Nowy wakacyjny hit Europy. Ta grecka wyspa zaskakuje autentycznością i spokojem
Grecja od lat znajduje się w ścisłej czołówce najchętniej odwiedzanych krajów świata. Tylko w ubiegłym roku liczba zagranicznych przyjazdów sięgnęła 37 milionów. O wakacyjnym hicie 2026 roku wielu turystów mogło jednak jeszcze nie słyszeć, a to właśnie ta wyspa zaczyna przyciągać największą uwagę.
Grecja niezmiennie pozostaje jednym z ulubionych kierunków urlopowych Polaków. Choć w zeszłorocznym sezonie wakacyjnym najwięcej podróżnych wybierało Turcję, Hellada znalazła się na 2. miejscu, utrzymując się w ścisłej czołówce letnich destynacji. Najczęściej odwiedzane są takie wyspy jak Mykonos, Santorini, Kreta czy Rodos, jednak w tym roku to inne miejsce zaczyna wyrastać na nową gwiazdę wakacyjnych planów. Kameralna, malownicza i wciąż mniej oczywista – właśnie zdobywa status turystycznego odkrycia sezonu. Ios nowym greckim hitem 2026. Autentyczność zamiast tłumów Na tle greckich wysp, które w ostatnich latach zmagają się z przeciążeniem turystyką i presją na lokalną infrastrukturę, Ios coraz częściej wskazywana jest jako przykład kierunku rozwijającego się w bardziej zrównoważony sposób. Ta niewielka wyspa w archipelagu Cyklad ma w 2026 roku stać się jednym z najbardziej pożądanych miejsc w Grecji – właśnie dlatego, że nie przypomina przereklamowanych kurortów. W licznych międzynarodowych publikacjach podkreśla się jej autentyczność, bogatą kulturę i krajobrazy, które wciąż zachowały surowy, naturalny charakter. Wpisuje się to w szersze działania Cyklad promujące nową narrację turystyczną, opartą na jakości doświadczeń i dobrostanie lokalnych społeczności, a nie wyłącznie na masowej liczbie przyjazdów. Wyspę wyróżniają również konkretne rekomendacje medialne. Brytyjski dziennik „The Times” umieścił Chorę (czyli stolicę wyspy) wśród 25 najpiękniejszych miejscowości Grecji, zwracając uwagę na charakterystyczne białe, kubiczne domy i sieć wąskich, stromych uliczek. Z kolei włoski portal WomTravel.it, śledzący nowoczesne trendy podróżnicze młodego pokolenia, wskazał Ios jako kierunek łączący życie towarzyskie, aktywności plenerowe i ofertę kulturalną. Na liście 14 europejskich „destynacji nowej generacji” wyspa znalazła się w pierwszej dziesiątce. Dodatkowo Ios trafiła także do corocznego zestawienia najlepszych greckich wysp przygotowywanego przez francuski przewodnik Petite Futé, co potwierdza, że zainteresowanie nią wykracza daleko poza jeden rynek turystyczny. Co zobaczyć na Ios i gdzie leży ta wyspa Cyklad? Ios to jedna z bardziej zróżnicowanych krajobrazowo wysp archipelagu Cyklad, położona między Naksos a Santorini. Choć jej powierzchnia wynosi zaledwie około 109 km², teren jest w dużej mierze górzysty, poprzecinany stromymi zboczami i dolinami schodzącymi ku zatokom Morza Egejskiego. Wyspa ma około 18 km długości i do 10 km szerokości, a jej surowy, miejscami niemal pustynny pejzaż przeplata się z piaszczystymi plażami i turkusową wodą, co nadaje jej wyjątkowo malowniczy charakter. Ios to jednak nie tylko natura. To również miejsce o długiej historii, sięgającej czasów prehistorycznych. Najważniejszym stanowiskiem archeologicznym jest Skarkos – osada z III tysiąclecia p.n.e., uznawana za jedno z najlepiej zachowanych wczesnocykladzkich stanowisk w Grecji. Odkrycia pokazują, że już w epoce brązu istniała tu zorganizowana społeczność z rozwiniętą architekturą i strukturą społeczną. W starożytności Ios wiązano także z postacią Homera – według lokalnej tradycji to stąd miała pochodzić jego matka, a na wyspie wskazuje się miejsce określane jako grób poety, choć historycy podchodzą do tej legendy z ostrożnością. Warto dodać, że symbolem Ios jest kościół Panagia Gremiotissa, wzniesiony w najwyższym punkcie nad Chorą. Białe mury świątyni kontrastują z granatem morza, a panorama o zachodzie słońca należy do najbardziej spektakularnych w całych Cykladach. W samej Chorze uwagę przyciągają natomiast wąskie, kręte uliczki, tradycyjne sześcienne domy i wiatraki. Na północy wyspy można z kolei zobaczyć ruiny weneckiego zamku, przypominające o średniowiecznych wpływach. Współczesne Ios stara się łączyć rozwój turystyki z troską o mieszkańców. Władze inwestują w poprawę infrastruktury, odbudowę po zjawiskach pogodowych oraz nowe obiekty sportowe, aby wyspa była atrakcyjna nie tylko sezonowo. A jak dotrzeć na tę wyspę z Polski? Najłatwiej polecieć do Aten lub na Santorini, a następnie przesiąść się na prom. W sezonie letnim kursy są częste, a rejs z Santorini trwa zwykle nieco ponad godzinę, co czyni Ios stosunkowo łatwo dostępną mimo wyspiarskiego położenia. Źródła: The Times, Euronews, Turistico, WomTravel.it Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Na tej greckiej wyspie ludzie żyją nawet 10 lat dłużej – w czym tkwi jej sekret?
Według mitów właśnie tutaj miał spaść do morza Ikar, bohater opowieści o ojcu architekcie i synu, który chciał dotknąć Słońca. Właśnie dlatego sama wyspa została nazwana Ikarią, a otaczające ją morze – Ikaryjskim. Jednak współcześnie obszar ten znany jest z czegoś innego: z metody na długowieczność.
Spis treści: Długowieczni Ikaryjczycy Burzliwe dzieje Ikarii Co zobaczyć na Ikarii Ikaria leży w regionie Wysp Egejskich Północnych. Ma powierzchnię zaledwie 255 km kwadratowych, czyli niewiele mniej niż Poznań. Obszar ten zamieszkuje niespełna 10 tysięcy osób. Osób znanych z długowieczności. Długowieczni Ikaryjczycy Ikaria należy do tzw. niebieskich stref, czyli miejsc na mapie świata, w których najwięcej osób dożywa stu i więcej lat. Zajmujący się tematem badacze odkryli, że Ikaryjczycy mają 10-krotnie większą szansę na dożycie 100 lat niż Amerykanie. Według danych ponad 30% mieszkańców wyspy dożywa 90 i więcej lat. Wszystko za sprawą tamtejszego klimatu i uznawanej przez ekspertów za najzdrowszą dla człowieka diety śródziemnomorskiej. Dieta Co jedzą Ikaryjczycy? Przede wszystkim warzywa i nabiał. Ich tradycyjna kuchnia opiera się na warzywach strączkowych – fasoli, bobie, ciecierzycy i grochu – oraz wszechobecnym czosnku. Do tego spożywają orzechy, miód, suszone owoce, tradycyjne tłuste jogurty greckie i fetę. W jadłospisie nie może zabraknąć ryb, oliwek, oliwy z oliwek, soli morskiej, kawy i kieliszka wina. Pieczywo piecze się z pełnego ziarna. Według drobiazgowej analizy czynników sprzyjających długowieczności Ikaryjczyków, opublikowanej w 2009 roku na łamach czasopisma „Cardiology Research and Practice”, tamtejsi mężczyźni spożywają średnio 1425 kcal/dziennie, natomiast kobiety zaledwie 1087 kcal. Do tego praktycznie wszyscy respondenci badania przyznali, że niemal codziennie robią sobie drzemkę w ciągu dnia. To wpływa też na poziom zadowolenia z życia. Przypadki depresji są wyjątkowo rzadkie, choroba dotyka mniej niż 3% społeczeństwa. W przypadku krajów zachodnich wskaźnik ten wynosi 10–15 procent i rośnie. Aktywność Do tego należy jeszcze dodać codzienną aktywność fizyczną. Nawet osoby w wieku 90 i więcej lat każdego dnia spacerują, pływają czy pracują fizycznie. Istotne są też więzi społeczne. Ikaryjczycy znani są z typowo południowej bliskości, wspólnego biesiadowania i życia w grupie. Według ekspertów połączenie tych czynników jest najlepszym, co może uczynić dla siebie człowiek, by żyć długo, zdrowo i szczęśliwie. Burzliwe dzieje Ikarii Chociaż z naszej współczesnej perspektywy życie na Ikarii może wydawać się spełnieniem marzeń, historia wyspy pełna jest dramatycznych zwrotów. Według archeologów tereny te były zasiedlone już siedem tysięcy lat temu. Pierwsza znana osada powstała w VIII wieku przed naszą erą jako kolonia Miletu. Koloniści założyli na wyspie miasta Thermae i później Oenoe. Następnie Ikaria stała się zależna od Samos. To wówczas zaczęła słynąć ze swoich źródeł termalnych. Przełomem w rozwoju wyspy była wojna perska. Po jej zakończeniu Ikaria dołączyła do Związku Delijskiego, co wywołało gwałtowny rozwój i wzrost bogactwa mieszkańców. Owocem tego były bogate świątynie, takie jak Świątynia Artemidy w Nas. Jednak dobra passa nie trwała długo. Mieszkańcy wyspy bardzo ucierpieli w trakcie wojen peloponeskich, głównie przez ówczesny gwałtowny wzrost piractwa. Sytuacja poprawiła się pod koniec IV wieku p.n.e., gdy Ikaria stała się członkiem II Związku Ateńskiego. Następnie znalazła się pod panowaniem Rzymian, do czego doszło około 230 roku p.n.e. Została włączona wraz z Samos do rzymskiej prowincji Azji. Pod tarczą Bizancjum Po podziale Cesarstwa Rzymskiego na wschodnie i zachodnie, Ikaria znalazła się pod panowaniem Cesarstwa Bizantyjskiego. Do dziś można znaleźć tego ślady. Na wyspie znajduje się kilka bizantyjskich zamków i odeon. Ikaria znajdowała się pod bizantyjską tarczą ochronną do końca XII wieku, gdy w wyniku coraz większych trudności i podupadającej armii, Cesarstwo Bizantyjskie ograniczyło morską obronę Morza Egejskiego i wysp, w tym Ikarii. Wyspa była nieustannym celem piratów, przez co ludność przeniosła się w głąb lądu. W celu zapewnienia sobie ochrony zbudowano nawet zamek Koskina. Po upadku Bizancjum w 1204 roku Ikaria znalazła się pod panowaniem państwa łacińskiego w Konstantynopolu. W XIV wieku, po zdobyciu Chios przez Genueńczyków, wyspa stała się częścią Genueńskiego Cesarstwa Egejskiego. Następnie przeszła pod panowanie Rycerzy św. Jana, którzy opanowali wyspę Rodos i władali Ikarią do 1521 roku, kiedy to wyspa została podbita przez Turków. Mieszkańcy Ikarii zaciekle walczyli ze swoimi ciemiężcami. Walka o niepodległość Ikaryjczycy nie czuli się dobrze pod tureckim butem. Mieszkańcy wyspy zabili nawet pierwszego tureckiego poborcę podatkowego. Trzy wieki później wzięli czynny udział w greckiej wojnie o niepodległość z 1821 roku. Udało się im nawet oderwać Ikarię od Imperium Osmańskiego w 1827 roku. Jednak ich męstwo nie otrzymało odpowiedniej zapłaty. Tzw. Protokół Londyński, podpisany w 1830 roku, stanowił, że północno-wschodnie wyspy Morza Egejskiego, w tym Ikaria, powinny pozostać pod okupacją turecką. Mieszkańcy nie godzili się na taki obrót sprawy i 17 lipca zbuntowali się przeciwko tureckim urzędnikom, którzy zostali zmuszeni do opuszczenia wyspy. Był to dzień niepodległości Ikarii, ale wojny bałkańskie zablokowały drogę i wyspa mogła dołączyć do reszty nowo utworzonego państwa greckiego dopiero pięć miesięcy później. Jednak na tę prawdziwą niepodległość trzeba było jeszcze poczekać. 4 listopada 1912 roku Ikaria została oficjalnie wyzwolona przez armię grecką i dołączyła do reszty wolnej Grecji. Mieszkańcy Ikarii byli niezadowoleni z greckiego rządu, który nie inwestował w rozwój wyspy. Dlatego też dążyli do samowystarczalności, czemu sprzyjała duża pomoc od emigrantów z Ikarii, którzy wyemigrowali do USA i Australii. Do 1973 roku, po upadku greckiego reżimu wojskowego, Ikaria pełniła funkcję ziemi zesłańczej dla więźniów politycznych, głównie komunistów. Co zobaczyć na Ikarii Współcześnie Ikaria uniknęła losu turystycznych rajów. Promowana jest jako miejsce slow tourism – wolniejszej, mniej komercyjnej formy podróżowania, z naciskiem na lokalną kulturę i zdrowy styl życia. Przyciąga raczej osoby szukające autentyczności, spokoju i natury. Popularne miejsca turystyczne to: znane od starożytności termalne źródła w Therma, górskie szlaki i wioski w głębi wyspy, tradycyjne festiwale (panigyria), podczas których mieszkańcy tańczą i ucztują do świtu, dzikie plaże (np. Seychelles Beach, Nas). Nasza autorka Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka Dziennikarka i redaktorka zajmująca się tematyką popularnonaukową. Pisze przede wszystkim o eksploracji kosmosu, astronomii i historii. Związana z Centrum Badań Kosmicznych PAN oraz magazynami portali Gazeta.pl i Wp.pl. Ambasadorka Śląskiego Festiwalu Nauki. Współautorka książek „Człowiek istota kosmiczna”, „Kosmiczne wyzwania” i „Odważ się robić wielkie rzeczy”.
Grecy chcą to zachować w tajemnicy. Ta wyspa jest piękniejsza niż Mykonos
Syros, grecka wyspa dotąd pomijana przez turystów, odkrywana jest na nowo przez smakoszy i miłośników autentycznych podróży.
Spis treści: Kolacje w Ermoupoli Degustacje win na północy wyspy Sery, słodkości i lokalne specjały Nadmorskie tawerny Kolacja w średniowiecznej wiosce Kiedy turyści zaczynają omijać najbardziej zatłoczone kierunki. Coraz chętniej odkrywają spokojny i prawdziwie autentyczny klimat Syros, gdzie czeka także jedna z najwyżej cenionych kuchni w całej Grecji. Choć Mykonos, Santorini i Paros od dekad figurują na listach „musisz to zobaczyć”, Syros – stolica Cyklad – pozostawała dotąd poza radarem. Wyspa, wspierana przez dynamiczne lokalne sektory i około 20 tysięcy stałych mieszkańców, nie musiała polegać wyłącznie na turystach. Nie zabiegała też o rozgłos. Teraz, gdy goście szukają mniej zatłoczonych miejsc i bardziej autentycznych doświadczeń, sekret piękna Syros, jej architektury i – rzecz jasna – kuchni wychodzi na jaw. Wyspa nazywana królową Morza Egejskiego przeżywa napływ odwiedzających i jednoczesne kulinarne odrodzenie.Greccy kucharze, zdobywający doświadczenie w renomowanych restauracjach Europy, umiejętnie splatają bogatą tradycję lokalnych wyrobów z nowoczesnymi technikami kulinarnymi świata. Powstają dzięki temu niepowtarzalne smaki i autorskie dania. A jednocześnie nie ginie to, co w greckiej kuchni kocha cały świat. Kolacje w Ermoupoli Główne miasto, Ermoupoli, wcale nie przypomina biało-błękitnych domków kojarzonych z Egeją i zarazem z Grecją. Przywodzi raczej na myśl pastelowy neoklasycyzm Włoch. To ukłon w stronę wielowiekowych wpływów Wenecji i Genui. Na dachach hoteli Aristide i Argini (restauracja Elexis) zjesz kolację z widokiem na pięknie podświetlone kościoły, m.in. św. Mikołaja. Oba hotele mieszczą się w odrestaurowanych neoklasycznych rezydencjach. Oferują świetne udogodnienia i gościnność, dzięki czemu trafiły do Przewodnika Michelin 2025. Aristide i Elexis trzymają się filozofii „od pola do stołu”. Korzystają z lokalnych składników, podając je w dopracowanej, nowoczesnej odsłonie i z bardzo dobrym doborem win. W hotelu Aristide kuchnia i bar ścigają się na oryginalne kreacje, ale prawdziwym zwycięzcą tej rywalizacji pozostaje zawsze gość. Bliżej centrum działa Avant Garden szefa Konstantinosa Bourantasa. Po nauce w szwajcarskiej szkole kulinarnej Alpine i pracy w topowych europejskich restauracjach otworzył on miejsce, w którym tworzy śródziemnomorskie dania z użyciem cykladzkich składników. Słynie m.in. z rozchwytywanego risotta. Na bardziej swobodne, tradycyjne jedzenie wybierz Revans Syros, urządzone jak autentyczne kafeneio. W takich kawiarniach mieszkańcy spędzają długie godziny przy kawie, ouzo i mezedes (małych przekąskach). W Revans menu zmienia się codziennie w zależności od tego, co akurat pojawi się na pobliskim targu. Zamów talerzyki z kieliszkiem ouzo albo tsipouro i – po grecku – nigdzie się nie spiesz. Degustacje win na północy wyspy Patrząc na suche, skaliste zbocza Syros, trudno uwierzyć, że na północy działa kilka winnic. A jednak miejscowi uprawiają winorośl w tym pozornie surowym krajobrazie od stuleci. Rodzinne winiarnie, takie jak Chatzakis i Ousyra, leżą ok. 8 km na północny zachód od Ermoupoli. Łączą siły z lokalnymi winiarzami i tworzą własne, tarasowe winnice. Warto odwiedzić je na degustacje i spróbować odmian wyspiarskich, podziwiając przy tym rozległe widoki na okoliczne wyspy Egejskie. Do lokalnych szczepów należą białe Serifiotiko (z rzadkiej greckiej winogronowej odmiany) oraz czerwone Fokiano. Sery, słodkości i lokalne specjały Dwa najsłynniejsze produkty z Syros to ser San Michali i loukoumia, czyli lokalna wersja lokum. San Michali posiada unijne oznaczenie ChNP (PDO) – musi powstawać wyłącznie z mleka krów z Syros. Rodzinni serowarzy, tacy jak Tyrosyra, specjalizują się w dojrzewającym, twardym serze o bogatym, lekko orzechowym i pikantnym smaku. Znajdziesz go w niemal każdej restauracji na wyspie. Loukoumia jada się w całej Grecji, ale Syros słynie z własnej wersji. To po części zasługa historii uchodźców z Imperium Osmańskiego, którzy zaczęli wyrabiać te słodycze po przybyciu na wyspę. Mówi się też, że smak podkręca miejscowa lekko słonawa woda. Mieszkańcy kupują loukoumia w Leivadaras i Korres. Tam dostaniesz również drugą wizytówkę wyspy: halvadopitę – „torty z chałwy”, czyli nugat przełożony dwiema cienkimi, chrupkimi waflami. Nadmorskie tawerny Pobyt na greckiej wyspie bez plażowania? Zdecydowanie nie warto. Syros ma znakomite tawerny przy zachodnich plażach. Dają spektakularne zachody słońca i uczty z najświeższych owoców morza. Wybierz Dyo Tzitzikia Sta Armyrikia na plaży Kini. Fale Morza Egejskiego dosłownie muskają piasek, gdy próbujesz klasyków: ośmiornicy, kalmarów i sałatki greckiej. Kini uchodzi za miejsce z najlepszym zachodem słońca na całej wyspie. Inne świetne punkty na złote godziny: Calmo Mare w Foinikas, znane z serdecznej obsługi i widoków, oraz Meltemi tuż przy popularnej plaży Agathopes. Ta ostatnia słynie ze złocistego piasku i płytkiej wody. Meltemi stawia na lokalne źródła – warzywa podaje z własnej uprawy. Kolacja w średniowiecznej wiosce Najstarszą istniejącą osadą na Syros jest średniowieczne Ano Syros, górujące nad Ermoupoli i morzem. Dojedziesz tam taksówką z miasta. Możesz też wejść pieszo – to blisko 900 schodów. Miasteczko powstało na początku XIII wieku i w jego granicach nie wolno poruszać się samochodem. Zwiedza się je więc pieszo, wąskimi, urokliwymi uliczkami. Pod zwisającymi bugenwillami, wśród butików z biżuterią, galerii i sklepików z rękodziełem znajdziesz restauracje z małymi talerzami, np. Apanochoritissa, z tarasem widokowym. Na stoliki z panoramą warto czasem chwilę poczekać. Zajrzyj też do Maison de Meze – to kulinarna pracownia, w której powstają i są sprzedawane znane lokalne produkty. Właściciele celowo utrzymują niewielką skalę wytwórstwa. Oferta zmienia się wraz z porą roku oraz dostępnością i jakością składników. Od serów i ziół po kawę po grecku – wszystko ma wyrazisty smak i powstaje z myślą o zdrowiu. Idealne, by „zabrać do domu” smak Syros. Źródło: National Geographic
Zatoka Wraku to piękne i tajemnicze miejsce. Stanowi główną atrakcję wspaniałej wyspy
Zatoka Wraku plasuje się wysoko na liście najpopularniejszych atrakcji Grecji. W sezonie do oficjalnego punktu widokowego, z którego „tytułowy” wrak jest dobrze widoczny, ustawiają się długie kolejki. Jaka historia stoi za tym miejscem i statkiem, który osiadł na niewielkiej plaży? Na to i inne pytania odpowiadamy poniżej.
Spis treści: Niezwykła atrakcja malowniczej wyspy Skąd wziął się tam statek? Jak dostać się do Zatoki Wraku? Co jeszcze warto zobaczyć? Strzeliste wapienne klify wznoszą się pionowo, a ich naturalna biel kontrastuje z szafirową barwą Morza Jońskiego. Niewielki pas piaszczystej plaży oddziela skały od wody. Tak wygląda południowo-zachodni brzeg wyspy Zakynthos. Takich malowniczych zakątków nie brakuje w archipelagu Wysp Jońskich, ale ten jest szczególny. To właśnie w tym miejscu kilkadziesiąt lat temu osiadł statek Panagiotis. Niezwykła atrakcja malowniczej wyspy Zakynthos, trzecia co do wielkości wyspa archipelagu Wysp Jońskich, wznosi się na Morzu Jońskim na zachód od Peloponezu. Uchodzi za jedną z najpiękniejszych wysp greckich. Trudno się temu dziwić. Poza malowniczymi plażami i niesamowitymi krajobrazami, na przyjezdnych czekają tam także liczne zabytki, historyczne klasztory i wspaniałe winiarnie. Nie można jednak nie wspomnieć, że wielu turystów za swój główny cel obiera plażę Nawajo, czyli słynną Zatokę Wraku. Niewielka zatoczka jest zlokalizowana na północno-zachodnim krańcu Zakynthos, daleko od dużych ośrodków turystycznych. To kameralne, niezwykle nastrojowe miejsce prezentuje się niesamowicie, tym bardziej, że dopełnieniem rajskiej scenerii jest osiadły tam wrak, który stał się wizytówką wyspy. Przed 1980 rokiem plaża była nazywana Agois Georgios, w nawiązaniu do pobliskiego klasztoru św. Jerzego. Gdy na mieliźnie w zatoce osiadł statek Panagiotis, ukuła się nazwa Navagio (Nawajo), co w języku greckim oznacza „wrak statku”. Skąd wziął się tam statek? Kabotażowiec Panagiotis osiadł na mieliźnie 2 października 1980 roku, gdy okolicę nawiedził sztorm. Statek powstał w 1937 roku, w stoczni w szkockim mieście Bowling. Na przestrzeni lat, kilkukrotnie zmieniał armatora. Co sprawiło, że tamten dzień okazał się ostatnim rejsu? Na temat samej jednostki i ładunku, który rzekomo transportowała, pojawia się wiele opowieści. Transport nielegalnego towaru Według jednej z nich, w 1980 roku statek należał do przemytników współpracujących z włoską mafią. Podobno na jego pokładzie znajdowały się nielegalne papierosy i alkohol z Turcji. Załoga uciekała przed grecką strażą przybrzeżną, która próbowała przejąć jednostkę. Przez fatalne warunki pogodowe Panagiotis osiadł na mieliźnie. Przemytnicy rzekomo porzucili statek i uciekli w siną dal. Jednostka „do utylizacji” Inna opowieść głosi, że wiekowy statek został celowo osadzony na mieliźnie. Podobno właściciel nie chciał ponosić kosztów złomowania statku, a naprawa była nieopłacalna. Zaplanowana atrakcja turystyczna Można też spotkać się z tezą, według której za umieszczenie statku w zatoce odpowiadają władze gminy Zakynthos. Samorządowcy rzekomo chcieli w ten sposób zwiększyć zainteresowanie wyspą. Jeżeli to prawda, to bez dwóch zdań osiągnęli swój cel. Jak brzmi oficjalna wersja? Rzeczywistość okazuje się znacznie bardziej prozaiczna. Charalambos Kompothekras-Kotsoros, ostatni kapitan jednostki, podobno zaświadczył, że na pokładzie statku znajdował się całkowicie legalny ładunek. Jednostka wyruszyła w rejs trasą handlową, łączącą port w Argostoli, miejscowości na wyspie Kefalonia, do jednego z miast w Albanii. Według tej relacji, statek opuścił port 6 września. Podczas powrotu, załogę zaskoczyła zła pogoda, ale nie tylko. Wystąpiła też awaria mechaniczna, uniemożliwiająca nawigację. W następstwie tego Panagiotis został wyrzucony na brzeg zatoki. Jak dostać się do Zatoki Wraku? Plaża Nawajo, ograniczona wysokimi klifami, nie jest dostępna od strony lądu. Można tam dopłynąć łodzią rejsową. Wrak można też obejrzeć z oficjalnego punktu widokowego lub spojrzeć na niego z klifu. Należy jednak wspomnieć, że odwiedzający to malownicze miejsce mogą napotkać pewne utrudnienia. Piękne, ale niebezpieczne miejsce W 2018 roku lokalne władze zamknęły plażę i wydały zakaz wstępu na klif. Działanie to było podyktowane względami bezpieczeństwa. Doszło wówczas do osunięcia ziemi z klifu, w wyniku czego siedem osób zostało rannych. Rok później plażę otwarto ponownie, ale z pewnymi ograniczeniami. W 2022 roku, po trzęsieniu ziemi, doszło do kolejnego osuwiska, w wyniku czego ponownie zamknięto Nawajo. Decyzję tę utrzymano w 2022 i 2023 roku. W 2025 roku plaża nadal pozostaje zamknięta. Otwarcie ma nastąpić dopiero po zakończeniu prac zabezpieczających teren. Istnieją dwie możliwości podziwiania wraku Na szczęście nie oznacza to, że słynny wrak można oglądać tylko na fotografiach. Łodzie nie mogą tam kotwiczyć, ale nie ma przeciwwskazań przed podziwianiem statku z bezpiecznej odległości, z pokładu. Drugą opcją jest taras widokowy, który znajduje się niedaleko parkingu przed północnym klifem. Trzeba jednak wspomnieć, że nie da się stamtąd zobaczyć zatoki w całej okazałości. Co jeszcze warto zobaczyć? Zatoka Wraku bez wątpienia pozostaje główną atrakcją wyspy. Nie można jednak nie wspomnieć, że Zakynthos ma do zaoferowania znacznie więcej atrakcji. Które warto zobaczyć? Poniżej zamieszczamy kilka propozycji. Zakynthos Główne miasto i największy port wyspy znajduje się na wschodnim wybrzeżu. Wiele neoklasycystycznych budynków nie przetrwało trzęsienia ziemi, które rozpętało się tam w 1953 roku, ale nadal panuje tam niesamowita atmosfera, którą tworzą brukowane uliczki i nastrojowe place. Warto zobaczyć tam katedrę św. Dionizosa, gdzie od 1716 roku przechowywane są relikwie patrona miasta. Ciekawym miejscem jest też Muzeum Bizantyjskie. Błękitne Jaskinie Na północnym wybrzeżu, między Agios Nikolaos i przylądkiem Skinari, można znaleźć serię spektakularnych formacji skalnych. Swoją nazwę zawdzięczają intensywnemu kolorowi wody, który powstaje w wyniku odbicia światła słonecznego od skał i dna morskiego. Jaskinie Keri Na południowym krańcu wyspy, obok miejscowości Keri, można trafić na ukryty w klifach spektakularny system, który jest dostępny wyłącznie od strony morza. Da się tam dotrzeć ze zorganizowaną wycieczką lub samodzielnie, wynajętą łodzią. Nasz autor Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Plaża Elafonisi jest jedną z największych atrakcji Krety. Co decyduje o popularności tego miejsca?
Plaża Elafonisi przyciąga na Kretę turystów z całego świata. Większość osób odwiedzających grecką wyspę chce na własne oczy zobaczyć ten piaszczysty cud natury. Co czyni to miejsce niezwykłym? Odpowiedź na to pytanie znajdziesz poniżej.
Spis treści: Wspaniała plaża na południowo-zachodnim krańcu Krety Co czyni plażę Elafonisi niezwykłą? Co warto zobaczyć w okolicy? Malownicze, nastrojowe miasteczka, zapierające dech w piersiach krajobrazy, unikatowa kultura i bogata historia – oto najkrótsza charakterystyka Krety. Największa grecka wyspa przyciąga także spektakularną przyrodą, a zwłaszcza wspaniałymi plażami, które seryjnie zapełniają zestawienia obejmujące najpiękniejsze plaże w Europie. Na wyspie cechującej się rozbudowaną linią brzegową jest ich kilkaset, ale najbardziej znaną pozostaje plaża Elafonisi. Wspaniała plaża na południowo-zachodnim krańcu Krety Kreta obfituje we wspaniałe plaże. Laguna Balos z egzotycznym, malowniczym krajobrazem, Vai z jedynym w Europie naturalnym gajem palmowym czy Falasarna z szerokimi połaciami złocistego piasku – każde z tych miejsc jest wizytówką wyspy, ale w opinii wielu, żadne nie może jednak równać się z plażą Elafonisi. Gdzie jej szukać? Elafonisi rozpościera się w południowo-zachodniej części Krety, na obszarze jednostki regionalnej Chania. Od miasta Chania, uznawanego za jedno z najbardziej urokliwych, jest oddalona o około 75 km na południowy zachód. Zależnie od natężenia ruchu, dojazd z Chanii zajmuje od 90 do 120 minut. Już sama podróż stanowi nie lada atrakcję. Droga prowadząca do plaży oferuje niesamowite widoki na kreteńską przyrodę. „Gwóźdź programu” znajduje się jednak na jej końcu. Co czyni plażę Elafonisi niezwykłą? Grecja ma do zaoferowania wiele wspaniałych piaszczystych plaż. Wypada więc zastanowić się, dlaczego to właśnie Elafonisi cieszy się tak dużą popularnością? Decyduje o tym kilka czynników, jak choćby łagodne zejście do morza, malowniczy krajobraz, turkusowa woda czy unoszący się w powietrzu zapach jałowca, cedru i tymianku. Jednak tym, co najbardziej wyróżnia to miejsce, jest różowy piasek, któremu miejsce to zawdzięcza swój przydomek – „różowa plaża”. Skąd wziął się niezwykły kolor piasku na Elafonisi? Subtelny odcień różu jest szczególnie widoczny, gdy promienie słoneczne padają wprost na piasek. Rozpoczyna się wówczas fantastyczny spektakl natury, a atmosfera staje się jakby magiczna. To fascynujące zjawisko jest rezultatem połączenia kilku czynników. Głównym sprawcą niezwykłego koloru są rozdrobnione muszle mięczaków i otwornic. Te ostatnie są jednokomórkowymi organizmami morskimi, które obficie występują w wodach Morza Śródziemnego. Gdy umierają, ich drobne muszle osadzają się na dnie, a następnie fale wyrzucają je na brzeg. Do różowego zabarwienia piasku na Elafonisi przyczyniają się także fragmenty koralowców. Należy wspomnieć, że niezwykły kolor może też częściowo wynikać z obecności minerałów wulkanicznych w okolicznych skałach. W połączeniu z białym piaskiem i promieniami słonecznymi, drobinki materiału organicznego tworzą spektakularny efekt. Zależnie od pory dnia i nasłonecznienia, róż przybiera intensywny lub subtelnie pastelowy odcień. Tragiczna historia rajskiego zakątka Z różowym kolorem wiąże się też miejscowa opowieść, inspirowana tragicznymi wydarzeniami z czasów wojny o niepodległość Grecji. Na wyspie Elafonisi schronienia szukało wielu Greków, głównie kobiet i dzieci. Niestety, wojska osmańskiego okupanta odkryły tę kryjówkę. W rzezi, do której doszło 24 kwietnia 1824 roku, zginęło około 850 osób. W większości były to kobiety, dzieci i osoby starsze. Według lokalnej opowieści różowy piasek Elafonisi jest zabarwiony krwią ofiar bezwzględnej masakry. Co warto zobaczyć w okolicy? Różowa plaża Elafonisi jest ogromną atrakcją, ale na urlopie warto zrobić sobie przerwę od kąpieli słonecznych i poznać inne atrakcje okolicy, tym bardziej, że w pobliżu tego malowniczego zakątka można znaleźć wiele ciekawych miejsc. W planie wycieczki warto uwzględnić pomnik upamiętniający masakrę z 1824 roku. Choćby po to, by oddać szacunek zamordowanym przez bezwzględnego okupanta. Niedaleko od plaży, na wyspie Elafonisi, do której można dotrzeć płytką laguną, znajduje się latarnia morska z 1939 roku. Wznosi się w pobliżu kaplicy Agia Irini. Jakie jeszcze atrakcje skrywa okolica? Monastyr Panagia Chrisoskalitissa W odległości zaledwie kilku kilometrów od Elafonisi wznosi się urokliwy, wybudowany na skale klasztor prawosławny. Z miejscem tym wiąże się ciekawa legenda. Podobno jeden ze schodów prowadzących do monastyru jest wykonany ze szczerego złota, ale zobaczy go tylko ten, kto jest wolny od grzechu. Wąwóz Topolia Każdy, kto na plażę wybiera się z Chanii, powinien zrobić przystanek przy wąwozie Topolia. To niezwykle malownicze miejsce jest usiane imponującymi formacjami skalnymi. Znajduje się tam otwarta dla zwiedzających jaskinia Agia Sofia, w której ukryta jest niewielka kapliczka. Jezioro Kournas Nieco dalej na wschód, ale wciąż w regionie Chania, znajduje się jedyne słodkowodne jezioro na Krecie. To idealne miejsce na beztroski relaks i aktywny wypoczynek. Spodoba się tam także wszystkim, którzy doceniają wspaniałą grecką przyrodę. Nasz autor Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Grecja z rekordową liczbą pasażerów. Nawet najmniejsze wyspy przeżywają oblężenie
Nowe dane pokazują, że Grecja w 2025 roku notuje wyjątkowy wzrost ruchu lotniczego. Coraz więcej podróżnych wybiera nie tylko największe kurorty, ale też mniej znane wyspy, które jeszcze niedawno pozostawały poza głównymi szlakami turystycznymi.
Mimo że w ostatnich tygodniach Grecja zmaga się z niszczycielskimi pożarami w różnych regionach kraju, jej popularność wśród turystów nie słabnie. Tysiące podróżnych wciąż wybiera greckie wyspy jako miejsce letniego wypoczynku, nie zrażając się doniesieniami o trudnych warunkach pogodowych czy akcjach ewakuacyjnych. Wzrost ruchu lotniczego na greckich lotniskach Nowe dane jednoznacznie pokazują, że Grecja pozostaje jednym z najpopularniejszych kierunków wakacyjnych w Europie. Od stycznia do lipca 2025 roku na 39 komercyjnych lotniskach w całym kraju obsłużono łącznie 44,7 mln podróżnych – o ponad 2 mln więcej niż w tym samym okresie rok wcześniej. Oznacza to wzrost o 4,7%, który odzwierciedla niesłabnące zainteresowanie zarówno dużymi ośrodkami turystycznymi, jak i mniejszymi wyspami. Największą dynamikę zanotowano na 24 portach lotniczych zarządzanych przez Urząd Lotnictwa Cywilnego, gdzie liczba pasażerów zwiększyła się o 6,5%. Dotyczy to zarówno dużych lądowisk (jak Heraklion na Krecie czy Kalamata na Peloponezie), ale też tych mniejszych (np. Astypalaia, Milos czy Naxos). Łącznie te lotniska obsłużyły ponad 6,6 mln podróżnych w pierwszych siedmiu miesiącach 2025 roku, co oznacza, że nawet mniej znane zakątki kraju przyciągają coraz więcej odwiedzających. Równolegle wzrosła także liczba operacji lotniczych. W ciągu siedmiu miesięcy odnotowano 342 828 lotów, w porównaniu z 330 932 w analogicznym okresie roku 2024, co daje wzrost o 3,6%. Większa liczba lotów oznacza nie tylko lepszą dostępność regionów turystycznych, lecz także rosnącą presję na infrastrukturę lotniskową, która musi sprostać zwiększonemu zapotrzebowaniu. Rekordowe wyniki na regionalnych lotniskach w Grecji W lipcu 2025 roku największe greckie lotniska odnotowały wyraźny wzrost liczby podróżnych. Sam port lotniczy w Heraklionie na Krecie obsłużył ponad 1,69 mln pasażerów, czyli o 4,7% więcej niż w tym samym miesiącu rok wcześniej. Co istotne, rekordowy przyrost odnotowały jednak nie największe, lecz mniejsze porty regionalne. Na wyspie Syros liczba podróżnych wzrosła aż o 125,5%, a w Nea Anchialos i Astypalai odpowiednio o 12,4% i 10,9%. Dane te pokazują wyraźnie, że mimo wyzwań, takich jak fale ekstremalnych upałów czy pożary pustoszące część kraju, Grecja nie traci swojej pozycji jednego z najważniejszych kierunków turystycznych w Europie. Podróżni wracają do znanych kurortów, ale coraz częściej kierują uwagę ku mniejszym wyspom, gdzie szukają ciszy, autentyczności i lokalnych tradycji. To właśnie ta zmiana w sposobie podróżowania – obok rekordowej frekwencji w największych portach lotniczych – sprawia, że rosnąca liczba pasażerów staje się symbolem odporności greckiej turystyki. Jednocześnie umacnia jej znaczenie dla krajowej gospodarki, która, pomimo dramatycznych zjawisk pogodowych, rozwija się w rytmie wyznaczanym przez nieustający napływ odwiedzających. Źródło: Euronews Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Tę wyspę w Europie uznano za najlepszą na świecie
Niektórzy mówią, że przypomina Santorini sprzed ery Instagrama. Inni – że to raj dla tych, którzy szukają autentyczności. Ta grecka wyspa zaskoczyła wszystkich i wskoczyła na podium światowego rankingu.
Spis treści: Oto najlepsza wyspa w Europie Te plaże w Europie warto odwiedzić Wakacje na wyspach zazwyczaj kojarzą nam się z plażowaniem i błogim nicnierobieniem. Coraz więcej turystów wybiera jednak wyspy z innych powodów. Na wielu z nich, zwłaszcza tych mniej popularnych, można zaznać szerokiego wachlarza doświadczeń, w tym lokalnego klimatu, autentycznej kuchni czy bliskości natury. To podejście widać po wynikach rankingu World’s Best Awards 2025, opublikowanego na łamach serwisu Travel + Leisure. Oto najlepsza wyspa w Europie Na szczycie zestawienia znalazła się grecka wyspa Páros. To miejsce przez wiele lat pozostawało w cieniu bardziej rozreklamowanych greckich wysp. Dziś, jak widać, przyciąga zwłaszcza tych, którzy w podróży szukają autentyczności, a niekoniecznie turystycznych klisz. Wyspa leży w samym sercu Cyklad i oferuje wszystko, co najlepsze w Grecji. Znajdziemy tam zarówno tradycyjną architekturę, piękne plaże, lokalną kuchnię i nieco artystyczny klimat. W miasteczku Naousa życie toczy się leniwie. Wąskie uliczki są pełne butików z rękodziełem i uroczych kawiarni. Znajdziemy tu zarówno malownicze zatoczki idealne na rodzinny wypoczynek, jak i klasyczne piaszczyste plaże dla fanów kitesurfingu czy samotnych spacerów. Páros zachwyci także miłośników historii. Zachowały się tu fragmenty antycznych świątyń i bizantyńskie kościoły. Grecja zdominowała ranking wyspiarski ranking. W wyróżnionej piętnastce znalazły się też: Kreta, Milos, Santorini i Mykonos. Każda z nich oferuje nieco inne atrakcje i krajobrazy. Te plaże w Europie warto odwiedzić W pierwszej dziesiątce znalazły się także trzy włoskie wyspy: Ischia, Sardynia i Sycylia. Pierwsza z nich, nieco mniej znana, zaskakuje bogactwem gorących źródeł. Sardynia kusi z kolei turkusowymi wodami i dzikimi zatoczkami, a Sycylia to mekka dla miłośników historii, wulkanów i lokalnej kuchni. Spośród zwycięzców warto także wyróżnić Maderę i Azory. Oferują zupełnie inny krajobraz niż wyspy śródziemnomorskie – górzyste tereny, bujną roślinność, wulkaniczne jeziora i klimatyczne miasteczka z kolonialną architekturą. To raj dla osób ceniących piesze wędrówki, obserwację przyrody i lokalne wina. W rankingu nie zabrakło także Chorwacji, z malowniczym Hvarem i wyspami dalmatyńskimi, Majorki, która łączy popularność z autentycznością, oraz Malty, gdzie wpływy arabskie łączą się z włoskimi i brytyjskimi. Jest i niespodzianka, czyli Szkocja ze swoją wyspą Skye i Hebrydami – chłodniejsza, bardziej surowa, ale niezwykle malownicza alternatywa dla południowych klimatów. To miejsce, gdzie wiatr, mgła i góry tworzą niemal mistyczny krajobraz. Cały ranking poniżej: Páros, Grecja Ischia, Włochy Hvar i Wyspy Dalmatyńskie, Chorwacja Madera, Portugalia Majorka, Hiszpania Kreta, Grecja Milos, Grecja Azory, Portugalia Sardynia, Włochy Sycylia, Włochy Malta Skye i Hebrydy, Szkocja Santorini, Grecja Korsyka, Francja Mykonos, Grecja Źródło: Travel + Leisure Nasz autor Mateusz Łysiak Dziennikarz podróżniczy, rowerzysta, górołaz. Poza szlakiem amator kuchni włoskiej, popkultury i języka hiszpańskiego.
Grecka wyspa z najczystszą wodą na świecie. Widoki jak na Malediwach
Ukryta między bardziej znanymi wyspami, ta grecka enklawa zachwyca nie tylko krystalicznie czystą wodą, ale też widokami jak z pocztówki. Poznaj plażę, która bije rekordy popularności wśród wtajemniczonych.
Spis treści: Nieznana plaża zdeklasowała resztę świata Kimolos – enklawa spokoju i autentyczności W dobie masowej turystyki może się nam wydawać, że niełatwo trafić na miejsce, gdzie natura pozostała nietknięta, a czas płynie zgodnie z rytmem fal. Takie regiony cały czas jednak istnieją i to w krajach, które uchodzą za turystyczne raje. Przykładem może być Kimolos. To maleńka grecka wyspa położona na Morzu Egejskim. Do niedawna mało kto o niej słyszał. Zmieniło się to po tym, jak została uznana za miejsce z najczystszą plażą na świecie. Nieznana plaża zdeklasowała resztę świata Na Kimolos znajduje się Prassa – plaża, która według międzynarodowego badania została uznana za miejsce z najbardziej krystaliczną wodą na Ziemi. Eksperci z amerykańskiej agencji turystyczna Florida Panhandle przeanalizowali miliony opinii podróżnych z całego świata. Skupili się na frazie „czysta woda”, która to najczęściej pojawiała się właśnie w kontekście Prassy. Kto wcześniej znał to miejsce, nie będzie zaskoczony. Biała linia brzegowa kontrastuje tam z turkusowym morzem, co przypomina widoki znane m.in. z Tajlandii. W odróżnieniu od popularnych kurortów, wysepka leżąca między Milos i Pros jest dość rzadko odwiedzana przez turystów. Na stałe mieszka tu niespełna tysiąc osób, co nadaje Kimolos wyjątkowy, kameralny charakter. W sezonie letnim przybywa tu nieco więcej gości, ale wciąż nie doświadczymy takiego zgiełku, jak na Krecie czy Rodos. Najłatwiej dostać się tu promem z sąsiedniej Milos, gdzie funkcjonuje lotnisko. Poszukiwacze przygód mogą również przypłynąć na Kimolos z Aten. Kimolos – enklawa spokoju i autentyczności Choć to Prassa przyciągnęła uwagę świata, Kimolos oferuje znacznie więcej plaż, a każda z nich ma swój własny klimat. Rodziny z dziećmi pokochają szeroką i płytką Aliki. Poszukiwaczy ustronnych miejsc zachwyci Bonatsa – cicha plaża ukryta w zatoczce, idealna do snorkelingu. Z kolei ci, którzy podróżują dla spektakularnych widoków i dzikiej przyrody, powinni odwiedzić Mavrospilię. Nie można też pominąć Agios Georgios, znanej także jako Psathi Beach – złoty piasek i lazurowe fale tworzą tu niemal pocztówkowy krajobraz. Kimolos to również fascynująca historia i unikatowy krajobraz. Nazwa wyspy pochodzi od mitycznego pierwszego mieszkańca – Kimolosa. W czasach starożytnych była miejscem sporów między Atenami a Spartą. W średniowieczu stała się znana dzięki wydobywanej tu ziemi kimolskiej. To naturalny minerał używany stosowany m.in. w branży kosmetycznej. Wulkaniczne pochodzenie wyspy pozostawiło po sobie spektakularne formacje, z których najbardziej znana to Skiadi – gigantyczny kamienny „grzyb” wyrzeźbiony przez siły natury. Źródło: Greek Reporter Nasz autor Mateusz Łysiak Dziennikarz podróżniczy, rowerzysta, górołaz. Poza szlakiem amator kuchni włoskiej, popkultury i języka hiszpańskiego.
Raj, który pęka w szwach. Turystyczny kryzys na Zakynthos
Brytyjska organizacja „Which?” ogłosiła wyniki badania, w którym wyłoniono „najbardziej zatłoczone miejsce turystyczne w Europie”. Zwyciężyła grecka wyspa Zakynthos. Z jednej strony mieszkańcy mogą być zadowoleni z zysków wynikających z napływu turystów. Z drugiej jednak zauważają, że to moment na postawienie pytania o granice turystyki.
Spis treści: Co przyciąga turystów na Zakynthos? Co dalej z turystyką na Zakynthos? Utrudnienia dla lokalnych mieszkańców Wyniki rankingu na najbardziej przeludniony kurort Brytyjska organizacja przy wykonywaniu badań korzystała z danych Eurostatu oraz lokalnych źródeł statystycznych. Ostateczny wynik został przedstawiony w postaci liczby turystów dziennie przypadającej na jednego obywatela danego miejsca. W ten sposób zwycięzca – Zakynthos – osiągnął średnią 6,4 turysty na jednego mieszkańca wyspy. Wynik ten oznacza, że grecka wyspa może się cieszyć liczbą ok. 256 tys. przyjezdnych dziennie. Co przyciąga turystów na Zakynthos? O wzmożonym ruchu turystycznym możemy mówić od roku 2015. To wtedy tanie linie lotnicze uruchomiły połączenia pomiędzy grecką wyspą a resztą Europy. Wraz z tym rozwojem nastąpił rozkwit infrastruktury turystycznej na Zakynthos. Wśród zapierających dech w piersiach krajobrazów zaczęły rosnąć kolejne hotele gromadzące ochoczo przypływających turystów. Na popularności zyskała chociażby Zatoka Wraku (Navagio Beach). Dzięki swojemu malowniczemu położeniu (plaża leży w otoczeniu wysokich, stromych klifów) oraz wrakowi statku Panagiotis, który osiadł na brzegu w latach 80. XX w miejsce stało się symbolem piękna Zakynthos. Zatoka, tak samo jak i inne miejsca zaczęła być regularnie fotografowana, a zdjęcia były publikowane w mediach społecznościowych. To zaś wpłynęło na rozwój turystyki. Co dalej z turystyką na Zakynthos? Rozkwit turystyki greckiej wyspy oprócz korzyści ekonomicznych wynikających z napływu turystów niesie za sobą negatywne konsekwencje. Na szczególne zagrożenia zostaje wystawiona lokalna infrastruktura. Położenie kurortu na wyspie sprawia, że Zakynthos dysponuje ograniczonymi zasobami wody pitnej, co przy natężonym ruchu turystycznym jest powodem niedoborów i konieczności sprowadzania wody cysternami. Problemem staje się również gospodarka odpadami. Środowisko naturalne Zakynthos to nie tylko piękne plaże. Wyspa stanowi jedno z najważniejszych miejsc lęgowych dla żółwi karetta, których cykl rozrodczy może zostać zakłócony przez tłumy turystów. Dodatkowo wzmożony transport na wyspie prowadzi nie tylko do utrudnień w ruchu drogowym, ale i dodatkowej emisji CO₂, która zwiększa lokalny ślad węglowy. Utrudnienia dla lokalnych mieszkańców Intensywny ruch turystyczny niesie nie tylko korzyści ekonomiczne, ale też wiele negatywnych skutków społecznych. Jednym z nich jest powszechny wśród innych europejskich kurortów problem wzrostu cen nieruchomości. Zjawisko turystyfikacji polegające na przekształceniu przestrzeni publicznej tak, aby była ona dopasowana do turystów sprawia, że zaczyna brakować miejsca dla stałych mieszkańców. Mieszkania, które mogłyby służyć kolejnym pokoleniom Greków, coraz częściej zamieniają się w apartamenty dla turystów. Takie wypychanie mieszkańców prowadzi również do zaniku tożsamości kulturowej. Turystyka masowa często wypiera lokalne tradycje na rzecz komercyjnych usług dostosowanych do oczekiwań zagranicznych gości. Powstające ośrodki turystyczne pozbawione są greckiej tożsamości, serwując gościom produkty turystyczne nastawione jedynie na zarobek. W miejsce typowo greckich tawern powstają lokale specjalizujące się np. we włoskiej pizzy czy amerykańskich burgerach. Wyniki rankingu na najbardziej przeludniony kurort Zakynthos w rankingu przygotowanym przez organizacje „Which?” zajęło pierwsze miejsce. Następne lokaty zajęły np. hiszpańskie Benidorm, chorwacki Dubrownik czy portugalskie Funchal na Maderze. Źródło: The Guardian
Samos uderza do głowy wybornym winem. Nie brak tam też zabytków i atrakcji turystycznych
W kompleksie Północnych Wysp Egejskich położona jest wyspa Samos. Pozwala oddawać się przyjemności pieszych wędrówek i popijać słodkie wino o tej samej nazwie. Jest ono znakiem rozpoznawczym wyspy.
Spis treści: Wino z Samos Atrakcje Samos Ciekawostki o Samos Samos – informacje praktyczne Umiejętność rachowania jest na Samos niezbędna! – śmieje się Nikos, przewodnik po tej greckiej wyspie. – Można ją objechać w jeden dzień, ale nie sposób zliczyć wszystkich atrakcji – dodaje i zaczyna wyliczankę: – Antyczne ruiny na południowym wybrzeżu. Tradycyjne wioski na zboczu góry Kerkis. Wąwóz Potami z trasami wspinaczkowymi. Do tego szlaki wiodące do bizantyjskich kościołów oraz plaże z bajecznymi widokami na Chios i Ikarię (sąsiadki z archipelagu Wysp Egejskich Północnych). Wino z Samos No i wino! Od niego trzeba zacząć – oświadcza, prowadząc mnie do winnicy Chatziioannou na obrzeżach dawnej stolicy wyspy – Pithagorio. Słynny samijski muskat uczynił towarem eksportowym tyran Polikrates, władający wyspą w VI w. p.n.e. Okrutnik, wizjoner i… cudotwórca. Dowodem na tę ostatnia cechę jest podziemny akwedukt – tunel wyrąbany w górze Kastro. Ów majstersztyk starożytnej inżynierii doprowadzał niegdyś wodę do stolicy. Dziś płynie nim rzeka turystów. Atrakcje Samos U jego wylotu czeka na mnie kolejna atrakcja – ruiny Herajonu, największego dzieła Polikratesa. W miejscu tym wznosiła się pierwotnie skromna świątynia poświęcona Herze, którą tyran rozbudował do niespotykanych wcześniej w świecie greckim rozmiarów. Przy wiodącej do niej Świętej Drodze znaleziono najwyższy w Helladzie (a jakże!) posąg Apolla (kuros). Przeniesiony do muzeum w Vathi spogląda tęskno na uchylone drzwi. Nic dziwnego – nabrzmiały zapachem tamaryszku pejzaż kusi dzikim pięknem pieszych szlaków. Jednym z nich docieram do kaplicy Panagia Spiliani ukrytej w grocie, w której nauczał Pitagoras. Pamiątką po nim jest „kielich umiaru” wciąż wytwarzany przez garncarzy w wiosce Mavratzi. Filozof zaprojektował go tak, by po zbyt obfitym napełnieniu cała zawartość wypływała przez ukryty otwór, pozbawiając zachłannego biesiadnika trunku. – Sekret budowy zdradził mi osobiście sam Pitagoras – żartuje wiekowy sklepikarz oferujący ów ceramiczny psikus w różnych wariantach. – Picie z niego gwarantuje długie życie! 20 euro to doprawdy niewielka cena za Świętego Graala. Ciekawostki o Samos Na Samos mieszkał najsłynniejszy matematyk antyku – Pitagoras. Tu mieszkał początkowo również Herodot, zwany ojcem historii. Na Samos poza winem produkowane jest ouzo – wódka destylowana z zacieru winogronowego pochodzącego z produkcji wina, doprawiana anyżem oraz koprem. Samos – informacje praktyczne Dojazd Samolotem z lotniska w Atenach. Na Samos oraz Chios latają również czartery z Polski. Promy na Chios, Samos i Ikarię wypływają z codziennie z Pireusu, rejs trwa 7–10 godz. Nocleg Na Samos nowocześnie urządzone pokoje z widokiem na port oferuje Hotel Polyxeni w Pitagorio. Jedzenie Samos kontynuuje winiarskie tradycje sięgające antyku. Dowodem jest np. winnica Vakakis, gdzie gospodarze dzielą się tajnikami organicznej uprawy i częstują gości rozmaitymi wariantami muskatu. Atrakcje Wyspa jest ceniona przez wspinaczy. Pond trzydzieści ocienionych tras o różnych stopniu trudności wytyczono w okolicy plaży Potami (wyprawy skałkarskie organizuje Samos Outdoors). Ruiny świątyni Hery na Samos (Heraion) znajdują się w miejscu mitycznych narodzin bogini. Wzniesiony przez Polikratesa przybytek ku jej czci (525 r. p.n.e.) był czterokrotnie większy od ateńskiego Partenonu! Ze szczytu Vigli (1433 m n.p.m.) w masywie Kerkis na Samos roztacza się wspaniały widok na sąsiednie wyspy oraz pobliskie wybrzeże Turcji. Muzeum Archeologiczne w Pithagorio zgromadziło 3 tys. eksponatów. Spośród nich wyróżnia się posąg Ajakesa – ojca tyrana Polikratesa, datowany na 540 r. p.n.e. oraz nadnaturalnej wysokości (271 cm) posąg cesarza rzymskiego Trajana.
Nieoczywiste wyspy greckie. Poznaj ich skarby
Jak dobrze znasz wyspy greckie? Możesz się zaskoczyć! Są ich tysiące, a te najbardziej znane wcale nie muszą być najciekawsze.
W tym artykule: Które wyspy greckie warto zobaczyć? Lesbos – trzecia co do wielkości wyspa w Grecji Wyspy greckie a alkohol. Nie tylko ouzo Chios - górzysta wyspa grecka Skarb greckiej wyspy na Morzu Egejskim Plantacje mastyksowe na wyspie Chios Ikaria - Grecka Wyspa Starców Wyspy greckie to jeden z ulubionych wakacyjnych kierunków Polaków. Największą popularnością cieszą się między innymi Kreta, Korfu, Rodos czy Mykonos. Warto jednak rozważyć obranie kursu na mniej oblegane miejsca. Zastaniemy tam mniej turystów i będziemy mieli szansę poznać codzienność lokalsów. Które wyspy greckie warto zobaczyć? – Oddać cumy – krzyczy skiper, budząc na mojej twarzy pełen politowania uśmiech. Czy naprawdę musimy trzymać się tego żeglarskiego żargonu? Gdy jednak kilka minut później jacht wychodzi na pełne morze, wiem już, że trudno o przyjemniejszy sposób na zwiedzanie Grecji, i jestem gotów zgodzić się na wszystkie komendy kapitana. Stoję boso na twardym pokładzie, czując, jak krople wody moczą mi stopy, wiatr smaga twarz, a żagiel furkocze, nadając nam coraz większą prędkość. Jest świt, Morze Egejskie nie może się zdecydować, czy woli turkus, granat, czy zieleń. Wodę przecinają pojedyncze kutry rybackie, znacząc ją białymi lub niebieskimi plamami. Gdy na przystani Kalamaki, kilka kilometrów od greckiego Pireusu, przedstawiliśmy Vangelisowi z firmy czarterującej wysokość naszego budżetu, ten podrapał się po głowie i stwierdził, że ma dla nas blisko 15-letni jacht o 10-metrowej długości i 55-metrowej powierzchni żagli. Raczej nie za duży, ale miał wszystko, czego potrzebowaliśmy. Dzień później byliśmy już na morzu. Trochę leniwie, z dala od najbardziej okupowanych przez turystów i żeglarzy miejsc – nasz plan na najbliższy tydzień określiliśmy jeszcze przed wyjściem z portu. I od razu zrezygnowaliśmy z Cyklad. Co prawda mówi się, że to najpiękniejsze wyspy greckie, ale od późnej wiosny do jesieni są niewiarygodnie zatłoczone. Jak nazywają się największe greckie wyspy? Największe greckie wyspy to Kreta, Eubea, Lesbos, Rodos i Chios. To wcale nie oznacza jednak, że wszystkie są tak samo popularne i odwiedzane przez tłumy turystów. Lesbos – trzecia co do wielkości wyspa w Grecji Dodekanez i Kreta leżą za to zbyt daleko od Pireusu, więc płynięcie do nich zniweczyłoby założenia rejsu. Wybór padł na przytulone do Turcji Wyspy Egejskie. Po wyjściu z zatoki, w której kryje się Pireus, odbiliśmy na północny wschód, za cel obierając trzecią co do wielkości grecką wyspę – Lesbos. Sprzyjający wiatr pcha nas do przodu, a żagle napinają się z łoskotem. Łódź jest pod kontrolą mojego kuzyna, który przejął rolę skippera. Reszta sześcioosobowej załogi spędza czas na okupowaniu najbardziej nasłonecznionych miejsc pokładu. Lesbos przypomina nadgryziony pączek z dziurką w środku. Tą dziurką jest zatoka Kalloni, która wcina się głęboko w ląd. Zmusza mieszkańców do jej czasochłonnego objeżdżania, gdy chcą dotrzeć na drugi kraniec wyspy (nie przerzucono bowiem mostu). Zatoka, otoczona gajami oliwnymi i sosnowymi lasami, zasilana przez płytkie i dość niemrawo płynące strumienie, przyciąga co roku miłośników ptaków. Z zapałem wypatrują oni brodzących na płyciznach rdzawych ibisów, białych jak śnieg flamingów i naszych poczciwych boćków, spacerujących po lagunach. Ptaki trzymają się blisko brzegu, najwygodniej więc obserwować je z lądu, choć czasem wymaga to przedzierania się przez podmokły teren i sięgające ponad głowę trzciny. Za naszą przystań obieramy Mitylenę po północnej stronie greckiej wyspy, z widokiem na nieodległą Turcję. Przez lata jachty cumowały w porcie rybackim, od niedawna jednak niecałe 10 km od stolicy wyspy działa nowa marina. Mamy co prawda dalej do miasta, w zamian jednak do naszej dyspozycji oddano infrastrukturę, której brakowało w porcie. Jest więc gdzie się umyć, zatankować i napełnić zbiorniki wody. – Spróbujcie tego – zachęca Nikos, nalewając z niewielkiej szklanej karafki przezroczysty płyn. Ouzo to anyżowa wódka, z której słynie Grecja. Ta wytwarzana na Lesbos skutecznie walczy o prym jednej z najlepszych w całym kraju. Nikos stawia ją obok szklanki z wodą. Po jej dolaniu do wódki ta robi się mlecznobiała. – Możecie pić z wodą lub bez, jak kto lubi – wyjaśnia. Wyspy greckie a alkohol. Nie tylko ouzo Alkohol jest mocny, ale nie pali w gardle. Pachnie delikatnie i przyjemnie. Wódkę destyluje się z zacieru winogronowego pochodzącego z produkcji wina i doprawia anyżem oraz koprem. Popijamy ją powoli, pogryzając oliwkami i kawałkami sera. Nikos jest właścicielem jednej z niewielkich knajpek w bardziej oddalonej od centrum miasta i nieco tańszej dzielnicy Epano Skala. – Niegdyś, zanim pojawili się tu turyści, żyliśmy z tego, co sami złowiliśmy lub wyprodukowaliśmy – mówi. – Oliwa, wino, ryby, owcze mleko. I właśnie ouzo. Przez wieki doszliśmy do perfekcji w jego produkcji. Jedynie wódka z Samos jest prawie tak dobra jak nasza. Ale wciąż jej jeszcze trochę brakuje – śmieje się. Każdy sklepik w Mitylenie – przyjemnym mieście z kamienicami w pastelowych kolorach – zastawiony jest baterią butelek pełnych anyżowego alkoholu. Najlepiej jednak zdecydować się na wyrób produkowany mniej oficjalnie, czasem rozlewany z trochę podejrzanie wyglądających plastikowych opakowań. Można na niego trafić w ouzeriach bądź liczyć na to, że w którejś z wiosek zostaniemy zaproszeni przez mieszkańców na jedną czy dwie szklaneczki. Takie spotkanie przy ouzo może przeciągnąć się do później nocy. Przeskoczenie z Lesbos na Chios miało nam zająć nie więcej niż kilka godzin. Przed wyjściem z mariny okazało się jednak, że szwankuje bloczek naciągający żagiel, i udało się go odblokować dopiero po męczącej godzinnej walce. Zaraz potem siadł wiatr. Dystans dzielący obie wyspy pokonujemy więc na silniku, zużywając piekielnie drogie paliwo i rozstając się na jakiś czas z wizją romantycznego rejsu pod żaglami. Miasta w Grecji - malownicze miejsca, które warto odwiedzić [PRZEWODNIK] Grecja wieńczy Bałkany od południa. To gorące, wybitnie atrakcyjne turystycznie państwo co roku przyciąga miliony turystów. Większość z nich decyduje się na wypoczynek na plaży, korzyst... Ile jest greckich wysp? W zależności od sposobów pomiarów, greckich wysp są tysiące. Najczęściej szacuje się ich liczebność na od około 1200 do ponad 6000. Większość z nich nie jest zamieszkana. Ludzie pojawili się na stałe tylko na około 200. Wyspy greckie tworzą większe i mniejsze archipelagi. Te najbardziej znane to Wyspy Egejskie i Wyspy Jońskie. Chios - górzysta wyspa grecka Chios wita nas groźnie wyglądającymi, szarymi i niemal nagimi stokami gór. Od północnej strony wyspa robi monumentalne wrażenie. Wydaje się, że jest niezamieszkana, bo niewielkich wiosek rozrzuconych w górach niemal nie widać. Przepływamy wzdłuż wschodniego wybrzeża, kierując się ku stolicy noszącej tę samą nazwę, co wyspa. Jacht sunie gładko, ale dieslowski silnik pyrkocze jak na starej łajbie. Wkrótce oblicze Chios nieco łagodnieje, stoki stają się niższe i bardziej przyjazne. Późną wiosną upstrzone są barwnymi kwiatami. Stolica wyspy wymaga nieco czasu i uporu, by ją polubić. Tłoczna, gwarna, z zakorkowanymi ulicami i klockowatymi domami, z godnym podziwu zapałem stara się zasłużyć na miano metropolii. Miasto rozciągnięte jest wzdłuż brzegu, dzięki czemu puszczona równolegle do niego promenada ma szansę stawać w szranki o najdłuższy deptak w Grecji. Skarb greckiej wyspy na Morzu Egejskim Wysypane na dłoń grudki o nierównym kształcie mienią się żółcią z lekkim odcieniem zieleni. Giannis cierpliwie wysuwa rękę, pozwalając nam przyjrzeć się greckiemu skarbowi. – Kupując mastyks, zawsze wybierajcie ten w grudkach – mówi. – Sproszkowany jest mniej aromatyczny i szybko wietrzeje, częściej też bywa oszukany. Grudki, które oglądamy, to zastygnięta żywica z drzewa mastyksowego należącego do rodzaju pistacji. Przez wieki Chios pęczniało z dumy i dyktowało jej ceny. Tylko tu bowiem drzewa pistacjowe wydzielają taką ilość doskonałej jakościowo żywicy. Na jej zaletach poznali się już starożytni. Do dziś uchodzi ona za skuteczne lekarstwo (działa antybakteryjnie, pomaga w trawieniu, sprzyja gojeniu się ran, niesie ulgę przy wrzodach żołądka) oraz ceniony składnik kulinarny. Z dodatkiem żywicy powstają także doskonałe lakiery, farby, werniksy oraz kosmetyki. Niestety, po latach sukcesów, zarówno za czasów monopolu genueńczyków w XIV i XV w., jak i późniejszego tureckiego panowania, rynek mastyksowy się załamał. Głównym winowajcą okazało się wynalezienie środków syntetycznych, które z powodzeniem zastąpiły żywicę. Plantacje mastyksowe na wyspie Chios Na tej greckiej wyspie wciąż jednak działa kilka tysięcy plantatorów drzew mastyksowych. Giannis jest jednym z nich. Lasy zajmują południową część Chios i rozsiane są wokół tzw. wiosek mastyksowych. Jest ich przynajmniej kilkanaście, my wybraliśmy jednak Pirgi. Niewielka miejscowość to labirynt wąskich uliczek biegnących pomiędzy wysokimi domami, których kamienne ściany zdobione są wszelkimi możliwymi motywami geometrycznymi. Te czarno-białe wzory, pokrywające niemal każdy budynek, sprawiają, że wioska wygląda, jakby wzniesiono ją z piernika. Plantacje mastyksowe przyciągają wzrok wiecznie zielonymi liśćmi niewysokich drzew i plamami białej glinki otaczającej pnie. – To tradycyjny sposób na zbieranie żywicy – wyjaśnia Giannis. – Gdyby kapała bezpośrednio na ziemię, spędziłbym większość życia na próbach jej odczyszczenia. Z naciętych pni sączą się lepkie, na razie jeszcze przeźroczyste krople. Gdy opadną i nieco podeschną w słońcu, pracownicy zbiorą je i posortują. Zajmują się tym głównie starsze kobiety. Skupione wokół stołów gawędzą na wszelkie możliwe tematy. Plotki i zasłyszane historie nabierają konkretniejszych kształtów, a zręczne palce sortują twarde żywiczne kryształki. Gdy dotrą one do sklepów, osiągną cenę blisko 200 zł za kilogram. Po powrocie do Pirgi kupujemy w cukierni ciasto z mastyksem. Żywica nadaje mu lekko gorzkawego smaku, łagodzącego typową dla greckich deserów obłędną słodycz. Ikaria - Grecka Wyspa Starców Z Chios mieliśmy popłynąć dalej na południe, na Samos i Ikarię. Z braku czasu padło na Ikarię. W przeciwieństwie do Samos, mało kto bowiem na nią dociera. Decydujące okazało się jednak to, że żyją na niej ludzie, którzy przechytrzyli śmierć. Ikaria, wąski pasek lądu pokryty łupkowymi skałami, trafiła na czołówki gazet kilka lat temu, gdy naukowcy odkryli, że jej mieszkańcy to jedni z najdłużej żyjących ludzi na świecie. Ponad 75 proc. populacji wyspy stanowią osoby powyżej sześćdziesiątki, a spotkanie w tutejszych wioskach stulatków czy jeszcze starszych osób nie jest niczym niezwykłym. Gdy cumujemy w Ajos Kirikos – urokliwym porcie obleganym przez malutkie jak łupinki kutry rybackie – z zaciekawieniem wylegamy na ulice w poszukiwaniu żwawych staruszków. I rzeczywiście, krzesła w kafenionach zajmują raczej seniorzy, a młodsze osoby zdają się być w mniejszości. – My zapominamy, że trzeba umrzeć – wyjaśnia zagadnięty o tutejszą długowieczność staruszek. Jego słowa brzmią trochę jak dobrze wyuczony i często powtarzany slogan przygotowany specjalnie dla turystów. Za sekret długiego i zdrowego życia uważa się specyficzną dietę oraz tryb życia. Tradycyjne posiłki są proste, oparte na lokalnej oliwie, warzywach oraz czerwonym winie. Nikt się tu nie spieszy, wstaje się późno (znalezienie przed jedenastą otwartego sklepu to spore wyzwanie), a po południu większość osób ucina sobie drzemkę. Mimo zaawansowanego wieku mieszkańcy pozostają aktywni, pracując w gajach oliwnych, rodzinnych winnicach lub przydomowych ogródkach.
To od niej zaczęła się kultura europejska. Cywilizacja minojska powstała ponad 5 tys. lat temu
Zdaniem niektórych uczonych, cywilizacja minojska była „pierwszym ogniwem europejskiego łańcucha”. Jej wpływ na późniejsze ludy, nie tylko hellenistyczne, jest bezsprzeczny. W czasie swojej świetności, Minojczycy zbudowali potężne imperium gospodarcze, które mogło składać się nawet ze stu miast. Kim byli przedstawiciele kultury minojskiej? Jak wyglądało ich życie? Dlaczego cywilizacja minojska upadła przed nastaniem naszej ery? Na te i inne pytania odpowiadamy poniżej.
W tym artykule: Kiedy powstała cywilizacja minojska? Czym charakteryzowała się cywilizacja minojska? Jak wyglądało życie cywilizacji minojskiej? Architektura minojska Co wynalazła cywilizacja minojska? Kultura i religia cywilizacji minojskiej Upadek kultury minojskiej Choć o pałacach na Krecie opowiadał już Homer, kultura minojska przez długi czas pozostawała jedynie w sferze mitów. Na temat cywilizacji rozwijającej się na Krecie nie zachowały się praktycznie żadne rzetelne źródła pisane. To sprawiło, że Minojczycy na długie lata zostali pogrzebani w odmętach historii. Dopiero badania przeprowadzone na początku XX wieku przez Arthura Evansa potwierdziły słowa pierwszego znanego z imienia poety i niektóre opowieści zapisane w mitach. Kiedy powstała cywilizacja minojska? Minojczycy, których nazwa pochodzi od króla Minosa, przybyli na Kretę z południowo-zachodniej Anatolii, gdzie dziś rozpościera się terytorium południowo-zachodniej Turcji. Jedna z najpotężniejszych starożytnych cywilizacji basenu Morza Śródziemnego zaczęła kształtować się w greckiej epoce brązu, ok. 3000 r. p.n.e. Wyniki badań naukowych udowadniają, że ślady początków osadnictwa na Krecie pochodzą sprzed 9 tys. lat. Najstarsze grupy ludzkie zamieszkujące wyspę nie były jednak w stanie stworzyć zgranego organizmu państwowego. Ich osadnictwo miało charakter głównie sezonowy. Budowle starożytnej Grecji – najważniejsze wzniesione obiekty. Gdzie można je zobaczyć? Budowle starożytnej Grecji to bez wątpienia jedna z największych atrakcji tego niezwykle pięknego kraju. Które z nich należy uznać za najważniejsze? Zapraszamy na wycieczkę szlakiem prezen... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/budowle-starozytnej-grecji-najwazniejsze-wzniesione-obiekty-fot-miguel-palacios-cover-getty-images-1da8461.jpeg" width="938" height="611" alt="Budowle starożytnej Grecji - najważniejsze wzniesione obiekty (fot. Miguel Palacios/Cover/Getty Images)" title="Budowle starożytnej Grecji - najważniejsze wzniesione obiekty (fot. Miguel Palacios/Cover/Getty Images)" /> Dopiero migranci z Anatolii opracowali koncepcję budowy trwałych domostw, które później przekształciły się w potężne państwa-miasta. Wraz z ich przybyciem, na wyspie pojawiła się znajomość zaawansowanych technik obróbki gliny i wypalania naczyń ceramicznych, a także znajomość obróbki metali. Wraz z nastaniem ery Minojczyków, ukształtowała się kultura kreteńska. Czym charakteryzowała się cywilizacja minojska? Zdaniem badaczy, cywilizacja minojska nie należała do wojowniczych ludów, nastawionych na podbój terenów sąsiednich. Wskazuje na to wiele czynników: stanowiska archeologiczne na Krecie ujawniły tylko niewielką ilość oręża, wokół kreteńskich państw-miast nie wznoszono masywnych murów obronnych, w sztuce minojskiej nie występują sceny batalistyczne. Pokojowa cywilizacja skupiała się przede wszystkim na handlu, nie tylko z kontynentalną częścią Grecji i wyspami Morza Egejskiego, ale także z Bliskim Wschodem. To właśnie od bardziej rozwiniętych bliskowschodnich ludów przejmowali sztukę i technologię, dzięki czemu Minojczycy stali się najbardziej rozwiniętym ludem w basenie Morza Śródziemnego. Pod ich wpływami znalazła się choćby cywilizacja mykeńska (zasiedlająca kontynentalną Grecję). Jak wyglądało życie cywilizacji minojskiej? Mieszkańcy minojskiej Krety trudnili się przede wszystkim rolnictwem i hodowlą zwierząt. Początki tej kultury przypadają na grecką epokę brązu, więc kamienne narzędzia porzucili na rzecz bardziej funkcjonalnych i trwałych sprzętów z metalu. Rzecz w tym, że wyspa była uboga w surowce naturalne, więc Minojczycy musieli pozyskiwać metale z bardziej odległych zakątków starożytnego świata. To sprawiło, że na Krecie zaczęły rozwijać się dwie ważne dziedziny: żegluga i handel. Nadwyżki produkcji rolnej wymieniano na cynę, miedź i metale szlachetne. W początkowej fazie istnienia cywilizacji minojskiej, kreteńskie społeczeństwo przyjęło ustrój rodowo-plemienny. Z czasem władza zaczęła koncentrować się w rękach jednostek – królów, którzy rządzili minojskimi państwami-miastami. Przez długi czas sądzono, że Minojczycy od początku tworzyli zwarty organizm polityczny. Dziś wiemy, że było inaczej. Z badań prof. Krzysztofa Nowickiego z Instytutu Archeologii i Etnologii PAN w Warszawie wynika, że przez długi czas kreteńskie państwa-miasta były jednostkami niezależnymi, które funkcjonowały obok siebie w pokoju. Po ok. tysiącu lat wspólnego istnienia rozpoczęły walkę o hegemonię, w której zatriumfowała grupa rządząca w Knossos. Zdaniem prof. Nowickiego, właśnie wtedy rozpoczęła się wewnętrzna unifikacja Krety, a zasięg górskich sanktuariów z Knossos – symbolicznych miejsc władzy – zaczął rozprzestrzeniać się na pozostałe obszary wyspy. Co warte podkreślenia, w społeczeństwie minojskim najprawdopodobniej nie obowiązywał absolutny kult władcy. Wiele cywilizacji Bliskiego Wschodu czciło swoich królów niczym bogów. U Minojczyków nie występowały takie zwyczaje. Potwierdzać ma to fakt, że właściwie żadne malowidła minojskie nie przedstawiają władców. Architektura minojska Na podstawie badań znalezisk archeologicznych, naukowcy wyróżnili trzy główne okresy w periodyzacji dziejów minojskiej Krety, które dzielą się na mniejsze jednostki: okres wczesnominojski (WM) – trwający od 3100 do 2650 r. p.n.e. z podziałem na jednostki EM I (3100–2650 r. p.n.e.), EM IIA (2650–2400 r. p.n.e.), EM IIB (2400–2150 r. p.n.e.) i EM III (2150–2000 r. p.n.e.); okres średniominojski (ŚM) – trwający od 2000 do 1600 r. p.n.e. z podziałem na jednostki MM IA (2000–1925 r. p.n.e.), MM IB (1925–1850 r. p.n.e.), MM II (1850–1675 r. p.n.e.), MM IIIA (1675–1630 r. p.n.e.) i MM IIIB (1630–1600 r. p.n.e.); okres póznominojski (PM) – trwający od 1600 do 1100 r. p.n.e. z podziałem na jednostki LM IA (1600–1500 r. p.n.e.), LM IB (1500–1450 r. p.n.e.), LM II (1450–1400 r. p.n.e.), LM IIIA1 (1400–1365 r. p.n.e.), LM IIIA2 (1365–1330 r. p.n.e.), LM IIIB1 (1330–1225 r. p.n.e.), LM IIIB2 (1225–1220 r. p.n.e.) i LM IIIC (1200–1100 r. p.n.e.). 5 największych zagadek świata. Czy kiedykolwiek uda nam się je rozwiązać? Naukowcy od lat próbują rozwiązać największe tajemnice świata. Odkrycie niewyjaśnionych zjawisk i zagadek ludzkości mogłoby rzucić nowe światło na współczesną naukę, a nawet zmieni... Obok funkcjonuje także tzw. podział pałacowy, w którym periodyzacja opiera się o fazy istnienia pałaców wznoszonych na minojskiej Krecie. Ta klasyfikacja uwzględnia 5 okresów: okres przedpałacowy – od EM I do MM IA; okres starszych pałaców – od MM IA do MM II; okres młodszych pałaców – od MM IIIA do LM IB; okres późnopałacowy – od LM II do LM IIIA, okres popałacowy – od LM IIIB do LM IIIC. W okresie przedpałacowym nie istniały jeszcze państwa-miasta w formie, w jakiej występowały w czasie największego rozwoju cywilizacji minojskiej. Minojczycy budowali wówczas osady składające się z prostokątnych domów, wznoszonych na kamiennej podbudówce z suszonej cegły. Co warte podkreślenia, poszczególne domostwa niemal przylegały do siebie i w ten sposób tworzyły zwartą osadę. W okresie starszych pałaców powstały otwarte miasta minojskie: Knossos, Hagia, Fajstos, Gurnia i Malia. Wtedy też zaczęły powstawać okazałe pałace – najbardziej charakterystyczne elementy starożytnej architektury kreteńskiej. Budowle te były przede wszystkim siedzibą władców i centrami życia politycznego, ale także warsztatami rzemieślników, magazynami żywności i składami surowców. Wokół pałaców wznoszono domostwa wysokich rangą urzędników. Były to piętrowe wille z balkonami. Trend wznoszenia reprezentacyjnych budowli, stanowiących społeczne, gospodarcze i polityczne centrum kreteńskich państw-miast, był kontynuowany także w okresie młodszych pałaców. W tym czasie nastąpiły istotne zmiany w zdobnictwie. Na ścianach zaczęły pojawiać się duże freski, znacznie większe niż wcześniej (inspirowane malarstwem egipskim). Cechą charakterystyczną wszystkich minojskich pałaców jest brak fortyfikacji obronnych. Mogło to wynikać z pokojowego stylu życia Minojczyków. Pokojowego jak na czasy starożytne, bo przecież minojskie państwa-miasta początkowo prowadziły ze sobą walki, a w swojej historii musiały mierzyć się także z zewnętrznymi wrogami. Jednak badacze nie mają wątpliwości, że w epoce brązu to właśnie Kreta dominowała na morzu. Mieszkańcy wyspy mogli więc czuć się względnie bezpiecznie. Liczne komnaty były rozmieszczone na kilku kondygnacjach. Okazałe zabudowania otaczały dziedziniec centralny. Do pałacowych wnętrz prowadziło kilka wejść. Przynajmniej jedno było zaopatrzone w schody, które nie spełniały wyłącznie funkcji komunikacyjnej. Mogły też być wykorzystywane jako widownia, z której podziwiano przedstawienia lub igrzyska. Co wynalazła cywilizacja minojska? Minojczycy byli ludem nad wyraz praktycznym, o czym świadczą wprowadzane przez nich innowacje. Ich pałace i domostwa miały dostęp do wody, były zaopatrzone w kanalizację. Ciekawostką architektoniczną były kanały wentylacyjne, które w gorącym klimacie znacząco poprawiały komfort mieszkańców. Handel był ważnym elementem minojskiej gospodarki. Żeby usprawnić proces wymiany towarów, Minojczycy opracowali system miar i wag, w którym korzystali z krążków o określonej wadze i miedzianych wlewków. Starożytne języki: 7 wciąż nieodczytanych systemów pisma. Kto je rozszyfruje? Naukowcy od lat próbują odczytać starożytne języki z Europy, Azji i Ameryki. Rozszyfrowanie tych tajemniczych systemów pisma może przynieść odpowiedzi na wiele pytań o antyczne cywilizacje. Nie można nie wspomnieć, że mieszkańcy minojskiej Krety potrafili posługiwać się kilkoma rodzajami pisma. Najprawdopodobniej na podstawie kreteńskiego pisma hieroglificznego opracowali bardziej złożone pismo linearne A, na podstawie którego Mykeńczycy stworzyli pismo linearne B. Kultura i religia cywilizacji minojskiej Minojczycy byli pobożnym ludem. W centrum ich religijnego świata znajdowała się bogini płodności i urodzaju. Oddawali cześć swoim bóstwom w skalnych grotach, a od czasu dominacji władców Knossos – w górskich sanktuariach. Sanktuaria były miejscami symbolicznymi, w których nie wznoszono trwałych budowli. Wyjątkami są najstarsze z nich, m.in. sanktuarium na górze Juktas. Zwyczajowo składano tam wota w formie glinianych naczyń i figurek. Bóstwo płodności i urodzaju było przedstawiane jako kobieta odziana w tradycyjny minojski strój. Wyrafinowana forma ubioru wyraźnie wskazuje, że w kulturze minojskiej ważne były wrażenia estetyczne. Upadek kultury minojskiej Upadek cywilizacji minojskiej miał charakter stopniowy i przyczyniło się do tego kilka czynników. Ok. 1600 roku p.n.e. nastąpił wybuch wulkanu na wyspie Santoryn. Ten kataklizm pociągnął za sobą kolejne – trzęsienia ziemi, tsunami, opad popiołów wulkanicznych i pożary. Należy jednak podkreślić, że czynniki naturalne były zaledwie wstępem do upadku Minojczyków. Ok. 1450 r. p.n.e. osłabioną kataklizmem wyspę najechali Achajowie. Doszło do starcia, którego dowodami są ślady ogromnych zniszczeń pałaców i ośrodków administracyjnych. Zwyciężyli Grecy z kontynentu, którzy stopniowo zaczęli przejmować władzę na Krecie. Gdy ok. 1200 r. p.n.e. państwa mykeńskie zaczęły się rozpadać, rozpoczął się ostateczny zmierzch kultury minojskiej. Nasz ekspert Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Co trzymała w rękach Wenus z Milo? Niektórzy specjaliści twierdzili, że bogini miłości miała towarzysza
Wenus z Milo, zwana również Afrodytą z Melos, to starożytna rzeźba przedstawiająca boginię miłości i piękna. Znana jest na całym świecie i uważana za jedno z najwspanialszych dzieł sztuki starożytnej Grecji.
W tym artykule: Gdzie się znajduje Wenus z Milo? Opis rzeźby Co symbolizuje Wenus z Milo? Rekonstrukcja Wenus z Milo Ciekawostki o Wenus z Milo Rzeźba ta powstała około 150–100 lat p.n.e. na Milos. To grecka wyspa znajdująca się w archipelagu Cyklad, w południowej części Morza Egejskiego. Wyspa ta ma powierzchnię około 160 km kw. Milos odgrywała ważną rolę w antycznej Grecji. Wyspa była znana z surowców mineralnych, a także z udziału w wojnach grecko-perskich. Nie jest do końca pewne, kto jest autorem Wenus z Milo. Najczęściej przyjmuje się, że był nim rzeźbiarz Aleksandros z Antiochii. Gdzie się znajduje Wenus z Milo? Rzeźba została odkryta 8 kwietnia 1820 r. w starożytnych ruinach w pobliżu miejscowości Trypiti. Dokonał tego grecki rolnik Jorgos Kentrotas. Niektóre źródła podają nazwisko Bottonis. Posąg miał się znajdować w zasypanej niszy. Wenus z Milo miała kilku różnych właścicieli. Po odkryciu rzeźby na Milos, została zakupiona przez francuskiego żeglarza Julesa Dumonta d’Urville. Figura wtedy miała jeszcze przynajmniej jedną rękę. Rzeźba trafiła do francuskiego ambasadora w Turcji, markiza de Rivière. Ten zaś sprezentował posąg królowi Ludwikowi XVIII. Ostatecznie Wenus z Milo trafiła do Luwru w Paryżu w marcu 1821 r. Obecnie jest jednym z najczęściej fotografowanych obiektów w muzeum. Znajduje się w sali nr 345. Opis rzeźby Wenus z Milo ma około 203 cm wysokości. Została wykonana z marmuru paryjskiego. Przedstawia półnagą postać bogini z lekko skrzyżowanymi nogami. Lewa noga jest wysunięta do przodu. Możliwe, że kiedyś była wsparta na żółwiu. Wokół bioder owinięta jest szata. Ciało Wenus jest pełne delikatnych, płynnych linii, co sprawia, że rzeźba ta emanuje pięknem i harmonią. Rzeźba została uszkodzona. Brakuje jej obu rąk, stóp, płatków uszu i cokołu. Nie wiadomo, jak wyglądała oryginalnie. Mimo uszkodzeń rzeźba ta jest uważana za jeden z najlepiej zachowanych przykładów sztuki starożytnej Grecji. Chociaż została wykonana ponad 2 tysiące lat temu, to wciąż zachwyca swoją precyzją wykonania i pięknem formy. Wenus z Milo była inspiracją dla artystów z różnych epok i wywarła wpływ na rozwój sztuki. Co symbolizuje Wenus z Milo? Wenus z Milo to nie tylko arcydzieło sztuki, ale również symbol piękna i harmonii. Właśnie dlatego rzeźba ta była inspiracją dla wielu artystów, którzy chcieli uchwycić piękno ludzkiego ciała i jego proporcje. Dlatego Wenus z Milo stała się również symbolem kobiecej urody i jest do dziś przywoływana jako wzór piękna. Popularnej greckiej wyspie grozi zagłada? Poznaj zaskakujące ciekawostki o Grecji Poniżej prezentujemy mało znane ciekawostki o Grecji, które pozwolą wam jeszcze lepiej poznać historię i fenomen tego pięknego kraju na południu Europy. Wenus z Milo miała też wpływ na modę. W XIX wieku, kiedy rzeźba ta była szczególnie popularna, kobiety zaczęły nosić suknie z dopasowanymi gorsetami i długimi spódnicami. Możliwe, że próbowały w ten sposób naśladować proporcje ciała bogini. Rekonstrukcja Wenus z Milo Rzeźbie brakuje ramienia i dłoni prawej ręki, a także fragmentów lewego ramienia, przedramienia i dłoni. Gdy trafiła do Luwru, rozważano jej rekonstrukcję. Ostatecznie jednak pomysł zarzucono. Uzupełniono jedynie lewą stopę i uszkodzony czubek nosa. Poza tym Wenus z Milo wygląda tak, jak wtedy, gdy została odnaleziona. Félix Ravaisson uważał, że obok Wenus z Milo stał Ares, zwany też Marsem, czyli bóg wojny. Bogini miałaby trzymać lewą rękę na jego ramieniu. Adolf Furtwängler sądził z kolei, że w lewej ręce Wenus trzymała jabłko. Ręka ta była wsparta na kolumnie podtrzymującej jej ciężar. View oEmbed on the source website Współcześni graficy próbowali odtworzyć brakujące elementy na podstawie porównań z innymi rzeźbami oraz na podstawie wiedzy na temat formy ciała ludzkiego. Rekonstrukcje Wenus z Milo wskazują, że rzeźba ta pierwotnie mogła mieć w ręce różę, włócznię, jabłko, wrzeciono lub lustrzaną tarczę. Jednak brak oryginalnych elementów uniemożliwia jednoznaczne określenie, co dokładnie bogini trzymała w dłoni. Ciekawostki o Wenus z Milo Wenus z Milo to rzeźba, która fascynuje ludzi od wieków. Oto kilka ciekawostek związanych z tą słynną rzeźbą: Nazwa rzeźby nie pochodzi od jej pierwotnego miejsca znalezienia, ale od wyspy Milos, gdzie została odkryta w 1820 roku. Jedna z teorii mówi, że rzeźba nie przedstawia Wenus, lecz Amfitrytę. Była to bogini morza, żona Posejdona. Na wyspie Milos panował kult Amfitryty. Rzeźba składa się z dwóch części. Ich połączenie w okolicy bioder jest słabo widoczne. Prawdopodobnie ręce Wenus z Milo również były osobnymi częściami posągu. Wenus z Milo stała się symbolem piękna kobiecego ciała, ale nie zawsze była tak ceniona. Znany francuski malarz Auguste Renoir uważał, że jest „piękna jak żandarm”. W czasie II wojny światowej oryginalna Wenus z Milo została wywieziona z Luwru i ukryta. Dlatego nie wpadła w ręce Niemców. W Luwrze zastąpiła ją gipsowa kopia. W 1964 r. Wenus z Milo znalazła się w Japonii. Przyciągnęła tam ok. 1,7 mln zwiedzających. W 1970 r. Salvador Dali stworzył litografię „Wenus z szufladami”. Przedstawia ona Wenus z Milo, z której ciała wystają liczne szuflady. W ostatnich latach władze wyspy Milos próbowały odzyskać rzeźbę. Twierdziły, że Francja przejęła ją nielegalnie. Jednak petycja władz nie odniosła spodziewanego skutku.
Gdzie kręcono film „Mamma Mia”? Śladami obu części filmu
„Mamma Mia” i „Mamma Mia! Here we go again” – tych dwóch tytułów nie trzeba przedstawiać żadnemu kinomanowi. Romantyczny musical wciąga już od pierwszych scen. To zasługa nie tylko przemyślanego scenariusza i wspaniałej ścieżki muzycznej, ale także scenerii, w której powstała kultowa „Mamma Mia”. Gdzie kręcono ten film i jego sequel? Zapraszamy na wycieczkę śladami lokalizacji z obu części filmu.
W tym artykule: Wyspa Skopelos (Grecja) Wyspa Skiathos (Grecja) Wyspa Thassos (Grecja) Wyspa Vis (Chorwacja) „Mamma Mia!” (2008) to bez wątpienia jeden z największych hitów ostatnich lat. Obraz w reżyserii Phyllidy Lloyd zachwyca nie tylko ciekawym scenariuszem, kunsztowną grą aktorską i pamiętnymi piosenkami ABBY, ale także niezwykle urokliwą scenerią, stanowiącą tło dla romantycznego musicalu. Film zdobył tak dużą popularność, że 10 lat po jego premierze widzowie mogli zobaczyć tak samo udany sequel przygód Sophie: „Mamma Mia! Here we go again” (2018). Kontynuacja zyskała nie mniejszy rozgłos niż oryginał. Podobnie jak pierwsza część, także ten tytuł zachwyca niezwykle romantyczną scenerią, tworzącą magiczną atmosferę tej hitowej produkcji. Chyba każdy kinoman doskonale wie, gdzie kręcono jego ulubione filmy i seriale. Miłośnicy ekranizacji prozy Tolkiena jednym tchem wymienią lokalizacje z „Władcy pierścieni”, a fani serii opowiadającej o życiu królowej Elżbiety II bez trudu wskażą miejsca, gdzie kręcono „The Crown”. Czy wiesz, gdzie nakręcono film opowiadający o młodej Sophie? Wyspa Skopelos (Grecja) Ciekawy scenariusz, znane nazwiska w obsadzie i świetna ścieżka muzyczna, na którą składają się wiecznie młode hity – to niemal kompletny przepis na udaną produkcję. Niemal, bo widzów przed ekrany ściągają także niesamowite zdjęcia, a do tego potrzebna jest wyjątkowa sceneria. Pierwszą część słynnego musicalu kręcono przede wszystkim na małej, niezwykle urokliwej wyspie greckiej Skopelos. Zanim wymienimy najbardziej charakterystyczne miejsca, które stanowiły tło dla romantycznej historii, najpierw kilka słów o samej wyspie. Skopelos to mała wyspa zaliczana do archipelagu Sporad Północnych. Jej powierzchnia to zaledwie 96,3 km kw. Zamieszkuje ją ok. 5 tys. osób. Gdzie leży Skopelos? Ten niewielki skrawek lądu na Morzu Egejskim można znaleźć w regionie Tesalia, między wyspami Skiathos i Alonissos. Jedną z najbardziej charakterystycznych i jednocześnie najbardziej urokliwych lokacji filmowych jest mały kościółek wzniesiony na samotnej 100-metrowej skale. Ten piękny, niezwykle romantyczny obiekt to Agios Ioannis – kapliczka św. Jana. Zanim na wyspę przybyła ekipa filmowa, zakochane pary stawały przed tamtejszym ołtarzem średnio raz na 11 lat. Po premierze filmu, częstotliwość ślubów znacząco wzrosła. Nic dziwnego, bo w całej Europie naprawdę trudno znaleźć bardziej nastrojowe miejsce. Już sam mały kościółek jest niezwykle nastrojowy, a jeżeli dodamy do tego niesamowitą panoramę, otrzymamy idealną ślubną scenerię. Żeby wejść do kapliczki, w której rozegrała się finałowa scena filmu, najpierw trzeba dostać się na sam szczyt skały. Pomagają w tym wydrążone w kamieniu stopnie. W sumie jest ich ok. 200, więc chcąc uniknąć zadyszki, przed wizytą na wyspie warto zadbać o kondycję. Wchodząc do środka, szybko przekonamy się, czym tak naprawdę jest magia kina. W finałowej scenie filmu można zauważyć, że w niewielkim kościółku zmieściła się cała rodzina i wszyscy przyjaciele zakochanych. W rzeczywistości, w kapliczce zmieści się najwyżej kilka osób. Sceny z wnętrza były kręcone w studio. Kolejne miejsce na wyspie, do którego powinni zawitać wszyscy fani filmu, to piękny przylądek Amarantos. Ekipa nakręciła tam kilka wspaniałych scen. Mowa o tych fragmentach filmu, w których można usłyszeć przeboje takie jak: „Dancing queen”, „Honey, honey” i „Our last summer”. Wymieniając filmowe lokacje na wyspie, nie można pominąć plaży Glysteri. Piaszczysty fragment lądu, położony w odległości 5 km od miasta Skopelos, to miejsce piękne i nastrojowe. To właśnie tam bohaterka filmu przeczytała kilku przyjaciółkom fragment pamiętnika swojej mamy. Na Glysteri nagrano też sceny, w których Sophie, Sam, Bill i Harry skaczą ze skał do morza. Pamiętasz scenę, w której Tanya śpiewa przebój „Does your mother know”? Powstała na plaży Kastani, uznawanej za jedną z najpiękniejszych w całej Grecji. Bar, który pojawia się w tym fragmencie filmu, został zbudowany na potrzeby produkcji, ale na plaży znajduje się inny, równie urokliwy lokal. Wyspa Skiathos (Grecja) Żeby dostać się na wyspę Skopelos, najpierw trzeba przylecieć na Skiathos. Stamtąd odpływa prom do finalnej destynacji. Warto jednak zatrzymać się na Skiathos, bo także tam powstały niektóre sceny do filmu. W pierwszej kolejności, fani filmu powinni wybrać się na wieżę zegarową kościoła św. Nikolaosa. Rozpościera się stamtąd fantastyczna panorama, a samą wieżę widać w scenie, w której Sophie śpiewa „I have a dream”. Kolejna pamiętna lokacja to stary port. W tym pięknym miejscu powstała scena, w której troje kandydatów na ojca panny młodej spotyka się po raz pierwszy. Właśnie stamtąd odpływa prom, który zabiera przybyłych na Skopelos. Wyspa Thassos (Grecja) Nieliczne sceny, które możemy zobaczyć w pierwszej części słynnego musicalu, nakręcono także na wyspie Thassos. Nazywana szmaragdowym klejnotem Morza Egejskiego, zachwyca niesamowitą przyrodą, starożytnymi zabytkami i niezwykłą architekturą. Mieszkańcy najbardziej wysuniętej na północ greckiej wyspy są niezwykle gościnni. Masowa turystyka niemal nie dociera do tego miejsca, więc szukając śladów filmu „Mamma Mia”, zdecydowanie warto odwiedzić to miejsce. Wyspa Vis (Chorwacja) Druga część filmu zabiera widzów w nastrojową podróż do malowniczej Chorwacji. No, może nie w sposób dosłowny, bo akcja „Mamma Mia! Here we go again” nadal rozgrywa się na małej greckiej wyspie, która stanowiła tło wydarzeń dla pierwszej części. Dlaczego więc plan filmowy umiejscowiono nie w Grecji, a w Chorwacji? Odpowiedź jest banalna – to kwestia budżetu. Vis to 9. pod względem wielkości chorwacka wyspa. Skrawek lądu położony na południowy zachód od Hvar ma powierzchnię ok. 90 km kw. Wyspę zamieszkuje ok. 3600 osób. Zaczynamy od miasta Vis, które w filmie pojawia się wielokrotnie. Najbardziej charakterystyczna jest jego stara część. Ta dzielnica wystąpiła w roli miejskiego targu. Przenosimy się na cypel na półwyspie Prirovo. To właśnie tam powstała scena, w której uciekająca ze ślubu Apollonia skacze do wody. Kolejna charakterystyczna lokalizacja mieści się w mieście Komiža. To właśnie tam mieści się założona w 1883 roku Konoba Jastožera. Ten piękny obiekt pojawił się w filmie jako grecka tawerna. Warto wspomnieć, że w trakcie realizacji zdjęć, w mieście zorganizowano bazę ekipy filmowej. Zlokalizowano ją w budynku dawnej przetwórni rybnej Neptun. Głównym planem filmowym, który stanowił tło dla ok. 70 proc. scen, jest Zatoka Barjaška. Specjalnie na potrzeby produkcji wybudowano prowadzącą do niej drogę, która pozostała na wyspie po zakończeniu zdjęć. Kolejnym obiektem stworzonym na potrzeby filmu było drewniane molo, stanowiące główny element scenerii. Było, bo pomost rozebrano od razu po zakończeniu zdjęć. Nasz ekspert Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Zrób sobie greekend! Jak spędzić weekend w greckim stylu i poznać najciekawsze atrakcje Grecji
Spokojne poznawanie Aten połączone z rejsem na Wyspy Sarońskie. Oto idealny pomysł na weekend w greckim stylu.
W tym artykule: Weekend w greckim stylu – spacerem przez Ateny Weekend w greckim stylu – Muzeum Benaki i ulica Ermou Weekend w greckim stylu – Akropol Weekend w greckim stylu – rejs na Wyspy Sarońskie Weekend w greckim stylu – Hydra Weekend w greckim stylu – Poros Weekend w greckim stylu – Egina Weekend w greckim stylu – informator praktyczny Nie mogłem zacząć dnia inaczej niż kawą. Mocną, aromatyczną, parzoną po grecku, wypitą o poranku w niewielkiej kawiarni Cupaki Street Espresso przy ul. Emmanouila Benakisa, w pobliżu hotelu, gdzie mieszkałem. Umówiłem się tutaj ze znajomą przewodniczką, Olympią Gerakopoulou, pół Greczynką, pół Polką (na drugie imię ma Katarzyna – po polskiej babci). Wybrałem się z nią na spacer po Atenach. – Zamów sobie podwójną kawę, naprawę mamy na to czas. I tak zobaczysz to, co najważniejsze – zapewnia mnie Olympia. Weekend w greckim stylu – spacerem przez Ateny Zamiast z samego rana pędzić na Akropol, my zostawiamy go sobie na popołudnie i połączymy z wizytą w Muzeum Akropolu. Tymczasem główną ulicą miasta – Panepistimiou, ruszamy w stronę najsłynniejszego miejskiego placu – Syntagma (placu Konstytucji). Stoi przy nim budynek parlamentu, a na jego tyłach mieści się rozległy Ogród Narodowy. Tutaj też znajduje się Grób Nieznanego Żołnierza, przed którym co godzinę odbywa się zmiana warty. Można wówczas lepiej przyjrzeć się ewzonom, żołnierzom Gwardii Prezydenckiej ubranym w charakterystyczne mundury. Noszą plisowane spódniczki z 400 fałdami na pamiątkę 400 lat tureckiej niewoli. Po drodze na plac zatrzymujemy się przy Trylogii Ateńskiej. Tak Grecy nazywają trzy potężne neoklasycystyczne gmachy stojące przy ul. Panepistimiou. To Grecka Biblioteka Narodowa, Uniwersytet Ateński i Akademia Ateńska. Zostały wybudowane w XIX w. na polecenie Ottona I, pierwszego króla niepodległej Grecji. – Król zatrudnił duńskiego architekta Christiana Hansena, który miał za zadanie przekształcić Ateny, wówczas małe miasto, w metropolię. Otton I był tak zafascynowany jego pomysłami, że mianował go nawet w 1834 r. nadwornym architektem – podkreśla Olympia. Christian do pracy nad nowymi Atenami ściągnął swojego brata Teofila, także architekta. Trylogia Ateńska to ich najbardziej znane dzieło, choć Christian projektował też i domy mieszkalne, i kościoły. Ateny w 48 godzin. W cieniu Akropolu Wycieczka do Aten to podróż do źródeł naszej kultury – bardziej w czasie niż przestrzeni. Z całej tej trójcy największe wrażenie robi na mnie budynek Akademii Ateńskiej, którego fronton zdobi rzeźba „Narodziny Ateny” dłuta rzeźbiarza Leonidasa Drosisa. Przed wejściem do gmachu siedzą marmurowe figury Sokratesa oraz jego ucznia Platona. Z wysokich kolumn patrzą na przechodniów Atena i Apollo. Nie mniej zachwycający jest fresk zdobiący Uniwersytet Ateński i ukazujących starożytnych greckich myślicieli. – Ostatni z trylogii powstał budynek biblioteki narodowej. Teofil Hansen, projektując go, wzorował się propylejami (bramą) na Akropolu. Dlatego swym stylem przypomina dorycką świątynię – wyjaśnia Olympia. Weekend w greckim stylu – Muzeum Benaki i ulica Ermou Z placu Syntagma skręcimy na najbardziej znany handlowy deptak Aten, ulicę Ermou (Hermesa) biegnącą do najpopularniejszego handlowo-knajpianego placu Monastiraki. Jednak Olympia proponuje, byśmy najpierw choć na chwilę wstąpili do, jak podkreśla, wciąż pomijanego przez wielu turystów Muzeum Benaki sąsiadującego z Ogrodem Narodowym. W tym greckim muzeum sztuki, w willi należącej przed laty do rodziny greckiego kupca Emanuela Benakisa, późniejszego burmistrza Aten, można podziwiać gigantyczną wręcz kolekcję. To ponad 60 tys. przedmiotów pochodzących z okresu od III w. p.n.e. do początków XX w. Benakis wydał wiele pieniędzy na gromadzenie sztuki z całego świata. Muzeum założył jego syn Antonis, potem przekazał zbiory państwu. Mnóstwo tu biżuterii, drewnianych rzeźb, ceramiki, strojów greckich. Ale także zbiorów religijnych – są ikonostasy, teksty ewangelii, szaty liturgiczne i ikony. Dla miłośnika sztuki, który ma czas na spokojne podziwianie zbiorów, to wymarzone miejsce do podróży w czasie. Nas, niestety, podczas tego nieśpiesznego spaceru czas jednak zaczyna powoli gonić. Na handlowym deptaku Ermou nie zabawiamy zbyt długo. Kupujemy jedynie na przekąskę daktyle nadziewane orzechami i czekoladą i ruszamy do miejsca, które zachwyciło mnie na zdjęciach w przewodniku. Rozciągająca się u stóp Akropolu dzielnica Plaka to labirynt wąskich uliczek z kolorowymi kamienicami i willami, restauracjami, antykwariatami, galeriami, kościółkami i ulicznymi sprzedawcami kwiatów. Budowle starożytnej Grecji – najważniejsze wzniesione obiekty. Gdzie można je zobaczyć? Budowle starożytnej Grecji to bez wątpienia jedna z największych atrakcji tego niezwykle pięknego kraju. Które z nich należy uznać za najważniejsze? Zapraszamy na wycieczkę szlakiem prezen... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/budowle-starozytnej-grecji-najwazniejsze-wzniesione-obiekty-fot-miguel-palacios-cover-getty-images-1da8461.jpeg" width="938" height="611" alt="Budowle starożytnej Grecji - najważniejsze wzniesione obiekty (fot. Miguel Palacios/Cover/Getty Images)" title="Budowle starożytnej Grecji - najważniejsze wzniesione obiekty (fot. Miguel Palacios/Cover/Getty Images)" /> Są też grajkowie umilający swoją muzyką czas gościom klimatycznych kafejek. Takich jak Melina Mercouri Café przy ul. Lisiou 22. Jest ona poświęcona „13. bogini”, jak nazywają Grecy tę piosenkarkę, aktorkę i minister kultury. – Była pierwszą osobą, która oficjalnie zażądała od Brytyjczyków zwrotu rzeźb z Akropolu. Wywiózł je w pierwszej połowie XIX w. lorda Elgin, ambasador brytyjski w imperium osmańskim, które obejmowało wówczas Grecję – mówi Olympia. Przypomina też, że Melina Mercouri była także pomysłodawczynią wybieranej co roku Europejskiej Stolicy Kultury. Weekend w greckim stylu – Akropol Na Akropol wchodzimy od jego południowej strony, przemierzając deptak Dionizego Areopagity, patrona miasta. Według Dziejów Apostolskich był to pierwszy Ateńczyk, który nawrócił się na chrześcijaństwo po kazaniu apostoła Pawła. Stoją tam okazałe kamienice należące do bogatych Ateńczyków. Jeden z domów z widokiem na święte wzgórze należy do greckiego muzyka Vangelisa. Mijamy odeon Heroda Attyka z 161 r., uważany za najwspanialszy, ale też największy z odeonów starożytnych. Obecnie odbywają się tutaj koncerty podczas Festiwalu Ateńskiego. Wspinamy się po schodach, przechodząc przez główne wejście na Akropol, zbudowane ok. 437 r. p.n.e. Propyleje. Siadamy na kamieniach niemal na środku Górnego Miasta. Podziwiamy najokazalszą z budowli, jaką jest Partenon. To świątynia poświęcona Atenie Dziewicy, zaprojektowana przez najwybitniejszego greckiego rzeźbiarza Fidiasza. Zerkamy też w stronę ganku kariatyd przyklejonego do Erechtejonu (jońska świątynia budowana w latach 421–395 r. p.n.e., poświęcona Posejdonowi i Atenie). – Akropol nie jest najwyższym wzniesieniem, ale za to bardzo rozległym (ok. 270 m długości i ok. 156 m szerokości), dlatego nadawał się do zamieszkania. Było też tutaj źródło wody. Pierwsze osady powstawały tu w neolicie. W starożytności Akropol pełnił funkcje obronne. Miasto zostało zniszczone podczas wojen perskich i odbudowane w V w. p.n.e. przez polityka i reformatora demokracji Peryklesa – mówi Olympia. Przyglądam się zbudowanemu z białego marmuru pentelickiego Partenonowi, który wydaje się budowlą idealnie prostą. – Wydaje się, że jest kombinacją linii i kątów prostych, ale to złudzenie. Część podstawy jest lekko wypukła, kolumny nieco pochylono do wewnątrz. Te krzywizny dają złudzenie idealnego pionu i poziomu. Architekci chcieli osiągnąć tzw. złotą proporcję – opisuje przewodniczka. Miasta w Grecji - malownicze miejsca, które warto odwiedzić [PRZEWODNIK] Grecja wieńczy Bałkany od południa. To gorące, wybitnie atrakcyjne turystycznie państwo co roku przyciąga miliony turystów. Większość z nich decyduje się na wypoczynek na plaży, korzyst... Na Akropolu nie można oglądać najsłynniejszego dzieła Fidiasza, czyli fryzu z Partenonu. Jego część znajduje się w Muzeum Akropolu, gdzie zgromadzono niezliczoną liczbę innych artefaktów odkopanych na wzgórzu podczas prac archeologicznych, a także oryginalne rzeźby kariatyd (przy Erechtejonie są ich kopie). – Niestety mamy tylko pięć kariatyd, szósta jest w Wielkiej Brytanii. Podobnie jak znaczna część Fryzu Partenońskiego, ukazującego procesję z darami dla Ateny. Fidiasz pracował nad nim wraz ze swoimi uczniami. To było ogromne dzieło, miało 160 m długości, składało się z ponad 100 prostokątnych bloków, ciągnęło się tuż poniżej stropu, na wysokości 12 m – wylicza Olympia, gdy stoimy przed zachowanym fragmentem w Muzeum Akropolu. Wspomniany lord Elgin doprowadził do wywiezienia z Aten aż połowy ocalałych rzeźb z Partenonu. Grecy do dziś mówią o największej grabieży, do jakiej doszło na przestrzeni wieków w ich kraju. Urzędnicy wciąż apelują do brytyjskiego rządu o zwrot zabytków, a podróżni lądujący na lotnisku w Atenach proszeni są o poparcie tej inicjatywy (aż 94 proc. turystów z całego świata jest za). Swój głos także oddałem. Wieczór spędzamy nie na Akropolu, lecz na jednym z dachów w jego pobliżu. Święta góra widoczna jest niemal z każdego punktu miasta – zabronione jest budowanie powyżej wysokości wzgórza. Wybieramy koktajl bar A for Athens przy placu Monastiraki. Mamy stąd widok nie tylko na Akropol, ale też na Zatokę Sarońską, którą lepiej poznam kolejnego dnia. Weekend w greckim stylu – rejs na Wyspy Sarońskie Tego dnia nie było mowy o leniwym poranku przy kawie. O wschodzie słońca jestem już na nogach, a kwadrans po godzinie 7 wchodzę na pokład statku Cosmos zacumowanego w marinie w zatoce Faliro, którym popłynę przez Archipelag Saroński, by w ciągu jednego dnia doświadczyć piękna trzech z siedmiu sarońskich wysp: Hydry, Poros i Eginy. To jedna z najpopularniejszych wycieczek z Aten, o czym świadczy liczba pasażerów zajmujących wygodne kanapy w kantynie i krzesełka na górnym otwartym pokładzie. Na statku mam wszystko, czego potrzebuję, by odkrywać moją grecką stronę natury. Mogę zamówić specjały greckiej kuchni, popróbować lokalnych win, posłuchać muzyki na żywo, a przede wszystkim – nacieszyć oko widokami na niebieską zatokę i zielone wyspy. Weekend w greckim stylu – Hydra Do Hydry, leżącej najdalej na naszej trasie rejsu, dopływamy po trzech godzinach od wypłynięcia z Aten. Po tej maleńkiej (pow. ok. 50 km kw.) skalistej wyspie, na której zabroniony jest ruch samochodów, a nawet rowerów (jedynymi autami, które mogą tu jeździć, jest wóz straży pożarnej i karetka pogotowia, zaś codzienny transport towarów odbywa się na osłach), oprowadza mnie przewodnik Pedros. Nie ma tu ani wielkich hoteli, ani mnóstwa domów do wynajęcia. Większy ruch w małym porcie zaczyna się tylko wtedy, gdy dopływa kolejny statek z turystami, którzy na zwiedzenie Hydry mają nieco ponad godzinę. Pozdrowienia z Grecji. Szlakiem Meteorów Pociąg z Aten w ślimaczym tempie pokonuje kilometry. Tu-tu, tu-tu... Tu-tu, tu-tu... Z każdą chwilą przybliżamy się do strzelistych skał Meteorów. – Hydra oznacza nawodnienie, bo było tu wiele źródeł słodkiej wody, które jednak zniknęły w wyniku ruchów sejsmicznych. Dzisiaj woda na wyspę jest dostarczana z lądu – tłumaczy Pedros. – To wyspa kosmopolityczna, artystycznej bohemy, bardzo popularna stała się w latach 50. i 60. XX w. Właśnie wtedy zamieszkało tu wielu poetów, pisarzy, malarzy, muzyków. Mieszkał tu np. Leonard Cohen. Nakręcono tutaj także film „Chłopiec na delfinie” z Sophią Loren. Aż pięciu premierów Grecji pochodziło z Hydry, a największy gwiazdozbiór to gwiazdozbiór Hydry, Ptolemeusz umieścił go na swojej liście 48 konstelacji – z dumą podkreśla Pedros. Dodaje także, że Hydra była kiedyś morską potęgą, posiadała 150 statków handlowych i mieszkało na niej ponad 40 tys. osób (dzisiaj tylko 3 tys.). Można się tu wspiąć na górę boga miłości Erosa, gdzie stoi męski klasztor Proroka Eliasza. Można też miłości poszukać w porcie albo napić się tam znakomitej kawy. Można również zajrzeć do katedry Wniebowzięcia NMP – maleńka Hydra reklamuje się jako wyspa ponad trzystu kościołów. Albo podziwiać bielone domy z czerwoną dachówką oraz XVIII i XIX-wieczne rezydencje budowane przez bogate kupieckie rody. Na to wszystko potrzeba jednak więcej czasu. Weekend w greckim stylu – Poros Podróż z Hydry na Poros zajmuje niewiele ponad godzinę. To moment na zjedzenie obiadu w kantynie i złapanie słońca na górnym pokładzie. Pastelowe domy na Poros wznoszą się na zboczu wzgórza, na którego szczycie stoi Wieża Zegarowa. To pierwszy widok, jaki zapamiętuję, wpływając do portu. Wyspa jest niemal częścią Peloponezu, oddzieloną od lądu zaledwie wąskim kanałem. To wyspa cytrusowych gajów i sosnowych lasów, najbardziej zielona ze wszystkich trzech odwiedzanych. W porównaniu z tętniącą życiem Hydrą, Poros wydaje się wręcz wyludniona. W knajpkach pusto, podobnie jak w sklepach z pamiątkami. Niektórzy pewnie by powiedzieli, że na tej wyspie nie ma co robić. Ja bym sobie tutaj z wolnym czasem poradził doskonale. Mógłbym po prostu pobyć, połazić (np. do monastyru Zoodochos Pigis i świątyni Posejdona). Albo pokąpać się w morzu lub pojeździć skuterem – te można wypożyczyć w marinie. Takie nicnierobienie bardzo by mi się przydało. Jednak tym razem nici z mojego perfekcyjnego planu. Po wdrapaniu się do Wieży Zegarowej, i spojrzeniu z góry na wyspę i Peloponez, znów odbijamy od brzegu. Weekend w greckim stylu – Egina Zachwycająca XIX-wieczną architekturą Egina jest największą wyspą na naszej trasie. – W starożytności miasto Egina rywalizowało z Atenami. To tutaj także wybito pierwszą monetę w Europie. Tu utworzono pierwszą marynarkę wojenną w Grecji i to Egina – a nie Nafplio, jak powszechnie się sądzi – była pierwszą stolicą walczącej o niepodległość Grecji – mówi przewodniczka Elina, która wraz ze mną wsiada do autobusu. Wyruszamy na krótki objazd po wyspie. Jedziemy na północny zachód, mijając pistacjowe sady na wzgórzach – tutejsze orzeszki pistacjowe uchodzą za najlepsze w całej Grecji i po nie właśnie przypłynąłem. Ich już nie ma, ale przetrwali w naszej mowie. Grecy – twórcy nieśmiertelnego języka Greka jest najstarszym znanym językiem świata używanym nieprzerwanie do dziś. Większość systemów komunikacji, którymi posługiwali się twórcy innych cywilizacji, dawno już wymarła, a ... Docieramy do położonej w sosnowym lesie ruin świątyni Afai (490 r. p.n.e.) uchodzącej za jeden z najwspanialszych antycznych zabytków Grecji, położonej ok. 12 km od miasta Egina. – To jedyna świątynia w Grecji poświęcona właśnie bogini płodności Afai, czczonej wyłącznie na Eginie. Jest o 60 lat starsza od Partenonu, była wzorem dla jego architektów – wyjaśnia Elina. Opowiada też o świętym trójkącie, jaki w starożytności świątynia Afai tworzyła wraz ze świątynią Posejdona na przylądku Sunion i Akropolem ateńskim. – Do dziś uczeni zastanawiają się, jak Grecy byli w stanie obliczyć ogromne odległości pomiędzy różnymi świątyniami i tworzyć na mapach równoboczne i równoramienne trójkąty. Tajemnicą pozostaje także ich znaczenie – dodaje Elina. Oglądam pozostałości świątyni, podziwiam też ze wzgórza panoramę Zatoki Sarońskiej. Mam jeszcze chwilę, by w pobliskim sklepie kupić kilka opakowań pistacji i skosztować naturalnych pistacjowych lodów. Na nic więcej nie starcza już czasu. W drodze powrotnej do Aten na statku rozpoczyna się muzyczne show. Tancerze Yannis i Nikkos zapraszają wszystkich na parkiet. Dołączam do nich, ćwiczę kroki greckich tańców, doskonale się przy tym bawiąc. I nabieram jeszcze większej ochoty na kolejny rejs i znacznie dłuższe odkrywanie greckich wysp. Weekend w greckim stylu – informator praktyczny Dojazd Samolotem z Warszawy do Aten. Do stolicy Grecji lata LOT, a także linia Ryanair z Modlina. Leciałem tą ostatnią i za bilet w dwie strony zapłaciłem 150 zł. Transport W Atenach najszybciej podróżuje się trzema liniami metra, są także autobusy, trolejbusy i tramwaje. Bilet 90-minutowy kosztuje 1,20 euro, a 24-godzinny bilet to wydatek 4,10 euro. Grecja: odkryto bezgłowe posągi kobiet Pierwszy z bezgłowych posągów przedstawia siedzącą na bogato zdobionym krześle właścicielkę grobowca, a drugi inną kobietę – najprawdopodobniej jej służącą – w pozycji stojącej. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/dwa-bezglowe-posagi-odkryte-w-starozytnym-greckim-miejscu-pochowku-przedstawiaja-martwa-kobiete-w-pozycji-siedzacej-i-prawdopodobnie-jej-sluzaca-f85c8cb.jpeg" width="598" height="322" alt="Dwa bezgłowe posągi odkryte w starożytnym greckim miejscu pochówku przedstawiają martwą kobietę w pozycji siedzącej i prawdopodobnie jej służącą" title="Dwa bezgłowe posągi odkryte w starożytnym greckim miejscu pochówku przedstawiają martwą kobietę w pozycji siedzącej i prawdopodobnie jej służącą" /> Nocleg Spałem w Hotelu Titania, świetnie położonym, bo w pobliżu głównych atrakcji miasta. Pokój 2-osobowy ze śniadaniem – ok. 360 zł za noc. W Atenach jest dużo pokojów do wynajęcia w prywatnych domach. Cena za noc – od 70 zł. Spory wybór takich miejsc jest w serwisach booking.com i airbnb.pl Jedzenie W okolicy placu Monastiraki jest mnóstwo tawern. Godna polecenia jest tawerna O Thanasis, gdzie zjecie pyszne suwlaki. Znacznie większe wrażenie zrobiła jednak na mnie restauracja po drugiej stronie tej samej ulicy, przy której znajduje się O Thanasis. To restauracja Bairaktaris Central, którą od sześciu pokoleń prowadzi rodzina Bairaktarich. Na wszystkich ścianach w restauracji są zdjęcia gości. Zajadałem się tu grillowanym serem saganaki i pysznymi liśćmi winogron z ryżem i mięsem. Na koniec uczty goście dostają po kieliszeczku raki. Na zdrowie! Rejs na Wyspy Sarońskie Jednodniowy rejs na wyspy Hydra, Poros i Egina to wydatek 125 euro od osoby. W cenie jest także transfer z hotelu do mariny; athensdaycruise.gr. Nasz ekspert Michał Cessanis Wicenaczelny „National Geographic Traveler", autor podróżniczej serii telewizyjnej „Do zobaczenia” w Dzień Dobry TVN oraz książek „Opowieści z pięciu stron świata” i „Made in China”.
Wakacje w Grecji: co zjeść w tym przepięknym i słonecznym kraju?
Planując wakacje w Grecji, warto przygotować sobie listę potraw, które trzeba zjeść w tym kraju. Oto TOP 5 dań, których musicie skosztować.
W tym artykule: Musaka Suwlaki Taramosalata Meze Gyros Kolebka zachodniej cywilizacji. Kraj, w którym zrodzili się pradawni bogowie, artyści oraz uczeni, którzy ukształtowali europejską kulturę i sztukę. Miejsce, któremu świat zawdzięcza powstanie filozofii. Kim dziś byśmy byli, gdyby nie Sokrates i Platon, którzy nauczyli nas zadawać właściwe pytania i być świadomymi własnej niewiedzy? To właśnie umiłowanie mądrości jest fundamentem ludzkiego rozwoju. Słynna maksyma „wiem, że nic nie wiem” nie jest bowiem kapitulacją, lecz zwycięstwem wiedzy. Starożytni Grecy pozostawili całemu światu niezwykłe dziedzictwo intelektualne i kulturowe. Ale kultura to nie tylko sztuka, literatura czy teatr. To również kuchnia, która często wywodzi się z lokalnych tradycji i przepisów przekazywanych z pokolenia na pokolenie. Co zjeść w Hiszpanii? TOP 5 potraw, których musisz spróbować w tym kraju Jeżeli planujesz podróż do Hiszpanii, warto wiedzieć, co czeka cię na miejscu. Oprócz pięknych plaż, zjawiskowych krajobrazów i przepięknych zabytków, ten kraj oferuje również niezwykl... Kuchnia grecka to lata tradycji. Przez setki lat wywierała olbrzymi wpływ na kulinaria reszty Europy, a później całego świata. W tym kraju znajdziemy wiele potraw, które rozpalają zmysły i sprawiają, że to właśnie dla nich chcemy tam wracać. Dzisiaj sprawdzamy, co zjeść podczas wakacji w dawnej Helladzie. Musaka To tradycyjna grecka zapiekanka, którą przyrządza się z mielonego mięsa jagnięcego i bakłażana, cukinii i pomidorów. Przypomina nieco włoską lazanię. Całość dopełnia sos beszamelowy i owczy ser. Dobra musaka jest wyrazista i aromatyczna. Przenikają się w niej aromaty białego wina, tymianku, czosnku i oregano. To absolutny klasyk, który znajdziemy w większości greckich restauracji. Suwlaki Kolejna wyjątkowa potrawa, którą trzeba spróbować w Grecji. Suwlaki to po prostu kawałki grillowanego mięsa, najczęściej wieprzowego lub jagnięcego, w formie szaszłyku. Najstarsze wzmianki o tym daniu pochodzą ze starożytności. Ponoć były przyrządzane już w XVII w p.n.e. na wyspie Santorini. Kuchnia szwajcarska: co warto zjeść w kraju Helwetów? Jak twierdzi Kurt Scheller, kuchnia szwajcarska to połączenie północnych i południowych smaków Europy. Czego więc warto spróbować podczas pobytu w Szwajcarii? Suwlaki podaje się najczęściej z warzywami, frytkami i chlebkiem pita lub ryżem. Grecy uwielbiają wspólnie biesiadować i spędzać czas przy grillu. Właśnie dlatego niektóre potrawy powinny być proste do zrobienia, co nie znaczy, że są zwyczajne. Dobrze przygotowane suwlaki są niezwykle delikatne i aromatyczne. Przed pieczeniem długo marynują się w oliwie z oliwek, soku z cytryny, tymianku, pieprzu, słodkiej papryce i czosnku. Jedna uwaga – ich smak naprawdę uzależnia. Taramosalata Bardzo popularna pasta, którą przyrządza się z solonej rybiej ikry. Ma niezwykle kremową i puszystą konsystencję, która rozpływa się w ustach. Nie jest to główne danie, a jedynie dodatek, który możemy podać jako meze (greckie zakąski). Idealnie sprawdzi się jako pasta do chleba. Ma białą lub delikatnie różową barwę. Podaje się ją często ze świeżymi warzywami i oliwkami. Taramosalatę podaje się również w pierwszy dzień Wielkiego Postu. Meze Hiszpanie mają tapas, a Grecy mezedes. Pamiętajmy, że w każdym regionie Grecji, meze będzie się różniło. Dlatego gdziekolwiek jesteśmy, pamiętajmy o tym, aby spróbować lokalnych produktów. W skład tej przystawki wchodzą zazwyczaj: ser feta, oliwki, marynowane owoce morza i greckie wędliny. Mezedes często podawane są na jednym, dużym talerzu. 5 najlepszych pizzerii we Włoszech poleca Matteo Brunetti Po prawdziwą pizzę warto wybrać się aż do Włoch. Specjalnie dla nas ranking najlepszych pizzerii w Italii przygotował znany kucharz Matteo Brunetti. Gyros Chociaż gyrosa dziś możemy zjeść praktycznie na całym świecie, to tylko w Grecji smakuje cudownie. Mam tutaj na myśli nie tylko doznania smakowe, lecz również kulturowe. Być może to tylko efekt placebo, ale zawsze mam wrażenie, że jedzenie jest najlepsze tam, skąd pochodzi. Grecki gyros różni się jednak detalami od arabskiej shoarmy czy tureckiego kebaba. Te kawałki mięsa, skrojone z ogromnego rusztu, podaje się w chlebku pita. W środku znajdują się świeże warzywa, sos tzatziki oraz frytki. To połączenie smaków jest bardzo kontrowersyjne. Jedni je kochają, a inni wprost nie cierpią. Właśnie dlatego, ta potrawa jest tak wyjątkowa. Z doświadczenia wiem, że najlepsze gyrosy zjemy nie w wykwintnej restauracji, a w małych budkach, które specjalizują się tylko w tej potrawie.
Sport w starożytnej Grecji – jak wyglądała kultura fizyczna w antyku?
Sport w starożytnej Grecji był nieodłącznym elementem edukacji chłopców i ważnym etapem kształtowania charakterów. To właśnie w antyczni Grecy wynieśli sport do rangi jednego z najważniejszych wydarzeń społecznych i kulturalnych, a większość zapoczątkowanych przez nich dyscyplin uprawia się także dziś.
W tym artykule: Zawody w starożytnej Grecji Jaki był pierwszy sport w Grecji? Jak przebiegały igrzyska olimpijskie w starożytnej Grecji? Antyczni Grecy uważali rywalizację za naturalny etap społecznego funkcjonowania, a zwycięstwo było wiązane z boską przychylnością. Właściwie każda grecka dyscyplina sportu miała znaczenie religijne, a zawody były organizowane ku czci bogów. Greckie zamiłowanie do sportu ma swoje korzenie w kulcie siły i uwielbienia piękna męskiego ciała. Uczciwa rywalizacja sportowa miała być też spełnieniem ideałów, jakie zawierała w sobie kalokagatia, czyli grecka filozofia szlachetnego i etycznego postępowania, łączenia piękna z dobrem. Podstawą funkcjonowania greckiego społeczeństwa była jednak religia, więc obie te dziedziny przenikały się w naturalny sposób. Właściwie wszystkie ważne zawody były organizowane przy okazji obchodów ważnych świąt i dedykowano je najważniejszym bóstwom. O jakich zawodach mowa? Zawody w starożytnej Grecji Właściwie każde polis, czyli greckie państwo-miasto, organizowało własne zawody sportowe. Najważniejsze święta sportowo-religijne w antycznej Grecji sprowadzały się jednak do czterech igrzysk panhelleńskich, czyli mających charakter ogólny, w których uczestniczyli zawodnicy ze wszystkich polis. Mowa o igrzyskach pytyjskich w Delfach, igrzyskach istmijskich w Koryncie, igrzyskach nemejskich w Nemei oraz o najważniejszych zawodach - igrzyskach olimpijskich w Olimpii. Osiągnięcia starożytnych Greków – 10 najważniejszych odkryć czasów antycznych Osiągnięcia starożytnych Greków znacząco wpłynęły na tempo rozwoju dawnego świata, a wiele z nich stanowi podstawę funkcjonowania współczesnej cywilizacji. Z czego słynie starożytna G... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/osiagniecia-starozytnych-grekow-10-najwazniejszych-odkryc-czasow-antycznych-fot-dea-g-dagli-orti-de-agostini-via-getty-images-3a772f6.jpeg" width="938" height="685" alt="Osiągnięcia starożytnych Greków - 10 najważniejszych odkryć czasów antycznych (fot. DEA / G. DAGLI ORTI/De Agostini via Getty Images)" title="Osiągnięcia starożytnych Greków - 10 najważniejszych odkryć czasów antycznych (fot. DEA / G. DAGLI ORTI/De Agostini via Getty Images)" /> Ostatnie z wymienionych organizowano ku czci Zeusa. Obchody tego wydarzenia organizowano od 776 r. p.n.e. do roku 393 n.e., zawsze w porze letniej, od końca lipca do początku września. To wydarzenie miało tak dużą rangę, że na czas jego trwania w Grecji obowiązywał powszechny rozejm, by przybysze mogli bezpiecznie dotrzeć na miejsce. Poszczególne konkurencje były rozgrywane nago (z wyjątkiem wyścigów konnych), co miało związek ze wspomnianym wcześniej uwielbieniem piękna męskiego ciała. W antycznych igrzyskach olimpijskich mogli uczestniczyć jedynie mężczyźni i chłopcy w wieku od 17 do 20 lat. Początkowo zawodnikami mogli być wyłącznie Grecy. Dopiero w IV w. p.n.e. do udziału dopuszczono także Macedończyków, a później - Rzymian urodzonych w Grecji. Poniżej wymieniamy konkurencje, w których rywalizowali olimpijczycy. Pięściarstwo Pięściarstwo (pygme) było jednym z najważniejszych sportów olimpijskich. Pojedynki odbywały się na spulchnionej ziemi, bez jasno wytyczonych granic. Sędziowie pilnowali jednak, by zawodnicy walczyli w bliskiej odległości. W antycznym boksie nie obowiązywał podział na rundy, a rolę rękawic pełniły twarde rzemienne pasy, którymi owijano dłonie. Zapasy Zapasy (pale) były znacznie mniej brutalne niż boks, ale cieszyły się ogromną popularnością. Walka mogła być toczona na stojąco lub na ziemi, przy czym należy podkreślić, że "stójka" była uważana za bardziej pożyteczną. Repertuar dozwolonych technik był znacznie szerszy niż współcześnie. Sędziowie dopuszczali m.in. szarpanie za nos i wargi oraz wyłamywanie palców. Pankration Medale na igrzyskach olimpijskich przyznawano kiedyś nie tylko w sporcie Nowożytne igrzyska olimpijskie to oczywiście impreza sportowa, ale medale na nich otrzymywali, przez pewien czas, również artyści. Architektura, rzeźba, malarstwo, muzyka i literatura należa... Jak nazywała się najbrutalniejsza dyscyplina sportowa w starożytności? Chodzi o pankration, czyli połączenie boksu i zapasów z ogromnym dopuszczalnym zakresem technik. Zawodnicy mogli m.in. wyłamywać palce rąk i stóp przeciwnika, stosować gniecenie kolanem czy wciskać palce w oczodoły. Nie obowiązywał podział na kategorie wagowe, przeciwnicy byli dobierani w sposób losowy. Biegi Podczas pierwszych trzynastu olimpiad rozgrywany był jedynie bieg sprinterski. Dopiero w trakcie 14. igrzysk wprowadzono bieg na średnim dystansie (384,54 m). Na 15. olimpiadzie zawodnicy mogli rywalizować także w ramach biegu długodystansowego (4614,5 m). O finalnej pozycji decydowała kolejność przekroczenia mety (czas nie był mierzony). Rzut dyskiem To jedna z najbardziej specyficznych dyscyplin olimpijskich, co wynika z faktu, że używane w zawodach dyski były wyrabiane z różnych materiałów. Początkowo stosowano przyrządy kamienne. Później, wytwarzano je z różnych metali, a ich waga wahała się od 1,2 kg do 6,6 kg. Najprawdopodobniej obowiązywał podział na kategorie wiekowe, gdzie chłopcy rzucali najlżejszymi dyskami. Rzut oszczepem Odnaleziono brakujące fragmenty posągów Afrodyty i Dionizosa Głowy Afrodyty i Dionizosa zostały znalezione w trakcie wykopalisk w Turcji, na terenie starożytnego miasta Aizanoi. Pochodzą z czasów Imperium Rzymskiego. Ta konkurencja była bezpośrednio związana ze sztuką wojenną. Oszczepy sportowe różnił się jednak od bojowych, przede wszystkim długością i wagą (były krótsze i lżejsze). Skok w dal Skok w dal był jedyną formą skoku rozgrywaną podczas antycznych igrzysk. Zawodnicy startujący w starożytnych zawodach musieli używać ciężarów, których waga wahała się od 1,5 kg do 5 kg. Skoki najprawdopodobniej były oddawane z miejsca, nie z rozbiegu, jak współcześnie. Wyścigi konne i wyścigi rydwanów Te dyscypliny uważano za najszlachetniejsze ze wszystkich. Były to jedyne zawody, które rozgrywano w ubraniu. Woźnica nosił długą szatę, przepasaną pod piersią. Jaki był pierwszy sport w Grecji? Cypr - Wyspa Afrodyty Nikt nie daje tu wiary Homerowi, że grecka bogini piękna, miłości i pożądania była córką Zeusa i Diony. Na dowód pokazują punkt na mapie, który nazywa się Petra tou Romiou, popularnie ... Choć współczesna wiedza na temat antycznego sportu jest duża, to badacze historii wciąż jeszcze nie potrafią udzielić odpowiedzi na wiele pytań. Nie jest do końca jasne, jaka dyscyplina zapoczątkowała grecki kult sportu. Należy domniemywać, że pierwszą formą aktywności połączonej z rywalizacją były biegi, jako dyscyplina najbardziej naturalna i najbardziej dostępna. Tę tezę zdaje się potwierdzać także fakt, że to właśnie biegi były najstarszą ze wszystkich olimpijskich dyscyplin. Nie można jednak wykluczyć, że palmę pierwszeństwa dzierżył rzut oszczepem, który był naturalnym etapem przygotowania bojowego Greków. Jak przebiegały igrzyska olimpijskie w starożytnej Grecji? Przygotowania do olimpiady zaczynały się 10 miesięcy przed planowaną imprezą. Organizowali je najdostojniejsi urzędnicy i sędziowie. W starożytnej Grecji istniały dwa ośrodki treningowe, w których zawodnicy mogli realizować przygotowania - gimnazjon i palestra. Zawodnicy przybywali do Elis wraz ze swoimi trenerami. Gdy obiekty sportowe były już gotowe, wyruszali do Olimpii. Naukowcy dowodzą, że Grecy myli ręce już ponad 3 tys. lat temu W dobie pandemii koronawirusa szczególnie głośno mówi się o przestrzeganiu zasad podstawowej higieny osobistej, w tym o częstym myciu rąk. Jak ustalili badacze z Polski i Kanady, Grecy już ... Jak przebiegały igrzyska greckie? Impreza była podzielona na 5 dni. Pierwszy był poświęcony religijnym obrzędom i ślubowaniom. W drugim dniu rozgrywano wyścigi rydwanów i pentatlon (bieg, skok w dal, rzut dyskiem, rzut oszczepem i zapasy). W trzecim dniu składano ofiary Zeusowi, później odbywał się bieg chłopców. Dzień czwarty poświęcano sportom walki i wyścigom w pełnym uzbrojeniu. Dzień piąty to dekoracja zwycięzców wieńcami oliwnymi. Nasz ekspert Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Starożytny pałac w Knossos znajduje się na Krecie, nieopodal Heraklionu. Jest dziełem Minojczyków, twórców najstarszej cywilizacji w Europie.
W tym artykule: Pałac w Knossos - stracona szansa odkrywcy Troi Pałac w Knossos - skąd się wzięli Minojczycy Pałac w Knossos - Evans na tropie króla Minosa Pałac w Knossos nie był wcale pałacem? Cywilizacja minojska rozwijała się od około 3000 do 1100 r. p.n.e. Pozostawiła po sobie intrygujące i monumentalne zabytki. Aczkolwiek na dobra sprawę zaczęliśmy ją odkrywać... dopiero nieco ponad 120 lat temu! Pałac w Knossos - stracona szansa odkrywcy Troi Odkrywcą kompleksu w Knossos na Krecie, obejmującego około 20 tys. metrów kwadratowych, był brytyjski archeolog amator Arthur Evans (1851–1941). Niewiele jednak brakowało, aby tego epokowego dzieła dokonał Heinrich Schliemann – znany z odnalezienia ruin Troi i Myken. Skarby dla zuchwałych, czyli jak odkrywano zaginione miasta Zaginione miasta od wieków fascynują i inspirują kolejne pokolenia archeologów. Nic więc dziwnego, że co i rusz dowiadujemy się czegoś nowego na ich temat. Okoliczności były tak zadziwiające, że podziałały na wyobraźnię naukowców, turystów i ludzi pióra. Tak pisał o tym kilkadziesiąt lat temu słynny polski poeta Zbigniew Herbert w zbiorze „Labirynt nad morzem”: „Odkrycie cywilizacji minojskiej jest dziełem jednego człowieka – Arthura Evansa. Nie był on zresztą pierwszym, którego uwagę zwróciła ta tajemnicza wyspa na morzu ciemnym jak wino. Od wielu dziesiątków lat kręciło się po niej i myszkowało sporo archeologów-amatorów. Pewien konsul hiszpański rozgłaszał, że w pobliżu Knossos znajduje się zasypany pałac, długi na 180 stóp i szeroki na 140. Pod koniec lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku [tzn. XIX – przyp. red.] odkrywca Troi, Schliemann – ten, który ufał bezgranicznie Homerowi i nie zawiódł się na nim, wdał się w skomplikowane transakcje, a przedmiotem ich były dokładnie tereny, gdzie pod warstwą ziemi, na której rosły oliwki, ukryty był od tysiącleci pałac Minosa. Ta transakcja nie doszła do skutku, bo kreteński właściciel ziemski okazał się krętaczem i oszustem, czego nie mógł tolerować solidny Schliemann”. Pałac w Knossos - skąd się wzięli Minojczycy Tak szansę dostał nikomu nieznany Brytyjczyk. Arthur Evans poświęcił cywilizacji minojskiej całe swoje życie. Knossos uważane jest za największy i najważniejszy jej ośrodek. Funkcjonował nieprzerwanie w okresie od 2000 do 1400 r. p.n.e. Kim byli jego budowniczy? Jest na ten temat wiele hipotez. Jedna mówi, że to przybysze z rozwiniętych terenów Anatolii. Inna, że pochodzili z Egiptu. Badania DNA z 2013 r. wskazują jednak, że ich geny podobne są do neolitycznych Europejczyków. "Ani słowa o tym, że na górskich plantacjach miejscowi uprawiają marihuanę". Poznaj inne oblicze Krety Dziennikarz Travelera wylądował na największej greckiej wyspie, by odkryć, co ma do zaoferowania prócz słynnych plaż. Sama nazwa cywilizacji minojskiej nawiązuje zaś do znanego z greckich mitów króla Minosa, rządzącego na Krecie. To z jego panowaniem związane są opowieści o Minotaurze, Tezeuszu i Ariadnie oraz o Dedalu i Ikarze. Czy jakiś Minos kiedykolwiek istniał? Zdaniem naukowców możliwe, że nie było to imię konkretnego władcy, lecz jego przechodni tytuł – podobnie jak „faraon” w Egipcie. Minojczycy mogli mieć wiele handlowych i politycznych związków z sąsiadami. Dziś wiemy, że ich cywilizacja wykraczała poza ramy Krety. Badane są skomplikowane związki Minojczyków z późniejszą kulturą mykeńską. Naukowcy przyglądają się też relacjom Krety z wyspą Santorini (Thirą), gdzie kwitło równie stare miasto Akrotiri. To właśnie w gigantycznym wybuchu wulkanu na Santorini około 1650 r. p.n.e. duża część naukowców upatruje początku końca cywilizacji minojskiej (który notabene mógł być źródłem legendy o katastrofie Atlantydy). Ostatecznym ciosem mógł być najazd wspomnianych wyżej Mykeńczyków, przybyszów z kontynentu. Pierwsze zniszczenie pałacu nastąpiło około 1700 r. p.n.e., a do kolejnych doszło w XV i XIV stuleciu p.n.e. Pałac w Knossos - Evans na tropie króla Minosa Arthur Evans rozpoczął wykopaliska w Knossos w 1900 roku. Podczas badań zafascynowały go ewentualne związki między ruinami a legendarnym labiryntem króla Minosa. Herbert pisał o Evansie: „Miał lat 49, prawie tyle samo, co Schliemann, kiedy zaczął wykopaliska Troi. Nie odkrył złotych masek, skarbca, drogich kamieni – jak to działo się w Mykenach – ale stanął oko w oko ze sztuką dojrzałą i wyszukaną, architekturą pełną szarmu i subtelności, i zaskakująco słodkim, chciałoby się rzec, dekadenckim stylem życia, który emanował z odsłoniętych ruin. Labirynt schodów, pokoi, korytarzy, tarasów i dziedzińców zdawał się nie mieć końca i Evans z kłębkiem Ariadny w ręku cierpliwie posuwał się naprzód krok za krokiem”. Specyfika archeologii egejskiej To część archeologii Grecji oraz obszarów położonych na obrzeżach Morza Egejskiego, a więc także fragmentów obecnej Turcji. Zajmuje się ona badaniem okresu od pojawienia się pierwszych ... Brytyjczyk popuścił wodze wyobraźni, czego efektem są betonowe rekonstrukcje na terenie Knossos oraz dość swobodnie interpretowane freski odkryte w ruinach. Malowidła te są bardzo dekoracyjne, z licznymi motywami roślinnymi i zwierzęcymi (podobnie jest też z ceramiką minojską). Na fresku z Knossos pojawia się też postać mężczyzny skaczącego nad bykiem, co przypuszczalnie jest odzwierciedleniem tauromachii – rytualnego widowiska, charakterystycznego także dla innych krain basenu Morza Śródziemnego. Na Krecie znaleziono także charakterystyczne figurki kobiet z odkrytymi piersiami (prawdopodobnie kapłanek lub bogiń), trzymających w dłoniach węże. To wszystko sprawiło, że budowniczych Knossos i całej cywilizacji minojskiej długo uważano za pacyfistyczną, nawet nieco hedonistyczną kulturę. Ba, być może wyjątkowo dużą rolę odgrywały w niej kobiety. Niestety, pisma używane na Krecie albo nie zostały dotąd rozszyfrowane, albo zapiski niewiele mówią o samych Minojczykach. Aczkolwiek nie była to raczej cywilizacja pokojowa, skoro symbol Knossos stanowił podwójny topór, a na całej wyspie nie brak starożytnej broni oraz śladów pożarów i walk. Pałac w Knossos nie był wcale pałacem? Knossos zwykle nazywane jest pałacem. Można zobaczyć tam domniemaną salę tronową, komnaty reprezentacyjne, pomieszczenia króla i królowej, świątynie, wartownię, magazyny. Wszystko to jest jednak dość swobodną interpretacją odnalezionych ruin. Ponadto liczne budynki, korytarze i przejścia kojarzą się z mitem o labiryncie, wybudowanym dla Minosa przez genialnego wynalazcę Dedala. To tam miał kryć się Minotaur – pół człowiek, pół byk, będący synem królowej Pazyfae oraz byka zesłanego przez boga Posejdona. Prawda może być jednak zupełnie inna. Niemiecki geolog Hans Georg Wunderlich zaryzykował nawet stwierdzenie, że Knossos to tak naprawdę nie pałac, lecz miejsce związane z kultem zmarłych. Jakkolwiek było, dziś pałac w Knossos jest mekką turystów. Widzą w nim najczęściej to, co chcą – te tajemnicze ruiny doskonale się do tego nadają. Każdy w nich może się poczuć trochę jak Indiana Jones.
Zakynthos traci jedną z największych atrakcji
Polacy uwielbiają wypoczywać na Zakynthos. Niedługo jedna z najpopularniejszych plaż na wyspie może wyglądać zupełnie inaczej.
W tym artykule: Zakynthos bez charakterystycznego wraku? Na ratunek Zakynthos Zakynthos atrakcje Grecja to jeden z ulubionych wakacyjnych kierunków Polaków. Szczególną popularnością cieszą się wyspy Korfu, Kreta czy Zakynthos. Dla miłośników wypoczywania na tej ostatniej nie mamy dobrych wiadomości. Wyspa traci jedną ze swoich najciekawszych atrakcji turystycznych. Mowa o wraku statku na malowniczej plaży Navagio. Po ostatniej burzy zostały z niego szczątki, a według prognoz w niedalekiej przyszłości może całkowicie zniknąć w morskich falach. Dzieciobójstwo w starożytnej Grecji to mit. „Nie ma żadnych dowodów” Jaka była Starożytna Grecja? Naukowcy obalają mity. Zakynthos bez charakterystycznego wraku? Już sama zatoka jest wyjątkowo fotogeniczna, ale z wrakiem statku pośrodku stała się jeszcze większym wabikiem na wczasowiczów wypoczywających na Zakynthos. Jak wrak znalazł się na plaży? Cofnijmy się do lat 80. Dokładnie 2 października 1980 r. statek MV Panagiotis osiadł na mieliźnie przy plaży Navagio. Załoga zgubiła się z powodu sztormu i ograniczonej widoczności. Plotki mówią, że na pokładzie płynęli przemytnicy z Turcji, jednak do dziś nie zostało to oficjalnie potwierdzone. Po dotarciu do brzegu Zakynthos załoga uciekła, a statek stoi tam do dziś. Widać po nim upływający czas, ale rdza i dziury tylko nadają klimatu. Wydawało się, że wrakowi nic już nie grozi, jednak ostatni sztorm na Morzu Śródziemnym zabrał część obiektu pod wodę. Smutną informację przekazali w mediach społecznościowych pracownicy biura turystycznego na Zakynthos. – Gdy sztorm dochodzi do 12 w skali Beauforta, a tak ostatnio się stało, fale sięgają aż do statku.... Najbliższe lata mogą okazać się ostatnią szansą na odwiedziny tego wyjątkowego miejsca w takiej postaci – czytamy we wpisie. W lockdownie żółwie morskie w Grecji rozmnażały się na potęgę. Tego lata zginęły już trzy W te wakacje plaże Zakynthos są już znacznie bardziej zatłoczone niż rok temu. Na wyspę wrócili imprezowicze i zrobiło się głośno, także nocami. Takie okoliczności nie sprzyjają zagro... Na ratunek Zakynthos W tym samym tygodniu minister turystyki Vassilis Kikilias przedstawił w parlamencie nowy projekt ustawy dotyczący strategii turystycznej Grecji. Plan koncentruje się między innymi na modernizacji wraku statku na Zakynthos oraz na zapewnieniu narzędzi rozwoju dla wszystkich greckich regionów. Polityk zobowiązał się do wprowadzenia przejrzystych rozwiązań, mających na celu skuteczne i długotrwałe rozwiązania problemów wokół głównej atrakcji na plaży Navagio. Chodzi głównie o zapewnienie bezpieczeństwa wczasowiczom. Kikilias ma również nadzieję, że dzięki nowej ustawie znany na całym świecie wrak statku stanie się „zrównoważonym produktem turystycznym wysokiej jakości”. Inne kluczowe kwestie w ustawie dotyczą określenia działania organizacji zarządzających promocją w celu wydłużenia sezonu turystycznego i rozwoju turystyki wellness. Grecy planują wykorzystać w niedalekiej przyszłości potencjał naturalnych uzdrowisk w kraju. Zakynthos atrakcje Wrak na plaży Navagio to oczywiście niejedyna atrakcja Zakynthos. Poszukiwacze fotogenicznych miejsc koniecznie powinni wybrać się na Półwysep Skinari, czyli najbardziej wysuniętym na północ kraniec wyspy. To tu znajdują się słynne Niebieskie Jaskinie. Do ich środka najlepiej wpłynąć łodzią. Formacja skalne tworzą fantazyjne kształty. To jedno z niewielu takich miejsc na świecie. Na Zakynthos nie brakuje malowniczych plaż. Żeby najlepiej doświadczyć greckich wakacji warto zmieniać miejsca, na których oddajemy się słonecznym (inie tylko kąpielom). W Zatoczce Porto Limnionas nie ma co prawda typowych plaż, ale i tu warto się wybrać, żeby posłuchać ciszy i nacieszyć oczy. Źródło: Greek Travel Pages
W lockdownie żółwie morskie w Grecji rozmnażały się na potęgę. Tego lata zginęły już trzy
W te wakacje plaże Zakynthos są już znacznie bardziej zatłoczone niż rok temu. Na wyspę wrócili imprezowicze i zrobiło się głośno, także nocami. Takie okoliczności nie sprzyjają zagrożonym wyginięciem żółwiom morskim.
W tym artykule: Żółwie morskie na Zakhyntos Chwilowa odwilż Najnowsze badania wskazują na to, że dzięki pandemii koronawirusa, a tym samym ograniczeniu ruchu turystycznego niemal do zera, zagrożone wyginięciem żółwie morskie karetta zaczęły masowo rozmnażać się na opustoszałych plażach. Ekolodzy boją się, że powracający do Grecji wczasowicze przegonią zwierzęta, lub co gorsza, utrudnią przyjście na świat setkom maluchów. Naukowcy nie są przekonani do dokarmiania ptaków zimą Dla wielu ludzi stawianie na balkonach karmników dla ptaków to coś oczywistego. Rodzi się jednak pytanie, czy w ten sposób nie szkodzimy przyrodzie? Żółwie morskie na Zakhyntos Żółwie karetta na swoje główne miejsce gniazdowania obrały plaże na Zakynthos, jednej z najchętniej odwiedzanych przez turystów grecką wyspę. Każdego roku odwiedza ją około miliona podróżnych, a wielu z nich to Polacy. O ile tłumy wczasowiczów zasilają grecką gospodarkę, o tyle mogą też poważnie szkodzić środowisku. Turyści często nie przestrzegają obowiązujących zasad i podchodzą zbyt blisko naturalnych siedlisk zwierząt, w tym do piaszczystych gniazd żółwi karetta. Naukowcy odkryli, że w 2020 r. po drastycznym spadku liczby turystów na wyspie Zakynthos, żółwie morskie zmieniły swoje przyzwyczajenia. Przed wybuchem pandemii karetta, które wykluły się zatoce Laganas, najczęściej przenosiły się do wody na odległość około 400 m od plaży. Rok temu, kiedy wczasowiczów było znacznie mniej, zwierzęta zaczęły pojawiać się bliżej brzegu, gdzie woda jest o wiele cieplejsza. Autorzy badań twierdzą, że w poprzednich latach, to właśnie strach przed ludźmi, a nie różnica w temperaturach pchała żółwie jak najdalej od plaż. W rzeczywistości cieplejsza woda sprzyja prawidłowemu rozwojowi małych żółwików. Co więcej, miniony rok był rekordowy pod względem liczby żółwich gniazd założonych na popularnej wśród podróżnych wyspie. Członkowie Greckiego Towarzystwa Ochrony Żółwi Morskich naliczyli ich około 1800. To trzeci najwyższy wynik od 38 lat, czyli od początku prowadzenia ewidencji. Pomimo wyraźnych różnic w liczbach, badacze podkreślają, że ustalenie wpływu turystyki na gniazdowanie żółwi na plażach nie jest takie oczywiste. Nie ma jednak wątpliwości co do tego, że rok temu, kiedy na plażach było znacznie mniej zostawianych na noc leżaków czy parasoli, żółwie miały więcej przestrzeni do składania jaj. Jak muzyka wpływa na zwierzęta? Szereg badań odpowiada na to pytanie Jazz, a może muzyka klasyczna? Poszczególne gatunki zwierząt w różny sposób reagują na dźwięki i melodie. Chwilowa odwilż W te wakacje plaże Zakynthos są już znacznie bardziej zatłoczone niż rok temu. Na wyspę wrócili imprezowicze i zrobiło się głośno, także nocami. Tereny lęgowe żółwi w teorii są chronione, ale to nie powstrzymuje turystów przed łamaniem zasad. Zwłaszcza że gniazda są ogrodzone jedynie cienką linką. „Na Zakynthos przyjeżdża wielu młodych turystów, a większość z nich nawet nie wie, że żółwie gnieżdżą się na plaży, więc nie znają też przepisów” – zauważa Nikoletta Sidiropoulou z Greckiego Towarzystwa Ochrony Żółwi Morskich. Laurent Sourbes, pracownik Narodowego Parku Morskiego Zakynthos, dodaje, że najlepszym rozwiązaniem jest nakładanie kar na łamiących zasady. Do tego potrzebne są jednak odpowiednie zasoby ludzkie. „Nie jesteśmy w stanie zrobić tego sami, potrzebujemy straży przybrzeżnej” – mówi. Niestety, mimo że tegoroczny sezon wakacyjny na greckich wsypach jest dopiero na półmetku, organizacja WWF poinformowała już o śmierci trzech żółwi. Zwierzęta zginęły po zderzeniu z łodziami.
Co decyduje o tym, że wakacje w Grecji zawsze są udane? [PRZEWODNIK]
Grecja - prawdziwa perła rozsławiająca Bałkany na turystycznej mapie świata - jawi się jako kolebka kultury i sztuki, ale jak w domu poczują się tam nie tylko wielbiciele antycznej historii. Nie można bowiem zapomnieć, że ten niezwykły kraj to także wspaniałe plaże, wyśmienita kuchnia i kluby, które ożywają, gdy tylko zapadnie zmrok. Wyjazd do Grecji to właściwie pewna recepta na udany urlop, bez względu na to, w której części kraju postanowimy się zatrzymać. Co warto zobaczyć w Grecji? Poniżej przybliżamy najwspanialsze spośród tamtejszych atrakcji.
W tym artykule: Grecja - najważniejsze informacje Zabytki Grecji Atrakcje turystyczne Grecji Zwiedzanie Grecji Greckie plaże Wyspy greckie Kiedy jechać do Grecji? Co zabrać na wakacje do Grecji? Co decyduje o tym, że wakacje w Grecji zawsze są udane? Cóż, wskazanie jednoznacznej odpowiedzi na to pytanie jest o tyle trudne, że w ujęciu turystycznym ten kraj na Bałkanach to kompletna destynacja - tamtejsze plaże należą do najpiękniejszych na świecie, antyczne miasta w Grecji pozwalają podziwiać najniezwyklejsze zabytki, w wyspowej części kraju maluje się krajobraz jak z pocztówki, a greckie kluby zapewniają zabawę na najwyższym poziomie. W Grecji znajdziemy wszystko, co najlepsze i w tym stwierdzeniu nie ma nawet krzty przesady. Grecja - najważniejsze informacje Grecja jest podzielona na część kontynentalną i wyspową. Ta druga składa się z aż 2500 wysp, z czego zaledwie 165 zasiedla miejscowa ludność. Przez większą część roku (250-300 dni) kraj topi się w promieniach słońca. Na tamtejszy krajobraz składają się góry, wybrzeże, gaje oliwne i sady cytrusowe. Nieodłącznym elementem greckiej panoramy są też pozostałości antycznych budowli. Walutą obowiązującą w Grecji jest Euro. Obywatele krajów unijnych mogą przekroczyć granicę na podstawie ważnego dowodu osobistego lub paszportu. Pobyt dłuższy niż 90 dni wymaga uzyskania pozwolenia, które jest wydawane przez Wydziały Policji ds. Cudzoziemców (w rejonie Salonik i Aten) oraz przez Wydziały Bezpieczeństwa Publicznego w lokalnych komisariatach. Grecja należy do bezpiecznych krajów, ale w miejscowościach turystycznych należy uważać na zagrożenia typowe dla takich obszarów - na kieszonkowców, naciągaczy i osoby handlujące podrabianym towarem. Zabytki Grecji Grecja to kolebka antycznej kultury, nie dziwi więc fakt, że cały kraj dosłownie emanuje atmosferą starożytności. Nie da się wymienić wszystkich ważnych zabytków greckiej kultury w jednej publikacji. Po prostu, jest ich zbyt dużo. Poniżej wskazujemy te najważniejsze, które warto zobaczyć. Ateny Zwiedzanie Aten to właściwie obowiązkowy punkt wycieczki po Grecji. Będąc na miejscu, warto udać się do akropolu - usytuowanych na wzgórzu antycznych ruin. To właśnie tam znajdziemy większość najcenniejszych zabytków Aten, w tym Partenon - świątynię poświęconą Atenie. Inne tamtejsze atrakcje to: Teatr Dionizosa, Erechtejon, Propyleje. U podnóża akropolu rozciąga się Plaka - XVIII-wieczna dzielnica miasta z niezwykle urokliwą zabudową. Warto też zobaczyć najsłynniejszą na świecie agorę z licznymi świątyniami i bibliotekami. Olimpia Antyczne miasto kultu Zeusa to prawdziwa gratka dla miłośników historii. W miasteczku, w którym narodziły się igrzyska, możemy podziwiać ruiny starożytnych świątyń i stadion, na którym co 4 lata odpalany jest olimpijski znicz. Sparta Odwiedzając Półwysep Peloponeski, warto zatrzymać się też w Sparcie. Po najbardziej walecznych Grekach zachowało się niewiele śladów, ale wciąż jeszcze w starożytnej części miasta można podziwiać ruiny antycznych świątyń i domostw z czasów rzymskich. Mykeny Mykeny - starożytny ośrodek kultury mykeńskiej - to atrakcja wprost z Listy Światowego Dziedzictwa UNESCO. Klimat tego miejsca tworzą liczne grobowce i pozostałości akropolu. Epidauros W Epidauros znajdziemy doskonale zachowany antyczny teatr. Stan obiektu wzniesionego w 330 r. p.n.e. wynika z faktu, że aż do XIX w. cała widownia była przykryta ziemią. Akustyka tego miejsca sprawia, że słowo wyszeptane na scenie będzie można usłyszeć nawet w ostatnim rzędzie, a należy zaznaczyć, że część przeznaczona dla publiczności mieści 12 tys. osób. Do dziś wystawiane są tam sztuki greckich dramaturgów. Atrakcje turystyczne Grecji Powyżej wymieniliśmy zaledwie kilka antycznych atrakcji Grecji. Wypada jednak wspomnieć, że ten niezwykły kraj ma do zaoferowanie coś więcej niż tylko ruiny świątyń i starożytnych miast. Meteory Klasztory Meteory to jedna z największych atrakcji Grecji. Już sam widok piaskowych skał robi niesamowite wrażenie, a obrazu dopełnia wybudowany na ich szczycie zespół klasztorów prawosławnych. Góra Athos W najbardziej wysuniętym na wschód obszarze Chalkidiki znajduje się wysoka Góra Athos, będąca częścią samorządnej republiką mnichów. Co ciekawe, na półwysep mogą wejść wyłącznie mężczyźni, ale najpierw muszą oni wystąpić o stosowną zgodę. Statki, na pokładzie których znajdują się kobiety, mogą zbliżyć się do brzegu na odległość do 500 m. Wolos Wymieniając atrakcje Grecji, nie sposób pominąć jednego z najważniejszych miast portowych tego kraju. W Wolos znajdziemy masę atrakcji, w tym wspaniałe zabytki architektury przemysłowej. Zwiedzanie Grecji W trakcie jednego wyjazdu, z całą pewnością nie uda nam się poznać wszystkich atrakcji Grecji, jest ich po prostu zbyt wiele. Warto pamiętać, że nawet jeżeli skupimy się na jednym obszarze, poszczególne miejsca mogą być od siebie znacznie oddalone. Właśnie dlatego między poszczególnymi lokacjami warto przemieszczać się autem. Nawet jeżeli nie planujemy wyjazdu własnymi czterema kółkami, bez problemu wypożyczymy samochód już na lotnisku. Greckie plaże Grecja jest prawdziwym rajem dla osób spragnionych słonecznych kąpieli. Tamtejsze plaże są malownicze i czyste, choć bywa tam dość tłoczno, zwłaszcza w szczycie sezonu. Tsambika Jasny piasek, drobne kamyki i krystalicznie czysta woda - oto najkrótsza charakterystyka plaży Tsambika położonej w odległości ok. 25 km od miasta Rodos. Balos Balos uchodzi za najpiękniejszą plażę na Krecie. To w zasadzie cała laguna z niesamowicie czystą wodą i zachwycającymi formacjami skalnymi. Falasarna Nasz kolejna propozycja to kolejny mocny kandydat do miana najpiękniejszej plaży Krety - Falasarna. Białe piaski nadają morzu turkusowo-błękitną barwę. Porto Katsiki Porto Katsiki to bodaj najbardziej znana plaża wyspy Lefkada. Klimat tego miejsca tworzą wapienne klify, które porasta bujna roślinność. Navagio Navagio to chyba najbardziej niezwykła plaża na Zakynthos. Położona w malowniczej zatoce, kusi turystów nie tylko wspaniałymi warunkami do plażowania, ale i słynnym wrakiem statku. Elafonisi Kolejna bajeczna plaża na Krecie. Charakterystycznym elementem Elafonisi jest różowy piasek, jak głosi legenda - nasączony krwią kobiet i dzieci zamordowanych w trakcie tureckich najazdów. Myrtos To jedna z najbardziej malowniczych plaż Kefalonii. Na Myrtos ze żwirowo-piaszczystego pasa można podziwiać iście tropikalny krajobraz. Wyspy greckie Kontynentalna część kraju ma swój niepowtarzalny urok, ale to właśnie wyspy w Grecji są obowiązkową destynacją turystycznych eskapad. Santorini Fantazyjnie ukształtowane klify, na których "wyrastają" białe wioski - takich widoków nie znajdziemy nigdzie indziej, tylko na Santorini. To jedna z najbardziej znanych wysp, składających się na Cyklady. Kreta Największa spośród greckich wysp to Kreta. Jej charakterystycznym elementem jest niezwykle zróżnicowany krajobraz. To właśnie tam znajdziemy najwspanialsze greckie plaże. Lesbos Trzecia co do wielkości wyspa Grecji. Jedną z największych tamtejszych atrakcji jest liczący 20 mln lat skamieniały las. Rodos Słońce na Rodos świeci przez 300 dni w roku. Pewnie dlatego ta piękna wyspa była poświęcona bogu Heliosowi. Obecnie jest to jedna z najpopularniejszych destynacji. Naksos Wyspa Naksos należy do miejsc, które nie ściągają zbyt wielu turystów. To dość zaskakujące, bo najbardziej zielona wyspa archipelagu Cyklad zachwyca malowniczymi górskimi wioskami i białymi plażami. Korfu Na wyspie Korfu panuje nietypowy dla Grecji wilgotny klimat. Górskie tereny porasta obfita roślinność, a wybrzeże składa się z wielu malowniczych zatoczek z pięknymi plażami. Kos Wyspa z archipelagu Dodekanez, leżąca nieopodal wybrzeża Turcji. Charakteryzuje się łagodnym klimatem, a jej wybrzeże to niemal nieprzerwane pasmo plaż. Kiedy jechać do Grecji? Najlepszą porą na zwiedzanie Grecji jest wiosna, ewentualnie jesień. Temperatura jest wówczas przyjemnie ciepła, ale nie upalna, a prawdopodobieństwo wystąpienia opadów - stosunkowo niewielkie. Warto jednak pamiętać, że poza sezonem letnim, niektóre atrakcje mogą być nieczynne. Lato nie jest złym wyborem, o ile nie przeszkadza nam lejący się z nieba żar i tłumy turystów. Co zabrać na wakacje do Grecji? Greckie wakacje wymagają odpowiedniego przygotowania. Co warto spakować, zanim wyruszymy w podróż? Poniżej wymieniamy pozycje obowiązkowe na liście rzeczy do zabrania: stonowany strój - poza bikini i skąpym odzieniem letnim, warto spakować spódnicę za kolano i bluzkę zakrywającą ramiona. Taki strój przyda się podczas zwiedzania klasztorów i innych obiektów sakralnych, para wygodnych butów - na pewno odbędziesz wiele dłuższych i krótszych pieszych wycieczek, para butów do wody - na wypadek wizyty na kamienistej plaży, ochrona przeciwsłoneczna - czyli krem z filtrem UV, okulary z filtrem UV i nakrycie głowy, zapasowe karty pamięci do aparatu - możesz mieć pewność, że z Grecji przywieziesz wiele fotografii, warto więc zatroszczyć się o zapas przestrzeni na cyfrowe pliki.
Santorini - idealne miejsce na wczasy. Atrakcje i ciekawostki o greckiej wyspie
Santorini to klejnot w koronie wysp greckich. Kolory tutejszej architektury i historia są bezpośrednio połączone z grecką kulturą. Wycieczka na Santorini to rarytas dla każdego fana Grecji!
Położona 174 kilometrów na południowy wschód od wybrzeża Grecji i 110 kilometrów na północ od Krety sprawia wrażenie odgradzać półwysep od wyspy mitycznego minotaura. Dotrzeć na nią można samolotem lub promem z portu Pireus w Atenach. Prosimy jednak o doczytanie tekstu do końca zanim spakujecie walizki. Santorini – skąd się wzięły biało-niebieskie domy? Wizytówką jednej z greckich wysp, której współczesna nazwa pochodzi od świętej Ireny (Saint Irene), są wysokie skały, na których piętrzą się biało-niebieskie domki. Kolor domostw nie jest przypadkowy. Istnieją trzy wytłumaczenia charakterystycznej kolorystyki santoryńskich domostw. Pierwsze, patriotyczne, odwołuje się do narodowych barw Grecji – błękitu i bieli. Błękit symbolizuje kolor morza okalającego kraj i jego wyspy. Biel nawiązuje do piany morskiej, która wzburzona uderza o grecki brzeg. Drugie wyjaśnienie jest bardzo praktyczne. Biały kolor ścian odbija promienie słoneczne, przez co w domu jest chłodniej, z kolei niebieski kolor odstrasza insekty. Najbardziej przyziemna teoria głosi, że farby w białym i niebieskim kolorze były zwyczajnie najtańsze. Niezależnie od tego, które wyjaśnienie jest najbliższe prawdy, biało-niebieskie domki mają swój niepowtarzalny urok. Aktywny wulkan i mityczna Atlantyda obok Santorini W trakcie wizyty na wyspie Santorini niejednokrotnie możemy zaobserwować, poukładane jeden na drugim, kamienie: na murkach, dachach oraz innych miejscach wokół domów. Tak ułożone kamienie wulkaniczne mają za zadanie chronić mieszkańców danego domu przed trzęsieniem ziemi. Santorini powstała ok. 1600 roku p.n.e. w wyniku najsilniejszej od 10 000 lat erupcji wulkanu Thery. Wcześniej istniejąca wyspa Strongili – uchodząca przez niektórych badaczy za mityczną Atlantydę – została zatopiona na skutek wybuchu wulkanu, któremu przypisuje się moc czterech bomb atomowych. Środek wyspy dosłownie wyleciał w powietrze! Z pozostałych bocznych fragmentów starożytnej wyspy powstało pięć małych wysepek, z których największą i najpiękniejszą jest właśnie Santorini. Po katastrofie przez 300-500 lat nowo powstałe wysepki były niezamieszkane. Wulkan do dzisiejszego dnia pozostaje aktywny. Santorini - kuchnia i wino Nie ma nic przyjemniejszego niż zasiąść w restauracji jednego z portowych miasteczek wyspy przy stoliku z widokiem na morze, i podziwiając najpiękniejszy zachód słońca, zajadać się homarem, grecką sałatką i popijać najlepsze lokalne wino. Koniecznie trzeba spróbować specjału lokalnej kuchni czyli favy santoryńskiej – żółtej pasty z łuskanego grochu. Tutaj smakuje najlepiej - z dumą podkreślają mieszkańcy wyspy. Również santoryńskie wino ma swój niepowtarzalny smak, którego nie znajdziemy nigdzie indziej na świecie. Wiąże się to z faktem, że erupcja wulkanu spowodowała dostanie się do powietrza ogromnych ilości pyłów wulkanicznych, pumeksu oraz zastygłej lawy razem z piaskiem, które stworzyły nową, bogatą w minerały ziemię uprawną. Wina wyprodukowane z lokalnych winogron mają niski poziom pH, a jednocześnie charakteryzują się wysoką kwasowością. Na Santorini uprawia się pięć gatunków winogron, w tym trzy rodzaje białych i dwa czerwonych. Santorini to nie tylko plaże Aktywny czas na Satorini? Pomysłów jest sporo, począwszy od kajakowania, nurkowania, nurkowania głębinowego po jaskiniach czy żeglowania, a skończywszy na wspinaczce po skałach lub bieganiu po plaży. Na Santorini znajdziemy dwie niezwykłe plaże: czerwoną i białą. Czerwona plaża, Kokkini paralia, zawdzięcza swoją barwę wulkanicznemu żwirkowi w odcieniach czerwieni i czerni. Plaża znajduje się w pobliżu miejscowości Akrotiri, czyli jakieś 12 km od stolicy wyspy, Firy. Z kolei biała plaża mieści się w pobliżu czerwonej, lecz można się na nią dostać wyłącznie łódką. Ta kamienisto-żwirowa plaża zawdzięcza swoją nazwę białym skałom okalającym wyspę. Warto wiedzieć, że na plaży nie ma naturalnego cienia, więc trzeba się zaopatrzyć w dobry krem z filtrem słonecznym i kapelusz. Tylko... Co, gdzie, za ile? Tygodniowe wyjazdy na Santorini można znaleźć w wyszukiwarce wyjazdów turystycznych Travelplanet.pl. Ceny w ofercie last minute zaczynają się od 1757 zł za osobę. Wakacje gwiazd na Santorini Piękno i klimat greckiej wyspy przyciąga wielu znanych gości. Wakacje na Santorini spędziły gwiazdy takie jak Naomi Campbell, Rihanna, Michael Jordan, Heidi Klum czy Robert De Niro. Zapierające dech w piersiach widoki tworzyły scenerię wielu hollywoodzkich produkcji. To tutaj powstawał film "Tomb Raider" z Angeliną Jolie wcielającą się w rolę Lary Croft. Od tego czasu aktorka spędza tu często wakacje z rodziną, odpoczywając w swojej prywatnej willi. Gwiazdy zatrzymują się najczęściej w słynnym ośrodku Vedema, który zapewnia im całkowitą prywatność. Gośćmi hotelu byli już Tom Cruise, Lady Gaga i Beyonce, która spędziła tam czas przy okazji sesji zdjęciowej. Co zobaczyć na Santorini? Ciekawscy podróżni znajdą na Santorini wiele fascynujących zabytków pochodzących z różnych okresów. Pośród nich wykopaliska Akrotiti i Muzeum prehistorycznej Thery zrzeszające eksponaty sprzed wybuchu wulkanu. Obok Muzeum Megaro Gyzi, w którym można zobaczyć bogaty zbiór obrazów i fotografii. Znajdziemy też piękne budowle religijne. Na Santorini stoi zarówno piękna Katolicka Katedra, jak i Ortodoksyjny Sobór Metropolitański.
Przedstawiamy pięć portów Morza Śródziemnego, które koniecznie musisz odwiedzić.
Port relaks - Grecja: Od wyspy do wyspy Port romantico - Cinque Terre: Piątka z romantyzmu Port adrenalina - Korsyka: Wyspa wyzwanie Port historia - Aleksandria: Narzeczona morza Port impreza - Ibiza: Fiesta i sjesta
Pięć zmysłowych powodów, dla których pokochasz Rodos
Wyobraź sobie wszystko, co kochają Twoje zmysły. Najpiękniejsze widoki bogato nasycone kolorami tęczy. Ulubione potrawy rozpływające się w ustach. Zapachy dające poczucie wolności. Harmonijne dźwięki kojące duszę lub te przyśpieszające bicie serca. Delikatny dotyk szczęścia na greckiej wyspie, nazwanej na cześć ukochanej boga słońca - Rodos…
Ucztę zmysłów zaczynamy od oczu, tak zmęczonych środkowoeuropejską szarówką. Jedziemy na wzgórze Monte Smith, górujące nad stolicą wyspy miastem Rodos. Cofając się do czasów antycznych podążamy śladem starożytnych Greków składających ofiary w świątyni Apolla, sportowców przygotowujących się do igrzysk olimpijskich na stadionie, czy samego Juliusza Cezara, którego cień przemyka wśród ruin antycznego teatru. Przed nami rozpościera się północny skrawek wyspy z panoramą stolicy. Od zachodniej strony zobaczymy najpiękniejsze na wyspie zachody słońca. Magia obrazów to również górujące nad turystycznym kurortem w Kolymbia wzgórze Tsampika z urokliwym monastyrem i świętą ikoną. To tutaj co roku, boso, najczęściej na kolanach, po kilkuset stopniach, wchodzą kobiety z prośbą o potomstwo. Dlatego do dzisiaj tak wielu jest na wyspie chłopców o imieniu Tsampikos i dziewcząt o imieniu Tsampika. Widok, który roztacza się ze wzgórza, błękit morza i długa piaszczysta plaża Tsampika na długo pozostają w pamięci. Jest również inny widok, którego wspomnienie pomaga odzyskać optymizm w listopadowe, gradowe wieczory. To malowniczo położone ruiny jednego z zamków rycerzy joanitów – Monolithos, czyli „samotna skała”. Wprawdzie twórcom chodziło niewątpliwie o walory strategiczne, jednak umieszczenie zamku na wysokiej, niedostępnej skale na tle błękitu morza, dało także niezwykły efekt estetyczny. Jedziemy wschodnim wybrzeżem i nagle wyłania się Lindos. Niezależnie z której strony oglądane daje gwarancję uczty dla oka. Malownicza zatoczka, za nią wzgórze na którym przycupnęły małe białe domki, na szczycie zaś dumny akropol ze świątynią Ateny. W dole malutka zatoczka z najcieplejszą wodą na wyspie. To tutaj w 58 r. n.e. wraz z przybyciem św. Pawła apostoła zaczęło się chrześcijaństwo na Rodos. Uczta smaków to rozpływający się w ustach miód z wioski Siana, który miejscowe pszczoły zamieniają w płynne złoto. Siana to również lokalny bimber – souma, do którego produkcji aparaturę posiada każda szanująca się rodzina. W wiosce, pomimo licznych odwiedzin turystów w sezonie, czas się zatrzymał. Płynie wolno, jak to w Grecji. Często można usłyszeć „avrio”, czyli „jutro”, bo przecież po co się śpieszyć. Przed domkami siedzą w większości starsi Grecy (młodzież pouciekała do miast) popijając grecką kawę (która tak naprawdę jest kawą po turecku – tylko nie mówcie tego Grekom) patrzą na przejeżdżające autokary, które ledwo przeciskają się przez wąską główną uliczkę. Obliczano ją przecież na wymiary dwóch mijających się osłów. Swoją drogą to musi być ciekawe wrażenie obserwować z miejsca przewijający się cały świat. Różni ludzie, różne stroje, różne języki. Nie trzeba wyjeżdżać. Smaki Rodos to również niezapomniane wino, najlepiej z Empony. Prosto z fabryki Emery. Grecka uczta bez wina obejść się nie może. Dla tradycjonalistów retsina, wino o żywicznym smaku. A propos uczty to najlepiej zjechać z turystycznych szlaków i udać się na przykład do Psinthos, które słynie z dobrych greckich tawern i poszaleć w greckim stylu przy greckim stole. Wszystkiego po trochu, góra jedzenia i wiele godzin gawędzenia w gronie znajomych. Dla zwolenników mięs aromatyczne kacyki, czyli grilowana koza. Koniecznie z tzatzikami, czyli jogurtem z czosnkiem i ogórkiem. Obłędnie smaczny smażony ser saganaki. Lahanika, czyli warzywa. Na początek obowiązkowa sałatka grecka z chlebem pieczonym na miejscu. Dużo oliwy, oliwki, mnóstwo przystawek po zjedzeniu których będący pierwszy raz w Grecji mówią „dziękuję, dobranoc” myśląc, że to już koniec uczty. Zapachy Rodos to bryza morska, na przykład podczas rejsu łódką wzdłuż wybrzeża. Zapach wiatru, słońca, wody i tego czegoś nienazwanego. Wolności? Tak można na przykład wypłynąć z portu w Kolymbia na dziką czerwoną plażę. Kolymbia to również słynna aleja eukaliptusowa pamiętająca czasy okupacji Włochów. Zapach świec w licznych monastyrach takich jak Skiadi z ikoną Matki Boskiej z brunatnymi plamami. W XV w jakiś szalony heretyk rzucił nożem w święta ikonę i z obrazu popłynęła krew. Zapach ambrowców w zielonej Dolinie Motyli. A i do słuchu wyspa przemawia wspaniale. Jak przystało na wyspę położoną na styku trzech kontynentów, usłyszysz wspaniałą grecką muzykę, która tak jak dumny „zejbekikos” porusza duszę, czy jak skoczne „sirtaki” porywa do tańca. Usłyszysz też szum wiatru nad morzem, chlupot fal, zgrzyt piasku i dźwięk wznoszonych w toaście „jamas!” szklanek ouzo – wódki anyżowej. Usłyszysz mistyczną ciszę w monastyrach i kroki rycerzy Joanitów idących do Pałacu Wielkich Mistrzów ulicą rycerską starówki rodyjskiej. Dotyku promieni słonecznych, ciepłego piasuk pod stopami, orzeźwienia krystalicznie przejrzystej wody doznasz na wielu pięknych plażach jak Glystra za Lardos, Agathi, Plimiri czy bardziej angielskie Faliraki. Pozostaje jeszcze jeden, szósty zmysł. Ten, który sprawia, że są miejsca, gdzie po prostu wiesz, że chcesz być. Ten, który powoduje, że nie wiedzieć czemu czujesz się szczęśliwy na Rodos - wyspie, którą możesz pokochać. Tekst: Ewa E. Pisera – psycholog, trener NLP i pilot wycieczek. Realizuje swoje pasje prowadząc treningi, szkolenia i pilotując grupy w te bardziej słoneczne miejsca na ziemi. Zwolenniczka psychologii pozytywnej i wszelkich technik skutecznego działania w pracy i w rozwoju osobistym. Praktyczna optymistka, od kilku lat zgłębia uwarunkowania ogólnie pojętego szczęścia. Podróżniczka z pasją, odwiedziła większość krajów Europy, północnej Afryki oraz Azji. Niektóre z jej licznych zainteresowań to książki, buddyzm, kuchnie świata, narty wodne i taniec brzucha. Z Rainbow Tours współpracuje od 2 lat. Zapraszamy do zapoznania się z ofertami Last Minute; miejsce pobytu: Rodos, termin wylotu 28 czerwca br. Więcej o tych wycieczkach znajdziesz w dziale Rezerwacje opłaty obowiązkowe: Dopłata paliwowa - 35.00, Opłata lotniskowa - 250.00, Wycieczka First Minute - 0.00 Ceny z 21.06.2010 r. Ceny Last Minute ulegają częstym zmianom, dlatego polecamy sprawdzenie aktualnej ceny w dziale Rezerwacje.