Lista najlepszych miast na imprezę. Dwie europejskie stolice na podium
Gdzie wieczory trwają do rana, a życie nocne wyznacza trendy? Nowy globalny ranking pokazuje, które miasta najbardziej przyciągają miłośników dobrej muzyki i wyjątkowych doświadczeń po zmroku. W zestawieniu znalazły się nie tylko imprezowe klasyki, ale też miejsca, które na nowo definiują pojęcie nocnej rozrywki.
Spis treści: Las Vegas liderem. Nocne życie nie tylko w rytmie kasyn Europejskie stolice w czołówce Ranking 10. najlepszych miast na imprezę w 2025 roku Współczesne życie nocne przybiera wiele form i nie sposób zamknąć go w jednej definicji. Dla części osób idealny wieczór to taniec do białego rana w klubie, dla innych – spokojna kolacja przy muzyce z winyli albo udział w wydarzeniu artystycznym. Te zmieniające się oczekiwania ludzi sprawiły, że tradycyjne kluby taneczne coraz częściej konkurują z miejscami bardziej kameralnymi: koktajl barami, lokalami łączącymi kuchnię z kulturą czy przestrzeniami, które oferują coś więcej niż tylko muzykę. W odpowiedzi na te zmiany redakcja „Time Out” opracowała ranking miast, w których nocne życie ma najwięcej do zaoferowania. Pod uwagę wzięła głosy ponad 18 tysięcy osób z całego świata oraz rekomendacje lokalnych dziennikarzy. Las Vegas liderem. Nocne życie nie tylko w rytmie kasyn Tegorocznym zwycięzcą rankingu zostało Las Vegas, które zdobyło aż 88% pozytywnych ocen wśród lokalnych respondentów. Choć miasto od dekad kojarzy się przede wszystkim z kasynami, imprezami przy basenach i wieczorami kawalerskimi, w ostatnich latach przeszło wyraźną transformację. Jak zauważył dziennikarz Ryan Slattery, coraz większym zainteresowaniem cieszą się tam kameralne koktajl bary i dyskretne lokale, dostępne jedynie dla wtajemniczonych. W tętniącej życiem dzielnicy Arts District – pełnej barów kraftowych, galerii i butików vintage – można odkryć miejsca, które stawiają na klimat i autorskie podejście (m.in. Stray Pirate, Doberman czy Nocturno). Co więcej, miasto zaskakuje też nieoczywistymi lokalami: barem ukrytym w działającym salonie fryzjerskim, speakeasy w piwnicy Muzeum Mafii czy barem, do którego wchodzi się przez drzwi sejfu w The Lock. To właśnie ta różnorodność, łącząca widowiskowość z kameralną atmosferą, sprawiła, że Las Vegas znalazło się na szczycie miast oferujących najbardziej zróżnicowane życie nocne. Europejskie stolice w czołówce Na drugim miejscu rankingu uplasował się Madryt. Stolica Hiszpanii otrzymała aż 83% pozytywnych ocen od lokalnych mieszkańców. Choć tylko 29% respondentów uznało tamtejszą scenę klubową za przystępną cenowo, jakość doświadczeń związanych z nocnym życiem okazała się dla wielu znacznie ważniejsza niż koszty. Jak zauważyła dziennikarka Gorka Elorrieta, jednym z najbardziej pożądanych adresów ostatnich miesięcy jest Devil’s Cut – koktajl bar prowadzony przez japońskiego mistrza miksologii Shingo Gokana. Popularnością cieszy się również Pensión Mimosas – dyskretnie ukryty lokal w centrum miasta, który w krótkim czasie zyskał status miejsca kultowego. Młodych ludzi przyciągają też klasyczne kluby (Fabrik czy Ochoymedio), a dynamicznie rozwijająca się scena LGBTQ+ zyskuje na znaczeniu, dzięki takim miejscom, jak Marta, Cariño! czy Salvaora Brown. Równolegle na znaczeniu zyskują eleganckie lokale (jak Rhudo i Pabblo), wybierane przez tych, którzy wieczór wolą zacząć od kolacji, a później przenieść się do nastrojowej przestrzeni z muzyką i drinkami. Na trzeciej pozycji zestawienia znalazł się Paryż, który – mimo że jedynie 23% mieszkańców określiło ceny jako przystępne – uzyskał aż 80% pozytywnych opinii ogólnych. Zdaniem Antoine’a Besse’a z miejscowej redakcji „Time Out”, nocne życie we francuskiej stolicy przeżywa dziś swój renesans. Alternatywne lokale (jak La Créole, Divino czy Le Bunker) promują brzmienia dancehall, perreo i afrobeat, stopniowo wypierając dominujące dotąd techno. Przestrzenie pokroju Essaim i Mia Mao zmieniają topografię paryskiej sceny klubowej, a północno-wschodnie dzielnice miasta uchodzą dziś za jedno z najgęstszych skupisk klubowych w Europie. Ze względu na to, dla miłośników całonocnych imprez i muzycznej różnorodności Paryż pozostaje jednym z najbardziej niezawodnych kierunków. A jak przedstawiają się pozostałe pozycje na liście? Ranking najlepszych miast na imprezę w 2025 roku: Las Vegas Madryt Paryż Szanghaj Berlin Melbourne Brighton Meksyk Dubaj Bombaj Źródła: Time Out, NSS Magazine Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Naturalny sposób na stres? 15 minut zabawy z psem
Mówiło się o tym od dawna, teraz naukowcy potwierdzają. Zabawa z psem naprawdę odpręża. Wystarczy kwadrans spędzony z czworonogiem, by spadło tętno oraz poziom kortyzolu. I to nie tylko ludziom, ale również psom.
W tym artykule: Co nam daje kontakt z psem? Zestresowany? Pobaw się z psem Zmiany poziomu kortyzolu u ludzi i psów Psy rozumieją ludzi jak żadne inne zwierzęta. Choć wydaje się, że interakcje z czworonogami ograniczają się do wspólnych spacerów i prostych zabaw, opiekunowie wiedzą, że kryje się za nimi znacznie więcej. Psy uważnie nas obserwują, zapamiętują domowy rozkład dnia i nasze zwyczaje. Umieją coś, czego nie potrafią szympansy – spojrzeć w kierunku, który wskazujemy. Dzieje się tak, ponieważ pojmują nasze intencje. W tym przypadku, że chcemy skierować na coś ich uwagę. Wyjątkowość więzi między człowiekiem i psem objawia się też np. patrzeniem sobie nawzajem w oczy. Psy to potrafią i często robią z ochotą, nawet jeśli nie należą do najmądrzejszych ras. Wyrażają w ten sposób swoje przywiązanie. To istotna różnica np. z wilkami, dla których spojrzenie prosto w oczy jest oznaką wrogości. Co nam daje kontakt z psem? Uczucia, jakie psy budzą u ludzi, zwłaszcza swoich opiekunów, często uznaje się za subiektywne. Podobnie jak opowieści o tym, co potrafią psy. Jednak naukowcy mają sposoby na to, by potwierdzić nasze intuicje na temat relacji z psami. Czujemy się dzięki niej szczęśliwsi? To prawda, którą da się udowodnić za pomocą metod naukowych. W 2015 roku Takefumi Kikusui, behawiorysta z Uniwersytetu Azabu w Japonii, wykazał, że kiedy pies patrzy nam w oczy, dzieje się dokładnie to samo co wtedy, gdy matka wpatruje się w oczy niemowlaka. W obu przypadkach u ludzi wydziela się oksytocyna, hormon związany z zaufaniem i budowaniem więzi. Co więcej, zachodzi pozytywne wzmocnienie: poziom oksytocyny podnosi się zarówno u opiekunów i ich psów, jak i matek oraz ich dzieci. Naukowcy uważają, że właśnie ten efekt przyczynił się do udomowienia czworonogów. Zestresowany? Pobaw się z psem Kontakt z psem podnosi nam więc poziom „hormonu miłości”. Jednak wpływa na naszą biochemię także w inny korzystny sposób. Zabawa z czworonogiem może być znakomitym i na dodatek naturalnym środkiem odprężającym. Naukowcy – tym razem z Tajlandii – wykazali, że już kwadrans w towarzystwie psa wystarczy, by u ludzi obniżyło się tętno i poziom kortyzolu. A przy tym wcale nie muszą to być psy wykorzystywane w dogoterapii. Kontakt z każdym czworonogiem działa na nas bowiem równie pozytywnie. Zmiany poziomu kortyzolu u ludzi i psów W badaniu wzięło udział 112 studentów oraz sześć psów. Studenci wpierw wypełnili kwestionariusz określający ich poziom stresu. Później zmierzono im puls i pobrano do badań próbki krwi. Poznali imię psa i jego upodobania, po czym dostali kwadrans na interakcje z czworonogiem. Mogli robić, co chcieli – patrzeć na psa, głaskać go, dawać smakołyki, bawić się z nim. Następnie przeszli kolejną rundę testów, pozwalającą ponownie ocenić ich poziom stresu. Z kwestionariuszy wynikało, że spadł aż o jedną trzecią. Potwierdziło to powtórzone pomiary tętna i kortyzolu. Okazało się, że również psy się odprężyły. Analiza próbek kału wykazała, że jeszcze tydzień po zabawach ze studentami poziom kortyzolu u czworonogów był niższy. Naukowcy podkreślają, że odprężający efekt daje zabawa z każdym psem, nie tylko specjalnie trenowanym do pracy z ludźmi. By terapia antystresowa zadziałała, wystarczy dowolny czworonóg. Autorzy pracy, opublikowanej w czasopiśmie PLOS ONE, uważają, że interakcje z psami mogłyby być włączone do uniwersyteckich programów zarządzania stresem. Źródło: PLOS ONE, phys.org, science.org Nasza autorka Magdalena Salik Dziennikarka naukowa i pisarka, przez wiele lat sekretarz redakcji i zastępczyni redaktora naczelnego magazynu „Focus". Wcześniej redaktorka działu naukowego „Dziennika. Polska, Europa, Świat”. Autorka powieści z gatunku fantastyki naukowej, ostatnio wydała „Płomień” i „Wściek”.
Koty lubią i potrafią aportować. Robią to wyłącznie na własnych warunkach
Koty same decydują, kiedy chcą bawić się w aportowanie. Same decydują również, czym będą się bawić oraz kiedy będzie odbywała się taka zabawa. Taki wniosek płynie z ankiety, w której o swoich pupilach opowiedziało prawie tysiąc opiekunów kotów.
W tym artykule: Zbędny trening aportowania Koty aportują na własnych zasadach Ulubione kocie zabawki Dostosuj się do kota – Przynieś! – wołam i rzucam piłeczkę. Trufla chętnie po nią biegnie. Jednak nie zawsze wpada na to, że chciałabym, by przyniosła mi ją z powrotem. Za każdym razem, gdy to zrobi, nagradzam ją smaczkiem. Aportowanie idzie nam coraz lepiej – czy ćwiczymy na zewnątrz, czy w mieszkaniu. Jednak Trufla jest psem. Lubi się uczyć, lubi dostawać nagrody i czeka, kiedy zabieramy się za trening. Gdyby była kotem, sytuacja wyglądałaby zupełnie inaczej. Jednak nie dlatego, że zabawa w aportowanie znajdowałaby się poza jej zasięgiem. Nic podobnego – mogłoby się okazać, że w ogóle nie musiałabym jej tego uczyć. Taki wniosek płynie z badań, których wyniki zostały właśnie opublikowane w czasopiśmie naukowym „Scientific Reports”. Wzięło w nich udział 924 opiekunów kotów. 94 proc. z nich stwierdziło, że ich kota w ogóle nie trzeba było uczyć aportowania. Było to dla niego zachowanie instynktowne. Zbędny trening aportowania − Ogólnie rzecz ujmując, koty są znane z tego, że trudno je czegoś nauczyć – stwierdza Jemma Forman z Uniwersytetu Sussex, pierwsza autorka badań. – Koty same decydują, kiedy chcą aportować. Jednak stwierdzenie, że nie socjalizują się z opiekunami, byłoby błędne – zauważa badaczka. Naukowcy twierdzą, że jest skuteczny sposób na komunikację z kotem. Jaki? Zrozumieć kota to nie lada sztuka. Zwierzęta te w końcu mają swoje własne sposoby komunikacji, które znacznie różnią się od ludzkich. Na pomoc w dogadaniu się z tymi czworonogami przycho... Z analiz Forman i jej współpracowników wynika, że 59 proc. kotów, które aportuje, robi to do dziesięciu razy w miesiącu. Ponad połowa przynosi opiekunowi dany przedmiot do pięciu razu w ciągu jednej zabawy. 60 proc. kotów zaczęło aportować już jako kociaki. Czyli kiedy miały mniej niż rok. Koty aportują na własnych zasadach Badanie potwierdza obiegową opinię o wybredności kotów. Koty potrafią i lubią aportować. Jednak najbardziej im odpowiada, kiedy zabawa odbywa się według ustanowionych przez nie reguł. Koty częściej niż ich opiekunowie inicjują aportowanie. Częściej też same kończą zabawę. Również bawią się dłużej i częściej, jeśli inicjatywa była po ich stronie. „Łącznie oznacza to, że koty mają tendencję do kontrolowania zabawy w aportowanie ze swoimi właścicielami” – napisano w informacji prasowej. „Mogą kontynuować zabawę, dopóki właściciel jej nie zakończy”. Ulubione kocie zabawki Dotyczy to nie tylko czasu trwania zabawy w aportowanie, ale również wykorzystywanych w niej przedmiotów. Na ich liście na pierwszym miejscu znalazły się zabawki. Koty uwielbiają przynosić okrągłe rzeczy – jak zwinięty w kulki papier. Niektóre lubią bawić się kosmetykami, a są również takie, które będą aportować tylko jeden konkretny przedmiot. View oEmbed on the source website – Ważna jest wielkość pompona – opowiadał jeden z opiekunów kotów badaczom. – Kupiłem większy i kotka go odrzuciła. Potem próbowałem mniejszych przedmiotów mniej więcej wielkości pompona. Jednak one również jej się nie spodobały – dodawał. Wybredność dotyczy także czasu zabawy. Niektórzy opiekunowie opisywali, jak ich kot w środku nocy kładł zabawkę na ich poduszce, sygnalizując, że był gotowy do aportowania. Kot decyduje również o tym, gdzie i jak dokładnie będzie przebiegała zabawa. Może przynosić przedmiot dokładnie do rąk opiekuna albo pozostawiać go w połowie drogi. Dostosuj się do kota − Stereotyp mówiący, że kot nie chce robić tego, co my chcemy, tylko to, co sam chce, jest jak najbardziej prawdziwy – zauważa Forman na łamach „Guardiana”. Czy jednak to coś złego? − To kocie poczucie kontroli może być korzystne dla jego dobrostanu i relacji z opiekunem – mówi badaczka. − Zachęcałabym ludzi, aby byli otwarci na potrzeby swojego kota i reagowali na jego preferencje dotyczące zabawy. Nie wszystkie koty będą chciały aportować. Ale jeśli to zrobią, prawdopodobnie będą miały na to swój własny sposób – dodaje naukowczyni. Źródła: EurekAlert, Guardian. Nasz ekspert Magdalena Salik Dziennikarka naukowa i pisarka, przez wiele lat sekretarz redakcji i zastępczyni redaktora naczelnego magazynu „Focus". Wcześniej redaktorka działu naukowego „Dziennika. Polska, Europa, Świat”. Pasjami czyta i pisze, miłośniczka literatury popularnonaukowej i komputerowych gier RPG. Więcej: magdalenasalik.wordpress.com
Dlaczego koty gryzą? Wbrew pozorom najczęściej nie jest to przejaw agresji
Nasza bliska relacja z kotami powoduje, że zbyt często traktujemy te zwinne czworonogi jak ludzi i przypisujemy im ludzkie motywacje. Gdy kot nagle zaczyna gryźć, chociaż przed chwilą świetnie się razem bawiliście, nie oznacza to jeszcze, że z doktora Jekylla właśnie wyszedł pan Hyde. Warto wiedzieć, dlaczego koty gryzą.
W tym artykule: Dlaczego kot liże, a potem gryzie? Dlaczego kot podgryza właściciela? Co zrobić, gdy kot mnie gryzie? Gwałtowna zmiana powinna wzbudzić niepokój Jak to możliwe, że koty potrafią płynnie przejść od mruczenia i radości z pieszczot do gryzienia i innych oznak niezadowolenia? Po pierwsze nie są psami i nie lubią trwających długo, jednostajnych pieszczot, a ich ciało bywa wyjątkowo wrażliwe na głaskanie. Na tyle wrażliwe, że kot może odczuwać fizyczny ból, gdy pieszczota trwa zbyt długo. Po drugie, nie każde ugryzienie musi być oznaką niezadowolenia. Czasami jest to okazanie chęci do bardziej aktywnej zabawy. Innym razem ugryzienie to wręcz małe miłosne wyznanie. Takie w stylu drapieżnika, rzecz jasna. Warto więc wiedzieć, jak zrozumieć kota. Dlaczego kot liże, a potem gryzie? To dość częsty scenariusz. Kot łasi się przy twoich nogach lub wskakuje na kolana, ociera swoją głową o dłoń, zaczyna lizać cię po palcach. I raptem, zupełnie nieoczekiwanie, kocie ząbki wbijają ci się w skórę. Skąd ten nagły zwrot akcji? Przecież dałbyś sobie tę ugryzioną rękę uciąć, że właśnie kot okazywał ci swoje przywiązanie, a może nawet miłość. Więc dlaczego koty gryzą? Według kociej behawiorystki, dr Karen Becker, lekkie, przypominające uszczypnięcie ugryzienie, jest całkowicie normalnym sposobem zakomunikowania przez kota, że cię kocha. To w kocim świecie powszechny sygnał uczucia. Lekkie podgryzania można zaobserwować zarówno u małych kociaków, jak i dorosłych kotów, które tworzą bliskie, zgrane stada. Największe koty domowe - TOP 7 wśród ras domowych Największe koty domowe bardziej niż potulnego mruczka przypominają dzikie zwierzęta, żyjące w egzotycznych zakątkach globu. Nie oznacza to jednak, że duże kociaki nie nadają się na towar... Ale to, co w kocim świecie jest naturalnym i czułym poświadczeniem sympatii, u ludzi nie wywołuje takich samych reakcji. Dzieje się tak przede wszystkim dlatego, że kocia skóra jest bardziej odporna na zadrapania i ugryzienia niż nasza. Takie miłosne uszczypnięcia nie sprawiają kotom bólu. Dla odmiany my, jeśli już uznamy, że gryzienie jest oznaką miłości, to miłości o odcieniu sadystycznym. Ale, jak to w miłości bywa, jeśli chcemy być kochani przez nasze koty, musimy cierpieć i wytrzymywać te szczypiące, miłosne pocałunki. View Burdaffi on the source website Dlaczego kot podgryza właściciela? Odpoczywasz na kanapie po długim dniu, oglądasz ulubiony serial i przez jakiś czas chciałbyś tylko jednego – świętego spokoju. Tymczasem twój miauczący czworonóg ma zupełnie inne plany. Podskakuje wokół ciebie, wspina ci się na kolana i gwałtownie zeskakuje, miauczy. Innymi słowy, domaga się twojej uwagi na wszelkie znane mu sposoby. Ale ty jesteś zmęczony, więc tylko głaszczesz kocurka bez większego zaangażowania. Ten, niezadowolony, okazuje ci to ugryzieniem. I tym razem nie jest to delikatne miłosne uszczypnięcie, tylko prawdziwe i bolesne ugryzienie. W dodatku wcale nie przestaje gryźć, gdy próbujesz go odsunąć, zrzucić z kolan lub zrugać. O co chodzi? Przede wszystkim o to, że kot właśnie dawał ci znać, że tęsknił za tobą i potrzebuje chwili interakcji, a ty nic. Leżysz i żadnej wędki nie rzucasz, nie wodzisz światełkiem po podłodze ani nawet nie siłujesz się z czworonogiem. Kot po prostu poczuł się zignorowany i odstawiony na daleki plan. A tego żaden kot nie lubi, dlatego musiał ci dobitnie powiedzieć, co o tobie myśli. Pragnął dogryźć ci do żywego i w sumie to właśnie zrobił. Jest też opcja odwrotna, gdy kot zamiast domagać się stymulacji, jest po prostu przestymulowany, co budzi jego agresję. Po wielu minutach bardzo aktywnej zabawy, polowania na myszki, rzucania się na kulki z papieru i skoków do wędki, kot może być tak pobudzony, że przestanie kontrolować swoje odruchy. Trzeba pamiętać o tym, że zabawa z kotem jest dla niego ekwiwalentem polowania. Nasi milusińscy, niezależnie od tego, jak słodko wyglądają ich pyszczki, są po prostu drapieżnikami – bardzo skutecznymi myśliwymi. Dlatego, gdy bawimy się z kotem w polowanie i doprowadzimy go do sytuacji, w której jest już w stanie zrobić wszystko, by upolować wymykającą się zdobycz, nic dziwnego, że kończymy jak ta zdobycz. Czyli z pazurami wbitymi ciało i szczęką zaciśniętą na pulsującej tętnicy. View Burdaffi on the source website Co zrobić, gdy kot mnie gryzie? Gryzienie może być też oznaką lęku. Kot, który czuje się niepewnie w swoim domu, nie ma zaufania do właścicieli, może gryźć niejako wyprzedzając niebezpieczeństwo. W takiej sytuacji jedynym wyjściem jest zachowanie spokoju i próba zapewnienia kota o swoich dobrych zamiarach. Na rynku są też preparaty z kocimi feromonami, które, rozpylone w powietrzu sprawiają, że koty są rozluźnione i mniej skłonne do zachowań niepożądanych, jak drapanie, gryzienie i znaczenie terenu. Jak widzą koty? Ich świat jest niebieski, żółty i szary. Za to o świcie i zmierzchu mają bardzo czuły wzrok Wielu miłośników zwierząt zastanawia się, jak widzą koty. Czy dostrzegają kolory i rozpoznają ludzkie twarze? Odpowiedź dają nam badania naukowe. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/jak-widza-koty-ich-swiat-jest-niebieski-zolty-i-szary-za-to-o-swicie-i-zmierzchu-maja-bardzo-czuly-wzrok-fot-getty-images-dc9ad30.jpg" width="938" height="631" alt="Jak widzą koty? Ich świat jest niebieski, żółty i szary. Za to o świcie i zmierzchu mają bardzo czuły wzrok (fot. Getty Images)" title="Jak widzą koty? Ich świat jest niebieski, żółty i szary. Za to o świcie i zmierzchu mają bardzo czuły wzrok (fot. Getty Images)" /> Ale nawet najlepszy sprej z feromonami nie przyniesie pożądanego efektu, jeśli kot będzie nieustannie narażony na stres. Ten stres mogą wywołać inne, szczególnie nowe zwierzęta, zachowujące się chaotycznie dzieci, obcy ludzie czy nowe miejsce zamieszkania. W takich chwilach kot potrzebuje dodatkowej uwagi, by poczuł, że ma w nas oparcie. W tym celu musimy pracować nad swoją komunikacją z kotem. Jednym z problemów, jakie mogą się manifestować gryzieniem, jest schorzenie wymagające pomocy weterynarza. Jeśli kot świetnie i z radością reaguje na głaskanie po głowie, ale każda próba pogłaskania go po brzuszku skutkuje gryzieniem i kopaniem, może mieć jakiś problem w obrębie jamy brzusznej i dotyk wywołuje ból. Należy na to zwrócić szczególną uwagę, gdy zmiana jest nagła. Niektóre koty w ogóle nie przepadają za głaskaniem innej części ciała niż głowy. Jeśli przyjrzymy się parze bliskich sobie kotów, takich, które potrafią razem spać i pielęgnować się wzajemnie, łatwo zobaczymy, że wylizują sobie zwykle uszy, głowy i pyszczki, nie dotykając innych części kociego ciała. Behawioryści przekonują, że powinniśmy iść tym tropem i skupić nasze pieszczoty na kociej głowie. Jeśli dostrzegamy, że kot zaczął gryźć, ponieważ w trakcie zabawy np. ścisnęliśmy go za łapki, powinniśmy mu oddać kontrolę. Jedną z lepiej działających sztuczek jest trzymanie rozwiniętej dłoni tuż nad kocią głową i czekanie. Jeśli kot będzie chciał się bawić – wyciągnie szyję i podsunie głowę pod rękę. Jeśli nadal nie będziemy poruszać dłonią, tylko pozwolimy by kot nią sterował, to ocierając się o rękę kot sam wskaże miejsce, którego głaskanie sprawia mu przyjemność. Gwałtowna zmiana powinna wzbudzić niepokój Niezależnie od tego, czy jesteśmy świadkami kociej agresji spowodowanej nadmierną stymulacją, kocich szczypiących buziaków czy zwykłej oznaki niezadowolenia, zawsze musimy być czujni na wszystko, co zdarza się po raz pierwszy lub mocno odbiega od codziennego kociego zachowania. Jeśli spokojny kocur raptem zaczyna warczeć, syczeć i gryźć – mogło przytrafić mu się coś potencjalnie niebezpiecznego. Mógł się czegoś wystraszyć lub paść ofiarą agresji. Gwałtowne zmiany mogą też być wynikiem rozwijającej się choroby lub zjedzenia czegoś niezbyt strawnego. Jak udomowiono koty? Działo się to w 2 etapach i w co najmniej 3 różnych rejonach świata Dzikie koty udomowiono najpierw na Bliskim Wschodzie, a kilka tysięcy lat później trafiły do Egiptu. Ale niezależnie od tego działo się to także w Chinach. Dzięki badaniom naukowym coraz l... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/jak-udomowiono-koty-dzialo-sie-to-w-2-etapach-i-w-co-najmniej-3-roznych-rejonach-swiata-fot-shutterstock-924cd6c.jpg" width="938" height="467" alt="Jak udomowiono koty? Działo się to w 2 etapach i w co najmniej 3 różnych rejonach świata (fot. Shutterstock)" title="Jak udomowiono koty? Działo się to w 2 etapach i w co najmniej 3 różnych rejonach świata (fot. Shutterstock)" /> Zdarza się też, że koty reagują gryzieniem na zapach innych kotów lub psów. Taki kot, który spędził cały dzień w samotności, czekając aż jego człowiek wróci z pracy, zakupów czy innego miejsca, nie będzie zadowolony, gdy poczuje od niego inne zwierzę. Bo w końcu jak mogłeś, on tu czeka na ciebie z całym swoim kocim sercem, nawet paprotki nie pogryzł, a ty bawisz się z innym zwierzakiem? W takiej sytuacji kot może wykazać się pełnym wachlarzem nieprzyjemnych zachowań, porównywanym tylko z tym, co może zrobić zdradzana kobieta. Nasz ekspert Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka Dziennikarka i redaktorka zajmująca się tematyką popularnonaukową. Związana z magazynami portali Gazeta.pl oraz Wp.pl. Współautorka książek „Człowiek istota kosmiczna”, „Kosmiczne wyzwania” i „Odważ się robić wielkie rzeczy”.
Trzmiele bawią się dla przyjemności. Ich umysły są znacznie bardziej wyrafinowane niż sądziliśmy
Przez długi czas uznawaliśmy owady za niezbyt wyrafinowane zwierzęta. Jednak coraz więcej dowodów wskazuje na to, że nie tylko odczuwają ból w podobny sposób, jak my, ale też potrafią się bawić.
W tym artykule: Plac zabaw dla trzmieli Trzmiele bawiły się kulkami Jak naukowcy definiują zabawę? O tym, że owady odczuwają ból, mówi się od pewnego czasu. W 2019 roku opublikowano nawet badania nad chronicznym bólem odczuwanym przez bardzo proste organizmy, takie jak muszki owocówki. Został on zaobserwowany u osobników, które straciły kończyny. I chociaż reakcja neurologiczna na ból stosunkowo prostych organizm jest bardzo ciekawa, to jednak mieści w granicach pewnych automatyzmów. Zupełnie inaczej ma się sprawa z zabawą. Ta wydawała się zarezerwowana dla organizmów o wysokim stopniu złożoności i rozwiniętym układzie nerwowym. Jednak nowe badania przeprowadzone na trzmielach sugerują, że zapylacze mogą odczuwać przyjemność z czynności w żaden sposób nie wpływających na ich życie i przetrwanie. Plac zabaw dla trzmieli – Pomimo niewielkich rozmiarów i maleńkich mózgów, owady są czymś więcej niż małymi robotycznymi istotami – twierdzi doktorantka Samadi Galpayage, ekolożka behawioralna z Uniwersytetu Królowej Marii w Londynie (QMUL). – Zaczynamy rozpoznawać elementy bogatego sensorycznie i poznawczo życia prowadzonego przez owady zapylające. Owady znikają w alarmującym tempie. To wbrew pozorom bardzo zła dla nas wiadomość Owady mogą nas żądlić lub przestraszać, ale dzięki nim planeta nadaje się do życia. Niektóre ich populacje gwałtownie maleją, a naukowcy próbują zrozumieć, dlaczego tak się dzieje €.. Galpayage i jej współpracownicy stworzyli coś w rodzaju placu zabaw dla 45 trzmieli ziemnych. W jednej części kompleksu ustawiono coś, co można określić mianem „szwedzkiego stołu” dla zapylaczy. W drugiej – tor przeszkód składający się z niewielkich, drewnianych kuleczek. Trzmiele mogły dostać się do żerowiska dwoma drogami. Albo bezpośrednią, albo poprzez tor przeszkód. Wydawałoby się, że po krótkim rozpoznaniu wybiorą najprostszy sposób dostania się do pokarmu. Jednak ku ogromnemu zaskoczeniu badaczy – wolały tor przeszkód. Trzmiele bawiły się kulkami Trzmiele przesuwały, toczyły i „kopały” swoje piłki. Każdy z nich „rzucił” kulkami do 117 razy w całym okresie eksperymentu, nie wykazując preferencji między różnymi kolorami. Co najbardziej zaskakujące, trzmiele wracały na swój plac zabaw nawet po zakończeniu eksperymentu i zamknięciu żerowiska. To tym jaśniej pokazywało, że nie robiły tego dla nagrody. View oEmbed on the source website – Raz po raz podchodziły do swoich „zabawek” i manipulowały nimi – wyjaśnia Galpayage. – Wydaje się, że mogą doświadczać pewnego rodzaju pozytywnych stanów emocjonalnych, nawet jeśli są one szczątkowe, w porównaniu z większymi, wyżej zorganizowanymi zwierzętami. Należy zaznaczyć, że właśnie odczuwanie przyjemności jest tym, co wzmacnia nasze własne zachowania związane z zabawą. Rzecz jasne zabawa ma też pewien cel praktyczny. Pomaga doskonalić nasze umiejętności poznawcze i motoryczne. Czy jednak toczenie drewnianych kuleczek może przynieść trzmielom jakąś wymierną korzyść? Zdaniem naukowców może rozwijać zręczność potrzebną do wydobywania nektaru z kwiatów. Co ciekawe, nowe badania wykazały, że to młode trzmiele bawią się najchętniej. Zupełnie jak młodzi przedstawiciele rodziny ssaków. Uczeni byli zafascynowani pierwszymi danymi. Galpayage i jej zespół wyszkolili kolejne 42 trzmiele, aby kojarzyły toczenie piłki z kolorową komorą. Później udostępnili im dwie różne kolorowe puste komory. Owady nie były w stanie zobaczyć, co znajduje się w komorze. Jednak więcej trzmieli nadal wybierało kolor, który skojarzyły z kulkami. Jak naukowcy definiują zabawę? W tym eksperymencie preferencja toczenia piłki nie była związana z obszarem, który miał dostęp do żywności. Nie było to również związane z usuwaniem bałaganu. Zachowanie owadów było demonstracją czystej chęci do zabawy. Zdaniem badaczy toczenie piłki przez trzmiele spełnia wszystkie pięć kryteriów zabawy: Największe owady w Polsce. Mogą mieć nawet 12 cm długości, a jeden gatunek spotkasz w ogrodzie Większość z nich jest niewielka. Jednak największe owady w Polsce mogą zaskakiwać swoimi rozmiarami. Jaki jest największy owad w Polsce? O tym piszemy poniżej. brak natychmiastowej funkcjonalności, dobrowolność udziału, spontaniczność, uzyskanie satysfakcji, występowanie tylko w sytuacji braku stresu. – Uważamy, że zaobserwowane tutaj zachowanie ma rzeczywistą wartość hedonistyczną dla trzmieli. Jest to kolejnym dowodem na wrażliwość tych owadów – podsumowują naukowcy. Źródła: Animal Behavior, Queen Mary University of London. Nasz ekspert Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka Dziennikarka i redaktorka zajmująca się tematyką popularnonaukową. Związana z magazynami portali Gazeta.pl oraz Wp.pl. Współautorka książek „Człowiek istota kosmiczna”, „Kosmiczne wyzwania” i „Odważ się robić wielkie rzeczy”.
"Jakby ktoś wbił mi w skórę miliardy igieł". Kąpiel w Bajkale to zabawa dla odważnych!
Kto nie wykąpał się w Bajkale – to znaczy, że nad Bajkałem nie był. Łatwo powiedzieć, bo kąpiel w najstarszym i najgłębszym jeziorze na Ziemi to prawdziwe wyzwanie!
Miałam wrażenie, jakby ktoś wbił mi w skórę miliardy igieł. Szok był tak wielki, że z bólu chciało mi się wyć, jednak zanurzałam się coraz głębiej, aż po szyję, ściskając mocniej drabinkę. Bałam się, że jeżeli ją puszczę, nie będę w stanie złapać jej ponownie i samodzielnie wdrapać się na pokład. I jeżeli nikt mnie nie uratuje, szybko zamienię się w bryłę lodu, która podryfuje w nieznane. Nie wystarczy zobaczyć A wszystko przez to, że przyjaciel Andriej powiedział mi, że jeżeli nie wykąpię się w Bajkale – to znaczy, że nad Bajkałem nie byłam. Woda była potwornie zimna, mogła mieć najwyżej 2 stopnie powyżej zera, a na zewnątrz było niewiele cieplej. Najpierw pomyślałam, że facet zwariował, potem ignorowałam jego kolejne nagabywanie, wreszcie jednak zaczęłam się mu baczniej przyglądać. Ja siedziałam w palcie, rękawiczkach, cały czas w kantynie piłam gorącą herbatę i zastanawiałam się, co jeszcze na siebie założyć. On tymczasem paradował po pokładzie w slipach i podkoszulku i ostentacyjnie twierdził, że jest mu gorąco. Śmiejąc mi się prosto w twarz i pokazując gestem, żebym wskoczyła do wody razem z nim. To też się rozgrzeję. Ciekawość zwyciężyła. Ciepło, zimno Najpierw poszłam do sauny na statku i kiedy byłam już wystarczająco rozgrzana, dosłownie ugasiłam się w Bajkale. Niemal słyszałam, jak moja skóra skwierczy w kłębach pary. Po minucie w lodowatej wodzie, która wydawała się wiecznością, niczym wystrzelona z procy byłam już na statku. Owinęłam się ręcznikiem, żeby nie złapać przeziębienia, jednak szybko się okazało, że okrycia wcale nie potrzebowałam. Było mi ciepło, po chwili zrobiło się gorąco. Od tego momentu w Bajkale kąpałam się codziennie. Chłopcy, gitary i śpiew To syberyjskie morze o wodzie tak czystej, że nie ma czystszej na świecie! Byłam nad nim w wyjątkowym momencie. Jezioro przez siedem miesięcy w roku skute jest lodem, który dopiero w połowie maja zaczyna puszczać. Nasz statek, Sybirak, był jedynym na całym Bajkale. Dookoła nie było żywego ducha. Wskakiwaliśmy do wody, wieczorami piekliśmy na ognisku złowione hariusy, ryby żyjące tylko tu. Chłopacy wyciągali gitary i śpiewali. Słuchałam opowieści, jak Bajkał zmienił ich życie. Jak to zrobić? Aby dotrzeć nad Bajkał, najlepiej wybrać się samolotem z Warszawy do Moskwy, a stamtąd kolejnym do Irkucka. Koszt biletu to ok. 2,5 tys. zł. Alternatywą jest Kolej Transsyberyjska w cenie od 130 euro w jedną stronę. Taka podróż trwa 3 dni. Pamiętajmy, że w Rosji wymagana jest wiza. Tekst: Agnieszka Franus
W tym wydaniu Travelera stawiamy na naturę, oczywiście będzie dużo Polski, choć nie zabraknie też bliższej i dalszej zagranicy. Islandia, jak się okazuje, to kierunek marzeń większości z nas. Mój również, bo wciąż nie udało mi się tam dotrzeć, choć od lat znajduje się ona na mojej krótkiej liście miejsc, które chcę odwiedzić. Co nas urzeka w Islandii? Przede wszystkim właśnie natura, dzika, nieujarzmiona, surowa i jednocześnie oszałamiająca. Trochę inne oblicze tej wyspy poznacie z naszego reportażu, który opowiada o wierzeniach jej mieszkańców. Ich zdaniem żyją tam elfy i inne magiczne istoty, z którymi trzeba nauczyć się utrzymywać dobre relacje. Co niemalże multiplikuje atrakcyjność tego miejsca. Ale muszę przyznać, że wielkie wrażenie zrobiła na mnie też podróż z redakcyjnym kolegą Michałem Cessanisem na wyspę Wolin, o której również przeczytacie w tym wydaniu. Fanom historii polecam wizytę w żywym Centrum Słowian i Wikingów, gdzie nauczyłam się strzelać z łuku, choć to może za dużo powiedziane. Z całą za to pewnością poznałam pasjonatów rekonstrukcji historycznych, którzy tworzą niepowtarzalny klimat tego miejsca. Podobne emocje wzbudziła we mnie wizyta i spotkanie z załogą Fortu Gerharda w Świnoujściu – to raj i fantastyczna zabawa nie tylko dla fanów militariów. Będę też kiedyś chciała powtórzyć spacer plażą z Wisełki do Międzyzdrojów, bo to z pewnością jeden z najpiękniejszych fragmentów naszego wybrzeża. I rejs po mokradłach ujścia Świny między 44 wyspami. Polska jest niesamowita, zresztą sami to wiecie. Agnieszka Franus redaktor naczelna
Tu poczujesz adrenalinę i pozbędziesz się stresu! Zobacz najciekawsze parki rozrywki w Europie
Będziesz podróżować górską kolejką albo statkiem parowym, przeżyjesz nieprawdopodobne przygody z Jackiem Sparrowem, ewentualnie Indianą Jonesem. Uwaga, propozycje nie tylko dla dzieci!
7 najbardziej niezwykłych escape roomów w Polsce
Przedstawiamy zestawienie najlepszych polskich pokojów zagadek zlokalizowanych w zupełnie niezwyczajnych miejscach.
Zabawy escape the room podbijają Polskę na całego. To grupowa gra na żywo, której uczestnicy mają za zadanie rozwiązać serię zagadek, by wydostać się z pomieszczenia. Atrakcja zawitała już w ponad 80 polskich miastach. Wśród około 720 pokoi zagadek w całym kraju znajdują się również takie, które potrafią zaskoczyć nie tylko łamigłówkami, ale i wyjątkową lokalizacją. Możemy dać się zamknąć, zwiedzając pszczyńską starówkę lub zamek w Mosznej. Poznaj 7 polskich pokojów zagadek, które wykorzystują niezwykłe lokalizacje >>> Autor: AN
Pomysł na weekend? Zabawa w room escape. "To jak gra komputerowa w realu"
Drzwi zamykają się, zegar odlicza czas. Masz godzinę na znalezienie sposobu, by wydostać się z pomieszczenia. To świetny pomysł na weekend dla poszukiwaczy przygód, zwłaszcza dla tych, którzy utknęli w miejskiej dżungli.
Zadanie jest proste. Wchodzisz z grupą osób do pokoju. Dwie osoby to minimum, trzy–cztery to optimum. Drzwi zamykają się za wami i macie określony czas, np. godzinę, na znalezienie sposobu, jak je ponownie otworzyć. Główkuj! Nie chodzi o rozwiązanie siłowe. Żadnego wyrywania kabli, desek, bo niektórym takie pomysły przychodzą do głowy. Musicie użyć przedmiotów, które znajdziecie w środku, posługując się logiką, umiejętnością obserwacji i wyciągania wniosków, korzystając z ogólnej wiedzy i np. podstaw matematyki. Pomieszczeń jest kilka i by przejść z jednego do drugiego, trzeba się nieźle nagimnastykować – znaleźć ukryte klucze, odszyfrować kod, dopasować przedmioty, powiązać różne fakty, nazwy, obrazy. Mnie gra tak pochłonęła, że zapomniałam o całym świecie. Praca zespołowa Tak się złożyło, że nie znałam nikogo w grupie, z którą weszłam do room escape’u. Widzieliśmy się po raz pierwszy na oczy i musieliśmy ze sobą współpracować. To była dodatkowa frajda. Od razu dało się zauważyć, kto z nas jest urodzonym przywódcą, a kto jest dobry z matematyki. Nasz room nosił nazwę Muzeum, mieliśmy włamać się do sejfu i uciec z łupem przed upływem godziny. Czasem długo i gorączkowo szukaliśmy rozwiązania, ale go nie znajdowaliśmy. Wtedy odzywał się głos z zewnątrz, spoza roomu – tak, tak, można czasami liczyć na podpowiedź organizatorów, jeżeli utknie się nad jakąś zagadką. Ale większą satysfakcję daje samodzielne jej rozwiązanie. Chcę jeszcze! Przyznam, że momentami czułam się jak w grze komputerowej – taka jest zresztą geneza room escape’ów – przy czym wiedziałam, że zza rogu nie wyskoczy żadna poczwara, która mnie pozbawi jedynego życia. Było więc bezpiecznie, zabawnie, emocjonująco. Wyszliśmy z Muzeum nieco po czasie, z wypiekami na twarzy, dyskutując, co było trudne, a co łatwe lub podstępne. Od razu zaczęłam się zastanawiać, jaki room wybrać na następny raz: Rycerski czy może Wehikuł Czasu? Jak to zrobić? Room escape’y znajdziecie w dużych miastach, np. w Warszawie przy ul. Inżynierskiej 1 (sześć pokojów tematycznych). Cena za jedną zabawę (nie osobę, lecz grupę) 150–180 zł zależnie od terminu. Tekst: Barbara Żukowska
Adventure World Warsaw – tak będzie się nazywał pierwszy w Polsce i największy w Europie Środkowo-Wschodniej park rozrywki, którego budowa właśnie się zaczęła pod Grodziskiem Mazowieckim. W części baśniowej zobaczymy bohaterów bajek i legend, m.in. polsko-słowackiego Janosika. Czekając na moment, gdy będziemy mogli te wszystkie cuda zobaczyć na własne oczy (planowane otwarcie parku – październik 2014 r.), Traveler poleca inne bajeczne miejsca w Europie. Baśniowa Droga The Fairy Tale Road – to prawie 600-kilometrowa trasa z Hanau (gdzie urodzili się bracia Grimmowie) do Bremy (w której mieszkali Czterej Muzykanci). A na niej niezliczone atrakcje związane z baśniami napisanymi przez ten słynny niemiecki duet. Wśród nich – parady, pokazy kukiełkowe, koncerty muzyczne, baśniowe muzea, rzeźby i statuy, las Czerwonego Kapturka oraz zamki w Sababurgu i Trendelburgu, gdzie żyły Królewna Śnieżka i Roszpunka. Na trasie łatwo sie przekonać, do jakiego stopnia twórczość genialnych pisarzy osadzona jest w miejscowym folklorze, którego Wilhelm i Jacob Grimmowie byli pionierskimi badaczami. I zrozumieć, dlaczego ich Baśnie to druga po Biblii najczęściej tłumaczona książka na świecie. ■ GDZIE? Niemcy (początek w Hanau, koniec w Bremie). ■ KIEDY? Cały rok, deutsche-maerchenstrasse.com Efteling Ten największy park rozrywki w Holandii odwiedza 4 mln ludzi rocznie. Powstał trzy lata wcześniej niż Disneyland! Najważniejszy jest Bajkowy Las, w którym zostały pokazane sceny ze znanych baśni, m.in. Hansa Christiana Andersena. Dziś jest tu piec rollercoasterów, cztery trasy wodne, hotel, pole golfowe i nowy ośrodek wypoczynkowy z bungalowami. Nie tylko dla dzieci – w końcu także dorośli lubią przenieść się do krainy swego dzieciństwa. ■ GDZIE? Europalaan 1, 5171 KW Kaatsheuvel, Holandia. ■ KIEDY? Od 8 listopada do 3 lutego, godz. 11–18, www.efteling.co.uk Parc Astérix Motywem przewodnim tego położonego pod Paryżem parku rozrywki jest stworzony przez René Gościnnego i Alberta Uderzo komiks Asterix. Wszystko podzielono na sześć krain, w których odbywała się akcja opowieści. Obiekt rocznie przyciąga około 1,8 mln miłośników przygód dzielnych Gallów. Szczególną popularnością cieszą się mrożące krew w żyłach przejażdżki rollercoasterami, pokazy delfinów oraz lwów morskich. Najodważniejszym polecamy kolejkę Oziris, która osiąga prędkość do 90 km/h. Wagoniki przyczepione są do szyn od strony dachu, w efekcie czego nogi uczestników zabawy fruwają w powietrzu, dając im uczucie lotu. ■ GDZIE? 30 km na północ od Paryża, autostrada A1, park znajduje się pomiędzy zjazdami numer 7 i 8. ■ KIEDY? Do listopada, godz. 10–18, www.parcasterix.fr
Foto-agenci na tropie: weź udział w grze miejskiej!
22 września mieszkańcy Wrocławia, a 29 września mieszkańcy Krakowa zostaną zwerbowani do tajnej akcji detektywistycznej.
Portal ZwalczNudę.pl organizuje fotograficzną grę miejską „Foto-Agenci: Kryptonim Olympus”. Gra dedykowana jest osobom w każdym wieku (poczynając od sześcioletnich dzieci). Pieniądze zebrane podczas gry zostaną przekazane lokalnym fundacjom charytatywnym. Najlepsza drużyna ma szansę wygrać aparat fotograficzny. Uczestnicy gry będą mogli poczuć się niczym agenci, rozwiązując detektywistyczne zagadki. Zadania będą dopasowane do wieku, a scenariusze gry owiane są tajemnicą aż do rozpoczęcia zabawy, by wszyscy mogli poczuć dreszczyk szpiegowskiej profesji. Drużyny (2-6 osób) należy rejestrować pod adresem e-mail gra@zwalcznude.pl. Udział w grze jest bezpłatny! Więcej informacji znaleźć można na stronie http://zwalcznude.pl/gra_miejska_fotoagenci_22092012_wroclaw.html i http://zwalcznude.pl/gra_miejska_fotoagenci_29092012_krakow.html. Miejsce gry: Wrocław, 22.09.2012 Start gry: 15:00, Klub „Pod kolumnami” Plac Świętego Macieja 21 i Kraków, 29.09.2012 Start gry: 15:00, Klub Drukarnia Nadwiślańska 1 ZOBACZ FILM Z WARSZAWSKIEJ EDYCJI GRY MIEJSKIEJ YouTube! Gry odbyły się już w czterech miastach: Warszawie, Gdańsku, Poznaniu i w Łodzi. Więcej o grze: Przyjemne z pożytecznym Udział w grze miejskiej to nie tylko dobra zabawa, ale także dobry uczynek. Podczas gry uczestnicy będą mogli wrzucić do puszki symboliczną złotówkę na pomoc fundacjom charytatywnym. Pieniądze zebrane podczas gry we Wrocławiu zostaną przeznaczone dla podopiecznego Fundacji „Promyk Słońca” – pięcioletniego Michałka, chłopca ze sprzężoną niepełnosprawnością. Pieniądze zebrane w Krakowie zostaną przekazane dla podopiecznych Fundacji „Mam Marzenie”. Od testów IQ po zdjęcia szpiegowskie Jak w każdej z organizowanych na terenie Polski gier, uczestnicy wrocławskiej i krakowskiej edycji przejdą szereg testów sprawnościowych i intelektualnych. W lipcowych grach były to: testy IQ, zjazd na linie połączony z rzutem kulą do celu, przeszkolenie ze sportów walki i samoobrony, pokonanie trasy na ściance wspinaczkowej, test prędkości podczas gry we frisbee, zadanie na zaufanie w grupie oraz zadania związane z fotografią (zdjęcie podwodne, zdjęcie szpiegowskie, fotografia studyjna). Każda edycja jest jednak wyjątkowa i dostarcza nowych wrażeń. - Wszystkie gry miejskie mają swój z góry określony, wspólny scenariusz. Każde nowe miasto i każde nowe miejsce dostarczają jednak nowych wyzwań, przeszkód, nowych wrażeń i doświadczeń. Uczestnicy kolejnych edycji będą mieli okazję spróbować swoich sił w takich dziedzinach jak np. frisbee, zagadka ornitologiczna, stara fotografia stylizowana na XIX wiek, fotografia studyjna, fotografia detektywistyczna - mówi Krystyna Radkowska z portalu ZwalczNudę.pl, organizatorka gry miejskiej. ZOBACZ FILM Z WARSZAWSKIEJ EDYCJI GRY MIEJSKIEJ YouTube! Rób zdjęcia pod okiem specjalistów Seria fotograficznych gier miejskich zaprojektowana została jako połączenie konwencji gry z hobby wykonywania zdjęć. Zarejestrowane drużyny staną do konkurencji o zdobycie tytułu najlepszego foto-agenta, który musi sprawdzić się w różnych warunkach i sytuacjach fotograficznych. Dla uczestników przygotowana jest seria konkurencji, przeszkód i łamigłówek. Na każdym punkcie gry na adeptów czekać będą specjaliści Olympus i kursfoto.pl, którzy poprowadzą krótkie szkolenia z wykorzystania aparatu w różnych warunkach. Dodatkowo każda z zarejestrowanych drużyn będzie musiała wybrać jedną osobę, której zostanie przekazany na czas gry aparat fotograficzny. Zadaniem tej osoby będzie zebranie materiału do najlepszego fotoreportażu z gry. Fotoreportaż ten stanie do konkursu o najlepszą serię zdjęć ze wszystkich edycji gier miejskich "Foto-agenci: Kryptonim Olympus", w którym wygraną jest aparat Olympus TG-620. – Większość gier miejskich polega na bieganiu z wywieszonym językiem od punktu do punktu, czasem bez zastanowienia i przyjemności. Liczy się to, kto wygra, kto pierwszy wbiegnie na metę. Nasza gra jest przeznaczona dla osób aktywnych zarówno umysłowo, jak i fizycznie, oraz dociekliwych i przede wszystkim ceniących dobrą i ambitną zabawę. Stawiamy na edukację, współpracę oraz kreatywność. W naszych grach uczestniczą osoby w różnym wieku, grupy przyjaciół, koledzy i koleżanki z pracy, prezesi firm, fotografowie, gimnazjaliści, studenci. Każdy, kto aktywnie próbuje zwalczyć nudę – komentuje Krystyna Radkowska. Wyzwania dla małych agentów Gra przeznaczona jest także dla rodzin z dziećmi powyżej szóstego roku życia. Wśród specjalnie przygotowanych dla dzieci zadań, dopasowanych do ich zainteresowań, wieku i możliwości, każdy rodzic znajdzie coś odpowiedniego dla swojej pociechy. Dorośli otrzymają legitymacje tajnych foto-agentów, na których punkty zbierać będą także ich dzieci, pokonując przeszkody i rozwiązując zadania. Bez względu na wynik gry, wszystkie dzieci do dwunastego roku życia otrzymają upominki.
Zostań tajnym foto-agentem i pomagaj innym
Już w najbliższy weekend Łodzianie zostaną zwerbowani do tajnej agencji detektywistycznej. 8 września w Łodzi portal ZwalczNudę.pl organizuje tematyczną grę miejską „Foto Agenci: Kryptonim Olympus”.
Pieniądze zebrane podczas gry zostaną przekazane Fundacji dla Dzieci z Chorobami Nowotworowymi „Krwinka”. Uczestnicy gry będą mogli poczuć się niczym agenci, rozwiązując detektywistyczne zagadki. Scenariusze gry owiane są tajemnicą aż do rozpoczęcia zabawy, by wszyscy mogli poczuć dreszczyk szpiegowskiej profesji. Jak w każdej z organizowanych na terenie Polski gier, uczestnicy łódzkiej edycji przejdą szereg testów sprawnościowych i intelektualnych. W poprzednich grach w Warszawie, Gdańsku i Poznaniu były to: testy IQ, zjazd na linie połączony z rzutem kulą do celu, przeszkolenie ze sportów walki i samoobrony, pokonanie trasy na ściance wspinaczkowej, test prędkości podczas gry we frisbee, zadanie na zaufanie w grupie oraz zadania związane z fotografią (zdjęcie podwodne, zdjęcie szpiegowskie, fotografia studyjna). Każda edycja jest jednak wyjątkowa i dostarcza nowych wrażeń. Kolejne edycje gry odbędą się we Wrocławiu (22 września) i Krakowie (28 września). Udział w grze jest bezpłatny! Seria fotograficznych gier miejskich zaprojektowana została jako połączenie konwencji gry z hobby wykonywania zdjęć. Zarejestrowane drużyny staną do konkurencji o zdobycie tytułu najlepszego foto-agenta, który musi sprawdzić się w różnych warunkach i sytuacjach fotograficznych. Dla uczestników przygotowana jest seria konkurencji, przeszkód i łamigłówek. Na każdym punkcie gry na adeptów czekać będą specjaliści Olympus oraz Wyższej Szkoły Sztuki i Projektowania, którzy poprowadzą krótkie szkolenia z wykorzystania aparatu w różnych warunkach. Dodatkowo każda z zarejestrowanych drużyn będzie musiała wybrać jedną osobę, której zostanie przekazany na czas gry aparat fotograficzny. Zadaniem tej osoby będzie zebranie materiału do najlepszego fotoreportażu z gry. Fotoreportaż ten stanie do konkursu o najlepszą serię zdjęć ze wszystkich edycji gier miejskich "Foto-agenci: Kryptonim Olympus", w którym wygraną jest aparat Olympus TG-620. Udział w grze miejskiej to nie tylko dobra zabawa, ale także dobry uczynek. Podczas gry uczestnicy będą mogli wrzucić do puszki symboliczną złotówkę i wesprzeć Fundację dla Dzieci z Chorobami Nowotworowymi „Krwinka”. Rejestrować drużyny można pod adresem e-mail gra@zwalcznude.pl. Więcej informacji znaleźć można na stronie zwalcznude.pl/gry_olympus.html. To nie wszystko. Najbardziej wytrwali uczestnicy gry będą mogli przenieść się do Klubu DOM na ul. Piotrkowskiej 138/140, gdzie odbędzie się druga edycja imprezy „Węgorz Bez Futra”. W tym roku zagrają: warszawska załoga Electrocapital czyli Chupax, Siapa Bum i Erreur, dj 8rolek oraz Elektryczny Węgorz. W tym roku Węgorz gra dla schroniska w Korabiewicach, które otacza opieką prawie 500 zwierzaków, ale jego istnienie jest zagrożone. „Foto Agenci: Kryptonim Olympus” Start: 8 września, godz. 15.00 OFF Piotrkowska, Klub DOM, ul. Piotrkowska 138/140 Organizatorzy: ZwalczNudę.pl, Olympus
Park Miniatur - Ogrodzieniec zaprasza na rodzinną zabawę!
Sezon turystyczny 2012 ruszył w pełni, więc pora na terenowe wyprawy z całą rodziną. Wszystkich spragnionych nowymi atrakcjami zapraszamy do Parku Miniatur – Ogrodzieniec, gdzie można zobaczyć 17 zamków Jurajskich z czasów swej potęgi i chwały.
Od maja można tu także oglądać największą i najokazalszą makietę w Parku – Twierdzę Jasna Góra. Park w wakacje jest czynny codziennie od 9 do 20. Rodzice, którzy przyjadą tu wraz ze swoimi pociechami mogą zobaczyć rekonstrukcje wszystkich zamków z Jury Krakowsko-Częstochowskiej w skali 1:25. Dodatkową atrakcją na terenie Parku jest Królewski Plac Zabaw, na którym dzieci za darmo mogą skorzystać z takich atrakcji jak dmuchane zamki, zjeżdżalnie, bujaki oraz huśtawki. -Serdecznie zapraszamy do naszego Parku Miniatur. W tym roku poszerzyliśmy naszą ofertę o makietę Twierdzy Jasna Góra z Częstochowy, która jest zwieńczeniem Szlaku Orlich Gniazd, który można zobaczyć na terenie Parku. Jest to zdecydowanie najpiękniejsza makieta, która robi też duże wrażenie pod względem swojej powierzchni, która wynosi aż 65 metrów kwadratowych! Podobnie jak w zeszłym sezonie, stworzyliśmy dla naszych turystów ofertę pakietową „Złoty Bilet”, która uprawnia do wejścia na trzy największe atrakcje Ogrodzieńca (Park Miniatur, Zamek oraz Gród Birów). Cena biletów pakietowych wynosi odpowiednio 25 zł oraz 19 zł. – mówi Maciej Wnuk, manager Parku Miniatur – Ogrodzieniec. Ruiny zamków na Jurze Krakowsko-Częstochowska od zawsze cieszyły się wielkim zainteresowaniem wśród turystów. Jednak dopiero teraz odwiedzając Park Miniatur – Ogrodzieniec można zobaczyć jak te zamki wyglądały kiedyś – w czasach swej największej świetności. Wielkim plusem Parku jest też jego położenie, gdyż znajduje się tuż u podnóża najpiękniejszego zamku na Jurze – Ogrodzienieckiego. Więcej informacji na stronie Parku Miniatur – Ogrodzieniec - www.park-ogrodzieniec.pl
Wkręć się w szaloną zabawę na imprezach, gdzie tylko jedno jest pewne – grawitacja. Reszta, czyli logika, powaga i zdrowy rozsądek, na chwilę zrobiła sobie wolne
Tomatina Hiszpania 25 sierpień Podczas zajadłej bitwy poleje się filmowa krew, czyli świeży keczup La Tomatina jest dziełem przypadku. Wszystko zaczęło się w 1945 r., kiedy to kilku krewkich mieszkańców Bunol (około 40 km od Walencji) posprzeczało się podczas parady gigantes y cabezudos (gigantów i wielkich głów). W trakcie przepychanki silnych argumentów dostarczył znajdujący się nieopodal stragan z pomidorami. Od tamtej pory bitwa na pomidory stanowi punkt kulminacyjny trwającej tu tydzień fiesty. Z wybiciem godz. 10.00 kilkunastu śmiałków stara się wdrapać na szczyt nasmarowanego mydłem słupa i zerwać zawieszoną tam szynkę. Gdy tylko się to uda, z miejskiego ratusza rozlega się armatni wystrzał – znak dla wiwatującego tłumu, że bitwa została rozpoczęta! Kilkanaście ciężarówek wysypuje na ulicę czerwoną „amunicję” wyhodowaną w regionie Estremadura. Przed nami równo godzina zabawy. Należy pamiętać o przestrzeganiu kilku zasad: przed każdym rzutem trzeba zgnieść pomidora, żeby nikogo nim nie zranić. Warto się ubrać w strój luźny i mało elegancki. Nie liczmy na to, że plamy po bitwie uda się kiedykolwiek wywabić! Dobrze jest też założyć wygodne buty – przydadzą się do ucieczki przed latającymi pomidorami. Kolejny armatni wystrzał sygnalizuje koniec walki. Od tego momentu nie można już rzucać czerwonymi warzywami. Jednocześnie jest on wezwaniem służb miejskich, aby przystąpiły do usuwania z ulicy i domów zupy o krwistym kolorze. Na uczestników zabawy czekają prysznice specjalnie przygotowane na ulicach miasteczka. Jest ich niemało – w końcu muszą sprawnie spłukać keczup z około 30 tys. osób. Tyle bowiem miłośników pomidorowego szaleństwa każdego roku zjeżdża do Bunol. – Marta Muszyńska Rolowanie sera Wielka Brytania 31 maja Kto zdobędzie przewagę na stoku – człowiek czy mleczne przetwory? Sery Traditional Double Gloucester startują na „trzy”, a zawodnicy – na „cztery”. Jedni i drudzy toczą się po stromym zboczu wzgórza Cooper's Hill w Brockworth. W zasadzie człowiek powinien trzymać kontakt ze swoim serem. Lecz gdy ten rozwija pręd- kość nawet do 70 km/godz., wówczas zadanie jest wykonalne jedynie czysto teoretycznie. W praktyce sery już dawno leżą za linią mety, kiedy wtaczają się na nią ludzie. Nieco lepsza współpraca nawiązywana jest podczas biegu z krążkiem sera pod górę. W tej konkurencji tylko on się toczy. W trakcie zawodów w dwudziestominutowych odstępach odbywa się pięć biegów w dół (w tym jeden tylko dla kobiet) oraz cztery pod górę. Zwycięzcy poszczególnych gonitw – czyli szczęśliwcy, którzy jako pierwsi w jednym kawałku przekroczyli linię mety – w nagrodę mogą zatrzymać sobie swojego „partnera”, tzn. ser Traditional Double Gloucester. Zdobywcy drugiego i trzeciego miejsca otrzymują odpowiednio po 10 i 5 funtów. Podczas zawodów otarcia i złamania zdarzają się bardzo często, ale to nie odstrasza amatorów szaleńczej zabawy. Żeby wziąć w niej udział, nie trzeba wypełniać żadnych formularzy ani wnosić opłaty startowej, należy jedynie pojawić się na starcie. Od wielu lat na stok Cooper's Hill ściągają chętni z całego świata. W ten sposób międzynarodowymi siłami kultywowana jest tradycja, która liczy sobie co najmniej 200 lat! – Joanna Stachowiak Mille Miglia Włochy 5 maj Na starcie rajdu retro w Brecii zobaczymy samochody piękniejsze od kobiet. Maserati, bugatti, ferrari, lancie z roczników 1920–1957, ustawione jeden za drugim, zajmą ponad kilometr drogi! Mille Miglia znaczy tysiąc mil, czyli tyle, ile mniej więcej mają do przejechania ci wspaniali mężczyźni na swoich wspaniałych maszynach. Trasa z Brecii wiedzie przez Bolonię, San Marino, Sienę, Rzym i Wenecję. Wszędzie po drodze będą czekać wiwatujące tłumy. Samochody nieziemsko komponują się zarówno z zielenią trawy na górskich drogach w okolicach Terminillo, jak i w uliczkach średniowiecznych miast. Nie jest ważne, który z nich jako pierwszy dotrze na metę w Brecii. Już samo ukończenie wyścigu jest wielkim sukcesem. – Dorota Chojnowska Urodziny Królowej Holandia 30 kwiecień W Holandii poczucie humoru ma kolor pomarańczy Podczas gdy w Polsce ostatni spóźnialscy nerwowo wypełniają swoje PIT-y, cała Holandia szykuje się do zabawy. Wszyscy czują się zaproszeni na Dzień Królowej, czyli oficjalne urodziny monarchini. I nikomu nie przeszkadza, że tak naprawdę jest to data urodzin Juliany – matki panującej królowej Beatrycze. Szczególnie hucznie bawi się tego dnia Amsterdam. Na kanałach tłoczą się łodzie, kajaki i pontony wypełnione roztańczonym tłumem. Nie jest tajemnicą, że oprócz sprzętu grającego jednostki pływające załadowane są różnymi napojami. Nie chodzi tu wyłącznie o sok pomarańczowy, choć ten kolor jest jedynym obowiązującym podczas imprezy. Brak apaszki czy kapelusza w barwie pomarańczy jest traktowany jako faux pas wobec szacownej jubilatki. Wszak pochodzi ona z rodu Oranje-Nassau, z którym od wieków kojarzona jest ta barwa. Wesoło jest nie tylko na kanałach. Trudno zliczyć wszystkie sceny, na których w Dniu Królowej i w poprzedzającą go noc będą się odbywać koncerty. Największa z nich staje na tyłach Rijksmuseum. Spis najważniejszych wydarzeń wraz z mapą otrzymamy w punktach informacji turystycznej, jednak najlepszym „imprezowskazem” jest nurt tłumu. Warto też od czasu do czasu skręcić w boczne uliczki, by posłuchać, jak grają amatorskie kapele, czy zobaczyć teatralny performance. Tymczasem główne ulice zmieniają się w wielki pchli targ, bo w Dzień Królowej wolno handlować wszystkim i nie zgłaszać tego urzędowi skarbowemu. Najwięcej zarobi ten, kto ma zwariowany pomysł, na przykład za jedyne 5 euro sprzedaje trzy jajka, którymi można rzucić w sprzedawcę. – Mieczysław Pawłowicz Gonitwy z bykiem na sznurku Portugalia 1 maj Sport na miarę najbardziej szalonej wyspy Azorów Otwierają się drzwi żelaznej klatki i jak pocisk wyskakuje z niej 500-kilogramowy byk. Rozlega się salwa – kolejna tourada á corda na wyspie Terceira rozpoczęta! Trudno uwierzyć, że zwierzę może być tak szybkie i skakać tak wysoko. Jeszcze trudniej – że ośmiu mężczyzn zwanych pastores, którzy dzierżą linę owiniętą wokół jego szyi, jest w stanie powstrzymać szarżę. Czarny byk z kocim wdziękiem przeskakuje kamienne murki i dopada ludzi ukrywających się w ogródkach. Co chwilę ktoś wylatuje w powietrze i ląduje na asfalcie lub w krzakach, po czym – jak gdyby nigdy nic – wstaje i triumfalnie obwieszcza światu, że nic mu się nie stało! Podobno tourada á corda – specjalność Terceiry i jej lokalny wkład w dziedzinę tauromachii – narodziła się w XVI w. Wtedy to król Hiszpanii Filip II wysłał na wyspę wojska, by stłumić bunt mieszkańców. W odpowiedzi Azor- czycy napuścili na żołnierzy stado bojowych byków. Kroniki mówią zaś, że pierwsza gonitwa odbyła się w 1622 r. na cześć kanonizacji św. Franciszka- -Ksawerego i św. Ignacego Loyoli. Słowo tourada po portugalsku znaczy „walka z bykiem”. Tourada á corda to walka z bykiem na sznurze. Czwórkę zwierząt pochodzących ze specjalnie hodowanych stad po kolei wypuszcza się na zagrodzoną ulicę. Tam capinhas, czyli uliczni toreadorzy, drażnią je rozłożonymi parasolkami, kurtkami i płachtami materiału. Nie robią przy tym krzywdy stworzeniu, a jedynie zachęcają je do szarży. Pozwala to śmiałkom sprawdzić się w pasos, czyli unikach, które na arenie wykonuje profesjonalista. Całość z pozoru przypomina gonitwy organizowane w Pampelunie. Na Azorach jednak byki mają rogi zabezpieczone mosiężnymi kulkami. W krytycznych momentach, gdy zwierzę za bardzo się rozhula, pastores w białych koszulach i czarnych kapeluszach uwieszają się na linie, by je powstrzymać. Na koniec zaś zaganiają je do klatki. Zwierzęta, które biorą udział w tourada á corda, nigdy nie są zabijane. Przeciwnie – im bardziej zawzięty jest byk, im wyżej potrafi skakać, by dosięgnąć poukrywanych ludzi, tym więcej osób chce wziąć z nim udział w gonitwie. Najsłynniejszym i najbardziej uwielbianym bykiem na Terceirze był „64” z hodowli Humberto Filipe. Nazywano go „Kobieciarzem”, bo z upodobaniem wspinał się do okien i wdzierał na tarasy, jakby chciał skraść całusa chowającym się tam kobietom. Kiedy dokonał żywota, wiadomość o jego śmierci zepchnęła wszystkie inne informacje z czołówek azorskich gazet. Wyspy okryły się żałobą. Co roku, od maja do września, na Terceirze odbywa się około 250 gonitw. Swoje tourada á corda organizują wioski, małe miasteczka, a nawet ulice. Często zdarza się, że w tym samym czasie rozgrywają się dwie lub trzy takie imprezy. Od kilkunastu lat biegi z bykami można zobaczyć również na sąsiednich wyspach. – Katarzyna Kobylarczyk Las Fallas Hiszpania 15 marzec Jedyna okazja, by poznać prawdziwe oblicze Walencji Co roku świat obiegają malownicze zdjęcia płonących figur zwanych Fallas. Ale to tylko ostatnie dni wielkiej fiesty, którą tak naprawdę Walencja żyje przez cały rok. Najpierw artyści specjalizujący się w tego typu produkcjach prezentują swe projekty zespołom casal faller, które następnie przez cały rok będą zbierać składki na ich wykonanie. Projekty muszą być gotowe 15 marca. Na ulicach całego miasta stanie wówczas około 700 rzeźb! Zdominują wszystkie arterie komunikacyjne tak, że nie będzie na nich miejsca dla samochodów! Nieco wcześniej, bo od 1 marca, codziennie o godz. 14.00 Walencja znajdzie się pod ostrzałem sztucznych ogni, zwanym mascleta, a od 15 marca sztuczne ognie będą też zakłócać ciszę nocną o godz. 1.30 podczas Nit del Foc. Ulice i domy rozświetlą kolorowe iluminacje. W takim otoczeniu nareszcie będą mogli godnie się zaprezentować główni sponsorzy tego święta, czyli wszyscy, którzy dawali pieniądze na figurę. Grupami dumnie pomaszerują w licznych paradach. Na czele każdej drużyny pójdzie orkiestra oraz Fallera Mayor, piękna dziewczyna w stroju ludowym. Spośród nich zostanie wybrana królowa Fallas i jej dwór. Jest jeszcze jeden pochód, który trzeba zobaczyć – ofrenda de flores. Jego uczestnicy, oczywiście w strojach ludowych Walencji, składają w darze patronce miasta – Virgen de los Desampa-rados – po bukiecie kwiatów, z których wyplata się jej sukienkę. Czas na Crema. Pierwsze figury staną w płomieniach 19 marca. Nazajutrz przy akompaniamencie fajerwerków, w popiół przemieni się najpiękniejsza rzeźba. Kiedy będą dogasać ostatnie płomienie, Walencja rozpocznie przygotowania do następnych Fallas! – Dorota Chojnowska Druidzi w Stonehenge Wielka Brytania 21 czerwiec Magiczna noc w klimacie celtyckich mitów i wierzeń Druidzi wszystkich krajów, przybywajcie! Najbliższe spotkanie w kamiennym kręgu wielkiego megalitycznego kalendarza w Stonehenge słońce wyznaczyło na 21 czerwca. W zeszłym roku na pożegnanie najkrótszej nocy i powitanie najdłuższego dnia stawiło się tu blisko 35 tys. osób. Jak można się domyślić, przy takiej frekwencji kamienny krąg, podobnie jak okoliczne parkingi, pękał w szwach! W kolorowym tłumie wyróżniają się czarownice, szamani, czarnoksiężnicy, druidzi... Jedni medytują, inni piją kolejne piwo, tańczą, grają na bębnach. Jak twierdzą historycy, dźwięk tego instrumentu bardzo pasuje do Stonehenge. Prawdopodobnie towarzyszył on sprawowanym tu przez Celtów obrzędom. Ostatnie badania wykazały bowiem, że kamienny krąg ma świetną akustykę. Szampańska atmosfera pozwala przetrwać noc i umila oczekiwanie na pierwsze promienie słońca. Te pojawią się w szczelinie między menhirami około godziny 4.00. Wówczas wszystkich obecnych ogarnie zbiorowa euforia, a wśród wrzasków i muzyki druidzi rozpoczną odprawianie swych pradawnych obrzędów. Być może, tak jak w zeszłym roku, mistrzem ceremonii będzie arcydruid Rollo Maughling. W gronie stałych bywalców znajdzie się też Arthur Uther Pandragon – druid i jednocześnie samozwańcza reinkarnacja króla Artura. To dzięki jego wytrwałości i uporowi można dziś czekać na wschód słońca wewnątrz kamiennego kręgu. Do 1999 r. celebrowanie wy- darzeń astronomicznych na terenie Stonehenge było bowiem surowo zakazane. Podczas przesilenia letniego, zimowego i równonocy druidom dostępu do kręgów zaciekle broniły zastępy policji. Mimo to Arthurowi Pandragonowi i garstce zaprzyjaźnionych z nim neopogańskich aktywistów udawało się od czasu do czasu przedrzeć przez kordon. Zawsze ceną za ten czyn był areszt. W końcu jednak władze dały za wygraną i w czasie letniego przesile-nia nikomu już nie bronią wstępu na teren Stonehenge. Mało tego! Wejście jest wtedy bezpłatne, a neolitycznego zabytku nie oddzielają od ludzi żadne barierki. Bez przeszkód można dotykać jego kamieni, wspinać się po nich i poczuć, jak ich moc przepływa przez nasze ciała. – Dorota Chojnowska Gliniada Polska 21 sierpień Parada z miłości do gliny Zostań Glinoludem! Pozwól od stóp do głowy pomalować się gliną – namawiają organizatorzy parady, która powstała z miłości do gliny. Od czterech lat przemierza ona ulice Bolesławca podczas Bolesławieckiego Święta Ceramiki. Charakteryzacja na żywy posąg rozpoczyna się koło południa. Wszyscy zakładają białe stroje dobrane w taki sposób, by glina mogła je efektownie uszlachetnić. Kobiety zakładają obszerne barokowe spódnice, zwiewne romantyczne sukienki czy zwykłe halki, odważniejsze występują w samej bieliźnie lub topless. Teraz pora na malowanie. Można wytaplać się w balii pełnej gliny albo po prostu wylać na siebie wiadro tej mazistej substancji. Jedno jest pewne – pomalować się należy bardzo dokładnie, najlepiej grubą warstwą! Zasychająca glina sprawia, że ludzie stają się anonimowi, ich ciała są usztywnione, a w dusze wstępuje fantazja, która znajdzie ujście podczas pochodu. Przy muzycznym akompaniamencie ruszy on spod Piwnicy Paryskiej przy ul. Komuny Paryskiej. – W 2009 r. w paradzie wzięło udział 400 osób – mówi twórca Gliniady Bogdan Nowak. – Zainteresowanie imprezą jest duże, spodziewamy się, że teraz będzie nas dwa razy tyle! Szykujemy dodatkowe atrakcje: oprócz konkursu na najpiękniejszy kostium będą też zawody pojazdów napędzanych siłą mięśni – dodaje. Zapowiadają się także dwa prawdziwe śluby Glinoludów. Hasło przewodnie parady brzmi: „Pokaż, że wszyscy jesteśmy ulepieni z tej samej gliny, ale niekoniecznie w tej samej formie”. – Paulina Szczucińska Karnawał w Wenecji Włochy 6 luty Jeszcze nigdy bale maskowe nie były tak zmysłowe W europejskiej stolicy karnawału ostatki w 2010 r. obchodzi się od 6 do 16 lutego. Wenecję opanowują tysiące balowiczów w wyszukanych strojach, ukrytych pod maskami sior maschera. Noszono je już podczas zabaw w XIII w. – miały zapewnić anonimowość, by nikt nie czuł się skrępowany przez konwenanse. Kilkaset lat później zamaskowani wenecjanie, schowani za szerokimi rondami kapeluszy i w pelerynach, tak się rozhulali, że sprośne zabawy trwały kilka miesięcy. Wykazywali się wielką pomysłowością przy konstrukcji masek, w niektórych można było nawet jeść, mimo że zakrywały całą twarz. Klasyczne sior maschera były białe albo czarne – dziś liczy się oryginalność. Również zabawa nie jest już tak rozwiązła jak przed wiekami. Karnawał rozpoczyna La Festa delle Marie – wielka parada zmierzająca na Plac św. Marka. W tym roku karnawał odbywa się pod hasłem „sześć dzielnic, sześć zmysłów”, co oznacza, że imprezy w każdej z dzielnic podporządkowane są jednemu ze zmysłów. Wzrok zachwycą pokazy świetlne w San Polo. Na przygodę ze zmysłem dotyku zaprasza Castello, gdzie pod opieką niewidomych przewodników w całkowitych ciemnościach można przejść tor przeszkód. Dzielnica Dorsoduro proponuje coś dla ucha – koncerty i spotkania z muzyką średniowieczną. O węch zatroszczyły się Santa Croce, a o smak sąsiednia dzielnica Cannaregio. Karnawałowi goście znajdą tam rzeźby z czekolady i owoców, będą też mogli wziąć udział w pokazach gastronomicznych i lekcjach gotowania z najlepszymi kucharzami. Z kolei dzielnica San Marco zaprasza wszystkich z szóstym zmysłem na przedstawienia związane z historią. Zabawa kończy się o północy wraz z nastaniem Wielkiego Postu. – Joanna Stachowiak Parada Parowozów Polska 23 luty Niczym modelka na wybiegu Piękna Helena z gracją pomknie po torach w Wolsztynie. Jej krągłe kształty, tonacja i moc gwizdu zachwycą nie tylko miłośników kolei. Wraz z nią na Paradzie Parowozów zaprezentuje się kilkanaście nadobnych maszyn z całej Europy. Będą jeździć po „wybiegu” tak długo, aż niebo zasnuje się kłębami dymu. Para będzie też buchać z lokomotyw stojących na stacji Wolsztyn, które nie pojawią się na paradzie. Obok nich zobaczymy zabytkowe wagony kolejowe. Dzień wcześniej weteranki dróg żelaznych zagrają w show „światło, dźwięk i para” na obrotnicy parowozowni. – Dorota Chojnowska La Merce Hiszpania 12 luty Ludzkie wieże, pochody gigantów... Miasto Gaudiego nas zaskoczy! Najważniejsza fiesta Barcelony rozpoczyna się huczną paradą Toc d’Inici, która przy donośnym akompaniamencie setek muzyków maszeruje przez La Rambla. Chociaż w pochodzie idą też kuglarze, tancerze i aktorzy, nikt nie ma wątpliwości, że dziś najważniejsza jest muzyka! Do zabawy podczas festiwalu ku czci patronki miasta – la Mare de Déu de la Merce – zagrzewają Minstrers del Camí Ral, 40-osobowy zespół grający na tradycyjnych instrumentach, oraz grupy składające się przede wszystkim z bębniarzy. Dźwięki instrumentów co chwilę zagłuszają wystrzały z garłaczy. Ale na paradzie zabawa się nie kończy! Artyści instalują się na placach i placykach średniowiecznej części miasta i gra- ją do wieczora, ku uciesze gawiedzi i zgrozie straży miejskiej. Przez następne pięć dni Barcelona zatraci się w zabawie. Niektórzy dadzą się porwać do tradycyjnego tańca sardana. Dla tych, którym odpowiadają współczesne klimaty, zagrają lokalne gwiazdy rocka. Koncerty będą się odbywać na scenach rozstawionych po całym mieście. Każdy dzień la Merce przynosi niezwykłe wydarzenia. Raz jest to Correfoc, czyli gonitwa ogni, podczas której przebrani za diabły uczestnicy odpalają tysiące rac. Uważajmy wtedy na ubrania! Pod wpływem zewsząd padających iskier mogą zamienić się w ażurowy strzęp. Podczas Cavalcada de la Merce ulicami przemaszerują gigantyczne kukły. Na Plaça de Sant Jaume zobaczymy, jak buduje się słynne ludzkie wieże o nazwie Castells. Stawiają je drużyny reprezentujące poszczególne dzielnice Barcelony. Nie można też przegapić wielkich imprez plenerowych, które każdego wieczora odbywają się nad morzem, jak zawody balonowe czy pokazy sztucznych ogni. – Wojciech Franus Zapasy wielbłądów Turcja 16 styczeń Niektóre zwierzęta sport uprawiają naturalnie i instynktownie Nieopodal miasta Selçuk w Turcji odbywają się widowiskowe walki wielbłądów. W zapasach biorą udział tylko samce – rywalizacja między nimi jest naturalnym zachowaniem w okresie godowym, który trwa od listopada do marca. Rywalizacja polega na przepychankach. Zwycięża wielbłąd, który przewróci przeciwnika na bok lub zmusi go do ucieczki. Pojedynek wygląda czasem bardzo dramatycznie. Na szczęście zwierzęta mają skrępowane pyski, tak by nie zrobiły sobie żadnej krzywdy. Nad prawidłowym przebiegiem turnieju czuwają sędziowie oraz czternastu urganci, czyli powroźnych. Widowisko rozpoczyna się późnym rankiem, ale już od wczesnych godzin sektory przeznaczone dla widzów zapełniają się tysiącami ludzi szukających jak najlepszych miejsc do siedzenia. Styczeń to w Turcji środek zimy, może więc być pochmurno i chłodno, niewykluczony jest także deszcz. Warto zabrać ze sobą na przykład karimatę, żeby nie siedzieć na mokrej trawie lub w błocie. Kiedyś walki wielbłądów odbywały się na terenie wybudowanego w I w. antycznego stadionu w Efezie. W 2000 r. zawody zostały przeniesione poza obszar ruin starożytne- go miasta, na specjalnie wyznaczony teren w pobliżu plaży w Pamucak. Z dworca autobusowego w Selçuk to zaledwie 10 min jazdy. Walki zobaczymy nie tylko w Selçuku. Zmagania wielbłądziej superligi rozgrywane są przez cały okres godowy tych zwierząt w kilku miastach nad Morzem Egejskim. Niestety, sport ten zamiera ze względu na bardzo wysokie koszty hodowli i treningu „zawodnika”. – Joanna Stachowiak Festiwal cytryny Francja 12 luty Odkryjmy słodko-kwaśny sekret Lazurowego Wybrzeża Podczas karnawału nad Menton unosi się intensywny zapach cytryn i pomarańczy. A to za sprawą olbrzymich cytrusowych dzieł sztuki, które zgromadzone są w ogrodzie Bioves przy avenue Boyer, na ulicach i przed hotelami. Aby je wykonać, co roku zużywa się około 145 t owoców. Warto tam wejść, by zobaczyć, jak wspaniale prezentują się na tle zaśnieżonych górskich szczytów. To dzięki nim w Menton panuje subtropikalny mikroklimat, który pozwala na uprawę cytryn. Co kilka dni cytrusowe dzieła na platformach wjeżdżają na ulice miasta, gdzie są główną ozdobą parad. – Dorota Chojnowska Słowianie i Wikingowie Polska 6 sierpień Za sprawą wojowników Północy na Wolinie czas cofnie się o tysiąc lat W manuskrypcie Jómsvíkinga saga pewien irlandzki mnich opisał dzieje bractwa wikingów, które pod koniec X w. żyło w warownym grodzie Jómsborg, gdzieś u ujścia Odry. Minęło tysiąc lat od wydarzeń opisanych w sadze, kiedy do kei na Wolinie ponownie przybiły smukłe drekary – okręty wojenne – i kupieckie knorry załadowane aż po burty zamorskimi towarami. Wysiedli z nich współcześni wikingowie z Danii, Anglii i Rosji – ludzie, dla których odtwarzanie dawnej skandynawskiej kultury stało się pasją i sposobem na życie. Co roku w liczbie prawie 3 tys. ściągają na Festiwal Słowian i Wikingów – jeden z największych w Europie zlotów historycznych. Kobiety i mężczyźni zakładają ubrania na wzór tych, jakie nosili Normanowie, następnie rozbijają namioty z lnianego płótna. Ich wnętrza ścielą skórami, a przed wejściem na trójnogach wieszają kotły, w których znajdą się wyłącznie warzywa znane wikingom. Dwa razy dziennie wojownicy biorą udział w bit- wach. Nierzadko na polu staje prawie 1500 wojowników! Ci, którzy lubują się w muzyce i poezji, recytują lub śpiewają staronordyjskie pieśni i sagi. Wielką atrakcją jest też wczesnośredniowieczny jarmark, gdzie garncarze lepią gliniane naczynia, kowal kuje damasceński nóż, obok tkaczka na bardku wyplata krajki, a jej sąsiad – jubiler – topi w tyglu srebro. Wśród przybyłych tu rzemieślników są światowej sławy specjaliści w odtwarzaniu przedmiotów inspirowanych znaleziskami archeologów. Co roku podczas festiwalu ich dzieła podziwia około 40 tys. osób. – Błażej Stanisławski Grunwald Polska 17 lipiec Wielka rekonstrukcja największej bitwy średniowiecza Już 600 lat mija od pamiętnej bitwy z Krzyżakami. Z tej okazji na polach Grunwaldu szykuje się wyjątkowa impreza. Jej punktem kulminacyjnym będzie wielka inscenizacja bitwy. Jednak już od 15 lipca czeka moc atrakcji, a wśród nich: defilada rycerstwa polskiego i litewskiego pod wodzą króla Władysława Jagiełły oraz Krzyżaków z Ulrichem von Jungingenem na czele, Festiwal Ognia i przeróżne turnieje – rycerskie, średniowiecznej piłki czy gier planszowych. – Joanna Stachowiak Wyścigi w bagnie Wielka Brytania 30 sierpień Maski z rurką, mokra pianka i płetwy to jedyny sprzęt dozwolony podczas starcia z mętnymi, śmierdzącymi (więc pewnie też leczniczymi) wodami walijskiego torfowiska. Gotowi na to wyzwanie śmiałkowie co roku stawiają się w Llanwrtyd Wells w Walii, na skraju ponad 50-metrowego bagienka. Przed zawodnikami nie lada zadanie – muszą pokonać dwie długości tego błotnego zbiornika. Podczas wyścigu obowiązuje bezwzględny zakaz pomagania sobie rękami – jako napędu można używać wyłącz-nie nóg. Mimo takich ograniczeń wytrawni zawodnicy osiągają imponujące wyniki – obecny rekord to 1 min i 41 s. Ale na tym nie koniec torfowo-sportowych emocji. W Llanwrtyd Wells od pięciu lat organizowany jest również bagienny triatlon. Uczestnicy tej oryginalnej dyscypliny muszą pobiec na dystansie 12 km, następnie przepłynąć 100 m w błotnistym rowie i przejechać 19 km na rowerze. Startować mogą sztafety oraz zawodnicy indywidualni. – Paulina Szczucińska Pływanie na byle czym Polska 25 lipiec Kluczem do sukcesu są wyobraźnia i poczucie humoru Co ma pływać, nie utonie! Z takim hasłem na ustach już po raz 15. zaprezentują się w Augustowie najprzedziwniejsze zjawiska pływające. King Kong, wyspa ludożerców, patefon czy bolid, którego nie powstydziłby się sam Robert Kubica, to tylko kilka wiekopomnych konstrukcji, jakie do tej pory wystawiono na organizowanych tam Mistrzostwach Polski w Pływaniu na Byle Czym. W końcowej punktacji liczą się nie tylko idea i wykonanie maszyny poruszającej się po wodzie, lecz także charakteryzacja załogi. Jeśli zatem na rzece pojawi się latający spodek, wówczas na jego pokładzie mają prawo przebywać jedynie kosmici! Pomysł na ten barwny konkurs narodził się podczas jednego ze spotkań redakcyjnych dziennikarzy Radia Białystok. W pierwszej edycji konkursu wzięło udział 13 załóg, w kolejnych latach ich liczba dochodziła do 40. Wielu uczestników przejawia cechy uzależnienia od imprezy – co roku bowiem muszą pokazać w Augustowie swe nowe dzieła. Każdy z nich ma swoje pięć minut, czyli mniej więcej tyle, ile potrzeba na przepłynięcie odcinka wzdłuż bul- waru przy ul. Rybackiej. O ile wcześniej się nie utonie! – Dorota Chojnowska Robimy miny Wielka Brytania 18 września Choć hasło brzmi wybuchowo, nie jest to impreza dla saperów W niepozornym miasteczku Egremont robi się miny. Hurtowo. Powodują one potężne eksplozje… śmiechu w szeregach gapiów zgromadzonych na tutejszym jarmarku The Egremont Crab Apple Fair podczas Mistrzostw Świata w Strojeniu Min. Moc rażenia grymasu dodatkowo wzmacnia przewieszone przez głowę chomąto. Z tym rekwizytem i w wyznaczonym czasie zawodnik musi jak najbardziej groteskowo wykrzywić swoją twarz. Zwycięża ten, kto otrzyma największe brawa. Jeden z weteranów konkursu i zarazem jego wielokrotny triumfator Gordon Mattinson został wpisany do Księgi rekordów Guinnessa. – Marta Muszyńska
Lille znajduje się zaledwie godzinę drogi pociągiem od Paryża i około pół godziny od Brukseli. Jest stolicą regionu Nord-Pas de Calais. Powszechnie uznawane za miasto „dla ludzi”, słynie z hojności i niezwykłej życzliwości swych mieszkańców, tak bardzo typowej dla ludności Północnej Francji.
Brukowane uliczki Starego Lille, kolorowe kramy Wazemmes i dzwonnica w stylu art deco, wpisana na listę Światowego Dziedzictwa Kultury UNESCO, zachwycają wszystkich przybyszów. Dawno temu Lille znajdowało się pod panowaniem najpierw flamandzkim, później burgundzkim, hiszpańskim i wreszcie francuskim. Dzięki tej wyjątkowej różnorodności posiada niezwykle bogate dziedzictwo architektoniczne. W średniowieczu Lille uchodziło za centrum kupieckie, które za czasów Ludwika XIV zamieniło się w twierdzę, by ponownie w XIX wieku przekształcić się w centrum przemysłowe. Dzisiaj wspaniale łączy pamięć o minionych czasach z nowoczesnością typową dla XXI wieku. Będąc w Lille warto odwiedzić, znajdujące się zaledwie kilka kilometrów za miastem, Roubaix, w którym zachwyca wyjątkowe muzeum sztuki i przemysłu – La Piscine. Już sam wygląd muzeum, które mieści się w dawnych łaźniach miejskich, wybudowanych w latach 1927-32 w stylu art deco, zachęca do zwiedzania. Główny basen, kabiny natryskowe i kilka sal kąpielowych pozostawiono w oryginalnym kształcie tak, by stworzyć niepowtarzalne tło dla bogatej kolekcji sztuki użytkowej, a także malarstwa i rzeźby z przełomów XIX i XX wieku. Lille to miasto posiadające najmłodszą we Francji populację, dzięki czemu tryska młodzieńczą żywiołowością, a często organizowane miejskie imprezy i zabawy nikomu nie przeszkadzają. Jednym z najważniejszych wydarzeń kulturalnych jest znany w całej Europie wrześniowy pchli targ Braderie. A więc dobrej zabawy! Tekst: Agnieszka Budo
Wspinaczka, kolarstwo górskie, freeriding, canyoning – wszystkie te dyscypliny sportowe Tyrol ma w zanadrzu i to w najprzedniejszym wydaniu. Mogą je tu uprawiać nie tylko nieustraszeni śmiałkowie o ponadprzeciętnej kondycji, ale także rodziny z dziećmi i „zwykli” urlopowicze.
Area 47 – poligon dla miłośników przygody Na początku doliny Ötztal, dokładnie na 47 stopniu szerokości geograficznej, otwarty zostanie w Zielone Świątki 2010 r. zupełnie nowy „park przygód”, coś na kształt „placu zabaw” dla zwolenników mocnych wrażeń, „stacja do tankowania adrenaliny“. Park zlokalizowany jest w miejscu, gdzie rzeka Ötztaler Ache wpada do rzeki Inn, pośród wspaniałej alpejskiej scenerii. W jego sercu znajduje się RIVER HAUS, lokal gastronomiczny w stylu saloon. Obok wznosi się AREA DOME, hala imprez, będąca w stanie pomieścić do 8000 (!) osób. Oba budynki tworzą część noszącą nazwę „Event AREA“. Nieco wyżej bierze początek zjeżdżalnia linowa o długości 620 m. Nieustraszeni lecą z zawrotną prędkością na Flying Fox przez „Water AREA“ o powierzchni 7000 m2. Snowboarderzy, freeskieerzy i mountainbikerzy zjeżdżają po olbrzymiej skoczni prosto do wody. Sympatycy boulderingu spadają z dwunastometrowej ściany wspinaczkowej typu Deep-Water-Soloing do jeziora. Amatorzy slackliningu balansują na taśmie ponad wodą. Wielki ruch panuje także w miejscu spotkań żądnych adrenaliny miłośników wody, w parku z sześcioma olbrzymimi zjeżdżalniami wodnymi. Jedna z nich uchodzi za najbardziej stromą w Europie. Na brzegu stoi ponadto 27-metrowa wieża, z której można wykonywać brawurowe skoki do wody. Orlando Duque, zwycięzca serii „Red Bull Cliff Diving“ zapowiedział już swój przyjazd na trening. Zapierające dech w piersi atrakcje mnożą się bez końca: na ścianach wspinaczkowych, w parku linowym rozpiętym - jak zresztą wszystko w AREA 47 - na wysokości przyprawiającej o zawroty głowy, a także na licznych boiskach, np. do siatkówki plażowej oraz piłki nożnej plażowej. Jak u siebie w domu poczują się tu z pewnością zapaleni fani ekstremalnych sportów wodnych ze wszystkich zakątków świata! W tym bowiem miejscu kajakarski raj, Ötztaler Ache, łączy się z raftingowym El Dorado, rzeką Inn. Areał na 47 stopniu długości i 11 stopniu szerokości geograficznej tworzy idealny poligon dla wszystkich, którzy w sportach nie uznają granic. Osiedle drewnianych tipi i drewnianych domków zaprasza aż 300 osób do pozostania na noc (http://www.area47.at oraz http://www.oetztal.com). Area 47 utwierdza pozycję Tyrolu jako krainy sportów ekstremalnych i niszowych. W całej prowincji już od lat profesjonalni organizatorzy oferują sporty typu outdoor. Teraz poligon sportów typu fun & xtrem znajdzie tu szeroka publiczność. Więcej informacji: http://www.trendsport.tirol.at W górę bez granic – Climbers Paradise Mówimy o wspinaczce sportowej, a mamy na myśli skały. Mówimy o skałach, a mamy przed oczami Tyrol! Tutaj bowiem znajdziemy wymarzone tereny wspinaczkowe i niezwykle aktywną społeczność wspinaczkową. Climbers Paradise to 14 tyrolskich ośrodków, które z zaangażowaniem promują ten sport: St. Anton am Arlberg, Ötztal, Mieminger Plateau, Pillerseetal, Osttirol, Imst-Gurgltal, Tiroler Oberland, Achensee, Tiroler Zugspitz-Arena, Reutte, Tirol Mitte, Tannheimer Tal, Paznaun-Ischgl oraz Wilder Kaiser. Na specjalistycznym portalu internetowym http://www.climbers-paradise.com znajdziemy wszystkie ważne informacje odnośnie możliwości uprawiania wspinaczki w poszczególnych ośrodkach oraz o rodzajach wspinaczki. Przeczytamy tu o wspinaczce sportowej, trasach kilkuwyciągowych, żelaznych perciach, boulderingu, obiektach wspinaczkowych i wspinaczce lodowej. Na portalu znajdziemy również mnóstwo praktycznych i ważnych informacji, takich jak: podstawowe zasady wspinaczki, adresy szkółek, informacje o komunikacji publicznej oraz o bazie noclegowej w każdym z ośrodków. Sporo miejsca ma na portalu społeczność wspinaczkowa. Po zarejestrowaniu się możemy dodawać posty z naszymi doświadczeniami, oceniać tereny wspinaczkowe, wrzucać zdjęcia itp. Oczywiście znajdziemy tu też wiadomości o imprezach oraz wszelkie newsy. Tyrolskie bikeparki – dla przysłowiowych „dzikich psów“ Mówi się, że Tyrolczycy to „dzikie psy“! Karkołomne ewolucje na rowerze górskim, na nartach, na ściance wspinaczkowej i w każdym innym miejscu wykonają z nonszalanckim uśmiechem na ustach. Warto też zobaczyć free biking w ich wykonaniu w tyrolskich bikeparkach! Trzeba przyznać, że to niezły materiał na film! Singletrail na Nordkette w Innsbrucku to faktycznie trasa wyłącznie dla „dzikich psów“. Przeplatają się na niej ostre zakosy, skalne uskoki, korzenie i pnie drzew. Do tego dochodzą: idealnie zintegrowany north shore i dropy. Ta wąska, trudna ścieżka, zaliczająca się do hot spotów międzynarodowej społeczności downhillowców, posiada długość 4,2 km i różnicę wysokości 1030 m. Informacje: http://www.nordketten-singletrail.at Ischgl postawiło na rozbudowę sieci trudnych ścieżek rowerowych, czyniąc z tego przedsięwzięcia sprawę priorytetową. Dzięki temu ta niewielka wioska w regionie Silvretta zasłynęła jako mekka miłośników kolarstwa ekstremalnego. Liczne ścieżki w okolicach Ischgl są dziełem legendy MTB - Hansa Reya, który zakłada je, korzystając z wieloletniego doświadczenia. A to cieszy wymagającą freebikeową brać, gdyż ścieżki w Ischgl zaliczają się do najtrudniejszych w Alpach. Amatorom długich zjazdów polecamy spektakularną trasę Schmuggler Freeride o dł. 31 km. Kto woli krótkie zjazdy, powinien wypróbować Pardatsch Freeride o dł. 6,5 km. Pomiędzy nimi istnieje cała gama tras freeride’owych i wąskich ścieżek o najrozmaitszej długości – na nudę nie można narzekać! Informacje: http://www.ischgl.com W regionie Zugspitzarena, przy Lermoos koło hali Grubigalm, wymagający freeriderzy znajdą nietuzinkowy singltrail o długość 2,8 km i różnicy wysokości 360 m. Najpierw przebiega on stromą drogą szutrową, a następnie wąskim przesmykiem obfitującym w naturalne przeszkody. Również tę ścieżkę polecamy wyłącznie mountainbikerom z dużym doświadczeniem. Informacje: http://www.zugspitarena.com
Stoły bilardowe można obecnie spotkać w wielu prywatnych domach i właśnie w zimowym okresie gromadzą się wokół nich całe rodziny. Oblegane są też w licznych klubach i nie mam tu absolutnie na myśli klubów sportowych.
Szeregi bilardzistów wzrastają z roku na rok. I dobrze, gdyż każda forma ruchu i sportowych emocji jest wskazana. Bilard był niegdyś rozrywką królów i arystokratów, a szkocka królowa, Maria Stuart, tak bardzo ukochała tę grę, że wydała dyspozycję, by po dokonanej na niej egzekucji owinąć jej ciało w zielone sukno bilardowego stołu. Hipotez dotyczących historycznych korzeni całej przecież rodziny gier bilardowych jest wiele. Jedna z nich wiąże ją z grą podobną do krokieta, w którą w XIV wieku grała północ Europy. Inna z „bilardem polowym”, przywiezionym do Francji ze Wschodu przez uczestników wypraw krzyżowych. Rozgrywany na świeżym powietrzu został w XV w. „przeniesiony” do zamkniętych pomieszczeń na drewniany stół, pokryty zielonym suknem, imitującym prawdopodobnie pierwotny trawnik. Najwcześniejszą wzmiankę o istnieniu takiego stołu znajdujemy w spisie zakupów króla Ludwika XI z 1470 roku, w którym widnieje zapis: „kule bilardowe i stół, służący do rozrywki i zabawy.” Najstarsze wzmianki o angielskiej wersji gry datowane są na 1588 r. Stoły bilardowe mieli hrabia Lester i królowa Maria Stuart. Ta ostatnia nawet w celi, w której czekała na egzekucję. „Stołowa” odmiana gry stała się popularna w XVII –wiecznej Francji. Grał Ludwik XIV i jego następca, Maria Antonina i Napoleon Bonaparte – zwłaszcza na zesłaniu na Wyspie Świętej Heleny. W 1855 r. Napoleon III podarował stół do bilardu carowi Aleksandrowi II, jako prezent z okazji koronacji. Jednak do szerszej popularyzacji bilardu przyczynili się w XIX w. angielscy oficerowie i wtedy to przestał być on grą elitarną. Można powiedzieć, że wyszedł na ulice i place miast, nie mówiąc już o jego szalonej popularności w szeregach wojskowych, zwłaszcza tych, służących w koloniach. Tekst: Agnieszka Budo
Serwis Odyssei.com zaprasza do udziału w plebiscycie
Najbardziej romantyczne miasto na świecie - wskaż je. Zapraszamy do udziału w nowym konkursie Odyssei.com. Czekają wspaniałe walentynkowe nagrody. Konkurs na Forum.
Zaczynamy wielkie przygotowania do Walentynek! Zapraszamy do udziału w plebiscycie na najbardziej romantyczne miasto na świecie. Podajcie w specjalnie utworzonym wątku na Forum (www.odyssei.com/forum/index.php?showtopic=98996) nazwę miasta, które Waszym zdaniem idealnie nadaje się do spędzenia weekendu z ukochaną osobą. Napiszcie krótko dlaczego właśnie to miasto wybraliście. Dla autorów najciekawszych uzasadnień telewizja Travel Channel ufundowała nagrody. Nagroda główna: 3 dniowy pobyt dla 2 osób z pakietem SPA (wartość: 1424 zł) w Dolinie Charlotty Resort & SPA Strzelinko 14 76-200 Słupsk, którą należy wykorzystać do 31 marca 2010 r. Pakiet 3 dniowy: 2 noclegi ze śniadaniami 2 obiadokolacje nieograniczone korzystanie z basenu i świata saun TRZYDNIOWY PAKIET: „DOTYK SPA” Dla Niej i dla Niego: Basen, jacuzzi, sauny suche i parowe bez ograniczeń Kawowy peeling całego ciała połączony z białą glinką Masaż twarzy, szyi i dekoltu połączony z witaminową ampułką Masaż Pantai Herbal Body – relaksacyjny masaż całego ciała ziołowymi stemplami Rasoul – sauna z aromatycznymi i odżywczymi glinkami na całe ciało Akupresurowy masaż stóp Nagrody pocieszenia: 2 zestawy podróżnika: plecak + polar + koszulka + kosmetyczka + zestaw do paznokci o wartości 215 zł każdy Plebiscyt trwa od 27 stycznia do 14 lutego. Zapraszamy!
Co jest najbardziej typowym i rozpoznawalnym znakiem wszystkich weneckich karnawałów? Oczywiście białe lub kolorowe, zdobione cekinami, piórami i brokatem maski karnawałowe, o których pierwsze pisane wzmianki donosiły już w XIII wieku.
Gdy dzisiaj pojedziemy do Wenecji, będą nam one towarzyszyć na każdym niemal kroku, dostępne w każdym niemal sklepie i na każdym straganie. Z biegiem czasu stały się bowiem nie tylko symbolem zimowych zabaw noworocznych, lecz również symbolem miasta. Aż trudno uwierzyć, że zdarzały się lata, w czasie których zakładanie karnawałowych masek było w tej wspaniałej aglomeracji surowo zakazane. Działo się tak w czasach, gdy ogólnie przyjęte normy obyczajowe bywały dość często łamane „pod przebraniem”. Władze Wenecji wprowadziły wówczas zakaz noszenia masek nocą i w kościołach. W 1458 roku zakazano także mężczyznom przebierania się za kobiety, gdyż panowie w damskim stroju nagminnie przekraczali bramy klasztorów żeńskich. Trzy lata później wydano już powszechnie obowiązujący zakaz noszenia masek przez mężczyzn. Sytuacja moralna panująca w mieście nie uległa jednak poprawie, o czym świadczy fakt, że już w 1502 roku zakazano mężczyznom noszenia nie tylko masek zasłaniających twarz, ale także bród i peruk. Zamaskowani osobnicy nie mieli również prawa noszenia przy sobie broni, gdyż w razie pojedynku lub zwyklej ulicznej sprzeczki nie było wiadomo, z kim ma się do czynienia i kogo należy pociągnąć do odpowiedzialności. Zakazy i nakazy, jak łatwo się domyśleć, łamano, a maski powszechnie noszono. No cóż, taka „zamaskowana” społeczność i jej tradycja. Tekst: Agnieszka Budo
Internauci wybierają najlepsze Blogi Roku 2009 roku!
Trwa 5. jubileuszowa edycja konkursu na najlepsze polskojęzyczne blogi 2009 roku, organizowanego przez Onet.pl pod patronatem serwisu Blog.pl. 12 stycznia rozpoczyna się drugi etap konkursu czyli nominowanie zgłoszonych blogów, przez Internautów, do oceny Jury.
Nominacje blogów odbywają się za pomocą głosowania SMS pod numerem 7144. Każdy ze zgłoszonych do konkursu blogów, a jest ich około 6 tysięcy, otrzymał unikalny numer, który będzie wyświetlany na stronach serwisu konkursowego www.blogroku.pl obok adresu bloga. Dochód, z pominięciem kosztów operatorów, zostanie przekazany na cele charytatywne. W efekcie głosowania, które potrwa do 21 stycznia, do kolejnego etapu konkursu przejdą blogi, które otrzymają największą liczbę głosów. W wyniku głosowania Internautów oraz Kapituły Konkursu zostanie wyłonionych 15 zwycięskich blogów: 10 najlepszych blogów 2009 roku w 10 kategoriach tematycznych, Blog Blogerów, Blog Teen Blogerów, 2 Wyróżnienia Główne oraz Blog Roku 2009. Wynik głosowania Internautów będzie znany bezpośrednio po zakończeniu głosowania 9 lutego i zostanie ogłoszony w serwisie www.blogroku.pl Efekt obrad Kapituły - przyznanie tytułów, wyróżnień i nagród - zostanie ogłoszony 11 lutego, podczas uroczystej Gali, która odbędzie się w Warszawie. Oto niektóre ze zgłoszonych w konkursie blogów: w kategorii "Ja i moje życie" blog Isabel, żony Kazimierza Marcinkiewicza www.isabel28.blog.onet.pl w kategorii "Polityka" blog Aleksandera Gudzowatego www.gudzowaty.blog.onet.pl w kategorii "Foto, video, komiks" blog Bartka Pogody www.bartpogoda.net w kategorii "Moje zainteresowania i pasje" blog Katarzyny Kulpy www.stanikomania.blox.pl/html jeden z najpopularniejszych blogów polskiej blogosfery. Wyboru najlepszych blogów, w dziesięciu kategoriach tematycznych, dokonają Internauci oraz specjalnie powołana Kapituła Konkursu, w której znalazły się osobowości ze świata kultury i mediów: Odeta Moro-Figurska, Grzegorz Marczak, Tomasz Sekielski, Marek Kalmus, Krystian Lupa, Lidia Popiel, Sylwia Chutnik, Robert Makłowicz, Joanna Kołaczkowska i Kaja Kudełko. Szczegóły dotyczące konkursu dostępne w serwisie: www.blogroku.pl
Jeszcze pod koniec XIX wieku bale karnawałowe wpisane były w stałą rubrykę życia towarzyskiego wyższych sfer. Karnawał bez wielkiego balu nie był karnawałem.
Mężczyźni odświeżali fraki, krochmalili białe koszule, kupowali nowe spinki do mankietów i kilka par rękawiczek. Kobiety szyły suknie i wyjmowały kosztowne, rodzinne precjoza. Trzymając się sztywnych konwenansów narzuconych przez epokę, ściśnięte gorsetami na 18 i pół cala, przedstawicielki płci pięknej udawały się na trwające całą noc bale. Nieodzownie towarzyszyły im trzy drobiazgi, bez których nie wypadało pokazać się na przyjęciu. Najważniejszy był wachlarz, dla panienek z gazy lub atłasu, delikatnie malowany, dla młodych mężatek z czarnych strusich piór oprawionych w kość słoniową, dla matron wedle uznania, zazwyczaj z koronki. Wachlarz nie służył jedynie schłodzeniu liczka po męczącym tańcu lub zasłonięciu się przed natarczywym spojrzeniem męskich oczu. Pozwalał na przesłanie skrytego uśmiechu czy lekki, niewinny flirt. Sam sposób trzymania wachlarza, jego składanie i rozkładanie, stanowił rodzaj salonowego telegrafu, pozwalającego zaszyfrować odpowiednią wiadomość, przeznaczoną dla tego jednego jedynego ukochanego. Drugim nieodzownym towarzyszem kobiet, udających się na bal, był karnecik. Każda szanująca się dama zaopatrywała się, jeszcze przed rozpoczęciem sezonu, w malutkie zeszyciki w ozdobnych okładkach z zawieszonym na jedwabnym sznureczku ołówkiem, do których wpisywała imiona i nazwiska panów proszących ją do tańca – walca, kotyliona czy mazura. Dowodem jej powodzenia wśród płci przeciwnej była liczba „zaklepanych” tańców. Żadna szanująca się kobieta nie wkraczała też do sali balowej bez tzw. „pazia”, czyli delikatnej klamerki służącej do podtrzymywania trenu sukni wieczorowej. Długi ogon tejże kreacji mógł zdecydowanie utrudnić poruszanie się w tańcu, a nawet groził poważną katastrofą na parkiecie, jeśli, nie daj boże, ktoś się w niego zaplątał. Podając więc odzianą w rękawiczkę rękę partnerowi, dama chwytała jednocześnie „paziem”, zawieszonym u przegubu dłoni, kraniec sukni, unosząc go do góry. I tak, dźwigając kilka kilogramów tkaniny, sunęła płynnie i lekko po parkiecie aż do świtu. Tekst: Agnieszka Budo
Która z nas choć raz w życiu nie marzyła o wspaniałym balu? Długa suknia, wysoko upięta fryzura, perfekcyjny makijaż, znakomita orkiestra, pięknie przystrojona sala i szpaler mężczyzn ubranych w ciemne surduty i fraki.
Tafta, jedwab i szyfon miękko szeleszczą podczas wirowania na parkiecie w rytm walca, a silne męskie ramiona oplatają naszą wąską kibić. Zaczyna „zalatywać” Mniszkówną? No cóż, jeszcze przeszło sto lat temu bal był nie lada wydarzeniem towarzyskim, o którym śniły po nocach podlotki, debiutantki, mężatki a nawet stare matrony. W pełnym konwenansów XIX wieku najważniejszą sprawą podczas przygotowywania się na bal był wybór, odpowiedniej do wieku, stanu i pozycji społecznej, sukni. Mężczyźni mieli zdecydowanie mniej problemów z doborem stroju. Wówczas to na salony wdarł się bowiem wiecznie elegancki frak, który, jeśli był dobrze skrojony a jego właściciel zachowywał sylwetkę, służył mu nawet przez kilka towarzyskich sezonów. Wracając jednak do płci pięknej to pierwszy bal młodej panienki decydował o jej wejściu w świat dorosłych, często wręcz o jej przyszłym życiu. Tę nieszczęsną istotę, rumieniącą się pod każdym męskim spojrzeniem, obowiązywała przede wszystkim skromność. Suknie wyłącznie w pastelach, a więc w bieli, różu lub błękicie. O dekoltach i wcięciach, kusząco odsłaniających to i owo, nie było mowy. Z biżuterii młoda dzierlatka mogła sobie pozwolić co najwyżej na delikatny medalion zawieszony na szyi lub wąską, nie rzucającą się w oczy bransoletkę na rączce, obowiązkowo odzianej długą rękawiczką. Na nogach ażurowe pończoszki i atłasowe pantofelki skromnie wystawiające noski spod kilku warstw halek i spódnic. We włosach, upięte skromnymi szpilkami, dziewicze fiołki, konwalie i stokrotki. Oprócz doboru odpowiedniej sukni, sporym zmartwieniem, które przez kilka nocy z rzędu ścierało sen z młodych powiek, była sprawa zwrócenia na siebie uwagi odpowiedniego kawalera. Bez efektownej sukni młodą debiutantkę mogła wyróżnić jedynie uroda i wdzięk, a przede wszystkim zacny posag. W przeciwnym razie karnet dziewczyny, w którym zapisywała kawalerów na kolejne tańce, pozostawał pusty. W zdecydowanie lepszej sytuacji znajdowały się młode mężatki, które, wyzwolone spod władczej rodzicielskiej ręki, umiały nakłonić swoich świeżo zaślubionych mężów do wydania na ich suknie sporych sumek. Błyszczały więc na balach w wymyślnych toaletach, drogiej biżuterii, kusząc odsłoniętymi tu i ówdzie wdziękami. Ich suknie szyto z aksamitów, jedwabi i koronek, na ich głowach mieniły się diademy, w uszach kolczyki, na szyjach kolie, a na palcach pierścionki. Ich kunsztownie upięte fryzury przyozdabiano egzotycznymi storczykami, kameliami i tuberozami. Młode mężatki górowały nad niewinnymi panienkami nie tylko strojem. Były po prostu atrakcyjniejsze dla panów, którzy częściej prosili je do tańca, zabawiali dowcipną konwersacją, a nawet pozwalali sobie na niewinny … flircik, który nie pociągał za sobą zobowiązań matrymonialnych. Wiekowe matrony, opiekujące się wchodzącymi w świat dorosłych młodymi dziewczętami, odziane były zazwyczaj w suknie w kolorach popielatych, liliowych i czarnych, o głębokich wycięciach odsłaniających dekolty, ramiona i plecy. Czemu tak odważnie? No cóż, uważano, że nikomu nie może to zaszkodzić, gdyż wdzięki kobiet w tym wieku na nikim nie robią już wrażenia. Matrony rzadko ktoś prosił do tańca, więc całymi wieczorami podpierały ściany, siedząc na bufiastych kanapach i fotelach. Czy miały jakąś przyjemność z wieczornego wyjścia? Niewątpliwie tak. Obserwując dokładnie wszystko i wszystkich były źródłem wszelkich ploteczek. W przeciwieństwie też do skromnych panienek i młodych mężatek, które nie mogły publicznie okazywać swojego apetytu, gdyż było to w złym guście, babcie, mamy i ciotki puszczały luźno wodze swojego … łakomstwa. Tekst: Agnieszka Budo
Sylwestrowy ostatni dzwonek, a więc organizacja imprezy w 364 dniu roku
Śnieżna aura, świąteczne ozdoby wokoło, rozbrzmiewające kolędy to zwiastun zbliżającego się wielkimi krokami końca roku. W tym szczególnym czasie to ostatnia chwila by pomyśleć o organizacji hucznego powitania Nowego Roku. Ale jak to zrealizować? W końcu wszystkie miejsca na sylwestrowe imprezy są już dawno zarezerwowane.
Jednak z pomocą przychodzą Nam portale informacji turystycznej, dzięki którym w mgnieniu oka zorganizujemy powitanie Nowego Roku. Ostatni dzwonek- szybka rezerwacja W natłoku zajęć, które musimy wykonać w ostatnim miesiącu roku, często nie mamy czasu, a tym bardziej ochoty na poszukiwania i rezerwacje sylwestrowych ofert. Natłok świątecznych obowiązków, gwiazdkowe zakupy prezentów dla najbliższych, poszukiwania świątecznego drzewka absorbują nasz cenny czas. Dlatego często wyszukujemy oferty sylwestrowych wyjazdów na ostatnią chwilę. Wtedy polecane imprezy, czyli te na które nie ma chętnych, nie są naszymi idealnymi, a oferowane warunki nie spełniają naszych oczekiwań. Więc zgadzamy się na te „gorsze” propozycje, które nie są w stanie zaspokoić naszych urlopowych potrzeb. Dlatego warto wziąć sprawy we własne ręce. „Kilka minut przed monitorem komputera, szybkie wyszukiwanie, bezpośredni kontakt do właściciela bazy noclegowej, która Nas interesuje to tylko niektóre z zalet portalu informacji turystycznej”- tak o nowej platformie mówi Piotr Zielonacki z portalu TurIT.pl promującego wypoczynek w Polsce, Czechach i na Słowacji. Nawet kilka dni przed sylwestrową nocą możemy zorganizować wymarzony wyjazd. Wspominany wyżej bezpośredni kontakt z właścicielami baz noclegowych oraz ich rezerwacja on-line, daje nam możliwość weryfikacji wolnych miejsc, a szeroka ich baza pozwala na dowolny wybór i idealne dopasowanie miejsca do naszych oczekiwań. Ponad 20 000 właścicieli z terenów Polski, Czech i Słowacji umieściło swoje oferty na portalu. Wyszukiwarki, które dostępne są do na stronie www.turit.pl sprawnie pomogą Nam w organizacji kilkudniowego wyjazdu. A dodatkowe informacje zawarte na platformie przybliżą nam nieznane dotąd miejsca, natomiast kalendarz imprez dostarczy szerokich informacji na temat sylwestrowych atrakcji w wybranym przez Nas rejonie. Wielość atrakcji, które możemy znaleźć na portalu zaspokoi nawet najbardziej wymagających turystów oraz pozwoli na zorganizowanie sylwestrowego wyjazdu dla całej rodziny. Ci aktywni i poszukujący wrażeń globtroterzy też znajdą wiele ciekawych ofert, a zorganizowana wycieczka z pomocą Internetu pozostanie na długo w ich pamięci. Jeśli jesteś zabiegany, nie odnajdujesz się w natłoku świątecznych obowiązków, wystarczy znaleźć kilka chwil i zmontować sobie niezapomniany sylwestrowy wyjazd z pomocą portalu TurIT.pl. Niewielkim wysiłkiem możesz zorganizować rodzinny wypad i wspominać go długo po wyjeździe.
W Czechach znajdziesz mnóstwo niezwykłych propozycji na spędzenie zimowego urlopu. Zapomnij o klasycznych nartach! Przyjedź i spróbuj!
Narty i … kąpiele w piwie W dzień białe szaleństwo na stoku a wieczorem chwile odprężenia, masaż, kąpiele w piwie czy w wodzie termalnej. Jeśli tak właśnie wyobrażasz sobie idealny urlop zimowy, przyjedź do Czech! Narciarzom wypoczywającym w Jesionikach przyjemne chwile relaksu zapewnią jaskinie solne w liczącym ponad dwieście lat uzdrowisku Karlova Studánka (www.studanka.cz) lub w uzdrowisku Priessnitz w Jeseniku (www.priessnitz.cz), które z osiemnastoma źródłami leczniczymi, wyjątkowym klimatem należy do najbardziej znanych w Europie. Światowej sławy uzdrowiska Karlowe Wary z dwunastoma źródłami termalnymi (www.karlovyvary.cz), wytworne Mariańské Łaźnie (www.marienbad.cz) i Franciszkowe Łaźnie (www.franzensbad.cz) leżą w pobliżu gór Kruszcowych (Rudaw), oferujących dużą ilość tras zjazdowych i biegowych o różnych poziomach trudności, łączących się z trasami saksońskimi. Największym tutejszym ośrodkiem narciarskim jest Klínovec (www.klinovec.cz). Bezpośrednio w górach Kruszcowych leży uzdrowisko Jáchymov (www.laznejachymov.cz). W pobliżu Mariańskich Łaźni, w miejscowości Chodova Plana znajdziemy prawdopodobnie największe piwne spa na świecie. W rodzinnym browarze Chodovar na gości czeka odprężająca, gorąca kąpiel, lecznicza woda mineralna, wyjątkowe ciemne piwo kąpielowe i odmładzające drożdże piwne z domieszką siedmiu rodzajów suszonych ziół leczniczych (www.chodovar.cz). Narciarze wypoczywający w karkonoskim centrum narciarskim Černá hora (www.cerna-hora.cz), składającym się z ośrodków: Jańskie Łaźnie, Černý Důl i Svoboda nad Úpą mogą połączyć aktywny wypoczynek na świeżym powietrzu z relaksacją w uzdrowisku Jańskie Łaźnie (www.janskelazne.com). Narciarze znajdą tu m.in. ośmioosobową kolejką linową i trasy zjazdowe należące do najdłuższych w Czechach. W górach Izerskich na miłośników białego szaleństwa czeka, po wyczerpujących zabawach na śniegu, przyjemny wypoczynek w uzdrowisku Libverda (www.lazne-libverda.cz, www.laznelbverda.cz), 30 kilometrów od Liberca. Popularnymi wśród narciarzy ośrodkami są tu Ještěd, Tanvaldsky Špičák i Severak. W Libercu leżącym u podnóży szczytu Ještěd (1012 m), w samym sercu gór Izerskich (tramwajem dojedziemy praktycznie do samej trasy zjazdowej) warto odwiedzić największy w Czechach kompleks rozrywkowy dla całej rodziny – Centrum Babylon (www.babylonliberec.cz) Nowe wspaniałe atrakcje adrenalinowe! W czeskich górach przeżyjemy prawdziwą adrenalinę. W Rudawach (Krušné hory), w okolicy najwyżej położonego miasta w Czechach, Bożego Daru (Boží Dar) znajdziemy największe w Czechach snowkiting centrum (www.kite-skola.cz). Do uprawiania tej dyscypliny sportu potrzebny jest wiatr i duża otwarta przestrzeń pokryta śniegiem. Boży Dar ma oczywiście także wiele do zaoferowania także tym, którzy chcą „jedynie” pojeździć na nartach czy snowboardzie. W ośrodku narciarskim Boży Dar jest kilka tras zjazdowych i snowpark (www.bozidar.cz). Skiareal Szpindlerowy Młyn w Karkonoszach należy do najbardziej znanych czeskich ośrodków zimowych. Oferuje 25 km tras zjazdowych i 90 km tras biegowych. Z pewnością nudzić się tu nie będziemy, nawet przez chwilę. Bezpośrednio w Szpindlerowym Młynie znajdziemy tor bobslejowy, adventure park, który miłośnikom adrenaliny oferuje liczne atrakcje, m.in. huśtawkę olbrzymią czy szaloną jazdę skuterami śnieżnymi. Innym spodoba się romantyczna przejażdżka psim zaprzęgiem, zabawne zjazdy na sankach lub dmuchanych pontonach (www.skiareal.cz www.yellow-point.cz www.snowtubingpark.cz www.bobovka.cz www.sankarska-drsha.cz). Fani imprez sportowych także znajdą coś dla siebie w górach czeskich. W terminie od 12 do 14 lutego w Nowym Mieście na Morawie (region Wysoczyzna) odbędą się światowej sławy zawody Złota Narta (www.zlatalyze.cz). Okolice Nowego Miasta na Morawie są prawdziwym rajem dla miłośników narciarstwa biegowego (http://holiday.nmnm.cz). Przygotowywane trasy biegowe osiągają długość 100 kilometrów, przebiega tędy licząca 155 km Magistrala Izerska (www.jizerskamagistrala.cz). Kolejnymi znanymi zawodami są Patria Direct Jizerská 50 (http://bezky.jiz50.cz). Rozpoczną się one 10 stycznia w Bedřichovie. Przykładowe ceny karnetów dla osoby dorosłej na 6 dni (w koronach czeskich):Rokytnice nad Jizerą 1370, Benecko 2040, Pec pod Śnieżką 2850, Pustevny 1420, Berdichov 1500 Aktualne informacje w jęz. polskim o czeskich ośrodkach narciarskich: www.czechtourism.com