosenne maratony to nie tylko Paryż, Londyn, Wiedeń czy Warszawa. Biegaczy jest coraz więcej, zatem wzrosła również liczba imprez biegowych, tych nieco bardziej kameralnych również
Maraton Lubelski jest jednym z takich maratonów, które warto wpisać na swoją listę. Ciekawa okolica, trudny teren, kameralna impreza, która odbędzie się dopiero po raz drugi. O tym, co takiego ciekawego znajdą biegacze akurat w Lublinie porozmawialiśmy z organizatorami. Anna Szczypczyńska: Zacznijmy od najprostszego pytania: dlaczego warto wpisać Maraton Lubelski na swoją listę startów? Patrzę na to okiem biegacza i widzę, że mówimy o trudnej trasie. Aleksander Kurczewski, dyrektor Maratonu Lubelskiego: Maraton Lubelski jest o tyle wyjątkowy, że tworzą go biegacze dla biegaczy. Organizacja oparta jest na wolontariacie środowisk biegowych, harcerskich i szkolnych. Jak jest to ważne pokazała pierwsza edycja, gdy w opinii uczestników i uczestniczek, jakością organizacji i atmosfery wdarliśmy się przebojem do pierwszej trójki krajowych imprez. Frekwencją również zadziwiliśmy wszystkich wchodząc do pierwszej dziesiątki miejskich maratonów ulicznych, wyprzedzając takie imprezy z tradycjami jak łódzki i trójmiejski. I to mając praktycznie zerowy budżet na promocję. Przyznać trzeba, że trasa w lublinie nie jest łatwa, ale łatwych tras w Polsce są dziesiątki. Nasze miasto położone jest na wzgórzach i od tego nie uciekniemy. Traktujemy to jako atut. Po płaskim, to każdy potrafi biegać (uśmiech). Zostało to nawet docenione przez organizatorów Biegu Rzeźnika, który traktuje uczestnictwo w naszej imprezie jako element kwalifikacji do swej IX-ej edycji. Dziesięć najlepszych drużyn dostanie prawo uczestnictwa w najbliższym wyścigu z puli dodatkowej. Dorota Sękowska: Trasa jest niezwykle trudna, co czyni ją bardzo atrakcyjną. Dla biegaczy, takich jak ja, którzy chcą się zmierzyć z królewskim dystansem po raz pierwszy, będzie to olbrzymie wyzwanie, a satysfakcja na mecie podwójna. Osobiście nie mogę doczekać się tych wrażeń. Jakie atrakcje czekają na trasie biegaczy oprócz wielu podbiegów? A.K: Staraliśmy się, by trasa pokazała wszystkie oblicza naszego miasta, dlatego tym razem nie wyprowadzamy biegu poza miasto. Dzięki temu biegacze będą mogą liczyć na doping lubelskich mieszkańców na całej trasie. A jak jest to ważne wie każdy kto zmagał się z tym dystansem. D.S: Włączyłam się w organizację naszych biegów między innymi dlatego, że kocham swoje miasto. Lublin jest pięknym i ciekawym miejscem, które warto zobaczyć, zwłaszcza centrum, gdzie będzie start i meta. Pierwsze siedem kilometrów biegniemy w urokliwym klimacie starej części miasta. Maraton Lubelski to malownicza trasa? A.O: Zaczynamy w ścisłym centrum i pierwsze kilometry biec będziemy uliczkami pokazującymi klimat starego Lublina. Później zwiedzimy po kolei wszystkie dzielnice naszego miasta. Trasa jest przez to bardzo atrakcyjna. Czy na uczestników biegu czekają jakieś atrakcje, których nigdzie indziej nie doświadczą? D.S: Oprócz maratonu organizujemy jeszcze: Bieg Rodzinny i Miasteczko Małego Maratończyka. Bieg Rodzinny jest eventem wielkiej rodziny biegaczy, sympatyków biegania a także ludzi, którzy jeszcze tym razem nie podołają dystansowi maratońskiemu, ale chcą popierać ideę maratonu. Jest to szansa aby wystartować z linii startu Drugiego Maratonu Lubelskiego i poczuć się jak prawdziwy maratończyk kończąc na jego mecie. Miasteczko Małego Maratończyka natomiast to bieg lubelskich przedszkolaków. Będzie to miejsce, w którym maratończycy będą mogli pozostawić dziecko pod opieką specjalistów. Zorganizowane zajęcia dla dzieci będą miały charakter sportowy (przygotowanie do biegu „w te pędy 42 (k)m do mety) i artystyczny (stoiska artystyczne, w których dzieci będą przygotowywały medale i materiały do kibicowania). Miasteczko Małych Maratończyków będzie czynne w czasie trwania Maratonu Lubelskiego. Trasa będzie się zmieniać co roku? A.K: Tego na ten moment nie wiemy. Lublin nie jest dużym miastem i wytyczenie odcina 42 km jest pewnym wyzwaniem. Pewnie w przyszłości będziemy dążyć do tego, by trasa była powtarzalna. Na razie nie jest to możliwe. Czekamy z zakończenie budowy obwodnicy miasta, bo to pozwoli nam nieco swobodniej korzystać z ulic w centrum. Teraz musimy liczyć się z ruchem tranzytowym i lokalnym by nasza inicjatywa nie rodziła napięć społecznych. D.S: Jak dotąd trasę Maratonu Lubelskiego wyznaczamy My - biegacze. Trasa Drugiego Maratonu Lubelskiego wyznaczona została na podstawie konkursu. Być może stanie się to tradycją, wtedy każdy bieg byłby niespodzianką. Można liczyć na głośnych kibiców? A.K: Ubiegłoroczny maraton właśnie w tym zakresie był dla nas największym zaskoczeniem. Ilość mieszkańców dopingujących na trasie przerósła nasze najśmielsze oczekiwania. Dlatego też odważyliśmy się na taką właśnie zmianę trasy i chcemy wzmocnić kampanię informacyjną, by jeszcze zwiększyć aktywność społeczności lokalnej; D.S: Kibice są cudowni zwłaszcza Ci, którzy podczas Pierwszego Maratonu Lubelskiego, oprócz kibicowania podawali maratończykom własną wodę. Czy na mecie lub w punktach żywieniowych można liczyć na regionalne przysmaki? A.K.: Lubelszczyzna produkcją rolną głównie stoi i mocno stara się wejść w nurt eko-żywności. Ostatnio na mecie mieliśmy więc eksperymentalne pieczywo. Tym razem postaramy się również coś zaproponować. Co do punktów żywieniowych, to raczej nie będziemy eksperymentować. Planujemy podawać to, co już się sprawdziło, czyli poza napojami banany i cukier. D.S. Nie zapomnijmy również o zupie od naszej Małgosi, której smak na chwilę obecną jest jeszcze niespodzianką. Po Pierwszym Maratonie Lubelskim biegacze zajadali się zupą pomidorową w dwóch wersjach: tradycyjną z makaronem oraz kremem pomidorowym z bazylią. Ile osób zaangażowanych jest w przygotowanie maratonu? Katarzyna Pruszczak- szefowa wolontariatu: To zależy - w spokojnym okresie pracy kilkanaście osób, w najgorętszym - co najmniej pięćset. Maraton organizowany jest przez pasjonatów biegania, działających w Stowarzyszeniu Maraton Lubelski. Grupa kilkunastu osób wspierana jest przez sponsora PZU, Fundację Rozwoju Sportu w Lublinie, MOSiR, Lubelskie Stowarzyszenie Biegowe, Miasto Lublin i lokalne firmy. Cała praca wykonywana jest przez wolontariuszy. Odpowiadają oni za opiekę nad biegaczami przed startem w biurze zawodów, na trasie biegu, na mecie, w miasteczku maratońskim. Ich zaangażowanie pozwala nam zapewnić komfortową ilość punktów z wodą, żywiołowy doping na trasie i bezpieczeństwo. A także pokazać Lublin jako aktywne, inspirujące miasto.
Już za trzy tygodnie największa charytatywna impreza biegowa na świecie! Weźmiecie w niej udział?
Pozostał już tylko miesiąc do pierwszego globalnego charytatywnego biegu Wings for Life World Run. Bieg wystartuje 4 maja, dokładnie o tej samej porze w 33 krajach. Wśród nich jest Polska, gdzie bieg rozpocznie się w Poznaniu o 12:00. Globalny zasięg to nie tylko jeden z elementów wyróżniających wydarzenie – bieg nie ma także klasycznej linii mety, to meta będzie gonić zawodników. A to wszystko po to, by zwrócić uwagę całego świata na problem uszkodzonego rdzenia kręgowego i zebrać jak największą ilość środków na badania nad jego urazami. Biegniemy dla tych, którzy nie mogą Wings for Life World Run to zawody przeznaczone dla wszystkich, bez względu na biegowe doświadczenie – zarówno dla amatorów, jak i wyczynowców. W tym samym momencie, niezależnie od pory dnia i nocy oraz panujących warunków atmosferycznych, uczestnicy wystartują pod wspólnym hasłem „Biegniemy dla tych, którzy nie mogą!”. Pierwszy raz w historii biegów trasa nie ma klasycznej linii mety. Będzie ją wyznaczać jadący za uczestnikami samochód, który wystartuje 30 minut po oficjalnym rozpoczęciu rywalizacji. Wyścig zakończy się, gdy ostatnia osoba na świecie przestanie biec po wyprzedzeniu przez samochód pościgowy. Wydarzenie ma pomóc w zebraniu środków potrzebnych na rozwój badań nad uszkodzonym rdzeniem kręgowym oraz budować społeczną świadomość problemu urazów rdzenia. Opłata startowa wynosi 120 zł i jest w całości przeznaczana na badania finansowane przez Fundację Wings for Life. Uczestnicy będą mogli swoim biegiem realnie pomóc osobom dotkniętym problemem urazu rdzenia. W podziękowaniu otrzymają medal oraz pamiątkowe upominki, dołączone do pakietu startowego. Inicjatywa jest wspierana przez liczne grono Przyjaciół biegu, m.in.: Monikę Kuszyńską – byłą wokalistkę zespołu Varius Manx, Agnieszkę Więdłochę – aktorkę teatralną i telewizyjną, Jerzego Skarżyńskiego – maratończyka i trenera nazywanego guru polskich biegaczy, Mateusza Michalskiego - dwukrotnego medalistę paraolimpijskiego, dziennikarzy: Beatę Sadowską, Marcina Rosłonia, Rafała Patyrę, osoby ze świata kultury: Katarzynę Bujakiewicz i Waldemara Malickiego oraz sportowców: Monikę Pyrek, Adama Małysza, Szymona Godziek, Jarka Hampela. Trasa w Polsce W naszym kraju bieg wystartuje z Poznania, miasta słynącego z organizacji renomowanych i docenianych imprez biegowych. Uczestnicy wyruszą z okolic Jeziora Maltańskiego, następnie skierują się do centrum i malowniczymi drogami Wielkopolski pobiegną w kierunku Gniezna. Trasa została zaplanowana na 100 km. Biegnij ze swoim idolem Czworo przyjaciół biegu - Beata Sadowska, Adam Małysz, Jerzy Skarżyński i Szymon Godziek postanowiło stworzyć swoje drużyny podczas Wings for Life World Run. Zadaniem kapitanów jest zebranie grupy zawodników, którzy wspólnie przebiegną największą liczbę kilometrów. Element rywalizacji, jak i szansa poznania swojego idola, będą dobrą motywacją do startu nawet dla tych, którzy wcześniej nie biegali. Zapisy do biegu trwają do 20 kwietnia i prowadzone są za pośrednictwem formularza zgłoszeniowego na stronie: www.wingsforlifeworldrun.com/pl/zapisz-sie. Do wybranej drużyny można dołączyć zapisując się również poprzez formularz zgłoszeniowy na stronie, gdzie należy wpisać nazwę drużyny w polu KLUB zgodnie ze schematem: Drużyna Adama Małysza Drużyna Beaty Sadowskiej Drużyna Szymona Godźka Drużyna Jerzego Skarżyńskiego Już teraz możesz zapisać się na bieg – wypełnij formularz rejestracyjny na stronie: www.wingsforlifeworldrun.com/pl
Mistrzostwa Europy w Pilce Ręcznej 2010 w Tyrolu
Mecz piłki ręcznej może się czasem zamienić w istny thriller. Niektóre sytuacje wymagają od zawodnika niesłychanej zręczności i umiejętności przewidywania. Szczypiornista za nic, ale to za nic w świecie nie powinien się dać wyprowadzić z równowagi. Przekonajcie się sami...
Zgodnie z wynikiem losowania grup turnieju finałowego ME w Piłce Ręcznej mężczyzn Austria 2010, podczas styczniowych rozgrywek spotkają się w Tyrolu świetne, silne drużyny: w Innsbrucku będą ze sobą rywalizować reprezentacje narodowe Niemiec, Szwecji, Polski i Słowenii. Czekają nas więc wielkie sportowe emocje. Po meczach rundy wstępnej o awans do półfinału zagrają tu ponadto zwycięzcy z grupy D (Francja, Hiszpania, Węgry i Czechy). ME w Piłce Ręcznej, od 19 do 31 stycznia 2010, to kolejne po Mistrzostwach Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2008 międzynarodowe wydarzenie sportowe goszczące w Tyrolu. Również i tym razem głośno będzie o gorączce rywalizacji w sercu Alp! Fani piłki ręcznej, którzy chcieliby doświadczyć na żywo wspaniałego nastroju turnieju, mają świetną okazję, by połączyć kibicowanie swoim faworytom z pobytem narciarskim w Alpach. Przemawia za tym wiele: tyrolska zima - najwspanialszy prezent, jaki mogą otrzymać miłośnicy sportów zimowych, - oraz fantastyczne ośrodki narciarskie w całej prowincji, które nie pozostawiają absolutnie nic do życzenia! Więcej informacji na www.tyrol.pl www.sport.tirol.at
Sześć dni pod koniec października potrzebowało 128 zawodników z całego świata, by przebiec Saharę. 250 kilometrowa trasa okazała się mordercza, na metę wyścigu znajdującą się pod piramidami w Gizie dotarło 95 zawodników.
Wygrał Włoch Paolo Barghini, który najdłuższy 90 km odcinek pokonał w niecałe 10 godzin! Drugie miejsce zajął Austriak Christian Schiester, a trzecie Hiszpan Luis Marcos Silvestre. - To była niezwykła rywalizacja! Nigdy wcześniej nie doświadczyłem niczego podobnego, to była najcięższa bitwa w moim życiu. Upał, głęboki piasek i doskonale przygotowani konkurenci sprawili, że zdobycie miejsca na podium nie przyszło mi łatwo. Jestem bardzo zadowolony z drugiego miejsce – powiedział Christian Schiester, który wyścig ukończył w 29 godzin 28 minut i 2 sekundy. 250 kilometrowa trasa została podzielona na sześć etapów, z których najdłuższy wynoszący 87 kilometrów trzeba było pokonać w jeden dzień. Grząski piasek, suche gorące powietrze i ogromne różnice temperatur wymagały od zawodników ustalenia skutecznej strategii już od samego początku wyścigu. Niektórzy z zawodników zbyt szybko pokonali pierwsze etapy, co sprawiło, że w kolejnych byli wycieńczeni i kilkoro musiało zrezygnować z dalszej rywalizacji. Największe emocje towarzyszyły walce o drugie miejsce, która rozegrała się pomiędzy Schiesterem a Silvestre. Schiester już od startu utrzymywał się w czołówce, w rezultacie na metę przybył zaledwie 2 minuty i 45 sekund przed Hiszpanem. Austriakowi z pewnością nie pomogła 30 minutowa kara i zostawienie śpiwora podczas drugiego etapu. Ta pomyłka wiele go kosztowała, gdyż kilka nocy musiał spędzić w niskich temperaturach bez dodatkowego okrycia. Kanadyjczyk Mehmed Danis - zwycięzca wyścigu przez pustynię Atakama, który odbył się przełomie marca i kwietnia w Chile - ukończył bieg przez Saharę na piątej pozycji, po tym jak problemy żołądkowe wymusiły na nim zmianę strategii. Ideą wyścigu Desert Cup - uznanego za drugi, co do trudności wyścig wytrzymałościowy na świecie - jest bieg przez cztery pustynie czterech kontynentów. Umiejętność adaptacji w skrajnie wyczerpujących warunkach, odporność na zmienność temperatur, odwodnienie, zmęczenie fizyczne i psychiczne jest kluczowe do startu w wyścigu. Pierwszy etap wyścigu przez cztery pustynie czterech kontynentów odbył się na przełomie marca i kwietnia na pustyni Atakama w Chile, drugi etap miał miejsce w czerwcu na pustyni Gobi. Ostatnie starcie odbędzie się w listopadzie na Pustyni Lodowej na Antarktydzie. Wyniki biegu przez Saharę: 1. Paolo Barghini, 49 lat, Włochy, 28godzin 14 minut 38sekund 2. Christian Schiester, 42 lata, Austria, 29godzin 28 minut 2 sekund 3. Luis Marcos Silvestre, 42 lata, Hiszpania, 29 godzin 30 minut 47sekund Więcej informacji na temat całego projektu Desert Cup można znaleźć na stronie: www.4desers.com
Już w najbliższą niedzielę (19 lipca) rusza ekstremalny wyścig ziemia – powietrze przez Alpy. W ramach Red Bull X-Alps trzydziestu zawodników będzie się ścigać na 818 km trasie przez góry z Salzburga do Monako. Podczas wyścigu zawodnicy będą mogli korzystać jedynie z mapy i paralotni. Polskę reprezentować będzie Filip Jagła z Żywca.
To już czwarta edycja ekstremalnego wyścigu Red Bull X-Alps, który wiedzie przez pięć krajów: Niemcy, Austrię, Włochy, Szwajcarię, Francję i Monako. W tym roku na trasie wyścigu umieszczono siedem obligatoryjnych punktów kontrolnych. Są to m.in. Grossglockner w Austrii, Marmolada we Włoszech, Matterhorn w Szwajcarii oraz najwyższy szczyt Europy – Mont Blanc. „Najważniejsza podczas wyścigu jest strategia. Uczestnicy muszą sami wybrać i ocenić trasę. Pokonanie stu kilometrów w Alpach na paralotni zajmuje średnio 6-7 godzin. Pokonanie tej samej trasy pieszo i z ciężkim latawcem w plecaku to już 2-3 dni marszu” – mówi Filip Jagła, polski uczestnik Red Bull X-Alps. Zwycięzca Red Bull X-Alps w 2007 – Szwajcar Ales Hofer – podczas poprzedniej edycji zawodow potrzebował zaledwie 13 dni, by pokonać zaplanowaną trasę. Mimo, że większość drogi (ok. 900 km) udało mu się przelecieć, to jednak, nim przekroczył linię mety w Monako, znaczną jej część (ok. 600km) musiał również odbyć pieszo. Drugie miejsce zajął wówczas Toma Coconea (Rumunia), który przyjął zupełnie inną strategię i przeleciał jedynie 330 km, a pozostałe 1000 km trasy pokonał pieszo. Z trzydziestu startujących w 2007 roku, wyścig ukończyło zaledwie 5 zawodników. W poprzednich edycjach swoich sił w rywalizacji dwukrotnie próbował znany polski paralotniarz - Krzysztof Ziółkowski, jednak ani razu nie dotarł do mety. W tym roku Jagła będzie się starał nie tylko dotrzeć do Monte Carlo, ale także stanąć na podium Red Bull X-Alps. Broniący tytułu mistrzowskiego Alex Hofer będzie walczyć o trzeci z rzędu tytuł zwycięzcy Red Bull X-Alps. Pierwsza edycja zawodów odbyła się w 2003 roku. Dzięki specjalnemu systemowi nawigacji, w który wyposażony jest każdy zawodnik, poprzez stronę www.redbullxalps.com będzie można śledzić jego aktualne położenie i wynik.