To miasteczko to polski „Przystanek Alaska”. Jeździmy tam dla dziewiczych plaż i dzikiej przyrody
Nie musiałam jechać aż tak daleko, żeby go odkryć. Wystarczyło wyruszyć nad Morze Bałtyckie. Mrzeżyno i okolice to wyjątkowy zakątek Polski.
Spis treści: Mrzeżyno. Ziemia odzyskana Gadające krzywe drzewa Zaślubiny z morzem Słoń nad Bałtykiem Mrzeżyno – informacje praktyczne Tu jest mój przystanek Alaska – powtarza raz za razem Olek, który wiele lat temu przyjechał do Mrzeżyna i się w nim zakochał. Bo dziewicze plaże, bo ludzie pełni dziwactw i pasji, bo jakby na końcu świata. Już po dwóch dniach spędzonych z nim w Mrzeżynie, Rogowie i Trzebiatowie zrozumiałam, co do mnie mówi. Bo choć nie widziałam łosia, który dreptałby środkiem wioski czy ulicy, to jelenie, sarny paradujące po dzikim nadmorskim lesie jak najbardziej. No i do tego cały ten ich słoń, który robi kolosalną przewagę nad fikcyjnym miasteczkiem Cicely z Przystanku Alaska. Ale po kolei. Mrzeżyno. Ziemia odzyskana Do portu wjeżdżamy od tyłu, parkujemy między kolorowymi kutrami, które kołyszą się miarowo na wietrze. Jest sztormowo, po sezonie, tak jak lubię. Uczę się zwalniać, co tutaj wydaje się nadzwyczaj łatwe. Zero kolorowych straganów, głośnej muzyki, plastiku i parawanów na plaży. Otwieram drzwi rodzinnego baru, właściwie legendarnej wędzarni o niewyszukanej nazwie Bar Portowy, i niemal od progu czuję, że tego właśnie szukam, tego potrzebuję. To miejsce niczego więcej nie udaje od tego, czym jest. Drewniana prosta konstrukcja tuż obok malowniczego ujścia Regi do morza uchodzi za kultową. Przyciąga turystów i lokalsów zarówno atmosferą, jak i genialną rybą. Tak więc zachodzą tu w kaloszach pracownicy portu, właściciele psów po długich nadmorskich spacerach, na herbatę wpadają przewodnicy czekający na grupy, są turyści, jestem ja. Szef, który niespiesznie nabija na haczyki kawałki ryby do wędzenia, rybołówstwo ma w genach. W morze przed wschodem słońca wypływał jego dziad i ojciec. Nie mówi dużo, jakieś półsłówka, oszczędny w słowach, nie jest od zabawiania, tym bardziej od odpowiadania na pytania. Ryby, które ładuje nam na talerze, są pierwsza klasa. Świeże, prosto przyrządzone, doskonałe. Wcinam tatara z polskiego łososia, turbota i węgorza, oblizuję palce i słucham opowieści o tym dzikim kawałku Polski położonym nad Bałtykiem. A jest on szczególny, można powiedzieć, że fragment ziemi odzyskanej, przynajmniej dla turystyki. Przez całe dziesięciolecia było miejscem zamkniętym, zoną niedostępną dla zwiedzających. Stacjonowały tutaj oddziały wojskowe, mieścił się poligon niemiecki i polskie jednostki rakietowe. Mieszkali tu mundurowi, a plaże i lasy były niedostępne i objęte kontrolą. I pewnie dzięki temu ten nadmorski kurort rozwijał się nieco inaczej od pozostałych. I pewnie dlatego też ci, którzy tu żyją od dawna, czują się jak bohaterowie „Alaski”, odcięci od reszty świata. Odmierzająca świat własnym rytmem jedna wielka rodzina, znająca swoje tajemnice i dziwactwa. I jak to w rodzinie, niektórzy nieco szaleni, za to wszyscy bezwarunkowo zakochani w tym kawałku ziemi. I dla niej zrobią naprawdę wiele. Gadające krzywe drzewa Dziś szlabanów i przepustek tu nie ma, są za do dzika linia brzegowa, złoty piasek na szerokich dziewiczych plażach, którymi spacerować można godzinami, otwarty port, gdzie siedząc, obserwujesz, jak statki wypływają w morze i jak z niego powracają. Do tego całkiem dobre zaplecze gospodarcze i mnóstwo nietuzinkowych hoteli, hotelików, pensjonatów. Mam wrażenie, że wszyscy się tu znają. Słucham z otwartą buzią opowieści, które pachną legendami z kraju mchu i paproci. Bo czy słyszeliście kiedyś o magicznym krzywym lesie, który wyrósł na wydmach między Mrzeżynem a Pogorzelicą? No właśnie. Dlatego choć wieje, a nawet coś tam z nieba kropi, wsiadam na rower, by do niego dotrzeć. Mam szczęście, las spowija mgła, dzięki czemu jawi się przed moimi oczami niczym z baśni. Czuję się w nim jak bohaterka Tolkienowskich powieści i wyobrażam sobie, że nocą te krzywe drzewa mogą nieźle nastraszyć. Patrzę na dziwnie poskręcane sosny sadzone jakieś 140 lat temu przez niemieckich leśników, przypominające pogarbione postaci, które coś tam do siebie szepcą. Ich pnie, poplątane gałęzie tworzą sieć niebywałych ruchomych figur. A kiedy jeszcze pada i świszczy mocno wiatr, który nimi porusza, robi się naprawdę ciekawie. Zaślubiny z morzem Wracam do portu, zostawiam rower i ruszam na miejsce zaślubin z morzem. Stoi tu dziś pomnik, a mój przewodnik przypomina, że Mrzeżyno to jedyna miejscowość nad Bałtykiem, gdzie morzu ślubowali ułani. Spacerujemy lasem, w którym pachnie mokrą ziemią i mchem, a potem wpadamy do Daniela. Bistro bar Daniel przy Bałtyckiej to przede wszystkim zupa rybna po 29 zł i dorsz z pieca za 70. Zupa jest pyszna, dorsz też doskonały. To nie wszystkie niespodzianki. Olek zabiera mnie w kierunku Rogowa, gdzie zatrzymujemy się przy jeziorze Resko. W latach 30. XX w. tuż przy nim była tu niemiecka baza lotnicza, a na jeziorze lądowały wodnopłaty. Jest i mrożąca w żyłach historia. Z Rogowa w 1945 r. wylatywały niemieckie samoloty z ewakuowanymi cywilami. Jeden z nich zaraz po starcie runął na ziemię, a właściwie do wód jeziora. Na pokładzie znajdowało się około stu osób, także dzieci. Przyczyna awarii nie jest znana, z katastrofy miała się uratować jedna kobieta. Wrak wciąż tkwi na dnie akwenu. Tak się czasami zdarza, że nie udaje się wyjaśnić przyczyn tragedii i odpowiedzieć na wszystkie pytaniami, choćby na to, czy w jeziorze, jak mówią lokalne plotki, tkwi też fragment bursztynowej komnaty. Słoń nad Bałtykiem Wiem, miało być o słoniu. I ten słoń faktycznie nad Bałtykiem był. Egzotyczny, rodem z Cejlonu, nauczony takich sztuczek, że włosy stawały dęba. No bo jak inaczej zareagować na to, kiedy zwierzę strzela z muszkietu? To musiał być odlot. Słonica indyjska o imieniu Hansken żyła w wieku XVII i była wielką podróżniczką. Wraz z trenerem jeździła po Europie, machała flagą, grała na bębnie, podnosiła trąbą pieniądze. Nie wiem, co dziś by powiedzieli obrońcy praw zwierząt, wówczas była prawdziwą bohaterką, która zachwyciła nawet Rembrandta (namalował ją). Nie mogło być inaczej w Trzebiatowie, do którego zajeżdżała w latach 1638–1640. Entuzjazm musiał być na tyle wielki, że anonimowy artysta uwiecznił ją w technice sgraffito na jednej z kamienic przy Rynku. Wizerunek ma 4 m długości i szerokości. To nie wszystko. Dziś ku czci słonicy powstał turystyczny szlak miejski, który prowadzi przez dziewięć kluczowych punktów w mieście, m.in. przez Rynek, ratusz, mury obronne, Basztę Kaszaną, most nad Regą, kaplicę św. Ducha. Przy każdym znajduję tablicę informacyjną z sylwetką słonia, a trasa ma formę gry miejskiej. Okazała słonica jest symbolem miasta, ma swój mural i cieszy się należytym szacunkiem. Malowidło z jej wizerunkiem powstało jako pierwszy spośród miejskich murali, bo są jeszcze inne, w sumie 13. Zamierzam poznać jeszcze malowniczy szlak wodny. Przede mną rejs Regą z Trzebiatowa do Mrzeżyna. Mówią, że to jedna z ciekawszych tras kajakowych północnej Polski. Dzika i malownicza. Kto ma ochotę wskoczyć ze mną do kajaka? Mrzeżyno – informacje praktyczne Nocleg W Mrzeżynie można spać w domkach w lesie, np. w Folga Resort (dom z jedną sypialnią od 390 za dobę), a w apartamencie Art Boulevard od 380 zł. W Domu Wypoczynkowym „Słoneczny” pokoje są od 80 zł za dobę. Zwiedzanie rowerem Przez Trzebiatów i Mrzeżyno przebiega międzynarodowy szlak rowerowy wokół Bałtyku R-10. Został wytyczony wzdłuż wybrzeża. W większości ośrodków są rowery, polecam także wypożyczalnię w Mrzeżynie przy ulicy Trzebiatowskiej 11. Ceny za rower trekkingowy od 40 do 60 zł, elektryczny od ok. 110 zł za dobę. Kajakiem po Redze Na Redzie można pokonywać krótsze odcinki, kilkugodzinne, jak i zaplanować sobie całodniową wyprawę. Malownicze trasy są z Trzebiatowa do Mrzeżyna (15 km, ok. 3 godz.) albo z Borzęcina do Trzebiatowa (16 km, czas płynięcia ok. 3,5 godz.) czy Resko–Taczały (14 km, czas płynięcia 2–4 godz.). Ceny od 40–50 zł za osobę. Źródło: archiwum NG
To wyjątkowe miasteczko jest Europejską Stolicą Nordic Walkingu. Teraz zostało także Cudem Polski
Miejscowość znana z nordic walkingu zyskała prestiżowe miano „Cudu Polski 2025”. Wyróżniony w województwie zachodniopomorskim Barlinek pokazuje, że połączenie pięknego położenia, historycznego klimatu i promowania aktywnego stylu życia to przepis na turystyczny sukces. To raj dla głodnych wrażeń.
Barlinek, malowniczo położone miasto w województwie zachodniopomorskim, od lat cieszy się renomą Europejskiej Stolicy Nordic Walkingu. W 2025 roku zyskało dodatkowe uznanie, zdobywając tytuł Cudu Polski w plebiscycie organizowanym przez „National Geographic Traveler”. To niekiedy niedoceniana przez turystów perła Pomorza Zachodniego. Nieodkryta perła pomorza zachodniego Jednym z największych atutów Barlinka jest Jezioro Barlineckie o powierzchni ponad 200 hektarów, stanowiące centrum turystyki wodnej w regionie. Wokół niego powstało wiele nowoczesnych ścieżek spacerowych i rowerowych, które pozwalają podziwiać piękne widoki. Jezioro to doskonałe miejsce do uprawiania sportów wodnych, takich jak żeglarstwo, kajakarstwo czy windsurfing. To nie wszystko – miejscowość otaczają malownicze lasy będące częścią Barlinecko-Gorzysławkiego Parku Krajobrazowego, idealne do obcowania z naturą. To także region kipiący historią: warto odwiedzić m. in. gotycki Kościół św. Jerzego – jeden z głównych punktów miasta – oraz liczne kamienice tworzące niepowtarzalny klimat w centrum. Dzięki wysiłkom władz udało się utrzymać średniowieczny charakter rynku, co zamienia każdy spacer w podróż do epoki minionych wieków. Charakterystycznym punktem miejscowości jest ponad 100-letnia fontanna Gęsiarka czy Pałacyk Cebulowy z 1908 roku. – To z pewnością zdecydowało, że staliśmy się nie tylko perełką Pomorza Zachodniego, ale i „Cudem” Pomorza Zachodniego – opowiada o wynikach plebiscytu „National Geographic Traveler” burmistrz Barlinka Bernarda Lewandowska. Europejska Stolica Nordic Walkingu Na Pomorzu Zachodnim co roku odbywają się Mistrzostwa Nordic Walking, których organizatorem po raz jedenasty w 2025 roku był właśnie Barlinek. Nie ma w tym nic dziwnego, ponieważ znajdziemy wokół niego 7 specjalnie oznakowanych tras o łącznej długości 54 km. Wiodą one wśród urokliwych jezior, więc uchodzą za najpiękniej położone na świecie. 13 września 2025 roku uczestnicy Mistrzostw, którymi byli zarówno zawodnicy z Polski, jak i z zagranicy, rywalizowali w czterech konkurencjach, w tym w Otwartych Mistrzostwach Polski Polskiej Federacji Nordic Walking ENWO na dystansie 5 km oraz w VII Mistrzostwach Europejskiej Stolicy Nordic Walking na tartanie. Barlinek jako Cud Polski 2025 W plebiscycie „Cuda Polski 2025” Barlinek zdobył tytuł w województwie zachodniopomorskim, pokonując inne nominowane lokalizacje. W internetowym głosowaniu oddano łącznie ok. 200 tys. głosów, a mieszkańcy i turyści z całej Polski wybrali 16 wyjątkowych miejsc – po jednym z każdego województwa. Barlinek zyskał uznanie jako miejsce łączące wypoczynek na łonie natury z odkrywaniem skarbów historycznych i kulturowych regionu. Z pewnością warto go odwiedzić: jeśli nie wybierając się na nordic walking czy żagle, to by chłonąć historyczny klimat pięknie położonej miejscowości. Sponsorem plebiscytu jest: Źródło: National Geographic Polska Nasz autor Jonasz Przybył Redaktor i dziennikarz związany wcześniej m.in. z przyrodniczą gałęzią Wydawnictwa Naukowego PWN, autor wielu tekstów publicystycznych i specjalistycznych. W National Geographic skupia się głównie na tematach dotyczących środowiska naturalnego, historycznych i kulturowych. Prywatnie muzyk: gra na perkusji i na handpanie. Interesuje go historia średniowiecza oraz socjologia, szczególnie zagadnienia dotyczące funkcjonowania społeczeństw i wyzwań, jakie stawia przed nimi XXI wiek.
Cuda Polski 2025 – nominacje z województw opolskiego i zachodniopomorskiego
Kto nie słyszał jeszcze o Cudach Polski? Od tygodni miłośnicy urzekających, nieodkrytych miejsc w Polsce głosują na swoich faworytów w wyjątkowym plebiscycie „National Geographic Traveler”. Dzisiaj przedostatni raz prezentujemy przed Wami kandydatów z kolejnych województw: opolskiego i zachodniopomorskiego. Będzie coś dla oka i coś dla ducha.
Cuda Polski 2025 to kolejna edycja plebiscytu organizowanego przez „National Geographic Traveler”. Zwycięzcami są najciekawsze, często nieoczywiste miejsca z każdego województwa naszego kraju, a wybierają je internauci i czytelnicy w trakcie trwającego do 13 października głosowania. Oddawać swój głos można raz dziennie. W tegorocznym plebiscycie każde z 16 województw jest reprezentowane przez 3 różnorodnych kandydatów. Tylko od głosujących zależy to, który z nich zostanie ochrzczony prestiżowym mianem „Nowego Cudu Polski”! Wyniki poznamy 14 października, więc warto się spieszyć z wybieraniem faworytów. Póki co jednak przedstawiamy kolejnych kandydatów. Przed Wami województwo opolskie i zachodniopomorskie! Cuda Polski 2025 – nominacje z województwa opolskiego Miasto Brzeg Park Krajobrazowy Gór Opawskich Paczków – Polskie Carcassone Miasto Brzeg Brzeg zachwyca renesansowym zamkiem Piastów Śląskich i pięknie zachowaną starówką. Nazywany „Śląską Perłą Renesansu”, oferuje również klimatyczne wydarzenia i trasy spacerowe. Zamek mieści muzeum z bogatymi zbiorami. To małe miasto z wielką historią. Park Krajobrazowy Gór Opawskich Położony przy granicy z Czechami, obejmuje piękne kompleksy leśne i najwyższe pasmo Opolszczyzny. Znajdziesz tu wieżę widokową na Biskupiej Kopie i schronisko PTTK. Park to raj dla turystyki pieszej, rowerowej i narciarskiej. Ma ponad 128 km szlaków. Paczków – Polskie Carcassone Otoczone niemal w całości średniowiecznymi murami miasto z zachowanymi basztami i bramami. Nazwa nawiązuje do francuskiego Carcassonne. Można tu korzystać z aplikacji turystycznej z audio-przewodnikiem. Miejsce idealne na spacer przez historię. Cuda Polski 2025 – nominacje z województwa zachodniopomorskiego Barlinek Grodzisko w Lubinie Trasa rowerowa wokół Zalewu Szczecińskiego Barlinek Położony nad jeziorem Barlineckim, oferuje sporty wodne, piesze szlaki i ścieżki edukacyjne. Gotycki kościół i zabytkowy rynek tworzą urokliwy klimat. To także stolica nordic walkingu. Barlinek łączy przyrodę i kulturę. Grodzisko w Lubinie Położone na klifie grodzisko oferuje widoki na Zalew Szczeciński i archipelag wysp. Znajdują się tu relikty kościoła i średniowieczne zabytki. Można wybić pamiątkową monetę. Miejsce popularne na sesje zdjęciowe i spacery. Trasa rowerowa wokół Zalewu Szczecińskiego Międzynarodowa pętla o długości ok. 300 km z widokiem na jezioro Dąbie i Zalew. Oferuje obcowanie z przyrodą, mariny, lasy i osadę Wikingów. Przebiega przez Szczecin, Świnoujście, Wolin i niemieckie miasta. Idealna na rowerową wyprawę wśród natury. Kto wygra? O tym zdecydujesz Ty! Kliknij na baner poniżej, by oddać głos: Źródło: National Geographic Polska Nasz autor Jonasz Przybył Redaktor i dziennikarz związany wcześniej m.in. z przyrodniczą gałęzią Wydawnictwa Naukowego PWN, autor wielu tekstów publicystycznych i specjalistycznych. W National Geographic skupia się głównie na tematach dotyczących środowiska naturalnego, historycznych i kulturowych. Prywatnie muzyk: gra na perkusji i na handpanie. Interesuje go historia średniowiecza oraz socjologia, szczególnie zagadnienia dotyczące funkcjonowania społeczeństw i wyzwań, jakie stawia przed nimi XXI wiek.
Szczeciński aquapark doceniony w międzynarodowym konkursie. „Nowatorskie podejście do architektury”
Za Aquaparkiem „Fabryka Wody” zdecydowanie udane wakacje. Poza zainteresowaniem turystów, obiekt otrzymał również dwie prestiżowe nagrody architektoniczne. Jury doceniło ekologiczną przyjazność nowoczesnego aquaparku.
„Fabryka Wody” została otwarta 1 czerwca 2024 roku (w Dzień Dziecka). Od tamtego momentu największy kompleks wodny w województwie zachodniopomorskim zyskiwał coraz większa popularność, nie tylko w tym regionie Polski. Na stronie internetowej obiektu możemy przeczytać, że aquapark jest jednym z największych projektów inwestycyjnych w historii Szczecina. Całe szczęście, póki co inwestycja się zwraca, zyskując popularność już nawet poza granicami kraju. Jak wygląda „Fabryka Wody”? Obiekt to nie tylko strefa z basenami. Poza szeroką ofertą, składającą się z przeróżnych zbiorników wodnych (17 basenów, w tym sportowe i infinity pool, z łączną powierzchnią lustra wody ponad 2000 m²), „Fabryka Wody” wyposażona jest w największe w Polsce saunarium oraz obszerną strefę edukacyjną. Ta strefa – Edukatorium – stanowi unikatowe na skalę regionu połączenie rozrywki z edukacją. Całość została podzielona na sześć bloków, z których każdy skupia się na innym zagadnieniu związanym z wodą i nauką. Wśród nich znajdują się m.in. „Kosmos”, skupiony na eksploracji roli wody we wszechświecie, „Klimat”, interaktywnie pokazujący zjawiska pogodowe czy „Cywilizacja wody”, opowiadająca historię rozwoju cywilizacji w oparciu o wodę. W centrum Edukatorium znajduje się atrium zaprojektowane jako spiralna ścieżka („wir wiedzy”) prowadząca zwiedzających przez kolejne bloki tematyczne. Nad nią zawieszono największy model cząsteczki wody H₂O na świecie, w którym mieści się audytorium na 49 osób. Ekologiczne znaczenie aquaparku Obiekt wyróżnia się nie tylko swoją wyjątkową ofertą aktywności. Jury konkursowe zwróciło również uwagę na nacisk, jaki władze aquaparku kładą na ekologię. „Fabryka wody” stawia chociażby na odzysk i recykling wody. W obiekcie zastosowano wieloetapowy system filtracji, dzięki któremu ok. 75% wody jest ponownie wykorzystywane w basenach. Aquapark skupia się również na efektywności energetycznej. Budynek wykorzystuje system kogeneracji: podczas produkcji energii elektrycznej generowane jest również ciepło, wykorzystywane na potrzeby ogrzewania obiektu. Sama bryła aquaparku sprzyja ekologii. Dach został częściowo pokryty specjalną membraną, która pozwala na doświetlenie wnętrz, regulację temperatury i ograniczenie zużycia sztucznego oświetlenia i klimatyzacji. Dzięki temu obiekt nie zużywa zbędnej energii. Na parkingu zamontowano również wiatę z panelami fotowoltaicznymi oraz stacjami do ładowania pojazdów elektrycznych. Cała bryła budynku została zaprojektowana tak, by przypominała meandrujący nurt rzeki Odry, co ma nawiązywać do wyjątkowości odwiedzanego regionu. Ile kosztuje wejście do aquaparku? Ceny wejścia do aquaparku wyglądają następująco: aquapark: od ok. 50–60 zł (ulgowy/normalny, 2 godz.) do ok. 70–85 zł (cały dzień). basen sportowy: 20–30 zł (1,5 godz.). Saunarium: ok. 40–50 zł. Edukatorium: 30–40 zł. Dokładniejszy cennik dostępny jest na stronie obiektu. Źródła: Fabryka Wody, WP Nasz autor Olaf Kardaszewski Absolwent Instytutu Stosowanych Nauk Społecznych na Uniwersytecie Warszawskim. Obecnie student magisterskiego kierunku Studiów Miejskich na tej samej uczelni. Interesuje się społecznymi i kulturowymi aspektami zmieniającego się świata, o czym chętnie pisze w swoich pracach. Współprowadzący projekt „Podziemna Warszawa” w National Geographic Polska. Uwielbia podróże, w trakcie których zawsze stara się obejrzeć mecz lokalnej drużyny piłkarskiej.
To polskie miasto ich zaskoczyło. Niemcy twierdzą, że właśnie tu odkryli turystyczny skarb
Szczecin coraz częściej trafia na listy turystycznych odkryć naszych zachodnich sąsiadów. Gości przyciągają tu barokowe zabytki, nowoczesna architektura i kuchnia, która łączy prostotę z wyrazistym smakiem.
Spis treści: Szczecin zachwycił Niemców Różnice między Berlinem i Szczecinem Polska nie jest najpopularniejszym kierunkiem turystycznym w Europie, mimo to coraz więcej turystów zza granicy zdaje się doceniać potencjał polskich miast. Gdańsk czy Kraków często są wymieniane wśród mniej oczywistych miejsc, które warto odwiedzić. W ostatnim czasie zagraniczne media chętnie opisują też inne miasta z Polski. W maju bohaterem artykułu opublikowanego na łamach brytyjskiego metro.co.uk był Wrocław. Autorki tekstu doceniły historię oraz architekturę stolicy Dolnego Śląska, a także bogatą ofertę kulinarną. Tym razem uwagę skupił na sobie Szczecin. O największym mieście Pomorza Zachodniego można przeczytać w niemieckim serwisie t-online.de. Szczecin zachwycił Niemców Szczecin został przedstawiony jako propozycja wydłużenia wycieczki do niemieckiej stolicy. – Tylko dwie godziny od Berlina leży polskie miasto Szczecin. Warto wybrać się na wycieczkę do sąsiedniego kraju, zwłaszcza ze względów kulinarnych – zachęca już na wstępie redakcja. Na miejscu szczególne uznanie Niemców zyskało harmonijne połączenie przeszłości z nowoczesnością. Z jednej strony monumentalne bramy miejskie z XVIII wieku (Berlińska i Królewska), a z drugiej futurystyczna bryła Filharmonii Szczecińskiej, która nocą zamienia się w świetlną rzeźbę. Wśród polecanych miejsc do odwiedzenia znalazło się też Muzeum Narodowe. Nieoficjalnym symbolem kulinarnym Szczecina jest oczywiście pasztecik szczeciński. Redakcja t-online.de doceniła jednak inne przysmaki – pierogi. Nie zabrakło też nawiązania do trunków wysokoprocentowych. – W tradycyjnych karczmach dominuje piwo, mięso i kiszona kapusta. Na kaca dobrze sprawdzają się polskie ogórki kiszone, idealne do piwa i wódki – piszą dziennikarze. Różnice między Berlinem i Szczecinem Wielu niemieckich turystów jest przyzwyczajonych do liberalnego podejścia Berlina do picia alkoholu w miejscach publicznych. W Szczecinie czeka ich jednak małe zaskoczenie. Stolica Pomorza Zachodniego co prawda kusi barami i lokalnym piwem, ale „Wegbier”, czyli popularne „piwo na drogę”, może skończyć się tu mandatem. Poza tym Szczecin jawi się Niemcom jako miasto przyjazne turystom. Jak można przeczytać w artykule, restauracje i bary są zauważalnie tańsze niż w stolicy Niemiec, choć – jak wszędzie – i tu inflacja daje się we znaki. Mimo to obiad czy wizyta w pubie kosztują mniej niż w Berlinie. Plusem jest też powszechna płatność bezgotówkowa. U naszych zachodnich sąsiadów nie jest to tak oczywiste i w wielu miejscach nadal nie zapłacimy kartą. Mimo drobnych różnic kulturowych niemieccy turyści czują się w Szczecinie swobodnie. Miasto powoli zdobywa miano „nieodkrytej perły” i wiele wskazuje na to, że jego popularność będzie rosła. Źródło: t-online.de Nasz autor Mateusz Łysiak Dziennikarz podróżniczy, rowerzysta, górołaz. Poza szlakiem amator kuchni włoskiej, popkultury i języka hiszpańskiego.
To jedyny taki festiwal muzyczny na świecie. Odbywa się na... wykopaliskach w Polsce
W najbliższy piątek i w sobotę w Rekowie w woj. zachodniopomorskim odbędzie się jedyny taki festiwal muzyczny na świecie „Wykopaliska”. W scenerii trwających wykopalisk archeologicznych zagrają kapele heavy metalowe. Atrakcji będzie jeszcze więcej.
Spis treści: Unikatowe połączenie nauki i rozrywki Co odkryto w Rekowie? Wykopaliska archeologiczne bardzo często kojarzymy z sielskim sąsiedztwem przyrody czy pól uprawnych, a niekoniecznie z festiwalem muzycznym. Tymczasem w Rekowie od kilku lat trwają wykopaliska i tyle samo edycji ma już festiwal „Wykopaliska”, który im towarzyszy. Unikatowe połączenie nauki i rozrywki Taka impreza nie ma innego odpowiednika ani w Polsce, ani – najprawdopodobniej – nigdzie na świecie. W dniach 18–19 lipca 2025 roku na scenie w Rekowie wystąpią zespoły lubujący się w zdecydowanie cięższym brzmieniu. Koncertom towarzyszyć będą pokazy dawnego rzemiosła oraz prelekcje o tematyce archeologicznej. W tym roku będzie możliwość posłuchać prof. Andrzeja Kokowskiego, prof. Arkadiusza Marciniaka (niedawno pisaliśmy o jego badaniach dotyczących słynnego pradziejowego miasta w Turcji), dr. Bartłomieja Rogalskiego, dr Kamila Niedziółki oraz Macieja Marczewskiego. – Uczestnicy zostaną oprowadzeni tradycyjnie po terenie wykopalisk przez kierownika badań – dr. Andrzeja Kasprzaka, a zainteresowane osoby będą mogły wziąć udział w pracach terenowych – mówi National Geographic Polska organizatorka imprezy, Magdalena Augustyniak. Szczegółowe i najbardziej aktualne informacje znajdują się na fanpage’u festiwalu. Co odkryto w Rekowie? W lipcu archeolodzy rozpoczęli kolejny sezon wykopaliskowy w Rekowie. Jest to cmentarzysko kurhanowe. Prace prowadzone są pod kierunkiem dr. Andrzeja Kasprzaka z Muzeum w Koszalinie oraz Instytutu Archeologii Uniwersytetu Gdańskiego. Biorą w nich udział studenci z Gdańska, Poznania oraz wolontariusze z różnych zakątków Polski – Koszalina i okolic, Wałcza, Słupska, Warszawy, Wolina i Turka. Stanowisko archeologiczne położone jest bardzo malowniczo, na krawędzi doliny niewielkiej rzeki Mszanki, w terenie zalesionym. Cmentarzysko składa się z ponad trzydziestu nasypów kurhanowych. W tym roku archeologów czekało zaskoczenie. W narożniku jednego z kurhanów odkryto… piec o glinianych ściankach i podstawie wykonanej z dużych otoczaków. Jego wnętrze zasypane było kawałkami przepalonej gliny, które nie były jednak fragmentami naczyń. Natrafiono tam na zaledwie dwa fragmenty ceramiki. Zapewne piec powstał przed powstaniem grobu kurhanowego. Badania w Rekowie nie ograniczyły się jedynie do prac na cmentarzysku. W 2024 roku przebadano fragment osady należącej do społeczności kultury łużyckiej, która znajduje się około 500 m dalej, po przeciwnej stronie rzeki Mszanki. Źródło: National Geographic Polska Nasz autor Szymon Zdziebłowski Dziennikarz naukowy, z wykształcenia archeolog śródziemnomorski. Przez wiele lat był związany z Serwisem Nauka w Polsce PAP. Opublikował m.in. dwa przewodniki turystyczne po Egipcie, a ostatnio – popularnonaukową książkę „Wielka Piramida. Tajemnice cudu starożytności” o największej egipskiej piramidzie.
Borne Sulinowo – miasto, które nie istniało. Jest pełne tajemnic
Borne Sulinowo przez dziesiątki lat nie widniało na mapach, ale tętniło życiem. W przylegającym do niego jeziorze znajduje się zatopiony las, z którym związane są sensacyjne opowieści dotyczące tajnej działalności hitlerowców. Poznajcie jedno z najbardziej tajemniczych miast Polski.
Spis treści: Co było w Bornem Sulinowie? Nazistowskie korzenie miasta Kiedy opuszczono Borne Sulinowo? Z czego słynie Borne Sulinowo? Zloty militarne w Bornem Sulinowie Ciekawostki na temat Bornego Sulinowa Podwodne Borne Sulinowo Borne Sulinowo to miejsce, które może inspirować filmowców i powieściopisarzy. Dlaczego? Ze względu na jego nietypową i barwną historię. Położone jest w woj. zachodniopomorskim w gęstych lasach między Czaplinkiem a Szczecinkiem. To oddalenie od większych ośrodków miejskich nie było przypadkowe. Co było w Bornem Sulinowie? Nazistowskie korzenie miasta Historia miasta rozpoczęła się w latach 30. XX wieku. Wówczas ten teren znajdował się w granicach III Rzeszy. Władzie niemieckie postanowiły usytuować tu poligon wojskowy wraz z przylegającymi do niego zabudowaniami. W ten sposób w latach 1933–1938 powstały Lager Linde (Borne Sulinowo) na północnym skraju poligonu i Lager Westfalenhof (Kłomino) – na południe od poligonu. Kompleks wojskowy otworzył oficjalne sam Adolf Hitler. Stało się to 19 sierpnia 1938 roku. Obszar dziś określany jako Borne Sulinowo w czasach niemieckich pełnił militarną rolę zaplecza poligonu. Wzniesiono tu koszary i powstała Szkoła Artylerii Wehrmachtu. Stacjonujący tu pancerny korpus odegrał kluczową rolę w czasie inwazji na Polskę w 1939 roku. Nazwa Borne Sulinowo (niem. Gross Born) pochodzi od nazwy pobliskiej cywilnej miejscowości zlokalizowanej dalej na południe. Jej mieszkańcy zostali przesiedleni, a po zabudowaniach widoczne są do dziś tylko marne pozostałości. Kiedy opuszczono Borne Sulinowo? Pytanie o opuszczenie Bornego Sulinowa pojawia się w kontekście jego powojennej historii. Po przegranej przez Niemców wojnie, wojskową infrastrukturę przejęli Sowieci. To wojskowe miasteczko kompletnie utajniono i nie znajdowało się na mapach aż do 1992 roku. Dla wojsk radzieckich Borne Sulinowo pełniło kluczową rolę – stacjonowała tu Północna Grupa Wojsk. Było to największe zgrupowanie radzieckich wojsk lądowych w PRL. W sumie liczyło 25 tysięcy osób. W skład zgrupowania wchodziły m.in. batalion czołgów, pułki artylerii, dywizjon artylerii przeciwlotniczej czy bataliony saperów i zaopatrzenia oraz brygada rakiet operacyjno-taktycznych. Po rozpadzie ZSRR wojska radzieckie były wycofywane z Polski stopniowo. Proce ten zaczął się w kwietniu 1991 roku, a zakończył w październiku 1992 roku. Po wielu latach wyłączenia Bornego Sulinowa z polskiej administracji, w tym miejscu zaczęli mieszkać cywile. W czerwcu 1993 roku oficjalnie uznano prawa miejskie. W 1995 roku w Bornem Sulinowie zamieszkało nieco ponad 1500 osób, a dzisiejsza populacja to około 5000 osób. Z czego słynie Borne Sulinowo? Borne Sulinowo słynie ze swojej militarnej historii – początkowo związane z okresem III Rzeszy, a następnie – zajęciem przez Sowietów. Z uwagi na to, że obszar ten był w rękach wojskowych, przylgnęły do niego różne mity. Spowodowane było to utajnieniem informacji na temat prowadzonej tam działalności. Zloty militarne w Bornem Sulinowie Już od dwudziestu lat w Bornem Sulinowie odbywają się Międzynarodowe Zloty Pojazdów Militarnych „Gąsienice i Podkowy”. W czasie pierwszych zlotów przyjechało kilkaset pojazdów, oprócz czołgów były to transportery opancerzone, berdeemy czy motocykle. Hasło wywoławcze zlotu wskazuje, że pojawiają się na nim nie tylko pancerniacy, ale też kawaleria w tradycyjnym tego słowa rozumieniu. Liczba uczestników waha się od 2 do 4 tysięcy osób. Zlot w 2025 roku odbędzie się w dniach 14–17 sierpnia. Jak zapewniają organizatorzy, to prawdziwa podróż w czasie, która łączy pokolenia i pozwala na bliskie spotkanie z historią. Ciekawostki na temat Bornego Sulinowa Ze względu na swoją bogatą historię Borne Sulinowo warto odwiedzić. Z tym miastem związanych jest sporo ciekawostek: Borne Sulinowo nazywano polską Atlantydą – nie figurowało na mapie, ale zamieszkiwało je 25 tys. sowieckich żołnierzy; podwodny las – w przylegającym do Bornego Sulinowa jeziora Pile można zobaczyć zatopione sosny. Sprawia to wrażenie, jakby las był zatopiony; Borne Sulinowo planem filmowym. W tym miejscu zrealizowano niezliczone filmy dokumentalne na temat historii koszar. Jednak na przykład w 2022 roku pojawili się tu filmowcy przygotowujący produkcję fabularną na temat kopalni „Wujek” i tłumienia protestów górniczych w 1981 roku w Katowicach; Borne Sulinowo było co prawdą bazą wojskową, ale pełniło też rolę stałego miejsca zamieszkania w czasach sowieckich, dlatego znajduje się też tutaj posowiecki cmentarz; architektura – w Bornem Sulinowie można zobaczyć zarówno budynki z czasów hitlerowskich, jak i sowieckich. Stan wielu z nich jest opłakany. Najbardziej okazałą budowlą jest ulegający destrukcji Dom Oficera. Wybudowano go w czasach III Rzeszy; tajne podziemia – wśród poszukiwaczy krążą opowieści na temat ukrytych przez hitlerowców tajnych podziemi w Bornem Sulinowie. Podwodne Borne Sulinowo Niezwykle ciekawym aspektem Bornego Sulinowa jest jego położenie obok jeziora Pile. Z tym akwenem wiążą się pewne historyczne zagadki. Największą jest wyspa leżąca u południowego brzegu jeziora. Przed II wojną światową nazywała się Rodberg. Co ciekawe, dziś w porównaniu do czasów wojennych jest ona zdecydowanie mniejsza. Wygląda na to, że częściowo się zapadła na kilkanaście metrów wraz z rosnącymi na niej drzewami. Ale dlaczego? Według jednej z opowieści, na wyspie znajdować się miała niemiecka baza miniaturowych okrętów podwodnych. Pod koniec wojny miano ją wysadzić w powietrze, co miało być przyczyną zatopienia części wyspy. Być może jednak to pogrążenie w odmętach wodnych nastąpiło w wyniku naturalnych procesów geomorfologicznych. Dziś jezioro stanowi wodny poligon Państwowej Straży Pożarnej. To jedyne takie miejsce na mapie naszego kraju.
Sydonia von Borck – czarownica czy ofiara? Szlachcianka, która mogła zmienić historię
Sydonia von Borck, szczecińska szlachcianka żyjąca na przełomie XVI i XVII wieku, pozostaje jedną z najbardziej zagadkowych postaci w historii Pomorza. Czy była czarownicą – jak głosi legenda – czy ofiarą procesów o czary, które przetaczały się przez Europę jeszcze w czasach nowożytnych? Jej historia to mieszanka faktów i narosłych przez wieki mitów, która wciąż fascynuje historyków, pisarzy i artystów.
Spis treści: Niedoszła księżna Szczecina Klątwa na ród Gryfitów Co mówią akta z procesu Sydonii Sydonia von Borck – ze Szczecina do Hollywood Powstaje dokument o życiu Sydonii von Borck Sidonia von Borcke (znana też jako Sydonia von Borck) przyszła na świat około 1548 roku w szlacheckiej rodzinie o słowiańskich korzeniach. Choć dokładna data jej urodzin jest owiana tajemnicą, wiemy, że była córką hrabiego Ottona i Anny von Schwiecheld. Pradziadkiem Sydonii był Maćko Bork, sprzyjający Polsce rycerz pomorski, poseł i rozbójnik. Borkowie należeli do wpływowej pomorskiej arystokracji, a ich majątek obejmował rozległe ziemie i liczne posiadłości. Najstarsze przekazy dotyczące tego walecznego rodu pochodzą z XII wieku. W jego herbie znajdują się dwa wilki. Niedoszła księżna Szczecina Sydonia dorastała w otoczeniu przywilejów, ale także w cieniu obowiązków i surowych zasad, jakie narzucała na kobiety ówczesna etykieta. Była kobietą o niezwykłej urodzie, ale także silnym i niezależnym charakterze. Gdy nie wyszła za mąż, zaczęły się szerzyć plotki na temat jej trudnej natury i kontaktów z siłami nadprzyrodzonymi. Nie istnieją jednoznaczne dowody, że Sydonia była dwórką w Wołogoszczy (dzisiaj niemieckie miasto Wolgast). Wiele jednak wskazuje, że tak mogło być. Wzbudzała zainteresowanie wśród mężczyzn. Ale czy sama odwzajemniała uczucia adoratorów? Według różnych opowieści, serce młodej damy mogło bić dla jednego z Gryfitów. Jedna z wersji mówi o księciu szczecińskim Erneście Ludwiku, synu księcia Filipa I, który miał obiecywać jej ślub i miejsce w książęcej rodzinie. Polityczne interesy i presja rodziny sprawiły, że obiekt jej uczuć wybrał korzystne sojusze i małżeństwo z niemiecką arystokratką, Zofią Jadwigą. Inna legenda wspomina jednak, że jej uczucie mogło być skierowane do kolejnego członka dynastii. Niezależnie od szczegółów, historia nie kończy się dla Sydonii szczęśliwie. Klątwa na ród Gryfitów Z zemsty za złamane serce rozgoryczona Sydonia ma przekląć ród władców pomorskich. „Nim 50 lat upłynie, ród Gryfitów przeminie” – miała powiedzieć porzucona kochanka. Co ciekawe, już 16 lat po egzekucji „czarownicy” zmarł bezpotomnie ostatni książę z rodu Gryfitów. W 1637 Pomerania bezpowrotnie przestaje istnieć jako suwerenne księstwo, a jej ziemie zostaną podzielone pomiędzy Szwecję i Brandenburgię. To tylko podsyciło wiarę w przeklętą moc Borkówny. Do tej pory nieznane są przyczyny niemocy Gryfitów. Warto pamiętać, że była to jedna z najdłużej panujących dynastii w Europie i nic nie zapowiadało ich rychłego końca. Co mówią akta z procesu Sydonii W 1619 roku zaczęło się piekło. Sydonia stanęła przed sądem oskarżona o czary. Broniła się sama i do końca była przekonana, że sprawiedliwość zwycięży. Zarzuty były bowiem absurdalne. Kobietę sądzono o powodowanie śmierci, rzucanie klątw oraz kontakty z diabłem. Proces Sydonii von Borck był jednym z wielu podobnych, które miały miejsce w Europie w czasach polowań na czarownice. Trwał przez kilka miesięcy. Mimo, że była już w podeszłym wieku, nie potraktowano jej ulgowo. Nie ominęły jej brutalne tortury mające na celu wymuszenie przyznania się do winy. Ostatecznie została skazana na śmierć przez ścięcie, a jej ciało spalone na stosie. Wyrok wykonano publicznie w Szczecinie w 1620 roku. Akta procesowe Sidonii von Borcke – jak zapisywano nazwisko kobiety w czasach jej współczesnych – stanowiące bezcenny dokument historyczny, zostały zachowane do dziś. Fragmenty dokumentów znajdują się w archiwach w Greifswaldzie w Niemczech oraz w Szczecinie. Te unikatowe źródła rzucają światło na dramatyczne wydarzenia związane z procesem Sydonii, w tym zarzuty o czary, brutalne metody przesłuchań oraz wyrok skazujący. Umożliwiają także poznanie jej jako postaci historycznej – szlachcianki, która miała skomplikowane relacje z otoczeniem. Dodatkowo akta te dają cenny wgląd w funkcjonowanie ówczesnego systemu sądowniczego. Sydonia von Borck – ze Szczecina do Hollywood Jedyny portret Sydonii autorstwa Cranacha najprawdopodobniej spłonął w pożarze podczas II wojny światowej. Jego kopia nieznanego autora wisi w szczecińskim Muzeum Narodowym w Szczecinie i przedstawia podwójny portret – kobiety młodej i starej. W 1847 roku niemiecki pisarz Wilhelm Meinhold wydał powieść „Sidonia von Bork, die Klosterhexe”. Już rok później matka Oscara Wilde’a, Lady Jane Wilde, przełożyła tę książkę na język angielski, dzięki czemu historia Sydonii zyskała międzynarodowy rozgłos. Tempo, w jakim pojawia się przekład, świadczy o sporym zainteresowaniu tematem zjawisk nadprzyrodzonych w wiktoriańskiej Anglii. Jednym z najbardziej znanych dzieł sztuki inspirowanych postacią tej pomorskiej piękności jest obraz Edwarda Burne-Jonesa, znajdujący się w Tate Britain w Londynie. Płótno stało się następnie inspiracja dla hollywoodzkiej projektantki kostiumów Colleen Atwood. W filmie „Jeździec bez głowy" w reżyserii Tima Burtona postać mściwej Lady Van Tessel ma na sobie charakterystyczną suknię Sydonii, jak z obrazu brytyjskiego malarza. W 1999 Atwood zostaje za to nominowana do Oskara w kategorii Best Costume Design. Powstaje dokument o życiu Sydonii von Borck Jednym z najnowszych dzieł literackich jest powieść Elżbiety Cherezińskiej pod tytułem „Sydonia. Słowo się rzekło”, która ukazuje losy kobiety w nowym świetle, łącząc historyczną dokładność z literacką wyobraźnią. Książka trafiła na listę bestsellerów Empiku 2023 roku, a obecnie interesują się zagraniczne rynki wydawnicze m.in. anglojęzyczne, niemiecki i hiszpański. Elżbieta Cherezińska jest również jedną z bohaterek powstającego filmu w reżyserii Moniki Lipanovich, produkowanego przez Braidmade Films. W dokumencie wystąpi również niemiecka dziennikarka, potomkini rodu von Borcke, Juliane Schiemenz. Odwiedzi dawne ziemie Księstwa Pomorskiego, aby dowiedzieć się czy jej praciotka faktycznie zrujnowała księstwo. W tym celu wejdzie z kamera do Archiwum Państwowego i prześledzi ponad 400-letnie akta procesowe. Wśród ekspertów pojawią się profesorowie i historycy polscy i brytyjscy, a także Dorota Makrutzki, referentka z Muzeum Pomorza w Greifswaldzie, zajmująca się promocją burzliwej historii regionu Pomeranii. Źródła: Elżbieta Cherezińska „Sydonia. Słowo się rzekło” wyd. Zysk i S-ka, Akta Sydonii, Podcast „Prawo, ale prosto" – jeden z odcinków omawia m.in. kontekst prawny sprawy Sydonii, Profil projektu filmowego na Instagramie
Pomnik Ziemniaka to nie tylko zabawna atrakcja. Monument poświęcony warzywu ma znaczenie symboliczne
Pomnik Ziemniaka bez wątpienia jest jednym z najbardziej osobliwych monumentów w Polsce. Z pozoru wydaje się być atrakcją stworzoną z myślą o zwiedzających gminę przyjezdnych, ale należy podkreślić, że poświęcona warzywu okazała instalacja nie powstała przypadkiem. Co symbolizuje Pomnik Ziemniaka w Biesiekierzu? Gdzie go szukać? Poniżej odpowiadamy na każde z tych pytań.
Spis treści: Gdzie znajduje się Pomnik Ziemniaka? Co symbolizuje Pomnik Ziemniaka w Biesiekierzu? Jak wygląda pomnik ziemniaka? Co jeszcze warto zobaczyć w Biesiekierzu? Biesiekierz, niewielka wieś w województwie zachodniopomorskim, nie jest miejscowością turystyczną, a mimo to słyszało o niej wiele osób. To dzięki osobliwemu monumentowi, o którym zrobiło się głośno już w latach 80. XX wieku. Mowa o słynnym pomniku przedstawiającym ziemniaka, pierwszym takim monumencie w Polsce i prawdopodobnie największym na świecie. Osoby, które nie znają historii pomnika, mogą zastanawiać się, dlaczego ktoś postanowił uhonorować warzywo, w dodatku tak pospolite? Zapewniamy, że jest w tym sens. Nie bez powodu mówi się, że Biesiekierz jest polską stolicą ziemniaka. Gdzie znajduje się Pomnik Ziemniaka? Wiele polskich miast jest kojarzonych ze zdobiącymi ich place i ulice monumentami. Pomnik UFO jest główną atrakcją w Emilcinie, a w Krakowie... krakowskie pomniki można wymieniać niemal w nieskończoność. Wystarczy wskazać choćby na słynny Pomnik Tadeusza Kościuszki, Mikołaja Kopernika czy Adama Mickiewicza, a i tak będzie to zaledwie kilka przykładów z długiej listy krakowskich monumentów. Gdy mowa o Pomniku Ziemniaka, wielu osobom może przyjść na myśl stolica Wielkopolski. To akurat błędne skojarzenia. W Poznaniu stoi Pomnik Pyry, a to nie to samo. Monument, o którym mowa w tym artykule, powstał w Biesiekierzu. Ta niewielka miejscowość znajduje się w południowo-zachodniej Polsce – w województwie zachodniopomorskim, w powiecie koszalińskim. Przejeżdżając tamtędy, nie sposób przeoczyć jej główną atrakcję. Pomnik Ziemniaka wznosi się tuż przy drodze wojewódzkiej nr 112, przed zabudowaniami zamkniętej w 1991 roku Stacji Hodowli Roślin. Co symbolizuje Pomnik Ziemniaka w Biesiekierzu? Niektóre pomniki, upamiętniają ważnych ludzi, którzy zapisali swoje nazwiska na kartach historii. Inne są dedykowane wydarzeniom o znaczeniu dziejowym, ale są też takie, które wydają się być osobliwym żartem, jak choćby szczeciński Pomnik Paprykarza albo Pomnik Ziemniaka w Biesiekierzu. Ten pierwszy rzeczywiście jest przede wszystkim atrakcją turystyczną, choć nie można nie wspomnieć, że szczecińska konserwa rybna jest znana nie tylko w Polsce, ale także w 32 krajach świata. Więc być może upamiętnienie w formie pomnika, a właściwie instalacji, jest tu jak najbardziej na miejscu? Takich wątpliwości nie ma w kwestii Pomnika Ziemniaka. Trzeba bowiem wiedzieć, że to właśnie Biesiekierz jest polską stolicą tego warzywa (choć mieszkańcy Poznania mogą mieć inne zdanie na ten temat). W tamtejszej Stacji Hodowli Roślin, utworzonej po II wojnie światowej w majątku rodziny von Kameke, wyhodowano aż dziewięć nowych odmian tego warzywa. W latach 80. XX wieku ówczesny dyrektor instytucji, Mariusz Roeder, postanowił upamiętnić to osiągnięcie. Jak wygląda pomnik ziemniaka? Realizacją jego wizji zajął się artysta rzeźbiarz Wiesław Adamski, którego dzieła były wystawiane między innymi w Berlinie, Paryżu, Madrycie i Waszyngtonie. Spod jego dłuta wyszedł choćby pomnik Józefa Piłsudskiego, który jest ozdobą Szczecinka. Prace trwały niemal rok. Oficjalne odsłonięcie Pomnika Ziemniaka nastąpiło latem 1983 roku. Monument przedstawia bulwę ziemniaczaną, podtrzymywaną przez trzy stalowe ramiona. Warzywo mierzy 395 cm, natomiast podstawa – ponad 500 cm. Pomnik wznosi się na 9 metrów i jak głosi wieść, jest najwyższym monumentem poświęconym ziemniakowi, nie tylko w Polsce, ale i na świecie. Wysokość Pomnika Ziemniaka nie jest przypadkowa. Stanowi nawiązanie do nowych odmian warzywa, które zostały wyhodowane w Biesiekierzu. Nie tylko pomnik O tym, jak duże znaczenie ma dla mieszkańców Biesiekierza ziemniak, niech świadczy fakt, że to warzywo ma swoje miejsce także w herbie gminy. Zainspirowało też Zygmunta Królaka, tamtejszego poetę, do napisania utworu na jego cześć. Czy ktoś jeszcze ma wątpliwości, gdzie w Polsce znajduje się stolica tego warzywa? Co jeszcze warto zobaczyć w Biesiekierzu? Pomnik Ziemniaka bez wątpienia jest największa atrakcją Biesiekierza. Największą, ale nie jedyną. Co jeszcze warto zobaczyć, będąc na miejscu? We wsi znajduje się wybudowany w XIV wieku kościół pod wezwaniem Chrystusa Króla, którego wnętrze zdobią barokowe rzeźby, późnorenesansowy ołtarz, pochodząca z XVII wieku chrzcielnica i gotycki dzwon. Ten urokliwy obiekt z całą pewnością zainteresuje wszystkich miłośników architektury sakralnej. Będąc na miejscu, warto zobaczyć także pochodzący z przełomu XIX i XX stulecia zespół parkowo-pałacowy, rozpościerający się na terenie o powierzchni ponad dwóch hektarów. Tamtejsza aleja dębowa, składająca się z dziewięciu drzew, jest chroniona jako pomnik przyrody. W tym miejscu trzeba jednak wspomnieć, że pałac jest własnością prywatną i nie zawsze można wejść na jego teren. Nasz autor Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Wyjątkowe odkrycie w zachodniej Polsce. Znaleziono japońską monetę sprzed 150 lat
W okolicy Kamienia Pomorskiego mieszkaniec Rewala odnalazł rzadką monetę z Japonii. Badanie wykazało, że pochodzi z lat 1835–1870.
Spis treści: Wyjątkowa japońska moneta sprzed 150 lat Moneta, która łączyła wiele światów Moneta jest już wystawiona w muzeum Czym byłaby archeologia, gdyby nie ludzka ciekawość? I to nie tylko uczonych w wiedzy historycznej i wykopaliskowej, ale także zwykłych „śmiertelników”. Nie pierwszy raz bowiem zdarza się, że przypadkowe odkrycie poszukiwacza skarbów odsłania pewne karty historii i rzuca światło na czasy dawno zapomniane. Tak stało się właśnie w województwie zachodniopomorskim, gdzie mieszkaniec wsi Rewal, pan Albert Murzynowski, wykopał na polu w okolicy Kamienia Pomorskiego japońską monetę. Wyjątkowa japońska moneta sprzed 150 lat Moneta znajdowała się na głębokości kilku centymetrów w warstwie ornej. –Odkrycie Alberta Murzynowskiego przypomina, że nawet pozornie zwykły skrawek ziemi w okolicach Kamienia Pomorskiego może kryć w sobie ślady fascynującej przeszłości, która łączy różne zakątki świata – napisali w oświadczeniu pracownicy Muzeum Historii Ziemi Kamieńskiej. Datowanie wykazało, że moneta pochodziła z lat 1835–1870. Miała charakterystyczny owalny kształt i otwór w środku, który otaczała kwadratowa ramka. Nad i pod otworem z kolei znajdowały się japońskie inskrypcje. Naukowcy z Muzeum Historii Ziemi Kamieńskiej, którzy podjęli się analizy tego wyjątkowego artefaktu, ustalili, że moneta miała wartość 100 monów i była wytwarzana w okresie Edo, który przypadał na lata 1603–1868. Moneta, która łączyła wiele światów Badacze twierdzą, że tego rodzaju monety były używane nie tylko w handlu wewnętrznym, ale także w transakcjach międzynarodowych, z państwami graniczącymi z Japonią. – Monety te były wytwarzane głównie w drugiej połowie XIX wieku. Wykonywano je z miedzi lub brązu, a ich waga dochodziła do kilkudziesięciu gramów – mówi Grzegorz Kurka, dyrektor Muzeum Historii Ziemi Kamieńskiej. – Datowanie wskazuje na późny etap emisji monet, zbieżny z końcem rządów siogunatu Tokugawa i początkiem reform ery Meiji – mówi Kurka. Na razie nie wiadomo jednak, jak to się stało, że taka moneta trafiła na Pomorze Zachodnie. Naukowcy podejrzewają, że przedmiot ten mógł być elementem kolekcji przywiezionej przez europejskiego kupca, podróżnika lub marynarza. Moneta jest już wystawiona w muzeum – W XIX wieku handel i kontakty między Europą a Japonią, choć ograniczone, były możliwe dzięki działalności Holenderskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej oraz rozwojowi globalnego handlu po otwarciu Japonii na świat w 1854 roku – tłumaczy dyrektor muzeum. Inna hipoteza zakłada, że moneta mogła trafić do Polski jako pamiątka z podróży lub element kolekcji. Następnie przepadła i zagubiła się w wyniku wydarzeń w XX wieku. – Odnalezienie monety w tak nietypowym miejscu to niezwykły dowód na globalne powiązania nawet w czasach, gdy świat wydawał się mniej połączony, niż obecnie. Moneta symbolizuje jednocześnie lokalne bogactwo kulturowe i globalne oddziaływania historii – mówi Kurka. Znalezisko zostało już wystawione w gablocie w Muzeum Historii Ziemi Kamieńskiej w Kamieniu Pomorskim i jest dostępne na stałej ekspozycji dla zwiedzających. Źródło: Nauka w Polsce Nasz autor Jakub Rybski Dziennikarz, miłośnik kina niezależnego, literatury, ramenu, gier wideo i dobrego rocka. Wcześniej związany z telewizją TVN24 i Canal +. Zawodowo nie boi się podejmować żadnego tematu, prywatnie bardzo zainteresowany polityką. Autor bloga na Instagramie "Mini Podróże".
Podrzucili olbrzymi skarb z epoki brązu. Archeologów wcale to nie cieszy. Dlaczego?
Nieznane osoby podrzuciły pod siedzibę stowarzyszenia zajmującego się historią ziemi gryfińskiej olbrzymi skarb z epoki brązu. Teraz poszukuje ich policja, bo odkrycia dokonano nielegalnie. Przekazane zabytki archeologów cieszą umiarkowanie, bo nie znamy kontekstu ich znalezienia.
Spis treści: Jeden z największych skarbów odkrytych w ostatnich latach Zabytki bez kontekstu to zła informacja dla archeologów Chcesz poszukiwać zabytków? Można robić to legalnie Jeśli sądzicie, że praca archeologa polega na pozyskiwaniu z ziemi pięknych artefaktów, to jesteście w błędzie. Dla badaczy zajmujących się najdalszą historią człowieka kluczowe są w zasadzie wszystkie informacje, które można pozyskać, czy to w czasie wykopalisk, czy badań nieinwazyjnych. Bo archeologia dziś to nie tylko „kopanie w gruncie rzeczy”. Dlatego wielkie oburzenie wśród archeologów wywołała informacja o nielegalnym odkryciu wielkiego skarbu z epoki brązu w północno-zachodniej Polsce. Jeden z największych skarbów odkrytych w ostatnich latach Kilka dni temu na stronie Komendy Wojewódzkiej Policji w Szczecinie ukazał się komunikat dotyczący przejęcia skarbu. Przedmioty po odnalezieniu podrzucono pod siedzibę stowarzyszenia zajmującego się historią ziemi gryfińskiej. Stamtąd zabytki z pomocą policji trafiły do archeologów z Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Szczecinie. „Jest to jeden z największych skarbów odnalezionych ostatnimi laty w Polsce” – napisał nadkom. dr Marek Łuczak z KWP w Szczecinie. Składa się na niego ponad 100 zabytków wykonanych z brązu i ze srebra, w tym 73 dużych rozmiarów. Są to m.in.: broń, naszyjniki, umba tarcz, sierpy, groty oszczepów. Nie jest do końca jasne, w jakim celu kilka tysięcy lat temu złożono te przedmioty do ziemi. Być może jest to skarb, czyli nagromadzenie zabytkowych artefaktów, a nie przedmioty towarzyszące pochówkowi, bo jest ich po prostu zbyt dużo. Zabytki bez kontekstu to zła informacja dla archeologów Jak czytamy na stronie policji, skarb pozyskano w wyniku nielegalnych poszukiwań zabytków. Fakt, że go wydobyto w niefachowy sposób, oznacza utratę cennych informacji na jego temat. Nie jest możliwe na przykład precyzyjne określenie jego wieku z pomocą metody radiowęglowej na podstawie materiałów organicznych zalegających obok artefaktów. Być może wokół skarbu znajdują się też inne zabytki, które nie były dla odkrywców atrakcyjne. Policjanci dotarli do fotografii z tych nielegalnych badań. „Sprawców nie interesował gliniany garniec widoczny na przesłanych zdjęciach, który został rozbity i pozostawiony w miejscu odnalezienia” – podkreślono. Wojewódzki Konserwator Zabytków złożył zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa przez osoby, które dokonały odkrycia bez zgody na poszukiwania. Zgodnie z prawem za niszczenie stanowisk archeologicznych grozi kara pozbawienia wolności do 8 lat. Chcesz poszukiwać zabytki? Można robić to legalnie Prowadzenie poszukiwań zabytków, np. za pomocą detektora metalu, jest w Polsce możliwe. Trzeba jednak uzyskać na to pozwolenie jednego z Wojewódzkich Urzędów Ochrony Zabytów. Większość urzędów konserwatorskich posiada swoje delegatury w mniejszych miastach. We wniosku należy określić miejsce i cel prowadzonych poszukiwań. Trzeba też pamiętać o uzyskaniu zgody właściciela terenu. Wkraczanie na cudzą ziemię bez pozwolenia może narazić poszukiwacza na poważne nieprzyjemności. Wniosek musi też zawierać program badań i ich zakres wraz z dołączoną mapą. Co zrobić w przypadku dokonania odkrycia archeologicznego (również w przypadkowy sposób)? Po pierwsze nie wyciągaj przedmiotu z ziemi. I koniecznie zrób kilka zdjęć. Następnie warto zabezpieczyć znalezisko – w zależności od odkrycia – np. przykryć tkaniną. A potem zawiadomić właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków i podać precyzyjną lokalizację, np. koordynaty GPS. Na większość pytań dotyczących prowadzenia badań i przypadkowego odkrycia zabytków można znaleźć odpowiedzi na stronie resortu kultury i dziedzictwa narodowego. Wielu poszukiwaczy i stowarzyszeń ich zrzeszających współpracuje z archeologami przy regularnych projektach badawczych. W ten sposób można bez większych formalności uczestniczyć w legalny sposób w poznawaniu fascynującej przeszłości naszego kraju. Źródło: KWP Szczecin Nasz autor Szymon Zdziebłowski Dziennikarz naukowy, z wykształcenia archeolog śródziemnomorski. Przez wiele lat był związany z Serwisem Nauka w Polsce PAP. Opublikował m.in. dwa przewodniki turystyczne po Egipcie, a ostatnio – popularnonaukową książkę „Wielka Piramida. Tajemnice cudu starożytności” o największej egipskiej piramidzie.
Wały Chrobrego. Spektakularny deptak Szczecina jest też doskonałym punktem widokowym
Wały Chrobrego usypano ponad 100 lat temu i nie mają nic wspólnego z pierwszym polskim królem. Jest to majestatyczny deptak wznoszący się ponad Odrą. Rozpościera się z niego wspaniały widok. To miejsce w Szczecinie trzeba odwiedzić nie tylko dla panoramy, ale by dobrze zjeść.
Spis treści: Wały Chrobrego – kiedy powstały? Wysokość, długość i kształt Co się znajduje na Wałach Chrobrego? Wały Chrobrego i zniszczenia wojenne Deptaki kojarzymy z reguły z traktami biegnącymi między gęstą zabudową w centrum miast. Z tego powodu Wały Chrobrego należy uznać za wyjątkowy bulwar Szczecina. Co na nim i z niego można zobaczyć i jak spędzić na nim czas? Dowiecie się tego z naszego tekstu. Wały Chrobrego – kiedy powstały? Wbrew dumnej nazwie, wałów wcale nie usypano na polecenie pierwszego polskiego króla, Bolesława Chrobrego. Stało się to zaledwie na początku XX wieku i to na polecenie ówczesnych władz niemieckich. Nazwę zmieniono dopiero po 1945 roku, kiedy Szczecin po korekcie granic znalazł się w ramach Polskiej Republiki Ludowej. Nazwy związane z polskimi postaciami historycznymi nadawano też na przykład ulicom, by nadać polski charakter Ziemiom Odzyskanym. Taras ziemny usypano w latach 1901–1907 na terenach zlikwidowanego Fortu Leopolda. Była to inicjatywa nadburmistrza Stettina, Hermanna Hakena. Tarasy zaprojektował Wilhelm Meyer-Schwartau. Do 1945 roku te wyniesione bulwary określano właśnie jego nazwiskiem – Hakenterrasse. Wysokość, długość i kształt Skala bulwarów robi wrażenie. Rozciągają się na długości pół kilometra. Położone są 17 metrów powyżej poziomu Odry Zachodniej. Osią Wałów Chrobrego jest promenada spacerowa, którą obsadzono drzewami. Na jej zakończeniu, po obu stronach znajdowały się pierwotnie półokrągłe place widokowe. W ich miejscach są obecnie restauracje, gdzie można się posilić po spacerze. W centralnej części wałów znajduje się punkt widokowy i monumentalne schody, po obu stronach ograniczone pawilonami. Jest to miejsce spotkań szczecinian. Zwłaszcza w weekendy sporo się tu dzieje. Poniżej znajduje się fontanna. Przed nią wznoszą się dwie wieże oświetleniowe, wyglądające na latarnie morskie. Na Wały Chrobrego wiodą dwie symetryczne drogi – ulica Admiralska i Komandorska, biegnące w dół wzdłuż nasypu ziemnego. Co się znajduje na Wałach Chrobrego? Wały Chrobrego to przede wszystkim deptak, z którego rozpościera się doskonały widok na prawy brzeg Odry i jej odnogi oraz trzy wyspy: Grodzką, Bielawę i Łasztownię. W miejscu bocznych tarasów widokowych wieńczących bulwar znajdują się restauracje. W górnej części Wałów Chrobrego znajdują się trzy wielkie kompleksy architektoniczne. W centralnej części jest Muzeum Narodowe z przepastnymi zbiorami. Można w nim zobaczyć trzy wystawy stałe: Misterium Światła. Sztuka średniowieczna na Pomorzu; Ukryte znaczenia. Sztuka na Pomorzu w XVI i XVII wieku; Antyczne korzenie Europy. Szczecińska kolekcja Dohrnów. Na wieży muzealnej znajduje się taras widokowy. Wstęp jest dodatkowo płatny, ale widoki – warte ceny. Poza tym atrakcję tę dopiero otwarto w 2024 roku, więc mało kto miał do tej pory okazję podziwiać spektakularne landszafty. W tym samym budynku ma swoją siedzibę Teatr Współczesny. Gmach ten od początku, gdy powstał w 1913 roku pełnił funkcje muzealne. Do końca II wojny światowej mieściło się tam Muzeum Miejskie (Stadtmuseum Stettin). Budynek muzeum pomyślano jako zwartą i masywną bryłę, którą oblicowano jasnym piaskowcem i granitem. Eksponowano tam zbiory archeologiczne i etnograficzne, sztukę pomorską i europejską. Na wystawach były też artefakty z Afryki, Azji i Oceanii oraz eksponaty przyrodnicze. Na półokrągłym tarasie muzeum od czasów niemieckich stoi rzeźba. Nie jest pewne, co przedstawia, więc nazywana jest dwojako: Herkules walczący z centaurem lub Walka Lapity z centaurem. Dzieło wykonał Ludwig Manzel. Jest to dynamiczne ujęcie dwóch postaci w walce: centaura i nagiego, umięśnionego mężczyzny. Jest to najbardziej prestiżowe miejsce na całych tarasach, bo centralne i najbardziej eksponowane. Dlatego miał tam stanąć posąg cesarza Fryderyka III. Jednak jego proporcje nie wpisały się w wizję i ostatecznie przeniesiono go w inne miejsce w Szczecinie. Na południe od budynku muzeum jest gmach Politechniki Morskiej. W czasach niemieckich mieściły się tam biura Krajowego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i Naczelnej Dyrekcji Ceł. Jego południowa część powstała w latach 1902–1905. Znajdowały się tam też mieszkania służbowe. Przylegający od północy do tego budynku gmach powstał w latach 1914–1921. W celu adaptacji gmachu na potrzeby uczelniane dobudowano salę gimnastyczną i laboratorium silników okrętowych Z kolei na północy wałów znajduje się Zachodniopomorski Urząd Wojewódzki. Przed II wojną światową był to gmach lokalnej rejencji, czyli władz terytorialnych obejmujących dzisiejsze Pomorze Zachodnie i Pomorze Przednie. Wały Chrobrego i zniszczenia wojenne Wały Chrobrego przetrwały zawieruchę wojenną i nawet nie uległy większym zniszczeniom w 1945 roku podczas walk z Rosjanami. Po wojnie przebudowywano głównie wnętrza budynków usytuowanych na tarasie. Spolonizowano też niektóre elementy architektoniczne. Na przykład w niszach po obu stronach fontanny znajdującej się pod schodami w centralnej części wałów umieszczono figury żeglarza Jana z Kolna (ponoć dotarł do Ameryki przed Kolumbem) i średniowiecznego pomorskiego korsarza – Wyszaka. Spolonizowano też herby miast na półokrągłej ścianie nad fontanną. Oznacza to, że miasta z terenów Ziem Odzyskanych uzyskały polskie nazwy, a miasta znajdujące się nadal po 1945 roku w granicach Niemiec zastąpiono kilkoma z obszaru Polski. Pojawiła się na przykład Gdynia. Wprawne oko dostrzeże modyfikacje kamieniarzy z czasów PRL. Źródła: Pomeranica VisitSzczecin Historyczny Szczecin Muzeum Narodowe w Szczecinie Szczecińskie Towarzystwo Komunikacji Miejskiej. Nasz autor Szymon Zdziebłowski Dziennikarz naukowy, z wykształcenia archeolog śródziemnomorski. Przez wiele lat był związany z Serwisem Nauka w Polsce PAP. Opublikował m.in. dwa przewodniki turystyczne po Egipcie, a ostatnio – popularnonaukową książkę „Wielka Piramida. Tajemnice cudu starożytności” o największej egipskiej piramidzie.
Zjawiskowe klify i magiczny archipelag. Jedyny taki park narodowy w Polsce
Turkusowe jezioro, żubry i wyjątkowy szlak, na którym można samotnie obcować z przyrodą. Miejscem września ogłaszamy Woliński Park Narodowy. Na spacer po tym wyjątkowym obszarze w północno-zachodnim krańcu Polski zabiera nas lokalna dziennikarka Katarzyna Świerczyńska.
Spis treści: Na największej polskiej wyspie Dąb Wolinianin Widoki jak z bajki Tam, gdzie nie dojdziesz Najpiękniejsze wybrzeże klifowe Żubry, bieliki i wilk Kiedy najlepiej zwiedzać Woliński Park Narodowy? Kiedy ktoś mówi Woliński Park Narodowy, większość osób zapewne pomyśli o trzech rzeczach: klifowym wybrzeżu pomiędzy Wisełką a Międzyzdrojami, Zagrodzie Pokazowej Żubrów i Jeziorze Turkusowym. Dlatego poprosiłam Jana Magdę, leśniczego, który pracuje w Wolińskim Parku Narodowym od 40 lat, aby pokazał mi coś mniej oczywistego, miejsce, w którym nie spotkamy tłumu turystów. Na największej polskiej wyspie W pogodny sierpniowy dzień poszliśmy na szlak, na którym przez kilka godzin nie spotkaliśmy nikogo. – Mała liczba ludzi sprawia, że naprawdę można tu być blisko przyrody, zobaczyć i usłyszeć bardzo dużo – uśmiecha się leśnik. To fragment niebieskiego szlaku między Lubinem a Karnocicami. Kiedy idziemy leśną ścieżką, co chwilę widzimy przemykające pomiędzy drzewami sarny. Jan Magda pokazuje mi fragment drogi pożarowej, gdzie – jak mówi – jak na dłoni można obserwować rykowisko jeleni. – Drzewa w tym miejscu mają liście zaczynające się na tej samej wysokości, jak od linijki. To właśnie tu jelenie żerują – tłumaczy. Tuż przed nami przemyka dzięcioł czarny, Jan Magda ma też nadzieję, że może uda nam się zobaczyć orła bielika, który jest symbolem parku. – O! Czuć zapach lisa! – mówi nagle, a ja rzeczywiście czuję charakterystyczny i bardzo intensywny zapach. – Tego się nie da pomylić z niczym innym, tak samiec znaczy swój rejon – mówi leśniczy. Dąb Wolinianin Dochodzimy do miejsca, które najbardziej chciał mi pokazać, czyli pomnikowego dębu Wolinian. A właściwie jego pozostałości, ponieważ w 2010 r. silny wiatr połamał drzewo. Nim to się stało, dąb miał 23 m wysokości i 510 cm w obwodzie pnia. Jednocześnie to jedno z najstarszych drzew w Wolińskim Parku Narodowym, bo jego wiek szacuje się na co najmniej 450 lat. Jan Magda podkreśla, że dąb dosłownie zaczął się rozpadać na jego oczach. Lata temu, podczas jednego ze spacerów, kiedy leśnik był tuż obok, z Wolinianina odpadł duży konar. Dziś jednak nadal widać i czuć potęgę tego drzewa. – A te wszystkie małe dęby wokół to pokolenie Wolinianina – mówi Jan Magda. Aby tu dojść, trzeba od kościoła w Lubinie (tamtędy prowadzi niebieski szlak) przejść ok. 4 km. Nieco bliżej jest z Karnocic, bo ok. 2,5 km. Widoki jak z bajki Przechodzimy pod konarem monumentalnego drzewa, aby wspiąć się wąską ścieżką pod górę, wzdłuż krawędzi jednego z martwych klifów wznoszących się nad Zalewem Szczecińskim. – Martwych, czyli już ustabilizowanych – wyjaśnia mój przewodnik. Na samej górze jest ławeczka, ponieważ ten punkt widokowy jest częścią edukacyjnej ścieżki nad Zalewem Szczecińskim. Z góry rozpościera się wręcz bajkowy widok na wodę i zbocze klifu. Warto mieć ze sobą lornetkę, aby móc wypatrywać ptaków. – Szczególnie polecam przyjść tu w maju lub czerwcu o brzasku. Usłyszymy wtedy niesamowity koncert – ptasią symfonię. Do tego jeszcze zawsze włączają się żaby – mówi Jan Magda. Kiedy zbieramy się do zejścia, leśnik zauważa niewielki dołek wypełniony odchodami. To toaleta borsuka. – Borsuki mają miejsca, gdzie się załatwiają, nieraz wędrują od nory kilkaset metrów i grzebią takie właśnie dołeczki – mówi. Niebieskim szlakiem dochodzimy do Karnocic. – Tu, z tej niewielkiej plaży, mamy doskonały widok na całe wybrzeże klifowe – mówi. Najlepiej podziwiać je w zimne miesiące, bo wybujałe latem trzciny nieco ograniczają widoczność z poziomu plaży. Wybrzeże klifowe Zalewu Szczecińskiego nie jest tak znane jak słynne nadmorskie klify, jednak urodą wcale im nie ustępuje. – Jeśli ktoś lubi być blisko przyrody, szuka w niej inspiracji i po prostu chce pobyć sam na sam ze swoimi myślami, to ten fragment niebieskiego szlaku z całego serca polecam – mówi Jan Magda. Jeśli mowa o całej trasie, która swój początek ma w Międzyzdrojach, to obowiązkowym wręcz punktem wycieczki na jego trasie jest słynne Jezioro Turkusowe. Jak podkreślają pracownicy parku, cieszy się wręcz rekordową popularnością, a wszystko za sprawą koloru, któremu zawdzięcza swoją nazwę. Akwen powstał na skutek zalania dawnej kopalni węglanu wapnia, a jego barwa jest efektem odbijania światła od kredowego dna. To dlatego turkusowość wody jest najbardziej intensywna w słoneczne dni. Wokół jeziora prowadzi urokliwa trasa z punktem widokowym Piaskowa Góra. Podziwiać z niego można całe jezioro w pełnej krasie, ale widać również jezioro Wicko Małe i fragment wstecznej delty Świny. Tam, gdzie nie dojdziesz Proszę Wiolettę Nawrocką, dyrektorkę Wolińskiego Parku Narodowego, aby powiedziała, jakie jest jej ulubione miejsce. Uśmiecha się i mówi: – Ale tam nie da się dojść. To obszar wstecznej delty Świny. Nie da się tam dojść, na szczęście można tam dotrzeć kajakiem. – Kocham wodę, kocham spokój, a tam jest cisza i zwykle nie ma ludzi. Tam mogę obserwować ptaki, to jest idealne miejsce – mówi. Wsteczna delta Świny to fragment Zalewu Szczecińskiego i unikatowy archipelag podmokłych wysp, które są pocięte kanałami i cieśninami. Stwierdzono tu ponad 200 gatunków ptaków, z czego ok. 140 odbywa tu swoje lęgi, w tym gronie jest m.in. wodniczka. Niepozorna z wyglądu, niewielka, jest gatunkiem narażonym na wyginięcie. Na świecie jest jedynie kilkanaście tysięcy par. Rozlewiska delty Świny to także zimowisko dla wielu gatunków ptaków, a miłośnicy ornitologii przyjeżdżają tu wiosną i jesienią. W czasie przelotów można tu zaobserwować wielotysięczne stada migrujących ptaków, w tym żurawi i gęsi oraz rzadkich w tym rejonie Europy gatunków kaczek. Warto dodać, że obszar delty Świny został włączony do Wolińskiego Parku Narodowego dopiero w 1996 r., a wcześniej, przez wiele lat, znajdujące się tu wyspy były wykorzystywane rolniczo. Trzy lata przed tym, jak cenny teren wszedł w granice parku, delta Świny i reszta obszaru ujścia Odry została uznana przez Międzynarodowe Towarzystwo Przyjaciół Przyrody (Naturfreunde Internationale-NFI) za „krajobraz roku 1993–1994”. Trasa kajakowa jest udostępniana jedynie okresowo (od 1 maja lub 1 czerwca do 15 listopada). Warto pamiętać, że jej pokonanie wymaga nieco wprawy, ponieważ wody Zalewu Szczecińskiego potrafią być nieprzewidywalne. Jeśli ktoś niekoniecznie lubi wycieczki kajakowe, zjawiskowe rozlewiska i wyspy można podziwiać także ze znajdującego się przed Lubinem wzgórza Zielonka (przy niebieskim szlaku) oraz z tarasu widokowego w Lubinie. Mówiąc o wyspach, nie sposób nie przypomnieć, że Woliński Park Narodowy w całości jest położony na wodach i wyspach. Swoją ochroną obejmuje przede wszystkim część Wolina, największej w Polsce wyspy. Najpiękniejsze wybrzeże klifowe Założę się, że każdy, kto choć raz przejdzie plażą z Międzyzdrojów do Wisełki, przyzna, że piękniejszego fragmentu wybrzeża polskiego Bałtyku nie ma. Wysokie klify i głazowiska sprawiają, że to trasa idealna na spacer o każdej porze roku. Jednak w czasie silnych sztormów może być niedostępna, dlatego warto sprawdzać komunikaty na stronie WPN. Wbrew pozorom wcale nie jest to bardzo zatłoczona trasa, ponieważ większość turystów wybiera jedynie opcję krótszego spaceru z Międzyzdrojów do punktu widokowego na Kawczej Górze (na górę prowadzą schody z plaży). Z racji sąsiedztwa zawsze pełnego turystów miasteczka to jeden z najbardziej znanych punktów widokowych w Wolińskim Parku Narodowym. Rozpościera się stąd spektakularna panorama Zatoki Pomorskiej. Najwyższym wzniesieniem klifów jest góra Gosań (93 m n.p.m.) – tu również zlokalizowano punkt widokowy dostępny dla turystów. Jest zdecydowanie mniej oblegany niż Kawcza Góra, a dojść do niego można od głównej drogi prowadzącej z Międzyzdrojów w kierunku Wisełki. Żubry, bieliki i wilk Zagroda Pokazowa Żubrów to wyjątkowe miejsce, w którym żyjące tu zwierzęta można podglądać ze specjalnej platformy widokowej. Powstała w 1976 r., a cała idea żubrowiska skupiała się na początku na staraniach o to, aby nie tylko utrzymać populację żubrów w Polsce, ale też rozszerzać ich pulę genetyczną. Co roku na świat przychodzą tu nowe żubry, a Woliński Park Narodowy tradycyjnie ogłasza konkurs na ich imiona. Ich wymyślenie nie jest wcale proste, ponieważ muszą się zaczynać na sylabę Po (od Polski). I tak w tym roku stado powiększyło się o Pogodniaka, który jest synem Pozowy i Polanina II. Dziś zagroda to jednak nie tylko żubry. To miejsce jest także azylem dla innych dzikich zwierząt, które z różnych powodów nie mogą wrócić do natury. Dla mnie zawsze smutnym widokiem jest woliera z bielikami Bogusią i Jurandem II. Każdy z ptaków stracił skrzydło. Bogusia to ofiara wypadku spowodowanego przez śmigłowiec, który podczepioną piłą podcinał gałęzie przy liniach energetycznych. Jurandowi po postrzeleniu śrutem trzeba było skrzydło amputować. Pomimo niewoli i niemożności latania, nawet w tych warunkach widać, jak dumne i potężne są to ptaki. Najsłynniejszym mieszkańcem zagrody jest jednak wilk Kamyk, który po wypadku komunikacyjnym stracił jedną łapę. Dyrektorka parku wielokrotnie opowiadała o jego historii i nie kryje, że wyciska ona z oczu łzy. To zwierzę, które do końca swojego życia będzie próbowało wydostać się na wolność. Wilk zdołał uciec z zagrody i przez wiele miesięcy był bohaterem medialnych doniesień, bo zbliżał się do ludzi w poszukiwaniu jedzenia. Po licznych próbach został on odłowiony i ma obecnie duży i dobrze zabezpieczony wybieg. Ma również wilczą towarzyszkę. – Planujemy jesienią otworzyć ścieżkę, która będzie prowadziła obok wybiegu wilków i także turyści będą mieli możliwość podglądania tych zwierząt – mówi Wioletta Nawrocka. Kiedy najlepiej zwiedzać Woliński Park Narodowy? Woliński Park Narodowy to jedna z największych atrakcji Pomorza Zachodniego. Ten park narodowy ze względu na położenie tuż przy zawsze zatłoczonych Międzyzdrojach jest najbardziej oblegany latem, ale jednocześnie to miejsce, które zachwyca o każdej porze roku. Osobiście uwielbiam przyjeżdżać tu jesienią, kiedy piękne lasy bukowe pokrywają się rudymi liśćmi, a nawet najmodniejsze atrakcje, czyli Kawcza Góra, Jezioro Turkusowe czy Pokazowa Zagroda Żubrów nie są już tak zatłoczone. Równie spektakularna, a jednocześnie spokojna jest także wiosna, szczególnie maj, kiedy przyroda budzi się do życia. Materiał powstał przy współpracy z Polską Organizacją Turystyczną #Polska.Travel Źródło: National Geographic Traveler
Darłowo to nadmorski kurort, który przyciąga turystów jak magnes. Okrzyknięto go „Cudem Polski”
Nagrodzone tytułem „Cudu Polski 2024” Darłowo to jedno z najbardziej urokliwych miast nad Bałtykiem. Znane z pięknych plaż, malowniczych widoków, a także fascynującej historii. Sprawdź, co warto zobaczyć podczas wizyty w tym nadmorskim miasteczku.
W tym artykule: Historia Darłowa Niska wieża Zamek w Darłowie Kładka przyrodnicza w Darłówku Na Darłowo najlepiej patrzeć z poziomu wody – mówi Andrzej Ksycki, armator. Patrzymy więc, tyle że nie z morza, lecz rzeki Wieprza, która przecina miasto, zanim wpadnie do Bałtyku. Latem tramwaje wodne suną z centrum Darłowa do Darłówka – portowej dzielnicy sąsiadującej z morzem. Przemieszczają się niespiesznie wzdłuż szpaleru rosnących przy kanale drzew, kolorowych kutrów i niewielkich statków. Bywa, że mijają na wpół zatopiony wrak rybackiej łodzi lub jachtu – morski żywioł bywa nieprzewidywalny i zdarza się, że jednostki osiadają na mieliźnie lub zostają zalane przez fale. Zanim właściciele je usuną, niecodzienny widok przyciąga uwagę turystów. W porcie w Darłowie nieustannie kręcą się kutry i statki towarowe, trwa załadunek i rozładunek, buczą portowe syreny. Nie jest to duży port, ale na naszych handlowych szlakach istotny. Co roku zawija do niego 70–80 jednostek, transportując drewno, kruszywa, nawozy czy rolnicze plony. Rejs tramwajem wodnym pozwala wniknąć na chwilę w ten świat, spojrzeć z bliska na statki i portowe maszyny. – Dla osób spoza wybrzeża to niezwykle atrakcyjne miejsce – mówi Ksycki, który odpowiada za darłowską flotę tramwajów wodnych. – Wielu odwiedzających nas turystów nigdy wcześniej nie była w porcie handlowym, mają tu okazję po raz pierwszy zobaczyć kawałek morskiego życia. Historia Darłowa Miasto szczęśliwym losem uniknęło zniszczeń podczas II wojny światowej. I choć w późniejszych latach przybyło w nim betonowych bloków, jego układ wciąż pozostaje średniowieczny. To kameralne miejsce, pełne niskich kamienic i miłych dla oka domów. Życie portowe gładko przenika się tu z tym codziennym. Kanał jest integralną częścią Darłowa, wrośnięty w jego tkankę, nieodseparowany wysokimi płotami czy bramami. Miejscowi umawiają się tu na spotkania z przyjaciółmi czy wpadają w wolnych chwilach, by popatrzeć na wodę, statki i jachty. W ostatnich latach nabrzeże zmodernizowano i odnowiono, postawiono mnóstwo ławek, zasadzono kwiaty. Jest więc gdzie pospacerować i przysiąść, by popatrzeć np. na odgrywany co pełną godzinę jeden z portowych spektakli – rozsunięcie stalowego mostu przerzuconego nad rzeką. Gdy statki chcą przepłynąć, ten – niczym brama wjazdowa – rozchyla się na przeciwległe strony, sunąc po wtopionych w chodnik szynach. To jedyna tego typu konstrukcja w Polsce, jedna z trzech w Europie. Budowla spinająca wschodnią i zachodnią część Darłówka zastąpiła w latach 80. most zwodzony (pochodzący jeszcze z XVII w., chociaż później przebudowywany), który okazał się dla powiększającego się portu zbyt mało funkcjonalny. Utrudniał przepłynięcie szerszym jednostkom. Do nowego projektu przynależy futurystyczna, obła wieża sterownicza – dziś pomalowana w niebiesko-białe pasy – którą mieszkańcy szybko ochrzcili jako UFO. Rozsuwany most od początku budził wśród miejscowych kontrowersje, wiele osób nadal nie może odżałować zwodzonej konstrukcji i co jakiś czas pojawiają się głosy nawołujące do jej odbudowy. Ta dzisiejsza, choć nie taki był cel jej wzniesienia, niewątpliwie jednak stała się jedną z ważniejszych atrakcji turystycznych Darłowa. Niska wieża Sporów nie budzi natomiast latarnia morska, której ceglaną konstrukcję można zobaczyć, zbliżając się do ujścia rzeki do morza. Przysadzisty budynek dzierży miano najniższej latarni w Europie – ma 22 m – ale nawet z tej wysokości doskonale widać darłowskie plaże, awanport (czyli najdalej wysuniętą wewnętrzną część portu) oraz falochrony. Latarnia przypomina trochę podobne budowle w Skandynawii, ale gdy wchodzę do budynku, mam wrażenie, jakbym znalazł się w zwykłej mieszkalnej kamienicy. Na górę prowadzą wijące się drewniane schody ze zdobioną, również drewnianą balustradą. Na ich końcu czeka stalowa kratownica puszczona na zewnątrz wokół laterny. Latarnia, choć za dnia udostępniona zwiedzającym, nadal pełni swoją funkcję i po zmierzchu wysyła w kierunku morza białe światło widoczne z odległości 14 mil morskich (ok. 26 km). Gdy patrzę z góry w stronę Bałtyku, zahaczam wzrokiem o kształty statków bujających się w oddali na wodzie, a po prawej i lewej szeroki pas jasnego piachu upstrzonego kropkami wczasowiczów. To między innymi dla tych plaż przyjeżdża się do Darłowa. Kościół „końca świata”, „Olbrzym” z Chojny i inne zachodniopomorskie ciekawostki Pomorze Zachodnie to jeden z najmniej odkrytych regionów naszego kraju. Oto 10 ciekawostek, a jednocześnie powodów do zaplanowania wakacji w najbardziej wysuniętym na zachód województwie Polski. Rozdzielone kanałem portowym ciągną się na ponad 6 km, mając zdolność pomieścić niemal wszystkich, nawet w środku sezonu. Latem nie jest tu pusto, ale bez większego trudu da się znaleźć sporo wolnej przestrzeni, szczególnie jeżeli porzucimy bliskość smażalni ryb i budek z lodami i odejdziemy od nich o 100 czy 200 m. To dowód na to, że polskie wybrzeże, choć przyciąga w wakacje setki tysięcy ludzi, wciąż potrafi zaoferować nieco spokoju. Zamek w Darłowie Darłowo niemal zawsze korzystało z bliskości Bałtyku, pełniąc istotną rolę na szlakach handlowych. Ma ponad 700-letnią tradycję, średniowieczny rodowód i zaszczytne miano miasta królewskiego. To w Darłowie bowiem urodził się w 1382 r. Eryk I Pomorski, król Danii, Szwecji i Norwegii, zjednoczonych wówczas Unią Kalmarską. To właśnie on rozbudował wzniesiony w drugiej połowie XIV w. w Darłowie przez Bogusława V zamek. W obrębie murów obronnych książę postawił dodatkowe skrzydło zachodnie mające służyć jako budynek mieszkalny. Twierdza przetrwała kolejne wieki i stoi do dziś, będąc jednym z ważniejszych zabytków Darłowa i okolic. Cztery skrzydła i ceglana wieża zamieniły się w muzeum. Przechadzając się po dwunastu historycznych komnatach, mijam setki eksponatów – militarnych, sakralnych i ludowych – mających od paruset po zaledwie kilkadziesiąt lat. Pokazane są także dzieje pomorskiej żeglugi czy ewolucji plażowej mody. W tym bogactwie wystaw muszę co jakiś czas przystawać, by przypominać sobie, że to przecież sam budynek jest tu jednym z cenniejszych zabytków, i przyglądać się oryginalnym sklepieniom, zdobieniom ścian i rozwiązaniom architektonicznym. Kładka przyrodnicza w Darłówku Nieoczekiwanie jednak na jedną z ważniejszych atrakcji tego miasta wyrosła oddana do użytku w 2018 r. kładka przyrodnicza. Wykonana z drewna syntetycznego ciągnie się zygzakowatą linią przez mniej więcej 600 m, rzucona ponad wydmą w Darłówku Zachodnim. Jej powstanie jest sygnałem tego, jak zmienia się myślenie o zagospodarowaniu terenów naturalnych. Na wydmie rośnie bowiem kilka gatunków roślin chronionych – w tym ta najcenniejsza, czyli mikołajek nadmorski – teren trzeba było więc objąć szczególną opieką. Władze miasta nie chciały jednak odbierać mieszkańcom i turystom sposobności kontaktu z przyrodą. Rozwiązaniem okazała się właśnie kładka: umożliwia spacerowanie po wydmach, eliminując ryzyko zniszczenia roślinności. To niezwykle przyjemny spacer – po prawej mam widok na Bałtyk, po lewej na niski sosnowy las, a po obu stronach platformy na pas wydm. Spośród jasnego piachu wyzierają sztywne krzaczki mikołajków. Ich charakterystyczne ząbkowane liście można było niegdyś spotkać niemal na całym naszym wybrzeżu, dziś skupiska rośliny pozostały tylko w kilku miejscach, a gatunek kwalifikowany jest w Polsce jako zagrożony. Do bliskości i widoku morza szybko się przyzwyczajam, więc gdy po dwóch dniach nabieram chęci na trochę ruchu, instynktownie szukam czegoś, co pozwoli mi pozostać nad wodą. Odpowiedzią jest rower. Wzdłuż brzegu biegnie fragment trasy 10/13, którą da się objechać niemal cały Bałtyk. Kto nie jest jednak zaprawiony w tak długich wyprawach, może się wybrać z Darłowa do Jarosławca, korzystając z łatwej technicznie drogi. Nie spieszę się, to zaledwie 18 km w jedną stronę, dystans, który na rowerze można by pokonać w godzinę. Kręcę jednak pedałami powoli, by dotrzeć do wąskiego pasa lądu oddzielającego jezioro Kopań od Bałtyku. Ścieżka prowadzi mnie pomiędzy akwenami i przez chwilę czuję się niczym kapitan statku wcinającego się w wodną przestrzeń. I nie chcę się zatrzymywać. Przypomnijmy, że Darłowo zostało nagrodzone tytułem „Cudu Polski 2024” w plebiscycie magazynu National Geographic Traveler. Łącznie o miano „nowego cudu” walczyły trzy miejsca z woj. zachodniopomorskiego. Oprócz zwycięskiego kurortu wśród nominowanych znalazły się także Szczecińska Wenecja oraz Nowe Warpno. Pełna lista zwycięzców plebiscytu Cuda Polski 2024: Dolnośląskie – Twierdza Srebrna Góra; Kujawsko-Pomorskie – Pałace w Ostromecku; Lubelskie – Chełmskie Podziemia Kredowe; Lubuskie – Park Dworski w Iłowej; Łódzkie – Centralne Muzeum Włókiennictwa z Łódzkim Parkiem Kultury Miejskiej; Małopolskie – Zamek w Muszynie; Mazowieckie – Wzgórze Tumskie w Płocku; Opolskie – Fabryka Robotów w Mosznej; Podkarpackie – Zamek w Łańcucie; Podlaskie – Prawosławny skit w Odrynkach; Pomorskie – Bory Tucholskie; Śląskie – Bielsko-Biała; Świętokrzyskie – Muzeum Archeologiczne w Wiślicy; Warmińsko-Mazurskie – Lidzbark Warmiński; Wielkopolskie – Pyzdry; Zachodniopomorskie – Darłowo. Nasz autor Michał Głombiowski dziennikarz, podróżnik, autor książek. Stały współpracownik magazynu „National Geographic Traveler".
Trzebiatów nazywany bywa „Miastem Czterech Religii”. To prawdziwa perła regionu
Trzebiatów uchodzi za jedno z najbardziej malowniczych i najciekawszych miast na Pomorzu Zachodnim. Jego bogata historia i doskonale zachowane zabytki sprawiają, że z roku na rok przyciąga coraz większe rzesze turystów.
W tym artykule: Historia Trzebiatowa Co warto zobaczyć w Trzebiatowie? Słoń Rembrandta w Trzebiatowie Trzebiatów – informacje praktyczne „Polska jest najpiękniejsza” to stały cykl podróżniczy redakcji magazynu „National Geographic Traveler” i serwisu National-Geograpic.pl, w którym odkrywamy mniej znane, ale równie fascynujące miejsca w naszym kraju. W sierpniu obieramy kierunek na Trzebiatów, niewielkie miasto położone w województwie zachodniopomorskim, które urzekło nas swoim niepowtarzalnym klimatem, ciekawą historią i masą zabytków. Historia Trzebiatowa Trzebiatów to miasto o fascynującej historii, głęboko zakorzenionej w dziejach Pomorza Zachodniego. Jego bogate dziedzictwo odzwierciedlają liczne, starannie odrestaurowane zabytki, które przetrwały wieki. Unikatowy szachownicowy układ ulic Starego Miasta, zachowany do dziś, jest dowodem na staranne planowanie i dbałość o urbanistykę od czasów średniowiecza. W 1996 r., doceniając wartość historyczną Trzebiatowa, Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego objęło miasto – jako jedno z siedmiu w Polsce – specjalnym programem rządowym pod nazwą „Ratowanie miast historycznych". Wśród najbardziej charakterystycznych zabytków Trzebiatowa znajdują się kościół pw. Macierzyństwa Najświętszej Maryi Panny, ratusz oraz pałac, który pierwotnie pełnił funkcję klasztoru norbertanek. Unikatowe dla Trzebiatowa jest także usytuowanie kościoła farnego poza rynkiem miejskim, co wyróżnia go spośród innych miast Zachodniopomorskiego. Kościół „końca świata”, „Olbrzym” z Chojny i inne zachodniopomorskie ciekawostki Pomorze Zachodnie to jeden z najmniej odkrytych regionów naszego kraju. Oto 10 ciekawostek, a jednocześnie powodów do zaplanowania wakacji w najbardziej wysuniętym na zachód województwie Polski. Zabytkowa zabudowa mieszczańska Trzebiatowa, obejmująca liczne kamienice, prezentuje różnorodne cechy stylowe – od gotyckich reliktów po obiekty z początku XX wieku. Średniowieczna architektura miasta świadczy o jego zamożności i znaczeniu w okresie przynależności do Związku Hanzeatyckiego, kiedy to Trzebiatów był jednym z kluczowych ośrodków handlowych w tej części kraju. Trzebiatów często nazywany bywa „Miastem Czterech Religii”. To tutaj, na przestrzeni wieków, swoje miejsce znaleźli wyznawcy czterech głównych religii – katolicyzmu, protestantyzmu, prawosławia oraz grekokatolicyzmu. Każda z tych wspólnot wnosiła coś wyjątkowego do życia miasta, przyczyniając się do jego różnorodności kulturowej. Nie lada ciekawostką jest także fakt, że Trzebiatów to jedno z nielicznych miast w tej części kraju, które w obrębie murów obronnych zachowało ponad połowę historycznej zabudowy. Co warto zobaczyć w Trzebiatowie? Magnesem przyciągającym turystów do Trzebiatowa z pewnością są dobrze zachowane zabytki, pamiętające odległe czasy. Wśród nich wyróżnia się majestatyczna wieża kościoła pw. Macierzyństwa Najświętszej Maryi Panny. Wybudowana w latach 1305–1370 świątynia imponuje swoimi wymiarami. Ma 62 metry długości i 28 metrów szerokości, a jej 90-metrowa wieża była w średniowieczu prawdopodobnie wykorzystywana jako latarnia morska. Mimo że Trzebiatów oddalony jest od morza o 10 km. Wieża do dziś stanowi ważny punkt orientacyjny i oferuje taras widokowy, z którego rozpościera się wspaniały widok na okolicę. Kościół jest także domem dla unikatowych dzwonów, w tym bezimiennego dzwonu z 1399 roku oraz dzwonu Maria z 1515 r., który swoją wielkością dorównuje słynnemu Zygmuntowi z Krakowa i waży aż 3700 kg. Wewnątrz kościoła przeważa neogotycki wystrój, a do najcenniejszych elementów wyposażenia należą płyty nagrobne, w tym płyta Arnolda Crampla z 1382 r., organy i witraże z XIX wieku, wykonane na zlecenie króla Wilhelma I. Kolejnym ważnym zabytkiem Trzebiatowa jest Baszta Prochowa, znana także jako Kaszana. Została ona zbudowana w trakcie budowy murów obronnych i służyła do przechowywania prochu. Ta cylindryczna budowla o średnicy 4 metrów, z dachem namiotowym, jest owiana legendą, która tłumaczy jej nietypową nazwę. Według niej, w średniowieczu podczas jednego z ataków na miasto, żołnierz przez przypadek strącił miskę gorącej kaszy na głowę jednego z napastników. To zaalarmowało miasto i pozwoliło odeprzeć atak. Choć baszta była częścią większego systemu obronnego, do dzisiaj przetrwała tylko część murów obronnych oraz pozostałości fosy, natomiast cztery bramy miejskie nie zachowały się. W centrum miasta znajduje się również klasycystyczny pałac, który w swojej obecnej formie został zbudowany w 1682 r. Wcześniej na tym miejscu istniały gród, zamek oraz klasztor ufundowany dla norbertanek w 1224 r. przez Anastazję, córkę Mieszka III Starego. Pałac – tak jak inne trzebiatowskie zabytki – ma niezwykle bogatą historię. Był siedzibą książąt Wirtemberg, a w latach 1785–1790 mieszkała tu Maria z Czartoryskich Wirtemberska, autorka pierwszej polskiej powieści romantycznej „Malwina, czyli domyślność serca”. Natomiast na przełomie XVIII i XIX w. pałac zamieszkiwał gen. Gebhard von Blücher, słynny zwycięzca spod Waterloo. Po II wojnie światowej obiekt służył jako koszary WOP. Z kolei po remoncie w 1989 r. stał się siedzibą Trzebiatowskiego Ośrodka Kultury i Biblioteki Miejskiej. Słoń Rembrandta w Trzebiatowie Trzebiatów nieprzypadkowo bywa nazywany też „Miastem Słoni”. Na jednej z trzebiatowskich kamienic, nieopodal Rynku, znajduje się tajemniczy wizerunek słonia podnoszącego trąbą miecz oraz stojącego obok trenera. Wykonane techniką sgraffito (polegającą na nakładaniu na siebie kolejnych, kolorowych warstw tynku i zeskrobywaniu warstw wierzchnich, zanim wyschną) malowidło pochodzi najprawdopodobniej z 1639 roku. Wówczas gród nad Redą odwiedziła słynna na całą Europę słonica Hansken, która zachwycała wszystkich swoimi cyrkowymi sztuczkami. To właśnie jej postać uwiecznił anonimowy artysta na ścianie trzebiatowskiej kamienicy. Zwierzę cieszyło się tak dużą popularnością, że aż trzykrotnie było sportretowane przez Rembrandta (najbardziej znana rycina to „Adam i Ewa”). Ponadto Hansken uczestniczyła w obradach w Münster i negocjacjach pokojowych, kończących wojnę trzydziestoletnią. Do dziś słoń Rembrandta jest głównym elementem turystycznego logo Trzebiatowa, a miejscowy szlak turystyczny nazwany „Szlakiem Słonia”, który obejmuje najważniejsze punkty na mapie miasta. Między innymi most nad Regą, potężne mury obronne o długości ok. 2,5 km czy kaplicę św. Ducha. Trzebiatów – informacje praktyczne Do Trzebiatowa można dojechać koleją ze Szczecina (podróż trwa niespełna 2 godziny) i Kołobrzegu (30 min). Do miasta dojeżdżają także busy (połączenia Express Bus); W Trzebiatowie działa Centrum Informacji Turystycznej, które mieści się w tamtejszym ratuszu. Na miejscu na odwiedzających czekają darmowe mapy i folder z miejscowymi atrakcjami. Chętni mogą również zaopatrzyć się w magnesy i inne pamiątkowe gadżety; Darmowe zwiedzanie Trzebiatowa z przewodnikiem odbywa się w każdą niedzielę (od czerwca do końca września). Zbiórka o godz. 15:00 przy Centrum Informacji Turystycznej; Po więcej informacji o Trzebiatowie odsyłamy was na oficjalną stronę Trzebiatowskiej Organizacji Turystycznej. Źródła: ujscieregi.pl; skz.szczecin.pl; trzebiatow.pl; archiwum redakcji.
Plebiscyt Cuda Polski 2024 rozstrzygnięty. Wybraliście najpiękniejsze miejsca w kraju
Poznaliśmy wyniki plebiscytu Cuda Polski 2024. Laureatów z każdego województwa, tak jak w poprzednim roku, wyłonili czytelnicy w głosowaniu internetowym. Walka o zwycięstwo w wielu regionach toczyła się do samego końca.
W tym artykule: Wyniki plebiscytu Cuda Polski 2024 „Cuda Polski 2024” – zwycięskie miejsca Plebiscyt Cuda Polski 2024 zakończony. O miano „nowego cudu”, tak jak w roku minionym, ubiegało 48 niezwykłych, czasem zupełnie nieznanych miejsc z całego kraju. W ich poszukiwaniu pomogły nam regionalne organizacje turystyczne, lokalni przewodnicy, a także sami mieszkańcy. Decydujący głos należał jednak do was, czytelników magazynu „National Geographic Traveler”. I ponownie nie zawiedliście. W tegorocznej edycji plebiscytu oddano łącznie rekordowe 258 tys. głosów. To najlepszy dowód na to, że wciąż uwielbiacie odkrywać nowe miejsca na turystycznej mapie Polski, co bardzo nas cieszy. – Nie mamy wątpliwości, że „Cuda Polski" to największy w naszym kraju plebiscyt, którego celem jest promowanie wciąż niedocenionych miejsc w naszym kraju. W tym roku w wydarzeniu wzięło udział jeszcze więcej osób niż rok temu. Walka była wyrównana do samego końca, a każdy z ponad 250 tys. głosów oddanych na nominowane miejsca mógł zaważyć o zwycięstwie – przyznaje Łukasz Załuski, redaktor naczelny „National Geographic Polska". I dodaje: – Warto podkreślić, że mimo iż tytuł nowych „Cudów Polski" trafi tylko do 16 miejsc, każda z nominowanych destynacji jest warta odwiedzenia. Poniżej przedstawiamy pełną listę zwycięzców plebiscytu Cuda Polski 2024. Wyniki plebiscytu Cuda Polski 2024 Dolnośląskie – Twierdza Srebrna Góra; Kujawsko-Pomorskie – Pałace w Ostromecku; Lubelskie – Chełmskie Podziemia Kredowe; Lubuskie – Park Dworski w Iłowej; Łódzkie – Centralne Muzeum Włókiennictwa z Łódzkim Parkiem Kultury Miejskiej; Małopolskie – Zamek w Muszynie; Mazowieckie – Wzgórze Tumskie w Płocku; Opolskie – Fabryka Robotów w Mosznej; Podkarpackie – Zamek w Łańcucie; Podlaskie – Prawosławny skit w Odrynkach; Pomorskie – Bory Tucholskie; Śląskie – Bielsko-Biała; Świętokrzyskie – Muzeum Archeologiczne w Wiślicy; Warmińsko-Mazurskie – Lidzbark Warmiński; Wielkopolskie – Pyzdry; Zachodniopomorskie – Darłowo. – Wielkie gratulacje dla wszystkich tegorocznych zwycięzców. Kolejny raz nasi czytelnicy wybrali 16 nowych „Cudów Polski", oddając na nie rekordową liczbę głosów. To pokazuje, jak bardzo chcemy promować i odkrywać nasz kraj. I jak bardzo jest on zróżnicowany. Na liście znalazły się bowiem miejsca naturalne, takie jak Bory Tucholskie, także te z wielką historią, jak Zamek w Łańcucie czy Twierdza Srebrna Góra, ale nie brakuje też miast, jak Pyzdry czy Lidzbark Warmiński, które z pewnością warto odwiedzić. Mam nadzieję, że „Cuda Polski 2024” staną się wyjątkowym, zaskakującym szlakiem podróżniczym – podkreśla Michał Cessanis, redaktor prowadzący „National Geographic Traveler” i ambasador plebiscytu. Zagraniczne media zachwycone „polskimi Malediwami”. Każdy może tu wypocząć za darmo „Polskie Malediwy” zostały wyróżnione przez „The Sun". Brytyjski dziennik w swojej publikacji wprost zachęca czytelników, by jeszcze w tym roku wybrali się w to niezwykle malownicze mie... „Cuda Polski 2024” – zwycięskie miejsca Twierdza Srebrna Góra (Dolnośląskie) Jest obiektem unikatowym w skali całej Europy. I to nie tylko dlatego, że jest największą górską fortyfikacją na Starym Kontynencie. Twierdza Srebrna Góra to ciekawa, wielowątkowa historia rozpięta pomiędzy XVIII wiekiem i okresem II wojny światowej, to niesamowite górskie widoki, to miejsce, w którym całe rodziny mogą wyjątkowo ciekawie spędzić czas. Twierdza Srebrna Góra / fot. mat. prasowy Pałace w Ostromecku (Kujawsko-Pomorskie) Niedaleko centrum Bydgoszczy znajduje się niezwykły zespół pałacowo-parkowy zbudowany w stylu warszawskiego rokoka. Z okien pałacu, a także z tarasu znajdującego się za budynkiem roztacza się malowniczy widok na rozciągający się poniżej ogród włoski i Wisłę wraz z jej starorzeczem. W parku odbywają się koncerty i wydarzenia kulturalne, które przyciągają rzesze Bydgoszczan. Pałac Stary w Ostromecku / fot. mat. prasowy Chełmskie Podziemia Kredowe (Lubelskie) Obiekt wyjątkowy w skali kraju i Europy. Wydobycie kredy do celów gospodarczych odbywało się tutaj od średniowiecza do XIX w. W wyniku eksploatacji złóż powstał unikatowy i tajemniczy labirynt podziemnych korytarzy, które ciągną się pod całym Starym Miastem na kilku kondygnacjach. Chełmskie Podziemia Kredowe / fot. mat. prasowy Park Dworski w Iłowej (Lubuskie) Park Dworski okalający pałac zwyciężył już w plebiscycie na najpiękniejsze i najbardziej klimatyczne zielone miejsce w Lubuskiem, zyskując aż 70% głosów internautów. W parku można podziwiać ogrody: różany, japoński i chiński oraz angielski. Ogród japoński utworzony z inicjatywy Friedricha von Hochberga był pierwszym w Europie. Stał się inspiracją do utworzenia ogrodu japońskiego we Wrocławiu. Widok na park z pałacem / fot. mat. prasowy Centralne Muzeum Włókiennictwa z Łódzkim Parkiem Kultury Miejskiej (Łódzkie) Posiada jedną z najbogatszych w świecie kolekcji współczesnej tkaniny artystycznej. Od 1972 r. cyklicznie organizuje prestiżową imprezę wystawienniczą Międzynarodowe Triennale. Muzeum multimedialne oferuje zwiedzającym możliwość wirtualnego obcowania z wybranymi eksponatami, zapoznania się z historią przemysłu włókienniczego, Białej Fabryki oraz rodziny Geyerów, która kryje wiele sekretów. Centralne Muzeum Włókiennictwa z Łódzkim Parkiem Kultury Miejskiej / fot. P. Wacławiak Zamek w Muszynie (Małopolskie) Okazałe ruiny średniowiecznego zamku przyciągają nie tylko amatorów historii. W malowniczej scenerii Beskidu Sądeckiego rozciągają się sensoryczne ogrody zmysłów. Pomimo niezwykle atrakcyjnego położenia, miejsce to zostało zaprojektowane w taki sposób, żeby mogło zapewniać niezwykle intensywne bodźce pozawzrokowe. To idealna propozycja dla osób szukających relaksu i odprężenia. Lot nad Muszyną / fot. Konrad Rogoziński / archiwum MOT Wzgórze Tumskie w Płocku (Mazowieckie) Tu zaczęła się historia miasta w X w., gdy Mieszko I wzniósł na wysokim wzgórzu nad Wisłą gród obronny. To właśnie od tego miejsca najlepiej zacząć spacer po Płocku. Centralną część Wzgórza Tumskiego zajmuje Stary Rynek z kamienicami z XVIII i XIX wieku oraz z ratuszem. Wzgórze Tumskie w Płocku / fot. UM Płock Fabryka Robotów w Mosznej (Opolskie) To dzieło jednego, niezwykle zdolnego człowieka, fana filmów science-fiction i fantasy – pana Sebastiana Kucharskiego. W muzeum można podziwiać zbudowane przez niego roboty. Przede wszystkim postaci z filmów sci-fi, z których największe dochodzą do 3,5 m wysokości i ważą niemal tonę. Fabryka Robotów w Mosznej / fot. mat. prasowy Zamek w Łańcucie (Podkarpackie) Jedna z najcenniejszych rezydencji arystokratycznych w Polsce. Zespół zamkowy słynie ze znakomitych wnętrz mieszkalnych oraz niezwykle cennej kolekcji pojazdów konnych. Liczne dzieła sztuki, pochodzące z dawnych zbiorów łańcuckich, ukazują nie tylko wspaniałość kultury i sztuki minionych epok, ale także historię rodu Lubomirskich i ich dziedzictwo. Zamek otacza stary, malowniczy park w stylu angielskim. Zamek w Łańcucie / fot. mat. prasowy Prawosławny skit w Odrynkach (Podlaskie) Skit Świętych Antoniego i Teodozjusza Pieczerskich w Odrynkach to pierwsza prawosławna pustelnia w Polsce. Miejsce wyjątkowe, chronione przez malownicze rozlewiska Narwi. Jego założycielem i opiekunem był charyzmatyczny ojciec Gabriel. W skicie odbywają się nabożeństwa. Można też spacerować po nadnarwiańskich kładkach i chłonąć spokój tego mistycznego miejsca. Prawosławny skit w Odrynkach / fot. Maciej Nowakowski Bory Tucholskie (Pomorskie) Bory Tucholskie to nazwa parku narodowego oraz popularnego wśród turystów regionu. Są jednym z największych kompleksów borów sosnowych na terenie naszego kraju, nazywanym często zielonymi płucami. Przyciągają nie tylko walorami przyrodniczymi, ale również unikatową mieszanką kultur – Borowiaków Tucholskich, Kaszubów i Kociewiaków. Bory Tucholskie / fot. mat. prasowy Bielsko-Biała (Śląskie) Nazywana „miastem splotów” Bielsko-Biała to kreatywna przestrzeń spotkań ludzi i pomysłów. W unikatowym wielobarwnym wzorze pojawiają się dwa dominujące motywy: przepleciona krętą nicią rzeki Białej historia dwóch kiedyś odrębnych miast. Ciągły ruch interferuje ze spokojem niezmiennie trwającej górskiej przyrody. „Najfajniejsze miasto w Polsce” – tak Bielsko-Białą określił Filip Springer, renomowany polski pisarz specjalizujący się w tematyce miejskiej. Bielsko-Biała / fot. Łukasz Kałwa Muzeum Archeologiczne w Wiślicy (Świętokrzyskie) Wiślica jest najbogatszym zespołem zabytkowym na Ponidziu i jednocześnie kolebką polskiej państwowości. Od czerwca 2022 roku, po czterech latach prac modernizacyjnych, Muzeum Archeologiczne jest dostępne do zwiedzania. Na na turystów czeka unikatowy podziemny szlak łączący najcenniejsze wiślickie skarby. W poznaniu historii Wiślicy pomagają m.in: cyfrowe rekonstrukcje 3D, laserowe hologramy i aplikacja VR. Wiślica z lotu ptaka / fot. mat. prasowy Lidzbark Warmiński (Warmińsko-Mazurskie) Jest nazywany Perłą Warmii (do XIX wieku był jej stolicą). Miasto dąży do tego, aby stać się uzdrowiskiem. Goście już dziś mogą korzystać ze źródeł termalnych, zażywać kąpieli w Termach Warmińskich oraz odwiedzać tężnie. W centrum miasta znajduje się średniowieczny zamek, który jest określany jako „Wawel północy” albo „perła gotyku”. Lidzbark Warmiński / fot. Adobe Stock Pyzdry (Wielkopolskie) Urokliwe małe miasteczko, które rozłożyło się na wysokim brzegu Warty. Niech was jednak nie zwiedzie jego kameralność, bo jest tu naprawdę sporo do zobaczenia i zrobienia. Pyzdry to wielka historia w małym mieście. Swego czasu było jednym z najważniejszych w Wielkopolsce. Zapisało się też na kartach historii w czasach zaborów, kiedy stało się najdalej wysuniętym na zachód miastem pod władzą rosyjskich carów. Darłowo (Zachodniopomorskie) Darłowo to urocze miasteczko nad Bałtykiem. Znane głównie z pięknych plaż i malowniczych widoków, przyciąga turystów z całego kraju i zagranicy. W centrum miasta znajduje się średniowieczny Zamek Książąt Pomorskich. To tu urodził się Eryk Pomorski, jedyny król Danii, Szwecji i Norwegii z pomorskiej dynastii Gryfitów. Darłowo oferuje również liczne możliwości aktywnego wypoczynku, takie jak sporty wodne czy piesze wycieczki po okolicznych lasach i parkach. Darłowo / fot. Shuttertock Wszystkim uczestnikom serdecznie dziękujemy za udział w konkursie, a laureatom gratulujemy! Obserwuj National Geographic Traveler Poland na Facebooku i podziel się z nami swoją opinią. Znajdziesz nas także na Instagramie – @natgeopl.
Zachodniopomorskie na weekend. Nieoczywiste miejsca na wycieczkę, które musisz poznać
Wyruszyliśmy w podróż po Pomorzu Zachodnim, by odkryć ciekawe miejsca w regionie na jedno- lub dwudniową wycieczkę. Sprawdź, gdzie warto wybrać się na weekend w Zachodniopomorskiem.
W tym artykule: Krzywy Las Cedynia Most Europejski Siekierki – Neurüdnitz Trzebiatów Darłowo Międzyzdroje Wolin Barlinek Lipiany Moryń Zachodniopomorskie Trasy Rowerowe Zachodniopomorskie wciąż uchodzi za nie do końca odkrytą część Polski. Właśnie dlatego postanowiliśmy wybrać się w kilkudniową podróż po regionie, by poznać mniej lub bardziej znane atrakcje Pomorza Zachodniego. I w ten sposób zachęcić naszych czytelników do odwiedzenia Szczecina i okolic. Jednego możecie być pewni – każdy znajdzie tu coś dla siebie. Krzywy Las Niespełna 4 km od Gryfina, w miejscowości Nowe Czarnowo, na zwiedzających czeka cieszący się ogromną popularnością wśród przyjezdnych Krzywy Las. Ten unikatowy na skalę światową pomnik przyrody – pieszczotliwie nazwany przez mieszkańców bajkowym lasem – składa się z blisko stu zdeformowanych sosen. Szacuje się, że powstał w 1934 roku i początkowo liczył blisko 400 okazów. Pnie drzew wyginają się nad ziemią pod kątem 90 stopni. To sprawia, że są wyjątkowe i niespotykane. Jedna z hipotez mówi, że drzewa zostały celowo uszkodzone, żeby przybrały zniekształcony kształt. Miały służyć prawdopodobnie do budowy łodzi, foteli czy instrumentów. Dostępność miejsca sprawia, że jest odwiedzane przez setki turystów i stanowi ważny punkt na mapie województwa zachodniopomorskiego. Warto pamiętać, że Krzywy Las podlega ścisłej ochronie. Dlatego każdy, kto pojawi się w okolicy, zobowiązany jest do poszanowania zasad panujących na terenie lasu. Będąc w okolicy, warto udać się także do Widuchowej, gdzie znajduje się niezwykła platforma widokowa, skąd można podziwiać panoramę Doliny Dolnej Odry. Liczącą ok. 10 metrów konstrukcję postawiono na Słowiańskiej Górze mierzącej 72,6 m n.p.m. Cedynia O Cedyni z pewnością nieraz słyszeliście na lekcjach historii. To właśnie tutaj w 972 roku doszło do starcia wojsk margrabiego Marchii Łużyckiej Hodona ze zwycięskimi siłami dowodzonymi przez księcia Mieszka I i jego brata Czczibora. Dziś wydarzenia sprzed ponad 1050 lat upamiętnia największy wolnostojący pomnik orła w Polsce. Stoi na Górze Czcibora, czyli w symbolicznym miejscu walki. Prowadzą do niego 270-stopniowe kamienne schody. Dodajmy, że rokrocznie podczas Dni Cedyni odbywają się tutaj inscenizacje bitwy cedyńskiej. Co ciekawe, na terenie gminy Cedynia, pomiędzy wsią Stary Kostrzynek a Osinów Dolny, w nurcie rzeki Odry w odległości 200 m w kierunku płd.-zach., znajduje się najdalej wysunięty na zachód punkt Polski. Jego współrzędne geograficzne to WGS 84 52° 50′ 15,5795’’ N, 14° 07’22,5482’’ E. Od 2016 roku najbardziej wysunięte na zachód miejsce w kraju wyznacza kamień pamiątkowy. Ustawiono go z inicjatywy Społecznego Komitetu Budowy Wyznacznika Najdalej Wysuniętego na Zachód Punktu RP. Prowadzi do niego ścieżka długości 620 m, zaczynająca się przy Pomniku Matek Polek Czekających na Powrót Synów z Wojny. Most Europejski Siekierki – Neurüdnitz Trudno o drugą tego typu atrakcję turystyczną łączącą Polskę i Niemcy. Do 1945 r. przez Most Europejski na Odrze regularnie przejeżdżały pociągi. Dziś obiekt pełni funkcję przeprawy pieszo-rowerowej o łącznej długości 660 m oraz punktu widokowego. Z mostu rozpościerają się przepiękne i unikatowe widoki na drugą co do wielkości rzekę w kraju. Pierwsze drewniane konstrukcje zaczęły powstawać w tym miejscu w XVIII wieku. Z czasem podjęto decyzję o wzmocnieniu przeprawy między Siekierkami i Neurüdnitz. Efektem był otwarty w 1892 r. most kolejowo-drogowy na podporach z cegły i kamieni. Trzy dekady później wybudowano drugi most, który służył tylko i wyłącznie kolei. Tuż przed końcem II wojny światowej wycofujące się wojska niemieckie wysadziły obie przeprawy – jedną w całości, drugą tylko nad nurtem Odry. Most kolejowy odbudowano w latach 50., jednak nie był on użytkowany. Wieloletnie starania, by przywrócić obiekt do życia, zakończyły się sukcesem w 2021 r. Wówczas przeprawa została otwarta dla zwiedzających po polskiej stronie Odry. Rok później do użytku oddano niemiecką część Mostu Europejskiego, łączącego Siekierki i Neurüdnitz. Trzebiatów Najciekawsze miejsce na mapie Pomorza Zachodniego? Śmiało można tak powiedzieć o położonym nad rzeką Regą Trzebiatowie. To nieduże, na pozór spokojne miasto skrywa wiele urokliwych historycznych zakamarków. O dawnych dziejach mieszkańcom i odwiedzającym przypominają liczne zachowane w dobrym stanie zabytki, pamiętające wydarzenia z 1639 roku. Wówczas do Trzebiatowa zawitała słynna słonica Hansken, której cyrkowe sztuczki podziwiała w tamtym czasie cała Europa. Wizytę zwierzęcej gwiazdy na Pomorzu Zachodnim upamiętnił anonimowy artysta, tworząc na ścianie jednej z kamienic przy rynku malowidło z wizerunkiem słonicy i stojącego obok niej trenera. Nieprzypadkowo zatem to właśnie słoń jest uznawany przez trzebiatowian za największy symbol i znak rozpoznawczy miasta. Warto zajrzeć także do pobliskiego pałacu książęcego, w którym znajdują się relikty średniowiecznego klasztoru, oraz renesansowej i barokowej rezydencji. Swego czasu w trzebiatowskiej posiadłości gościli m.in. król Fryderyk Wilhelm I, późniejsza cesarzowa rosyjska Maria Fiodorowna czy książę Ludwik Wirtemberski z żoną Marią Anną z Czartoryskich. Darłowo W okresie wakacyjnym Darłowo oblegane jest przez wczasowiczów z całej Polski. Nie oznacza to jednak, że poza sezonem nie ma nic do zaoferowania. Wręcz przeciwnie. Miasto, o czym wielu zapomina, może poszczycić się wspaniałą historią sięgającą średniowiecza, a także okazałymi zabytkami. Co zatem warto zobaczyć w Darłowie? Największą popularnością wśród turystów cieszy się oczywiście XIV-wieczny Zamek Książąt Pomorskich. Tu w 1382 r. przyszedł na świat najsłynniejszy mieszkaniec regionu – król Eryk I Pomorski. Późniejszy przywódca Danii, Szwecji i Norwegii, nazwany przez wielu „ostatnim Wikingiem Bałtyku”, tam też dożył swoich dni. Na terenie miasta znajdują się dwa niezwykle cenne obiekty sakralne. Pierwszy z nich to Kościół Mariacki, a więc najstarszy gotycki zabytek w Darłowie. Spoczywa w nim ciało Eryka Pomorskiego, księżnej Elżbiety – żony ostatniego pomorskiego księcia Bogusława XIV, oraz księżnej Jadwigi – żony Ulryka. Z kolei za XIV-wieczną brama miejska ulokowany jest Kościół św. Gertrudy, uznawany przez wielu za „klejnot pomorskiej architektury”. Międzyzdroje Międzyzdroje są jednym z najbardziej kultowych i najchętniej odwiedzanych kurortów na zachodnim wybrzeżu. Ogromne zaplecze hotelowe, gastronomiczne i turystyczne, a także coroczny Festiwal Gwiazd, słynne molo czy przepiękna promenada z niezwykłą architekturą sprawiają, że miasto co roku w okresie wakacyjnym jest oblegane przez tłumy turystów. Międzyzdroje słyną także z niesamowitych okolic. Wystarczy wyruszyć na południe, by niespełna 10 km dalej podziwiać jezioro turkusowe w Wapnicy czy taras widokowy w Lubinie. Zapierająca dech w piersiach panorama na Zalew Szczeciński i krainę 44 wysp dwukrotnie została uznana za najpiękniejszy krajobraz Europy. Wolin Opisując najciekawsze atrakcje Pomorza Zachodniego, nie sposób nie wspomnieć o Centrum Słowian i Wikingów w Wolinie. Odwiedzający osadę turyści – zarówno ci młodsi, jak i starsi – mogą przenieść się do wczesnego średniowiecza i doświadczyć codziennego życie dawnych mieszkańców. Woliński skansen przyciąga nie tylko masa atrakcji, ale także licznymi wydarzeniami. To właśnie tutaj organizowany jest największy w tej części Europy Festiwal Słowian i Wikingów, na którym spotykają się rekonstruktorzy z całego świata. Dolny Śląsk na weekend. Propozycje z całego regionu dla każdego Dolny Śląsk przez wielu uznawany jest za najpiękniejszy region w Polsce. Nieprzypadkowo, w tej części kraju na turystów czeka masa atrakcji i ciekawych miejsc do zwiedzenia. Barlinek Ulokowany na siedmiu wzgórzach, na skraju rozległej Puszczy Barlineckiej, wśród pięknych jezior i lasów. Barlinek, bo o nim mowa, to bezapelacyjnie jedno z najpiękniej położonych miejscowości w Zachodniopomorskiem. Odwiedzając to niezwykle miasto, zostaniemy oczarowani bogactwem przyrody oraz masą atrakcji, przez co zapragniemy zostać tu nieco dłużej, by skorzystać z ciszy i spokoju. Barlinek potrafi rozruszać, bowiem nosi miano Europejskiej Stolicy Nordic Walking. Na lubiących tę formę aktywności czeka aż siedem oznakowanych tras o łącznej długości ponad 50 km i, co ważne, o różnym stopniu trudności. Ponadto w okolicy znajduje się wiele szlaków turystycznych, które umożliwiają zarówno piesze wędrówki, jak i jazdę na rowerze. Miasto regularnie organizuje imprezy cykliczne, w tym m.in. przypadające zawsze na wrzesień Mistrzostwa Europejskiej Stolicy Nordic Walking. Lipiany Kameralne miasteczko ulokowane w południowo-zachodniej części Pomorza Zachodniego. Jego urok kryje się w otaczających go jeziorach, wchodzących w skład Pojezierza Myśliborskiego, a bogata historia sięga średniowiecza. Na przestrzeni lat najlepiej rozwijającym się tutaj rzemiosłem było browarnictwo. W Lipianach wytwarzano słynne regionalne piwo „Zaczynaj”. Na przyjezdnych czeka Skwer Piwowarów – ścieżka rzeźb przedstawiająca miejscowych piwowarów, okraszona pięknym widokiem na okoliczne jezioro Wądół. Co ciekawe, miasto swego czasu cieszyło się dużą popularnością wśród mieszkańców Berlina i było jednym z najchętniej odwiedzanych kurortów w tej części kraju. Turystów po dziś dzień przyciągają zachowane w świetnym stanie bramy – Pyrzycka i Myśliborska – klasycystyczny ratusz, studzienka piwowarów, zabudowa ryglowa oraz malownicze tereny. Lipiany są kolejnym przykładem miasta otoczonego fortyfikacjami w postaci murów obronnych. Moryń Malownicze i urokliwe miasteczko Moryń położone jest nad brzegami jeziora Morzycko. Jedną z największych lokalnych atrakcji jest spacer Aleją Gwiazd Plejstocenu. Dobrze odwzorowane makiety zwierząt z epoki lodowcowej i odlewy ich śladów 1:1 zainteresują zarówno dzieci, jak i dorosłych. Moryń to połączenie spokoju, pięknej architektury i niesamowitej przyrody. Będąc w okolicy, warto zahaczyć o tamtejszy rynek, na którym znajduje się fontanna z pokaźnych rozmiarów rakiem. Na miejscu odkryjesz, jaka wiąże się z nim legenda. W ramach ciekawostki dodajmy również, że w Moryniu serwowane są najlepszy lody w Polsce. Tamtejsza lodziarnio-kawiarnia „BEZ NAZWY liczy się SMAK a nie nazwa”, uwielbiana przez mieszkańców, zwyciężyła kilka lat temu w plebiscycie „Mistrzowie Smaku” w kategorii „Lody Roku” w finale ogólnopolskim. Zamek Ogrodzieniec to „biały klejnot” Polski. Potrafi zachwycić, ale i przerazić Dawniej zamek był usytuowany na najwyższym wzniesieniu jurajskim. Zachwycał swą potęgą i monumentalnością. Dziś zostały po nim ruiny, wokół których snują się tajemnicze opowieści o ... Zachodniopomorskie Trasy Rowerowe Turystyka rowerowa z roku na rok zyskuje popularność i zdobywa coraz większe grono zwolenników. Rozbudowana infrastruktura, czytelnie oznakowane szlaki i zapierające dech w piersiach widoki sprawiają, że Pomorze Zachodnie uchodzi za raj dla rowerzystów. Sieć długodystansowych tras Zachodniopomorskiego to tysiące kilometrów do przejechania. Ciągle rozwijająca się infrastruktura tworzy spójną siatkę połączeń, w ramach której miłośnicy jednośladów mają do dyspozycji pięć tras: Blue Velo, Velo Batica, Szlak wokół Zalewu Szczecińskiego, Pojezierzy Zachodnich, Stary Kolejowy Szlak. Szlaki przebiegają przez największe atrakcje turystyczne regionu, i, co warto podkreślić, są dostępne dla każdego, niezależnie od możliwości fizycznych. W tworzeniu planu wycieczki pomoże nam strona internetowa oraz aplikacja z mapami tras rowerowych, obiektami gastronomicznymi, noclegowymi oraz opisami najciekawszych atrakcji i zabytków, które możemy odwiedzić na szlaku. Miejsca wpisane na listę to placówki przyjazne rowerzystom, z odpowiednimi udogodnieniami. Obserwuj National Geographic Traveler Poland na Facebooku i podziel się z nami swoją opinią. Znajdziesz nas także na Instagramie – @natgeopl. Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym. Filip Nowek Z wykształcenia dziennikarz, chociaż na co dzień zajmuje się komunikacją marketingową. Pasjonat podróżowania. Autor przewodników po europejskich krajach i ciekawostek o największych miastach świata. Prywatnie miłośnik tenisa i wypadów do kina.
Cuda Polski 2024 – nominacje z Wielkopolskiego i Zachodniopomorskiego
Trwa głosowanie w plebiscycie Cuda Polski 2024. Poniżej przedstawiamy listę nominowanych miejsc z województw wielkopolskiego i zachodniopomorskiego, które w tym roku rywalizują o ten zaszczytny tytuł.
W tym artykule: Cuda Polski 2024 – nominacje z Wielkopolski Cuda Polski 2024 – nominacje z Zachodniopomorskiego Lista zwycięzców plebiscytu Cuda Polski 2023 Głosowanie w tegorocznej edycji plebiscytu Cuda Polski trwa. Podobnie jak w poprzednich latach, także i teraz zwycięzcę z każdego województwa wyłonią czytelnicy magazynu „National Geographic Traveler” i serwisu national-geographic.pl. Przed nami ostatnia szóstka nominowanych. Poznajcie największe „cuda” województw wielkopolskiego i zachodniopomorskiego. Cuda Polski 2024 – nominacje z Wielkopolski Centrum Szyfrów ENIGMA Kopalnia soli Kłodawa Pyzdry Centrum Szyfrów ENIGMA Jedna z najnowszych atrakcji Poznania jest zlokalizowana w samym centrum. CS ENIGMA to unikalna, nowoczesna i multimedialna ekspozycja, która w angażujący odbiorców sposób pokazuje historię złamania szyfrów Enigmy przez trójkę polskich matematyków. W szerszym kontekście to również opowieść o historii kryptologii: od prostych, lecz skutecznych szyfrów epoki starożytności po metody kodowania informacji ery maszyn i elektryczności. Kopalnia soli Kłodawa Jedyna głębinowa kopalna w tej części Polski, a zarazem najgłębiej położona trasa turystyczna w Polsce. Kopalnia soli Kłodawa to czynne przedsiębiorstwo górnicze, będące największym dostawcą soli kamiennej. Dzięki podziemnej trasie turystycznej możliwe jest więc nie tylko zwiedzenie zapierających dech ogromnych podziemnych kawern, ale też podejrzenie ciężkiej, lecz fascynującej pracy górników. Pyzdry Urokliwe małe miasteczko, które rozłożyło się na wysokim brzegu Warty. Niech was jednak nie zwiedzie jego kameralność, bo jest tu naprawdę sporo do zobaczenia i zrobienia. Pyzdry to wielka historia w małym mieście. Swego czasu było jednym z najważniejszych w Wielkopolsce. Zapisało się też na kartach historii w czasach zaborów, kiedy stało się najdalej wysuniętym na zachód miastem pod władzą rosyjskich carów. Cuda Polski 2024 – nominacje z Zachodniopomorskiego Darłowo Szczecińska Wenecja Nowe Warpno Darłowo Darłowo to urocze miasteczko nad Bałtykiem. Znane głównie z pięknych plaż i malowniczych widoków, przyciąga turystów z całego kraju i zagranicy. W centrum miasta znajduje się średniowieczny Zamek Książąt Pomorskich. To tu urodził się Eryk Pomorski, jedyny król Danii, Szwecji i Norwegii z pomorskiej dynastii Gryfitów. Darłowo oferuje również liczne możliwości aktywnego wypoczynku, takie jak sporty wodne czy piesze wycieczki po okolicznych lasach i parkach. Szczecińska Wenecja Szczecińska Wenecja to malownicza część miasta, która rozciąga się wokół wyspy Dębie. Charakteryzuje się siecią kanałów i licznych mostów, które nadają jej niepowtarzalny urok. To popularne miejsce spacerowe, gdzie można podziwiać historyczną architekturę i klimatyczne kamienice. W okolicy znajdują się również restauracje i kawiarnie, które zachęcają do degustacji lokalnych przysmaków. Zwiedzanie Szczecińskiej Wenecji to wyjątkowa podróż w czasie i przestrzeni, pozwalająca odkryć niezwykły charakter tego miejsca. Nowe Warpno Nowe Warpno to urokliwe miasteczko położone nad Zalewem Szczecińskim, w pobliżu granicy polsko-niemieckiej. Jest popularnym miejscem wypoczynku, szczególnie dla miłośników żeglarstwa i sportów wodnych. Charakteryzuje się malowniczym położeniem pośród lasów oraz bogatą historią związaną z przeszłością regionu. W Nowym Warpnie znajduje się także port, który stanowi ważny punkt na szlaku wodnym łączącym Szczecin z Bałtykiem. Miejscowa gastronomia zachęca do degustacji świeżych ryb oraz dań kuchni regionalnej. Swoich faworytów można wspierać za pośrednictwem strony national-geographic.pl/cuda-polski. Głosowanie potrwa do 5 czerwca, a laureatów tegorocznej edycji wydarzenia poznamy 10 czerwca. Wszystko w Waszych rękach! Lista zwycięzców plebiscytu Cuda Polski 2023 Poniżej przedstawiamy pełną listę zwycięzców plebiscytu Cuda Polski 2023: Dolnośląskie – Miasto Bardo; Kujawsko-pomorskie – Wyspa Młyńska z Młynami Rothera; Lubelskie – Włodawa; Lubuskie – Park Książęcy Zatonie; Łódzkie – Monopolis; Małopolskie – Pustynia Błędowska; Mazowieckie – Park Nauki Torus w Ciechanowie; Opolskie – Twierdza Nysa; Podkarpackie – Muzeum Przemysłu Naftowego i Gazowniczego im. Ignacego Łukasiewicza w Bóbrce; Podlaskie – Odkrywkowa Kopalnia Kredy w Mielniku; Pomorskie – Zagroda Inicjatyw Twórczych Swołowo; Śląskie – Żelazny Szlak Rowerowy; Świętokrzyskie – Geopark Świętokrzyski; Warmińsko-Mazurskie – Gołdap; Wielkopolskie – Antidotum Airshow Leszno; Zachodniopomorskie – Ogrody Hortulus w Dobrzycy.
Rosną tu nawet storczyki, a nadmorskie klify są najpiękniejsze nad Bałtykiem. Woliński Park Narodowy potrafi zachwycić
Woliński Park Narodowy jest jednym z najcenniejszych i najbardziej malowniczych obszarów chronionych w Polsce. Żyją tu foki, morświny i żubry, a roślinność jest niespotykana nigdzie indziej w kraju.
W tym artykule: Woliński Park Narodowy – podstawowe informacje Park to bogactwo ekosystemów i krajobrazów Flora Wolińskiego Parku Narodowego Fauna Wolińskiego Parku Narodowego Woliński Park Narodowy – informacje praktyczne Wyspa Wolin – historia sięgająca epoki kamienia Woliński Park Narodowy został założony 3 marca 1960 roku i obejmuje powierzchnię 10 937 hektarów. Jego głównym zadaniem jest ochrona unikatowych ekosystemów flory i fauny wyspy Wolin. To miejsce, gdzie piękno przyrody łączy się z bogatą historią i kulturą, tworząc wyjątkową atrakcję turystyczną. Woliński Park Narodowy – podstawowe informacje Woliński Park Narodowy leży w województwie zachodniopomorskim i obejmuje znaczną część wyspy Wolin. Ta ciekawa, przybrzeżna wyspa jest największą w Polsce. Od stałego lądu Wolin oddzielają ją: Cieśnina Dziwna na wschodzie i Zalew Szczeciński na południu oraz cieśnina Świny na zachodzie. Jej sąsiadką jest podobna, lecz nawet większa wyspa Uznam. Obie wyspy oddziela Cieśnina Świna. Uznam jest wyspą graniczną, leży zarówno w Polsce, jak i w Niemczech. Warunki naturalne wyspy Wolin czynią ją jednym z najatrakcyjniejszych miejsc na naszym bałtyckim wybrzeżu. Jest też jednym z najchętniej uczęszczanych kierunków i nie dotyczy to tylko terenu Parku Narodowego. Sam park obejmuje większość wybrzeża od Międzyzdrojów do Dziwnowa, około 1/3 lasów na całej wyspie, północną część Zalewu Szczecińskiego z archipelagiem wysp, siecią kanałów, pełne mielizn i zatok jezioro Wicko Wielkie oraz „kieszeniowe” Wicko Małe. Wyspa Wolin - atrakcje największej polskiej wyspy wciąż czekają na odkrycie Wyspa Wolin - jeśli szukasz spokojnego miejsca na spędzenie paru dni w kontemplacji natury, lub po prostu chcesz uciec od wszędobylskich turystów dalej jednym z nich pozostając, to miejsce jes... Park to bogactwo ekosystemów i krajobrazów Woliński Park Narodowy jest domem dla różnorodnych ekosystemów, w tym:: lasów łąk i muraw, wydm i plaż, bagien, jezior, klifów W jego granicach dodatkowo wytyczono kilka obszarów ochrony ścisłej, które zajmują blisko 1/5 jego powierzchni. Mają za zadanie ochronę szczególnie cennych stanowisk np. rzadkich roślin i grzybów lub unikalnych siedlisk np. najstarszych bukowych starodrzewów. Klify Wolińskie, sięgające miejscami 95 metrów nad poziomem morza, stanowią jedną z najbardziej imponujących formacji geologicznych w Polsce. Z punktu widokowego Gosań, na ich najwyższym szczycie, można podziwiać przepiękne widoki na Morze Bałtyckie. Nie każdy wie, że klify w Wolińskim Parku Narodowym występują nie tylko nad morzem – zobaczymy je także nad Zalewem Szczecińskim. Te są stabilniejsze, niepodmywane dynamicznymi falami (tzw. martwe), z gęstą roślinnością u podstawy i stanowią zupełnie inny krajobraz niż klify nadmorskie. W Parku znajdziemy też jeziora powstałe w wyniku działalności człowieka: Gardno i Turkusowe. To ostatnie to pozostałości po przedwojennej kopalni kredy, pozyskiwanej dla nieistniejącej już cementowni w Lubinie. Flora Wolińskiego Parku Narodowego W Parku stwierdzono występowanie ponad 1300 gatunków roślin, w tym wielu rzadkich. Wprawdzie blisko połowę Parku porasta las sosnowy, bukowy i dębowy, ale to w ekosystemach nieleśnych skupia się niezwykła bioróżnorodność. Na wyspach w delcie Świny znajdziemy skupiska halofitów, czyli roślin odpornych na wysokie zasolenie gleby. W Wolińskim Parku Narodowym występuje około 30 gatunków halofitów (np. aster solny, mlecznik nadmorski czy świbka nadmorska). Na morskim brzegu np. występują. rośliny charakterystyczne dla plaż nadmorskich i wydm, m.in.: honkenia piaskowa, wydmuchrzyca piaskowa, rukwiel nadmorska i solanka kolczysta. Występują tu też storczyki, które w liczbie 9 gatunków współtworzą unikalne siedlisko buczyny storczykowej, a także wyjątkowe drzewa, np. Dąb Wolinian o obwodzie 510 cm, który jednak przed kilku laty powalony został przez silne wiatry. Fauna Wolińskiego Parku Narodowego W logo Parku znajduje się bielik, który nie tylko tu występuje, ale i gniazduje. To największy z polskich ptaków drapieżnych. Stwierdzono obecność około 230 gatunków ptaków, np. wodniczki, biegusa zmiennego, muchołówki małej. Przez Wolin przebiega główny szlak przelotu ptaków wzdłuż wybrzeża Bałtyku. Wody Zalewu Szczecińskiego, Świny oraz jezior Wicko Wielkie i Małe przyciągają całe masy ptaków wodno-błotnych, także tych wędrujących. Oprócz bielika w Parku gniazdują między innymi: kulik wielki, krwawodziób, bąk, dzięcioł czarny, remiz, żuraw, wąsatka i kania ruda. W lasach Parku żyje liczna populacja dużych ssaków leśnych, m.in. jeleni, dzików, saren, lisów, kun, borsuków. Niestety jego obszar skolonizowali też „nieproszeni goście”, czyli inwazyjne gatunki: szop pracz, norka amerykańska, jenot. Do rzadkości należą gronostaje i pewne gatunki nietoperzy. Występują tu także ssaki morskie: foka szara, którą możemy spotkać od czasu do czasu na plażach parku, oraz morświn. Przed 50 laty fauna Parku wzbogaciła się o żubra. Utworzono wtedy pokazowy rezerwat z czterema osobnikami sprowadzonymi z Puszcz Boreckiej i Białowieskiej. Dzisiaj stadko liczy 10 zwierząt. Zagroda Pokazowa Żubrów usytuowana jest przy zielonym szlaku turystycznym, tylko 1,5 km od centrum Międzyzdrojów. Żubry mają do dyspozycji wybieg o powierzchni 20 ha, z czego 0,5 ha stanowi wybieg pokazowy. Woliński Park Narodowy – informacje praktyczne Dobra infrastruktura pozwala nacieszyć się wszystkimi zaletami Wolińskiego Parku Narodowego. Trzy piesze szlaki turystyczne (czerwony, zielony i niebieski) prowadzą przez najpiękniejsze zakątki parku. Na terenie WPN znajduje się też kilka punktów widokowych: Gosań, Kawcza Góra (obok znajdują się największe na wybrzeżu schody), Zielonka, Piaskowa Góra. Warto również odwiedzić Muzeum Przyrodnicze Wolińskiego Parku Narodowego w Międzyzdrojach. Miasto to jest przy okazji świetną bazą noclegową i wypadową. Wstęp do parku jest płatny. Najtańszy bilet jednoosobowy, na cały dzień, kosztuje 9 zł (ulgowy- 4,50). Można też kupić bilet weekendowy za 20 zł i różne wersje biletów łączonych ze wstępem do Muzeum Przyrodniczego i Pokazowej Zagrody Żubrów. Wszystkie można kupić przez internet. Legendarna osada wikingów w Polsce. Archeolog twierdzi, że zlokalizował Jomsborg Dr Wojciech Filipowiak przekazał, że udało mu się zlokalizować legendarną osadę wikingów Jomsborg. Badania archeologiczne na wyspie Wolin trwają już od lat 30. XX wieku. Czy to przełom w... Wyspa Wolin – historia sięgająca epoki kamienia Okolice dzisiejszego parku narodowego i reszta wyspy Wolin noszą ślady ludzkiej bytności sprzed nawet 6 tys. lat. We wczesnym średniowieczu, około X wieku naszej ery Wolin był potężnym na owe czasy miastem-państwem, utrzymującym handlowe kontakty z wieloma innymi portami, od Niemiec po Ruś. Archeolodzy od lat podejrzewają że to właśnie Wolin był legendarną osadą Wikingów - Jomsborg - znaną z XII- i XIII-wiecznych skandynawskich sag. Co roku w pierwszy weekend sierpnia na wyspie Wolińska Kępa w Wolinie odbywa się Festiwal Wikingów i Słowian. To ogromna impreza, w której uczestniczy kilka tysięcy osób. Jej głównymi atrakcjami są rekonstrukcje bitew wikingów i Słowian, przedstawienia dawnych obrzędów (na podstawie wikińskich sag) oraz prezentacje replik okrętów. Nasz ekspert Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
Kościół „końca świata”, „Olbrzym” z Chojny i inne zachodniopomorskie ciekawostki
Pomorze Zachodnie to jeden z najmniej odkrytych regionów naszego kraju. Oto 10 ciekawostek, a jednocześnie powodów do zaplanowania wakacji w najbardziej wysuniętym na zachód województwie Polski.
W tym artykule: Europejska Stolica Nordic Walking w Polsce Gambit królewski Kościół „końca świata” Słoń Rembrandta Najdalej wysunięty na zachód punkt Polski Jedyna przykatedralny wirydarz Najpiękniejszy taras widokowy Europy Zdobywcy Atlantyku Fabryka, która zbudowała Berlin Most imienia Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy Gdzie zjemy najlepsze lody w Polsce? „Olbrzym” z Chojny Po ciekawostkach o Szczecinie pora ruszyć w dalszą podróż i poznać zachodniopomorskie ciekawostki. Poniżej przedstawiamy mało znane fakty na temat Pomorza Zachodniego, które usłyszeliśmy od mieszkańców podczas naszej wizyty po tym niezwykle malowniczym regionie i najdalej wysuniętym na zachód województwie Polski. Uprzedzamy – niektóre z nich mogą zaskoczą nawet samych mieszkańców. Europejska Stolica Nordic Walking w Polsce Dawniej nosił przydomek „perły Nowej Marchii”. Mówiono na niego także Nowy Berlin. Dzisiaj Barlinek dumnie może nazywać się Europejską Stolicą Nordic Walking. Atrakcyjne położenie miasta na siedmiu wzgórzach, w otoczeniu pięknej przyrody, akwenów oraz ciekawych zabytków sprawia, że jest ono niezwykle popularne wśród turystów z kraju, jak z zagranicy – szczególnie Niemiec i Danii. W okolicach Barlinka wyznaczono aż 7 oznakowanych tras, mierzących ponad 50 km. Miasto regularnie organizuje imprezy cykliczne, w tym m.in. przypadające zawsze na wrzesień Mistrzostwa Europejskiej Stolicy Nordic Walking. Nie ma zatem lepszego miejsca do rozpoczęcia swojej przygody z tą uwielbianą tysiące osób formą aktywności. W barlineckim Centrum Informacji Turystycznej chętni mogą wypożyczyć potrzebny sprzęt. Co więcej, w Barlinku – jak na Europejską Stolicę Nordic Walking przystało – zobaczymy zarówno największe, jak i najmniejsze kijki do nordic walking na świecie. Nas to rusza, a ciebie? Gambit królewski Emanuel Lasker przez 27 lat (1894–1921) dzierżył tytuł mistrza globu w szachach, co jest absolutnym rekordem wszech czasów. Niemiecki szachista pochodzenia żydowskiego przyszedł na świat 24 grudnia 1868 r. w wyżej wspomnianym Barlinku (ówczesny Berlinchen). Już pierwszy duży turniej, w którym stratował i okazał się bezkonkurencyjny, był jasnym sygnałem dla środowiska szachowego, że ma do czynienia z geniuszem. Po mistrzostwo świata sięgnął w wieku 25 lat, pokonując stosunkiem 10:5 obrońcę tytułu, Wilhelma Steinitza ze Stanów Zjednoczonych. Od tego czasu, przez niemal następne trzy dekady, Lasker nie miał sobie równych. Zwycięska passa zakończyła się dopiero w 1921 r., gdy musiał uznać wyższość Kubańczyka Joségo Raúla Capablanca. Historycy podkreślają jednak, że o końcowym wyniku zaważyły nie umiejętności, a niedyspozycja niemieckiego mistrza, wynikająca z trudnych warunków atmosferycznych. Co ciekawe, wizerunek Emanuela Laskera pojawił się na znaczkach pocztowych na całym świecie. Tylko 12 państw postanowiło nie wydawać naklejek z wizerunkiem szachisty, w tym… Polska. Wspomnijmy również, że Lasker był też matematykiem i prywatnie przyjaźnił się z Albertem Einsteinem, który nazywał go „człowiekiem renesansu”. Kościół „końca świata” Iwięcin, niewielka wioska w powiecie koszalińskim, nieprzypadkowo bywa nazywana „wsią na końca świata”. Termin ten nawiązuje do polichromii zdobiącej sufit tamtejszej świątyni pw. MB Królowej Polski, przedstawiającej scenę Sądu Ostatecznego. Wykonana została ona pod koniec XVII w. przez nieznanego autora na zlecenie pastora Jacoba Malichiusa. W centrum widać postać Chrystusa siedzącego na łuku tęczy w otoczeniu apostołów, starców apokalipsy oraz Marii, Jana Chrzciciela i aniołów obwieszczających koniec świata. Dalej dostrzec można postaci powstających z grobów zmarłych. Kościół pod wezwaniem Matki Boskiej Królowej Polski to najstarszy i najcenniejszy zabytek w Iwięcinie. Świątynia po dziś dzień posiada trzy bramy wejściowe. W przeszłości każda z bram należała do jednej z trzech wsi wchodzących w skład parafii (Iwięcino, Wierciszewo i Bielkowo). Przez lata ściśle przestrzegano, by wierni korzystali wyłącznie z wejścia im przypisanego. Zabytkowy kościół w Iwięcinie położony jest na dawnym dominium klasztoru cystersów w Bukowie Morskim. Jego początki datuje się już na wiek XIV. Słoń Rembrandta Na jednej z kamienic w Trzebiatowie, nieopodal Rynku, znajduje się tajemniczy wizerunek słonia podnoszącego trąbą miecz oraz stojącego obok trenera. Wykonane techniką sgraffito (polegającą na nakładaniu na siebie kolejnych, kolorowych warstw tynku i zeskrobywaniu warstw wierzchnich, zanim wyschną) malowidło pochodzi najprawdopodobniej z 1639 roku. Wówczas gród nad Redą odwiedziła słynna na całą Europę słonica Hansken, która zachwycała wszystkich swoimi cyrkowymi sztuczkami. To właśnie jej postać uwiecznił anonimowy artysta na ścianie trzebiatowskiej kamienicy. Zwierzę cieszyło się tak dużą popularnością, że aż trzykrotnie było sportretowane przez Rembrandta (najbardziej znana rycina to „Adam i Ewa”). Ponadto Hansken uczestniczyła w obradach w Münster i negocjacjach pokojowych, kończących wojnę trzydziestoletnią. Do dziś słoń Rembrandta jest głównym elementem turystycznego logo Trzebiatowa. Najdalej wysunięty na zachód punkt Polski W Zachodniopomorskiem znajduje się najdalej wysunięty na zachód punkt Polski o współrzędnych geograficznych WGS 84 52° 50′ 15,5795’’ N, 14° 07’22,5482’’ E. Ulokowany on jest pomiędzy wsią Stary Kostrzynek a Osinowem Dolnym, na terenie Cedyńskiego Parku Krajobrazowego, przy brzegu Odry. Zachodni kraniec kraju upamiętnia pamiątkowy kamień, który został odsłonięty w 2016 roku z inicjatywy Społecznego Komitetu Budowy Wyznacznika Najdalej Wysuniętego na Zachód Punktu RP. Prowadzi do niego licząca niewiele ponad 600 m ścieżka edukacyjna. Jedyna przykatedralny wirydarz Katedra św. Jana Chrzciciela, ufundowana przez księcia pomorskiego Kazimierza I, jest bezapelacyjnie najważniejszym zabytkiem w Kamieniu Pomorskim. To właśnie tutaj wierni i turyści kogą podziwiać jedyny w Polsce przykatedralny wirydarz, czyli niewielki kwadratowy ogród w obrębie murów świątyni. Kamieński zieleniec pochodzi z XIV wieku, z okresu gotyckiej rozbudowy katedry. W krużgankach wirydarza znajdują się płyty nagrobne, a pośrodku ogrodu ustawiono XII-wieczną granitową chrzcielnicę romańską. Warto wspomnieć, że katedra w Kamieniu Pomorskim jest także punktem na zachodniopomorskim odcinku szlaku Camino de Santiago, czyli Drogi Świętego Jakuba. Prowadzi ona do miejsca pochówku jednego z apostołów – hiszpańskiego Santiago de Compostela. Najpiękniejszy taras widokowy Europy Grodzisko w Lubinie, oddalone niecałe 10 km od Międzyzdrojów, jest punktem obowiązkowym wycieczki po Pomorzu Zachodnim. To właśnie stąd rozciąga się spektakularny widok na Zalew Szczeciński, rozlewiska wstecznej delty Świny, jezioro Wicko Wielkie oraz archipelag 44 wysp, który dwukrotnie – w roku 2003 i 2007 – został uznany za najpiękniejszy krajobraz Europy. Zawitać tu powinni także pasjonaci historii. przypomnijmy, że w 2009 r. podczas badań archeologicznych na terenie Grodziska odkryto fundamenty najstarszego kościoła na Pomorzu. Kilka miesięcy później badacze natrafili na ruiny późnośredniowiecznego obiektu kamienno-ceglanego oraz przykościelnego cmentarza z XII–XIII wieku. Zdobywcy Atlantyku 15 lipca 1933 roku Steponas Darius i Stasys Girenas podjęli próbę pobicia rekordu długości lotu na trasie Nowy Jork–Kowno bez międzylądowania. 17 lipca, o godz. 00:36 czasu polskiego, samolot „Lituanica” rozbił się w lesie pod Pszczelnikiem koło Myśliborza. Litewscy piloci przelecieli dystans 6411 km. Był to drugi wynik pod względem odległości podczas przelotu przez Atlantyk bez lądowania. Do Kowna zostało im zaledwie 650 km. W 1936 r. w miejscu katastrofy odsłonięto pomnik ku czci litewskich bohaterów. Szczątki samolotu znajdują się obecnie w Muzeum Wojennym w Kownie. Fabryka, która zbudowała Berlin Na wyspie Wolin, w miejscowości Lubin, przez lata funkcjonowała fabryka cementu portlandzkiego „Lebbin”, złożona przez Johannesa Quistropa. Dobrze prosperujący biznes pozwolił szczecińskiemu przedsiębiorcy nie tylko spełnić własne zachcianki, ale także zadbać o socjalne potrzeby swoich pracowników. Wspierał finansowo budowę mieszkań robotniczych, domów dla wdów oraz szkół i sierocińców. Jednak najbardziej interesującym faktem jest to, że produkowany w lubińskiej fabryce cement służył do rozbudowy takich miast jak Szczecin czy Berlin. Obecnie z dawnej fabryki pozostało tylko potężne gruzowisko. Nieopodal znajduje się głaz upamiętniający Johannesa Quistorpa i jego syna, Martina. Most imienia Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy W Polsce ponad 50 obiektów nosi imię Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Wśród nich można wymienić m.in. ronda, place czy mosty. Tych ostatnich jest dokładnie siedem, a dwa z nich znajduje się w woj. zachodniopomorskim – w Darłowie i Dziwnowie. Uroczystość nadania darłowskiemu mostowi, łączącemu ulicę Witolda Lutosławskiego z Parkiem na Wyspie Łososiowej, imienia WOŚP odbyła się we wrześniu 2019 r. W ceremonii uczestniczył – oprócz lokalnych działaczy – także prezes i założyciel fundacji, Jurek Owsiak. Niespełna 3 lata później Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy została patronem mostu zwodzonego nad rzeką Dziwną w Dziwnowie. Jeden z nich był kiedyś najdłuższy w Europie! Oto najpiękniejsze mosty w Polsce Najpiękniejsze mosty w Polsce, te istniejące, ale też te historyczne. Zabytkowe i nowoczesne, sławne i zapomniane. W jakim kształcie przetrwały do dziś? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/najpiekniejsze-mosty-w-polsce-ile-z-nich-zostalo-fot-1852803700-patryk-kosmider-via-shutterstock-5444b2a.jpg" width="938" height="625" alt="Najpiękniejsze mosty w Polsce – ile z nich zostało? (fot. 1852803700, Patryk Kosmider, via Shutterstock)" title="Najpiękniejsze mosty w Polsce – ile z nich zostało? (fot. 1852803700, Patryk Kosmider, via Shutterstock)" /> Gdzie zjemy najlepsze lody w Polsce? Okazuje się, że najlepsze lody w Polsce zjemy właśnie w Zachodniopomorskiem. A dokładnie w położonym nad jeziorem Morzycko mieście Moryń (ok. 80 km od Szczecina). To tutaj, tuż obok Urzędu Gminy, znajduje się lodziarnio-kawiarnia „BEZ NAZWY liczy się SMAK a nie nazwa” (dawniej „Lucynka”), która na przestrzeni ostatnich lata była wielokrotnie nagradzana na poziomie lokalnym, jak i krajowym. Warto tylko przypomnieć, że 2018 r. serwowane na miejscu lody rzemieślnicze zostało uznane za „Lody roku w regionie szczecińskim” w konkursie organizowanym przez „Głos Szczeciński” i pod patronatem ówczesnego Wicemarszałka Województwa Zachodniopomorskiego, Jarosława Rzepy. Ponadto uwielbiana przez mieszkańców Morynia lodziarnia zwyciężyła w plebiscycie „Mistrzowie Smaku” w kategorii „Lody Roku” w finale ogólnopolskim. „Olbrzym” z Chojny Na terenie parku miejskiego w Chojnie rośnie największy platan klonolistny (Platanus acerifolia) w Polsce. Rekordowy okaz osiągnął obwód pnia 1078 cm, wysokość 33 m, a jego wiek szacuje się na ponad 300 lat. Z tablicy informacyjnej umieszczonej obok drzewa dowiadujemy się, że w części odziomkowej pień przypomina „olbrzymią stopę mamuta”. Natomiast na wysokości 1,6 metra rozdziela się na trzy olbrzymie konary. Platan „Olbrzym” podlega ścisłej ochronie jako pomnik przyrody. Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym. Filip Nowek Z wykształcenia dziennikarz, chociaż na co dzień zajmuje się komunikacją marketingową. Pasjonat podróżowania. Autor przewodników po europejskich krajach i ciekawostek o największych miastach świata. Prywatnie miłośnik tenisa i wypadów do kina.
Był Gacek, jest Zenek. Kolejny futrzak skradł serca polskich turystów
Kot Zenek to kolejny – zaraz po Gacku – futrzak z Pomorza Zachodniego, który bardzo szybko podbił serca mieszkańców i turystów. Czy czworonóg z Wolina dorówna sławą szczecińskiemu pupilowi i zdobędzie ogólnopolski rozgłos?
W tym artykule: Kot Zenek z wieży widokowej w Wolinie Wieża widokowa w Wolinie Kota Gacka nie trzeba nikomu przestawiać. Czworonóg ze Szczecina z dnia na dzień stał się nie tylko największą atrakcją miasta ze średnią ocen 5,0 w Google Maps, ale i nieoficjalnym ambasadorem stolicy Pomorza Zachodniego. O jego fenomenie pisały zarówno media krajowe, jak i zagraniczne – z „New York Post”, „The Guardian” i „The Bild” na czele. Niestety, historia Gacka pokazała, że sława ma także swoją ciemną stronę. Zainteresowanie futrzakiem było tak ogromne, że ulubieniec szczecinian musiał zniknąć z ulicy Kaszubskiej i trafić pod opiekę weterynarzy. Zbyt częste dokarmianie kota skończyło się dla niego nadwagą oraz problemami z uzębieniem i stawami. Na szczęście szybka interwencja Szczecińskiego Towarzystwa Opieki nad Zwierzętam przyniosła pozytywny skutek. Koci celebryta stracił zbędne kilogramy, a jego stan zdrowia znacznie się poprawił. – A no witam, drodzy rodacy. Poznajecie mnie jeszcze? Bo do matki mojej Gackowej przyszła ostatnio znajoma, patrzy na mnie i mówi, że ja to nie ja. Nie jestem już Gacek. Od dzisiaj mówcie mi George... George Clooney w wersji kociej, tak to nowy ja! Jestem fit i dobrze mi z tym. Biegam po schodach, wskakuję na blaty – czytamy w poście „napisanym” przez Gacka, a udostępnionym przez szczeciński oddział TOZ. <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="778" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2FTOZSzczecin%2Fposts%2Fpfbid02xsPJv7ykBnCsbgoHgzNTJ1fEqkpeX69LuYroRUkzh327wdJhuYk8aj5AkKPQPzvgl&show_text=true&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> Kot Zenek z wieży widokowej w Wolinie Okazuje się, że Gacek ma już swojego następcę. Mowa o kocie Zenku, który na dobre zadomowił się tuż obok nowo otwartej wieży widokowej w Wolinie (północno-zachodnia część woj. zachodniopomorskiego). Futrzak, tak jak i jego bardziej znany kolega ze Szczecina, ma już swoją budkę, a nawet specjalną tabliczkę z napisem: „Ja tu stróżuję. Zenek”. Zacznijmy jednak od początku. Czarno-biały kocur został strażnikiem najnowszej atrakcji miasta nieprzypadkowo. Już w trakcie jej powstawania chętnie zaglądał do ekipy pracującej przy budowie. Czworonóg szybko zaskarbił sobie ogromną sympatię budowlańców, był przez nich dokarmiany i otrzymał imię Zenek. Janusz Kluzowicz, właściciel firmy odpowiedzialnej za budowę wieży, w rozmowie z lokalną prasą podkreślił, że kot był strasznie chudy i ważył zaledwie 7 kilo. Prawdopodobnie został porzucony przez poprzedniego właściciela. Robotnicy na tyle zżyli się z czworonogiem, że po zakończeniu prac budowlanych udali się do burmistrz Wolina, Ewy Grzybowskiej, z prośbą, by Zenek mógł pozostać na wieży. Władze miasta wyraziły zgodę i zapewniły, że dołożą wszelkich starań, aby kocurowi niczego nie brakowało. Czy kot Zenek stanie się magnesem przyciągającym do Wolina odwiedzających z całego kraju, a nawet z zagranicy? Nie mamy co do tego żadnych wątpliwości. Warto jednak pamiętać, że futrzany czworonóg – choć towarzyski, otwarty i niezwykle przyjazny wobec ludzi – jest zwierzęciem, a nie maskotką. Dlatego wspólnie dbajmy o jego komfort, bezpieczeństwo i zdrowie. W Polsce mieszka najpiękniejszy manul na świecie. Nie pierwszy raz jest o nim głośno Manul z poznańskiego zoo ponownie dał o sobie znać. Po głośnej ucieczce sprzed trzech lat, tym razem został okrzyknięty najpiękniejszym przedstawicielem swojego gatunku na świecie. Wieża widokowa w Wolinie Wieża widokowa w Wolinie to zupełnie nowa atrakcja na mapie miasta. Została otwarta dla mieszkańców i przyjezdnych pod koniec marca 2024 r. Konstrukcja jest częścią projektu rewitalizacji tamtejszego Parku Miejskiego. Obiekt ma 32 m wysokości, a platforma widokowa zlokalizowana została na wysokości 26 m (42,6 m n.p.m.). W drodze na szczyt trzeba pokonać trasę wynoszącą 400 m. Z samej góry rozciąga się spektakularny widok na Zalew Szczeciński i piękna panorama Wolina. Do budowy wieży zużyto ok. 250 metrów sześciennych drewna modrzewiowego. Co ważne, wieża jest dostosowana do potrzeb osób z niepełnosprawnościami, dzięki czemu każdy będzie mógł na swój sposób przeżyć tę niezapomnianą wizytę. Wolińską wieżę widokową możemy zwiedzać zupełnie za darmo, przez cały tydzień, w godzinach 9:00 – 19:00. Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.