National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2025-01-21T19:18:30.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Nowe najsłodsze zwierzę świata nie jest futrzane i nie ma wielkich oczu. Zostało wyłowione z oceanu przypadkiem
items: Już wiadomo, skąd 66 mln lat temu przyleciała planetoida, która zabiła dinozaury
items: Niedawno odkryty gatunek walenia jest zagrożony wyginięciem. Zostało tylko 51 osobników
items: Odnaleziono płaskorzeźby starożytnych Olmeków. Przedstawiają wizerunki władców w dziwnym transie
items: Najnowsze badania pokazują, że światło słoneczne pomaga usuwać skutki wycieku ropy naftowej do oceanów
items: W Zatoce Meksykańskiej nadal stosuje się szkodliwe dla środowiska metody wydobycia ropy
items: Wieloryb znaleziony u wybrzeży Florydy to zupełnie nowy gatunek. Już zagrożony
items: Podwójny huragan może uderzyć w Zatokę Meksykańską. Czarny scenariusz się spełni?
items: Key West: Tu nigdy temperatura nie spada poniżej zera
items: Głęboki dylemat - Zatoka Meksykańska
items: Kuba - Varadero

Nowe najsłodsze zwierzę świata nie jest futrzane i nie ma wielkich oczu. Zostało wyłowione z oceanu przypadkiem
type: item
date: 2025-01-21T14:39:17.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: Przyroda
subject: badania naukowe
subject: koralowce
subject: ocean atlantycki
subject: zatoka meksykańska
subject: zwierzęta
description: W sierpniu zeszłego roku naukowcy badający Zatokę Meksykańską natrafili na nietypowe zwierzę. Na plastikowej torbie z próbkami korali znaleźli małego pasażera na gapę. Różowy skorupiak został niedawno pokazany w sieci. I stał się viralem.
encoded: Spis treści: Nowe najsłodsze zwierzę świata Czy to jednak naprawdę krab? Dlaczego natura wytwarza kraby? Mały miłośnik jazdy na gapę Wygląda trochę słodko, trochę głupio, a przede wszystkim bardzo śmiesznie. Ma trzy pary odnóży oraz czwarte – ze szczypcami. A także kolce na całym ciele. Mimo to niewielkie zwierzątko raczej nikogo nie wystraszy. Jego czarne oczka i różowe ciałko wyglądają niewinnie. Intuicja podpowiada, że ich właściciel nas nie ugryzie, nie ukąsi ani nie opluje jadem. Poznaliśmy go dzięki badaczom z ekspedycji naukowej NOAA Fisheries. Jej celem było m.in. opracowanie metod ochrony koralowców w Zatoce Meksykańskiej. W ramach badań biolodzy morscy zbierali próbki koralowców z dna morskiego. Na powierzchnię transportowali je w plastikowych torbach. Na jednej siedziało pokazane wyżej stworzenie. Nowe najsłodsze zwierzę świata Kolczaste zwierzątko nie jest niespodzianką dla naukowców. To najprawdopodobniej młodociany osobnik z gatunku Neolithodes agassizii, żyjącego na Zachodnim Atlantyku. Skorupiaki te występują na różnych głębokościach – od 200 aż do 1900 m. Dorosłe zwierzęta dorastają do 12 cm (licząc bez odnóży), jednak ten powyżej ma zaledwie szerokość palca. Maleńki skorupiak natychmiast podbił sieć. Wpierw naukowcy z NOAA Fisheries pokazali go na portalu X, gdzie od razu zrobił furorę. Wideo, na którym widać go siedzącego na fioletowej rękawiczce, ma w tej chwili ponad 10 mln wyświetleń. Było też wielokrotnie repostowane, a wizerunek kolczastego zwierzątka ma szanse stać się memem. Czy to jednak naprawdę krab? Neolithodes agassizii należy do rodziny skorupiaków nazywanych po angielsku królewskimi krabami. Na pierwszy rzut oka nazwa pasuje jak ulał. Zwierzę ma głowotułów, pancerz zwany karapaksem, pierwszą parę odnóży zakończoną szczypcami. Na pozór idealny krab. Diabeł jednak tkwi w szczegółach. W przypadku kolczastego słodziaka jest nim liczba odnóży. Zwierzę ma ich trzy plus czwarte ze szczypcami. Kraby zaś – formalnie: zwierzęta zaliczane do in…

2025-01-21-123107-Facebook-4b2ea8c.png
width: 781
height: 468

Już wiadomo, skąd 66 mln lat temu przyleciała planetoida, która zabiła dinozaury
type: item
date: 2024-08-19T14:01:23.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: dinozaury
subject: jukatan
subject: planetoidy
subject: Wolny czas
subject: zagłada
subject: zatoka meksykańska
description: Badania próbek osadów sprzed 66 mln lat pozwoliły odkryć pochodzenie obiektu, który wybił słynny krater Chicxulub i doprowadził do zagłady dinozaurów. „Zabójcą” wielkich gadów była planetoida węglista pochodząca aż zza Jowisza.
encoded: W tym artykule: Krater, którego wszyscy szukali Planetoida czy kometa? Badania granicy K-T Glen Penfield i Antonio Camargo byli dwoma geofizykami zatrudnionymi przez meksykańską państwową spółkę naftową Pemex. W 1978 r. dostali zadanie przebadania fragmentu Zatoki Meksykańskiej na północ od Jukatanu. Ich celem było wytypowanie miejsc pozwalających na wykonanie odwiertów. Praca wymagała zebrania danych geofizycznych, m.in. magnetycznych. Penfield zauważył, że występują w nich anomalie, które zmapował. Następnie sięgnął po inny typ danych zgromadzonych jeszcze w latach 40., określających anomalie siły ciężkości. Połączył jedne informacje z drugimi – i nagle na mapie obejmującej Zatokę Meksykańską i Jukatan otrzymał okrąg średnicy ok. 180 km. Penfield od razu domyślił się, że odkrył gigantyczny krater uderzeniowy. Krater, którego wszyscy szukali Sęk w tym, że nie zainteresowało to niemal nikogo. W 1980 r. geofizyk natknął się w czasopiśmie „Science” na artykuł podpisany m.in. przez Waltera Alvareza. Tekst opisywał badania warstwy osadów sprzed 66 mln lat, wyjątkowo bogatej w iryd. Alvarez i inni autorzy artykułu uznali, że pierwiastek ten to pozostałość po wielkiej planetoidzie lub komecie, która uderzyła w Ziemię i zapoczątkowała tzw. wymieranie kredowe. To właśnie wówczas z planety zniknęły dinozaury. Teoria Alvareza miała pewną lukę. Mianowicie – nie znano wówczas odpowiednio dużego i jednocześnie odpowiednio starego krateru, który powstałby po takim uderzeniu. Penfield pomyślał, że odkryta przez niego na Jukatanie struktura mogłaby pasować. Napisał list do Alvareza. Nigdy nie doczekał się odpowiedzi. Rok później wraz z kolegą przedstawili swoje wnioski na konferencji stowarzyszenia geofizyków SEG. Ich raport nie przyciągnął wielkiej uwagi. Podobnie jak jeden artykuł prasowy, który go relacjonował. Odkrycie Penfielda zaczęto brać na poważnie dopiero w latach 90. Dziś krater znaleziony przez dwóch geofizyków jest już powszechnie znany jako krater Chicxulub (od miejsc…

juz-wiadomo-skad-66-mln-lat-temu-przyleciala-asteroida-ktora-zabila-dinozaury-4243d1c.jpg
width: 2880
height: 2080

Niedawno odkryty gatunek walenia jest zagrożony wyginięciem. Zostało tylko 51 osobników
type: item
date: 2022-10-24T08:31:42.000Z
creator: Jakub Rybski
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: Edukacja
subject: ekologia
subject: ropa naftowa
subject: stany zjednoczone
subject: walenie
subject: wieloryby
subject: zagrożone gatunki
subject: zatoka meksykańska
subject: Zdrowie
description: Gatunek walenia został odkryty zaledwie w ubiegłym roku, a już okazuje się, że jest zagrożony. Zwierzę żyje w wodach Stanów Zjednoczonych, dlatego eksperci apelują do prezydenta Joe Bidena, aby ten podjął działania ochronne.
encoded: W tym artykule: Walenie Rice’a zidentyfikowano jako nowy gatunek dopiero w 2021 roku „Krytycznie zagrożony” gatunek Duży wpływ na spadek populacji miała eksplozja Deepwater Horizon Walka z czasem o przetrwanie Waleń Rice’a (Balaenoptera ricei) to endemiczny gatunek fiszbinowca, który żyje w Zatoce Meksykańskiej. Przez wiele lat był błędnie identyfikowany jako subpopulacja płetwala Bryde’a, którego pozycja taksonomiczna, swoją drogą, wciąż jest niejasna. Walenie Rice’a zidentyfikowano jako nowy gatunek dopiero w 2021 roku Dopiero w 2021 roku dokładna analiza szkieletowa oraz badania genetyczne pozwoliły wyodrębnić walenia Rice’a jako zupełnie nowy gatunek. Problem polegał na tym, że wieloryby Rice’a i Bryde’a wyglądają prawie identycznie. Okazało się jednak, że ten pierwszy miał znacznie szerszą kość nosową, unikatowy kształt kości czołowej, a dodatkowo zaobserwowano różnice na poziomie DNA. Walenie Rice’a dorastają do 12 metrów długości, ważą ok. 27 ton i mają jeden z najbardziej zróżnicowanych repertuarów dźwiękowych spośród wszystkich znanych waleni na świecie. Ponadto jest to jedyny wieloryb, który żyje tylko w wodach Stanów Zjednoczonych. „Krytycznie zagrożony” gatunek Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody wpisała walenia do Czerwonej Księgi Gatunków Zagrożonych i określiła jego status jako „krytycznie zagrożony”. Organizacja oceniła, że powodem, dla którego populacja gatunku drastycznie się zmniejszyła, jest industrializacja Zatoki Meksykańskiej (chodzi głównie o przemysł gazowy i naftowy). Zagrożeniem dla waleni są również porzucony sprzęt rybacki oraz zderzenia ze statkami, które pływają po zbiorniku. Niedawne badania wykazały , że pozostało tylko 51 osobników tego gatunku. Właśnie dlatego grupa 101 międzynarodowych ekspertów wystosowała list otwarty do administracji Joe Bidena, w którym apelują o pilne działania. Najnowsze badania pokazują, że światło słoneczne pomaga usuwać skutki wycieku ropy naftowej do oceanów Naukowcy odkryli, że światło słoneczne ma duż…

walen-rice-a-2d7d4e2.jpg
width: 549
height: 366

Odnaleziono płaskorzeźby starożytnych Olmeków. Przedstawiają wizerunki władców w dziwnym transie
type: item
date: 2022-08-09T17:00:00.000Z
creator: Jakub Rybski
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: ameryka środkowa
subject: cywilizacja
subject: Edukacja
subject: historia
subject: Kultura
subject: meksyk
subject: Społeczeństwo
subject: zatoka meksykańska
description: Płaskorzeźby zostały odnalezione w Meksyku, w gminie Tenosique, która znajduje się w stanie Tabasco. Naukowcy szacują, że mogą pochodzić nawet sprzed 3 tys, lat i należały do starożytnych Olmeków.
encoded: W tym artykule: Kim byli Olmekowie? Archeolodzy odnaleźli dwie płaskorzeźby przedstawiające olmeckich władców Z czego słynęli Olmekowie? Meksyk jest miejscem, w którym wciąż znaleźć można duchy przeszłości i ślady dawnych cywilizacji. W ciągu ostatnich miesięcy archeolodzy odnaleźli wiele artefaktów, które dotyczyły Majów i Azteków. To choćby odcięta kamienna głowa majańskiego boga kukurydzy sprzed 1300 lat i aztecki ołtarz, w którym znajdowały się ludzkie prochy. Każde kolejne znalezisko przybliża nas do wiedzy o ludziach, którzy niegdyś zamieszkiwali Mezoamerykę. Kim byli Olmekowie? Tym razem jednak badaczom udało się odkryć artefakty starożytnych Olmeków. To plemiona, które wykształciły swoją odrębną kulturę około 4 tys. lat temu. W przeciwieństwie jednak do Majów lub Azteków, wiemy o nich znacznie mniej. Historycy do dziś nie są pewni, jakim językiem posługiwali się ci ludzie, ani jak nazywali samych siebie. Olmekowie uważani są za twórców pierwszej cywilizacji Mezoameryki. Sam termin Olmeca pochodzi z języka narhuatl (Ōlmēcatl albo Ōlmēcah) i oznacza „ludzi z kauczuku” albo „ludzi z kraju kauczuku”. Tak Aztekowie nazywali ludność, która zamieszkiwała obszary nad Zatoką Meksykańską, a ich kraj nazywali Olmanem. Archeolodzy odnaleźli dwie płaskorzeźby przedstawiające olmeckich władców Naukowcy z meksykańskiego Narodowego Instytutu Antropologii i Historii podczas ostatnich wykopalisk w gminie Tenosique odnaleźli dwie płaskorzeźby, które przedstawiają starożytnych władców Olmeków. Wykonano je z wapienia, mają okrągły kształt i średnice ok. 1,4 metra. Przedstawiają kwadratowe twarze mężczyzn, którzy na głowie mają koronę lub pewnego rodzaju diadem. Na samym dole wyrzeźbione są skrzyżowane ręce, a po bokach stopy. Piramidy Majów to jedna z najważniejszych atrakcji Meksyku. Wiesz, ile mają lat? Piramidy Majów to obowiązkowy punkt wycieczki do Meksyku. Co warto wiedzieć przed ich zwiedzaniem? Oto najciekawsze informacje. Archeolodzy porównali znalezione rzeźby z relief…

plaskorzezby-olmekow-46bef96.jpeg
width: 2199
height: 1200

Najnowsze badania pokazują, że światło słoneczne pomaga usuwać skutki wycieku ropy naftowej do oceanów
type: item
date: 2022-02-18T09:19:46.000Z
creator: Jakub Rybski
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: badania
subject: badania naukowe
subject: Edukacja
subject: oceany
subject: ropa naftowa
subject: zatoka meksykańska
description: Naukowcy odkryli, że światło słoneczne ma dużo większy wpływ na ratowanie oceanów, które ucierpiały wskutek wycieku ropy naftowej. Czy przyroda sama po nas posprząta?
encoded: W tym artykule: Badania rzucają nowe światło na naszą wiedzę o tym, co dzieje się z ropą po wycieku Długość fali światła ma bardzo duże znaczenie w całym procesie Naukowcom udało się ustalić, jakie czynniki mają największy wpływ w całym procesie W 2010 roku doszło do eksplozji platformy wiertniczej Deepwater Horizon w Zatoce Meksykańskiej. To największa katastrofa ekologiczna w historii USA. W ciągu 87 dni do wody dostało się prawie pięć milionów baryłek ropy. Zmarło wówczas 11 osób, a 17 zostało rannych. Po 12 latach od tych wydarzeń naukowcy wciąż próbują odkryć, co dzieje się z ropą, która wydostała się do oceanu. Interesuje ich zwłaszcza, jak szkodliwy wpływ na ekosystemy ma taki wyciek. Badania rzucają nowe światło na naszą wiedzę o tym, co dzieje się z ropą po wycieku Najnowsze badania opublikowano 16 lutego w czasopiśmie naukowym "Science Advances". Naukowcy z Woods Hole Oceanographic Institution (WHOI) opisali, w jaki sposób światło słoneczne miało pomóc w ratowaniu oceanu przed skutkami wycieku ropy z Deepwater Horizon. Według badaczy światło miało wpływ na usunięcie nawet 17 procent ropy, która wyciekła z platformy wiertniczej. Wyciek ropy w Oceanie Spokojnym. Odbudowa ekosystemów zajmie lata Gavin Newsom – gubernator Kalifornii – podkreślił, że katastrofa ekologiczna w Orange County to przypomnienie dla ludzi, jak „szkodliwe z wielu powodów mogą być paliwa kopalne”. W celu sprawdzenia wpływu światła słonecznego, badacze pobrali próbkę ropy naftowej pochodzącej z Deepwater Horizon. Następnie w warunkach laboratoryjnych naświetlali ją lampami LED, które emitowały fale o tej samej długości, co fale światła słonecznego. W etapie końcowym eksperymentu, naukowcy przeanalizowali skład chemiczny oleju naftowego. Promieniowanie wywołało reakcję, która wytworzyła nowe związki. One z kolei usprawniły proces rozpuszczenia ropy w wodzie. W zwykłych warunkach nie jest to możliwe, ponieważ ropa i woda nie mieszają się ze sobą. Te ciecze mają bowiem odmienne właściwości …

ropa-naftowa-w-zatoce-meksykanskiej-a43b3bb.jpeg
width: 2121
height: 1414

W Zatoce Meksykańskiej nadal stosuje się szkodliwe dla środowiska metody wydobycia ropy
type: item
date: 2021-07-13T10:25:37.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: katastrofy ekologiczne
subject: Travel
subject: zatoka meksykańska
description: Wiosną 2010 r. w Zatoce Meksykańskiej doszło do katastrofy ekologicznej, której symbolem stały się pelikany z posklejanymi ropą naftową skrzydłami. Ponad 10 lat później w tym samym miejscu nadal praktykuje się ekstremalne metody wydobycia ciekłej kopaliny i gazów. Najnowszy raport przedstawia niepokojące dane.
encoded: W tym artykule: Zatoka Meksykańska cały czas jest tykającą bombą Realne zagrożenie dla ludzi i zwierząt Z raportu opublikowanego na początku lipca przez Center for Biological Diversity w USA dowiadujemy się, jak powszechne i szkodliwe dla środowiska stały się ekstremalne metody wydobywania ropy naftowej i gazu w Zatoce Meksykańskiej. Jak dobrze pamiętamy, to właśnie w tym miejscu wiosną 2010 r. doszło do katastrofy ekologicznej po eksplozji platformy wiertniczej Deepwater Horizon. Plama ropy dotarła wówczas aż do wybrzeży stanu Luizjana. Wymownym symbolem tej tragedii stały się pelikany z posklejanymi ciekłą kopaliną piórami. Wichura uszkodziła Dąb Bartek. „Bardzo silny wiatr odłamał konar” 3 czerwca 1991 r. Dąb Bartek ucierpiał po uderzeniu pioruna. Teraz na skutek silnych wiatrów uszkodzona została korona liczącego kilkaset lat drzewa. Zatoka Meksykańska cały czas jest tykającą bombą Po przeanalizowaniu danych uzyskanych na mocy ustawy o wolności dostępu do informacji, autorzy raportu udokumentowali ponad 3 tys. przypadków szczelinowania hydraulicznego na morzu, 700 zakwaszeń studni przybrzeżnych i co najmniej 250 milionów litrów odpadów zrzuconych do Zatoki Meksykańskiej w przeciągu ostatniej dekady. Substancje chemiczne stosowane w szczelinowaniu i zakwaszaniu stanowią poważne zagrożenie dla zdrowia nie tylko dzikich zwierząt. W przypadku ludzi mogą doprowadzać do nowotworów, chorób układu rozrodczego, a nawet śmierci. Co więcej, kontynuowanie opisanych w raporcie praktyk może zagrozić turystyce i rybołówstwu, branżom, które zapewniają około 2,85 miliona miejsc pracy mieszkańcom wybrzeży Zatoki Meksykańskiej. – „Szczelinowanie hydrauliczne na otwartych wodach zagraża mieszkańcom Zatoki Meksykańskiej o dzikiej faunie o wiele bardziej, niż opisuje to amerykański rząd. Aby chronić życie i klimat, powinniśmy zakazać tych ekstremalnych technik wydobycia. [...] 10 lat po eksplozji urzędnicy nadal nie zbadali rzetelnie ich wpływu na zdrowie publiczne. Jestem zdumiona n…

pelikan-w-zatoce-meksykanskiej-a7456aa.jpeg
width: 1024
height: 657

Wieloryb znaleziony u wybrzeży Florydy to zupełnie nowy gatunek. Już zagrożony
type: item
date: 2021-02-05T14:10:55.000Z
creator: Katarzyna Grzelak
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: Edukacja
subject: floryda
subject: ocean atlantycki
subject: płetwal błękitny
subject: ssaki
subject: Travel
subject: wieloryby
subject: zatoka meksykańska
description: Choć dopiero go opisano, już został uznany za zagrożony. Mowa o nowym gatunku wieloryba. Jednym ze znanych nam osobników był gigant znaleziony w styczniu 2019 roku na plaży w Everglades na Florydzie.
encoded: Wieloryb o długości 11,5 metra, który został wyrzucony na brzeg w w styczniu 2019 roku, okazał się zupełnie nowym gatunkiem. Początkowo, kiedy jego ciało znaleziono na Sandy Key - z niedowagą i twardą zbitką plastiku w jelitach - naukowcy sądzili, że jest to podgatunek płetwala Bryde'a (Balaenoptera brydei) - gatunku wieloryba fiszbinowego z grupy obejmującej humbaka i płetwala błękitnego. Podgatunek, do którego pierwotnie zakwalifikowano znalezione zwierzę, to płetwal Rice’a (Balaenoptera ricei), po raz pierwszy zauważony w 1990 roku. Jednak po analizie genetycznej kilku wielorybów Rice’a oraz zbadaniu czaszki osobnika znalezionego w Everglades, naukowcy stwierdzili, że pierwsze ustalenia nie były do końca właściwe. To nie podgatunek, a zupełnie nowy gatunek żyjący w Zatoce Meksykańskiej – podkreślili. Odkrycie opisano 10 stycznia w czasopiśmie Marine Mammal Science. W tym samym artykule, w którym naukowcy donoszą o ustanowieniu płetwali Rice’a nowym gatunkiem, zauważają też, że na Ziemi żyje mniej niż 100 osobników. A to sprawia, że gatunek należy uznać za „krytycznie zagrożony” - zgodnie z klasyfikacją National Oceanic and Atmospheric Administration (NOAA). Główna autorka badania Patricia Rosel, a także współautorka Lynsey Wilcox – obie z Southeast Fisheries Science Center – przyjrzały się zapisom dotyczącym płetwali Bryde’a na Karaibach i w Oceanie Atlantyckim na przestrzeni ostatnich dziesięcioleci. Pierwsze badania genetyczne, mające ostatecznie doprowadzić do stwierdzenia, że mamy do czynienia z odrębnym gatunkiem, przeprowadzono już w 2008 roku. Wtedy badaczki zauważyły różnice w budowie czasek płetwali Bryde’a i Rice’a. Nowa analiza wykazała, że oprócz tego, że mają różne czaszki, wieloryby Rice’a mają nieco inny rozmiar niż wieloryby Bryde’a. Według NOAA mogą ważyć do 27 215 kilogramów i dorastać do 12,8 metra, podczas gdy wieloryby Bryde'a osiągają ponad 15,2 m i ważą ponad 24 947 kg. Zdaniem badaczek to „dowód na istnienie nieopisanego gatunku z rodzaju …

w-jelitach-zblakanego-wieloryba-znaleziono-plastik-fot-getty-image-6b00971.jpeg
width: 2139
height: 1402

Podwójny huragan może uderzyć w Zatokę Meksykańską. Czarny scenariusz się spełni?
type: item
date: 2020-08-25T09:53:12.000Z
creator: Katarzyna Grzelak
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: burza
subject: huragan
subject: stany zjednoczone
subject: Travel
subject: zatoka meksykańska
description: Zatoka Meksykańska niejednokrotnie musiała mierzyć się z tropikalnymi burzami i huraganami. Nigdy jednak z dwoma jednocześnie. Do takiej koszmarnej kumulacji może dojść w najbliższych dniach – ostrzegają meteorolodzy i uważnie obserwują prognozy.
encoded: W historii pomiarów dwukrotnie – w 1959 i 1933 roku – Zatokę Meksykańską nawiedzały równocześnie dwie burze tropikalne. Nie były jednak wówczas na tyle silne, aby określić je mianem huraganów. Pierwszy w historii podwójny huragan może nawiedzić te rejony w najbliższych dniach. Taki scenariusz pokazały modele prognostyczne już 20 sierpnia. Choć wtedy jeszcze Laura i Marco – dwie tropikalne burze – nie zdążyły wystarczająco przybrać na sile. View oEmbed on the source website Marco to cyklon najniższej pierwszej kategorii, a więc stosunkowo słaby. W ostatnich dniach uderzył w południowe wybrzeże Stanów Zjednoczonych na pograniczu Teksasu i Luizjany. Prognozy wskazują, że Marco kieruje się na północ od obecnej lokalizacji, prosto w górę Zatoki. NHC (Krajowe Centrum ds. Huraganów) wydało ostrzeżenia przed cyklonem dla części Hondurasu i południowo-wschodniego Meksyku. Marco może zagrozić też wschodniemu Meksykowi. Laura okazuje się o wiele silniejszym cyklonem. NHC w obawie przed jej atakiem wydało ostrzeżenia dla większości Karaibów. Trasa Laury z wczesnych prognoz pokazuje, że znajdzie się nad terytorium Stanów Zjednoczonych, Wysp Dziewiczych, Haiti, Dominikaną, Kubą, Florydą, a następnie skieruje się do Zatoki Perskiej. Mapy prognostyczne pokazują, że między cyklonami może dojść do spotkania. Meteorolodzy stwierdzili, że nie można dokładnie przewidzieć, jak te dwie burze będą się zachowywać, jeśli dojdzie między nimi do interakcji. Jak na razie sytuacja wydaje się nie tak groźna, jak przewidywały najczarniejsze scenariusze – zakładające, że obie burze nasilą się i przejdą w huragany. Wówczas ich spotkanie byłoby niszczycielskie, a skutki uderzenia mogłyby być porównywalne do katastrofy, jaką sprowadził huragan Katrina. Na razie tylko jeden z obiektów zmienił się w niebezpieczny cyklon, ale jeszcze nie huragan. Drugi pozostaje tropikalną depresją – słabym cyklonem. Nadal jednak mogą uderzyć w Zatokę Meksykańską jeden po drugim, co sprawi, że Laura spotęguje wywołane pr…

przejscie-dwoch-cyklonow-moze-dokonac-zniszczen-porownywalnych-z-huraganem-katrina-fot-getty-images-6547d75.jpeg
width: 1024
height: 683

Key West: Tu nigdy temperatura nie spada poniżej zera
type: item
date: 2019-03-05T13:25:33.000Z
creator: Marta Madigan
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: floryda
subject: stany zjednoczone
subject: Travel
subject: zatoka meksykańska
description: Tam, gdzie kurczaki mają swoje prawa, ciasto cytrynowe doroczny konkurs, a rośliny tropikalne drugą ojczyznę.
encoded: Turystyczny autobus co pół godziny zatrzymuje się nieopodal pensjonatu „Southernmost Point”. Największą atrakcją na tym końcu wyspy jest kolorowa boja, która uzmysławia przyjezdnym, że znajdują się na wysuniętym najbardziej na południe krańcu Stanów Zjednoczonych. Ja jednak nie dołączam do grupy amatorów zwiedzania na siedząco – wolę wyspę przejść na piechotę, własnymi ścieżkami. Tu nie chodzi o ambicję. Po pierwsze, Key West to zaledwie 6 km wzdłuż i 3 wszerz. Poza tym mam do odwiedzenia paru starych znajomych. Ciekawe, jak się miewa Nancy i jej podopieczni? Wejście do „Secret Garden” – prywatnego ogrodu botanicznego na Free School Lane – nic a nic się nie zmieniło. Podobnie jak 10 lat temu, mam kłopoty z jego odnalezieniem. Za niepozorną bramą ukryty jest ziemski raj Nancy Forrester – malarki, opiekunki pięciu kotów, 16 hałaśliwych papug, właścicielki imponującej kolekcji palm (aż 150 gatunków!), która od ponad ćwierć wieku tworzy z orchidei, ananasowców i innych roślin tropikalnych żywą galerię sztuki. W 2005 r. huragan Wilma zmienił oblicze jej ogrodu, zrywając parasole dużych liści i niszcząc tym samym rośliny cieniolubne rosnące pod nimi. Jednak niezwykły charakter tego miejsca w dalszym ciągu oczarowuje turystów, którzy trafiają tu albo sami, albo w zorganizowanej grupie pasjonatów roślin wizytujących przydomowe ogrody. Bo wyspę można zwiedzać na wiele sposobów: podążając szlakiem zabytkowych XIX-wieczych rezydencji z obszernymi werandami i wylegującymi się na nich kotami, uczestnicząc w nocnym spacerze z lampionem w ręku, tropiąc duchy i słuchając legend z epoki wiktoriańskiej czy poszukując spuścizny po przybyszach z Kuby. Można też zamiast od lądu podejść do Key West od wody i zapisać się na kurs nurkowania lub wybrać się łódką ze szklanym dnem na oglądanie rafy koralowej w dzień, a rozgwieżdżonego karaibskiego nieba nocą, popijając przy tym kieliszek szampana. Albo wypożyczyć rower i objechać całą wyspę, znajdując sobie mniej uczęszczany skrawek plaży, by…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/ecf4fcf1e037ae4b1544d1779867cca73fd4ca2f-0ccba1a.jpeg
width: 613
height: 480

Głęboki dylemat - Zatoka Meksykańska
type: item
date: 2010-12-08T11:35:00.000Z
creator: Joel K. Bourne, JR.
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: katastrofy ekologiczne
subject: ropa
subject: ropa naftowa
subject: zatoka meksykańska
description: Największe z odkrytych złóż ropy w USA leżą w głębinach Zatoki Meksykańskiej, gdzie wiercenia są niezwykle ryzykowne.
encoded: Był upalny czerwcowy dzień. W lokalnej kwaterze BP w Houma w Luizjanie tłoczyli się zasępieni mężczyźni i kobiety w jaskrawych kamizelkach. Na ścianach największego „pokoju dowodzenia” wielkie ekrany pokazywały mapy rozlewu oraz lokalizację statków ratowniczych. Konsultant Mark Ploen, zastępca dowódcy sztabu kryzysowego, w ciągu 30 lat kariery uczestniczył w zwalczaniu skutków katastrof na całym świecie – od Alaski po deltę Nigru. Teraz otaczali go ci sami ludzie, z którymi przed 20 laty pracował przy likwidacji gigantycznego wycieku z tankowca Exxon Valdez u wybrzeży Alaski. Należący do BP odwiert Macondo – zlokalizowany 80 km od brzegu, milę pod powierzchnią morza – w ciągu czterech dni wypluwał tyle ropy, ile wyciekło z Exxon Valdez. Pod koniec kwietnia eksplozja wydobywającego się z niego gazu zmieniła Deepwater Horizon, jedną z najnowocześniejszych platform wiertniczych na świecie, w stertę stopionego, pogiętego żelastwa. Nic podobnego nie zdarzyło się w Zatoce Meksykańskiej od 1979 r., kiedy na płytkich wodach zatoki Campeche doszło do wybuchu meksykańskiej platformy Ixtoc I. Od tamtej pory technika wiertnicza tak się rozwinęła, a popyt na ropę stał się tak wielki, że kompanie naftowe nie mogły oprzeć się pokusie i wierciły poza szelfem, na coraz głębszych wodach. Agencja BOEMRE (Bureau of Ocean Energy Management, Regulation and Enforcement) dawna Służba Zarządzania Minerałami (MMS), agencja rządowa sprawująca nadzór nad wierceniami u wybrzeży USA, utrzymywała, że prawdopodobieństwo eksplozji nie przekracza jednego procenta, a nawet gdyby doszło do wybuchu, dużego wycieku nie będzie. W kwaterze BP w Houma ponad tysiąc osób zajmowało się organizacją akcji oczyszczania. W terenie dziesiątki tysięcy przemierzały plaże w białych kombinezonach, z samolotów i helikopterów wypatrywały zmian na powierzchni wody, walczyły z rozprzestrzeniającą się plamą ropy za pomocą skimmerów (zgarniaczy ropy), specjalnie przystosowanych łodzi rybackich i deszczu chemicznych dyspersa…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/ed8dc78717d5d30ca0ff0c14face3c7989425c69-0636abe.jpeg
width: 550
height: 366

Kuba - Varadero
type: item
date: 2010-07-14T09:23:00.000Z
creator: M. Liczbarski
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: golf
subject: jachty
subject: kajaki
subject: nurkowanie
subject: opalanie topless
subject: piasek
subject: rafa koralowa
subject: skoki ze spadochronem
subject: skydiving
subject: snorkeling
subject: wakacje na kubie
subject: zatoka meksykańska
subject: żeglarstwo
description: Varadero ciągnie się wzdłuż całej długości półwyspu Hicacos wciśniętego pomiędzy Zatokę Cardenas, a Cieśninę Florydzką, ok. 140 km na wschód od Hawany. Plaża jest niekiedy nazywana Playa Azul (niebieska plaża) a jej szerokość sięga 100 m.
encoded: Nazwa: Varadero Państwo: Kuba Długość: 24 km Lokalizacja: Varadero Region: Matanzas Akwen: Zatoka Meksykańska Podłoże: biały, drobny piasek Sezon: od grudnia do kwietnia Opalanie topless: tak Rafy koralowe: tak Sporty: nurkowanie, jachty, golf, skydiving, żaglówki, rowery i narty wodne, skoki ze spadochronem, snorkeling, kanoe, kajaki Ratownicy: tak Jak dotrzeć: Najbliższe międzynarodowe lotnisko, Juan Gualberto Gómez International Airport (VRA), znajduje się w odległości ok. 40 km na zachód od Varadero. Do kurortu można dotrzeć taksówką. Varadero ciągnie się wzdłuż całej długości półwyspu Hicacos wciśniętego pomiędzy Zatokę Cardenas, a Cieśninę Florydzką, ok. 140 km na wschód od Hawany. Plaża jest niekiedy nazywana Playa Azul (niebieska plaża) a jej szerokość sięga 100 m. Obmywają ją ciepłe wody Prądu Zatokowego (Golfsztromu). Na obrzeżu rosną palmy i inna tropikalna roślinność. Na wielu odcinkach plaży znajdują się wypożyczalnie parasoli i leżaków, a tuż przy niej hotele, bary i restauracje. Kurort zaczął się rozwijać kiedy magnat przemysłowy Irénée du Pont zbudował tu swoją rezydencję (Xanadú Mansion) w 1926 roku. W latach czterdziestych w ślad za nim poszły różne osobistości świata show biznesu, a także gangsterzy w tym sławny Al Capone. Obecnie, Varadero posiada ponad 50 hoteli z ok. 15 tysiącami pokoi i wciąż się rozwija tworząc jeden z największych kurortów na Karaibach. Do Varadero w okresie od grudnia do lutego najczęściej przyjeżdżają Kanadyjczycy i Europejczycy, a od czerwca do sierpnia przeważa tu społeczność lokalna. Od maja do października występują opady deszczu, a między sierpniem a listopadem pojawiają się huragany. Przez cały rok panuje tu wysoka wilgotność od 75% do 95%. Varadero nie dysponuje typową publiczną komunikacją miejską. Miasteczko oferuje jedynie specjalne panoramiczne autobusy, które kursują między wszystkim głównym hotelami. Nie brakuje tu także taksówek, a w większości hoteli można wynająć rower albo skuter, które są tu popularnym śr…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/cba31cccdc3db6156d838e87ee3bd6c8af4a2908-cdd220c.jpeg
width: 500
height: 334