National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2026-01-02T13:47:09.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Jak one to robią? Tylko 21 gatunków na Ziemi potrafi zmienić ubarwienie na zimę
items: Dzięki autyzmowi zrozumiała zwierzęta. Temple Grandin – zoolożka, która odmieniła los milionów krów
items: Dlaczego niektórzy ludzie zawsze się spóźniają? Nauka potrafi to wyjaśnić
items: Dlaczego psy zakopują jedzenie i przedmioty? To naturalne zachowanie – ale coś innego niż na przykład u wiewiórek
items: Koty potrafią zrobić niemal 300 różnych min. Używają ich na potęgę
items: Jak zachowywać się na plaży? Eksperci alarmują: brak kultury to coraz większy problem
items: Orki przynoszą ludziom prezenty. Co się kryje za tym fascynującym zachowaniem?
items: Czułe giganty: po raz pierwszy nagrano „całujące się” orki
items: Wieloryby ratują siebie nawzajem – mamy dowód
items: Przyjaźń wśród ptaków? Jak najbardziej. W społecznościach szpakowatych obowiązuje zasada wzajemności
items: „Mowa” bonobo jest zdumiewająco podobna do ludzkiego języka. Występują w niej „zdania”
items: Kwasy tłuszczowe omega-3 obniżają agresję nawet o 28%. Na ich niedobór często cierpią przestępcy
items: Nemo potrafi liczyć. Słynna rybka wykorzystuje tę umiejętność w mało sympatycznym celu
items: Koty lubią i potrafią aportować. Robią to wyłącznie na własnych warunkach
items: Z rodziną najlepiej wychodzi się na zdjęciu? Kawki mają na ten temat inne zdanie
items: Ranking zwierząt-zabójców. Czy któreś z nich zabija częściej niż ludzie?
items: Te węże potrafią robić fikołki. Oto zdjęcia, które to potwierdzają
items: Wszyscy sądzą, że dinozaury ryczały. Tymczasem naukowcy twierdzą, że wydawały ptasie odgłosy
items: Dlaczego koty gryzą? Wbrew pozorom najczęściej nie jest to przejaw agresji
items: Jak króliki okazują miłość?
items: Jak porozumiewają się zwierzęta? Potrafią wykorzystać wszystkie zmysły i nawiązać łączność z innymi gatunkami
items: Trzmiele bawią się dla przyjemności. Ich umysły są znacznie bardziej wyrafinowane niż sądziliśmy
items: Delfiny zawierają najbardziej złożone sojusze w świecie zwierząt. Skuteczniejsi w kooperacji są tylko ludzie
items: Naukowcy odkryli, że samce myszy histerycznie boją się bananów. Dlaczego? Odpowiedź jest zaskakująca
items: Tych zachowań lepiej unikać w czasie zagranicznych podróży

Jak one to robią? Tylko 21 gatunków na Ziemi potrafi zmienić ubarwienie na zimę
type: item
date: 2026-01-02T13:46:30.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Przyroda
subject: arktyka
subject: dzikie zwierzęta
subject: obserwacje
subject: zachowania
subject: zima
description: Zimą znikają w śniegu, latem zlewają się z lasem. Zmiana koloru futra to wyjątkowy sposób na przetrwanie, dostępny nielicznym. Tej rzadkiej w świecie zwierząt strategii używają także gatunki występujące w Polsce.
encoded: Zjawisko sezonowej zmiany ubarwienia to jedna z najbardziej fascynujących i zarazem najrzadszych adaptacji w świecie przyrody. Na całym świecie zidentyfikowano zaledwie 21 gatunków ptaków i ssaków, które wykształciły tę zdolność, by przetrwać w surowych warunkach północnego klimatu. Białe futro i pióra: jak zapada decyzja o zmianie? Proces ten nie jest wywoływany bezpośrednio przez temperaturę czy pojawienie się pierwszego śniegu. Kluczowe są zmiany w długości dnia. Gdy dni stają się krótsze, organizm zwierzęcia otrzymuje sygnał hormonalny do rozpoczęcia linienia, a nowe futro lub pióra są już białe. Głównym celem tej zmiany jest kamuflaż. Gatunkom narażonym na ataki drapieżników (jak np. zając amerykański), białe futro pozwala stopić się z otoczeniem. Z kolei dla drapieżników, takich jak łasice czy gronostaje, zmiana barwy ułatwia podkradanie się do ofiar. Oprócz funkcji ochronnej, naukowcy wskazują na korzyści w termoregulacji. Białe futro lub pióra są pozbawione melaniny, czyli ciemnego pigmentu. Dzięki temu włosy i pióra mają wewnątrz niewielkie puste przestrzenie, a uwięzione w nich powietrze tworzy dodatkową warstwę izolacyjną. Polscy mistrzowie bieli Gatunkiem, który występuje u nas i potrafi zmieniać ubarwienie na zimowe jest m.in. gronostaj (Mustela erminea). W lecie jego futro jest brązowe z jasnym brzuchem, natomiast zimą staje się niemal całkowicie białe, z charakterystycznym czarnym końcem ogona. To właśnie to zimowe futro było przez wieku niezwykle cenionym materiałem i ozdobą najdroższych ubrań, noszonych często przez koronowane głowy. Jeszcze ciekawszym przypadkiem jest łasica (Mustela nivalis). Polsce tylko jej populacje z północnych regionów kraju czasem zmieniają ubarwienie na białe. Bardziej na północ jest to regułą. Południowe łasice zimą mogą też tylko trochę pojaśnieć lub przybrać mieszane ubarwienie. Wyjątkowi goście i przykłady ze świata Zając bielak (Lepus timidus) jest mieszkańcem europejskiej i azjatyckiej Północy. W Polsce pojawia się rz…

gronostaj-d39b86f.jpg
width: 2129
height: 1598

Dzięki autyzmowi zrozumiała zwierzęta. Temple Grandin – zoolożka, która odmieniła los milionów krów
type: item
date: 2025-12-31T12:30:56.000Z
creator: Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka
subject: Ludzie
subject: Przyroda
subject: naukowcy
subject: psychologia zwierząt
subject: zachowania
subject: zwierzęta
description: Temple Grandin jest osobą, której udało się połączyć wrażliwość wynikającą ze spektrum autyzmu z głębokim zrozumieniem zwierząt. Mimo trudności społecznych rozwinęła karierę naukową i stała się uznaną zoolożką oraz działaczką na rzecz osób w spektrum autyzmu. W filmie biograficznym opowiadającym o jej drodze w postać Temple brawurowo wcieliła się Claire Danes.
encoded: Spis treści: Dziecięce trudy spektrum autyzmu Na ranczo u ciotki: początek fascynacji zwierzętami Kontrowersje wokół współpracy Temple Grandin Dobre życie i „dobra smierć”? Działalność społeczna i książki Nigdy nie przestawaj się uczyć Film biograficzny i osiągnięcia naukowe Temple Grandin urodziła się 29 sierpnia 1947 roku w Bostonie w stanie Massachusetts, jako córka Richarda Grandina i Eustacii Cutler. W wieku dwóch lat zdiagnozowano u niej autyzm, który w tamtym czasie był często postrzegany jako forma uszkodzenia mózgu. Lekarze początkowo obwiniali matkę za stan dziecka oraz zasugerowali, że dziewczynka powinna zostać objęta opieką instytucjonalną. Wówczas oznaczało to praktycznie zamknięcie w domu dla osób upośledzonych i spędzenie w nim całego życia. Dziecięce trudy spektrum autyzmu Jednak rodzice nie zgodzili się na to i postanowili zatrzymać córkę w domu, nie szczędząc ani czasu, ani pieniędzy na jej edukację. Stworzona przez intensywna terapia logopedyczna pomogła Temple rozwinąć zdolności komunikacyjne. Grandin zaczęła mówić w wieku czterech lat. Mimo że rodzice zapewniali jej dobre warunki edukacyjne, to konieczność uczęszczania do szkoły ze zdrowymi i nie rozumiejącymi jej przypadłości dziećmi, wymagała odwagi. Temple była często wyśmiewana przez rówieśników. Dziewczyna nie tylko nie mówiła wyraźnie i płynnie, ale miała też różnorodne tiki, których nie mogła kontrolować. Pomimo tych trudności osiągała sukcesy w szkole i zapisała się na studia. W 1970 roku uzyskała licencjat z psychologii w Franklin Pierce College, następnie tytuł magistra nauk o zwierzętach na Arizona State University oraz doktorat z tej samej dziedziny na University of Illinois w Urbana-Champaign. Na ranczo u ciotki: początek fascynacji zwierzętami Zwierzętami zaczęła interesować się już w szkole średniej. Jednak to wyjazd do Arizony, gdzie jej ciotka prowadziła ranczo, sprawił, że zdecydowała się na karierę w dziedzinie nauk o zwierzętach. Dzięki wyjątkowej zdolności myślenia obrazowe…

temple-grandin-6e5e076.jpg
width: 1558
height: 1050

Dlaczego niektórzy ludzie zawsze się spóźniają? Nauka potrafi to wyjaśnić
type: item
date: 2025-12-13T09:46:40.000Z
creator: Daryl Austin
subject: Nauka
subject: czas
subject: nawyki
subject: psychologia
subject: zachowania
description: Niektórzy ludzie zawsze się spóźniają – i nie ma to nic wspólnego z brakiem szacunku. Psychologia i biologia wyjaśniają, co naprawdę za tym stoi.
encoded: Spis treści: Co mówi o tym nauka? Czy to kwestia osobowości? Optymiści i błąd planowania Wolne duchy i niska sumienność Żonglerzy i multitasking Nocne marki i rytm okołodobowy Rozproszeni i „ślepota na czas” Nigdy nie jest za późno, by się poprawić A może warto spojrzeć szerzej? Czy jesteś osobą, która robi milion rzeczy naraz, wolnym duchem albo zbyt optymistycznym planistą? Eksperci twierdzą, że to właśnie takie cechy sprawiają, że niektórzy niemal zawsze są „w niedoczasie”. Jeśli należysz do tych, których „będę za pięć minut” regularnie zamienia się w piętnaście, nie jesteś sam. I wcale nie musi to oznaczać, że jesteś nieuważny czy lekceważący. Większości z nas zdarzyło się spóźnić. Niektórzy jednak żyją w permanentnym niedoczasie. To rodzi pytanie: dlaczego część ludzi jakby „ma wewnętrzne ustawienie” na spóźnianie się, podczas gdy inni traktują punktualność jak święte prawo? Co mówi o tym nauka? To zagadka, która od dekad zajmuje naukowców zajmujących się zachowaniem człowieka. Wyniki badań bywały przy tym sprzeczne. Na przykład badanie opublikowane w 2003 roku w czasopiśmie „Human Performance” nie wykazało istotnego statystycznie związku między chronicznym spóźnianiem się a jedną konkretną cechą osobowości. Sugerowało to, że punktualność nie musi wynikać z jednej wady charakteru. Nowsze badania rysują jednak bardziej złożony obraz. W grę wchodzą skłonności psychologiczne, indywidualne „zegary wewnętrzne”, a nawet różnice biologiczne. Wszystko to może subtelnie popychać jednych ku punktualności, a innych ku spóźnieniom – często bez ich pełnej świadomości. Czy to kwestia osobowości? Jeff Conte, zastępca szefa katedry psychologii na Uniwersytecie Stanowym w San Diego i jeden z czołowych badaczy punktualności, od lat bada te wzorce – również we wspomnianym badaniu z 2003 roku. Zauważa, że choć spóźnianie nie daje się prosto przypisać jednej cesze, to obecnie przeważają dowody, że istnieją indywidualne różnice osobowościowe, które wiążą się z chronicznym spóźnianie…

2025-12-04-104034-Some-people-are-always-late.-Science-can-explain-why.--National-Geographic--Sl-fb94993.png
width: 1270
height: 889

Dlaczego psy zakopują jedzenie i przedmioty? To naturalne zachowanie – ale coś innego niż na przykład u wiewiórek
type: item
date: 2025-12-02T08:38:40.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Przyroda
subject: psy
subject: psychologia zwierząt
subject: wilki
subject: zachowania
description: Twój pies upycha ulubioną zabawkę pod poduszką lub zakopuje gryzak w ogrodzie? To zachowanie starsze niż sam gatunek – sięga instynktów dzikich psich przodków. I wcale nie oznacza robienia zapasów „na czarną godzinę”.
encoded: Psy często i w różny sposób „zakopują” swoje zasoby – mogą to być zabawki, gryzaki, czy jedzenie. Takie zachowanie nie występuje u wszystkich psów, objawia się też z różną intensywnością. To tzw. caching, czyli ukrywanie zasobów na później. Według biologów nie wynika z lęku przed brakiem jedzenia, lecz z głęboko zakorzenionych, instynktownych zachowań. Jak chowają wiewiórki, a jak wilki? U ssaków, a także ptaków, caching występuje całkiem często. Temu zachowaniu przyjrzała się biolożka i specjalistka od dobrostanu zwierząt, Mia Cobb, z Uniwersytetu w Melbourne. Opisuje dwa typy tego zachowania: tzw. larder hoarding, polegający na gromadzeniu dużych zapasów w jednym lub dwóch miejscach (np. u wiewiórek), oraz scatter hoarding, czyli rozpraszanie małych ilości w wielu lokalizacjach. To właśnie ten drugi sposób występuje u psowatych, m.in. u lisów i wilków. Czemu ma służyć? Zabezpieczeniu nadmiaru jedzenia. Duża ofiara, której zwierzęta nie były w stanie zjeść naraz, w ten sposób się nie zmarnuje i zostanie – przy odrobinie szczęścia – ukryta przed konkurentami. Dlaczego psy wciąż zakopują zasoby? Współczesne, udomowione psy wciąż to robią, mimo że już nie muszą walczyć o przetrwanie. Węch i pamięć przestrzenna pozostały ich mocnymi stronami. Jeśli pies coś „zakopuje” nie oznacza to, że „martwi się” o przyszłość – to głęboko zakorzeniony instynkt. Chowanie częściej obserwuje się u psów, które doświadczyły głodu lub silnego stresu, a także u ras o predyspozycjach łowieckich, jak teriery czy gończe. Nie ma więc powodu, by traktować to zachowanie jako problem. Wiele psich zachowań, które uznajemy za kłopotliwe (także np. kopanie) jest dla nich całkowicie naturalne. Gdy pies starannie chowa kość lub zabawkę, po prostu kieruje się naturalnym, instynktownym mechanizmem, który przypomina o jego dzikich korzeniach. Spełnienie naturalnej potrzeby W niektórych sytuacjach jednak skłonność do chowania może stać się niewygodna, jeśli pies przy okazji np. brudzi w domu. Warto wtedy …

dlaczego-pies-chowa-jedzenie-97a2f81.jpeg
width: 4301
height: 2975

Koty potrafią zrobić niemal 300 różnych min. Używają ich na potęgę
type: item
date: 2025-07-31T09:20:08.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: Przyroda
subject: biologia
subject: koty
subject: Onet
subject: ssaki
subject: Travel
subject: Wolny czas
subject: zachowania
subject: zwierzęta
description: Kocia komunikacja to nie tylko miauczenie, mruczenie i fukanie. Okazuje się, że koty potrafią robić setki różnych min. Sygnalizują nimi wrogie lub przyjacielskie zamiary.
encoded: W tym artykule: Po drodze na uczelnię Złożona mimika kotów Koty mają miny wrogie i przyjazne Uboczne skutki udomowienia kotów Koty to samotnicy o pokerowym pysku? Nic podobnego. Gdy znajdują się w towarzystwie swoich pobratymców, używają mimiki i to na potęgę. Po prawie rocznych badaniach dwie naukowczynie zidentyfikowały aż 276 różnych kocich grymasów. Te kocie miny są doskonale czytelne dla wszystkich innych kotów znajdujących się w okolicy. Co więcej, jest możliwe, że tak rozbudowany zestaw grymasów koty zawdzięczają nam. A konkretnie – spędzeniu ostatnich 10 tys. lat rozwoju ewolucyjnego w towarzystwie ludzi, podejrzewają Lauren Scott i Brittany Florkiewicz. Ich fascynująca praca o naszych czworonożnych towarzyszach ukazała się w październiku w czasopiśmie „Behavioural Processes”. Po drodze na uczelnię Lauren Scott nie jest zoolożką ani zwierzęcą behawiorystką. To studentka medycyny i miłośniczka kotów. Dwa lata temu studiowała na Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles (UCLA). Kilka minut od uczelni znajduje się kocia kawiarenka CatCafé Lounge. Goście mogą tam spędzać czas – a nawet uprawiać jogę – w towarzystwie kilkudziesięciu kotów. Od sierpnia 2021 r. do czerwca 2022 r. Scott zaczęła nagrywać koty po zamknięciu kawiarni. W sumie na taśmach zarejestrowała zachowania 53 zwierząt. Następnie dokładnie przeanalizowała nagrania wraz z psycholożką ewolucyjną Brittany Florkiewicz. Obie badaczki zrobiły zestawienie ruchów mięśni kocich pysków, wykluczając te związane z ziewaniem, żuciem i oddychaniem. Złożona mimika kotów Tym, co pozostało, były ruchy mięśni składające się na miny służące kotom do porozumiewania się ze sobą. Jak się okazało, tych min koty są w stanie zrobić całkiem sporo, bo aż 276. To tylko niewiele mniej niż grymasy, które wykrzywiają twarze szympansów. Małpy naczelne potrafią zrobić 357 min. W przypadku kotów każda mina składała się z około czterech unikatowych ruchów pyska. Było to np. rozchylanie warg, opuszczanie szczęki, rozszerzanie lub z…

Koty-potrafia-zrobic-az-300-min-5e6cd64.jpg
width: 5946
height: 3964

Jak zachowywać się na plaży? Eksperci alarmują: brak kultury to coraz większy problem
type: item
date: 2025-07-26T08:46:24.000Z
creator: Sabina Zięba
subject: Porady
subject: Traveler
subject: nawyki
subject: plaże
subject: śmieci
subject: zachowania
description: Choć większość turystów nie kieruje się złą wolą, brak świadomości bywa równie szkodliwy jak celowe ignorowanie zasad. „Kultura plażowania” wymaga dziś nie tylko dbałości o środowisko, ale także uważności na potrzeby i komfort wszystkich odpoczywających na piasku.
encoded: Spis treści: Niewłaściwe zachowania na plaży Społeczna hipokryzja na piasku W sezonie wakacyjnym wiele osób decyduje się na wypoczynek nad wodą, co sprawia, że nadmorskie plaże stają się przestrzenią intensywnej obecności turystów. W jednym miejscu spotykają się wówczas różne zwyczaje, style bycia oraz odmienne sposoby spędzania wolnego czasu. Ta różnorodność, choć naturalna, niesie ze sobą ryzyko nieporozumień i napięć. Wspólna przestrzeń wymaga więc wzajemnego poszanowania granic – zarówno fizycznych, jak i kulturowych. Niektóre zachowania, takie jak opalanie topless, spożywanie posiłków w większym gronie czy nadmierne zbliżanie się do innych plażowiczów, mogą być odbierane jako naruszające przyjęte normy społeczne. Tym bardziej warto zadać sobie pytanie, jak naprawdę zachowujemy się na plaży – i jak nasza obecność wpływa na otoczenie. Niewłaściwe zachowania na plaży Z najnowszego badania serwisu Beach.com, przeprowadzonego wśród 1000 respondentów w USA, wynika, że aż 93% uczestników deklaruje przestrzeganie zasad odpowiedniego zachowania na plaży. Równocześnie 92% przyznaje się do co najmniej jednego zachowania, które powszechnie uznawane jest za niewłaściwe. To właśnie ta wyraźna rozbieżność między samooceną a rzeczywistymi nawykami plażowiczów stała się głównym przedmiotem analizy badania. Najczęściej wskazywane przewinienia to: oddawanie moczu w wodzie, spożywanie alkoholu oraz zabieranie piasku i muszli. Aż 70,1% respondentów przyznało się do sikania do morza – i to wyłącznie wśród tych, którzy byli gotowi otwarcie to zadeklarować. Kolejne 48,6% spożywało alkohol na plaży, a 38,6% wynosiło z niej muszle lub piasek. Choć każde z tych zachowań może nieść określone konsekwencje, szczególnie niepokojące z punktu widzenia ekologii jest masowe zbieranie muszli. Badanie opublikowane w 2014 roku wykazało, że proceder ten zaburza równowagę lokalnych siedlisk: przyspiesza erozję, zakłóca cykl obiegu węglanu wapnia oraz wpływa na liczebność i różnorodność organizmów, kt…

plaza-bb24f02.jpg
width: 4809
height: 3715

Orki przynoszą ludziom prezenty. Co się kryje za tym fascynującym zachowaniem?
type: item
date: 2025-07-04T12:45:01.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Przyroda
subject: badania naukowe
subject: obserwacje
subject: orki
subject: zachowania
description: Dzikie orki oceaniczne dzielą się upolowanym jedzeniem z ludźmi. 34 udokumentowane przypadki pokazują, że te fascynujące drapieżniki mogą próbować nawiązać z nami relację – z ciekawości, potrzeby kontaktu lub altruizmu.
encoded: Spis treści Orki przynoszą ludziom jedzenie – na całym świecie Co orki najczęściej ofiarują? Zabawa, eksploracja, a może uogólniony altruizm? Ostatnie badania nad zachowaniem orek oceanicznych przynoszą coraz więcej fascynujących obserwacji. Widziano już orki noszące na głowach martwe łososie, robiące sobie toaletę za pomocą wodorostów, czy delikatnie się „całujące”. Tym razem naukowcy wzięli na warsztat inne zachowanie: orki regularnie przynoszą ludziom jedzenie, a wygląda to jak dawanie prezentów. Orki przynoszą ludziom jedzenie – na całym świecie Nowe badania opublikowane w „Journal of Comparative Psychology” dokumentują 34 przypadki, w których dzikie orki próbowały podarować ludziom jedzenie. Obserwacji tych dokonano w ciągu ostatnich 20 lat, w wielu odległych od siebie miejscach na czterech oceanach. Zachowania te występowały zarówno w pobliżu łodzi, na otwartym morzu, jak i z brzegu. Najwyraźniej są wśród dzikich orek czymś powszechnym. Według Jareda Towersa z organizacji Bay Cetology w Kanadzie, jednego z autorów badania, dzielenie się jedzeniem to u orek zachowanie prospołeczne i sposób na budowanie relacji wewnątrzgatunkowych. Skoro orki dzielą się także z ludźmi, może to świadczyć o ich chęci nawiązania kontaktu także z nami. Co orki najczęściej ofiarują? Orki oceaniczne (Orcinus orca) znane są z wyjątkowo złożonych struktur społecznych. Żyją w grupach rodzinnych prowadzonych przez samice-matki. Więzi rodzinne trwają przez całe życie – młode nie opuszczają grup, wspólnie z matkami żyją i polują. W niektórych regionach takie stada łączą się w większe społeczności, tworząc klany. Orki bawią się (np. podrzucając wodorosty czy wyskakując z wody), nawiązują przyjaźnie, a nawet flirtują. To wszystko sugeruje bogate życie emocjonalne tych wielkich drapieżników. W analizowanych w badaniu przypadkach orki oferowały ludziom łącznie 18 różnych gatunków upolowanych zwierząt, a także roślin. Były to w większości ryby, ale też ssaki i ptaki, a nawet jeden gad, bezkręgow…

SEI257390399-23e8eb6.jpg
width: 837
height: 558

Czułe giganty: po raz pierwszy nagrano „całujące się” orki
type: item
date: 2025-06-30T14:50:16.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Przyroda
subject: norwegia
subject: obserwacje
subject: orki
subject: wieloryby
subject: zachowania
description: Udokumentowno nigdy wcześniej niewidziane zachowanie dzikich orek – delikatne dotykanie się pyskami, przypominające całowanie. Nagranie z fiordów północnej Norwegii rzuca nowe światło na społeczne interakcje tych morskich ssaków.
encoded: Spis treści „Całujące się” orki dotychczas widziano tylko w niewoli Gesty czułości czy coś więcej? Jak naukowcy interpretują pieszczoty orek W październiku 2024 roku, podczas ekspedycji snorkelingowej w fiordach Kvænangen w północnej Norwegii, grupa naukowców-amatorów zaobserwowała i udokumentowała niezwykle rzadkie zachowanie dwóch dzikich orek. Zwierzęta przez około dwie minuty delikatnie dotykały się pyskami, w tym trzykrotnie wzajemnie podgryzały się w języki. Zachowanie to przypominało całowanie. Nagranie i artykuł naukowy poświęcony tej obserwacji opublikowano w czasopiśmie "Oceans". „Całujące się” orki dotychczas widziano tylko w niewoli Do tej pory podgryzanie języków i „całowanie” u orki oceanicznej odnotowano tylko kilka razy i to wyłącznie w niewoli. Po raz pierwszy w 1978 roku, a ponownie m.in. w 2019 w ogrodzie zoologicznym Loro Parque na Teneryfie. Obserwacja z Norwegii stanowi pierwszy dowód występowania tego zachowania w naturze. View Ediplayer on the source website Według autorów publikacji, tego rodzaju pieszczoty mogą pełnić funkcję społeczną, podobnie jak inne formy kontaktu pyskiem u ssaków społecznych. U małp "całowanie" i dotykanie ust jest wyrazem przywiązania i zaufania, u psów i wilków lizanie pyska oznacza często uległość lub szacunek. Wśród ssaków morskich podobne interakcje obserwowano także u białuch arktycznych (Delphinapterus leucas). Wygląda na to, że w wodzie kontakt z użyciem jamy ustnej może pełnić ważne funkcje komunikacyjne, bo inne formy dotyku są ograniczone. Gesty czułości czy coś więcej? Jak naukowcy interpretują pieszczoty orek Dr Javier Almunia, współautor badania i dyrektor Loro Parque Fundación, podkreśla, że podgryzanie języków jest u orek niezwykle rzadkie. Chociaż opiekunowie orek w kilku ośrodkach znają to zjawisko, występuje ono sporadycznie i nieregularnie – może pojawić się raz, a potem zniknąć na całe lata. Naukowcy nie są zgodni co do interpretacji tego zachowania. Może to być forma zacieśniania więzi, zabawy, a…

GettyImages-1227190928-b218a73.jpg
width: 5079
height: 3780

Wieloryby ratują siebie nawzajem – mamy dowód
type: item
date: 2025-06-01T11:44:06.000Z
creator: Melissa Hobson
subject: Przyroda
subject: psychologia zwierząt
subject: ssaki
subject: wieloryby
subject: zachowania
description: Gdy młody wieloryb zaplątał się w sprzęt rybacki, towarzyszący mu osobnik nie odpłynął. Nowe badania naukowców wskazują, że humbaki mogą wykazywać empatię i świadomie pomagać innym w potrzebie.
encoded: Spis treści: Niezwykłe reakcje humbaków Empatia humbaków Dlaczego wieloryby chronią inne wieloryby? Jak uratować wieloryby przed sieciami? Czy wieloryby są altruistyczne? Nowy artykuł naukowy oraz nagranie wideo przedstawiają przekonujące dowody na to, że odpowiedź brzmi „tak”. Kilka lat temu, gdy Rachel Cartwright i jej zespół badawczy zbliżyli się do dwóch wielorybów, zauważyli coś dziwnego. Młodszy wieloryb był zaplątany w linkę rybacką. Dorosły osobnik z tej pary zaczął gwałtownie uderzać płetwą ogonową o wodę. W końcu młodszy wieloryb zareagował i również zaczął uderzać ogonem. Wyglądało to tak, jakby dorosły pokazywał młodemu, co ma robić. Stopniowo linka rybacka, w którą się zaplątał, zaczęła się odczepiać. „Asystenci badawczy nazwali ją Taylor, bo próbowała ‘shake it off’ – otrząsnąć się,” mówi Cartwright, główna badaczka w The Keiki Kohola Project. W nowym badaniu Cartwright i zespół specjalistów zajmujących się przypadkami wyrzuceń na brzeg udokumentowali, w jaki sposób „towarzyszący wieloryb” próbuje pomóc, gdy inny humbak zaplącze się w sprzęt rybacki. Niezwykłe reakcje humbaków W osobnym przypadku Cartwright prowadziła badania nad rozmnażaniem humbaków, gdy jej zespół natknął się na uwięzioną dwuletnią samicę. Dorosły wieloryb płynął powoli obok niej. Delikatnie kładł płetwę piersiową na jej płetwie albo leżał z nią pyskiem w pysk na powierzchni wody. W pewnym momencie wydawało się, że próbuje ją chronić przed rekinami tygrysimi. „Płynął za nią i odganiał je ogonem” – mówi. Drugi wieloryb płynął pod nią i unosił młodą samicę na powierzchnię. „Było całkiem jasne, że nie próbował się z nią kopulować” – mówi Cartwright. Samce podczas kopulacji ustawiają się bowiem na górze. „Dla mnie naprawdę interesujące w tej sytuacji jest to, że były to niespokrewnione wieloryby” – dodaje. Dzięk sugestii Eda Lymana, eksperta NOAA ds. zaplątań oraz współautora badania, zespół skontaktował się z organizacjami ratunkowymi na Hawajach i Alasce. Chcieli dowiedzieć się, jak c…

Humbak-Hawaje-3bb8f51.jpg
width: 5150
height: 3433

Przyjaźń wśród ptaków? Jak najbardziej. W społecznościach szpakowatych obowiązuje zasada wzajemności
type: item
date: 2025-05-08T14:15:44.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Przyroda
subject: afryka
subject: badania naukowe
subject: biologia
subject: dzikie zwierzęta
subject: ptaki
subject: zachowania
description: Przyjaźń to bezinteresowna, bliska relacja, która wykracza poza więzy krwi i zachowania instynktowne. Okazuje się, że nie tylko ludzie są do niej zdolni. Także ptaki, a konkretnie afrykańskie błyszczaki rudobrzuche, pomagają sobie wzajemnie poza najbliższą rodziną.
encoded: Spis treści: Błyszczaki nawiązują trwałe relacje poza grupą rodzinną Społeczności szpakowatych są liczne i złożone Badania nad więziami pozarodzinnymi w świecie zwierząt nie są łatwe. Wymagają długotrwałej obserwacji osobników w ich naturalnym środowisku. Nowe badanie błyszczaków rudobrzuchych (afrykańskich ptaków z rodziny szpakowatych) opiera się na danych zbieranych aż przez 20 lat. Udowadnia ono, że ptaki okazują sobie pomagają, a przysługi te prędzej czy później zostają odwzajemnione. Szpaki nawiązują trwałe relacje poza grupą rodzinną Nowy artykuł opublikowany w tym tygodniu w czasopiśmie „Nature” opiera się na 20 latach badań błyszczaków rudobrzuchych z Afryki Wschodniej. W latach 2002-2021 naukowcy przebadali tysiące interakcji między setkami ptaków i pobrali wiele próbek DNA, aby ustalić pokrewieństwo. Ogromna ilość danych behawioralnych i genetycznych z 40 sezonów lęgowych pozwoliła w końcu jednoznacznie odpowiedzieć na kilka kluczowych pytań: Czy ptaki preferowały pomaganie swoim krewnym? Czy pomagały osobnikom niespokrewnionym, nawet wtedy, gdy ich krewni byli dostępni? Czy na przestrzeni lat ptaki odwdzięczały się za pomoc? Naukowcy odkryli, że choć błyszczaki wolą wspierać krewnych, także często i konsekwentnie pomagają niespokrewnionym ptakom. Nie przypadkowym, tylko wielokrotnie tym samym osobnikom, co świadczy o trwałej relacji. Takie związki przyjaźni mogą trwać nawet przez wiele lat. To pierwsze tak silne dowody na istnienie długoterminowych wzajemnych relacji społecznych u dzikich zwierząt, które nie są ze sobą spokrewnione. Badanie rzuca nowe światło na fascynujące zagadnienie przyjaźni wśród zwierząt. Społeczności szpakowatych są liczne i złożone Prof. Dustin Rubenstein, jeden z autorów artykułu, podkreśla, że społeczności szpakowatych są bardzo liczne i złożone, obejmując zarówno grupy rodzinne, jak i niespokrewnionych członków. Trochę przypominają w tym ludzkie społeczeństwa. Badacze planują dalsze analizy, aby zrozumieć mechanizmy powstawani…

AdobeStock8166452891-efadd15.jpeg
width: 8256
height: 5504

„Mowa” bonobo jest zdumiewająco podobna do ludzkiego języka. Występują w niej „zdania”
type: item
date: 2025-04-04T13:26:00.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Przyroda
subject: badania naukowe
subject: bonobo
subject: małpy
subject: szympansy
subject: zachowania
subject: zwierzęta
description: Naukowcy wykazali, że szympansy karłowate (bonobo) tworzą złożone z odgłosów „zdania”, łudząco podobne do kombinacji słów używanych przez ludzi. To pierwszy taki przypadek w świecie zwierząt.
encoded: Spis treści: Jak działa ludzki język? Tworzenie słownika bonobo Szympansy „mówią” całymi zdaniami Ludzie mogą rozmawiać bez końca na każdy temat, a nawet o przysłowiowym niczym. Pozwala nam na to elastyczność naszych języków – najbardziej złożonych systemów komunikacji, jakie wytworzyła natura. Wydawało się, że takie możliwości są poza zasięgiem zwierząt. Ale okazuje się że nasi najbliżsi genetyczni krewni, czyli szympansy karłowate bonobo (Pan paniscus) także to potrafią. Naukowcy pieczołowicie przeanalizowali komunikację bonobo żyjących w rezerwacie Kokolopori w Kongo w Afryce. Okazuje się, że małpy porozumiewają się kombinacjami dźwięków, czyli odpowiednikami słów ułożonych w zdania. Jak działa ludzki język? Istotną cechą języka ludzkiego jest zdolność do łączenia elementów. Na przykład morfemy można łączyć w słowa (np. „bio” + „logia”), a słowa – w zdania. Jest to możliwe dzięki tzw. kompozycjonalności. Mniejsze znaczące jednostki są łączone w większe struktury. Ich znaczenie jest określone przez znaczenia składowych, ale nie zawsze z nimi identyczne. Ważny jest m.in. także sposób połączenia. Kompozycjonalność daje językowi ogromne pole do tworzenia nowych pojęć i przekazywania nowych informacji. Istnieją dwa rodzaje kompozycjonalności. Ta prostsza jest asocjacją dwóch pojęć – np. „wysoki tancerz ” oznacza osobę, która posiada jednocześnie te dwie cechy. Ale „zły tancerz” nie oznacza już kogoś, kto jednocześnie jest tancerzem i złą osobą. Znaczenie tego wyrażenia jest czymś więcej niż sumą składowych. To kompozycjonalność bardziej złożona. Kompozycjonalność nie jest wyłącznie cechą ludzkich języków. Liczne badania ptaków i naczelnych wykazały, że zwierzęta są zdolne do łączenia wokalizacji w większe struktury. Jednak wciąż brakowało jednoznacznych dowodów na to, że zwierzęta potrafią tworzyć nowe pojęcia i znaczenia, łącząc elementy komunikacji. Nowe badanie na szympansach bonobo wreszcie to potwierdziło. Tworzenie słownika bonobo Naukowcy z uniwersytetu w Zuryc…

bonobos-combine-calls-2-d49751d.jpg
width: 1680
height: 945

Kwasy tłuszczowe omega-3 obniżają agresję nawet o 28%. Na ich niedobór często cierpią przestępcy
type: item
date: 2024-06-13T08:06:13.000Z
creator: redakcja
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: diety
subject: Kuchnia
subject: medycyna
subject: mózg
subject: psychologia
subject: zachowania
description: Dieta może znacząco wpłynąć na zachowanie. Niedobór jednego z jej składników zwiększa skłonności do agresji i zachowań impulsywnych. Taki wniosek płynie z badań opublikowanych na łamach czasopisma naukowego „Aggression and Violent Behavior”.
encoded: W tym artykule: Kwasy tłuszczowe omega-3 obniżają agresję Kwasy omega-3 a przestępczość Czym są kwasy tłuszczowe omega-3? Kwasy omega-3 w diecie Ścisły związek z agresją mają kwasy tłuszczowe omega-3, nazywane są też czasem n-3. Należą do kwasów wielonienasyconych. Są konieczne do prawidłowego funkcjonowania naszego organizmu. Do niezbędnych człowiekowi kwasów omega-3 należą m.in. kwas α-linolenowy (ALA), kwas eikozapentaenowy (EPA) i kwas dokozaheksaenowy (DHA). Kwasy tłuszczowe omega-3 obniżają agresję Naukowcy z University of Pennsylvania oparli się na wcześniejszych badaniach dotyczących wpływu suplementacji kwasów omega-3 na agresję. W metaanalizie wzięli pod uwagę 29 randomizowanych badań kontrolowanych. Dotyczyły one łącznie 3918 uczestników, od dzieci w wieku do 16 lat po osoby starsze w wieku od 50 do 60 lat. Badania prowadzono w latach 1996–2024 i trwały średnio ok. 16 tygodni. Mózgi rdzennych mieszkańców Amazonii starzeją się wolniej. To zasługa diety i stylu życia Południowoamerykański lud Tsimane ma najzdrowsze serca na świecie. Badania pokazują, że w równie dobrej kondycji są mózgi członków tego plemienia. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/mozgi-rdzennych-mieszkancow-amazonii-starzeja-sie-wolniej-to-zasluga-diety-i-stylu-zycia-fot-courtesy-of-the-tsimane-health-and-life-history-project-team-be480f7.jpeg" width="938" height="625" alt="Mózgi rdzennych mieszkańców Amazonii starzeją się wolniej. To zasługa diety i stylu życia (fot. Courtesy of the Tsimane Health and Life History Project Team)" title="Mózgi rdzennych mieszkańców Amazonii starzeją się wolniej. To zasługa diety i stylu życia (fot. Courtesy of the Tsimane Health and Life History Project Team)" /> Metaanaliza wykazała niewielki, ale zauważalny efekt krótkoterminowy. Przekłada się on na zmniejszenie poziomu agresji sięgające nawet 28%, po uwzględnieniu wielu różnych zmiennych. Obejmowało to zarówno agresję reaktywną (w odpowiedzi na prowokację), jak i …

kwasy-tluszczowe-omega-3-obnizaja-agresje-nawet-o-28-na-ich-niedobor-czesto-cierpia-przestepcy-fot-shutterstock-efc6c69.jpg
width: 1000
height: 667

Nemo potrafi liczyć. Słynna rybka wykorzystuje tę umiejętność w mało sympatycznym celu
type: item
date: 2024-02-02T13:04:29.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: biologia
subject: błazenek
subject: Edukacja
subject: matematyka
subject: przyroda
subject: ryby
subject: zachowania
subject: zwierzęta
description: Błazenki plamiste umieją liczyć do trzech. Dzięki temu po liczbie pasków na ciele rozpoznają innych przedstawicieli swojego gatunku. I odstraszają ich jak najdalej od swojego terytorium.
encoded: W tym artykule: Błazenki liczą paski Precz z mojego ukwiału! Matematyka ryb Wszyscy znamy ten obrazek. Słodka ryba Nemo oraz jej tata Marlin unoszą się w błękitnej wodzie nad rafą koralową. Tak właśnie przedstawione zostały błazenki plamiste w popularnym filmie „Gdzie jest Nemo”. I choć od animacji trudno domagać się pełnej zgodności z rzeczywistością, wygląd Nemo i Marlina został odtworzony precyzyjnie. Obie rybki są mocno pomarańczowe, a ich ciała przecinają trzy grube białe paski. Poza tym jednak filmowy obraz błazenków – spokojnych i przyjacielskich – jest sielankowy. Tak naprawdę zaś błazenki plamiste (Amphiprion ocellaris) są mało gościnne. Rybki te występują na Oceanie Indyjskim i Pacyfiku. Żyją w pobliżu raf koralowych w symbiozie z ukwiałami. To rodzaj współpracy, na której zyskują obie strony. Błazenki są chronione przez ukwiał przed drapieżnikami. Ukwiały wyposażone są w jadowite parzydełka, groźne dla innych ryb. Z kolei koralowce korzystają z resztek pokarmu i bogatych w minerały odchodów błazenków. Nic dziwnego, że Nemo są bardzo przywiązane do swoich ukwiałowych domów. I że potrafią ich bronić przez konkurencją. Błazenki liczą paski Błazenki plamiste niekiedy tolerują na swoim terytorium inne błazenki (do tej podrodziny należy trzydzieści gatunków). Bardzo jednak nie lubią, kiedy do „ich” ukwiała zbliża się inny Nemo. Jak odróżniają przedstawicieli swojego gatunku od innych pasiastych rybek? Zdaniem naukowców – dzięki temu, że liczą pionowe paski na ich ciele. Znasz tę rybkę doskonale, ale czy wiesz co zawdzięczają jej karpie? Kilka lat temu świat oszalał na jej punkcie z powodu filmu Disney'a. Ta popularność pomogła innej znanej polskiej rybie. Ale to nie jedyna ciekawa anegdota związana z błazenkami! Do takiego wniosku doszedł zespół dr Kiny Hayashi z Instytutu Nauki i Technologii Okinawy. Badaczka założyła szkółkę młodych Nemo. Przez pierwsze sześć miesięcy życia rybki A. ocellaris nie widziały żadnych innych błazenków. Kiedy już miały pół roku, na…

nemo-potrafi-liczyc-slynna-rybka-wykorzystuje-te-umiejetnosc-w-malo-sympatycznym-celu-fot-shutterstock-7b9b7d9.jpg
width: 1000
height: 664

Koty lubią i potrafią aportować. Robią to wyłącznie na własnych warunkach
type: item
date: 2023-12-15T10:11:31.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: biologia
subject: Dom
subject: koty
subject: psychologia zwierząt
subject: zabawa
subject: zachowania
subject: zwierzęta
description: Koty same decydują, kiedy chcą bawić się w aportowanie. Same decydują również, czym będą się bawić oraz kiedy będzie odbywała się taka zabawa. Taki wniosek płynie z ankiety, w której o swoich pupilach opowiedziało prawie tysiąc opiekunów kotów.
encoded: W tym artykule: Zbędny trening aportowania Koty aportują na własnych zasadach Ulubione kocie zabawki Dostosuj się do kota – Przynieś! – wołam i rzucam piłeczkę. Trufla chętnie po nią biegnie. Jednak nie zawsze wpada na to, że chciałabym, by przyniosła mi ją z powrotem. Za każdym razem, gdy to zrobi, nagradzam ją smaczkiem. Aportowanie idzie nam coraz lepiej – czy ćwiczymy na zewnątrz, czy w mieszkaniu. Jednak Trufla jest psem. Lubi się uczyć, lubi dostawać nagrody i czeka, kiedy zabieramy się za trening. Gdyby była kotem, sytuacja wyglądałaby zupełnie inaczej. Jednak nie dlatego, że zabawa w aportowanie znajdowałaby się poza jej zasięgiem. Nic podobnego – mogłoby się okazać, że w ogóle nie musiałabym jej tego uczyć. Taki wniosek płynie z badań, których wyniki zostały właśnie opublikowane w czasopiśmie naukowym „Scientific Reports”. Wzięło w nich udział 924 opiekunów kotów. 94 proc. z nich stwierdziło, że ich kota w ogóle nie trzeba było uczyć aportowania. Było to dla niego zachowanie instynktowne. Zbędny trening aportowania − Ogólnie rzecz ujmując, koty są znane z tego, że trudno je czegoś nauczyć – stwierdza Jemma Forman z Uniwersytetu Sussex, pierwsza autorka badań. – Koty same decydują, kiedy chcą aportować. Jednak stwierdzenie, że nie socjalizują się z opiekunami, byłoby błędne – zauważa badaczka. Naukowcy twierdzą, że jest skuteczny sposób na komunikację z kotem. Jaki? Zrozumieć kota to nie lada sztuka. Zwierzęta te w końcu mają swoje własne sposoby komunikacji, które znacznie różnią się od ludzkich. Na pomoc w dogadaniu się z tymi czworonogami przycho... Z analiz Forman i jej współpracowników wynika, że 59 proc. kotów, które aportuje, robi to do dziesięciu razy w miesiącu. Ponad połowa przynosi opiekunowi dany przedmiot do pięciu razu w ciągu jednej zabawy. 60 proc. kotów zaczęło aportować już jako kociaki. Czyli kiedy miały mniej niż rok. Koty aportują na własnych zasadach Badanie potwierdza obiegową opinię o wybredności kotów. Koty potrafią i lubią aportować…

koty-lubia-i-potrafia-aportowac-jednak-jak-to-koty-robia-to-wylacznie-na-wlasnych-warunkach-fot-shutterstock-b993fe6.jpg
width: 1000
height: 667

Z rodziną najlepiej wychodzi się na zdjęciu? Kawki mają na ten temat inne zdanie
type: item
date: 2023-09-12T11:13:17.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: Przyroda
subject: biologia
subject: Edukacja
subject: przyroda
subject: psychologia zwierząt
subject: ptaki
subject: zachowania
subject: zwierzęta
description: Rodzice, rodzeństwo i partnerzy są zawsze na pierwszym miejscu, przynajmniej u kawek. W pomysłowym eksperymencie naukowcy wykazali, że te ptaki te dla zyskania smacznej nagrody zrywają z przyjaciółmi– ale z rodziną już nie.
encoded: W tym artykule: Badania kawek zwyczajnych z Kornwalii Nowi przyjaciele kawek Rodzina jest najważniejsza dla kawek Od kawek do ludzi Kawki zwyczajne (Corvus monedula) trzymają się z rodzeństwem i partnerami, nawet jeśli ryzykują przez to głód. Ptaki te żyją w stadach, utrzymując silne więzi zarówno z bliskimi, jak i niespokrewnionymi osobnikami. Jednak przyjaźnie bardzo łatwo jest kawkom zerwać. Wykazali to naukowcy z Uniwersytetu Exeter, prowadzący wieloletni projekt Cornish Jackdaw Project. Badacze wykazali, że za smaczny kąsek – konkretnie: larwy mącznika – kawki bez skrupułów porzucają znajomych. Natomiast rodzinę – nie. Badania kawek zwyczajnych z Kornwalii Kawki łączą się w trwałe monogamiczne pary. Dzieci pozostają w pobliżu rodziców nawet wówczas, gdy ci przestają już je karmić. Bracia i siostry utrzymują przyjaźń również w dorosłym życiu. Choć wówczas nawiązują współpracę również z innymi przedstawicielami stada – np. by odstraszyć drapieżnika. Z czasem zyskują w stadzie niespokrewnionych znajomych. Z nimi chętniej niż z innymi udają się na poszukiwanie pożywienia. Rozpoczęty ponad dziesięć lat temu Cornish Jackdaw Project polega na monitorowaniu populacji dziko żyjących kawek. W jego ramach naukowcy zaczipowali 2500 ptaków żyjących w trzech koloniach. Każde zwierzę otrzymało niewielki znacznik PIT – umieszczony pod skórą mikroczip pozwalający je zidentyfikować. Nowi przyjaciele kawek Badanie, którego wyniki zostały właśnie opublikowane w „Nature Communications” opierało się na prostym pomyśle. – W naszym eksperymencie losowo przyporządkowaliśmy kawki do dwóch grup A i B – opowiada Alex Thornton z Uniwersytetu Exeter zajmujący się ewolucją poznawczą. – Następnie zaprogramowaliśmy parę automatycznych karmników tak, by wydawały smakołyki tylko wówczas, jeśli pojawią się przy nich przedstawiciele tej samej grupy: AA lub BB. To oznaczało, że jeśli przy karmnikach pojawiły się ptaki z dwóch różnych grup, nie miały co liczyć na spróbowanie larw. Tym samym nieistot…

kawki-zwyczajne-fot-michele-d-amico-supersky77-getty-images-17f9ecb.jpg
width: 2384
height: 1589

Ranking zwierząt-zabójców. Czy któreś z nich zabija częściej niż ludzie?
type: item
date: 2023-08-13T08:56:05.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: biologia
subject: dzikie zwierzęta
subject: Onet
subject: przemoc
subject: przyroda
subject: śmierć
subject: Społeczeństwo
subject: zachowania
subject: zwierzęta
description: Biologicznie rzecz biorąc, ludzie nie są urodzonymi mordercami. Okazuje się, że wiele gatunków ssaków zabija swoich pobratymców częściej niż my.
encoded: W tym artykule: Najgroźniejsi zabójcy w świecie zwierząt Czy człowiek to gatunek agresywny? Ewolucja zabójczych skłonności Skąd się bierze agresja Badania przeprowadzone przez zespół z Uniwersytetu Granady w Hiszpanii, kierowany przez José Maria Gómeza, pokazują, jak często zwierzęta zabijają osobniki swojego własnego gatunku. Naukowcy przeanalizowali ponad 1000 gatunków ssaków, szukając informacji o przypadkach zabójstw. Następnie zestawili te dane z informacjami o morderstwach dokonywanych przez ludzi od czasów paleolitu. Wyniki pokazują, że – wbrew pozorom – ludzie nie zajmują najwyższych pozycji w rankingu. Najgroźniejsi zabójcy w świecie zwierząt Średnio tylko jeden na trzysta przypadków śmierci u ssaków został spowodowany przez przedstawiciela własnego gatunku. Jednak niektóre gatunki są znacznie bardziej agresywne. Surykatki, które zazwyczaj kojarzą się z sympatycznymi postaciami, zajmują pierwsze miejsce w tym rankingu. Aż co piąta surykatka umiera wskutek agresji ze strony innej surykatki. Inne gatunki, takie jak szynszyle, świstaki i susły, również często zabijają swoich pobratymców. Wszystkie te zwierzęta są społeczne i terytorialne. To sprzyja konfliktom kończącym się zabójstwami. Podobne cechy odnajdziemy u drapieżników, takich jak lwy, pumy, wilki i likaony. One również zajmują wysokie pozycje w rankingu. Te zwierzęta prowadzą lekcje dla swoich młodych. Czego uczy szkoła zwierząt? Surykatki pokazują swojemu potomstwu, jak radzić sobie z niebezpiecznymi skorpionami. Od zwierząt możemy się wiele nauczyć – przykładem może być pies rasy chihuahua, którego zawzięto.. Przykładem agresji u małp są zachowania szympansów. Przez wiele lat były one uważane za sympatyczne stworzenia. Jednak obserwacje Jane Goodall pokazały, że wśród szympansów dochodzi do brutalnych wojen. Małe grupy samców patrolują granice swojego terytorium i mordują samotne osobniki, często w okrutny sposób. Te obserwacje dowodzą, że nasze skłonności do zabijania muszą wynikać z dziedzictwa ew…

ranking-zwierzat-zabojcow-czy-ktores-z-nich-zabija-czesciej-niz-ludzie-fot-owen-humphreys-pa-images-via-getty-images-afd80eb.jpg
width: 1024
height: 726

Te węże potrafią robić fikołki. Oto zdjęcia, które to potwierdzają
type: item
date: 2023-04-06T11:22:11.000Z
creator: Jakub Rybski
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: azja
subject: dzikie zwierzęta
subject: Edukacja
subject: gady
subject: gatunki
subject: odkrycia
subject: węże
subject: zachowania
subject: zwierzęta
description: Naukowcy odkryli, że pewien gatunek węża potrafi robić przewroty, które przypominają fikołki. Badacze twierdzą, że jest to sposób obrony przed innymi drapieżnikami.
encoded: W tym artykule: Węże radzą sobie w konfrontacji z większymi drapieżnikami Ten gatunek węża potrafi uciekać turlając się jak koło Po raz pierwszy w historii udokumentowano to zachowanie Dziwaczne fikołki mają zmylić inne drapieżniki Węże to niezwykłe stworzenia, które zamieszkują naszą planetę nawet od co najmniej 150 milionów lat. Jednak badania wykazały, że te żyjące współcześnie są potomkami zwierząt, którzy przeżyły wymieranie kredowe. Naukowcy uważają, że dopiero uderzenie wielkiej asteroidy spowodowała przyspieszenie korzystnych dla węży zmian ewolucyjnych. Węże radzą sobie w konfrontacji z większymi drapieżnikami Wydarzenie to sprawiło, że ten podrząd gadów zaczął stawać się niezwykle różnorodny. W ciągu zaledwie kilku milionów lat węże zasiedliły praktycznie wszystkie możliwe środowiska. Stworzenia te spotkać można na pustyniach, w górach, w lasach tropikalnych, a nawet w otwartych wodach oceanu. Chociaż węże nie mają kończyn i poruszają się, pełzając lub pływając, nie oznacza to, że są to zwierzęta bezbronne. Przeciwnie – swoje słabości przekuły w atuty. Gady te wyewoluowały w bezwzględnych i cichych myśliwych, którzy potrafią stawić czoła nawet kilkukrotnie większemu od siebie przeciwnikowi. Niektóre gatunki, takie jak pytony birmańskie, potrafią połknąć ofiarę nawet sześć razy większą niż inne węże podobnej wielkości. Zawdzięczają to swojej wyjątkowej budowie czaszki. Ten gatunek węża potrafi uciekać turlając się jak koło Naukowcy ostatnio odnaleźli kolejny dowód na to, jak fascynujące mogą być te pełzające gady. W najnowszym numerze czasopisma naukowego „Biotropica” naukowcy opisali nietypowy i nieznany wcześniej sposób obrony przed drapieżnikami. Okazuje się, że węże z gatunku Pseudorabdion longiceps z rodziny połozowatych potrafią w sytuacji zagrożenia wykonywać przewroty, które przypominają fikołki. Pseudorabdion longiceps to niewielki wąż, który występuje w niektórych krajach Azji. M.in. w południowej Tajlandii, Malezji, Singapurze, Sumatrze, Borneo i…

pseudorabdion-longiceps-86de9f7.jpg
width: 6849
height: 4566

Wszyscy sądzą, że dinozaury ryczały. Tymczasem naukowcy twierdzą, że wydawały ptasie odgłosy
type: item
date: 2023-03-03T13:39:48.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: dinozaury
subject: dźwięki
subject: Edukacja
subject: gady
subject: paleontologia
subject: przyroda
subject: zachowania
description: Naukowcy znaleźli najstarszą zachowaną krtań nieptasich dinozaurów. Jak się okazało, różni się ona budową zarówno od krtani gadów, jak i od aparatu głosowego ptaków. Pewne cechy tej skamieniałości wskazują, że dinozaury mogły aktywnie wokalizować i być w stanie modulować dźwięki.
encoded: W tym artykule: Czy dinozaury ryczały? Najstarsza krtań dinozaura Jak zbudowana jest krtań u zwierząt Jakie dźwięki wydawały dinozaury? Wyobraźmy sobie, że przenosimy się 80 milionów lat w przeszłość. Znajdujemy się skraju lasu porastającego dzisiejszą Mongolię. Najpierw jest cicho. Potem młode drzewa szeleszczą. Gałęzie poruszają się i z gęstwiny powoli wyłania się dorosły pinakozaur. Czworonożne zwierzę nie jest wysokie: na oko oceniamy, że sięga nam najwyżej do pasa. Wydaje się za to bardzo długie, bo aż kilkumetrowe. Ma cienki ogon, zakończony „maczugą”. Grzbiet pokrywa mu pancerz z rzędami kolców. Pod nim wolno kołysze się brzuch, rozdęty od trawienia roślinności. Pinakozaur przełyka ostatnie liście, które żuł. Przygląda nam się. Następnie otwiera pysk i wydaje z siebie... No właśnie, co? Wyobraźnia podpowiada, że pewnie donośny ryk. Czy dinozaury ryczały? Jednak w rzeczywistości wcale nie musiało tak być. Jeszcze dwadzieścia lat temu wydawało nam się, że dinozaury były pokrytymi pancerzami potworami, od których ryków zamierały lasy w jurze i kredzie. Dziś wiemy, że myliliśmy się co do ich wyglądu. Niektóre miały też pióra i to niekiedy bardzo kolorowe. Odkryto szczątki gigantycznego dinozaura. „To może być największy drapieżny dinozaur znaleziony w Europie” Tylko kilka kości nieznanego gatunku dinozaura odkryli naukowcy na wyspie Wight. Mimo to są zdania, że był to prawdziwy potwór, który żył na wybrzeżu 125 mln lat temu. Być może podobną zmianę będą musiały przejść nasze wyobrażenia o dźwiękach, które wydobywały się z gardeł wielkich gadów. W najnowszym numerze czasopisma naukowego „Communications Biology” ukazała się praca, opisująca budowę pierwszej zidentyfikowanej krtani nieptasiego dinozaura (ang. non-avian dinosaur). Jej pewne cechy anatomiczne wskazują, że dinozaury mogły nawoływać się lub ostrzegać w bardzo różny sposób. Być może również wydawały dźwięki przypominające te, które dzisiaj kojarzą nam się z ptakami. Najstarsza krtań dinozaura W 2005 r. w…

wszyscy-sadza-ze-dinozaury-ryczaly-tymczasem-naukowcy-twierdza-ze-wydawaly-ptasie-odglosy-fot-de-agostini-via-getty-images-9025d1d.jpg
width: 1024
height: 672

Dlaczego koty gryzą? Wbrew pozorom najczęściej nie jest to przejaw agresji
type: item
date: 2023-02-28T07:44:37.000Z
creator: Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: Dom
subject: koty
subject: psychologia zwierząt
subject: zabawa
subject: zachowania
subject: zwierzęta
description: Nasza bliska relacja z kotami powoduje, że zbyt często traktujemy te zwinne czworonogi jak ludzi i przypisujemy im ludzkie motywacje. Gdy kot nagle zaczyna gryźć, chociaż przed chwilą świetnie się razem bawiliście, nie oznacza to jeszcze, że z doktora Jekylla właśnie wyszedł pan Hyde. Warto wiedzieć, dlaczego koty gryzą.
encoded: W tym artykule: Dlaczego kot liże, a potem gryzie? Dlaczego kot podgryza właściciela? Co zrobić, gdy kot mnie gryzie? Gwałtowna zmiana powinna wzbudzić niepokój Jak to możliwe, że koty potrafią płynnie przejść od mruczenia i radości z pieszczot do gryzienia i innych oznak niezadowolenia? Po pierwsze nie są psami i nie lubią trwających długo, jednostajnych pieszczot, a ich ciało bywa wyjątkowo wrażliwe na głaskanie. Na tyle wrażliwe, że kot może odczuwać fizyczny ból, gdy pieszczota trwa zbyt długo. Po drugie, nie każde ugryzienie musi być oznaką niezadowolenia. Czasami jest to okazanie chęci do bardziej aktywnej zabawy. Innym razem ugryzienie to wręcz małe miłosne wyznanie. Takie w stylu drapieżnika, rzecz jasna. Warto więc wiedzieć, jak zrozumieć kota. Dlaczego kot liże, a potem gryzie? To dość częsty scenariusz. Kot łasi się przy twoich nogach lub wskakuje na kolana, ociera swoją głową o dłoń, zaczyna lizać cię po palcach. I raptem, zupełnie nieoczekiwanie, kocie ząbki wbijają ci się w skórę. Skąd ten nagły zwrot akcji? Przecież dałbyś sobie tę ugryzioną rękę uciąć, że właśnie kot okazywał ci swoje przywiązanie, a może nawet miłość. Więc dlaczego koty gryzą? Według kociej behawiorystki, dr Karen Becker, lekkie, przypominające uszczypnięcie ugryzienie, jest całkowicie normalnym sposobem zakomunikowania przez kota, że cię kocha. To w kocim świecie powszechny sygnał uczucia. Lekkie podgryzania można zaobserwować zarówno u małych kociaków, jak i dorosłych kotów, które tworzą bliskie, zgrane stada. Największe koty domowe - TOP 7 wśród ras domowych Największe koty domowe bardziej niż potulnego mruczka przypominają dzikie zwierzęta, żyjące w egzotycznych zakątkach globu. Nie oznacza to jednak, że duże kociaki nie nadają się na towar... Ale to, co w kocim świecie jest naturalnym i czułym poświadczeniem sympatii, u ludzi nie wywołuje takich samych reakcji. Dzieje się tak przede wszystkim dlatego, że kocia skóra jest bardziej odporna na zadrapania i ugryzienia niż nasza. Ta…

dlaczego-koty-gryza-wbrew-pozorom-najczesciej-nie-jest-to-przejaw-agresji-fot-getty-images-bc08798.jpg
width: 2119
height: 1414

Jak króliki okazują miłość?
type: item
date: 2023-01-04T11:07:41.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: biologia
subject: Dom
subject: króliki
subject: przyroda
subject: psychologia zwierząt
subject: zachowania
subject: zwierzęta
description: Króliki są ciekawskie i pełne energii. Lubią ruch i badanie okolicy – a także towarzystwo. Przywiązują się do swojego opiekuna. Jak króliki okazują miłość?
encoded: W tym artykule: Jak króliki okazują miłość człowiekowi? Jak sprawdzić, czy królik jest szczęśliwy? Dlaczego królik zgrzyta zębami? Czy króliki lubią się przytulać? Jak królik okazuje smutek? Zwierzęta, tak jak my, odczuwają emocje, nieraz bardzo silne. Mogą się nudzić, bać, czuć się niezauważone albo zestresowane. To wszystko potrafią okazać na różne sposoby. Niekiedy może wydawać się, że rozpoznanie uczuć naszego pupila jest trudne. Jednak to kwestia wprawy. Obserwowanie zwierzęcia powie nam bardzo wiele o tym, jak się w danej chwili czuje, na co ma ochotę, a także – czy już zdążyło nas polubić. Czy króliki okazują miłość? Oczywiście. Podobnie jak wiele innych uczuć. Rozpoznanie ich wymaga śledzenia sygnałów, jakie wysyła zwierzę. Warto nauczyć się je wyłapywać, bo niektóre mogą być znakiem problemów zdrowotnych wymagających wizyty u weterynarza. Zdarza się też, że mogą znaczyć różne rzeczy, w zależności od tego, w jakim zestawie się pojawiają. I tak np. zgrzytanie zębami u królików to zazwyczaj pozytywny sygnał. Jednak istnieją wyjątki, które warto znać. Jak króliki okazują miłość człowiekowi? Zaliczany do zwierząt futerkowych królik okazuje miłość na wiele sposobów. Na przykład lizaniem. Królik może polizać swojego opiekuna i to jest znak sympatii z jego strony. Może też kręcić się wokół stóp opiekuna albo podskakiwać z radości na jego widok. Jak widzą króliki? Jakie jest pole wiedzenia królika? Czy wiesz, jak widzą króliki? Wzrok zwierząt różni się od ludzkiego. To dotyczy zarówno pola widzenia królika, jak i zdolności rozróżniania kolorów. Królik przywiązuje się do swojego opiekuna i często szuka jego towarzystwa. Gdy je znajdzie, daje się delikatnie głaskać. Z kolei gdy rusza nosem, okazuje ciekawość, a gdy trąca człowieka nosem, chce zwrócić na siebie uwagę. Oczywiście tak zachowują się króliki, które zdążyły się już z nami dobrze poznać. Jeśli mamy nowego pupila, to zanim zacznie on zachowywać się w taki sposób, może minąć sporo czasu. I na to należy się prz…

jak-kroliki-okazuja-milosc-fot-getty-images-d4a6d60.jpg
width: 2121
height: 1414

Jak porozumiewają się zwierzęta? Potrafią wykorzystać wszystkie zmysły i nawiązać łączność z innymi gatunkami
type: item
date: 2022-12-31T14:03:32.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: dzikie zwierzęta
subject: Edukacja
subject: komunikacja
subject: przyroda
subject: zachowania
subject: zwierzęta
description: Potrafią wiele przekazać nie tylko głosem, ale też kolorami, zapachami czy ruchami ciała. Poniżej wyjaśniamy, jak porozumiewają się zwierzęta ze sobą i z ludźmi.
encoded: W tym artykule: Jak komunikują się zwierzęta Jak zwierzęta komunikują się z człowiekiem Ciekawostki o porozumiewaniu się zwierząt Wymiana informacji może być kluczowa dla przeżycia. Zwierzęta często przekazują sobie komunikaty. Mogą one dotyczyć zagrożeń, pożywienia czy gotowości do rozrodu. Kolejne obserwacje i badania pomagają naukowcom zrozumieć, jak porozumiewają się zwierzęta. Jak komunikują się zwierzęta Komunikacja jest ściśle związana z narządami zmysłów. Ewolucyjnie najstarszym z nich jest węch. To zmysł chemiczny. Pozwala wykrywać cząsteczki związków chemicznych w otaczającej zwierzę wodzie lub powietrzu. Za pomocą zapachów zwierzęta są w stanie przekazać sobie mnóstwo informacji. Mogą one dotyczyć np. poszukiwanie partnera. Do tego służą wyspecjalizowane substancje – feromony. Zdolność wyczuwania światła przekształciła się w zmysł wzroku. Oczy pozwalają zwierzętom odebrać bardzo specyficzne sygnały. Może to być ubarwienie ciała, takie jak szata godowa albo zmiany towarzyszące stanom emocjonalnym. Mogą to być charakterystyczne ruchy ciała, składające się np. na taniec godowy albo taniec pszczół, wskazujący lokalizację pożywienia. Niektóre zwierzęta, np. ośmiornice, wyczuwają światło całym ciałem, nie tylko oczami. Jak działa miłość? Obalamy mity! To czysta chemia Motylki w brzuchu, zamglone spojrzenie, rozmowy bez słów... na to wszystko jest wytłumaczenie! Poznaliśmy tajemnice miłości i rozbieramy to uczucie na czynniki pierwsze z pomocą ekspertów z... Bardzo złożone sygnały można przekazywać za pomocą dźwięków. Przykładem może być śpiew ptaków, który jest podobny do ludzkiej mowy. Zdaniem naukowców nawet stukanie dzięciołów w drzewa to przekaz ważnych informacji. Komunikacja głosowa jest bardzo ważna dla towarzyszących nam od tysiącleci zwierząt domowych. Badania wykazały, że psy rozumieją średnio 89 słów. Mają zdolności poznawcze podobne do niemowląt. Natomiast koty rozumieją, gdy wołasz je po imieniu, ale wolą na to nie reagować. Wbrew powszechnej opini…

jak-porozumiewaja-sie-zwierzeta-potrafia-wykorzystac-wszystkie-zmysly-i-nawiazac-lacznosc-z-innymi-gatunkami-fot-getty-images-e08dd3e.jpg
width: 2122
height: 1412

Trzmiele bawią się dla przyjemności. Ich umysły są znacznie bardziej wyrafinowane niż sądziliśmy
type: item
date: 2022-11-08T10:51:53.000Z
creator: Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: owady
subject: przyroda
subject: Społeczeństwo
subject: zabawa
subject: zachowania
subject: zwierzęta
description: Przez długi czas uznawaliśmy owady za niezbyt wyrafinowane zwierzęta. Jednak coraz więcej dowodów wskazuje na to, że nie tylko odczuwają ból w podobny sposób, jak my, ale też potrafią się bawić.
encoded: W tym artykule: Plac zabaw dla trzmieli Trzmiele bawiły się kulkami Jak naukowcy definiują zabawę? O tym, że owady odczuwają ból, mówi się od pewnego czasu. W 2019 roku opublikowano nawet badania nad chronicznym bólem odczuwanym przez bardzo proste organizmy, takie jak muszki owocówki. Został on zaobserwowany u osobników, które straciły kończyny. I chociaż reakcja neurologiczna na ból stosunkowo prostych organizm jest bardzo ciekawa, to jednak mieści w granicach pewnych automatyzmów. Zupełnie inaczej ma się sprawa z zabawą. Ta wydawała się zarezerwowana dla organizmów o wysokim stopniu złożoności i rozwiniętym układzie nerwowym. Jednak nowe badania przeprowadzone na trzmielach sugerują, że zapylacze mogą odczuwać przyjemność z czynności w żaden sposób nie wpływających na ich życie i przetrwanie. Plac zabaw dla trzmieli – Pomimo niewielkich rozmiarów i maleńkich mózgów, owady są czymś więcej niż małymi robotycznymi istotami – twierdzi doktorantka Samadi Galpayage, ekolożka behawioralna z Uniwersytetu Królowej Marii w Londynie (QMUL). – Zaczynamy rozpoznawać elementy bogatego sensorycznie i poznawczo życia prowadzonego przez owady zapylające. Owady znikają w alarmującym tempie. To wbrew pozorom bardzo zła dla nas wiadomość Owady mogą nas żądlić lub przestraszać, ale dzięki nim planeta nadaje się do życia. Niektóre ich populacje gwałtownie maleją, a naukowcy próbują zrozumieć, dlaczego tak się dzieje €.. Galpayage i jej współpracownicy stworzyli coś w rodzaju placu zabaw dla 45 trzmieli ziemnych. W jednej części kompleksu ustawiono coś, co można określić mianem „szwedzkiego stołu” dla zapylaczy. W drugiej – tor przeszkód składający się z niewielkich, drewnianych kuleczek. Trzmiele mogły dostać się do żerowiska dwoma drogami. Albo bezpośrednią, albo poprzez tor przeszkód. Wydawałoby się, że po krótkim rozpoznaniu wybiorą najprostszy sposób dostania się do pokarmu. Jednak ku ogromnemu zaskoczeniu badaczy – wolały tor przeszkód. Trzmiele bawiły się kulkami Trzmiele przesu…

trzmiele-bawia-sie-dla-przyjemnosci-ich-umysly-sa-znacznie-bardziej-wyrafinowane-niz-sadzilismy-fot-getty-images-6b8e8ae.jpg
width: 2700
height: 1991

Delfiny zawierają najbardziej złożone sojusze w świecie zwierząt. Skuteczniejsi w kooperacji są tylko ludzie
type: item
date: 2022-08-30T12:37:27.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: Przyroda
subject: delfiny
subject: dzikie zwierzęta
subject: ewolucja
subject: przyroda
subject: Społeczeństwo
subject: zachowania
subject: zwierzęta
description: Analizując dane o 121 samcach butlonosów, naukowcy wykazali, że zwierzęta te budują najbardziej skomplikowane, wielopoziomowe sojusze w świecie zwierząt. Zwiększa to ich szanse na osiągnięcie sukcesu reprodukcyjnego.
encoded: W tym artykule: Jak delfiny zachodzą w ciążę Nie tylko ludzie tworzą skuteczne sojusze Liczy się współpraca między grupami Fotografia ilustrująca ten artykuł jest intrygująca. Wydaje się, że przedstawia cztery delfiny przyglądające się piątemu. W rzeczywistości na zdjęciu, zrobionym przez dr. Simona Allena ze Szkoły Nauk Biologicznych z Bristolu, znajduje się grupa czterech samców, których łączy niepisana umowa o współpracy. Wspólnie pilnują płodnej samicy. Jest to szczególna grupa delfinów, prawdopodobnie drugiego poziomu. Grupy pierwszego poziomu tworzą dwa-trzy delfiny, które w okresie rozrodczym współżyją z jedną samicą. Grupy drugiego poziomu liczą od czterech do czternastu niespokrewnionych ze sobą osobników. Ich zadaniem jest wywalczenie dostępu do płodnej samicy. Te grupy mogą tworzyć jeszcze większe sojusze, nazywane przez naukowców trzeciopoziomowymi. Naukowcy ustalili, że o sukcesie reprodukcyjnym delfinów decyduje współpraca między grupami tworzącymi sojusz trzeciego poziomu. Wykazali to, analizując zachowania 121 butlonosów z Zatoki Rekina (ang. Shark Bay) w zachodniej Australii. Ich praca, opisująca złożoną społeczność wodnych ssaków, ukazała się właśnie w czasopiśmie naukowym „The Proceedings of the National Academy of Sciences”. Jak delfiny zachodzą w ciążę Z punktu widzenia delfina, rozmnożenie się jest sprawą wyjątkowo trudną. Przede wszystkim kłopot stanowi znalezienie płodnej partnerki, gotowej do zajścia w ciążę. U bultonosów ciąża trwa aż 12 miesięcy. Po tym okresie na świat przychodzi tylko jedno młode. Samica opiekuje się nim przez następne kilka lat. Dopiero po 3–5 latach jest ponownie gotowa do rozrodu. To właśnie przyczyniło się do tego, że samce butlonosów rozwinęły skomplikowane układy społeczne. Delfiny nie wiążą się w trwałe pary. Zdobycie dostępu do płodnej samicy jest nieosiągalne dla samotnego samca. Musi znaleźć się w grupie, która będzie z kolei częścią jeszcze silniejszego sojuszu. Dopiero wtedy może liczyć na to, że uda mu się –…

delfiny-zawieraja-najbardziej-zlozone-sojusze-w-swiecie-zwierzat-skuteczniejsi-w-kooperacji-sa-tylko-ludzie-fot-simon-allen1-1f93408.jpg
width: 1200
height: 675

Naukowcy odkryli, że samce myszy histerycznie boją się bananów. Dlaczego? Odpowiedź jest zaskakująca
type: item
date: 2022-05-30T11:41:07.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: Przyroda
subject: myszy
subject: przyroda
subject: Społeczeństwo
subject: ssaki
subject: zachowania
subject: zwierzęta
description: Mimo że myszy od dawna są zwierzętami powszechnie hodowanymi w laboratoriach, nadal potrafią zaskoczyć badaczy. Tym razem naukowcy przez przypadek odkryli, że samce tych gryzoni nadzwyczaj stresuje zapach dojrzałych bananów.
encoded: W tym artykule: Co wywołuje stres u myszy? Jak myszy przygotowują się do walki? Dlaczego myszy boją się bananów? Odkrycia dokonano w laboratoriach znajdujących się na Uniwersytecie McGill w Montrealu. Badacze obserwowali, jak samce myszy zachowują się w obecności ciężarnych lub karmiących samic. Spostrzegli, że w takich warunkach poziom stresu samców znacząco rośnie. W pracy, jaką właśnie opublikowali na łamach czasopisma naukowego „Science Advances” naukowcy wyjaśniają, że stres samców wywołuje związek chemiczny zwany octanem amylu. To składnik moczu mysich samic, które mają młode albo są w ciąży. Myszy tak naprawdę uczą się znacznie szybciej, niż myślano Do tej pory to szczury uchodziły za najinteligentniejsze gryzonie na świecie. Naukowcy dowodzą jednak, że myszy również mają swoje ukryte talenty. Octan amylu jest bardzo podobny pod względem struktury chemicznej do oktanu izoamylu. Oba związki występują w wielu owocach. Przede wszystkich w bananach, w przypadku których stanowią główny składnik zapachowy. To nim banany zawdzięczają swój charakterystyczny słodki aromat. Co wywołuje stres u myszy? – Cała sprawa wyszła przez przypadek – mówi Jeffrey Mogil, starszy autor pracy. – Zajmowaliśmy się czymś zupełnie innym. Ciężarne samice znajdujące się w laboratorium miały zostać wykorzystane do innego eksperymentu. Wtedy jeden ze studentów zauważył, że samce zaczynają się przy nich dziwnie zachowywać – opowiadał naukowiec na łamach „Live Science”. Jak napisano w pracy, „samce mogą przejawiać agresję o charakterze dzieciobójczym” w stosunku do młodych myszy. Czyli mogą być skłonne zaatakować je, by usunąć potomstwo konkurencji i w ten sposób zapewnić przewagę własnym genom. Ten mały pomnik w Rosji wzruszył nas do łez. Jest bardzo ważny Ta zabawna rzeźba znajduje się przed Instytutem Cytologii i Genetyki, Syberyjskiego Oddziału Rosyjskiej Akademii Nauk w Nowosybirsku. Jest to pomnik laboratoryjnej myszy. By obronić siebie i swoje młode, samice wykorzystują sygnały chemiczn…

naukowcy-odkryli-ze-samce-myszy-histerycznie-boja-sie-bananow-dlaczego-odpowiedz-jest-zaskakujaca-fot-getty-images-54d63d7.jpeg
width: 724
height: 483

Tych zachowań lepiej unikać w czasie zagranicznych podróży
type: item
date: 2020-11-09T10:19:50.000Z
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: europa
subject: francja
subject: hiszpania
subject: kawa
subject: Kultura
subject: niemcy
subject: pizza
subject: Travel
subject: włochy
subject: zachowania
description: Jeśli nie weźmiemy pod uwagę pewnych różnic kulturowych możemy kogoś urazić, a w najlepszym wypadku stać się obiektem czyichś żartów.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/dfe371fdd537ab97e34014762da3e3cb3f2f07cb-f78b13f.jpeg
width: 3745
height: 2493