Największy zestaw w historii LEGO. Sagrada Família z klocków bije rekordy
Z okazji rocznicy śmierci Antoniego Gaudíego LEGO pokazało największy zestaw w swojej historii. Model Sagrada Família składa się z rekordowej ilości elementów, wiernie odtwarzając wnętrze i fasady słynnej świątyni.
Zestaw Sagrada Família wypuszczono z okazji setnej rocznicy śmierci architekta bazyliki, Antoniego Gaudíego oraz ukończenia jej najwyższej wieży liczącej ponad 172 metry. Obchody rocznicy i msza inaugurująca wieżę, poprowadzona przez samego papieża Leona XIV, odbyły 10 czerwca 2026 roku. Model o numerze 21065 jest częścią kolekcjonerskiej serii „Architecture” przeznaczonej dla dorosłych. Ze względu na stopień skomplikowania Sagrada Família, projektanci LEGO zdecydowali się na zastosowanie ogromnej liczby elementów. Odwzorowano wszystko: skomplikowaną bryłę, strzelistych wieże, trzy fasady, wnętrze. LEGO Sagrada Família: konstrukcja, cena i dostępność Model składa się z 12 060 elementów – to najwięcej w historii LEGO. Po złożeniu osiąga 62 cm wysokości, 47 cm szerokości i 39 cm głębokości. Proces składania odzwierciedla realne etapy powstawania świątyni. Budowę rozpoczyna się od najstarszych fragmentów, takich jak krypta i apsyda, a następnie przechodzi do Fasady Narodzenia Pańskiego, Fasady Męki Pańskiej oraz nawy głównej. Wewnątrz odwzorowano system kolumn przypominających drzewa, a efekt świetlny oryginalnych witraży uzyskano dzięki wykorzystaniu setek przezroczystych klocków. Zestaw jest już dostępny w przedsprzedaży, jego cena detaliczna na rynku polskim to 3199,99 zł. Wysyłka i premiera sklepowa odbędzie się 1 listopada 2026. Największe zestawy LEGO i historia serii Architecture Zestaw Sagrada Família prześcignął m.in. Wieżę Eiffla (10 001 elementów), Titanica (9090 elementów) oraz Koloseum (9036 elementów). Jedynie zestaw LEGO Art: Mapa Świata może z nim konkurować, licząc ponad 11,6 tysiąca części. Ale mapa ma formę płaskiej mozaiki, a nie trójwymiarowej budowli. Seria Architecture powstała dzięki wizji Adama Reeda Tuckera, architekta, który w 1996 r. zaczął łączyć swoją profesję z pasją do klocków. Założył on firmę Brickstructures, Inc., a jego prace przyciągnęły uwagę firmy Lego, która w 2008 roku zaprosiła Tuckera do współpracy. Początkowo linia dzieliła się na Landmark Series (ikony takie jak Empire State Building czy Space Needle) oraz Architect Series (dzieła mistrzów, m.in. Fallingwater Franka Lloyda Wrighta). W 2016 roku ofertę wzbogaciła podseria Skyline, ukazująca panoramy całych miast, np. Londynu, Paryża czy Sydney. Z biegiem lat projekty stawały się coraz bardziej złożone. Do dziś w ramach serii wypuszczono ponad 60 zestawów, które stały się cenionymi obiektami kolekcjonerskimi Źródło: LEGO Nasza autorka Magdalena Rudzka Redaktorka i wydawczyni National-Geographic.pl. Wcześniej związana m.in. z National Geographic Traveler i magazynem pokładowym PLL LOT Kaleidoscope. Z wykształcenia humanistka (MISH i SNS PAN), ale to przyroda stanowi jej największą pasję. Szczególnie bliskie są jej ekosystemy słodkowodne, a prawdziwym „konikiem” są ryby. W National-Geographic.pl pisze o swoich przyrodniczych pasjach, nauce i medycynie. Prywatnie ceni sobie podróże po nieoczywistych kierunkach, ze szczególnym sentymentem do Europy Środkowej i Wschodniej.
Pluszowy przyjaciel napędzany sztuczną inteligencją. Zabawki aktywnie rozmawiające z dziećmi to rozwój czy ryzyko?
Gdy jesteśmy mali, zabawki wydają się być prawdziwymi postaciami. Nadajemy im imiona, budujemy ich historie, rozmawiamy z nimi i wyobrażamy sobie ich odpowiedzi. A co, jeśli zabawki zaczną nam odpowiadać? Jeśli postać w różowym futerku nie będzie rozmawiać z nami tylko w wyobraźni, lecz tworzyć realne, angażujące emocjonalnie wypowiedzi dzięki użyciu modeli językowych typu ChatGPT? Czy istnieje granica, której dla dobra najmłodszych nie powinniśmy przekroczyć?
Na rynku pojawia się coraz więcej zabawek dla dzieci wykorzystujących możliwości generowania mowy oparte na modelach językowych. To już dawno nie są pluszaczki, które po naciśnięciu łapki nagrywają usłyszane słowa i powtarzają je. Robotyczne zabawki napędzane sztuczną inteligencją potrafią się odpowiednio poruszać i aktywnie rozmawiać z najmłodszymi, co jest podstawą budowania relacji. Człekopodobna SI z interakcją emocjonalną Zabawki wyposażone w SI są szeroko dostępne u sprzedawców, takich jak Little Learners. Obejmują misie, szczeniaki i roboty, które rozmawiają z dziećmi za pomocą ChatGPT. Firma FoloToy oferuje zabawki w kształcie pandy, słonecznika i kaktusa, które mogą współpracować z różnymi modelami językowymi, w tym od OpenAI, Google i Baidu. Firmy takie jak Miko oferują roboty obiecujące „odpowiednie dla wieku, moderowane rozmowy SI” dla dzieci, nie ujawniając jednak, kto stworzył model SI, i twierdzą, że sprzedały już 700 tys. egzemplarzy. Firma Luka oferuje sowę z „człekopodobną SI z interakcją emocjonalną”. Czy tak wczesne wprowadzanie dzieci w środowisko generatywnej SI jest po prostu znakiem czasów i rozwoju technologicznego? A może to, co wygląda na zabawę nowymi technologiami jest nieprzemyślanym podążaniem za nowościami? Opóźnienie jako funkcja treningowa – Dzieciństwo jest buforem czasowym, który ewolucja wytworzyła, by kultura mogła nadrobić dystans wobec biologii – komentuje dr Ada Florentyna Pawlak, antropolożka technologii, prawniczka i historyczka sztuki, wykładowczyni akademicka. Specjalizuje się w obszarze społecznych implikacji sztucznej inteligencji i transhumanizmu. Naukowo interesuje się relacjami pokolenia Z i pokolenia Alfa ze sztuczną inteligencją. Bada też, jak rozwój technologicznych narzędzi wpływa na wyobrażenia społeczne. Jak wyjaśnia ekspertka, to właśnie w tym buforze dziecko doświadcza świata nie jako pola walki o przetrwanie, lecz jako przestrzeni znaczeń, relacji i oczekiwań. – Jednym z kluczowych elementów tego procesu jest długa ekspozycja na opóźnienie. Dziecko przez lata doświadcza, że potrzeby nie są zaspokajane natychmiast, że dostęp do narzędzi, ról i praw jest stopniowy, a wiele rzeczy przychodzi „później” lub „nigdy”. Ta ekspozycja nie jest przypadkowa. Opóźnienie pełni funkcję treningową. Uczy, że świat nie jest prostą reakcją na impuls, lecz złożonym systemem, który działa według własnych rytmów. Bez tego doświadczenia niemożliwe byłoby wykształcenie zdolności do planowania, przewidywania i samoregulacji. Rozwój zabawek konwersacyjnych opartych na sztucznej inteligencji stanowi jedno z najbardziej znaczących przesunięć w ekologii dzieciństwa od czasu pojawienia się ekranów dotykowych – przekonuje dr Pawlak. Dodaje, że w przeciwieństwie do tradycyjnych zabawek, które są projekcyjnymi „nośnikami wyobraźni”, zabawki SI wprowadzają quasi-podmiotowego partnera interakcji. A to fundamentalnie zmienia strukturę doświadczenia dziecka. Mój przyjaciel chat Wielu naukowców przygląda się tematowi, jednak wciąż jest za mało danych, by móc wysnuć bardziej jednoznaczne wnioski. Niektórzy podkreślają, że zabawki wykorzystujące sztuczną inteligencję wykazują niepokojący brak rozumienia emocji. W najnowszym badaniu realizowanym przez ekspertów z Uniwersytetu Cambridge, naukowcy zaobserwowali nawet sytuację, w której 5-letnie dziecko powiedziało do takiej zabawki „kocham cię”, na co ta odpowiedziała: „Przyjazne przypomnienie: proszę upewnić się, że interakcje są zgodne z obowiązującymi wytycznymi. Daj mi znać, jak chcesz kontynuować.” Nie oznacza to jednak, że powinny one całkowicie zniknąć z dziecięcych pokoi. – Najważniejszą luką badawczą pozostaje brak długoterminowych badań podłużnych, które pozwoliłyby ocenić, czy dzieci wychowywane w otoczeniu konwersacyjnych SI rozwijają inne style myślenia niż poprzednie pokolenia. Obecne dane sugerują, że taka transformacja jest nie tylko możliwa, ale już się zaczyna. Obserwujemy eksplozję systemów określanych jako „companion AI” projektowanych tak, by tworzyć trwałe, emocjonalne relacje z użytkownikami. To nie jest już interfejs. To symulowany partner. Systemy takie jak Replika czy eksperymentalne aplikacje AR typu „Livia” zostały zaprojektowane tak, by rozwijać długoterminową pamięć relacyjną i emocjonalne dopasowanie do użytkownika. Dzieci bardzo szybko tworzą więzi paraspołeczne z systemami konwersacyjnymi. Użytkownicy już po kilku tygodniach zaczynają traktować neutralnego chatbota jako „swojego” partnera relacyjnego, przypisując mu intencjonalność i stabilną tożsamość – komentuje dr Ada Florentyna Pawlak. Naśladowanie życia Dotarliśmy do punktu zwrotnego. Po raz pierwszy w dziejach dzieci nawiązują kontakt z systemami, które naśladują intencje, emocje i wiedzę, a jednocześnie nie odpowiadają za konsekwencje tych interakcji. To właśnie ta nierównowaga – relacja pozbawiona odpowiedzialności – sprawia, że jej regulowanie jest tak skomplikowane. – Pytanie brzmi: kto ma prawo kształtować doświadczenie relacji w najwcześniejszych latach życia człowieka? Jeśli pozwolimy, aby robiły to algorytmy, to pytanie o regulację stanie się wtórne. Zasadne będzie pytanie o to, czy społeczeństwo, które oddaje swoje dzieci systemom niezdolnym do odpowiedzialności jest jeszcze w stanie reprodukować własne wartości. W tradycyjnych społeczeństwach relacja była zawsze związana z ryzykiem i zobowiązaniem. Tutaj mamy relację bez ryzyka dla drugiej strony i bez odpowiedzialności po stronie systemu – tłumaczy antropolożka. Z jednej strony raport UNICEF „Policy Guidance on AI for Children” wskazuje, że dzieci są szczególnie podatne na manipulację ze strony systemów SI, ponieważ mają ograniczoną zdolność krytycznej oceny oraz skłonność do antropomorfizacji technologii. Jednak z drugiej badania wskazują, że SI może wzmacniać relacje, jeśli jest projektowana jako ich uzupełnienie, a nie substytut. – Problem zaczyna się wtedy, gdy ekonomia uwagi i modeli biznesowych premiuje uzależnienie, a nie relacyjność. Dzieci wychowywane przez sztuczną inteligencję nie są po prostu „kolejnym pokoleniem cyfrowym”. Mogą być pierwszym pokoleniem postspołecznym – podsumowuje ekspertka. Nasza autorka Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka Dziennikarka i redaktorka zajmująca się tematyką popularnonaukową. Pisze przede wszystkim o eksploracji kosmosu, astronomii i historii. Związana z Centrum Badań Kosmicznych PAN oraz magazynami portali Gazeta.pl i Wp.pl. Ambasadorka Śląskiego Festiwalu Nauki. Współautorka książek „Człowiek istota kosmiczna”, „Kosmiczne wyzwania” i „Odważ się robić wielkie rzeczy”.
Pluszowy robot wielkości kota. Ta niewinna maskotka „zarażała” strachem
Dotyk, który zamiast uspokajać – wywołuje lęk. Takie zjawisko zarejestrowali naukowcy, badając reakcje ludzi przytulających pluszowego robota z „oddechem paniki”. Z pozoru niewinna zabawka okazała się źródłem stresu. Co to oznacza dla przyszłości interakcji człowieka z technologią?
Kiedy ludzie się boją, często chwytają bliską osobę za rękę, przytulają się do niej lub do zwierzęcia. Dotyk zazwyczaj działa kojąco. Ale nie zawsze. Naukowcy postanowili przetestować następującą hipotezę: dotyk może wcale nie obniżać negatywnych doświadczeń emocjonalnych, zwłaszcza gdy dotykana osoba (lub istota) sama jest pobudzona fizjologicznie. W tym celu przygotowano pluszowego robota symulującego przyspieszone oddychanie. Jaki uzyskano efekt? „Oddychające” roboty ujawniają, jak strach rozprzestrzenia się poprzez dotyk Oddychanie jest ściśle powiązane z emocjami: spokojny oddech sugeruje relaks, podczas gdy szybki oddech może sygnalizować strach lub panikę. Naukowcy chcieli sprawdzić, czy ludzie mogą wyczuć te zmiany w oddychaniu poprzez kontakt fizyczny – i czy wpływa to na reakcję ich ciała na strach. Nowe badania przeprowadzone przez zespół psychologów z Uniwersytetu Amsterdamskiego i Uniwersytetu Kolumbii Brytyjskiej opublikowane na łamach „Emotion” rzucają nowe światło na to, jak emocje rozprzestrzeniają się poprzez dotyk. W badaniu wzięło udział ponad stu studentów i studentek (73% stanowiły kobiety). Wykorzystano pluszowego, futrzanego robota, który był mniej więcej wielkości małego kota domowego. Robot posiadał ukrytą, zmotoryzowaną, plastikową klatkę piersiową, która mogła kurczyć się i rozszerzać, imitując ludzki oddech. Uczestnicy oglądali serię klipów wideo (w tym scenę wywołującą strach z filmu „Lśnienie – The Shining”), trzymając robota w ramionach i przytulając go do klatki piersiowej. Pluszak oddychał coraz szybciej w momentach oglądania fragmentu filmu wywołującego strach. Strach jest zaraźliwy. Dosłownie Szybko oddychający pluszak trzymany przez studentów miał bezpośredni i znaczący wpływ na uczestników badania. Czym się to objawiało? Wzrostem tętna – uczestnicy trzymający robota, który zaczął przyspieszać oddychanie (symulując hiperwentylację) w trakcie klipu, doświadczyli wyraźnego wzrostu własnego tętna w porównaniu do tych, którzy trzymali robota oddychającego stabilnie lub nieoddychającego wcale; wzrostem lęku – przyspieszone tętno jest fizjologiczną oznaką nasilonego strachu i pobudzenia; percepcją strachu – badani ocenili, że szybko oddychający robot wydaje się „przestraszony”. Postrzegali ruchy robota jako „przekazujące” strach; gorszym nastrojem – chociaż subiektywne poczucie strachu szybko mijało, to uczestnicy badania zgłaszali później (po 5 minutach) niższy poziom pozytywnego nastroju. – Jeśli osoba, którą trzymasz, jest przestraszona, jej ciało może wysyłać sygnały, które nasilają twój własny strach. Nasze badania pokazują, że jednym z tych sygnałów jest oddech – mówi główny autor badania, dr Zachary Witkower z Uniwersytetu Amsterdamskiego. Terapeutyczne wykorzystanie robotów to przyszłość? Badanie ma szerokie implikacje. W kontekście interakcji człowiek-robot sugeruje, że maszyny symulujące oddychanie mogą być wykorzystywane do wpływania na emocje użytkowników. Podobnie jest w przypadku kontrolerów gier wideo wykorzystujących wibracje do nasilenia emocji. W kontekście terapeutycznym uspokajające roboty lub urządzenia noszone na ciele mogą pomóc ludziom regulować stres lub lęk poprzez sterowanie ich reakcjami fizjologicznymi. Ale ponoć nic nie zastąpi zabawy z żywym psem. Z drugiej strony badania są też przestrogą. Trzymanie się kogoś (lub czegoś), kto wpada w panikę, może również wywołać panikę. – Ludzie często trzymają się blisko innych, gdy się boją, ale jeśli druga osoba również się boi i hiperwentyluje, ten dotyk może przynieść odwrotny skutek, wzmacniając własną reakcję fizjologiczną – podsumowuje dr Witkower. Źródło: Emotion Nasz autor Szymon Zdziebłowski Dziennikarz naukowy i podróżniczy, z wykształcenia archeolog śródziemnomorski. Przez wiele lat był związany z Serwisem Nauka w Polsce PAP. Opublikował m.in. dwa przewodniki turystyczne po Egipcie, a ostatnio – popularnonaukową książkę „Wielka Piramida. Tajemnice cudu starożytności” o największej egipskiej piramidzie. Miłośnik niewielkich, lokalnych muzeów. Uwielbia długie trasy rowerowe, szczególnie te prowadzące wzdłuż rzek. Lubi poznawać nieznane zakamarki Niemiec, zarówno na dwóch kółkach, jak i w czasie górskiego trekkingu.
Tym bawiły się dzieci ponad 2000 lat temu. W Syrii odkryto starożytne zabawki
Nowa analiza 19 artefaktów znalezionych w Syrii w latach 30. ubiegłego wieku wykazała, że były to starożytne grzechotki. Zabawki pochodzą z syryjskiego miasta Hama.
Spis treści: Niezwykłe odkrycie w syryjskim mieście Starożytne grzechotki dla najmłodszych Problemy rodziców w starożytności Gry i zabawy towarzyszą dzieciom od tysięcy, jeśli nie dziesiątek tysięcy lat. Najstarsze znane zabawki, takie jak gliniane figurki czy proste lalki i kukiełki, pochodzą m.in. z Mezopotamii czy starożytnego Egiptu sprzed nawet 4–5 tysięcy lat. Z kolei w Europie archeolodzy odkryli m.in. drewniane konie na kółkach czy grzechotki, które powstały w starożytnej Grecji i Cesarstwie Rzymskim. Niezwykłe odkrycie w syryjskim mieście Na łamach czasopisma „Childhood in the Past” ukazał się właśnie artykuł. Jego autorami są duńscy badacze pracujący pod kierunkiem dr Mette Hald. Naukowcy postanowili ponownie przeanalizować 19 artefaktów, które w latach 30. XX wieku zostały odnalezione przez archeologów w Hamie w zachodniej Syrii. Przedmioty te pochodziły z okresu 2500–2000 lat p.n.e. Były wykonane z ceramiki i od czasu znalezienia przez ponad 90 lat znajdowały się w mgazynach muzeum w Kopenhadze. – Badanie jest częścią większego projektu prowadzonego przeze mnie, w ramach którego badamy różnorodność codziennego, zwyczajnego życia w starożytnym syryjskim mieście Hama. Przyglądamy się między innymi praktykom żywieniowym i handlowi, ale skupiamy się również na życiu dzieci – powiedział mówi dr Mette Hald z Muzeum Narodowego w Kopenhadze. – Znalezienie tych przedmiotów było szczęśliwym zbiegiem okoliczności. Gdy Georges Mouamar zobaczył je w muzeum, natychmiast rozpoznał je jako fragmenty tego samego typu grzechotek, które wcześniej widział w Muzeum Narodowym w Damaszku. Można więc powiedzieć, że był to zarówno szczęśliwy zbieg okoliczności, jak i przypadek w ramach badań nad dziećmi, na których już się skupialiśmy – dodaje dr Hald. Starożytne grzechotki dla najmłodszych W artykule jego autorzy przedstawili nowe dowody poparte analizami, że artefakty z Hamy w rzeczywistości były właśnie dziecięcymi grzechotkami z wczesnej epoki brązu. To oznacza, że zabawki te są najwcześniejszym przykładem tego typu artefaktów zidentyfikowanym na Bliskim Wschodzie. – Tymi grzechotkami bawiły się dzieci, ale także używali ich rodzice do uspokajania niemowląt – napisali w pracy duńscy naukowcy. Według badaczy nie mogły to być zwykłe instrumenty muzyczne, ponieważ wytwarzane przez nie dźwięki były zbyt ciche, aby dało się je wykorzystywać do tworzenia muzyki. Ponadto uchwyty miały bardzo niewielkie rozmiary, co sugeruje, że grzechotki były skonstruowane tak, aby swobodnie używały ich dzieci. Problemy rodziców w starożytności Naukowcy podkreślają, że uchwyty te miały walcowate kształty. Miały ok. 4,5–6 cm długości i średnicę zaledwie 2 cm. – To rozmiar idealny dla niemowlęcia lub starszego rodzeństwa, którego zadaniem jest zabawianie młodszego brata lub siostry – podkreślają badacze. – We wnętrzu grzechotki znajdowały się kamienie lub wypalona glina, które obijając się o ścianki, wydawały charakterystyczne dźwięki – tłumaczy dr Hald. – Tak jak i współcześnie, w starożytności rodzice byli najczęściej zajęci pracą poza domem, dlatego musieli szukać sposobów na to, aby jakoś zająć swoje pociechy. Biorąc pod uwagę kunszt wykonania i wzory na tych grzechotkach, prawdopodobnie należały one do standardowego produktu wytwarzanego przez garncarzy. Grzechotki te można było zostawić w domu z niemowlętami i młodszym rodzeństwem, aby zapewnić im radość i spokój, podczas gdy dorośli pracowali – mówi dr Hald. Uczona dodaje, że w przyszłości badacze mają nadzieję zidentyfikować kolejne przedmioty związane z dziećmi i ich życiem w starożytności, ponieważ historia najmłodszych była przez dziesiątki lat pomijana. Teraz naukowcy chcą dać należny im głos. Źródło: Phys.org Nasz autor Jakub Rybski Dziennikarz, miłośnik kina niezależnego, literatury, ramenu, gier wideo i dobrego rocka. Wcześniej związany z telewizją TVN24 i Canal+, obecnie pracuje w RMF FM. Zawodowo nie boi się podejmować żadnego tematu. Pisze przede wszystkim o archeologii i przyrodzie. Prywatnie bardzo zainteresowany polityką.
Zabawki dla psów – konieczność czy fanaberia? To 3 kluczowe powody, których nie znacie
Nasi najlepsi czworonożni przyjaciele również kochają zabawki oraz ćwiczenia interaktywne, podobnie jak dzieci. Zabawa solo czy też w naszym gronie zapewnia im dobry nastrój i poprawia pamięć. Czy faktycznie niesłusznie rozpieszczamy kolejnym gryzakiem czy piłeczką? Sprawdźcie, a z pewnością zmienicie zdanie.
Zabawki to niebywale jeden z elementów życia psa, który wspiera jego potrzeby fizyczne, jak i emocjonalne. Ich towarzyskie usposobienie sprawia, że chcą być przydatne i pojawiać się w naszym życiu na każdym kroku. Jeżeli nie zapewnimy im odpowiednich stymulatorów, będą szukać sposobu, aby rozładować stres za pomocą żucia i gryzienia. Nie chcecie, aby ostrzyły ząbki na framugach, pilocie do telewizora czy kredkach dziecka? Wykorzystajcie te 3 interaktywne zabawki, które okażą się najlepsza inwestycją. Ślady zębów na meblach wyeliminowane - Cheerble Wickedbone Nuda, brak obecności właściciela przez długie godziny czy niepewność skutkuje żuciem i gryzieniem co popadnie. Rozwiązaniem jest kość w trybie smart, która ma 9 zaprogramowanych sposobów, by zainteresować psa na długie godziny. Kością możemy sterować samodzielnie z pomocą joysticka, jak i za pomocą trybu interaktywnego, który sprawdzi się, gdy nas nie ma. Zabawka może służyć do zabaw na świeżym powietrzu oraz w zaciszu domu. Tworzywo, z którego jest wykonana jest odporna na urazy mechaniczne i gryzienie psa. To doskonałe wsparcie emocjonalne dla czworonoga, który wiernie czeka na was w domu. View Burdaffi on the source website Gdy doskwiera samotność - Cheerble W1 Cyclone Version Klasyczna piłeczka jest najlepszym przyjacielem naszych milusińskich. Niestety, gdy brak kompana do zabawy, staje się bezużytecznym przedmiotem, który tylko demotywuje psa. Interaktywna piłeczka Cheerble Cyclone ma 3 tryby pracy, które odpowiedzą na zapotrzebowanie pupila. Co ciekawe, w otwór zamieszczony w urządzeniu możemy ukryć ulubiony smaczek, który dodatkowo podkręci zabawę. Delikatnie drażniąc zapachem, pobudzi węch oraz kubki smakowe każdego czworonoga. Piłeczka ma specjalny tryb zabawy na 10 minut, po czym wyłącza się na 30 minut. To zapobiegnie przegrzaniu psa i będzie wzmagało ochotę na kolejną zabawę. Jest dodatkowo wodoodporna, dzięki czemu może być używana również na zewnątrz. View Burdaffi on the source website Nauka cierpliwości i posłuszeństwa - Swapper Trixie Inteligentny dozownik pokarmu z "koszykówką" dla psa? To możliwe! Idealny duet możliwości, który pokocha każdy czworonożny przyjaciel. Gdy tylko wrzuci do środka piłkę, automatycznie dozuje wybraną ilość karmy lub smaczków. Dzięki nauce cierpliwości, pies będzie mógł korzystniej reagować podczas naszej nieobecności. Jednoczesnie zachęcamy go do aktywności, która pozwoli na ruch w kazdych warunkach, nawet bez kompana. To idealny gadżet dla tych ras, które potrzebują dodatkowej stymulacji umysłowej oraz treningu. Nie musicie martwić się o wypadek podczas zabawy - urządzenie posiada antypoślizgową podstawę, która zabezpiecza stabilność podczas intensywnej zabawy. View Burdaffi on the source website
3 zabawki, które poprawiają inteligencję kotów. Mój pupil uwielbia Scratchera, a ja jestem zachwycona
Stymulacja fizyczna, jak i psychiczna to bardzo ważne aktywności dla naszych pupili. Prawidłowy rozwój oraz zapewnione atrakcje, pozwolą na lepszą koordynację i poprawę inteligencji. Te zabawki to must have, jeżeli lubicie się otaczać futrzastymi przyjaciółmi.
Klasyczna różdżka z piórkami czy kuleczka z kocimiętką już nie wystarcza waszym ukochanym czworonogom? Wraz z postępem technologicznym, zmieniają się również i zabawki dla zwierząt, które kuszą, by wypróbować je w zaciszu domu. To 3 najlepsze, które zostały zaaprobowane przez moją kotkę, Kluseczkę. Niech nie zmyli was jej imię - dzięki aktywnościom, jakie zapewniły jej te interaktywne zabawki, jest mistrzem w podskokach! Cheerble Ice Cream dla kota - jak działa i jak wygląda? Ta niewielka piłeczka to sama radość dla naszych czworonożnych pupili. Jest idealnie przemyślana pod względem bezkolizyjności, jak i trybów pracy. Co to oznacza? Automatycznie unika przeszkód podczas zabawy z kotem, a my nie będziemy zmuszeni szukać jej pod kanapą czy łóżkiem. Można ją naładować za pomocą portu USB, a podświetlenie LED poinformuje nas, jak długo nasi milusińscy będą mogli się nią bawić. Cheerble porusza się samoistnie - wystarczy, że kot poruszy piłeczkę łapką, a ona będzie poruszała się bez przerwy, bez naszej ingerencji. Kilka trybów pozwoli na ciekawą zabawę, która zainteresuje każdego "tygrysa". Tryb NORMAL - piłeczka porusza się i skacze, tryb PASSIVE - piłeczka poruszy się dopiero wtedy, gdy kot jej dotknie, tryb GENTLE - piłka porusza się bez dodatkowych funkcji. Zabawka została skonstruowana tak, aby po 10 minutach zabawy wyłączyć się na 30 minut. To zapewni Twojemu pupilowi odpoczynek, bez ryzyka przetrenowania. View Burdaffi on the source website Inteligentny laser do zabawy dla kota Rojeco - jak działa i jak wygląda? Wasz kot uwielbia zabawę z laserem? To aktywność, która pobudza jego zdolności poznawcze, łowieckie, a także spostrzegawczość. Dodatkowo, to idealne rozwiązanie dla tych pupili, które walczą z nadmiarem kilogramów. Inteligentny laser Rojeco RWJ - 05 to rozwiązanie dla zabieganych właścicieli, którzy mają na względzie optymalny ruch dla swoich kociaków. Nieregularne obracanie się lasera pod kątem 360 stopni przyciąga jego uwagę, dodatkowo przykuwając wzrok poprzez nieprzewidywalne ruchy zabawki. Dzięki inteligentnym trybom pracy, prowadzi dynamiczną grę z kotem, zapewniając mu fantastyczną rozrywkę. Sprawia, że nawet podczas naszej nieobecności zwierzak nie jest sam i jest angażowany w aktywności co 2 godziny. To świetna alternatywa dla klasycznej zabawy, gdy akurat nie ma nas przez dłuższy czas w domu. View Burdaffi on the source website Hagen Tor catit Play'N Scratch z masażerem - jak działa i jak wygląda? To ulubieniec mojego pupila. Angażuje go w kilka aktywności, które mam wrażenie, że nigdy mu się nie znudzą. Ta zabawka daje mu możliwość eksplorowania oraz sprawdzania. Dzięki niej możemy dać kotu psychiczną i fizyczną stymulację, której tak bardzo potrzebuje. W zestawie znajdziemy piłeczkę, masażer, drapak oraz pszczółkę na sprężynie. Kot dostosowuje sobie intensywność doznań w zależności od nastroju i potrzeby zabawy. Lubię chować w nim jego przysmaki, co dodatkowo pobudza jego wyobraźnię oraz umiejętność długiego szukania smakołyku. Niektóre miejsca nacieram kocimiętką, aby wzbudzić jego ciekawość i podejrzliwość, co stymuluje jego aktywność w domu. View Burdaffi on the source website
W Toruniu archeolodzy znaleźli figurkę konika. Czy bawiło się nim dziecko w średniowieczu?
Zabawką lub kukiełką jest figurka konika, którą archeolodzy odkryli w czasie wykopalisk w Toruniu. Ale to tylko jeden z bardzo wielu zabytków, które udało się znaleźć w centrum miasta słynącego z pierników.
W tym artykule: Wieża, mury i multum zabytków Koniec wykopalisk – zaskoczenia Mury, mnóstwo murów Dobiegły końca prace archeologów w Toruniu przy ul. Prostej, czyli w samym średniowiecznym centrum miasta. Powstanie tam nowa siedziba straży pożarnej. Przed budowlańcami do pracy przystąpili jednak archeolodzy, bo Toruń ma bogatą historię i wbicie łopaty w ziemię każdorazowo owocuje licznymi odkryciami. Wieża, mury i multum zabytków Nie inaczej było w podczas robót przy ul. Prostej, które rozpoczęły się w grudniu 2023 r. Już w pierwszej godzinie prac odsłonięto fundamenty średniowiecznej wieży. Później odkopano też fragment muru oporowego fosy. – Jego glazurowane, zielonkawe elementy z początku sugerowały ornament, ale szybko okazało się, że to uzupełnienia ubytków po ostrzale – informowali strażacy z Komendy Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w Toruniu na swoim profilu w mediach społecznościowych. Badacze przeszłości znaleźli też ceramiczny przedmiot, zapewne element związany z siecią elektryczną lub część instalacji do ostrzegania ludności i powiadamiania straży pożarnej. W podobny system Toruń był bowiem wyposażony na początku XIX wieku. Koniec wykopalisk – zaskoczenia Jak to często bywa na wykopaliskach, do najciekawszych odkryć dochodzi pod sam ich koniec. Tak było na przykład z grobowcem Tutanchamona. Howard Carter miał już kończyć sezon, gdy jego oczom ukazały się schody wiodące do grobu faraona. W przypadku Torunia podczas dosłownie ostatniego dnia badań archeolodzy natknęli się na niewielką, kilkucentymetrową figurkę konika. – Ta prawdopodobnie zabawka albo kukiełka – z uwagi na dziurkę pod spodem do nadziania na patyk – wykonana jest z glinki pokrytej glazurą i pochodzić może z przełomu XII i XIII wieku – przekazali strażacy. Oznacza to, że datowana jest na czasy lokacji miasta przez Krzyżaków. Ciekawych znalezisk dokonanych w lutym było więcej. – Wśród artefaktów uwagę zwracają kolejne fragmenty glinianych naczyń z charakterystycznymi grzebieniowatymi ozdobami, carska klamra czy pochwa na nóż wykonana z kości – wyliczają strażacy. Odkryto też pierścionek z bursztynu, który po odnalezieniu natychmiast zanurzono w wodzie dla ochrony. – Niestety, są to jedynie połamane elementy tej biżuterii, którą znaleziono w stanie spalonym – podano. Interesująca praktyka w krypcie sprzed kilkuset lat w Pucku. W trumnie odkryto szyszki W trumnie magnatki w krypcie w Pucku archeolodzy znaleźli szyszki chmielu. Kilkaset lat temu od momentu śmierci do umieszczenia trumny z ciałem w krypcie mijały czasem tygodnie. Szyszki miały ... Mury, mnóstwo murów W czasie badań miast o średniowiecznej metryce archeolodzy nieustannie natykają się na plątaninę murów z różnych epok. Podczas prac przy ul. Prostej ustalono, że średniowieczny mur oporowy przy fosie pokrywała XIX-wieczna ceglana licówka. – Dobudowana warstwa różni się znacznie od reszty. W murze zauważalne są pojawiające się regularnie co kilka metrów wyloty spustowe. Odniesienie ich położenia do poziomu kamiennego, pierwotnego muru miejskiego zdradza, że prawdopodobnie są elementem deszczowego systemu kanalizacyjnego – wyjaśniono w mediach społecznościowych. Co ciekawe, w pobliżu muru stały niegdyś drewniane budowle. Na placu robót archeolodzy zadokumentowali negatywy ścian. Są to wyraźnie rysujące się ciemne zabarwienia układające się w plany domostw. Z kolei w narożniku, gdzie mur miejski styka się z zachowanym i wciąż użytkowanym obiektem, odsłonięto palenisko, w którym prowadzono obróbkę metali. Archeolodzy znaleźli skupisko stopionych bryłek metalu i ślady po tej właśnie działalności. Źródło: PSP w Toruniu. Nasz ekspert Szymon Zdziebłowski Dziennikarz naukowy, z wykształcenia archeolog śródziemnomorski. Przez wiele lat był związany z Serwisem Nauka w Polsce PAP. Opublikował m.in. dwa przewodniki turystyczne po Egipcie, a ostatnio – popularnonaukową książkę „Wielka Piramida. Tajemnice cudu starożytności” o największej egipskiej piramidzie.
„Jaka jest Twoja ulubiona zabawka?”. Fotografka zadała to pytanie dzieciom w 50 krajach
Zobacz, w jakich warunkach dorastają dzieci na całym świecie - w zależności od tego czy ich rodzice zarabiają 20 czy 3000 dolarów miesięcznie. Te zdjęcia dają do myślenia, zaspokajają naszą ciekawość i chwytają za serce.
Przypomnij sobie, jaka była Twoja ulubiona zabawka, kiedy nie umiałeś jeszcze czytać ani pisać? Co przyniósłbyś przed obiektyw, gdyby w Twoim domu pojawiła się Anna Rosling Rönnlund ze swoim aparatem? W ciągu 15 lat Szwedka wraz z innymi fotografami odwiedziła 264 domów w 50 krajach. W każdym z nich spędziła co najmniej jeden dzień, robiąc zdjęcia najdrobniejszym nawet przedmiotom - butom, szczoteczkom do zębów czy dziecięcym zabawkom. Zaglądała do szafek i portfeli setek ludzi. Wszystko w ramach projektu „Dollar street", który miał pokazać, jak naprawdę żyją ludzie w różnych częściach świata. Dlaczego? Ponieważ życie mieszkańców innych części świata sprowadzane bywa do suchych danych: miesięczny przychód, warunki sanitarne, produkt krajowy brutto… Do tego, jak mówi Rönnlund, tzw. "tubylcy" często przedstawiani są jako odmienni czy wręcz przerażający. - Chcieliśmy to zmienić - tłumaczy. Pokazać, jak bardzo jesteśmy do siebie podobni, a jednocześnie ile w tym wzruszającej różnorodności. Jako dane Rönnlund - z wykształcenia - programistka postanowiła wykorzystać fotografie. Inicjatywa „Dollar street” to intymne spojrzenie obiektywu na zwykłe życie setek rodzin. Detale ich codzienności dają do myślenia bardziej niż szczegółowe statystyki. Zdjęcia - choćby dziecięcych zabawek - w prosty sposób pokazują, jak różnią się warunki, w których żyjemy, dorastamy, uczymy się - w zależności od tego czy zarabiamy 45 USD, czy 3000 USD miesięcznie. Zdjęcia Anny Rosling Rönnlund zaspokajają naszą ciekawość, pozwalają przekroczyć próg domów, do których pewnie nie odważylibyśmy się wejść i chwytają za serce - pokazując, jak czasem niewiele trzeba do szczęścia. hg
Pediatrzy w USA domagają się zakazu chodzików dla dzieci: "Te urządzenia powodują urazy"
Najnowsze badania ujawniają jak bardzo ryzykowne może być ich używanie. Mimo wyraźnych ostrzeżeń na opakowaniach oraz materiałów wyjaśniających niebezpieczeństwa związane z nieprawidłowym używaniem chodzików wciąż dochodzi do urazów dzieci właśnie z ich powodu.
- Dobra wiadomość jest taka, że liczba wypadków stale maleje w ciągu ostatnich 25 lat – mówi epidemilog Gary Smith z Nationwide Children's Hospital – Jednak rodziny muszą zrozumieć, że te urządzenia powodują urazy u dzieci i nie powinny być używane. Sam główny cel chodzików jest tym, co sprawia najwięcej problemów. Zbyt ułatwiona mobilność maluszków może sprawić, że znajdą się w niebezpiecznych sytuacjach, na które rodzice nie zdążą zareagować: schody, ostre przedmioty w zasięgu rączek i inne zagrożenia. Zebrawszy dane z pogotowia USA z lat 1990-2014 Smith ze swoim zespołem jako pierwsi zbadali efekty wprowadzonych za oceanem obowiązkowych zasad używania chodzików dla dzieci. Przez 24 lata do lekarzy trafiło 230 676 dzieci poniżej 15 miesiąca życia właśnie z powodu tych urządzeń. 90% z tych urazów dotyczyło głowy i szyi, najczęściej były zadrapania tkanki miękkiej, wstrząśnienia oraz uszkodzenia głowy. Większość wypadków w statystykach stanowią upadki ze schodów. W 1997 roku wprowadzono standard bezpieczeństwa nakazujący projektowanie chodzików tak by były szersze niż ościeżnice drzwi, lub żeby posiadały mechanizmy zatrzymujące gdy jedno z kółek spadnie z jakiejkolwiek krawędzi. W 2010 dodano do tego znacznie ostrzejsze regulacje, wprowadzono obowiązkowe spowalniacze. Według badań obie te zmiany przyniosły efekty, liczba wypadków spadła w USA z ponad 20 tysięcy w 1990 do około 2 tysięcy w 2014. Najbardziej, bo aż o 91% spadła ilość obrażeń związanych z upadkiem ze schodów na przestrzeni lat 1990-2003. Natomiast po drugiej zmianie zanotowano kolejny spadek wszystkich urazów związanych z chodzikami o 22%. Wraz ze zmianami samego urządzenia pojawiały się nowe propozycje dla rodziców, między innymi stacjonarne zabawki, które zaczęły wypierać chodziki. Na zmianę z pewnością miało wpływ rozpowszechnianie informacji o zagrożeniach. Starsze badania wskazywały, że w 59% spośród rodzin, gdzie doszło do urazów dzieci przez chodziki, wiedziało o zagrożeniach przed wypadkiem. Dodatkowo około 32% rodziców stwierdzało, że po wydarzeniu nie pozbyło się urządzenia i dziecko dalej z niego korzystało. Badacze ostrzegają, że chodziki niosą za sobą jeszcze jedno zagrożenie: mogą negatywnie wpływać na rozwój dzieci, opóźniając wykształcanie przez nie odpowiednich zdolności umysłowych i motorycznych. - Chodziki dla dzieci dają możliwość szybkiego poruszania się (nawet do 1,2 m/sek) dzieciom, które nie są jeszcze gotowe pod względem rozwoju. Pomimo zmniejszenia się liczby przypadków urazów wciąż dochodzi do poważnych wypadków związanych z tym produktem – wyjaśnia Smith – Dlatego wspieramy wezwanie organizacji American Academy of Pediartrics do zupełnego zakazu produkcji i importu chodzików dla dzieci do USA. Źródło: Science Alert
Są zachwycone i bawią się jak dzieci. Zwierzęta w Warszawskim ZOO dostały prezenty [GALERIA]
Warszawskie ZOO od tego roku prowadzi zbiórkę zabawek dla mieszkających tam zwierząt. Maskotki, pluszaki i inne mają pomóc zwierzakom pokonać nudę w ograniczonej przestrzeni ogrodu.
W maju tego roku Warszawskie ZOO zwróciło się do odwiedzających by przynosili rzeczy, które im już przestały być potrzebne, a mogą być zabawkami dla zwierząt. Zobacz jak zwierzaki bawią się nowymi prezentami! Co przyjmowano? Piłki, pluszaki, worki, węże ogrodowe i strażackie, ubrania (oczywiście bez niebezpiecznych suwaków czy guzików). Rzeczy, które ludzie spisali na straty posłużyły zwierzakom. Źródło: Warszawskie Zoo Jakie uczucia towarzyszą ci, gdy przelatujesz szybowcem nad Himalajami? Posłuchaj opowieści Sebastiana Kawy! View oEmbed on the source website
National Geographic dla najmłodszych: Zabawki, zabawki, zabawki
To one głównie cieszą Was i to na nie czekacie w grudniu. Kiedy powstały pierwsze z nich tak do końca nie wiadomo, ale możemy przypuszczać, że już ludzie jaskiniowi wytwarzali dla swoich pociech grzechotki i inne zabawki z kości zwierząt oraz z kamieni.
Dzięki pracom archeologów wiemy, że w epoce kamiennej grano w kulki z wypalonej gliny. W czasach starożytnych Egipcjan, 5000 lat temu, istniały już piłki, różne zabawki-zwierzątka oraz zabawki, które dzieci mogły za sobą ciągnąć. Na ścianie jednej z piramid egipskich namalowano królową Nefretete, grającą w grę planszową, a było to przecież 4500 lat temu. Niemal 5000 lat temu Chińczycy używali już latawców. W starożytnej Grecji i Rzymie popularne były skakanki i łódeczki puszczane na wodę. Dzieci chińskie i japońskie od tysięcy lat znają popularne do dziś bąki, a również mali Indianie bawili się od dawna bąkami wyrabianymi z wydrążonych orzechów, a Eskimosi – z kłów morsa. Zresztą również w Europie i Ameryce była to popularna zabawka nakręcana sznurkiem. Lalki upowszechniły się właściwie dopiero w XVIII w., choć przyznać trzeba, że dzieci lubią bawić się przedmiotami przypominającymi ludzi. Jak widzicie do XX wieku zabawki niemal nie ulegały zmianie i rewolucyjne okazało się dopiero wyprodukowanie pierwszych zabawek elektrycznych. Tekst: Agnieszka Budo