Myrtos Beach – jedna z najbardziej spektakularnych plaż Kefalonii
Myrtos Beach na Kefalonii to miejsce, które regularnie pojawia się w zestawieniach najpiękniejszych plaż świata. Charakterystyczna zatoka otoczona stromymi klifami, intensywnie turkusowa woda oraz jasne kamienie tworzą krajobraz, który trudno pomylić z jakimkolwiek innym miejscem w Grecji. Dla wielu podróżników jest to nie tylko wizytówka Kefalonii, ale również jeden z najbardziej ikonicznych widoków całego Morza Jońskiego.
Spis treści: Gdzie znajduje się Myrtos beach? Geologia i naturalna struktura plaży Dlaczego plaża Myrtos jest tak popularna? Plaża Myrtos znajduje się na północno-zachodnim wybrzeżu wyspy Kefalonia, w regionie Pylaros, nad Morzem Jońskim. Jej położenie jest wyjątkowo malownicze – leży pomiędzy górami Agia Dynati oraz Kalon Oros, których strome zbocza niemal pionowo opadają w kierunku morza. Gdzie znajduje się Myrtos beach? Ukształtowanie terenu sprawia, że linia brzegowa układa się w charakterystyczny półkolisty łuk, dobrze widoczny z punktów widokowych nad zatoką. Długość linii brzegowej wynosi około 800 metrów, co czyni ją niezbyt rozległą, lecz bardzo efektowną plażą. Dojazd do Myrtos Beach prowadzi przez miejscowość Divarata. Ostatni odcinek to około dwukilometrowa, stroma i kręta droga, która schodzi bezpośrednio w stronę zatoki. Alternatywnie w sezonie letnim kursują autobusy z Agia Effimia, co ułatwia dostęp osobom bez samochodu. Plaża jest wciśnięta między góry i odcięta od większych osad. To sprzyja zachowaniu bardziej naturalnego krajobrazu niż na wielu silnie zurbanizowanych plażach Grecji. Geologia i naturalna struktura plaży Jednym z najciekawszych aspektów Myrtos Beach jest jej budowa geologiczna. Linia brzegowa pokryta jest białymi, marmurowymi otoczakami, które są formą przeobrażonego wapienia. Im bliżej wody, tym drobniejszy staje się materiał – od większych, gładkich kamieni po drobny żwir przy samej linii przypływu. Taki układ jest efektem działania fal oraz prądów przybrzeżnych, które sortują osad w naturalny sposób. Prądy w tej części wybrzeża powodują intensywne mieszanie osadów. W efekcie woda przybiera charakterystyczny odcień – od głębokiego błękitu, po jasny turkus. To jeden z najbardziej rozpoznawalnych elementów krajobrazu, który często pojawia się na fotografiach z Kefalonii. Dlaczego plaża Myrtos jest tak popularna? Popularność Myrtos Beach nie jest przypadkowa i wynika z kilkuczynników. Po pierwsze, jest to jedna z najbardziej fotogenicznych plaż w całej Grecji. Kontrast między białymi kamieniami, zielenią klifów i intensywną barwą morza tworzy niepowtarzalną kompozycję. Duże znaczenie mają również międzynarodowe rankingi, w których Myrtos Beach bywa określana jako jedna z najpiękniejszych plaż świata oraz wielokrotnie wybierana jako najlepsza plaża w Grecji. Tego typu wyróżnienia utrwalają jej pozycję w świadomości turystów. Rozpoznawalność plaży zwiększyło także kino. Plaża została wykorzystana jako plan filmowy w produkcji „Kapitan Corelli” (Captain Corelli’s Mandolin), co dodatkowo zwiększyło jej rozpoznawalność poza Europą. Wreszcie Myrtos Beach oferuje widoki, które trudno znaleźć gdzie indziej. To nie tylko plaża do kąpieli, ale przede wszystkim punkt widokowy i przestrzeń do kontemplacji naturalnej geometrii wybrzeża. Warunki naturalne i charakter morza Wody przy Myrtos Beach są głębokie już w niedużej odległości od brzegu, co wynika z gwałtownego spadku dna morskiego. To jeden z powodów, dla których fale są tu często bardziej dynamiczne niż na innych plażach Kefalonii. Ruch wody, w połączeniu z prądami przybrzeżnymi, wpływa na stałe przemieszczanie się drobnych cząstek marmuru. To z kolei odpowiada za charakterystyczne „smugi”, czyli zawiesiny osadowe w wodzie, które układają się zgodnie z kierunkiem fal. Teren ten nie jest typowo „lagunowy” ani spokojny – ma raczej charakter półotwartej zatoki. Z tego względu Myrtos Beach bywa zarówno zachwycająca wizualnie, jak i wymagająca podczas kąpieli. Infrastruktura i dostępność Bezpośrednio przy plaży infrastruktura jest ograniczona. Znajduje się tu niewielki bar sezonowy, natomiast większość restauracji i tawern ulokowana jest wyżej – w okolicy drogi prowadzącej z Divaraty. W sezonie letnim funkcjonuje także komunikacja autobusowa z Agia Effimia, co zwiększa dostępność dla turystów. Parking znajduje się u podnóża klifów, jednak w szczycie sezonu bywa intensywnie obciążony. Krajobraz przyciąga turystów i fotografów Widok z drogi prowadzącej w dół do plaży należy do najbardziej rozpoznawalnych panoram Kefalonii. Z wysoka widać pełny łuk zatoki, kontrastujący z ciemniejszymi masywami górskimi. Szczególnie interesujące są zmiany światła w ciągu dnia. W południe woda ma intensywny, niemal elektryczny odcień błękitu, natomiast o zachodzie słońca barwy stają się cieplejsze – przechodzą w pomarańcz i róż. To właśnie ta zmienność sprawia, że plaża jest często odwiedzana nie tylko przez plażowiczów, ale również fotografów i koneserów wyjątkowych krajobrazów. Myrtos Beach jest swoistym symbolem Kefalonii. Jest jednym z najczęściej wykorzystywanych kadrów promujących region i jednym z głównych powodów, dla których turyści wybierają ten zakątek Grecji. Warto jednak pamiętać, że Kefalonia oferuje znacznie więcej zróżnicowanych plaż i zatok. Nasza autorka Marzena Wardyn-Kobus Autorka tekstów z pogranicza przyrody, kultury i podróży. W serwisie tworzy artykuły popularnonaukowe o otaczającym nas świecie, łącząc rzetelną wiedzę z przystępnym językiem i dbałością o szczegóły. Pisze, by zachęcać innych do uważnego kontaktu z przyrodą – nawet tą najbliższą, tuż za domem. Kaszubka mieszkająca na Kujawach, zakochana w górskich szlakach i leśnych bezdrożach. Jej przydomowy ogródek to strefa zrównoważonego eksperymentowania – dąży do tego, by uprawiać rośliny ekologicznie, z szacunkiem dla natury. Wolne chwile spędza z książką, wędrując po lesie lub tworząc makramy.
Przypomina Santorini sprzed lat. Tę wyspę uznano za najlepszą na świecie
Jedni porównują ją do Santorini sprzed czasów Instagrama, inni widzą w niej idealne miejsce dla tych, którzy zamiast pocztówkowych kadrów szukają prawdziwej Grecji. Ta wyspa właśnie zyskała miano najlepszej na świecie.
Spis treści: Oto najlepsza wyspa w Europie Te plaże w Europie warto odwiedzić Wakacje na wyspach zazwyczaj kojarzą nam się z plażowaniem i błogim nicnierobieniem. Coraz więcej turystów wybiera jednak wyspy z innych powodów. Na wielu z nich, zwłaszcza tych mniej popularnych, można zaznać szerokiego wachlarza doświadczeń, w tym lokalnego klimatu, autentycznej kuchni czy bliskości natury. To podejście widać po wynikach rankingu World’s Best Awards 2025, opublikowanego na łamach serwisu Travel + Leisure. Oto najlepsza wyspa w Europie Na szczycie zestawienia znalazła się grecka wyspa Páros. To miejsce przez wiele lat pozostawało w cieniu bardziej rozreklamowanych greckich wysp. Dziś, jak widać, przyciąga zwłaszcza tych, którzy w podróży szukają autentyczności, a niekoniecznie turystycznych klisz. Wyspa leży w samym sercu Cyklad i oferuje wszystko, co najlepsze w Grecji. Znajdziemy tam zarówno tradycyjną architekturę, piękne plaże, lokalną kuchnię i nieco artystyczny klimat. W miasteczku Naousa życie toczy się leniwie. Wąskie uliczki są pełne butików z rękodziełem i uroczych kawiarni. Znajdziemy tu zarówno malownicze zatoczki idealne na rodzinny wypoczynek, jak i klasyczne piaszczyste plaże dla fanów kitesurfingu czy samotnych spacerów. Páros zachwyci także miłośników historii. Zachowały się tu fragmenty antycznych świątyń i bizantyńskie kościoły. Grecja zdominowała ranking wyspiarski ranking. W wyróżnionej piętnastce znalazły się też: Kreta, Milos, Santorini i Mykonos. Każda z nich oferuje nieco inne atrakcje i krajobrazy. Te plaże w Europie warto odwiedzić W pierwszej dziesiątce znalazły się także trzy włoskie wyspy: Ischia, Sardynia i Sycylia. Pierwsza z nich, nieco mniej znana, zaskakuje bogactwem gorących źródeł. Sardynia kusi z kolei turkusowymi wodami i dzikimi zatoczkami, a Sycylia to mekka dla miłośników historii, wulkanów i lokalnej kuchni. Spośród zwycięzców warto także wyróżnić Maderę i Azory. Oferują zupełnie inny krajobraz niż wyspy śródziemnomorskie – górzyste tereny, bujną roślinność, wulkaniczne jeziora i klimatyczne miasteczka z kolonialną architekturą. To raj dla osób ceniących piesze wędrówki, obserwację przyrody i lokalne wina. W rankingu nie zabrakło także Chorwacji, z malowniczym Hvarem i wyspami dalmatyńskimi, Majorki, która łączy popularność z autentycznością, oraz Malty, gdzie wpływy arabskie łączą się z włoskimi i brytyjskimi. Jest i niespodzianka, czyli Szkocja ze swoją wyspą Skye i Hebrydami – chłodniejsza, bardziej surowa, ale niezwykle malownicza alternatywa dla południowych klimatów. To miejsce, gdzie wiatr, mgła i góry tworzą niemal mistyczny krajobraz. Cały ranking poniżej: Páros, Grecja Ischia, Włochy Hvar i Wyspy Dalmatyńskie, Chorwacja Madera, Portugalia Majorka, Hiszpania Kreta, Grecja Milos, Grecja Azory, Portugalia Sardynia, Włochy Sycylia, Włochy Malta Skye i Hebrydy, Szkocja Santorini, Grecja Korsyka, Francja Mykonos, Grecja Źródło: Travel + Leisure Nasz autor Mateusz Łysiak Dziennikarz podróżniczy, rowerzysta, górołaz. Poza szlakiem amator kuchni włoskiej, popkultury i języka hiszpańskiego.
Oaza świętego spokoju. Ta mało znana grecka wyspa została okrzyknięta najbardziej relaksującym miejscem na świecie
Gdy myślimy o greckich wyspach, przed oczami stają nam najczęściej pocztówkowe, ale i potwornie zatłoczone Santorini czy imprezowe Mykonos. Tymczasem eksperci z branży turystycznej właśnie wskazali zupełnie inny, ukryty klejnot Morza Egejskiego jako idealne miejsce na ucieczkę od cywilizacji. Alonissos – bo o tej wyspie mowa – oficjalnie okrzyknięto najbardziej relaksującym kierunkiem na świecie na 2026 rok. Bez masowej turystyki, bez betonu i wielkich hoteli, za to z krystalicznie czystą wodą, dziewiczą przyrodą i temperaturami w czerwcu sięgającymi przyjemnych 25°C.
Spis treści: Królestwo dzikiej przyrody i śródziemnomorskiej foki Podwodny Partenon i szlaki zatopione w zieleni Smak powolnego życia – Chora i lokalne tawerny Jak zaplanować podróż na Alonissos? Współczesne podróżowanie coraz częściej kojarzy się z walką o wolne miejsce na plaży, kolejkami do zrobienia idealnego zdjęcia na Instagram oraz wszechobecnym hałasem. Zjawisko overtourismu (nadmiernej turystyki) skutecznie odbiera urok nawet najpiękniejszym zakątkom Morza Śródziemnego. W odpowiedzi na te wyzwania, eksperci z firmy Solmar Villas przeprowadzili szczegółową analizę ponad 160 międzynarodowych kierunków, szukając miejsc, gdzie czas wciąż płynie wolniej. Wynik okazał się zaskoczeniem dla masowego turysty, ale nie dla koneserów autentycznej Grecji. Alonissos, najbardziej wysunięta na wschód wyspa archipelagu Sporadów Północnych, zajęła pierwsze miejsce na świecie jako enklawa absolutnego spokoju i regeneracji. Królestwo dzikiej przyrody i śródziemnomorskiej foki To, co wyróżnia Alonissos na tle innych egejskich wysp, to jej wyjątkowy, nienaruszony ekosystem. Wyspa leży w samym sercu Narodowego Parku Morskiego Alonissos i Sporadów Północnych, który jest największym chronionym obszarem morskim w Europie. To właśnie tutaj, w labiryncie podwodnych jaskiń i na niedostępnych plażach, swoje bezpieczne schronienie znalazła mniszka śródziemnomorska (Monachus monachus) – foki reprezentujące jeden z najrzadszych i najbardziej zagrożonych wyginięciem gatunków ssaków na Ziemi. Dzięki rygorystycznym przepisom ochrony środowiska, wokół wyspy nie uświadczymy wielkich statków wycieczkowych ani skuterów wodnych zakłócających ciszę. Zamiast tego Alonissos stawia na zrównoważoną turystykę i ekologię – była to jedna z pierwszych greckich wysp, która wprowadziła całkowity zakaz używania plastikowych torebek, konsekwentnie budując model wypoczynku w zgodzie z naturą. Podwodny Partenon i szlaki zatopione w zieleni Dla miłośników aktywnego, a zarazem wyciszającego wypoczynku, Alonissos oferuje atrakcje niespotykane nigdzie indziej. W wodach otaczających sąsiednią, bezludną wysepkę Peristera znajduje się pierwsze w Grecji podwodne muzeum, nazywane „Partenonem katastrof morskich”. Nurkowie mogą tam podziwiać doskonale zachowany wrak starożytnego statku handlowego z V wieku p.n.e., który zatonął z ładunkiem tysięcy amfor. Niezwykle przejrzysta woda o doskonałej widoczności przyciąga tu pasjonatów snorkelingu i nurkowania rekreacyjnego z całego świata. Gdy wrócimy na ląd, Alonissos zachwyca swoim interiorami. Wnętrze wyspy pokryte jest gęstymi lasami sosnowymi, gajami oliwnymi i polami pełnymi aromatycznych, dzikich ziół. Przemierzanie ponad 40 kilometrów oznakowanych szlaków pieszych pozwala dotrzeć do punktów widokowych, z których roztacza się zapierająca dech w piersiach panorama na bezkresne, szafirowe Morze Egejskie. Szlaki te często kończą się zejściem do małych, kameralnych zatoczek, gdzie na plażach takich jak Kokkinokastro, Leftos Gialos czy Chrisi Milia można spędzić cały dzień w samotności, słuchając jedynie szumu fal. Smak powolnego życia – Chora i lokalne tawerny Serce wyspy bije w stałym, niespiesznym rytmie. Tradycyjna architektura Alonissos zachowała się najlepiej w jej dawnej stolicy – miasteczku przez lokalsów nazywanym Chora. Położona na stromym wzgórzu osada ucierpiała podczas trzęsienia ziemi w 1965 roku, jednak została pieczołowicie odbudowana. Dziś zachwyca plątaniną wąskich, brukowanych uliczek, białymi domkami z kamienia oraz kaskadami różowych i fioletowych bugenwilli. W tutejszych rodzinnych tawernach nie ma miejsca na pośpiech czy plastikowe menu dla mas. Życie toczy się tu przy stolikach ustawionych bezpośrednio na placach i w portowych miniaturowych zatokach, takich jak Patitiri czy Votsi. Warto spróbować lokalnych specjałów: słynnego ciasta z kozim serem, świeżo złowionego tuńczyka, z którego wyspa słynie w całej Grecji, oraz tradycyjnych słodkości z migdałów – hamalia. Tutaj nikt nie pogania gości – wieczory upływają na niespiesznych rozmowach przy karafce lokalnego wina i dźwiękach tradycyjnej muzyki, daleko od zgiełku i świateł dyskotek. Jak zaplanować podróż na Alonissos? Jak dolecieć z Polski? Alonissos nie posiada własnego lotniska, co stanowi jej największą zaletę, chroniąc wyspę przed masowym napływem turystów. Najwygodniejszym sposobem podróży z Polski jest lot na sąsiednią wyspę Skiathos (w sezonie letnim dostępne są bezpośrednie loty czarterowe z kilku polskich miast, m.in. z Warszawy i Katowic, a także połączenia rejsowe z przesiadką). Ze Skiathos na Alonissos regularnie kursują szybkie promy i wodoloty (podróż trwa około 1,5 do 2 godzin). Alternatywną trasą jest lot do Aten lub Salonik, dojazd do portu w Volos lub Mantoudi (Eubea) i stamtąd złapanie promu bezpośrednio na wyspę. Kiedy lecieć i pogoda Czerwiec to absolutnie idealny moment na wizytę. Średnie temperatury powietrza wynoszą wtedy bardzo przyjemne 25°C do 27°C, słońce świeci przez kilkanaście godzin na dobę, a woda wokół wysp Morza Egejskiego jest już wystarczająco ciepła do kąpieli. Co ważne, na początku czerwca wyspa jest jeszcze cudownie pusta, a przyroda po leśnych deszczach wiosennych wciąż zachwyca świeżą zielenią. Dla osób szukających upałów idealny będzie lipiec i sierpień (temperatury powyżej 30°C), natomiast wrzesień oferuje najcieplejsze morze i wyjątkowo spokojną atmosferę po szczycie sezonu. Wskazówka dla podróżnych Ze względu na górzyste ukształtowanie terenu i ukryte plaże, na miejscu warto wypożyczyć skuter lub niewielki samochód terenowy. Pamiętajmy też, aby uszanować lokalny ekosystem – na Alonissos ekologia to styl życia, a nie marketingowy slogan. Źródła: euronews.com; alonissos.gr Nasz ekspert Łukasz Załuski Od ponad 20 lat opowiada o świecie – jego historii, nauce i miejscach, do których warto wyruszyć z otwartą głową. Jest redaktorem naczelnym „National Geographic Polska” oraz National-Geographic.pl. Wcześniej kierował m.in. „Focusem”, „Focusem Historia” czy „Sekretami Nauki”, konsekwentnie rozwijając tematykę popularnonaukową i podróżniczą. Jest inicjatorem projektu pierwszej naukowej rekonstrukcji wizerunków władców z dynastii Jagiellonów. Po godzinach miłośnik gimnastyki sportowej, książek kryminalnych i europejskich stolic.
Wyspa Kos: od starożytnych ruin po rajskie plaże
Kos to grecka wyspa, którą można poznać w ciągu kilku dni dzięki niewielkim odległościom między atrakcjami. Odkrywanie miasta, plażowanie, zwiedzanie stanowisk archeologicznych i lokalnych targów da się wygodnie połączyć w ciekawy plan podróży. Dzięki temu każdy może dopasować pobyt do własnych zainteresowań – od relaksu nad morzem, po poznawanie historii i kultury wyspy.
Spis treści: Historia wyspy Kos w pigułce Z czego słynie wyspa Kos? Co zwiedzić na wyspie Kos? Najważniejsze atrakcje Kiedy najlepiej jechać na Kos? Wyspa Kos należy do archipelagu Dodekanezu, który znajduje się w południowo-wschodniej części Morza Egejskiego. Jej położenie, zaledwie kilka kilometrów w linii prostej od południowo-zachodniego wybrzeża Turcji, od zawsze miało znaczenie strategiczne i handlowe. Pod względem geograficznym jest to wyspa wydłużona – ma około 50 km długości i do 10 km szerokości. Jej powierzchnia wynosi około 290 km², co czyni ją po Rodos i Karpathos trzecią pod względem wielkości wyspą Dodekanezu. Krajobraz jest wyraźnie zróżnicowany. Na wyspie Kos znajdują się zarówno wykorzystywane rolniczo niziny, jak i bardziej surowe wyżyny. Najwyższym punktem jest masyw Dikeos, którego szczyt wznosi się 843 m n.p.m.. Historia wyspy Kos w pigułce Historia Kos sięga II tysiąclecia p.n.e., kiedy pojawili się tu pierwsi osadnicy. W późniejszym okresie wyspa została zasiedlona przez Dorów i stopniowo zyskała znaczenie w świecie greckim. W epoce klasycznej i hellenistycznej Kos stało się ważnym ośrodkiem nauki i handlu. To właśnie tutaj urodził się Hipokrates, uznawany za ojca medycyny. Funkcjonujący na wyspie Asklepiejon był jednym z najważniejszych ośrodków leczniczych starożytności – łącząc funkcje religijne i praktykę medyczną. W kolejnych wiekach wyspa znajdowała się pod panowaniem Rzymian, Bizancjum oraz joannitów. W XVI wieku została włączona do Imperium Osmańskiego, gdzie pozostawała przez niemal 400 lat. XX wiek przyniósł kolejne zmiany polityczne – od administracji włoskiej, przez okupację niemiecką, aż po włączenie wyspy do Grecji w 1947 roku na mocy traktatu pokojowego z Paryża. Dziś ślady tych epok są widoczne w strukturze urbanistycznej i zabytkach. Z czego słynie wyspa Kos? Wyspa Kos jest kojarzona przede wszystkim z dziedzictwem medycznym. To tutaj rozwijała się jedna z najważniejszych szkół medycyny starożytnej, a Asklepiejon do dziś pozostaje jednym z kluczowych stanowisk archeologicznych. Drugim ważnym elementem są plaże, które wyróżniają się dużą różnorodnością – od szerokich, piaszczystych odcinków po bardziej kamieniste i mniej zagospodarowane fragmenty wybrzeża. Istotną rolę odgrywa także rolnictwo. Uprawia się tu m.in. oliwki, winorośl, figi i warzywa. Warto odnotować, że nazwa sałaty rzymskiej (cos lettuce) wywodzi się właśnie od tej wyspy, co jest jednym z ciekawszych przykładów jej wpływu na europejską kulturę kulinarną. Co interesujące, Kos w okresie hellenistycznym pełniło funkcję swoistego arbitra w świecie sporów między miastami. Wyspa ta była stosunkowo często wzywana do zapewnienia sędziów rozstrzygających konflikty wewnętrzne. Co zwiedzić na wyspie Kos? Najważniejsze atrakcje Zwiedzanie Kos najlepiej rozplanować na kilka dni, co pozwala spokojnie obejrzeć zabytki i jednocześnie oddać się relaksowi na plaży. Wyspa sprawdzi się też jako pomysł na weekend w greckim stylu, choć wówczas trzeba będzie skupić się jedynie na wybranych atrakcjach. Miasto Kos, czyli serce wyspy To główny ośrodek administracyjny i turystyczny. Znajduje się tu port oraz liczne zabytki, w tym średniowieczny zamek Nerantzia z XIV wieku, wzniesiony przez joannitów przy wejściu do portu. W mieście warto też zwrócić uwagę na tętniące życiem ulice i lokalne targi, które pokazują codzienne życie mieszkańców. Asklepiejon Położony kilka kilometrów od miasta kompleks był jednym z najważniejszych ośrodków medycznych starożytności. Stanowi unikatowe połączenie przestrzeni sakralnej i leczniczej. Zwiedzający mogą dziś przejść się między ruinami świątyń i pozostałościami izby chorych, które obrazują praktyki lecznicze stosowane w starożytności. Platan Hipokratesa W centrum miasta Kos rośnie słynny platan Hipokratesa, pod którym według tradycji nauczał słynny lekarz. Obecny platan ma około 500 lat i i może być potomkiem drzewa, które stało tu w czasach Hipokratesa. Jego konary są wspierane rusztowaniami, a imponująca korona o średnicy około 12 metrów czyni je najprawdopodobniej największym platanem w Europie. Muzeum Hipokratesa Muzeum Hipokratesa prezentuje historię życia i działalności greckiego lekarza. Ekspozycje obejmują zbiory literatury medycznej i rekonstrukcje narzędzi stosowanych w starożytności. To miejsce pozwala lepiej zrozumieć wpływ Hipokratesa na współczesną medycynę i znaczenie Kos w historii nauki. Stanowiska archeologiczne Na wyspie znajdują się liczne pozostałości antycznej zabudowy, w tym odeon, starożytna agora czy Casa Romana – przykład rzymskiej architektury mieszkalnej. Zwiedzanie tych miejsc daje szansę dostrzeżenia różnorodnych etapów rozwoju miasta i życia jego dawnych mieszkańców. Plaże, które warto zobaczyć Na wyspie Kos znajdują się plaże zróżnicowane zarówno pod względem krajobrazu, jak i warunków do wypoczynku. Do najważniejszych należą: Tigaki – długa, piaszczysta plaża z łagodnym zejściem do wody, Marmari – spokojniejsza, często wybierana przez rodziny z dziećmi, Paradise Beach – znana z krystalicznie czystej wody, Agios Stefanos – wyjątkowa dzięki ruinom starożytnej bazyliki tuż przy brzegu. Północne wybrzeże jest bardziej wietrzne (idealne dla sportów wodnych), natomiast południowe oferuje spokojniejsze warunki do kąpieli. Kiedy najlepiej jechać na Kos? Lipiec i sierpień to czas największego ruchu turystycznego, kiedy na wyspę przybywają głównie osoby nastawione na plażowanie. Osoby preferujące zwiedzanie powinny raczej unikać tego okresu ze względu na wysokie temperatury (średnio 30–31°C w ciągu dnia). Najlepszym okresem na wizytę są miesiące od maja do czerwca oraz od września do października. Warunki pogodowe są wtedy stabilne, a liczba turystów zdecydowanie mniejsza niż w szczycie sezonu. Wówczas najłatwiej jest łączyć różne formy wypoczynku – zwiedzanie najważniejszych atrakcji wyspy bez presji czasu oraz chwile relaksu na plaży. Nasza autorka Marzena Wardyn-Kobus Autorka tekstów z pogranicza przyrody, kultury i podróży. W serwisie tworzy artykuły popularnonaukowe o otaczającym nas świecie, łącząc rzetelną wiedzę z przystępnym językiem i dbałością o szczegóły. Pisze, by zachęcać innych do uważnego kontaktu z przyrodą – nawet tą najbliższą, tuż za domem. Kaszubka mieszkająca na Kujawach, zakochana w górskich szlakach i leśnych bezdrożach. Jej przydomowy ogródek to strefa zrównoważonego eksperymentowania – dąży do tego, by uprawiać rośliny ekologicznie, z szacunkiem dla natury. Wolne chwile spędza z książką, wędrując po lesie lub tworząc makramy.
Wakacje w Grecji nie muszą być drogie. Te wyspy zaskakują cenami poza sezonem
Grecja od lat pozostaje jednym z najważniejszych kierunków wakacyjnych wybieranych przez Polaków, przyciągając co roku nawet kilka milionów turystów i notując stały wzrost zainteresowania. Słońce, kuchnia i dostęp do morza sprawiają, że trudno znaleźć równie uniwersalny kierunek na urlop. Na której greckiej wyspie warto jednak zarezerwować pobyt, jeśli chcemy połączyć ten klimat z rozsądnym budżetem?
Dane z branży turystycznej pokazują, że popularność Grecji wśród Polaków utrzymuje się na bardzo wysokim poziomie. W 2025 roku liczba wyjazdów mogła wynieść od około 1,5 do nawet 2,5 mln (w zależności od metodologii liczenia), co potwierdza wyraźny trend wzrostowy względem poprzednich lat. Już wcześniej, w 2024 roku, kraj ten odwiedziło ponad 1,4 mln turystów z Polski, a w niektórych zestawieniach liczba ta była jeszcze wyższa. Grecja zajmuje także czołowe miejsce w ofertach biur podróży – w 2025 roku była drugim najpopularniejszym kierunkiem, odpowiadając za znaczną część wyjazdów zagranicznych. Popularność ta nie jest przypadkowa: połączenie stabilnej pogody, różnorodnych krajobrazów i silnie zakorzenionej kultury kulinarnej sprawia, że kraj ten trafia w potrzeby bardzo szerokiej grupy podróżnych. Coraz częściej pojawia się jednak pytanie, które wyspy pozwalają doświadczyć tej samej jakości wypoczynku przy znacznie niższych kosztach. Najtańsze greckie wyspy na urlop poza sezonem Zestawienie przygotowane na podstawie danych serwisu TravelSupermarket pokazuje, że nawet w tak popularnym kierunku jak Grecja można znaleźć wyspy oferujące bardzo dobry stosunek jakości do ceny. Analiza opierała się na średnich kosztach tygodniowych pobytów dla jednej osoby, wyszukiwanych w okresie od września 2025 do marca 2026 roku. Tym samym na pierwszym miejscu znalazła się Kefalinia (lepiej znana jako Kefalonia), gdzie średni koszt tygodniowego pobytu wynosi około 3000 zł. Ta największa z Wysp Jońskich przyciąga turystów nie tylko krystalicznie czystą wodą i szerokimi, jasnymi plażami, ale także spokojniejszą atmosferą niż w najbardziej obleganych kurortach. Charakterystyczne dla wyspy są również niewielkie, malownicze miasteczka, lokalne winnice oraz wpływy architektury weneckiej, które nadają jej wyjątkowy charakter. Drugie miejsce zajęła Lefkada (Leukada), gdzie tygodniowy pobyt to wydatek rzędu około 3050 zł. Wyspa wyróżnia się spektakularnymi klifami opadającymi do turkusowego morza, a także jednymi z najbardziej fotogenicznych plaż w całej Grecji, takimi jak Porto Katsiki czy Egremni. Lefkada jest jednocześnie łatwo dostępna – można się na nią dostać samochodem przez most – co dodatkowo obniża koszty podróży i przyciąga osoby planujące bardziej niezależne wakacje. Zaskoczeniem może być trzecie miejsce, które zajęło Santorini, z kosztem około 3200 zł za tygodniowy pobyt. Choć wyspa uchodzi za jedną z najdroższych i najbardziej rozpoznawalnych w całej Europie, poza ścisłym sezonem letnim ceny stają się znacznie bardziej przystępne. Charakterystyczne białe domy z niebieskimi kopułami, wulkaniczne krajobrazy i widoki na kalderę sprawiają, że Santorini pozostaje jednym z najbardziej spektakularnych miejsc w regionie Morza Egejskiego. Jednocześnie rosnąca liczba turystów – szczególnie latem – sprawia, że wybór odpowiedniego terminu podróży staje się kluczowy, jeśli chcemy połączyć wyjątkowe doświadczenie z rozsądnym budżetem. Ranking najtańszych wysp w Grecji w 2026 roku Dalsze pozycje zestawienia pokazują, że ceny na greckich wyspach nie zawsze idą w parze z ich wizerunkiem. Czwarte miejsce zajęło Mykonos, gdzie tygodniowy pobyt to średnio około 3350 zł za osobę. To wynik zaskakujący, biorąc pod uwagę, że wyspa od lat uchodzi za synonim luksusu, ekskluzywnych hoteli i intensywnego życia nocnego. Poza szczytem sezonu Mykonos odsłania jednak spokojniejsze oblicze – z charakterystyczną cykladzką architekturą, wąskimi uliczkami i mniej zatłoczonymi plażami. Pierwszą piątkę zamyka Rodos, z kosztem około 3450 zł za tydzień. To jedna z najbardziej zróżnicowanych wysp w kraju, która łączy średniowieczne dziedzictwo Starego Miasta wpisanego na listę UNESCO z rozległymi plażami i rozwiniętą infrastrukturą turystyczną. W 2025 roku odwiedziło ją ponad 1,28 mln turystów, co tylko potwierdza jej rosnącą popularność. Kolejne miejsca zajmują większe i dobrze skomunikowane wyspy: Kreta (ok. 3850 zł), oferująca ogromną różnorodność krajobrazów – od górskich wąwozów po laguny – oraz Korfu (ok. 4100 zł), znana z bujnej roślinności i silnych wpływów weneckich. W dalszej części rankingu znalazły się mniej oczywiste, ale równie interesujące kierunki. Naksos (ok. 4400 zł) przyciąga bardziej autentycznym, spokojniejszym klimatem Cyklad i szerokimi plażami, natomiast Kos (ok. 4650 zł) pozostaje popularny wśród osób szukających dobrej infrastruktury i łatwego dostępu do atrakcji. Zestawienie zamyka Skiathos (ok. 4750 zł), znana z gęsto zalesionych terenów i ponad 60 plaż, często uznawanych za jedne z najpiękniejszych w kraju. Jak zauważa Chris Webber, różnice cenowe między wyspami mogą być zaskakujące: „Nie wszystkie greckie wyspy są takie same pod względem cen – ale te droższe mogą nie być takie, jakich byśmy się spodziewali. Rezerwacja na Mykonos jest tańsza niż na Krecie, a Rodos jest tańsze niż Kos. Jeśli jesteś gotów zamienić jedną wyspę na inną, oszczędności mogą być ogromne”. Źródło: Daily Mail Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Wyspa bez samochodów. Na Hydrze zamiast silników słychać stukot kopyt
Hydra – wyspa osłów i mułów – to jeden z nielicznych zakątków Grecji, gdzie właściwie nie dociera masowa turystyka. Oddzielona od Półwyspu Argolidzkiego wąskim przesmykiem morskim przez stulecia ewoluowała: od jałowej, bezwodnej skały, która była schronieniem dla uchodźców, do morskiego mocarstwa, które sfinansowało grecką wojnę o niepodległość. Dziś słynie przede wszystkim ze wspaniałej XIX-wiecznej zabudowy i niezwykle restrykcyjnej polityki transportowej.
Spis treści: Sucha, górzysta wyspa Od azylu do morskiego imperium Wyspa „bez kół” Atrakcje Hydry To jedno z tych miejsc, gdzie pojęcie „slow life” nabiera prawdziwie głębokiego znaczenia. Nie tylko ze względu na fakt, że na całej wyspie jest tylko jedno miasteczko. Gdy tempo dnia wyznacza miarowy stukot kopyt konia lub muła, czas naprawdę zaczyna płynąć wolniej. Sucha, górzysta wyspa Grecka wyspa Hydra należy do archipelagu Wysp Sarońskich. Jest zlokalizowana na południe od Półwyspu Argolidzkiego, części Peloponezu. Rozciągająca się na długości około 20 kilometrów i szerokości od 1,5 do 6 kilometrów, zajmuje powierzchnię około 64 kilometrów kwadratowych. Jej osią jest pasmo górskie, w którym najwyższym szczytem jest wznoszący się na 592 m n.p.m. Eros. Należy wspomnieć, żem wbrew nazwie wyspy, charakterystyczny dla niej jest niemal całkowity brak trwałych wód powierzchniowych. Historycznie problem ten był rozwiązywany poprzez system cystern gromadzących deszczówkę i dostawy statkami-cysternami. Teraz wygląda to nieco inaczej. Każdy dom jest wyposażony w cysternę, a na wyspie funkcjonuje zakład odsalania wody. Mimo to brak trwałych źródeł nadal jest poważnym problemem. Wystarczy wspomnieć, że w 2018 roku, w wyniku awarii podmorskiego kabla energetycznego właściwie cała Hydra została sparaliżowana. Klimat i roślinność Na Hydrze panuje klimat śródziemnomorski, dla którego charakterystyczne są gorące, suche lata i łagodne, wilgotne zimy. W sierpniu średnie temperatury oscylują w granicach 32 stopni Celsjusza. W styczniu termometry rzadko pokazują wartość poniżej 10 stopni. Roślinność wyspy to typowa makia śródziemnomorska, zdominowana przez krzewy odporne na suszę, dzikie zioła (tymianek, oregano) oraz nieliczne, reliktowe lasy sosnowe, które przetrwały intensywną wycinkę na potrzeby stoczniowe w XVIII wieku. Pożary lasów stanowią stałe zagrożenie, co w połączeniu z brakiem dróg dojazdowych dla wozów strażackich czyni ochronę przeciwpożarową wyzwaniem logistycznym. Od azylu do morskiego imperium Nowożytna historia Hydry rozpoczęła się w XV wieku, wraz z napływem Arwanitów, którzy uciekli z Peloponezu przed ekspansją Imperium Osmańskiego. Osiedlili się oni na niedostępnych skałach Hydry, tworząc hermetyczną, klanową społeczność. Izolacja i jałowość ziemi zniechęciły Turków do stałego osadnictwa na wyspie, co pozwoliło Hydrze cieszyć się faktyczną autonomią w zamian za opłacanie trybutu i dostarczanie marynarzy do floty sułtańskiej. Dialekt arwanicki przetrwał na wyspie aż do XX wieku. Złoty wiek żaglowców Przełom XVIII i XIX wieku to okres rozkwitu Hydry, napędzanego przez dwa czynniki geopolityczne: traktat w Küczük Kajnardży i wojny napoleońskie. Porozumienie pokojowe między Imperium Rosyjskim a Imperium Osmańskim pozwoliło greckim statkom pływać pod carską banderą, a to otworzyło drogę do handlu czarnomorskiego. Wówczas, żeglarze z Hydry właściwie zmonopolizowali transport zboża z dzisiejszej Ukrainy do Europy zachodniej. W trakcie wojen napoleońskich blokada kontynentalna stworzyła gigantyczny popyt na zboże. Hydrioci, słynący z brawury i szybkości swoich statków, łamali brytyjskie blokady, dostarczając żywność do Francji i Hiszpanii. Zyski z pojedynczych rejsów były astronomiczne, co pozwoliło na akumulację kapitału i budowę monumentalnych rezydencji. Rewolucja w 1821 roku Należy wspomnieć, że Hydra odegrała kluczową rolę w greckiej walce o niepodległość. W momencie wybuchu powstania wyspa posiadała gotową flotę wojenną i ogromne rezerwy finansowe. Bracia Lazaros i Georgios Kountouriotis, najbogatsi armatorzy, poświęcili swoje fortuny na sfinansowanie floty powstańczej. Georgios został później przewodniczącym rządu tymczasowego, a jego wnuk, Pavlos Kountouriotis, admirałem i pierwszym prezydentem Drugiej Republiki Greckiej. Wyspa „bez kół” Na Hydrze do dziś zachowała się wspaniała XIX-wieczna zabudowa z charakterystycznymi wąskimi uliczkami. To właśnie konieczność ochrony dziedzictwa architektonicznego zadecydowała o tym, że od lat 50. XX wieku na wyspie obowiązuje zakaz ruchu pojazdów mechanicznych. Co ciekawe, nie dotyczy to wyłącznie samochodów i motocykli, ale także rowerów. Wyjątki są nieliczne i ściśle licencjonowane. Po wyspie jeździ kilka małych śmieciarek. Jest jedna karetka pogotowia i wóz strażacki. Sporadycznie używane są małe pojazdy gąsienicowe do transportu materiałów budowlanych w wyższe partie miasta. Hydra opiera swoją logistykę na pracy zwierząt. Szacuje się, że na wyspie pracuje od kilkuset do ponad tysiąca zwierząt jucznych – osłów, mułów i koni. Transport pasażerski do odległych części wyspy jest realizowany taksówkami wodnymi. Atrakcje Hydry Największą atrakcją na Hydrze jest miasteczko (jedyne na wyspie) o tej samej nazwie. Miejsce to urzeka wąskimi, krętymi uliczkami i białą zabudową w układzie tarasowym. Jej najbardziej imponującym elementem są rezydencje kapitańskie z przełomu XVIII i XIX wieku. Budowane przez architektów sprowadzanych z Genui i Wenecji, łączą surowość fortyfikacji z luksusem pałaców. Warto wspomnieć, że brak samochodów czyni wyspę idealnym miejscem do pieszych wędrówek. Hydrę przecina sieć dobrze utrzymanych szlaków, prowadzących do odległych klasztorów i plaż. A skoro o plażach mowa, warto wspomnieć, że te na Hydrze są zupełnie inne od piaszczystych plaż Peloponezu. Dominują tu kamienie, żwir i skalne platformy. Z ciekawych atrakcji warto wymienić także muzea. Cieszące się największą popularnością – Muzeum Archiwum Historycznego Hydry – znajduje się w okazałym kamiennym budynku, tuż przy wschodniej stronie portu. Zgromadzono tam imponującą kolekcję przedmiotów z czasów wojny o niepodległość, w tym broń, stroje z epoki, mapy morskie i galiony ze statków. Perełką jest oryginalny rękopis traktatu w Küczük Kajnardży. Źródło: National Geographic Traveler Nasz autor Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Ta grecka wyspa zachowała spokojny charakter. Turystyka nie odebrała jej autentyczności
Kefalinia to największa wyspa archipelagu Wysp Jońskich i jedno z najbardziej spektakularnych miejsc w Grecji. Słynie z turkusowych zatok, białych klifów, podziemnych jezior i malowniczych wiosek, które wciąż zachowują autentyczny charakter. Choć wyspa pojawia się w wielu rankingach najpiękniejszych miejsc w Europie, nadal można tu znaleźć spokojne zakątki, gdzie natura i historia tworzą niezwykłą całość.
Spis treści: Argostoli – stolica wyspy i poranne spotkanie z żółwiami Assos – jedna z najbardziej malowniczych wiosek Grecji Myrtos – jedna z najsłynniejszych plaż Europy Jaskinia Melissani – światło, woda i mitologia Wyspa wina – tradycja roboli Góra Enos – dzika natura Kefalonii Święty Gerasimos – patron wyspy Jak zaplanować podróż na Kefalinię Położona na Morzu Jońskim u zachodnich wybrzeży Grecji Kefalinia zachwyca różnorodnością krajobrazów. Surowe klify przechodzą tu w łagodne zatoki, zielone wzgórza w górskie masywy, a małe porty rybackie w tętniące życiem nadmorskie miasteczka. Wyspa od wieków była miejscem spotkań kultur – od starożytnej Grecji i Cesarstwa Rzymskiego, przez panowanie weneckie, aż po czasy współczesne. Dziś przyciąga podróżników, którzy szukają dzikiej przyrody, spektakularnych plaż i śródziemnomorskiego stylu życia. Argostoli – stolica wyspy i poranne spotkanie z żółwiami Serce Kefalonii bije w Argostoli, stolicy wyspy położonej nad szeroką zatoką. Choć miasto zostało niemal całkowicie zniszczone podczas katastrofalnego trzęsienia ziemi w 1953 roku, odbudowano je z zachowaniem charakteru nadmorskiego portu. Jedną z największych atrakcji Argostoli jest codzienny poranny spektakl przy nabrzeżu. W pobliżu łodzi rybackich pojawiają się żółwie morskie (Caretta caretta), które przypływają w poszukiwaniu resztek ryb wyrzucanych przez rybaków. Najłatwiej zobaczyć je wczesnym rankiem, kiedy port zaczyna budzić się do życia. To niezwykłe spotkanie z dziką przyrodą stało się symbolem wyspy i przypomnieniem, że Morze Jońskie pozostaje jednym z ważniejszych siedlisk tych zagrożonych gadów w Europie. Spacerując po Argostoli, warto przejść się również po kamiennym moście De Bosset, który łączy miasto z półwyspem Drapano. Jedna z ciekawostek o Grecji mówi, że to najdłuższy kamienny most nad morzem w Grecji. Assos – jedna z najbardziej malowniczych wiosek Grecji Na północno-zachodnim wybrzeżu wyspy znajduje się Assos, niewielka miejscowość położona na wąskim półwyspie. Choć ma zaledwie kilkadziesiąt domów, jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych miejsc na Kefalonii. Kolorowe, pastelowe domy stoją tu tuż nad wodą, a nad wioską górują ruiny potężnej weneckiej twierdzy z XVI wieku. Zamek został zbudowany przez Wenecjan, którzy przez kilka stuleci kontrolowali Wyspy Jońskie i bronili ich przed najazdami osmańskimi. Dziś Assos uchodzi za jedną z najbardziej fotogenicznych miejscowości na wyspie. Z krętej drogi prowadzącej do wioski rozciągają się spektakularne widoki na Morze Jońskie i klifowe wybrzeże Kefalonii. Myrtos – jedna z najsłynniejszych plaż Europy Trudno mówić o Kefalonii bez wspomnienia o plaży Myrtos. To właśnie ona najczęściej pojawia się na zdjęciach promujących wyspę. Plaża leży w głębokiej zatoce otoczonej wysokimi klifami i słynie z: białych kamieni i drobnego żwiru, intensywnie turkusowej wody, spektakularnych zachodów słońca. Dzięki temu Myrtos od lat trafia do rankingów najpiękniejszych plaż świata. Charakterystyczna droga prowadząca serpentynami w dół klifu jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych widoków na Kefalonii. Warto jednak pamiętać, że plaża – choć zachwycająca – bywa wymagająca dla kąpiących się. Morze szybko staje się głębokie, a fale mogą być silne, zwłaszcza przy wietrznej pogodzie. Jaskinia Melissani – światło, woda i mitologia Jednym z najbardziej niezwykłych miejsc na wyspie jest jaskinia Melissani, położona niedaleko miejscowości Sami. W jej wnętrzu znajduje się podziemne jezioro o krystalicznie czystej wodzie, po którym można pływać łodzią. Charakterystyczny efekt świetlny powstaje dzięki temu, że część stropu jaskini zapadła się wiele wieków temu, wpuszczając do środka promienie słońca. Gdy światło pada pod odpowiednim kątem, woda przybiera intensywnie niebieski kolor, a skały odbijają je niczym lustro. Według mitologii greckiej miejsce to było świętym sanktuarium nimf. Archeolodzy rzeczywiście odnaleźli tu przedmioty związane z kultem nimf i boga Pana, co potwierdza, że jaskinia miała znaczenie religijne już w starożytności. Wyspa wina – tradycja roboli Kefalinia ma również długą tradycję winiarską, sięgającą czasów starożytnych. Najbardziej charakterystycznym lokalnym winem jest robola, białe wino produkowane z winogron uprawianych głównie na stokach górskich w środkowej części wyspy. Winnice często rosną na kamienistych tarasach, gdzie gleba jest uboga, ale dobrze nagrzewa się od słońca. Dzięki temu powstaje wino o wyraźnej mineralności, świeżości i cytrusowych nutach, które idealnie pasuje do lokalnej kuchni opartej na rybach i owocach morza. Góra Enos – dzika natura Kefalonii Centralną część wyspy zajmuje masyw góry Enos, najwyższego szczytu całych Wysp Jońskich. Wznosi się on na wysokość ponad 1600 metrów nad poziomem morza. Na jego zboczach znajduje się Park Narodowy Enos, który chroni unikatowe lasy jodły greckiej (Abies cephalonica) – gatunku występującego niemal wyłącznie w tym regionie. Dla wielu podróżników to jedno z najbardziej zaskakujących miejsc na wyspie. Zamiast typowego śródziemnomorskiego krajobrazu można tu zobaczyć górskie lasy, chłodniejsze powietrze i panoramę kilku wysp jednocześnie. Przy dobrej pogodzie ze szczytu widać nawet Itakę – legendarną ojczyznę Odyseusza. Święty Gerasimos – patron wyspy W kulturze Kefalonii szczególne miejsce zajmuje święty Gerasimos, patron wyspy i jeden z najbardziej czczonych świętych w Grecji. Jego klasztor znajduje się w dolinie Omala i co roku przyciąga tysiące pielgrzymów. Relikwie świętego są przechowywane w srebrnym relikwiarzu, a najważniejsze uroczystości odbywają się dwa razy w roku – w sierpniu i październiku. Imię Gerasimos jest na wyspie bardzo popularne, choć często pojawiające się w opowieściach stwierdzenie, że „większość mężczyzn nosi to imię”, jest raczej literacką przesadą niż statystycznym faktem. Jak zaplanować podróż na Kefalinię Dojazd na Kefalinię Najłatwiej dostać się na Kefalinię samolotem z przesiadką w Atenach. Koszt lotu na wyspięzaczyna się od ok. 650 zł w dwie strony. W wakacje na wyspę można dostać się także czarterem. Z Aten można dojechać autobusami KTEL. Najwygodniejszą opcją jest podróż do portu Patras (2,5 godz.). Autobusy jadą codziennie co 30 min, koszt przejazdu to 21 euro. Prom do Sami na Kefalinii z Patras (2 godz. 45 min) odpływa latem codziennie, a koszt biletu to 18 euro. Obecnie jednak na wyspę można dostać się także bezpośrednimi lotami sezonowymi z wielu europejskich miast, w tym również z Polski, które obsługują linie czarterowe i tanie linie lotnicze. Coraz popularniejszą opcją jest także podróż promem z innych wysp jońskich, zwłaszcza z Zakynthos czy Lefkady. Ceny lotów i promów są dziś bardziej zmienne niż kilka lat temu – w szczycie sezonu letniego bilety lotnicze i przeprawy promowe mogą być nawet kilkadziesiąt procent droższe niż poza sezonem. Transport na wyspie Terminal autobusowy KTEL znajduje się przy wjeździe do Argostoli od strony południowej. Autobusy kursują m.in. do miejscowości: Sami, Skala, Poros, Kateleios, Agios Gerasimos, Agia Efimia, Divarata, Fiskardo, Svoronata. Ceny biletów: 2–7 euro w zależności od trasy. Argostoli ma również połączenie morskie z Lixouri na półwyspie Paliki. W lecie prom odpływa co 30 min, poza sezonem co godzinę. Podróż zajmuje 20 min, koszt 3 euro. W ostatnich latach coraz więcej turystów decyduje się jednak na wynajem samochodu lub skutera, ponieważ transport publiczny na wyspie jest stosunkowo rzadki poza głównymi trasami. Dzięki temu łatwiej dotrzeć do mniej dostępnych plaż i punktów widokowych, zwłaszcza na północnym wybrzeżu. W sezonie letnim liczba kursów autobusowych zwykle wzrasta, ale rozkłady jazdy nadal są ograniczone w porównaniu z bardziej turystycznymi regionami Grecji. Noclegi Największy wybór noclegów jest w Argostoli. Tanie są apartamenty King Agamemnon (od 35 euro za dobę) oraz Hotel Mirabel (od 50 euro) przy głównym placu. Blisko centrum jest też Tourist Hotel (od 75 euro). Za wyższą kwotę można zatrzymać się w Aenos Hotel (od 80 euro). W innych miejscowościach: Karavomylos z Sami Beach Hotel (od 85 euro) oraz Lassi z Hotelem Mediterranee (od 105 euro). Spragnionym luksusu polecam Emelisse Nature Resort w Fiskardo (od 240 euro). W ostatnich latach baza noclegowa na Kefalonii znacznie się rozwinęła, zwłaszcza dzięki apartamentom wakacyjnym i ofertom wynajmu krótkoterminowego. Ceny noclegów w sezonie letnim są obecnie wyraźnie wyższe niż kilka lat temu, szczególnie w popularnych miejscowościach takich jak Fiskardo, Assos czy Lassi. Coraz większą popularnością cieszą się także niewielkie butikowe hotele oraz prywatne wille z basenem, które przyciągają turystów szukających spokojniejszego wypoczynku poza największymi kurortami. Źródło: National Geographic Traveler Nasz ekspert Łukasz Załuski Od ponad 20 lat opowiada o świecie – jego historii, nauce i miejscach, do których warto wyruszyć z otwartą głową. Jest redaktorem naczelnym „National Geographic Polska” oraz National-Geographic.pl. Wcześniej kierował m.in. „Focusem”, „Focusem Historia” czy „Sekretami Nauki”, konsekwentnie rozwijając tematykę popularnonaukową i podróżniczą. Jest inicjatorem projektu pierwszej naukowej rekonstrukcji wizerunków władców z dynastii Jagiellonów. Po godzinach miłośnik gimnastyki sportowej, książek kryminalnych i europejskich stolic.
Nowy wakacyjny hit Europy. Ta grecka wyspa zaskakuje autentycznością i spokojem
Grecja od lat znajduje się w ścisłej czołówce najchętniej odwiedzanych krajów świata. Tylko w ubiegłym roku liczba zagranicznych przyjazdów sięgnęła 37 milionów. O wakacyjnym hicie 2026 roku wielu turystów mogło jednak jeszcze nie słyszeć, a to właśnie ta wyspa zaczyna przyciągać największą uwagę.
Grecja niezmiennie pozostaje jednym z ulubionych kierunków urlopowych Polaków. Choć w zeszłorocznym sezonie wakacyjnym najwięcej podróżnych wybierało Turcję, Hellada znalazła się na 2. miejscu, utrzymując się w ścisłej czołówce letnich destynacji. Najczęściej odwiedzane są takie wyspy jak Mykonos, Santorini, Kreta czy Rodos, jednak w tym roku to inne miejsce zaczyna wyrastać na nową gwiazdę wakacyjnych planów. Kameralna, malownicza i wciąż mniej oczywista – właśnie zdobywa status turystycznego odkrycia sezonu. Ios nowym greckim hitem 2026. Autentyczność zamiast tłumów Na tle greckich wysp, które w ostatnich latach zmagają się z przeciążeniem turystyką i presją na lokalną infrastrukturę, Ios coraz częściej wskazywana jest jako przykład kierunku rozwijającego się w bardziej zrównoważony sposób. Ta niewielka wyspa w archipelagu Cyklad ma w 2026 roku stać się jednym z najbardziej pożądanych miejsc w Grecji – właśnie dlatego, że nie przypomina przereklamowanych kurortów. W licznych międzynarodowych publikacjach podkreśla się jej autentyczność, bogatą kulturę i krajobrazy, które wciąż zachowały surowy, naturalny charakter. Wpisuje się to w szersze działania Cyklad promujące nową narrację turystyczną, opartą na jakości doświadczeń i dobrostanie lokalnych społeczności, a nie wyłącznie na masowej liczbie przyjazdów. Wyspę wyróżniają również konkretne rekomendacje medialne. Brytyjski dziennik „The Times” umieścił Chorę (czyli stolicę wyspy) wśród 25 najpiękniejszych miejscowości Grecji, zwracając uwagę na charakterystyczne białe, kubiczne domy i sieć wąskich, stromych uliczek. Z kolei włoski portal WomTravel.it, śledzący nowoczesne trendy podróżnicze młodego pokolenia, wskazał Ios jako kierunek łączący życie towarzyskie, aktywności plenerowe i ofertę kulturalną. Na liście 14 europejskich „destynacji nowej generacji” wyspa znalazła się w pierwszej dziesiątce. Dodatkowo Ios trafiła także do corocznego zestawienia najlepszych greckich wysp przygotowywanego przez francuski przewodnik Petite Futé, co potwierdza, że zainteresowanie nią wykracza daleko poza jeden rynek turystyczny. Co zobaczyć na Ios i gdzie leży ta wyspa Cyklad? Ios to jedna z bardziej zróżnicowanych krajobrazowo wysp archipelagu Cyklad, położona między Naksos a Santorini. Choć jej powierzchnia wynosi zaledwie około 109 km², teren jest w dużej mierze górzysty, poprzecinany stromymi zboczami i dolinami schodzącymi ku zatokom Morza Egejskiego. Wyspa ma około 18 km długości i do 10 km szerokości, a jej surowy, miejscami niemal pustynny pejzaż przeplata się z piaszczystymi plażami i turkusową wodą, co nadaje jej wyjątkowo malowniczy charakter. Ios to jednak nie tylko natura. To również miejsce o długiej historii, sięgającej czasów prehistorycznych. Najważniejszym stanowiskiem archeologicznym jest Skarkos – osada z III tysiąclecia p.n.e., uznawana za jedno z najlepiej zachowanych wczesnocykladzkich stanowisk w Grecji. Odkrycia pokazują, że już w epoce brązu istniała tu zorganizowana społeczność z rozwiniętą architekturą i strukturą społeczną. W starożytności Ios wiązano także z postacią Homera – według lokalnej tradycji to stąd miała pochodzić jego matka, a na wyspie wskazuje się miejsce określane jako grób poety, choć historycy podchodzą do tej legendy z ostrożnością. Warto dodać, że symbolem Ios jest kościół Panagia Gremiotissa, wzniesiony w najwyższym punkcie nad Chorą. Białe mury świątyni kontrastują z granatem morza, a panorama o zachodzie słońca należy do najbardziej spektakularnych w całych Cykladach. W samej Chorze uwagę przyciągają natomiast wąskie, kręte uliczki, tradycyjne sześcienne domy i wiatraki. Na północy wyspy można z kolei zobaczyć ruiny weneckiego zamku, przypominające o średniowiecznych wpływach. Współczesne Ios stara się łączyć rozwój turystyki z troską o mieszkańców. Władze inwestują w poprawę infrastruktury, odbudowę po zjawiskach pogodowych oraz nowe obiekty sportowe, aby wyspa była atrakcyjna nie tylko sezonowo. A jak dotrzeć na tę wyspę z Polski? Najłatwiej polecieć do Aten lub na Santorini, a następnie przesiąść się na prom. W sezonie letnim kursy są częste, a rejs z Santorini trwa zwykle nieco ponad godzinę, co czyni Ios stosunkowo łatwo dostępną mimo wyspiarskiego położenia. Źródła: The Times, Euronews, Turistico, WomTravel.it Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Na tej greckiej wyspie ludzie żyją nawet 10 lat dłużej – w czym tkwi jej sekret?
Według mitów właśnie tutaj miał spaść do morza Ikar, bohater opowieści o ojcu architekcie i synu, który chciał dotknąć Słońca. Właśnie dlatego sama wyspa została nazwana Ikarią, a otaczające ją morze – Ikaryjskim. Jednak współcześnie obszar ten znany jest z czegoś innego: z metody na długowieczność.
Spis treści: Długowieczni Ikaryjczycy Burzliwe dzieje Ikarii Co zobaczyć na Ikarii Ikaria leży w regionie Wysp Egejskich Północnych. Ma powierzchnię zaledwie 255 km kwadratowych, czyli niewiele mniej niż Poznań. Obszar ten zamieszkuje niespełna 10 tysięcy osób. Osób znanych z długowieczności. Długowieczni Ikaryjczycy Ikaria należy do tzw. niebieskich stref, czyli miejsc na mapie świata, w których najwięcej osób dożywa stu i więcej lat. Zajmujący się tematem badacze odkryli, że Ikaryjczycy mają 10-krotnie większą szansę na dożycie 100 lat niż Amerykanie. Według danych ponad 30% mieszkańców wyspy dożywa 90 i więcej lat. Wszystko za sprawą tamtejszego klimatu i uznawanej przez ekspertów za najzdrowszą dla człowieka diety śródziemnomorskiej. Dieta Co jedzą Ikaryjczycy? Przede wszystkim warzywa i nabiał. Ich tradycyjna kuchnia opiera się na warzywach strączkowych – fasoli, bobie, ciecierzycy i grochu – oraz wszechobecnym czosnku. Do tego spożywają orzechy, miód, suszone owoce, tradycyjne tłuste jogurty greckie i fetę. W jadłospisie nie może zabraknąć ryb, oliwek, oliwy z oliwek, soli morskiej, kawy i kieliszka wina. Pieczywo piecze się z pełnego ziarna. Według drobiazgowej analizy czynników sprzyjających długowieczności Ikaryjczyków, opublikowanej w 2009 roku na łamach czasopisma „Cardiology Research and Practice”, tamtejsi mężczyźni spożywają średnio 1425 kcal/dziennie, natomiast kobiety zaledwie 1087 kcal. Do tego praktycznie wszyscy respondenci badania przyznali, że niemal codziennie robią sobie drzemkę w ciągu dnia. To wpływa też na poziom zadowolenia z życia. Przypadki depresji są wyjątkowo rzadkie, choroba dotyka mniej niż 3% społeczeństwa. W przypadku krajów zachodnich wskaźnik ten wynosi 10–15 procent i rośnie. Aktywność Do tego należy jeszcze dodać codzienną aktywność fizyczną. Nawet osoby w wieku 90 i więcej lat każdego dnia spacerują, pływają czy pracują fizycznie. Istotne są też więzi społeczne. Ikaryjczycy znani są z typowo południowej bliskości, wspólnego biesiadowania i życia w grupie. Według ekspertów połączenie tych czynników jest najlepszym, co może uczynić dla siebie człowiek, by żyć długo, zdrowo i szczęśliwie. Burzliwe dzieje Ikarii Chociaż z naszej współczesnej perspektywy życie na Ikarii może wydawać się spełnieniem marzeń, historia wyspy pełna jest dramatycznych zwrotów. Według archeologów tereny te były zasiedlone już siedem tysięcy lat temu. Pierwsza znana osada powstała w VIII wieku przed naszą erą jako kolonia Miletu. Koloniści założyli na wyspie miasta Thermae i później Oenoe. Następnie Ikaria stała się zależna od Samos. To wówczas zaczęła słynąć ze swoich źródeł termalnych. Przełomem w rozwoju wyspy była wojna perska. Po jej zakończeniu Ikaria dołączyła do Związku Delijskiego, co wywołało gwałtowny rozwój i wzrost bogactwa mieszkańców. Owocem tego były bogate świątynie, takie jak Świątynia Artemidy w Nas. Jednak dobra passa nie trwała długo. Mieszkańcy wyspy bardzo ucierpieli w trakcie wojen peloponeskich, głównie przez ówczesny gwałtowny wzrost piractwa. Sytuacja poprawiła się pod koniec IV wieku p.n.e., gdy Ikaria stała się członkiem II Związku Ateńskiego. Następnie znalazła się pod panowaniem Rzymian, do czego doszło około 230 roku p.n.e. Została włączona wraz z Samos do rzymskiej prowincji Azji. Pod tarczą Bizancjum Po podziale Cesarstwa Rzymskiego na wschodnie i zachodnie, Ikaria znalazła się pod panowaniem Cesarstwa Bizantyjskiego. Do dziś można znaleźć tego ślady. Na wyspie znajduje się kilka bizantyjskich zamków i odeon. Ikaria znajdowała się pod bizantyjską tarczą ochronną do końca XII wieku, gdy w wyniku coraz większych trudności i podupadającej armii, Cesarstwo Bizantyjskie ograniczyło morską obronę Morza Egejskiego i wysp, w tym Ikarii. Wyspa była nieustannym celem piratów, przez co ludność przeniosła się w głąb lądu. W celu zapewnienia sobie ochrony zbudowano nawet zamek Koskina. Po upadku Bizancjum w 1204 roku Ikaria znalazła się pod panowaniem państwa łacińskiego w Konstantynopolu. W XIV wieku, po zdobyciu Chios przez Genueńczyków, wyspa stała się częścią Genueńskiego Cesarstwa Egejskiego. Następnie przeszła pod panowanie Rycerzy św. Jana, którzy opanowali wyspę Rodos i władali Ikarią do 1521 roku, kiedy to wyspa została podbita przez Turków. Mieszkańcy Ikarii zaciekle walczyli ze swoimi ciemiężcami. Walka o niepodległość Ikaryjczycy nie czuli się dobrze pod tureckim butem. Mieszkańcy wyspy zabili nawet pierwszego tureckiego poborcę podatkowego. Trzy wieki później wzięli czynny udział w greckiej wojnie o niepodległość z 1821 roku. Udało się im nawet oderwać Ikarię od Imperium Osmańskiego w 1827 roku. Jednak ich męstwo nie otrzymało odpowiedniej zapłaty. Tzw. Protokół Londyński, podpisany w 1830 roku, stanowił, że północno-wschodnie wyspy Morza Egejskiego, w tym Ikaria, powinny pozostać pod okupacją turecką. Mieszkańcy nie godzili się na taki obrót sprawy i 17 lipca zbuntowali się przeciwko tureckim urzędnikom, którzy zostali zmuszeni do opuszczenia wyspy. Był to dzień niepodległości Ikarii, ale wojny bałkańskie zablokowały drogę i wyspa mogła dołączyć do reszty nowo utworzonego państwa greckiego dopiero pięć miesięcy później. Jednak na tę prawdziwą niepodległość trzeba było jeszcze poczekać. 4 listopada 1912 roku Ikaria została oficjalnie wyzwolona przez armię grecką i dołączyła do reszty wolnej Grecji. Mieszkańcy Ikarii byli niezadowoleni z greckiego rządu, który nie inwestował w rozwój wyspy. Dlatego też dążyli do samowystarczalności, czemu sprzyjała duża pomoc od emigrantów z Ikarii, którzy wyemigrowali do USA i Australii. Do 1973 roku, po upadku greckiego reżimu wojskowego, Ikaria pełniła funkcję ziemi zesłańczej dla więźniów politycznych, głównie komunistów. Co zobaczyć na Ikarii Współcześnie Ikaria uniknęła losu turystycznych rajów. Promowana jest jako miejsce slow tourism – wolniejszej, mniej komercyjnej formy podróżowania, z naciskiem na lokalną kulturę i zdrowy styl życia. Przyciąga raczej osoby szukające autentyczności, spokoju i natury. Popularne miejsca turystyczne to: znane od starożytności termalne źródła w Therma, górskie szlaki i wioski w głębi wyspy, tradycyjne festiwale (panigyria), podczas których mieszkańcy tańczą i ucztują do świtu, dzikie plaże (np. Seychelles Beach, Nas). Nasza autorka Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka Dziennikarka i redaktorka zajmująca się tematyką popularnonaukową. Pisze przede wszystkim o eksploracji kosmosu, astronomii i historii. Związana z Centrum Badań Kosmicznych PAN oraz magazynami portali Gazeta.pl i Wp.pl. Ambasadorka Śląskiego Festiwalu Nauki. Współautorka książek „Człowiek istota kosmiczna”, „Kosmiczne wyzwania” i „Odważ się robić wielkie rzeczy”.
Grecy chcą to zachować w tajemnicy. Ta wyspa jest piękniejsza niż Mykonos
Syros, grecka wyspa dotąd pomijana przez turystów, odkrywana jest na nowo przez smakoszy i miłośników autentycznych podróży.
Spis treści: Kolacje w Ermoupoli Degustacje win na północy wyspy Sery, słodkości i lokalne specjały Nadmorskie tawerny Kolacja w średniowiecznej wiosce Kiedy turyści zaczynają omijać najbardziej zatłoczone kierunki. Coraz chętniej odkrywają spokojny i prawdziwie autentyczny klimat Syros, gdzie czeka także jedna z najwyżej cenionych kuchni w całej Grecji. Choć Mykonos, Santorini i Paros od dekad figurują na listach „musisz to zobaczyć”, Syros – stolica Cyklad – pozostawała dotąd poza radarem. Wyspa, wspierana przez dynamiczne lokalne sektory i około 20 tysięcy stałych mieszkańców, nie musiała polegać wyłącznie na turystach. Nie zabiegała też o rozgłos. Teraz, gdy goście szukają mniej zatłoczonych miejsc i bardziej autentycznych doświadczeń, sekret piękna Syros, jej architektury i – rzecz jasna – kuchni wychodzi na jaw. Wyspa nazywana królową Morza Egejskiego przeżywa napływ odwiedzających i jednoczesne kulinarne odrodzenie.Greccy kucharze, zdobywający doświadczenie w renomowanych restauracjach Europy, umiejętnie splatają bogatą tradycję lokalnych wyrobów z nowoczesnymi technikami kulinarnymi świata. Powstają dzięki temu niepowtarzalne smaki i autorskie dania. A jednocześnie nie ginie to, co w greckiej kuchni kocha cały świat. Kolacje w Ermoupoli Główne miasto, Ermoupoli, wcale nie przypomina biało-błękitnych domków kojarzonych z Egeją i zarazem z Grecją. Przywodzi raczej na myśl pastelowy neoklasycyzm Włoch. To ukłon w stronę wielowiekowych wpływów Wenecji i Genui. Na dachach hoteli Aristide i Argini (restauracja Elexis) zjesz kolację z widokiem na pięknie podświetlone kościoły, m.in. św. Mikołaja. Oba hotele mieszczą się w odrestaurowanych neoklasycznych rezydencjach. Oferują świetne udogodnienia i gościnność, dzięki czemu trafiły do Przewodnika Michelin 2025. Aristide i Elexis trzymają się filozofii „od pola do stołu”. Korzystają z lokalnych składników, podając je w dopracowanej, nowoczesnej odsłonie i z bardzo dobrym doborem win. W hotelu Aristide kuchnia i bar ścigają się na oryginalne kreacje, ale prawdziwym zwycięzcą tej rywalizacji pozostaje zawsze gość. Bliżej centrum działa Avant Garden szefa Konstantinosa Bourantasa. Po nauce w szwajcarskiej szkole kulinarnej Alpine i pracy w topowych europejskich restauracjach otworzył on miejsce, w którym tworzy śródziemnomorskie dania z użyciem cykladzkich składników. Słynie m.in. z rozchwytywanego risotta. Na bardziej swobodne, tradycyjne jedzenie wybierz Revans Syros, urządzone jak autentyczne kafeneio. W takich kawiarniach mieszkańcy spędzają długie godziny przy kawie, ouzo i mezedes (małych przekąskach). W Revans menu zmienia się codziennie w zależności od tego, co akurat pojawi się na pobliskim targu. Zamów talerzyki z kieliszkiem ouzo albo tsipouro i – po grecku – nigdzie się nie spiesz. Degustacje win na północy wyspy Patrząc na suche, skaliste zbocza Syros, trudno uwierzyć, że na północy działa kilka winnic. A jednak miejscowi uprawiają winorośl w tym pozornie surowym krajobrazie od stuleci. Rodzinne winiarnie, takie jak Chatzakis i Ousyra, leżą ok. 8 km na północny zachód od Ermoupoli. Łączą siły z lokalnymi winiarzami i tworzą własne, tarasowe winnice. Warto odwiedzić je na degustacje i spróbować odmian wyspiarskich, podziwiając przy tym rozległe widoki na okoliczne wyspy Egejskie. Do lokalnych szczepów należą białe Serifiotiko (z rzadkiej greckiej winogronowej odmiany) oraz czerwone Fokiano. Sery, słodkości i lokalne specjały Dwa najsłynniejsze produkty z Syros to ser San Michali i loukoumia, czyli lokalna wersja lokum. San Michali posiada unijne oznaczenie ChNP (PDO) – musi powstawać wyłącznie z mleka krów z Syros. Rodzinni serowarzy, tacy jak Tyrosyra, specjalizują się w dojrzewającym, twardym serze o bogatym, lekko orzechowym i pikantnym smaku. Znajdziesz go w niemal każdej restauracji na wyspie. Loukoumia jada się w całej Grecji, ale Syros słynie z własnej wersji. To po części zasługa historii uchodźców z Imperium Osmańskiego, którzy zaczęli wyrabiać te słodycze po przybyciu na wyspę. Mówi się też, że smak podkręca miejscowa lekko słonawa woda. Mieszkańcy kupują loukoumia w Leivadaras i Korres. Tam dostaniesz również drugą wizytówkę wyspy: halvadopitę – „torty z chałwy”, czyli nugat przełożony dwiema cienkimi, chrupkimi waflami. Nadmorskie tawerny Pobyt na greckiej wyspie bez plażowania? Zdecydowanie nie warto. Syros ma znakomite tawerny przy zachodnich plażach. Dają spektakularne zachody słońca i uczty z najświeższych owoców morza. Wybierz Dyo Tzitzikia Sta Armyrikia na plaży Kini. Fale Morza Egejskiego dosłownie muskają piasek, gdy próbujesz klasyków: ośmiornicy, kalmarów i sałatki greckiej. Kini uchodzi za miejsce z najlepszym zachodem słońca na całej wyspie. Inne świetne punkty na złote godziny: Calmo Mare w Foinikas, znane z serdecznej obsługi i widoków, oraz Meltemi tuż przy popularnej plaży Agathopes. Ta ostatnia słynie ze złocistego piasku i płytkiej wody. Meltemi stawia na lokalne źródła – warzywa podaje z własnej uprawy. Kolacja w średniowiecznej wiosce Najstarszą istniejącą osadą na Syros jest średniowieczne Ano Syros, górujące nad Ermoupoli i morzem. Dojedziesz tam taksówką z miasta. Możesz też wejść pieszo – to blisko 900 schodów. Miasteczko powstało na początku XIII wieku i w jego granicach nie wolno poruszać się samochodem. Zwiedza się je więc pieszo, wąskimi, urokliwymi uliczkami. Pod zwisającymi bugenwillami, wśród butików z biżuterią, galerii i sklepików z rękodziełem znajdziesz restauracje z małymi talerzami, np. Apanochoritissa, z tarasem widokowym. Na stoliki z panoramą warto czasem chwilę poczekać. Zajrzyj też do Maison de Meze – to kulinarna pracownia, w której powstają i są sprzedawane znane lokalne produkty. Właściciele celowo utrzymują niewielką skalę wytwórstwa. Oferta zmienia się wraz z porą roku oraz dostępnością i jakością składników. Od serów i ziół po kawę po grecku – wszystko ma wyrazisty smak i powstaje z myślą o zdrowiu. Idealne, by „zabrać do domu” smak Syros. Źródło: National Geographic
Zatoka Wraku to piękne i tajemnicze miejsce. Stanowi główną atrakcję wspaniałej wyspy
Zatoka Wraku plasuje się wysoko na liście najpopularniejszych atrakcji Grecji. W sezonie do oficjalnego punktu widokowego, z którego „tytułowy” wrak jest dobrze widoczny, ustawiają się długie kolejki. Jaka historia stoi za tym miejscem i statkiem, który osiadł na niewielkiej plaży? Na to i inne pytania odpowiadamy poniżej.
Spis treści: Niezwykła atrakcja malowniczej wyspy Skąd wziął się tam statek? Jak dostać się do Zatoki Wraku? Co jeszcze warto zobaczyć? Strzeliste wapienne klify wznoszą się pionowo, a ich naturalna biel kontrastuje z szafirową barwą Morza Jońskiego. Niewielki pas piaszczystej plaży oddziela skały od wody. Tak wygląda południowo-zachodni brzeg wyspy Zakynthos. Takich malowniczych zakątków nie brakuje w archipelagu Wysp Jońskich, ale ten jest szczególny. To właśnie w tym miejscu kilkadziesiąt lat temu osiadł statek Panagiotis. Niezwykła atrakcja malowniczej wyspy Zakynthos, trzecia co do wielkości wyspa archipelagu Wysp Jońskich, wznosi się na Morzu Jońskim na zachód od Peloponezu. Uchodzi za jedną z najpiękniejszych wysp greckich. Trudno się temu dziwić. Poza malowniczymi plażami i niesamowitymi krajobrazami, na przyjezdnych czekają tam także liczne zabytki, historyczne klasztory i wspaniałe winiarnie. Nie można jednak nie wspomnieć, że wielu turystów za swój główny cel obiera plażę Nawajo, czyli słynną Zatokę Wraku. Niewielka zatoczka jest zlokalizowana na północno-zachodnim krańcu Zakynthos, daleko od dużych ośrodków turystycznych. To kameralne, niezwykle nastrojowe miejsce prezentuje się niesamowicie, tym bardziej, że dopełnieniem rajskiej scenerii jest osiadły tam wrak, który stał się wizytówką wyspy. Przed 1980 rokiem plaża była nazywana Agois Georgios, w nawiązaniu do pobliskiego klasztoru św. Jerzego. Gdy na mieliźnie w zatoce osiadł statek Panagiotis, ukuła się nazwa Navagio (Nawajo), co w języku greckim oznacza „wrak statku”. Skąd wziął się tam statek? Kabotażowiec Panagiotis osiadł na mieliźnie 2 października 1980 roku, gdy okolicę nawiedził sztorm. Statek powstał w 1937 roku, w stoczni w szkockim mieście Bowling. Na przestrzeni lat, kilkukrotnie zmieniał armatora. Co sprawiło, że tamten dzień okazał się ostatnim rejsu? Na temat samej jednostki i ładunku, który rzekomo transportowała, pojawia się wiele opowieści. Transport nielegalnego towaru Według jednej z nich, w 1980 roku statek należał do przemytników współpracujących z włoską mafią. Podobno na jego pokładzie znajdowały się nielegalne papierosy i alkohol z Turcji. Załoga uciekała przed grecką strażą przybrzeżną, która próbowała przejąć jednostkę. Przez fatalne warunki pogodowe Panagiotis osiadł na mieliźnie. Przemytnicy rzekomo porzucili statek i uciekli w siną dal. Jednostka „do utylizacji” Inna opowieść głosi, że wiekowy statek został celowo osadzony na mieliźnie. Podobno właściciel nie chciał ponosić kosztów złomowania statku, a naprawa była nieopłacalna. Zaplanowana atrakcja turystyczna Można też spotkać się z tezą, według której za umieszczenie statku w zatoce odpowiadają władze gminy Zakynthos. Samorządowcy rzekomo chcieli w ten sposób zwiększyć zainteresowanie wyspą. Jeżeli to prawda, to bez dwóch zdań osiągnęli swój cel. Jak brzmi oficjalna wersja? Rzeczywistość okazuje się znacznie bardziej prozaiczna. Charalambos Kompothekras-Kotsoros, ostatni kapitan jednostki, podobno zaświadczył, że na pokładzie statku znajdował się całkowicie legalny ładunek. Jednostka wyruszyła w rejs trasą handlową, łączącą port w Argostoli, miejscowości na wyspie Kefalonia, do jednego z miast w Albanii. Według tej relacji, statek opuścił port 6 września. Podczas powrotu, załogę zaskoczyła zła pogoda, ale nie tylko. Wystąpiła też awaria mechaniczna, uniemożliwiająca nawigację. W następstwie tego Panagiotis został wyrzucony na brzeg zatoki. Jak dostać się do Zatoki Wraku? Plaża Nawajo, ograniczona wysokimi klifami, nie jest dostępna od strony lądu. Można tam dopłynąć łodzią rejsową. Wrak można też obejrzeć z oficjalnego punktu widokowego lub spojrzeć na niego z klifu. Należy jednak wspomnieć, że odwiedzający to malownicze miejsce mogą napotkać pewne utrudnienia. Piękne, ale niebezpieczne miejsce W 2018 roku lokalne władze zamknęły plażę i wydały zakaz wstępu na klif. Działanie to było podyktowane względami bezpieczeństwa. Doszło wówczas do osunięcia ziemi z klifu, w wyniku czego siedem osób zostało rannych. Rok później plażę otwarto ponownie, ale z pewnymi ograniczeniami. W 2022 roku, po trzęsieniu ziemi, doszło do kolejnego osuwiska, w wyniku czego ponownie zamknięto Nawajo. Decyzję tę utrzymano w 2022 i 2023 roku. W 2025 roku plaża nadal pozostaje zamknięta. Otwarcie ma nastąpić dopiero po zakończeniu prac zabezpieczających teren. Istnieją dwie możliwości podziwiania wraku Na szczęście nie oznacza to, że słynny wrak można oglądać tylko na fotografiach. Łodzie nie mogą tam kotwiczyć, ale nie ma przeciwwskazań przed podziwianiem statku z bezpiecznej odległości, z pokładu. Drugą opcją jest taras widokowy, który znajduje się niedaleko parkingu przed północnym klifem. Trzeba jednak wspomnieć, że nie da się stamtąd zobaczyć zatoki w całej okazałości. Co jeszcze warto zobaczyć? Zatoka Wraku bez wątpienia pozostaje główną atrakcją wyspy. Nie można jednak nie wspomnieć, że Zakynthos ma do zaoferowania znacznie więcej atrakcji. Które warto zobaczyć? Poniżej zamieszczamy kilka propozycji. Zakynthos Główne miasto i największy port wyspy znajduje się na wschodnim wybrzeżu. Wiele neoklasycystycznych budynków nie przetrwało trzęsienia ziemi, które rozpętało się tam w 1953 roku, ale nadal panuje tam niesamowita atmosfera, którą tworzą brukowane uliczki i nastrojowe place. Warto zobaczyć tam katedrę św. Dionizosa, gdzie od 1716 roku przechowywane są relikwie patrona miasta. Ciekawym miejscem jest też Muzeum Bizantyjskie. Błękitne Jaskinie Na północnym wybrzeżu, między Agios Nikolaos i przylądkiem Skinari, można znaleźć serię spektakularnych formacji skalnych. Swoją nazwę zawdzięczają intensywnemu kolorowi wody, który powstaje w wyniku odbicia światła słonecznego od skał i dna morskiego. Jaskinie Keri Na południowym krańcu wyspy, obok miejscowości Keri, można trafić na ukryty w klifach spektakularny system, który jest dostępny wyłącznie od strony morza. Da się tam dotrzeć ze zorganizowaną wycieczką lub samodzielnie, wynajętą łodzią. Nasz autor Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Plaża Elafonisi jest jedną z największych atrakcji Krety. Co decyduje o popularności tego miejsca?
Plaża Elafonisi przyciąga na Kretę turystów z całego świata. Większość osób odwiedzających grecką wyspę chce na własne oczy zobaczyć ten piaszczysty cud natury. Co czyni to miejsce niezwykłym? Odpowiedź na to pytanie znajdziesz poniżej.
Spis treści: Wspaniała plaża na południowo-zachodnim krańcu Krety Co czyni plażę Elafonisi niezwykłą? Co warto zobaczyć w okolicy? Malownicze, nastrojowe miasteczka, zapierające dech w piersiach krajobrazy, unikatowa kultura i bogata historia – oto najkrótsza charakterystyka Krety. Największa grecka wyspa przyciąga także spektakularną przyrodą, a zwłaszcza wspaniałymi plażami, które seryjnie zapełniają zestawienia obejmujące najpiękniejsze plaże w Europie. Na wyspie cechującej się rozbudowaną linią brzegową jest ich kilkaset, ale najbardziej znaną pozostaje plaża Elafonisi. Wspaniała plaża na południowo-zachodnim krańcu Krety Kreta obfituje we wspaniałe plaże. Laguna Balos z egzotycznym, malowniczym krajobrazem, Vai z jedynym w Europie naturalnym gajem palmowym czy Falasarna z szerokimi połaciami złocistego piasku – każde z tych miejsc jest wizytówką wyspy, ale w opinii wielu, żadne nie może jednak równać się z plażą Elafonisi. Gdzie jej szukać? Elafonisi rozpościera się w południowo-zachodniej części Krety, na obszarze jednostki regionalnej Chania. Od miasta Chania, uznawanego za jedno z najbardziej urokliwych, jest oddalona o około 75 km na południowy zachód. Zależnie od natężenia ruchu, dojazd z Chanii zajmuje od 90 do 120 minut. Już sama podróż stanowi nie lada atrakcję. Droga prowadząca do plaży oferuje niesamowite widoki na kreteńską przyrodę. „Gwóźdź programu” znajduje się jednak na jej końcu. Co czyni plażę Elafonisi niezwykłą? Grecja ma do zaoferowania wiele wspaniałych piaszczystych plaż. Wypada więc zastanowić się, dlaczego to właśnie Elafonisi cieszy się tak dużą popularnością? Decyduje o tym kilka czynników, jak choćby łagodne zejście do morza, malowniczy krajobraz, turkusowa woda czy unoszący się w powietrzu zapach jałowca, cedru i tymianku. Jednak tym, co najbardziej wyróżnia to miejsce, jest różowy piasek, któremu miejsce to zawdzięcza swój przydomek – „różowa plaża”. Skąd wziął się niezwykły kolor piasku na Elafonisi? Subtelny odcień różu jest szczególnie widoczny, gdy promienie słoneczne padają wprost na piasek. Rozpoczyna się wówczas fantastyczny spektakl natury, a atmosfera staje się jakby magiczna. To fascynujące zjawisko jest rezultatem połączenia kilku czynników. Głównym sprawcą niezwykłego koloru są rozdrobnione muszle mięczaków i otwornic. Te ostatnie są jednokomórkowymi organizmami morskimi, które obficie występują w wodach Morza Śródziemnego. Gdy umierają, ich drobne muszle osadzają się na dnie, a następnie fale wyrzucają je na brzeg. Do różowego zabarwienia piasku na Elafonisi przyczyniają się także fragmenty koralowców. Należy wspomnieć, że niezwykły kolor może też częściowo wynikać z obecności minerałów wulkanicznych w okolicznych skałach. W połączeniu z białym piaskiem i promieniami słonecznymi, drobinki materiału organicznego tworzą spektakularny efekt. Zależnie od pory dnia i nasłonecznienia, róż przybiera intensywny lub subtelnie pastelowy odcień. Tragiczna historia rajskiego zakątka Z różowym kolorem wiąże się też miejscowa opowieść, inspirowana tragicznymi wydarzeniami z czasów wojny o niepodległość Grecji. Na wyspie Elafonisi schronienia szukało wielu Greków, głównie kobiet i dzieci. Niestety, wojska osmańskiego okupanta odkryły tę kryjówkę. W rzezi, do której doszło 24 kwietnia 1824 roku, zginęło około 850 osób. W większości były to kobiety, dzieci i osoby starsze. Według lokalnej opowieści różowy piasek Elafonisi jest zabarwiony krwią ofiar bezwzględnej masakry. Co warto zobaczyć w okolicy? Różowa plaża Elafonisi jest ogromną atrakcją, ale na urlopie warto zrobić sobie przerwę od kąpieli słonecznych i poznać inne atrakcje okolicy, tym bardziej, że w pobliżu tego malowniczego zakątka można znaleźć wiele ciekawych miejsc. W planie wycieczki warto uwzględnić pomnik upamiętniający masakrę z 1824 roku. Choćby po to, by oddać szacunek zamordowanym przez bezwzględnego okupanta. Niedaleko od plaży, na wyspie Elafonisi, do której można dotrzeć płytką laguną, znajduje się latarnia morska z 1939 roku. Wznosi się w pobliżu kaplicy Agia Irini. Jakie jeszcze atrakcje skrywa okolica? Monastyr Panagia Chrisoskalitissa W odległości zaledwie kilku kilometrów od Elafonisi wznosi się urokliwy, wybudowany na skale klasztor prawosławny. Z miejscem tym wiąże się ciekawa legenda. Podobno jeden ze schodów prowadzących do monastyru jest wykonany ze szczerego złota, ale zobaczy go tylko ten, kto jest wolny od grzechu. Wąwóz Topolia Każdy, kto na plażę wybiera się z Chanii, powinien zrobić przystanek przy wąwozie Topolia. To niezwykle malownicze miejsce jest usiane imponującymi formacjami skalnymi. Znajduje się tam otwarta dla zwiedzających jaskinia Agia Sofia, w której ukryta jest niewielka kapliczka. Jezioro Kournas Nieco dalej na wschód, ale wciąż w regionie Chania, znajduje się jedyne słodkowodne jezioro na Krecie. To idealne miejsce na beztroski relaks i aktywny wypoczynek. Spodoba się tam także wszystkim, którzy doceniają wspaniałą grecką przyrodę. Nasz autor Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Grecja z rekordową liczbą pasażerów. Nawet najmniejsze wyspy przeżywają oblężenie
Nowe dane pokazują, że Grecja w 2025 roku notuje wyjątkowy wzrost ruchu lotniczego. Coraz więcej podróżnych wybiera nie tylko największe kurorty, ale też mniej znane wyspy, które jeszcze niedawno pozostawały poza głównymi szlakami turystycznymi.
Mimo że w ostatnich tygodniach Grecja zmaga się z niszczycielskimi pożarami w różnych regionach kraju, jej popularność wśród turystów nie słabnie. Tysiące podróżnych wciąż wybiera greckie wyspy jako miejsce letniego wypoczynku, nie zrażając się doniesieniami o trudnych warunkach pogodowych czy akcjach ewakuacyjnych. Wzrost ruchu lotniczego na greckich lotniskach Nowe dane jednoznacznie pokazują, że Grecja pozostaje jednym z najpopularniejszych kierunków wakacyjnych w Europie. Od stycznia do lipca 2025 roku na 39 komercyjnych lotniskach w całym kraju obsłużono łącznie 44,7 mln podróżnych – o ponad 2 mln więcej niż w tym samym okresie rok wcześniej. Oznacza to wzrost o 4,7%, który odzwierciedla niesłabnące zainteresowanie zarówno dużymi ośrodkami turystycznymi, jak i mniejszymi wyspami. Największą dynamikę zanotowano na 24 portach lotniczych zarządzanych przez Urząd Lotnictwa Cywilnego, gdzie liczba pasażerów zwiększyła się o 6,5%. Dotyczy to zarówno dużych lądowisk (jak Heraklion na Krecie czy Kalamata na Peloponezie), ale też tych mniejszych (np. Astypalaia, Milos czy Naxos). Łącznie te lotniska obsłużyły ponad 6,6 mln podróżnych w pierwszych siedmiu miesiącach 2025 roku, co oznacza, że nawet mniej znane zakątki kraju przyciągają coraz więcej odwiedzających. Równolegle wzrosła także liczba operacji lotniczych. W ciągu siedmiu miesięcy odnotowano 342 828 lotów, w porównaniu z 330 932 w analogicznym okresie roku 2024, co daje wzrost o 3,6%. Większa liczba lotów oznacza nie tylko lepszą dostępność regionów turystycznych, lecz także rosnącą presję na infrastrukturę lotniskową, która musi sprostać zwiększonemu zapotrzebowaniu. Rekordowe wyniki na regionalnych lotniskach w Grecji W lipcu 2025 roku największe greckie lotniska odnotowały wyraźny wzrost liczby podróżnych. Sam port lotniczy w Heraklionie na Krecie obsłużył ponad 1,69 mln pasażerów, czyli o 4,7% więcej niż w tym samym miesiącu rok wcześniej. Co istotne, rekordowy przyrost odnotowały jednak nie największe, lecz mniejsze porty regionalne. Na wyspie Syros liczba podróżnych wzrosła aż o 125,5%, a w Nea Anchialos i Astypalai odpowiednio o 12,4% i 10,9%. Dane te pokazują wyraźnie, że mimo wyzwań, takich jak fale ekstremalnych upałów czy pożary pustoszące część kraju, Grecja nie traci swojej pozycji jednego z najważniejszych kierunków turystycznych w Europie. Podróżni wracają do znanych kurortów, ale coraz częściej kierują uwagę ku mniejszym wyspom, gdzie szukają ciszy, autentyczności i lokalnych tradycji. To właśnie ta zmiana w sposobie podróżowania – obok rekordowej frekwencji w największych portach lotniczych – sprawia, że rosnąca liczba pasażerów staje się symbolem odporności greckiej turystyki. Jednocześnie umacnia jej znaczenie dla krajowej gospodarki, która, pomimo dramatycznych zjawisk pogodowych, rozwija się w rytmie wyznaczanym przez nieustający napływ odwiedzających. Źródło: Euronews Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Grecka wyspa z najczystszą wodą na świecie. Widoki jak na Malediwach
Ukryta między bardziej znanymi wyspami, ta grecka enklawa zachwyca nie tylko krystalicznie czystą wodą, ale też widokami jak z pocztówki. Poznaj plażę, która bije rekordy popularności wśród wtajemniczonych.
Spis treści: Nieznana plaża zdeklasowała resztę świata Kimolos – enklawa spokoju i autentyczności W dobie masowej turystyki może się nam wydawać, że niełatwo trafić na miejsce, gdzie natura pozostała nietknięta, a czas płynie zgodnie z rytmem fal. Takie regiony cały czas jednak istnieją i to w krajach, które uchodzą za turystyczne raje. Przykładem może być Kimolos. To maleńka grecka wyspa położona na Morzu Egejskim. Do niedawna mało kto o niej słyszał. Zmieniło się to po tym, jak została uznana za miejsce z najczystszą plażą na świecie. Nieznana plaża zdeklasowała resztę świata Na Kimolos znajduje się Prassa – plaża, która według międzynarodowego badania została uznana za miejsce z najbardziej krystaliczną wodą na Ziemi. Eksperci z amerykańskiej agencji turystyczna Florida Panhandle przeanalizowali miliony opinii podróżnych z całego świata. Skupili się na frazie „czysta woda”, która to najczęściej pojawiała się właśnie w kontekście Prassy. Kto wcześniej znał to miejsce, nie będzie zaskoczony. Biała linia brzegowa kontrastuje tam z turkusowym morzem, co przypomina widoki znane m.in. z Tajlandii. W odróżnieniu od popularnych kurortów, wysepka leżąca między Milos i Pros jest dość rzadko odwiedzana przez turystów. Na stałe mieszka tu niespełna tysiąc osób, co nadaje Kimolos wyjątkowy, kameralny charakter. W sezonie letnim przybywa tu nieco więcej gości, ale wciąż nie doświadczymy takiego zgiełku, jak na Krecie czy Rodos. Najłatwiej dostać się tu promem z sąsiedniej Milos, gdzie funkcjonuje lotnisko. Poszukiwacze przygód mogą również przypłynąć na Kimolos z Aten. Kimolos – enklawa spokoju i autentyczności Choć to Prassa przyciągnęła uwagę świata, Kimolos oferuje znacznie więcej plaż, a każda z nich ma swój własny klimat. Rodziny z dziećmi pokochają szeroką i płytką Aliki. Poszukiwaczy ustronnych miejsc zachwyci Bonatsa – cicha plaża ukryta w zatoczce, idealna do snorkelingu. Z kolei ci, którzy podróżują dla spektakularnych widoków i dzikiej przyrody, powinni odwiedzić Mavrospilię. Nie można też pominąć Agios Georgios, znanej także jako Psathi Beach – złoty piasek i lazurowe fale tworzą tu niemal pocztówkowy krajobraz. Kimolos to również fascynująca historia i unikatowy krajobraz. Nazwa wyspy pochodzi od mitycznego pierwszego mieszkańca – Kimolosa. W czasach starożytnych była miejscem sporów między Atenami a Spartą. W średniowieczu stała się znana dzięki wydobywanej tu ziemi kimolskiej. To naturalny minerał używany stosowany m.in. w branży kosmetycznej. Wulkaniczne pochodzenie wyspy pozostawiło po sobie spektakularne formacje, z których najbardziej znana to Skiadi – gigantyczny kamienny „grzyb” wyrzeźbiony przez siły natury. Źródło: Greek Reporter Nasz autor Mateusz Łysiak Dziennikarz podróżniczy, rowerzysta, górołaz. Poza szlakiem amator kuchni włoskiej, popkultury i języka hiszpańskiego.
Raj, który pęka w szwach. Turystyczny kryzys na Zakynthos
Brytyjska organizacja „Which?” ogłosiła wyniki badania, w którym wyłoniono „najbardziej zatłoczone miejsce turystyczne w Europie”. Zwyciężyła grecka wyspa Zakynthos. Z jednej strony mieszkańcy mogą być zadowoleni z zysków wynikających z napływu turystów. Z drugiej jednak zauważają, że to moment na postawienie pytania o granice turystyki.
Spis treści: Co przyciąga turystów na Zakynthos? Co dalej z turystyką na Zakynthos? Utrudnienia dla lokalnych mieszkańców Wyniki rankingu na najbardziej przeludniony kurort Brytyjska organizacja przy wykonywaniu badań korzystała z danych Eurostatu oraz lokalnych źródeł statystycznych. Ostateczny wynik został przedstawiony w postaci liczby turystów dziennie przypadającej na jednego obywatela danego miejsca. W ten sposób zwycięzca – Zakynthos – osiągnął średnią 6,4 turysty na jednego mieszkańca wyspy. Wynik ten oznacza, że grecka wyspa może się cieszyć liczbą ok. 256 tys. przyjezdnych dziennie. Co przyciąga turystów na Zakynthos? O wzmożonym ruchu turystycznym możemy mówić od roku 2015. To wtedy tanie linie lotnicze uruchomiły połączenia pomiędzy grecką wyspą a resztą Europy. Wraz z tym rozwojem nastąpił rozkwit infrastruktury turystycznej na Zakynthos. Wśród zapierających dech w piersiach krajobrazów zaczęły rosnąć kolejne hotele gromadzące ochoczo przypływających turystów. Na popularności zyskała chociażby Zatoka Wraku (Navagio Beach). Dzięki swojemu malowniczemu położeniu (plaża leży w otoczeniu wysokich, stromych klifów) oraz wrakowi statku Panagiotis, który osiadł na brzegu w latach 80. XX w miejsce stało się symbolem piękna Zakynthos. Zatoka, tak samo jak i inne miejsca zaczęła być regularnie fotografowana, a zdjęcia były publikowane w mediach społecznościowych. To zaś wpłynęło na rozwój turystyki. Co dalej z turystyką na Zakynthos? Rozkwit turystyki greckiej wyspy oprócz korzyści ekonomicznych wynikających z napływu turystów niesie za sobą negatywne konsekwencje. Na szczególne zagrożenia zostaje wystawiona lokalna infrastruktura. Położenie kurortu na wyspie sprawia, że Zakynthos dysponuje ograniczonymi zasobami wody pitnej, co przy natężonym ruchu turystycznym jest powodem niedoborów i konieczności sprowadzania wody cysternami. Problemem staje się również gospodarka odpadami. Środowisko naturalne Zakynthos to nie tylko piękne plaże. Wyspa stanowi jedno z najważniejszych miejsc lęgowych dla żółwi karetta, których cykl rozrodczy może zostać zakłócony przez tłumy turystów. Dodatkowo wzmożony transport na wyspie prowadzi nie tylko do utrudnień w ruchu drogowym, ale i dodatkowej emisji CO₂, która zwiększa lokalny ślad węglowy. Utrudnienia dla lokalnych mieszkańców Intensywny ruch turystyczny niesie nie tylko korzyści ekonomiczne, ale też wiele negatywnych skutków społecznych. Jednym z nich jest powszechny wśród innych europejskich kurortów problem wzrostu cen nieruchomości. Zjawisko turystyfikacji polegające na przekształceniu przestrzeni publicznej tak, aby była ona dopasowana do turystów sprawia, że zaczyna brakować miejsca dla stałych mieszkańców. Mieszkania, które mogłyby służyć kolejnym pokoleniom Greków, coraz częściej zamieniają się w apartamenty dla turystów. Takie wypychanie mieszkańców prowadzi również do zaniku tożsamości kulturowej. Turystyka masowa często wypiera lokalne tradycje na rzecz komercyjnych usług dostosowanych do oczekiwań zagranicznych gości. Powstające ośrodki turystyczne pozbawione są greckiej tożsamości, serwując gościom produkty turystyczne nastawione jedynie na zarobek. W miejsce typowo greckich tawern powstają lokale specjalizujące się np. we włoskiej pizzy czy amerykańskich burgerach. Wyniki rankingu na najbardziej przeludniony kurort Zakynthos w rankingu przygotowanym przez organizacje „Which?” zajęło pierwsze miejsce. Następne lokaty zajęły np. hiszpańskie Benidorm, chorwacki Dubrownik czy portugalskie Funchal na Maderze. Źródło: The Guardian
Samos uderza do głowy wybornym winem. Nie brak tam też zabytków i atrakcji turystycznych
W kompleksie Północnych Wysp Egejskich położona jest wyspa Samos. Pozwala oddawać się przyjemności pieszych wędrówek i popijać słodkie wino o tej samej nazwie. Jest ono znakiem rozpoznawczym wyspy.
Spis treści: Wino z Samos Atrakcje Samos Ciekawostki o Samos Samos – informacje praktyczne Umiejętność rachowania jest na Samos niezbędna! – śmieje się Nikos, przewodnik po tej greckiej wyspie. – Można ją objechać w jeden dzień, ale nie sposób zliczyć wszystkich atrakcji – dodaje i zaczyna wyliczankę: – Antyczne ruiny na południowym wybrzeżu. Tradycyjne wioski na zboczu góry Kerkis. Wąwóz Potami z trasami wspinaczkowymi. Do tego szlaki wiodące do bizantyjskich kościołów oraz plaże z bajecznymi widokami na Chios i Ikarię (sąsiadki z archipelagu Wysp Egejskich Północnych). Wino z Samos No i wino! Od niego trzeba zacząć – oświadcza, prowadząc mnie do winnicy Chatziioannou na obrzeżach dawnej stolicy wyspy – Pithagorio. Słynny samijski muskat uczynił towarem eksportowym tyran Polikrates, władający wyspą w VI w. p.n.e. Okrutnik, wizjoner i… cudotwórca. Dowodem na tę ostatnia cechę jest podziemny akwedukt – tunel wyrąbany w górze Kastro. Ów majstersztyk starożytnej inżynierii doprowadzał niegdyś wodę do stolicy. Dziś płynie nim rzeka turystów. Atrakcje Samos U jego wylotu czeka na mnie kolejna atrakcja – ruiny Herajonu, największego dzieła Polikratesa. W miejscu tym wznosiła się pierwotnie skromna świątynia poświęcona Herze, którą tyran rozbudował do niespotykanych wcześniej w świecie greckim rozmiarów. Przy wiodącej do niej Świętej Drodze znaleziono najwyższy w Helladzie (a jakże!) posąg Apolla (kuros). Przeniesiony do muzeum w Vathi spogląda tęskno na uchylone drzwi. Nic dziwnego – nabrzmiały zapachem tamaryszku pejzaż kusi dzikim pięknem pieszych szlaków. Jednym z nich docieram do kaplicy Panagia Spiliani ukrytej w grocie, w której nauczał Pitagoras. Pamiątką po nim jest „kielich umiaru” wciąż wytwarzany przez garncarzy w wiosce Mavratzi. Filozof zaprojektował go tak, by po zbyt obfitym napełnieniu cała zawartość wypływała przez ukryty otwór, pozbawiając zachłannego biesiadnika trunku. – Sekret budowy zdradził mi osobiście sam Pitagoras – żartuje wiekowy sklepikarz oferujący ów ceramiczny psikus w różnych wariantach. – Picie z niego gwarantuje długie życie! 20 euro to doprawdy niewielka cena za Świętego Graala. Ciekawostki o Samos Na Samos mieszkał najsłynniejszy matematyk antyku – Pitagoras. Tu mieszkał początkowo również Herodot, zwany ojcem historii. Na Samos poza winem produkowane jest ouzo – wódka destylowana z zacieru winogronowego pochodzącego z produkcji wina, doprawiana anyżem oraz koprem. Samos – informacje praktyczne Dojazd Samolotem z lotniska w Atenach. Na Samos oraz Chios latają również czartery z Polski. Promy na Chios, Samos i Ikarię wypływają z codziennie z Pireusu, rejs trwa 7–10 godz. Nocleg Na Samos nowocześnie urządzone pokoje z widokiem na port oferuje Hotel Polyxeni w Pitagorio. Jedzenie Samos kontynuuje winiarskie tradycje sięgające antyku. Dowodem jest np. winnica Vakakis, gdzie gospodarze dzielą się tajnikami organicznej uprawy i częstują gości rozmaitymi wariantami muskatu. Atrakcje Wyspa jest ceniona przez wspinaczy. Pond trzydzieści ocienionych tras o różnych stopniu trudności wytyczono w okolicy plaży Potami (wyprawy skałkarskie organizuje Samos Outdoors). Ruiny świątyni Hery na Samos (Heraion) znajdują się w miejscu mitycznych narodzin bogini. Wzniesiony przez Polikratesa przybytek ku jej czci (525 r. p.n.e.) był czterokrotnie większy od ateńskiego Partenonu! Ze szczytu Vigli (1433 m n.p.m.) w masywie Kerkis na Samos roztacza się wspaniały widok na sąsiednie wyspy oraz pobliskie wybrzeże Turcji. Muzeum Archeologiczne w Pithagorio zgromadziło 3 tys. eksponatów. Spośród nich wyróżnia się posąg Ajakesa – ojca tyrana Polikratesa, datowany na 540 r. p.n.e. oraz nadnaturalnej wysokości (271 cm) posąg cesarza rzymskiego Trajana.
Nieoczywiste wyspy greckie. Poznaj ich skarby
Jak dobrze znasz wyspy greckie? Możesz się zaskoczyć! Są ich tysiące, a te najbardziej znane wcale nie muszą być najciekawsze.
W tym artykule: Które wyspy greckie warto zobaczyć? Lesbos – trzecia co do wielkości wyspa w Grecji Wyspy greckie a alkohol. Nie tylko ouzo Chios - górzysta wyspa grecka Skarb greckiej wyspy na Morzu Egejskim Plantacje mastyksowe na wyspie Chios Ikaria - Grecka Wyspa Starców Wyspy greckie to jeden z ulubionych wakacyjnych kierunków Polaków. Największą popularnością cieszą się między innymi Kreta, Korfu, Rodos czy Mykonos. Warto jednak rozważyć obranie kursu na mniej oblegane miejsca. Zastaniemy tam mniej turystów i będziemy mieli szansę poznać codzienność lokalsów. Które wyspy greckie warto zobaczyć? – Oddać cumy – krzyczy skiper, budząc na mojej twarzy pełen politowania uśmiech. Czy naprawdę musimy trzymać się tego żeglarskiego żargonu? Gdy jednak kilka minut później jacht wychodzi na pełne morze, wiem już, że trudno o przyjemniejszy sposób na zwiedzanie Grecji, i jestem gotów zgodzić się na wszystkie komendy kapitana. Stoję boso na twardym pokładzie, czując, jak krople wody moczą mi stopy, wiatr smaga twarz, a żagiel furkocze, nadając nam coraz większą prędkość. Jest świt, Morze Egejskie nie może się zdecydować, czy woli turkus, granat, czy zieleń. Wodę przecinają pojedyncze kutry rybackie, znacząc ją białymi lub niebieskimi plamami. Gdy na przystani Kalamaki, kilka kilometrów od greckiego Pireusu, przedstawiliśmy Vangelisowi z firmy czarterującej wysokość naszego budżetu, ten podrapał się po głowie i stwierdził, że ma dla nas blisko 15-letni jacht o 10-metrowej długości i 55-metrowej powierzchni żagli. Raczej nie za duży, ale miał wszystko, czego potrzebowaliśmy. Dzień później byliśmy już na morzu. Trochę leniwie, z dala od najbardziej okupowanych przez turystów i żeglarzy miejsc – nasz plan na najbliższy tydzień określiliśmy jeszcze przed wyjściem z portu. I od razu zrezygnowaliśmy z Cyklad. Co prawda mówi się, że to najpiękniejsze wyspy greckie, ale od późnej wiosny do jesieni są niewiarygodnie zatłoczone. Jak nazywają się największe greckie wyspy? Największe greckie wyspy to Kreta, Eubea, Lesbos, Rodos i Chios. To wcale nie oznacza jednak, że wszystkie są tak samo popularne i odwiedzane przez tłumy turystów. Lesbos – trzecia co do wielkości wyspa w Grecji Dodekanez i Kreta leżą za to zbyt daleko od Pireusu, więc płynięcie do nich zniweczyłoby założenia rejsu. Wybór padł na przytulone do Turcji Wyspy Egejskie. Po wyjściu z zatoki, w której kryje się Pireus, odbiliśmy na północny wschód, za cel obierając trzecią co do wielkości grecką wyspę – Lesbos. Sprzyjający wiatr pcha nas do przodu, a żagle napinają się z łoskotem. Łódź jest pod kontrolą mojego kuzyna, który przejął rolę skippera. Reszta sześcioosobowej załogi spędza czas na okupowaniu najbardziej nasłonecznionych miejsc pokładu. Lesbos przypomina nadgryziony pączek z dziurką w środku. Tą dziurką jest zatoka Kalloni, która wcina się głęboko w ląd. Zmusza mieszkańców do jej czasochłonnego objeżdżania, gdy chcą dotrzeć na drugi kraniec wyspy (nie przerzucono bowiem mostu). Zatoka, otoczona gajami oliwnymi i sosnowymi lasami, zasilana przez płytkie i dość niemrawo płynące strumienie, przyciąga co roku miłośników ptaków. Z zapałem wypatrują oni brodzących na płyciznach rdzawych ibisów, białych jak śnieg flamingów i naszych poczciwych boćków, spacerujących po lagunach. Ptaki trzymają się blisko brzegu, najwygodniej więc obserwować je z lądu, choć czasem wymaga to przedzierania się przez podmokły teren i sięgające ponad głowę trzciny. Za naszą przystań obieramy Mitylenę po północnej stronie greckiej wyspy, z widokiem na nieodległą Turcję. Przez lata jachty cumowały w porcie rybackim, od niedawna jednak niecałe 10 km od stolicy wyspy działa nowa marina. Mamy co prawda dalej do miasta, w zamian jednak do naszej dyspozycji oddano infrastrukturę, której brakowało w porcie. Jest więc gdzie się umyć, zatankować i napełnić zbiorniki wody. – Spróbujcie tego – zachęca Nikos, nalewając z niewielkiej szklanej karafki przezroczysty płyn. Ouzo to anyżowa wódka, z której słynie Grecja. Ta wytwarzana na Lesbos skutecznie walczy o prym jednej z najlepszych w całym kraju. Nikos stawia ją obok szklanki z wodą. Po jej dolaniu do wódki ta robi się mlecznobiała. – Możecie pić z wodą lub bez, jak kto lubi – wyjaśnia. Wyspy greckie a alkohol. Nie tylko ouzo Alkohol jest mocny, ale nie pali w gardle. Pachnie delikatnie i przyjemnie. Wódkę destyluje się z zacieru winogronowego pochodzącego z produkcji wina i doprawia anyżem oraz koprem. Popijamy ją powoli, pogryzając oliwkami i kawałkami sera. Nikos jest właścicielem jednej z niewielkich knajpek w bardziej oddalonej od centrum miasta i nieco tańszej dzielnicy Epano Skala. – Niegdyś, zanim pojawili się tu turyści, żyliśmy z tego, co sami złowiliśmy lub wyprodukowaliśmy – mówi. – Oliwa, wino, ryby, owcze mleko. I właśnie ouzo. Przez wieki doszliśmy do perfekcji w jego produkcji. Jedynie wódka z Samos jest prawie tak dobra jak nasza. Ale wciąż jej jeszcze trochę brakuje – śmieje się. Każdy sklepik w Mitylenie – przyjemnym mieście z kamienicami w pastelowych kolorach – zastawiony jest baterią butelek pełnych anyżowego alkoholu. Najlepiej jednak zdecydować się na wyrób produkowany mniej oficjalnie, czasem rozlewany z trochę podejrzanie wyglądających plastikowych opakowań. Można na niego trafić w ouzeriach bądź liczyć na to, że w którejś z wiosek zostaniemy zaproszeni przez mieszkańców na jedną czy dwie szklaneczki. Takie spotkanie przy ouzo może przeciągnąć się do później nocy. Przeskoczenie z Lesbos na Chios miało nam zająć nie więcej niż kilka godzin. Przed wyjściem z mariny okazało się jednak, że szwankuje bloczek naciągający żagiel, i udało się go odblokować dopiero po męczącej godzinnej walce. Zaraz potem siadł wiatr. Dystans dzielący obie wyspy pokonujemy więc na silniku, zużywając piekielnie drogie paliwo i rozstając się na jakiś czas z wizją romantycznego rejsu pod żaglami. Miasta w Grecji - malownicze miejsca, które warto odwiedzić [PRZEWODNIK] Grecja wieńczy Bałkany od południa. To gorące, wybitnie atrakcyjne turystycznie państwo co roku przyciąga miliony turystów. Większość z nich decyduje się na wypoczynek na plaży, korzyst... Ile jest greckich wysp? W zależności od sposobów pomiarów, greckich wysp są tysiące. Najczęściej szacuje się ich liczebność na od około 1200 do ponad 6000. Większość z nich nie jest zamieszkana. Ludzie pojawili się na stałe tylko na około 200. Wyspy greckie tworzą większe i mniejsze archipelagi. Te najbardziej znane to Wyspy Egejskie i Wyspy Jońskie. Chios - górzysta wyspa grecka Chios wita nas groźnie wyglądającymi, szarymi i niemal nagimi stokami gór. Od północnej strony wyspa robi monumentalne wrażenie. Wydaje się, że jest niezamieszkana, bo niewielkich wiosek rozrzuconych w górach niemal nie widać. Przepływamy wzdłuż wschodniego wybrzeża, kierując się ku stolicy noszącej tę samą nazwę, co wyspa. Jacht sunie gładko, ale dieslowski silnik pyrkocze jak na starej łajbie. Wkrótce oblicze Chios nieco łagodnieje, stoki stają się niższe i bardziej przyjazne. Późną wiosną upstrzone są barwnymi kwiatami. Stolica wyspy wymaga nieco czasu i uporu, by ją polubić. Tłoczna, gwarna, z zakorkowanymi ulicami i klockowatymi domami, z godnym podziwu zapałem stara się zasłużyć na miano metropolii. Miasto rozciągnięte jest wzdłuż brzegu, dzięki czemu puszczona równolegle do niego promenada ma szansę stawać w szranki o najdłuższy deptak w Grecji. Skarb greckiej wyspy na Morzu Egejskim Wysypane na dłoń grudki o nierównym kształcie mienią się żółcią z lekkim odcieniem zieleni. Giannis cierpliwie wysuwa rękę, pozwalając nam przyjrzeć się greckiemu skarbowi. – Kupując mastyks, zawsze wybierajcie ten w grudkach – mówi. – Sproszkowany jest mniej aromatyczny i szybko wietrzeje, częściej też bywa oszukany. Grudki, które oglądamy, to zastygnięta żywica z drzewa mastyksowego należącego do rodzaju pistacji. Przez wieki Chios pęczniało z dumy i dyktowało jej ceny. Tylko tu bowiem drzewa pistacjowe wydzielają taką ilość doskonałej jakościowo żywicy. Na jej zaletach poznali się już starożytni. Do dziś uchodzi ona za skuteczne lekarstwo (działa antybakteryjnie, pomaga w trawieniu, sprzyja gojeniu się ran, niesie ulgę przy wrzodach żołądka) oraz ceniony składnik kulinarny. Z dodatkiem żywicy powstają także doskonałe lakiery, farby, werniksy oraz kosmetyki. Niestety, po latach sukcesów, zarówno za czasów monopolu genueńczyków w XIV i XV w., jak i późniejszego tureckiego panowania, rynek mastyksowy się załamał. Głównym winowajcą okazało się wynalezienie środków syntetycznych, które z powodzeniem zastąpiły żywicę. Plantacje mastyksowe na wyspie Chios Na tej greckiej wyspie wciąż jednak działa kilka tysięcy plantatorów drzew mastyksowych. Giannis jest jednym z nich. Lasy zajmują południową część Chios i rozsiane są wokół tzw. wiosek mastyksowych. Jest ich przynajmniej kilkanaście, my wybraliśmy jednak Pirgi. Niewielka miejscowość to labirynt wąskich uliczek biegnących pomiędzy wysokimi domami, których kamienne ściany zdobione są wszelkimi możliwymi motywami geometrycznymi. Te czarno-białe wzory, pokrywające niemal każdy budynek, sprawiają, że wioska wygląda, jakby wzniesiono ją z piernika. Plantacje mastyksowe przyciągają wzrok wiecznie zielonymi liśćmi niewysokich drzew i plamami białej glinki otaczającej pnie. – To tradycyjny sposób na zbieranie żywicy – wyjaśnia Giannis. – Gdyby kapała bezpośrednio na ziemię, spędziłbym większość życia na próbach jej odczyszczenia. Z naciętych pni sączą się lepkie, na razie jeszcze przeźroczyste krople. Gdy opadną i nieco podeschną w słońcu, pracownicy zbiorą je i posortują. Zajmują się tym głównie starsze kobiety. Skupione wokół stołów gawędzą na wszelkie możliwe tematy. Plotki i zasłyszane historie nabierają konkretniejszych kształtów, a zręczne palce sortują twarde żywiczne kryształki. Gdy dotrą one do sklepów, osiągną cenę blisko 200 zł za kilogram. Po powrocie do Pirgi kupujemy w cukierni ciasto z mastyksem. Żywica nadaje mu lekko gorzkawego smaku, łagodzącego typową dla greckich deserów obłędną słodycz. Ikaria - Grecka Wyspa Starców Z Chios mieliśmy popłynąć dalej na południe, na Samos i Ikarię. Z braku czasu padło na Ikarię. W przeciwieństwie do Samos, mało kto bowiem na nią dociera. Decydujące okazało się jednak to, że żyją na niej ludzie, którzy przechytrzyli śmierć. Ikaria, wąski pasek lądu pokryty łupkowymi skałami, trafiła na czołówki gazet kilka lat temu, gdy naukowcy odkryli, że jej mieszkańcy to jedni z najdłużej żyjących ludzi na świecie. Ponad 75 proc. populacji wyspy stanowią osoby powyżej sześćdziesiątki, a spotkanie w tutejszych wioskach stulatków czy jeszcze starszych osób nie jest niczym niezwykłym. Gdy cumujemy w Ajos Kirikos – urokliwym porcie obleganym przez malutkie jak łupinki kutry rybackie – z zaciekawieniem wylegamy na ulice w poszukiwaniu żwawych staruszków. I rzeczywiście, krzesła w kafenionach zajmują raczej seniorzy, a młodsze osoby zdają się być w mniejszości. – My zapominamy, że trzeba umrzeć – wyjaśnia zagadnięty o tutejszą długowieczność staruszek. Jego słowa brzmią trochę jak dobrze wyuczony i często powtarzany slogan przygotowany specjalnie dla turystów. Za sekret długiego i zdrowego życia uważa się specyficzną dietę oraz tryb życia. Tradycyjne posiłki są proste, oparte na lokalnej oliwie, warzywach oraz czerwonym winie. Nikt się tu nie spieszy, wstaje się późno (znalezienie przed jedenastą otwartego sklepu to spore wyzwanie), a po południu większość osób ucina sobie drzemkę. Mimo zaawansowanego wieku mieszkańcy pozostają aktywni, pracując w gajach oliwnych, rodzinnych winnicach lub przydomowych ogródkach.
To od niej zaczęła się kultura europejska. Cywilizacja minojska powstała ponad 5 tys. lat temu
Zdaniem niektórych uczonych, cywilizacja minojska była „pierwszym ogniwem europejskiego łańcucha”. Jej wpływ na późniejsze ludy, nie tylko hellenistyczne, jest bezsprzeczny. W czasie swojej świetności, Minojczycy zbudowali potężne imperium gospodarcze, które mogło składać się nawet ze stu miast. Kim byli przedstawiciele kultury minojskiej? Jak wyglądało ich życie? Dlaczego cywilizacja minojska upadła przed nastaniem naszej ery? Na te i inne pytania odpowiadamy poniżej.
W tym artykule: Kiedy powstała cywilizacja minojska? Czym charakteryzowała się cywilizacja minojska? Jak wyglądało życie cywilizacji minojskiej? Architektura minojska Co wynalazła cywilizacja minojska? Kultura i religia cywilizacji minojskiej Upadek kultury minojskiej Choć o pałacach na Krecie opowiadał już Homer, kultura minojska przez długi czas pozostawała jedynie w sferze mitów. Na temat cywilizacji rozwijającej się na Krecie nie zachowały się praktycznie żadne rzetelne źródła pisane. To sprawiło, że Minojczycy na długie lata zostali pogrzebani w odmętach historii. Dopiero badania przeprowadzone na początku XX wieku przez Arthura Evansa potwierdziły słowa pierwszego znanego z imienia poety i niektóre opowieści zapisane w mitach. Kiedy powstała cywilizacja minojska? Minojczycy, których nazwa pochodzi od króla Minosa, przybyli na Kretę z południowo-zachodniej Anatolii, gdzie dziś rozpościera się terytorium południowo-zachodniej Turcji. Jedna z najpotężniejszych starożytnych cywilizacji basenu Morza Śródziemnego zaczęła kształtować się w greckiej epoce brązu, ok. 3000 r. p.n.e. Wyniki badań naukowych udowadniają, że ślady początków osadnictwa na Krecie pochodzą sprzed 9 tys. lat. Najstarsze grupy ludzkie zamieszkujące wyspę nie były jednak w stanie stworzyć zgranego organizmu państwowego. Ich osadnictwo miało charakter głównie sezonowy. Budowle starożytnej Grecji – najważniejsze wzniesione obiekty. Gdzie można je zobaczyć? Budowle starożytnej Grecji to bez wątpienia jedna z największych atrakcji tego niezwykle pięknego kraju. Które z nich należy uznać za najważniejsze? Zapraszamy na wycieczkę szlakiem prezen... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/budowle-starozytnej-grecji-najwazniejsze-wzniesione-obiekty-fot-miguel-palacios-cover-getty-images-1da8461.jpeg" width="938" height="611" alt="Budowle starożytnej Grecji - najważniejsze wzniesione obiekty (fot. Miguel Palacios/Cover/Getty Images)" title="Budowle starożytnej Grecji - najważniejsze wzniesione obiekty (fot. Miguel Palacios/Cover/Getty Images)" /> Dopiero migranci z Anatolii opracowali koncepcję budowy trwałych domostw, które później przekształciły się w potężne państwa-miasta. Wraz z ich przybyciem, na wyspie pojawiła się znajomość zaawansowanych technik obróbki gliny i wypalania naczyń ceramicznych, a także znajomość obróbki metali. Wraz z nastaniem ery Minojczyków, ukształtowała się kultura kreteńska. Czym charakteryzowała się cywilizacja minojska? Zdaniem badaczy, cywilizacja minojska nie należała do wojowniczych ludów, nastawionych na podbój terenów sąsiednich. Wskazuje na to wiele czynników: stanowiska archeologiczne na Krecie ujawniły tylko niewielką ilość oręża, wokół kreteńskich państw-miast nie wznoszono masywnych murów obronnych, w sztuce minojskiej nie występują sceny batalistyczne. Pokojowa cywilizacja skupiała się przede wszystkim na handlu, nie tylko z kontynentalną częścią Grecji i wyspami Morza Egejskiego, ale także z Bliskim Wschodem. To właśnie od bardziej rozwiniętych bliskowschodnich ludów przejmowali sztukę i technologię, dzięki czemu Minojczycy stali się najbardziej rozwiniętym ludem w basenie Morza Śródziemnego. Pod ich wpływami znalazła się choćby cywilizacja mykeńska (zasiedlająca kontynentalną Grecję). Jak wyglądało życie cywilizacji minojskiej? Mieszkańcy minojskiej Krety trudnili się przede wszystkim rolnictwem i hodowlą zwierząt. Początki tej kultury przypadają na grecką epokę brązu, więc kamienne narzędzia porzucili na rzecz bardziej funkcjonalnych i trwałych sprzętów z metalu. Rzecz w tym, że wyspa była uboga w surowce naturalne, więc Minojczycy musieli pozyskiwać metale z bardziej odległych zakątków starożytnego świata. To sprawiło, że na Krecie zaczęły rozwijać się dwie ważne dziedziny: żegluga i handel. Nadwyżki produkcji rolnej wymieniano na cynę, miedź i metale szlachetne. W początkowej fazie istnienia cywilizacji minojskiej, kreteńskie społeczeństwo przyjęło ustrój rodowo-plemienny. Z czasem władza zaczęła koncentrować się w rękach jednostek – królów, którzy rządzili minojskimi państwami-miastami. Przez długi czas sądzono, że Minojczycy od początku tworzyli zwarty organizm polityczny. Dziś wiemy, że było inaczej. Z badań prof. Krzysztofa Nowickiego z Instytutu Archeologii i Etnologii PAN w Warszawie wynika, że przez długi czas kreteńskie państwa-miasta były jednostkami niezależnymi, które funkcjonowały obok siebie w pokoju. Po ok. tysiącu lat wspólnego istnienia rozpoczęły walkę o hegemonię, w której zatriumfowała grupa rządząca w Knossos. Zdaniem prof. Nowickiego, właśnie wtedy rozpoczęła się wewnętrzna unifikacja Krety, a zasięg górskich sanktuariów z Knossos – symbolicznych miejsc władzy – zaczął rozprzestrzeniać się na pozostałe obszary wyspy. Co warte podkreślenia, w społeczeństwie minojskim najprawdopodobniej nie obowiązywał absolutny kult władcy. Wiele cywilizacji Bliskiego Wschodu czciło swoich królów niczym bogów. U Minojczyków nie występowały takie zwyczaje. Potwierdzać ma to fakt, że właściwie żadne malowidła minojskie nie przedstawiają władców. Architektura minojska Na podstawie badań znalezisk archeologicznych, naukowcy wyróżnili trzy główne okresy w periodyzacji dziejów minojskiej Krety, które dzielą się na mniejsze jednostki: okres wczesnominojski (WM) – trwający od 3100 do 2650 r. p.n.e. z podziałem na jednostki EM I (3100–2650 r. p.n.e.), EM IIA (2650–2400 r. p.n.e.), EM IIB (2400–2150 r. p.n.e.) i EM III (2150–2000 r. p.n.e.); okres średniominojski (ŚM) – trwający od 2000 do 1600 r. p.n.e. z podziałem na jednostki MM IA (2000–1925 r. p.n.e.), MM IB (1925–1850 r. p.n.e.), MM II (1850–1675 r. p.n.e.), MM IIIA (1675–1630 r. p.n.e.) i MM IIIB (1630–1600 r. p.n.e.); okres póznominojski (PM) – trwający od 1600 do 1100 r. p.n.e. z podziałem na jednostki LM IA (1600–1500 r. p.n.e.), LM IB (1500–1450 r. p.n.e.), LM II (1450–1400 r. p.n.e.), LM IIIA1 (1400–1365 r. p.n.e.), LM IIIA2 (1365–1330 r. p.n.e.), LM IIIB1 (1330–1225 r. p.n.e.), LM IIIB2 (1225–1220 r. p.n.e.) i LM IIIC (1200–1100 r. p.n.e.). 5 największych zagadek świata. Czy kiedykolwiek uda nam się je rozwiązać? Naukowcy od lat próbują rozwiązać największe tajemnice świata. Odkrycie niewyjaśnionych zjawisk i zagadek ludzkości mogłoby rzucić nowe światło na współczesną naukę, a nawet zmieni... Obok funkcjonuje także tzw. podział pałacowy, w którym periodyzacja opiera się o fazy istnienia pałaców wznoszonych na minojskiej Krecie. Ta klasyfikacja uwzględnia 5 okresów: okres przedpałacowy – od EM I do MM IA; okres starszych pałaców – od MM IA do MM II; okres młodszych pałaców – od MM IIIA do LM IB; okres późnopałacowy – od LM II do LM IIIA, okres popałacowy – od LM IIIB do LM IIIC. W okresie przedpałacowym nie istniały jeszcze państwa-miasta w formie, w jakiej występowały w czasie największego rozwoju cywilizacji minojskiej. Minojczycy budowali wówczas osady składające się z prostokątnych domów, wznoszonych na kamiennej podbudówce z suszonej cegły. Co warte podkreślenia, poszczególne domostwa niemal przylegały do siebie i w ten sposób tworzyły zwartą osadę. W okresie starszych pałaców powstały otwarte miasta minojskie: Knossos, Hagia, Fajstos, Gurnia i Malia. Wtedy też zaczęły powstawać okazałe pałace – najbardziej charakterystyczne elementy starożytnej architektury kreteńskiej. Budowle te były przede wszystkim siedzibą władców i centrami życia politycznego, ale także warsztatami rzemieślników, magazynami żywności i składami surowców. Wokół pałaców wznoszono domostwa wysokich rangą urzędników. Były to piętrowe wille z balkonami. Trend wznoszenia reprezentacyjnych budowli, stanowiących społeczne, gospodarcze i polityczne centrum kreteńskich państw-miast, był kontynuowany także w okresie młodszych pałaców. W tym czasie nastąpiły istotne zmiany w zdobnictwie. Na ścianach zaczęły pojawiać się duże freski, znacznie większe niż wcześniej (inspirowane malarstwem egipskim). Cechą charakterystyczną wszystkich minojskich pałaców jest brak fortyfikacji obronnych. Mogło to wynikać z pokojowego stylu życia Minojczyków. Pokojowego jak na czasy starożytne, bo przecież minojskie państwa-miasta początkowo prowadziły ze sobą walki, a w swojej historii musiały mierzyć się także z zewnętrznymi wrogami. Jednak badacze nie mają wątpliwości, że w epoce brązu to właśnie Kreta dominowała na morzu. Mieszkańcy wyspy mogli więc czuć się względnie bezpiecznie. Liczne komnaty były rozmieszczone na kilku kondygnacjach. Okazałe zabudowania otaczały dziedziniec centralny. Do pałacowych wnętrz prowadziło kilka wejść. Przynajmniej jedno było zaopatrzone w schody, które nie spełniały wyłącznie funkcji komunikacyjnej. Mogły też być wykorzystywane jako widownia, z której podziwiano przedstawienia lub igrzyska. Co wynalazła cywilizacja minojska? Minojczycy byli ludem nad wyraz praktycznym, o czym świadczą wprowadzane przez nich innowacje. Ich pałace i domostwa miały dostęp do wody, były zaopatrzone w kanalizację. Ciekawostką architektoniczną były kanały wentylacyjne, które w gorącym klimacie znacząco poprawiały komfort mieszkańców. Handel był ważnym elementem minojskiej gospodarki. Żeby usprawnić proces wymiany towarów, Minojczycy opracowali system miar i wag, w którym korzystali z krążków o określonej wadze i miedzianych wlewków. Starożytne języki: 7 wciąż nieodczytanych systemów pisma. Kto je rozszyfruje? Naukowcy od lat próbują odczytać starożytne języki z Europy, Azji i Ameryki. Rozszyfrowanie tych tajemniczych systemów pisma może przynieść odpowiedzi na wiele pytań o antyczne cywilizacje. Nie można nie wspomnieć, że mieszkańcy minojskiej Krety potrafili posługiwać się kilkoma rodzajami pisma. Najprawdopodobniej na podstawie kreteńskiego pisma hieroglificznego opracowali bardziej złożone pismo linearne A, na podstawie którego Mykeńczycy stworzyli pismo linearne B. Kultura i religia cywilizacji minojskiej Minojczycy byli pobożnym ludem. W centrum ich religijnego świata znajdowała się bogini płodności i urodzaju. Oddawali cześć swoim bóstwom w skalnych grotach, a od czasu dominacji władców Knossos – w górskich sanktuariach. Sanktuaria były miejscami symbolicznymi, w których nie wznoszono trwałych budowli. Wyjątkami są najstarsze z nich, m.in. sanktuarium na górze Juktas. Zwyczajowo składano tam wota w formie glinianych naczyń i figurek. Bóstwo płodności i urodzaju było przedstawiane jako kobieta odziana w tradycyjny minojski strój. Wyrafinowana forma ubioru wyraźnie wskazuje, że w kulturze minojskiej ważne były wrażenia estetyczne. Upadek kultury minojskiej Upadek cywilizacji minojskiej miał charakter stopniowy i przyczyniło się do tego kilka czynników. Ok. 1600 roku p.n.e. nastąpił wybuch wulkanu na wyspie Santoryn. Ten kataklizm pociągnął za sobą kolejne – trzęsienia ziemi, tsunami, opad popiołów wulkanicznych i pożary. Należy jednak podkreślić, że czynniki naturalne były zaledwie wstępem do upadku Minojczyków. Ok. 1450 r. p.n.e. osłabioną kataklizmem wyspę najechali Achajowie. Doszło do starcia, którego dowodami są ślady ogromnych zniszczeń pałaców i ośrodków administracyjnych. Zwyciężyli Grecy z kontynentu, którzy stopniowo zaczęli przejmować władzę na Krecie. Gdy ok. 1200 r. p.n.e. państwa mykeńskie zaczęły się rozpadać, rozpoczął się ostateczny zmierzch kultury minojskiej. Nasz ekspert Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Co trzymała w rękach Wenus z Milo? Niektórzy specjaliści twierdzili, że bogini miłości miała towarzysza
Wenus z Milo, zwana również Afrodytą z Melos, to starożytna rzeźba przedstawiająca boginię miłości i piękna. Znana jest na całym świecie i uważana za jedno z najwspanialszych dzieł sztuki starożytnej Grecji.
W tym artykule: Gdzie się znajduje Wenus z Milo? Opis rzeźby Co symbolizuje Wenus z Milo? Rekonstrukcja Wenus z Milo Ciekawostki o Wenus z Milo Rzeźba ta powstała około 150–100 lat p.n.e. na Milos. To grecka wyspa znajdująca się w archipelagu Cyklad, w południowej części Morza Egejskiego. Wyspa ta ma powierzchnię około 160 km kw. Milos odgrywała ważną rolę w antycznej Grecji. Wyspa była znana z surowców mineralnych, a także z udziału w wojnach grecko-perskich. Nie jest do końca pewne, kto jest autorem Wenus z Milo. Najczęściej przyjmuje się, że był nim rzeźbiarz Aleksandros z Antiochii. Gdzie się znajduje Wenus z Milo? Rzeźba została odkryta 8 kwietnia 1820 r. w starożytnych ruinach w pobliżu miejscowości Trypiti. Dokonał tego grecki rolnik Jorgos Kentrotas. Niektóre źródła podają nazwisko Bottonis. Posąg miał się znajdować w zasypanej niszy. Wenus z Milo miała kilku różnych właścicieli. Po odkryciu rzeźby na Milos, została zakupiona przez francuskiego żeglarza Julesa Dumonta d’Urville. Figura wtedy miała jeszcze przynajmniej jedną rękę. Rzeźba trafiła do francuskiego ambasadora w Turcji, markiza de Rivière. Ten zaś sprezentował posąg królowi Ludwikowi XVIII. Ostatecznie Wenus z Milo trafiła do Luwru w Paryżu w marcu 1821 r. Obecnie jest jednym z najczęściej fotografowanych obiektów w muzeum. Znajduje się w sali nr 345. Opis rzeźby Wenus z Milo ma około 203 cm wysokości. Została wykonana z marmuru paryjskiego. Przedstawia półnagą postać bogini z lekko skrzyżowanymi nogami. Lewa noga jest wysunięta do przodu. Możliwe, że kiedyś była wsparta na żółwiu. Wokół bioder owinięta jest szata. Ciało Wenus jest pełne delikatnych, płynnych linii, co sprawia, że rzeźba ta emanuje pięknem i harmonią. Rzeźba została uszkodzona. Brakuje jej obu rąk, stóp, płatków uszu i cokołu. Nie wiadomo, jak wyglądała oryginalnie. Mimo uszkodzeń rzeźba ta jest uważana za jeden z najlepiej zachowanych przykładów sztuki starożytnej Grecji. Chociaż została wykonana ponad 2 tysiące lat temu, to wciąż zachwyca swoją precyzją wykonania i pięknem formy. Wenus z Milo była inspiracją dla artystów z różnych epok i wywarła wpływ na rozwój sztuki. Co symbolizuje Wenus z Milo? Wenus z Milo to nie tylko arcydzieło sztuki, ale również symbol piękna i harmonii. Właśnie dlatego rzeźba ta była inspiracją dla wielu artystów, którzy chcieli uchwycić piękno ludzkiego ciała i jego proporcje. Dlatego Wenus z Milo stała się również symbolem kobiecej urody i jest do dziś przywoływana jako wzór piękna. Popularnej greckiej wyspie grozi zagłada? Poznaj zaskakujące ciekawostki o Grecji Poniżej prezentujemy mało znane ciekawostki o Grecji, które pozwolą wam jeszcze lepiej poznać historię i fenomen tego pięknego kraju na południu Europy. Wenus z Milo miała też wpływ na modę. W XIX wieku, kiedy rzeźba ta była szczególnie popularna, kobiety zaczęły nosić suknie z dopasowanymi gorsetami i długimi spódnicami. Możliwe, że próbowały w ten sposób naśladować proporcje ciała bogini. Rekonstrukcja Wenus z Milo Rzeźbie brakuje ramienia i dłoni prawej ręki, a także fragmentów lewego ramienia, przedramienia i dłoni. Gdy trafiła do Luwru, rozważano jej rekonstrukcję. Ostatecznie jednak pomysł zarzucono. Uzupełniono jedynie lewą stopę i uszkodzony czubek nosa. Poza tym Wenus z Milo wygląda tak, jak wtedy, gdy została odnaleziona. Félix Ravaisson uważał, że obok Wenus z Milo stał Ares, zwany też Marsem, czyli bóg wojny. Bogini miałaby trzymać lewą rękę na jego ramieniu. Adolf Furtwängler sądził z kolei, że w lewej ręce Wenus trzymała jabłko. Ręka ta była wsparta na kolumnie podtrzymującej jej ciężar. View oEmbed on the source website Współcześni graficy próbowali odtworzyć brakujące elementy na podstawie porównań z innymi rzeźbami oraz na podstawie wiedzy na temat formy ciała ludzkiego. Rekonstrukcje Wenus z Milo wskazują, że rzeźba ta pierwotnie mogła mieć w ręce różę, włócznię, jabłko, wrzeciono lub lustrzaną tarczę. Jednak brak oryginalnych elementów uniemożliwia jednoznaczne określenie, co dokładnie bogini trzymała w dłoni. Ciekawostki o Wenus z Milo Wenus z Milo to rzeźba, która fascynuje ludzi od wieków. Oto kilka ciekawostek związanych z tą słynną rzeźbą: Nazwa rzeźby nie pochodzi od jej pierwotnego miejsca znalezienia, ale od wyspy Milos, gdzie została odkryta w 1820 roku. Jedna z teorii mówi, że rzeźba nie przedstawia Wenus, lecz Amfitrytę. Była to bogini morza, żona Posejdona. Na wyspie Milos panował kult Amfitryty. Rzeźba składa się z dwóch części. Ich połączenie w okolicy bioder jest słabo widoczne. Prawdopodobnie ręce Wenus z Milo również były osobnymi częściami posągu. Wenus z Milo stała się symbolem piękna kobiecego ciała, ale nie zawsze była tak ceniona. Znany francuski malarz Auguste Renoir uważał, że jest „piękna jak żandarm”. W czasie II wojny światowej oryginalna Wenus z Milo została wywieziona z Luwru i ukryta. Dlatego nie wpadła w ręce Niemców. W Luwrze zastąpiła ją gipsowa kopia. W 1964 r. Wenus z Milo znalazła się w Japonii. Przyciągnęła tam ok. 1,7 mln zwiedzających. W 1970 r. Salvador Dali stworzył litografię „Wenus z szufladami”. Przedstawia ona Wenus z Milo, z której ciała wystają liczne szuflady. W ostatnich latach władze wyspy Milos próbowały odzyskać rzeźbę. Twierdziły, że Francja przejęła ją nielegalnie. Jednak petycja władz nie odniosła spodziewanego skutku.
Gdzie kręcono film „Mamma Mia”? Śladami obu części filmu
„Mamma Mia” i „Mamma Mia! Here we go again” – tych dwóch tytułów nie trzeba przedstawiać żadnemu kinomanowi. Romantyczny musical wciąga już od pierwszych scen. To zasługa nie tylko przemyślanego scenariusza i wspaniałej ścieżki muzycznej, ale także scenerii, w której powstała kultowa „Mamma Mia”. Gdzie kręcono ten film i jego sequel? Zapraszamy na wycieczkę śladami lokalizacji z obu części filmu.
W tym artykule: Wyspa Skopelos (Grecja) Wyspa Skiathos (Grecja) Wyspa Thassos (Grecja) Wyspa Vis (Chorwacja) „Mamma Mia!” (2008) to bez wątpienia jeden z największych hitów ostatnich lat. Obraz w reżyserii Phyllidy Lloyd zachwyca nie tylko ciekawym scenariuszem, kunsztowną grą aktorską i pamiętnymi piosenkami ABBY, ale także niezwykle urokliwą scenerią, stanowiącą tło dla romantycznego musicalu. Film zdobył tak dużą popularność, że 10 lat po jego premierze widzowie mogli zobaczyć tak samo udany sequel przygód Sophie: „Mamma Mia! Here we go again” (2018). Kontynuacja zyskała nie mniejszy rozgłos niż oryginał. Podobnie jak pierwsza część, także ten tytuł zachwyca niezwykle romantyczną scenerią, tworzącą magiczną atmosferę tej hitowej produkcji. Chyba każdy kinoman doskonale wie, gdzie kręcono jego ulubione filmy i seriale. Miłośnicy ekranizacji prozy Tolkiena jednym tchem wymienią lokalizacje z „Władcy pierścieni”, a fani serii opowiadającej o życiu królowej Elżbiety II bez trudu wskażą miejsca, gdzie kręcono „The Crown”. Czy wiesz, gdzie nakręcono film opowiadający o młodej Sophie? Wyspa Skopelos (Grecja) Ciekawy scenariusz, znane nazwiska w obsadzie i świetna ścieżka muzyczna, na którą składają się wiecznie młode hity – to niemal kompletny przepis na udaną produkcję. Niemal, bo widzów przed ekrany ściągają także niesamowite zdjęcia, a do tego potrzebna jest wyjątkowa sceneria. Pierwszą część słynnego musicalu kręcono przede wszystkim na małej, niezwykle urokliwej wyspie greckiej Skopelos. Zanim wymienimy najbardziej charakterystyczne miejsca, które stanowiły tło dla romantycznej historii, najpierw kilka słów o samej wyspie. Skopelos to mała wyspa zaliczana do archipelagu Sporad Północnych. Jej powierzchnia to zaledwie 96,3 km kw. Zamieszkuje ją ok. 5 tys. osób. Gdzie leży Skopelos? Ten niewielki skrawek lądu na Morzu Egejskim można znaleźć w regionie Tesalia, między wyspami Skiathos i Alonissos. Jedną z najbardziej charakterystycznych i jednocześnie najbardziej urokliwych lokacji filmowych jest mały kościółek wzniesiony na samotnej 100-metrowej skale. Ten piękny, niezwykle romantyczny obiekt to Agios Ioannis – kapliczka św. Jana. Zanim na wyspę przybyła ekipa filmowa, zakochane pary stawały przed tamtejszym ołtarzem średnio raz na 11 lat. Po premierze filmu, częstotliwość ślubów znacząco wzrosła. Nic dziwnego, bo w całej Europie naprawdę trudno znaleźć bardziej nastrojowe miejsce. Już sam mały kościółek jest niezwykle nastrojowy, a jeżeli dodamy do tego niesamowitą panoramę, otrzymamy idealną ślubną scenerię. Żeby wejść do kapliczki, w której rozegrała się finałowa scena filmu, najpierw trzeba dostać się na sam szczyt skały. Pomagają w tym wydrążone w kamieniu stopnie. W sumie jest ich ok. 200, więc chcąc uniknąć zadyszki, przed wizytą na wyspie warto zadbać o kondycję. Wchodząc do środka, szybko przekonamy się, czym tak naprawdę jest magia kina. W finałowej scenie filmu można zauważyć, że w niewielkim kościółku zmieściła się cała rodzina i wszyscy przyjaciele zakochanych. W rzeczywistości, w kapliczce zmieści się najwyżej kilka osób. Sceny z wnętrza były kręcone w studio. Kolejne miejsce na wyspie, do którego powinni zawitać wszyscy fani filmu, to piękny przylądek Amarantos. Ekipa nakręciła tam kilka wspaniałych scen. Mowa o tych fragmentach filmu, w których można usłyszeć przeboje takie jak: „Dancing queen”, „Honey, honey” i „Our last summer”. Wymieniając filmowe lokacje na wyspie, nie można pominąć plaży Glysteri. Piaszczysty fragment lądu, położony w odległości 5 km od miasta Skopelos, to miejsce piękne i nastrojowe. To właśnie tam bohaterka filmu przeczytała kilku przyjaciółkom fragment pamiętnika swojej mamy. Na Glysteri nagrano też sceny, w których Sophie, Sam, Bill i Harry skaczą ze skał do morza. Pamiętasz scenę, w której Tanya śpiewa przebój „Does your mother know”? Powstała na plaży Kastani, uznawanej za jedną z najpiękniejszych w całej Grecji. Bar, który pojawia się w tym fragmencie filmu, został zbudowany na potrzeby produkcji, ale na plaży znajduje się inny, równie urokliwy lokal. Wyspa Skiathos (Grecja) Żeby dostać się na wyspę Skopelos, najpierw trzeba przylecieć na Skiathos. Stamtąd odpływa prom do finalnej destynacji. Warto jednak zatrzymać się na Skiathos, bo także tam powstały niektóre sceny do filmu. W pierwszej kolejności, fani filmu powinni wybrać się na wieżę zegarową kościoła św. Nikolaosa. Rozpościera się stamtąd fantastyczna panorama, a samą wieżę widać w scenie, w której Sophie śpiewa „I have a dream”. Kolejna pamiętna lokacja to stary port. W tym pięknym miejscu powstała scena, w której troje kandydatów na ojca panny młodej spotyka się po raz pierwszy. Właśnie stamtąd odpływa prom, który zabiera przybyłych na Skopelos. Wyspa Thassos (Grecja) Nieliczne sceny, które możemy zobaczyć w pierwszej części słynnego musicalu, nakręcono także na wyspie Thassos. Nazywana szmaragdowym klejnotem Morza Egejskiego, zachwyca niesamowitą przyrodą, starożytnymi zabytkami i niezwykłą architekturą. Mieszkańcy najbardziej wysuniętej na północ greckiej wyspy są niezwykle gościnni. Masowa turystyka niemal nie dociera do tego miejsca, więc szukając śladów filmu „Mamma Mia”, zdecydowanie warto odwiedzić to miejsce. Wyspa Vis (Chorwacja) Druga część filmu zabiera widzów w nastrojową podróż do malowniczej Chorwacji. No, może nie w sposób dosłowny, bo akcja „Mamma Mia! Here we go again” nadal rozgrywa się na małej greckiej wyspie, która stanowiła tło wydarzeń dla pierwszej części. Dlaczego więc plan filmowy umiejscowiono nie w Grecji, a w Chorwacji? Odpowiedź jest banalna – to kwestia budżetu. Vis to 9. pod względem wielkości chorwacka wyspa. Skrawek lądu położony na południowy zachód od Hvar ma powierzchnię ok. 90 km kw. Wyspę zamieszkuje ok. 3600 osób. Zaczynamy od miasta Vis, które w filmie pojawia się wielokrotnie. Najbardziej charakterystyczna jest jego stara część. Ta dzielnica wystąpiła w roli miejskiego targu. Przenosimy się na cypel na półwyspie Prirovo. To właśnie tam powstała scena, w której uciekająca ze ślubu Apollonia skacze do wody. Kolejna charakterystyczna lokalizacja mieści się w mieście Komiža. To właśnie tam mieści się założona w 1883 roku Konoba Jastožera. Ten piękny obiekt pojawił się w filmie jako grecka tawerna. Warto wspomnieć, że w trakcie realizacji zdjęć, w mieście zorganizowano bazę ekipy filmowej. Zlokalizowano ją w budynku dawnej przetwórni rybnej Neptun. Głównym planem filmowym, który stanowił tło dla ok. 70 proc. scen, jest Zatoka Barjaška. Specjalnie na potrzeby produkcji wybudowano prowadzącą do niej drogę, która pozostała na wyspie po zakończeniu zdjęć. Kolejnym obiektem stworzonym na potrzeby filmu było drewniane molo, stanowiące główny element scenerii. Było, bo pomost rozebrano od razu po zakończeniu zdjęć. Nasz ekspert Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Zrób sobie greekend! Jak spędzić weekend w greckim stylu i poznać najciekawsze atrakcje Grecji
Spokojne poznawanie Aten połączone z rejsem na Wyspy Sarońskie. Oto idealny pomysł na weekend w greckim stylu.
W tym artykule: Weekend w greckim stylu – spacerem przez Ateny Weekend w greckim stylu – Muzeum Benaki i ulica Ermou Weekend w greckim stylu – Akropol Weekend w greckim stylu – rejs na Wyspy Sarońskie Weekend w greckim stylu – Hydra Weekend w greckim stylu – Poros Weekend w greckim stylu – Egina Weekend w greckim stylu – informator praktyczny Nie mogłem zacząć dnia inaczej niż kawą. Mocną, aromatyczną, parzoną po grecku, wypitą o poranku w niewielkiej kawiarni Cupaki Street Espresso przy ul. Emmanouila Benakisa, w pobliżu hotelu, gdzie mieszkałem. Umówiłem się tutaj ze znajomą przewodniczką, Olympią Gerakopoulou, pół Greczynką, pół Polką (na drugie imię ma Katarzyna – po polskiej babci). Wybrałem się z nią na spacer po Atenach. – Zamów sobie podwójną kawę, naprawę mamy na to czas. I tak zobaczysz to, co najważniejsze – zapewnia mnie Olympia. Weekend w greckim stylu – spacerem przez Ateny Zamiast z samego rana pędzić na Akropol, my zostawiamy go sobie na popołudnie i połączymy z wizytą w Muzeum Akropolu. Tymczasem główną ulicą miasta – Panepistimiou, ruszamy w stronę najsłynniejszego miejskiego placu – Syntagma (placu Konstytucji). Stoi przy nim budynek parlamentu, a na jego tyłach mieści się rozległy Ogród Narodowy. Tutaj też znajduje się Grób Nieznanego Żołnierza, przed którym co godzinę odbywa się zmiana warty. Można wówczas lepiej przyjrzeć się ewzonom, żołnierzom Gwardii Prezydenckiej ubranym w charakterystyczne mundury. Noszą plisowane spódniczki z 400 fałdami na pamiątkę 400 lat tureckiej niewoli. Po drodze na plac zatrzymujemy się przy Trylogii Ateńskiej. Tak Grecy nazywają trzy potężne neoklasycystyczne gmachy stojące przy ul. Panepistimiou. To Grecka Biblioteka Narodowa, Uniwersytet Ateński i Akademia Ateńska. Zostały wybudowane w XIX w. na polecenie Ottona I, pierwszego króla niepodległej Grecji. – Król zatrudnił duńskiego architekta Christiana Hansena, który miał za zadanie przekształcić Ateny, wówczas małe miasto, w metropolię. Otton I był tak zafascynowany jego pomysłami, że mianował go nawet w 1834 r. nadwornym architektem – podkreśla Olympia. Christian do pracy nad nowymi Atenami ściągnął swojego brata Teofila, także architekta. Trylogia Ateńska to ich najbardziej znane dzieło, choć Christian projektował też i domy mieszkalne, i kościoły. Ateny w 48 godzin. W cieniu Akropolu Wycieczka do Aten to podróż do źródeł naszej kultury – bardziej w czasie niż przestrzeni. Z całej tej trójcy największe wrażenie robi na mnie budynek Akademii Ateńskiej, którego fronton zdobi rzeźba „Narodziny Ateny” dłuta rzeźbiarza Leonidasa Drosisa. Przed wejściem do gmachu siedzą marmurowe figury Sokratesa oraz jego ucznia Platona. Z wysokich kolumn patrzą na przechodniów Atena i Apollo. Nie mniej zachwycający jest fresk zdobiący Uniwersytet Ateński i ukazujących starożytnych greckich myślicieli. – Ostatni z trylogii powstał budynek biblioteki narodowej. Teofil Hansen, projektując go, wzorował się propylejami (bramą) na Akropolu. Dlatego swym stylem przypomina dorycką świątynię – wyjaśnia Olympia. Weekend w greckim stylu – Muzeum Benaki i ulica Ermou Z placu Syntagma skręcimy na najbardziej znany handlowy deptak Aten, ulicę Ermou (Hermesa) biegnącą do najpopularniejszego handlowo-knajpianego placu Monastiraki. Jednak Olympia proponuje, byśmy najpierw choć na chwilę wstąpili do, jak podkreśla, wciąż pomijanego przez wielu turystów Muzeum Benaki sąsiadującego z Ogrodem Narodowym. W tym greckim muzeum sztuki, w willi należącej przed laty do rodziny greckiego kupca Emanuela Benakisa, późniejszego burmistrza Aten, można podziwiać gigantyczną wręcz kolekcję. To ponad 60 tys. przedmiotów pochodzących z okresu od III w. p.n.e. do początków XX w. Benakis wydał wiele pieniędzy na gromadzenie sztuki z całego świata. Muzeum założył jego syn Antonis, potem przekazał zbiory państwu. Mnóstwo tu biżuterii, drewnianych rzeźb, ceramiki, strojów greckich. Ale także zbiorów religijnych – są ikonostasy, teksty ewangelii, szaty liturgiczne i ikony. Dla miłośnika sztuki, który ma czas na spokojne podziwianie zbiorów, to wymarzone miejsce do podróży w czasie. Nas, niestety, podczas tego nieśpiesznego spaceru czas jednak zaczyna powoli gonić. Na handlowym deptaku Ermou nie zabawiamy zbyt długo. Kupujemy jedynie na przekąskę daktyle nadziewane orzechami i czekoladą i ruszamy do miejsca, które zachwyciło mnie na zdjęciach w przewodniku. Rozciągająca się u stóp Akropolu dzielnica Plaka to labirynt wąskich uliczek z kolorowymi kamienicami i willami, restauracjami, antykwariatami, galeriami, kościółkami i ulicznymi sprzedawcami kwiatów. Budowle starożytnej Grecji – najważniejsze wzniesione obiekty. Gdzie można je zobaczyć? Budowle starożytnej Grecji to bez wątpienia jedna z największych atrakcji tego niezwykle pięknego kraju. Które z nich należy uznać za najważniejsze? Zapraszamy na wycieczkę szlakiem prezen... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/budowle-starozytnej-grecji-najwazniejsze-wzniesione-obiekty-fot-miguel-palacios-cover-getty-images-1da8461.jpeg" width="938" height="611" alt="Budowle starożytnej Grecji - najważniejsze wzniesione obiekty (fot. Miguel Palacios/Cover/Getty Images)" title="Budowle starożytnej Grecji - najważniejsze wzniesione obiekty (fot. Miguel Palacios/Cover/Getty Images)" /> Są też grajkowie umilający swoją muzyką czas gościom klimatycznych kafejek. Takich jak Melina Mercouri Café przy ul. Lisiou 22. Jest ona poświęcona „13. bogini”, jak nazywają Grecy tę piosenkarkę, aktorkę i minister kultury. – Była pierwszą osobą, która oficjalnie zażądała od Brytyjczyków zwrotu rzeźb z Akropolu. Wywiózł je w pierwszej połowie XIX w. lorda Elgin, ambasador brytyjski w imperium osmańskim, które obejmowało wówczas Grecję – mówi Olympia. Przypomina też, że Melina Mercouri była także pomysłodawczynią wybieranej co roku Europejskiej Stolicy Kultury. Weekend w greckim stylu – Akropol Na Akropol wchodzimy od jego południowej strony, przemierzając deptak Dionizego Areopagity, patrona miasta. Według Dziejów Apostolskich był to pierwszy Ateńczyk, który nawrócił się na chrześcijaństwo po kazaniu apostoła Pawła. Stoją tam okazałe kamienice należące do bogatych Ateńczyków. Jeden z domów z widokiem na święte wzgórze należy do greckiego muzyka Vangelisa. Mijamy odeon Heroda Attyka z 161 r., uważany za najwspanialszy, ale też największy z odeonów starożytnych. Obecnie odbywają się tutaj koncerty podczas Festiwalu Ateńskiego. Wspinamy się po schodach, przechodząc przez główne wejście na Akropol, zbudowane ok. 437 r. p.n.e. Propyleje. Siadamy na kamieniach niemal na środku Górnego Miasta. Podziwiamy najokazalszą z budowli, jaką jest Partenon. To świątynia poświęcona Atenie Dziewicy, zaprojektowana przez najwybitniejszego greckiego rzeźbiarza Fidiasza. Zerkamy też w stronę ganku kariatyd przyklejonego do Erechtejonu (jońska świątynia budowana w latach 421–395 r. p.n.e., poświęcona Posejdonowi i Atenie). – Akropol nie jest najwyższym wzniesieniem, ale za to bardzo rozległym (ok. 270 m długości i ok. 156 m szerokości), dlatego nadawał się do zamieszkania. Było też tutaj źródło wody. Pierwsze osady powstawały tu w neolicie. W starożytności Akropol pełnił funkcje obronne. Miasto zostało zniszczone podczas wojen perskich i odbudowane w V w. p.n.e. przez polityka i reformatora demokracji Peryklesa – mówi Olympia. Przyglądam się zbudowanemu z białego marmuru pentelickiego Partenonowi, który wydaje się budowlą idealnie prostą. – Wydaje się, że jest kombinacją linii i kątów prostych, ale to złudzenie. Część podstawy jest lekko wypukła, kolumny nieco pochylono do wewnątrz. Te krzywizny dają złudzenie idealnego pionu i poziomu. Architekci chcieli osiągnąć tzw. złotą proporcję – opisuje przewodniczka. Miasta w Grecji - malownicze miejsca, które warto odwiedzić [PRZEWODNIK] Grecja wieńczy Bałkany od południa. To gorące, wybitnie atrakcyjne turystycznie państwo co roku przyciąga miliony turystów. Większość z nich decyduje się na wypoczynek na plaży, korzyst... Na Akropolu nie można oglądać najsłynniejszego dzieła Fidiasza, czyli fryzu z Partenonu. Jego część znajduje się w Muzeum Akropolu, gdzie zgromadzono niezliczoną liczbę innych artefaktów odkopanych na wzgórzu podczas prac archeologicznych, a także oryginalne rzeźby kariatyd (przy Erechtejonie są ich kopie). – Niestety mamy tylko pięć kariatyd, szósta jest w Wielkiej Brytanii. Podobnie jak znaczna część Fryzu Partenońskiego, ukazującego procesję z darami dla Ateny. Fidiasz pracował nad nim wraz ze swoimi uczniami. To było ogromne dzieło, miało 160 m długości, składało się z ponad 100 prostokątnych bloków, ciągnęło się tuż poniżej stropu, na wysokości 12 m – wylicza Olympia, gdy stoimy przed zachowanym fragmentem w Muzeum Akropolu. Wspomniany lord Elgin doprowadził do wywiezienia z Aten aż połowy ocalałych rzeźb z Partenonu. Grecy do dziś mówią o największej grabieży, do jakiej doszło na przestrzeni wieków w ich kraju. Urzędnicy wciąż apelują do brytyjskiego rządu o zwrot zabytków, a podróżni lądujący na lotnisku w Atenach proszeni są o poparcie tej inicjatywy (aż 94 proc. turystów z całego świata jest za). Swój głos także oddałem. Wieczór spędzamy nie na Akropolu, lecz na jednym z dachów w jego pobliżu. Święta góra widoczna jest niemal z każdego punktu miasta – zabronione jest budowanie powyżej wysokości wzgórza. Wybieramy koktajl bar A for Athens przy placu Monastiraki. Mamy stąd widok nie tylko na Akropol, ale też na Zatokę Sarońską, którą lepiej poznam kolejnego dnia. Weekend w greckim stylu – rejs na Wyspy Sarońskie Tego dnia nie było mowy o leniwym poranku przy kawie. O wschodzie słońca jestem już na nogach, a kwadrans po godzinie 7 wchodzę na pokład statku Cosmos zacumowanego w marinie w zatoce Faliro, którym popłynę przez Archipelag Saroński, by w ciągu jednego dnia doświadczyć piękna trzech z siedmiu sarońskich wysp: Hydry, Poros i Eginy. To jedna z najpopularniejszych wycieczek z Aten, o czym świadczy liczba pasażerów zajmujących wygodne kanapy w kantynie i krzesełka na górnym otwartym pokładzie. Na statku mam wszystko, czego potrzebuję, by odkrywać moją grecką stronę natury. Mogę zamówić specjały greckiej kuchni, popróbować lokalnych win, posłuchać muzyki na żywo, a przede wszystkim – nacieszyć oko widokami na niebieską zatokę i zielone wyspy. Weekend w greckim stylu – Hydra Do Hydry, leżącej najdalej na naszej trasie rejsu, dopływamy po trzech godzinach od wypłynięcia z Aten. Po tej maleńkiej (pow. ok. 50 km kw.) skalistej wyspie, na której zabroniony jest ruch samochodów, a nawet rowerów (jedynymi autami, które mogą tu jeździć, jest wóz straży pożarnej i karetka pogotowia, zaś codzienny transport towarów odbywa się na osłach), oprowadza mnie przewodnik Pedros. Nie ma tu ani wielkich hoteli, ani mnóstwa domów do wynajęcia. Większy ruch w małym porcie zaczyna się tylko wtedy, gdy dopływa kolejny statek z turystami, którzy na zwiedzenie Hydry mają nieco ponad godzinę. Pozdrowienia z Grecji. Szlakiem Meteorów Pociąg z Aten w ślimaczym tempie pokonuje kilometry. Tu-tu, tu-tu... Tu-tu, tu-tu... Z każdą chwilą przybliżamy się do strzelistych skał Meteorów. – Hydra oznacza nawodnienie, bo było tu wiele źródeł słodkiej wody, które jednak zniknęły w wyniku ruchów sejsmicznych. Dzisiaj woda na wyspę jest dostarczana z lądu – tłumaczy Pedros. – To wyspa kosmopolityczna, artystycznej bohemy, bardzo popularna stała się w latach 50. i 60. XX w. Właśnie wtedy zamieszkało tu wielu poetów, pisarzy, malarzy, muzyków. Mieszkał tu np. Leonard Cohen. Nakręcono tutaj także film „Chłopiec na delfinie” z Sophią Loren. Aż pięciu premierów Grecji pochodziło z Hydry, a największy gwiazdozbiór to gwiazdozbiór Hydry, Ptolemeusz umieścił go na swojej liście 48 konstelacji – z dumą podkreśla Pedros. Dodaje także, że Hydra była kiedyś morską potęgą, posiadała 150 statków handlowych i mieszkało na niej ponad 40 tys. osób (dzisiaj tylko 3 tys.). Można się tu wspiąć na górę boga miłości Erosa, gdzie stoi męski klasztor Proroka Eliasza. Można też miłości poszukać w porcie albo napić się tam znakomitej kawy. Można również zajrzeć do katedry Wniebowzięcia NMP – maleńka Hydra reklamuje się jako wyspa ponad trzystu kościołów. Albo podziwiać bielone domy z czerwoną dachówką oraz XVIII i XIX-wieczne rezydencje budowane przez bogate kupieckie rody. Na to wszystko potrzeba jednak więcej czasu. Weekend w greckim stylu – Poros Podróż z Hydry na Poros zajmuje niewiele ponad godzinę. To moment na zjedzenie obiadu w kantynie i złapanie słońca na górnym pokładzie. Pastelowe domy na Poros wznoszą się na zboczu wzgórza, na którego szczycie stoi Wieża Zegarowa. To pierwszy widok, jaki zapamiętuję, wpływając do portu. Wyspa jest niemal częścią Peloponezu, oddzieloną od lądu zaledwie wąskim kanałem. To wyspa cytrusowych gajów i sosnowych lasów, najbardziej zielona ze wszystkich trzech odwiedzanych. W porównaniu z tętniącą życiem Hydrą, Poros wydaje się wręcz wyludniona. W knajpkach pusto, podobnie jak w sklepach z pamiątkami. Niektórzy pewnie by powiedzieli, że na tej wyspie nie ma co robić. Ja bym sobie tutaj z wolnym czasem poradził doskonale. Mógłbym po prostu pobyć, połazić (np. do monastyru Zoodochos Pigis i świątyni Posejdona). Albo pokąpać się w morzu lub pojeździć skuterem – te można wypożyczyć w marinie. Takie nicnierobienie bardzo by mi się przydało. Jednak tym razem nici z mojego perfekcyjnego planu. Po wdrapaniu się do Wieży Zegarowej, i spojrzeniu z góry na wyspę i Peloponez, znów odbijamy od brzegu. Weekend w greckim stylu – Egina Zachwycająca XIX-wieczną architekturą Egina jest największą wyspą na naszej trasie. – W starożytności miasto Egina rywalizowało z Atenami. To tutaj także wybito pierwszą monetę w Europie. Tu utworzono pierwszą marynarkę wojenną w Grecji i to Egina – a nie Nafplio, jak powszechnie się sądzi – była pierwszą stolicą walczącej o niepodległość Grecji – mówi przewodniczka Elina, która wraz ze mną wsiada do autobusu. Wyruszamy na krótki objazd po wyspie. Jedziemy na północny zachód, mijając pistacjowe sady na wzgórzach – tutejsze orzeszki pistacjowe uchodzą za najlepsze w całej Grecji i po nie właśnie przypłynąłem. Ich już nie ma, ale przetrwali w naszej mowie. Grecy – twórcy nieśmiertelnego języka Greka jest najstarszym znanym językiem świata używanym nieprzerwanie do dziś. Większość systemów komunikacji, którymi posługiwali się twórcy innych cywilizacji, dawno już wymarła, a ... Docieramy do położonej w sosnowym lesie ruin świątyni Afai (490 r. p.n.e.) uchodzącej za jeden z najwspanialszych antycznych zabytków Grecji, położonej ok. 12 km od miasta Egina. – To jedyna świątynia w Grecji poświęcona właśnie bogini płodności Afai, czczonej wyłącznie na Eginie. Jest o 60 lat starsza od Partenonu, była wzorem dla jego architektów – wyjaśnia Elina. Opowiada też o świętym trójkącie, jaki w starożytności świątynia Afai tworzyła wraz ze świątynią Posejdona na przylądku Sunion i Akropolem ateńskim. – Do dziś uczeni zastanawiają się, jak Grecy byli w stanie obliczyć ogromne odległości pomiędzy różnymi świątyniami i tworzyć na mapach równoboczne i równoramienne trójkąty. Tajemnicą pozostaje także ich znaczenie – dodaje Elina. Oglądam pozostałości świątyni, podziwiam też ze wzgórza panoramę Zatoki Sarońskiej. Mam jeszcze chwilę, by w pobliskim sklepie kupić kilka opakowań pistacji i skosztować naturalnych pistacjowych lodów. Na nic więcej nie starcza już czasu. W drodze powrotnej do Aten na statku rozpoczyna się muzyczne show. Tancerze Yannis i Nikkos zapraszają wszystkich na parkiet. Dołączam do nich, ćwiczę kroki greckich tańców, doskonale się przy tym bawiąc. I nabieram jeszcze większej ochoty na kolejny rejs i znacznie dłuższe odkrywanie greckich wysp. Weekend w greckim stylu – informator praktyczny Dojazd Samolotem z Warszawy do Aten. Do stolicy Grecji lata LOT, a także linia Ryanair z Modlina. Leciałem tą ostatnią i za bilet w dwie strony zapłaciłem 150 zł. Transport W Atenach najszybciej podróżuje się trzema liniami metra, są także autobusy, trolejbusy i tramwaje. Bilet 90-minutowy kosztuje 1,20 euro, a 24-godzinny bilet to wydatek 4,10 euro. Grecja: odkryto bezgłowe posągi kobiet Pierwszy z bezgłowych posągów przedstawia siedzącą na bogato zdobionym krześle właścicielkę grobowca, a drugi inną kobietę – najprawdopodobniej jej służącą – w pozycji stojącej. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/dwa-bezglowe-posagi-odkryte-w-starozytnym-greckim-miejscu-pochowku-przedstawiaja-martwa-kobiete-w-pozycji-siedzacej-i-prawdopodobnie-jej-sluzaca-f85c8cb.jpeg" width="598" height="322" alt="Dwa bezgłowe posągi odkryte w starożytnym greckim miejscu pochówku przedstawiają martwą kobietę w pozycji siedzącej i prawdopodobnie jej służącą" title="Dwa bezgłowe posągi odkryte w starożytnym greckim miejscu pochówku przedstawiają martwą kobietę w pozycji siedzącej i prawdopodobnie jej służącą" /> Nocleg Spałem w Hotelu Titania, świetnie położonym, bo w pobliżu głównych atrakcji miasta. Pokój 2-osobowy ze śniadaniem – ok. 360 zł za noc. W Atenach jest dużo pokojów do wynajęcia w prywatnych domach. Cena za noc – od 70 zł. Spory wybór takich miejsc jest w serwisach booking.com i airbnb.pl Jedzenie W okolicy placu Monastiraki jest mnóstwo tawern. Godna polecenia jest tawerna O Thanasis, gdzie zjecie pyszne suwlaki. Znacznie większe wrażenie zrobiła jednak na mnie restauracja po drugiej stronie tej samej ulicy, przy której znajduje się O Thanasis. To restauracja Bairaktaris Central, którą od sześciu pokoleń prowadzi rodzina Bairaktarich. Na wszystkich ścianach w restauracji są zdjęcia gości. Zajadałem się tu grillowanym serem saganaki i pysznymi liśćmi winogron z ryżem i mięsem. Na koniec uczty goście dostają po kieliszeczku raki. Na zdrowie! Rejs na Wyspy Sarońskie Jednodniowy rejs na wyspy Hydra, Poros i Egina to wydatek 125 euro od osoby. W cenie jest także transfer z hotelu do mariny; athensdaycruise.gr. Nasz ekspert Michał Cessanis Wicenaczelny „National Geographic Traveler", autor podróżniczej serii telewizyjnej „Do zobaczenia” w Dzień Dobry TVN oraz książek „Opowieści z pięciu stron świata” i „Made in China”.
Wakacje w Grecji: co zjeść w tym przepięknym i słonecznym kraju?
Planując wakacje w Grecji, warto przygotować sobie listę potraw, które trzeba zjeść w tym kraju. Oto TOP 5 dań, których musicie skosztować.
W tym artykule: Musaka Suwlaki Taramosalata Meze Gyros Kolebka zachodniej cywilizacji. Kraj, w którym zrodzili się pradawni bogowie, artyści oraz uczeni, którzy ukształtowali europejską kulturę i sztukę. Miejsce, któremu świat zawdzięcza powstanie filozofii. Kim dziś byśmy byli, gdyby nie Sokrates i Platon, którzy nauczyli nas zadawać właściwe pytania i być świadomymi własnej niewiedzy? To właśnie umiłowanie mądrości jest fundamentem ludzkiego rozwoju. Słynna maksyma „wiem, że nic nie wiem” nie jest bowiem kapitulacją, lecz zwycięstwem wiedzy. Starożytni Grecy pozostawili całemu światu niezwykłe dziedzictwo intelektualne i kulturowe. Ale kultura to nie tylko sztuka, literatura czy teatr. To również kuchnia, która często wywodzi się z lokalnych tradycji i przepisów przekazywanych z pokolenia na pokolenie. Co zjeść w Hiszpanii? TOP 5 potraw, których musisz spróbować w tym kraju Jeżeli planujesz podróż do Hiszpanii, warto wiedzieć, co czeka cię na miejscu. Oprócz pięknych plaż, zjawiskowych krajobrazów i przepięknych zabytków, ten kraj oferuje również niezwykl... Kuchnia grecka to lata tradycji. Przez setki lat wywierała olbrzymi wpływ na kulinaria reszty Europy, a później całego świata. W tym kraju znajdziemy wiele potraw, które rozpalają zmysły i sprawiają, że to właśnie dla nich chcemy tam wracać. Dzisiaj sprawdzamy, co zjeść podczas wakacji w dawnej Helladzie. Musaka To tradycyjna grecka zapiekanka, którą przyrządza się z mielonego mięsa jagnięcego i bakłażana, cukinii i pomidorów. Przypomina nieco włoską lazanię. Całość dopełnia sos beszamelowy i owczy ser. Dobra musaka jest wyrazista i aromatyczna. Przenikają się w niej aromaty białego wina, tymianku, czosnku i oregano. To absolutny klasyk, który znajdziemy w większości greckich restauracji. Suwlaki Kolejna wyjątkowa potrawa, którą trzeba spróbować w Grecji. Suwlaki to po prostu kawałki grillowanego mięsa, najczęściej wieprzowego lub jagnięcego, w formie szaszłyku. Najstarsze wzmianki o tym daniu pochodzą ze starożytności. Ponoć były przyrządzane już w XVII w p.n.e. na wyspie Santorini. Kuchnia szwajcarska: co warto zjeść w kraju Helwetów? Jak twierdzi Kurt Scheller, kuchnia szwajcarska to połączenie północnych i południowych smaków Europy. Czego więc warto spróbować podczas pobytu w Szwajcarii? Suwlaki podaje się najczęściej z warzywami, frytkami i chlebkiem pita lub ryżem. Grecy uwielbiają wspólnie biesiadować i spędzać czas przy grillu. Właśnie dlatego niektóre potrawy powinny być proste do zrobienia, co nie znaczy, że są zwyczajne. Dobrze przygotowane suwlaki są niezwykle delikatne i aromatyczne. Przed pieczeniem długo marynują się w oliwie z oliwek, soku z cytryny, tymianku, pieprzu, słodkiej papryce i czosnku. Jedna uwaga – ich smak naprawdę uzależnia. Taramosalata Bardzo popularna pasta, którą przyrządza się z solonej rybiej ikry. Ma niezwykle kremową i puszystą konsystencję, która rozpływa się w ustach. Nie jest to główne danie, a jedynie dodatek, który możemy podać jako meze (greckie zakąski). Idealnie sprawdzi się jako pasta do chleba. Ma białą lub delikatnie różową barwę. Podaje się ją często ze świeżymi warzywami i oliwkami. Taramosalatę podaje się również w pierwszy dzień Wielkiego Postu. Meze Hiszpanie mają tapas, a Grecy mezedes. Pamiętajmy, że w każdym regionie Grecji, meze będzie się różniło. Dlatego gdziekolwiek jesteśmy, pamiętajmy o tym, aby spróbować lokalnych produktów. W skład tej przystawki wchodzą zazwyczaj: ser feta, oliwki, marynowane owoce morza i greckie wędliny. Mezedes często podawane są na jednym, dużym talerzu. 5 najlepszych pizzerii we Włoszech poleca Matteo Brunetti Po prawdziwą pizzę warto wybrać się aż do Włoch. Specjalnie dla nas ranking najlepszych pizzerii w Italii przygotował znany kucharz Matteo Brunetti. Gyros Chociaż gyrosa dziś możemy zjeść praktycznie na całym świecie, to tylko w Grecji smakuje cudownie. Mam tutaj na myśli nie tylko doznania smakowe, lecz również kulturowe. Być może to tylko efekt placebo, ale zawsze mam wrażenie, że jedzenie jest najlepsze tam, skąd pochodzi. Grecki gyros różni się jednak detalami od arabskiej shoarmy czy tureckiego kebaba. Te kawałki mięsa, skrojone z ogromnego rusztu, podaje się w chlebku pita. W środku znajdują się świeże warzywa, sos tzatziki oraz frytki. To połączenie smaków jest bardzo kontrowersyjne. Jedni je kochają, a inni wprost nie cierpią. Właśnie dlatego, ta potrawa jest tak wyjątkowa. Z doświadczenia wiem, że najlepsze gyrosy zjemy nie w wykwintnej restauracji, a w małych budkach, które specjalizują się tylko w tej potrawie.
Sport w starożytnej Grecji – jak wyglądała kultura fizyczna w antyku?
Sport w starożytnej Grecji był nieodłącznym elementem edukacji chłopców i ważnym etapem kształtowania charakterów. To właśnie w antyczni Grecy wynieśli sport do rangi jednego z najważniejszych wydarzeń społecznych i kulturalnych, a większość zapoczątkowanych przez nich dyscyplin uprawia się także dziś.
W tym artykule: Zawody w starożytnej Grecji Jaki był pierwszy sport w Grecji? Jak przebiegały igrzyska olimpijskie w starożytnej Grecji? Antyczni Grecy uważali rywalizację za naturalny etap społecznego funkcjonowania, a zwycięstwo było wiązane z boską przychylnością. Właściwie każda grecka dyscyplina sportu miała znaczenie religijne, a zawody były organizowane ku czci bogów. Greckie zamiłowanie do sportu ma swoje korzenie w kulcie siły i uwielbienia piękna męskiego ciała. Uczciwa rywalizacja sportowa miała być też spełnieniem ideałów, jakie zawierała w sobie kalokagatia, czyli grecka filozofia szlachetnego i etycznego postępowania, łączenia piękna z dobrem. Podstawą funkcjonowania greckiego społeczeństwa była jednak religia, więc obie te dziedziny przenikały się w naturalny sposób. Właściwie wszystkie ważne zawody były organizowane przy okazji obchodów ważnych świąt i dedykowano je najważniejszym bóstwom. O jakich zawodach mowa? Zawody w starożytnej Grecji Właściwie każde polis, czyli greckie państwo-miasto, organizowało własne zawody sportowe. Najważniejsze święta sportowo-religijne w antycznej Grecji sprowadzały się jednak do czterech igrzysk panhelleńskich, czyli mających charakter ogólny, w których uczestniczyli zawodnicy ze wszystkich polis. Mowa o igrzyskach pytyjskich w Delfach, igrzyskach istmijskich w Koryncie, igrzyskach nemejskich w Nemei oraz o najważniejszych zawodach - igrzyskach olimpijskich w Olimpii. Osiągnięcia starożytnych Greków – 10 najważniejszych odkryć czasów antycznych Osiągnięcia starożytnych Greków znacząco wpłynęły na tempo rozwoju dawnego świata, a wiele z nich stanowi podstawę funkcjonowania współczesnej cywilizacji. Z czego słynie starożytna G... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/osiagniecia-starozytnych-grekow-10-najwazniejszych-odkryc-czasow-antycznych-fot-dea-g-dagli-orti-de-agostini-via-getty-images-3a772f6.jpeg" width="938" height="685" alt="Osiągnięcia starożytnych Greków - 10 najważniejszych odkryć czasów antycznych (fot. DEA / G. DAGLI ORTI/De Agostini via Getty Images)" title="Osiągnięcia starożytnych Greków - 10 najważniejszych odkryć czasów antycznych (fot. DEA / G. DAGLI ORTI/De Agostini via Getty Images)" /> Ostatnie z wymienionych organizowano ku czci Zeusa. Obchody tego wydarzenia organizowano od 776 r. p.n.e. do roku 393 n.e., zawsze w porze letniej, od końca lipca do początku września. To wydarzenie miało tak dużą rangę, że na czas jego trwania w Grecji obowiązywał powszechny rozejm, by przybysze mogli bezpiecznie dotrzeć na miejsce. Poszczególne konkurencje były rozgrywane nago (z wyjątkiem wyścigów konnych), co miało związek ze wspomnianym wcześniej uwielbieniem piękna męskiego ciała. W antycznych igrzyskach olimpijskich mogli uczestniczyć jedynie mężczyźni i chłopcy w wieku od 17 do 20 lat. Początkowo zawodnikami mogli być wyłącznie Grecy. Dopiero w IV w. p.n.e. do udziału dopuszczono także Macedończyków, a później - Rzymian urodzonych w Grecji. Poniżej wymieniamy konkurencje, w których rywalizowali olimpijczycy. Pięściarstwo Pięściarstwo (pygme) było jednym z najważniejszych sportów olimpijskich. Pojedynki odbywały się na spulchnionej ziemi, bez jasno wytyczonych granic. Sędziowie pilnowali jednak, by zawodnicy walczyli w bliskiej odległości. W antycznym boksie nie obowiązywał podział na rundy, a rolę rękawic pełniły twarde rzemienne pasy, którymi owijano dłonie. Zapasy Zapasy (pale) były znacznie mniej brutalne niż boks, ale cieszyły się ogromną popularnością. Walka mogła być toczona na stojąco lub na ziemi, przy czym należy podkreślić, że "stójka" była uważana za bardziej pożyteczną. Repertuar dozwolonych technik był znacznie szerszy niż współcześnie. Sędziowie dopuszczali m.in. szarpanie za nos i wargi oraz wyłamywanie palców. Pankration Medale na igrzyskach olimpijskich przyznawano kiedyś nie tylko w sporcie Nowożytne igrzyska olimpijskie to oczywiście impreza sportowa, ale medale na nich otrzymywali, przez pewien czas, również artyści. Architektura, rzeźba, malarstwo, muzyka i literatura należa... Jak nazywała się najbrutalniejsza dyscyplina sportowa w starożytności? Chodzi o pankration, czyli połączenie boksu i zapasów z ogromnym dopuszczalnym zakresem technik. Zawodnicy mogli m.in. wyłamywać palce rąk i stóp przeciwnika, stosować gniecenie kolanem czy wciskać palce w oczodoły. Nie obowiązywał podział na kategorie wagowe, przeciwnicy byli dobierani w sposób losowy. Biegi Podczas pierwszych trzynastu olimpiad rozgrywany był jedynie bieg sprinterski. Dopiero w trakcie 14. igrzysk wprowadzono bieg na średnim dystansie (384,54 m). Na 15. olimpiadzie zawodnicy mogli rywalizować także w ramach biegu długodystansowego (4614,5 m). O finalnej pozycji decydowała kolejność przekroczenia mety (czas nie był mierzony). Rzut dyskiem To jedna z najbardziej specyficznych dyscyplin olimpijskich, co wynika z faktu, że używane w zawodach dyski były wyrabiane z różnych materiałów. Początkowo stosowano przyrządy kamienne. Później, wytwarzano je z różnych metali, a ich waga wahała się od 1,2 kg do 6,6 kg. Najprawdopodobniej obowiązywał podział na kategorie wiekowe, gdzie chłopcy rzucali najlżejszymi dyskami. Rzut oszczepem Odnaleziono brakujące fragmenty posągów Afrodyty i Dionizosa Głowy Afrodyty i Dionizosa zostały znalezione w trakcie wykopalisk w Turcji, na terenie starożytnego miasta Aizanoi. Pochodzą z czasów Imperium Rzymskiego. Ta konkurencja była bezpośrednio związana ze sztuką wojenną. Oszczepy sportowe różnił się jednak od bojowych, przede wszystkim długością i wagą (były krótsze i lżejsze). Skok w dal Skok w dal był jedyną formą skoku rozgrywaną podczas antycznych igrzysk. Zawodnicy startujący w starożytnych zawodach musieli używać ciężarów, których waga wahała się od 1,5 kg do 5 kg. Skoki najprawdopodobniej były oddawane z miejsca, nie z rozbiegu, jak współcześnie. Wyścigi konne i wyścigi rydwanów Te dyscypliny uważano za najszlachetniejsze ze wszystkich. Były to jedyne zawody, które rozgrywano w ubraniu. Woźnica nosił długą szatę, przepasaną pod piersią. Jaki był pierwszy sport w Grecji? Cypr - Wyspa Afrodyty Nikt nie daje tu wiary Homerowi, że grecka bogini piękna, miłości i pożądania była córką Zeusa i Diony. Na dowód pokazują punkt na mapie, który nazywa się Petra tou Romiou, popularnie ... Choć współczesna wiedza na temat antycznego sportu jest duża, to badacze historii wciąż jeszcze nie potrafią udzielić odpowiedzi na wiele pytań. Nie jest do końca jasne, jaka dyscyplina zapoczątkowała grecki kult sportu. Należy domniemywać, że pierwszą formą aktywności połączonej z rywalizacją były biegi, jako dyscyplina najbardziej naturalna i najbardziej dostępna. Tę tezę zdaje się potwierdzać także fakt, że to właśnie biegi były najstarszą ze wszystkich olimpijskich dyscyplin. Nie można jednak wykluczyć, że palmę pierwszeństwa dzierżył rzut oszczepem, który był naturalnym etapem przygotowania bojowego Greków. Jak przebiegały igrzyska olimpijskie w starożytnej Grecji? Przygotowania do olimpiady zaczynały się 10 miesięcy przed planowaną imprezą. Organizowali je najdostojniejsi urzędnicy i sędziowie. W starożytnej Grecji istniały dwa ośrodki treningowe, w których zawodnicy mogli realizować przygotowania - gimnazjon i palestra. Zawodnicy przybywali do Elis wraz ze swoimi trenerami. Gdy obiekty sportowe były już gotowe, wyruszali do Olimpii. Naukowcy dowodzą, że Grecy myli ręce już ponad 3 tys. lat temu W dobie pandemii koronawirusa szczególnie głośno mówi się o przestrzeganiu zasad podstawowej higieny osobistej, w tym o częstym myciu rąk. Jak ustalili badacze z Polski i Kanady, Grecy już ... Jak przebiegały igrzyska greckie? Impreza była podzielona na 5 dni. Pierwszy był poświęcony religijnym obrzędom i ślubowaniom. W drugim dniu rozgrywano wyścigi rydwanów i pentatlon (bieg, skok w dal, rzut dyskiem, rzut oszczepem i zapasy). W trzecim dniu składano ofiary Zeusowi, później odbywał się bieg chłopców. Dzień czwarty poświęcano sportom walki i wyścigom w pełnym uzbrojeniu. Dzień piąty to dekoracja zwycięzców wieńcami oliwnymi. Nasz ekspert Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Starożytny pałac w Knossos znajduje się na Krecie, nieopodal Heraklionu. Jest dziełem Minojczyków, twórców najstarszej cywilizacji w Europie.
W tym artykule: Pałac w Knossos - stracona szansa odkrywcy Troi Pałac w Knossos - skąd się wzięli Minojczycy Pałac w Knossos - Evans na tropie króla Minosa Pałac w Knossos nie był wcale pałacem? Cywilizacja minojska rozwijała się od około 3000 do 1100 r. p.n.e. Pozostawiła po sobie intrygujące i monumentalne zabytki. Aczkolwiek na dobra sprawę zaczęliśmy ją odkrywać... dopiero nieco ponad 120 lat temu! Pałac w Knossos - stracona szansa odkrywcy Troi Odkrywcą kompleksu w Knossos na Krecie, obejmującego około 20 tys. metrów kwadratowych, był brytyjski archeolog amator Arthur Evans (1851–1941). Niewiele jednak brakowało, aby tego epokowego dzieła dokonał Heinrich Schliemann – znany z odnalezienia ruin Troi i Myken. Skarby dla zuchwałych, czyli jak odkrywano zaginione miasta Zaginione miasta od wieków fascynują i inspirują kolejne pokolenia archeologów. Nic więc dziwnego, że co i rusz dowiadujemy się czegoś nowego na ich temat. Okoliczności były tak zadziwiające, że podziałały na wyobraźnię naukowców, turystów i ludzi pióra. Tak pisał o tym kilkadziesiąt lat temu słynny polski poeta Zbigniew Herbert w zbiorze „Labirynt nad morzem”: „Odkrycie cywilizacji minojskiej jest dziełem jednego człowieka – Arthura Evansa. Nie był on zresztą pierwszym, którego uwagę zwróciła ta tajemnicza wyspa na morzu ciemnym jak wino. Od wielu dziesiątków lat kręciło się po niej i myszkowało sporo archeologów-amatorów. Pewien konsul hiszpański rozgłaszał, że w pobliżu Knossos znajduje się zasypany pałac, długi na 180 stóp i szeroki na 140. Pod koniec lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku [tzn. XIX – przyp. red.] odkrywca Troi, Schliemann – ten, który ufał bezgranicznie Homerowi i nie zawiódł się na nim, wdał się w skomplikowane transakcje, a przedmiotem ich były dokładnie tereny, gdzie pod warstwą ziemi, na której rosły oliwki, ukryty był od tysiącleci pałac Minosa. Ta transakcja nie doszła do skutku, bo kreteński właściciel ziemski okazał się krętaczem i oszustem, czego nie mógł tolerować solidny Schliemann”. Pałac w Knossos - skąd się wzięli Minojczycy Tak szansę dostał nikomu nieznany Brytyjczyk. Arthur Evans poświęcił cywilizacji minojskiej całe swoje życie. Knossos uważane jest za największy i najważniejszy jej ośrodek. Funkcjonował nieprzerwanie w okresie od 2000 do 1400 r. p.n.e. Kim byli jego budowniczy? Jest na ten temat wiele hipotez. Jedna mówi, że to przybysze z rozwiniętych terenów Anatolii. Inna, że pochodzili z Egiptu. Badania DNA z 2013 r. wskazują jednak, że ich geny podobne są do neolitycznych Europejczyków. "Ani słowa o tym, że na górskich plantacjach miejscowi uprawiają marihuanę". Poznaj inne oblicze Krety Dziennikarz Travelera wylądował na największej greckiej wyspie, by odkryć, co ma do zaoferowania prócz słynnych plaż. Sama nazwa cywilizacji minojskiej nawiązuje zaś do znanego z greckich mitów króla Minosa, rządzącego na Krecie. To z jego panowaniem związane są opowieści o Minotaurze, Tezeuszu i Ariadnie oraz o Dedalu i Ikarze. Czy jakiś Minos kiedykolwiek istniał? Zdaniem naukowców możliwe, że nie było to imię konkretnego władcy, lecz jego przechodni tytuł – podobnie jak „faraon” w Egipcie. Minojczycy mogli mieć wiele handlowych i politycznych związków z sąsiadami. Dziś wiemy, że ich cywilizacja wykraczała poza ramy Krety. Badane są skomplikowane związki Minojczyków z późniejszą kulturą mykeńską. Naukowcy przyglądają się też relacjom Krety z wyspą Santorini (Thirą), gdzie kwitło równie stare miasto Akrotiri. To właśnie w gigantycznym wybuchu wulkanu na Santorini około 1650 r. p.n.e. duża część naukowców upatruje początku końca cywilizacji minojskiej (który notabene mógł być źródłem legendy o katastrofie Atlantydy). Ostatecznym ciosem mógł być najazd wspomnianych wyżej Mykeńczyków, przybyszów z kontynentu. Pierwsze zniszczenie pałacu nastąpiło około 1700 r. p.n.e., a do kolejnych doszło w XV i XIV stuleciu p.n.e. Pałac w Knossos - Evans na tropie króla Minosa Arthur Evans rozpoczął wykopaliska w Knossos w 1900 roku. Podczas badań zafascynowały go ewentualne związki między ruinami a legendarnym labiryntem króla Minosa. Herbert pisał o Evansie: „Miał lat 49, prawie tyle samo, co Schliemann, kiedy zaczął wykopaliska Troi. Nie odkrył złotych masek, skarbca, drogich kamieni – jak to działo się w Mykenach – ale stanął oko w oko ze sztuką dojrzałą i wyszukaną, architekturą pełną szarmu i subtelności, i zaskakująco słodkim, chciałoby się rzec, dekadenckim stylem życia, który emanował z odsłoniętych ruin. Labirynt schodów, pokoi, korytarzy, tarasów i dziedzińców zdawał się nie mieć końca i Evans z kłębkiem Ariadny w ręku cierpliwie posuwał się naprzód krok za krokiem”. Specyfika archeologii egejskiej To część archeologii Grecji oraz obszarów położonych na obrzeżach Morza Egejskiego, a więc także fragmentów obecnej Turcji. Zajmuje się ona badaniem okresu od pojawienia się pierwszych ... Brytyjczyk popuścił wodze wyobraźni, czego efektem są betonowe rekonstrukcje na terenie Knossos oraz dość swobodnie interpretowane freski odkryte w ruinach. Malowidła te są bardzo dekoracyjne, z licznymi motywami roślinnymi i zwierzęcymi (podobnie jest też z ceramiką minojską). Na fresku z Knossos pojawia się też postać mężczyzny skaczącego nad bykiem, co przypuszczalnie jest odzwierciedleniem tauromachii – rytualnego widowiska, charakterystycznego także dla innych krain basenu Morza Śródziemnego. Na Krecie znaleziono także charakterystyczne figurki kobiet z odkrytymi piersiami (prawdopodobnie kapłanek lub bogiń), trzymających w dłoniach węże. To wszystko sprawiło, że budowniczych Knossos i całej cywilizacji minojskiej długo uważano za pacyfistyczną, nawet nieco hedonistyczną kulturę. Ba, być może wyjątkowo dużą rolę odgrywały w niej kobiety. Niestety, pisma używane na Krecie albo nie zostały dotąd rozszyfrowane, albo zapiski niewiele mówią o samych Minojczykach. Aczkolwiek nie była to raczej cywilizacja pokojowa, skoro symbol Knossos stanowił podwójny topór, a na całej wyspie nie brak starożytnej broni oraz śladów pożarów i walk. Pałac w Knossos nie był wcale pałacem? Knossos zwykle nazywane jest pałacem. Można zobaczyć tam domniemaną salę tronową, komnaty reprezentacyjne, pomieszczenia króla i królowej, świątynie, wartownię, magazyny. Wszystko to jest jednak dość swobodną interpretacją odnalezionych ruin. Ponadto liczne budynki, korytarze i przejścia kojarzą się z mitem o labiryncie, wybudowanym dla Minosa przez genialnego wynalazcę Dedala. To tam miał kryć się Minotaur – pół człowiek, pół byk, będący synem królowej Pazyfae oraz byka zesłanego przez boga Posejdona. Prawda może być jednak zupełnie inna. Niemiecki geolog Hans Georg Wunderlich zaryzykował nawet stwierdzenie, że Knossos to tak naprawdę nie pałac, lecz miejsce związane z kultem zmarłych. Jakkolwiek było, dziś pałac w Knossos jest mekką turystów. Widzą w nim najczęściej to, co chcą – te tajemnicze ruiny doskonale się do tego nadają. Każdy w nich może się poczuć trochę jak Indiana Jones.
Zakynthos traci jedną z największych atrakcji
Polacy uwielbiają wypoczywać na Zakynthos. Niedługo jedna z najpopularniejszych plaż na wyspie może wyglądać zupełnie inaczej.
W tym artykule: Zakynthos bez charakterystycznego wraku? Na ratunek Zakynthos Zakynthos atrakcje Grecja to jeden z ulubionych wakacyjnych kierunków Polaków. Szczególną popularnością cieszą się wyspy Korfu, Kreta czy Zakynthos. Dla miłośników wypoczywania na tej ostatniej nie mamy dobrych wiadomości. Wyspa traci jedną ze swoich najciekawszych atrakcji turystycznych. Mowa o wraku statku na malowniczej plaży Navagio. Po ostatniej burzy zostały z niego szczątki, a według prognoz w niedalekiej przyszłości może całkowicie zniknąć w morskich falach. Dzieciobójstwo w starożytnej Grecji to mit. „Nie ma żadnych dowodów” Jaka była Starożytna Grecja? Naukowcy obalają mity. Zakynthos bez charakterystycznego wraku? Już sama zatoka jest wyjątkowo fotogeniczna, ale z wrakiem statku pośrodku stała się jeszcze większym wabikiem na wczasowiczów wypoczywających na Zakynthos. Jak wrak znalazł się na plaży? Cofnijmy się do lat 80. Dokładnie 2 października 1980 r. statek MV Panagiotis osiadł na mieliźnie przy plaży Navagio. Załoga zgubiła się z powodu sztormu i ograniczonej widoczności. Plotki mówią, że na pokładzie płynęli przemytnicy z Turcji, jednak do dziś nie zostało to oficjalnie potwierdzone. Po dotarciu do brzegu Zakynthos załoga uciekła, a statek stoi tam do dziś. Widać po nim upływający czas, ale rdza i dziury tylko nadają klimatu. Wydawało się, że wrakowi nic już nie grozi, jednak ostatni sztorm na Morzu Śródziemnym zabrał część obiektu pod wodę. Smutną informację przekazali w mediach społecznościowych pracownicy biura turystycznego na Zakynthos. – Gdy sztorm dochodzi do 12 w skali Beauforta, a tak ostatnio się stało, fale sięgają aż do statku.... Najbliższe lata mogą okazać się ostatnią szansą na odwiedziny tego wyjątkowego miejsca w takiej postaci – czytamy we wpisie. W lockdownie żółwie morskie w Grecji rozmnażały się na potęgę. Tego lata zginęły już trzy W te wakacje plaże Zakynthos są już znacznie bardziej zatłoczone niż rok temu. Na wyspę wrócili imprezowicze i zrobiło się głośno, także nocami. Takie okoliczności nie sprzyjają zagro... Na ratunek Zakynthos W tym samym tygodniu minister turystyki Vassilis Kikilias przedstawił w parlamencie nowy projekt ustawy dotyczący strategii turystycznej Grecji. Plan koncentruje się między innymi na modernizacji wraku statku na Zakynthos oraz na zapewnieniu narzędzi rozwoju dla wszystkich greckich regionów. Polityk zobowiązał się do wprowadzenia przejrzystych rozwiązań, mających na celu skuteczne i długotrwałe rozwiązania problemów wokół głównej atrakcji na plaży Navagio. Chodzi głównie o zapewnienie bezpieczeństwa wczasowiczom. Kikilias ma również nadzieję, że dzięki nowej ustawie znany na całym świecie wrak statku stanie się „zrównoważonym produktem turystycznym wysokiej jakości”. Inne kluczowe kwestie w ustawie dotyczą określenia działania organizacji zarządzających promocją w celu wydłużenia sezonu turystycznego i rozwoju turystyki wellness. Grecy planują wykorzystać w niedalekiej przyszłości potencjał naturalnych uzdrowisk w kraju. Zakynthos atrakcje Wrak na plaży Navagio to oczywiście niejedyna atrakcja Zakynthos. Poszukiwacze fotogenicznych miejsc koniecznie powinni wybrać się na Półwysep Skinari, czyli najbardziej wysuniętym na północ kraniec wyspy. To tu znajdują się słynne Niebieskie Jaskinie. Do ich środka najlepiej wpłynąć łodzią. Formacja skalne tworzą fantazyjne kształty. To jedno z niewielu takich miejsc na świecie. Na Zakynthos nie brakuje malowniczych plaż. Żeby najlepiej doświadczyć greckich wakacji warto zmieniać miejsca, na których oddajemy się słonecznym (inie tylko kąpielom). W Zatoczce Porto Limnionas nie ma co prawda typowych plaż, ale i tu warto się wybrać, żeby posłuchać ciszy i nacieszyć oczy. Źródło: Greek Travel Pages