Ten park narodowy inspirował Andersena. Polacy mają go na wyciągnięcie ręki
Czeska Szwajcaria wygląda jak kraina wyjęta z baśni. Jej krajobrazy inspirowały Hansa Christiana Andersena i Caspara Davida Friedricha, a później stały się scenerią „Opowieści z Narnii”. Skalne bramy, dzikie wąwozy i malownicze doliny tworzą jeden z najbardziej niezwykłych zakątków Europy.
W tym artykule: Czeska Szwajcaria – geografia i krajobrazy Największe atrakcje Czeskiej Szwajcarii Wyjątkowy klimat dla roślin Czeska Szwajcaria to niejedyne „skalne miasto” w okolicy Dlaczego Szwajcaria? Czeska Szwajcaria inspiracją artystów Pierwszy turystyczny przewodnik po tym niezwykłym regionie wydano już w 1826 roku. 50 lat później powstało Towarzystwo Górskie. Zaczęto wytyczać szlaki i budować infrastrukturę, która w wielu miejscach przetrwała do dziś. Nic w tym dziwnego – Czeska Szwajcaria to miejsce magiczne i w pełni zasługujące na utworzenie parku narodowego. Warto je odwiedzić tym bardziej, że leży tylko 60 km od Zgorzelca i 35 km od granicy z Czechami w Kopaczowie. Czeska Szwajcaria – geografia i krajobrazy Czeska Szwajcaria, położona na północnym zachodzie Czech, to jeden z najbardziej malowniczych parków narodowych Europy Środkowej. Charakterystyczne dla tego regionu są formacje skalne z piaskowca, które przez miliony lat były kształtowane przez erozję wodną i wiatrową. Najbardziej znaną z tych formacji jest Brama Pravčická – największy naturalny most z piaskowca w Europie, który jest symbolem parku. Park ma powierzchnię 79 km kw. i został wydzielony z większego Obszaru Chronionego Krajobrazu Łabskie Piaskowce, chroniącego większy cenny teren w Czechach. Geograficznie cały ten obszar leży na Wyżynie Dieczyńskiej. Krajobraz współtworzą tu trzy rzeki: Łaba, Kamenice i Křinice, płynące momentami w głębokich stromych dolinach, urozmaiconych wodospadami i skalnymi przełomami. Park Narodowy ustanowiono tu z początkiem roku 2000. Czeski Raj zachwyca pięknem i ogromem. To niesamowite skalne miasto wygląda jak scenografia filmu fantasy Czeski Raj nie bez powodu widnieje na liście geoparków UNESCO. Najlepiej przyjeżdżać tu późniejszą wiosną lub wczesną jesienią. I podziwiać przepiękne skalne formacje. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/4ac4d353f4fc87acc73415a97a49d209ac71de37-5bcba26.png" width="938" height="492" alt="Czeski Raj zachwyca pięknem i ogromem. To niesamowite skalne miasto wygląda jak scenografia filmu fantasy (fot. Shutterstock)" title="Czeski Raj zachwyca pięknem i ogromem. To niesamowite skalne miasto wygląda jak scenografia filmu fantasy (fot. Shutterstock)" /> Największe atrakcje Czeskiej Szwajcarii Najciekawsze miejsca Czeskiej Szwajcarii rozsiane są po całym terenie Parku. Na jego porządnie zwiedzenie warto zarezerwować sobie przynajmniej jeden cały weekend. Kilku obiektów na terenie Parku po prostu nie można pominąć, a są to: Brama Pravčická: ta imponująca formacja skalna przyciąga turystów z całego świata. Wędrówka do skalnego mostu, choć wymagająca, nagradza przepięknymi widokami na okoliczne krajobrazy. Formację można oglądać z licznych pobliskich punktów widokowych oraz z dołu. Wstęp na samą górę, na „zwieńczenie” bramy jest zabroniony. Przy bramie, wbudowany w skały, znajduje się malowniczy pałacyk „Sokole Gniazdo”, w którym dziś mieści się restauracja. Dziki Wąwóz: malowniczy przełom rzeki Kamenice, pierwotnie miejsce zupełnie niedostępne, otoczone stromymi ścianami skalnymi i bujną roślinnością. Cały bieg rzeki wygląda jak gotowa scenografia filmowa. W Parku jest wiele miejsc (np. Wąwóz Edmunda), które można zobaczyć, płynąc flisacką łodzią turystyczną po rzece Kamenice. Mariina Skala: malowniczy skalny masyw, wysoko dominujący ponad otoczeniem. Na szczycie już w 1856 roku wybudowano drewnianą altanę widokową. U stóp skały leży stara i piękna wioska Jetrichovice. Hrensko: Urokliwa, położona w kanionie u stóp Bramy Pravčickiej wioska, która jest idealnym punktem wyjścia do zwiedzania parku, zatrzymania się na posiłek, zaopatrzenia w pamiątki, a także na nocleg. Turystyka kwitła tu już w XIX wieku. Wyjątkowy klimat dla roślin Specyficzna rzeźba terenu, czyli obecność głębokich jarów, wąwozów i parowów w połączeniu z dwiema niewielkimi rzekami sprawia że w Parku dużo jest miejsc wyjątkowo zimnych, zawsze zacienionych i wilgotnych. Inaczej niż podpowiadałaby intuicja, często w dolnych partiach rosną tu rośliny zimnolubne, a w górnych – ciepłolubne. Na ciemnych, niedostępnych skalnych ścianach wąwozów rosną m.in. paprocie, liczne mchy i porosty oraz pozostałości pierwotnego drzewostanu. Walory przyrodnicze Czeskiej Szwajcarii zostały docenione w Unii Europejskiej poprzez umieszczenie jej na liście obszarów chronionych Natura 2000. Czeska Szwajcaria to niejedyne „skalne miasto” w okolicy Czeska Szwajcaria to jedno z kilku miejsc znanych z malowniczych skalnych labiryntów, położonych na relatywnie niewielkim obszarze. Kolejne to m.in. Adrspach w Czechach, Szwajcaria Saksońska w Niemczech oraz Szczeliniec i Błędne Skały w Polsce, na Dolnym Śląsku. Jeśli zapragniemy odwiedzić więcej niż jedno z tych miejsc, najbliżej leży Szwajcaria Saksońska – w odległości zaledwie ok. 4 kilometrów. Samochodem pokonamy tę trasę w 10 minut. Obie „Szwajcarie” to tak naprawdę dwie części jednego spójnego regionu – obie nalezą do zbudowanych z miękkiego piaskowca Gór Połabskich. Właściwie trudno rozpatrywać je oddzielnie i za jednym zamachem nie zwiedzić obydwu. Co warto zobaczyć w Pilznie? Tu każdy znajdzie coś dla siebie Czeskie Pilzno to idealny kierunek na weekendowy wypad typu city break. Z roku na rok miasto cieszy się coraz większą popularnością wśród turystów z całego świata, w tym także z Polski. ... Dlaczego Szwajcaria? Czeska Szwajcaria leży bardzo blisko granicy z Niemcami, a najbliższym większym miastem jest Drezno. To sąsiedztwo odegrało pewną rolę w historii Parku. Malownicze skalne formacje już pod koniec XVIII wieku dość licznie przyciągały ówczesnych turystów. A wśród nich malarzy i grafików tworzących w panującym wówczas nurcie romantyzmu, m.in. Ludwiga Richtera, Antona Graffa i Adriana Zingga. Dwaj ostatni byli Szwajcarami, pracowali w niedalekim Dreźnie. I to właśnie oni, pod wrażeniem wyjątkowych krajobrazów, kojarzących im się z ojczystym krajem, ochrzcili ten rejon mianem „Szwajcarii”. Czeska Szwajcaria inspiracją artystów Także najsłynniejszy obraz i symbol epoki romantyzmu, „Wędrowiec nad morzem mgły” Caspara Davida Friedricha, przedstawia właśnie te okolice. Skalne iglice wystające ponad mgłę to swobodnie zaaranżowane przez malarza elementy krajobrazu Gór Połabskich. W ich skład wchodzi m.in. Czeska Szwajcaria. Widoczna na dalekim planie po prawej stronie obrazu formacja to góra Zirkelstein, leżąca po sąsiedzku, w Szwajcarii Saksońskiej. W Czeskiej Szwajcarii Hans Christian Andersen napisał w 1844 roku część jednej ze swoich baśni – „Królowej Śniegu”. W 2005 roku kręcono tu niektóre sceny filmowego blockbustera „Opowieści z Narnii: Lew, Czarownica i stara szafa”. Brama Pravčická wystąpiła także w serialu „Koło Czasu”.
Wanda Rutkiewicz to kobieta, która widziała więcej. Premiera albumu fotograficznego legendarnej alpinistki
Po ponad trzech dekadach od tajemniczego zaginięcia Wandy Rutkiewicz – jednej z największych himalaistek XX w. – jej dorobek fotograficzny i dokumentalny wreszcie ujrzał światło dzienne.
Spis treści: Wanda Rutkiewicz – ikona gór Dziedzictwo uratowane od zapomnienia Hołd dla alpinistki i inspiracja dla przyszłych pokoleń Album „Spojrzenie z góry. Archiwum Wandy Rutkiewicz”, to wyjątkowe wydawnictwo. Zgromadzono w nim po raz pierwszy fotografie wykonane przez samą alpinistkę. Publikacja stanowi nie tylko zapis jej pasji, lecz także cenny dokument historyczny. Ukazuje on kulisy wypraw w czasach, gdy kobiety w górach wysokich były rzadkością. Wanda Rutkiewicz – ikona gór Wanda Rutkiewicz była pierwszą Europejką, która zdobyła Mount Everest oraz pierwszą kobietą na szczycie K2 – dwóch najwyższych ośmiotysięczników świata. Jej osiągnięcia inspirowały, ale też budziły kontrowersje. Była bezkompromisowa, odważna i szczera, a jednocześnie niezwykle samodzielna. Te cechy nie zawsze spotykały się ze zrozumieniem w czasach, gdy kobiety miały ograniczone możliwości działania w zdominowanym przez mężczyzn świecie himalaizmu. Rutkiewicz wyprzedzała swoją epokę także w kwestiach związanych z ekologią i komercjalizacją wspinaczki w górach wysokich. Zwracała uwagę na problemy nadmiernej eksploatacji gór przez masowe wyprawy i w związku z tym negatywne skutki dla środowiska. Była pionierką nie tylko w zdobywaniu najwyższych szczytów, ale także w dokumentowaniu życia wspinaczy i ich zmagań. Mówiła: „Mogę sobie powiedzieć, że tworzę z grubsza sprawny dokument dotyczący nie tylko mojej działalności, ale już historii alpinizmu (…) Mam nadzieję, że to się komuś przyda, że zostanie ślad.” Dziedzictwo uratowane od zapomnienia Po zaginięciu Wandy na Kanczendzondze w 1992 r., jej bogate archiwum przez lata pozostawało w zapomnieniu. Na szczęście udało się je ocalić dzięki zaangażowaniu rodziny, w szczególności jej brata Michała Błaszkiewicza oraz siostry Janiny Fies. Materiały, które przetrwały obejmują tysiące slajdów, negatywów, listy, pocztówki, pamiętniki audio, a nawet taśmy filmowe. Zgromadzone archiwalia, głównie te fotograficzne, stały się podstawą do stworzenia publikacji „Spojrzenie z góry. Archiwum Wandy Rutkiewicz”. W albumie znalazły się nie tylko zdjęcia ze szczytów, ale także mniej znane fotografie – od przygotowań, przez życie w bazach, aż po trudne powroty. To także unikatowe spojrzenie, które ujawnia wrażliwość alpinistki i pozwala zrozumieć, z jakimi wyzwaniami się mierzyła. „Wanda Rutkiewicz, która dobrze się czuła w archetypicznie męskiej roli zdobywcy, nie tylko przekraczała granice norm społecznych jako alpinistka, ale także pewnie poruszała się w dziedzinie fotografii pejzażowej, zdominowanej przez mężczyzn. Jej prace stanowią unikatowe świadectwo kobiecego spojrzenia na krajobrazy i dokumentację niezdobytych dotąd przez kobiety szczytów” – pisze w albumie dr Katarzyna Gębarowska. Hołd dla alpinistki i inspiracja dla przyszłych pokoleń Premiera albumu to wyjątkowa okazja, by lepiej poznać Wandę Rutkiewicz. Nie tylko jako wybitną wspinaczkę, ale także jako artystkę i wizjonerkę. To także przypomnienie o jej wkładzie w historię himalaizmu oraz inspiracja dla kolejnych pokoleń, które szukają własnych dróg na szczyt. „Spojrzenie z góry. Archiwum Wandy Rutkiewicz”, wydawnictwo Muzeum Śląskie w Katowicach Nasz ekspert Iwona El Tanbouli-Jabłońska Dyrektorka artystyczna National Geographic Polska, fotografka i współwłaścicielka studia fotograficzno-filmowego F11 STUDIO. Fotografią i fotoedycją zajmuje się od 18 lat. Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych. Większość jej pracy koncentruje się na fotoreportażu i projektach długoterminowych. Podróżuje z aparatem po świecie podejmując trudne społecznie tematy. Prowadzi warsztaty, przeglądy portfolio, bywa jurorką w konkursach fotograficznych. Członkini stowarzyszenia RAV.A Stories. Podwójna laureatka tegorocznej edycji Grand Press Photo 2022. Jej fotoreportaż z Wysp Owczych zajął 1. Miejsce w kategorii Climate&Responsibility.
Kurtka Squall – twój najlepszy towarzysz na każdej wyprawie
Kochasz przygody i eksplorowanie nowych miejsc w różnych zakątkach świata? Kurtka hardshell Squall od Helikon-Tex z pewnością jest tym, czego potrzebujesz na swoich wyprawach. Nie zawiedzie cię w żadnej, nawet ekstremalnej sytuacji, za to zapewni wygodę i komfort.
W tym artykule: Rozmiar (mikroporów) ma znaczenie! Dopracowana w każdym szczególe Kurtka wyprodukowana z poszanowaniem środowiska Okrycie dobre na każdą porę roku Podróżując po świecie, wiesz, jak zmienna potrafi być pogoda. Śnieg, deszcz czy intensywny wiatr mogą pojawić się znienacka, zwłaszcza gdy zdobywasz górskie szczyty. Jeśli masz na sobie kurtkę Squall polskiej marki Helikon-Tex, nie musisz się o to martwić. Jej wodoszczelność na poziomie 30 000 mm słupa wody sprawia, że nawet bardzo intensywne opady nie przemoczą twojego ubrania. Dodatkowo, dzięki membranie TorrentStretch®, kurtka zapewnia doskonałą oddychalność, co pozwala na szybkie odprowadzanie pary wodnej, więc ty ani przez chwilę nie masz uczucia wilgoci na ciele. Jak to działa? Rozmiar (mikroporów) ma znaczenie! Membrana TorrentStretch® to trzywarstwowy laminat, który składa się z zewnętrznej warstwy ochronnej, zintegrowanej podszewki oraz membrany z mikroporami, która znajduje się w środku. Została zaprojektowana tak, by kurtka nie przepuszczała wody do wewnątrz, a jednocześnie odprowadzała wilgoć na zewnątrz. Parametrem, który określa poziom oddychalności ubrań, jest współczynnik oporu parowania RET. Za jego pomocą określa się przepuszczalność pary wodnej przez membranę. Im niższy współczynnik RET, tym kurtka lepiej oddycha. Okrycia outdorowe najlepszej jakości mieszczą się w przedziale 0-6 RET, Squall ma . Te dane mówią same za siebie! Dopracowana w każdym szczególe Nosząc kurtkę Squall, docenisz jej praktyczne rozwiązania. Jest wyposażona w trzy kieszenie, dwie z nich są tak umiejscowione, by nie kolidowały z szelkami i pasem piersiowym plecaka (w damskiej wersji są one dostosowane również do kobiecej sylwetki). Kaptur z wysoką gardą ochroni głowę przed wiatrem i deszczem, a klejone szwy, impregnująca hydrofobowa powłoka DWR (Durable Water Repellent) pozbawiona szkodliwego PFC oraz wodoodporne zamki YKK® AquaGuard® zapewniają pełną szczelność. Również regulowane mankiety i wywietrzniki pod pachami i ściągacze (dwa w kapturze, jeden wszyty w dół kurtki) poprawiają komfort podczas marszu w zależności od warunków atmosferycznych. Kolejna funkcjonalność warta uwagi to wstawka z rzepa na lewym ramieniu, która pozwala na przymocowanie patcha lub odblasku. Staje się to bardzo przydatne, gdy eksplorujesz teren w większej grupie i niezbędna jest szybka identyfikacja pozostałych uczestników danej ekipy. Poza tym kurtka jest lekka i nie zajmuje dużo miejsca – zwinięta mieści się do własnego kaptura. Kurtka wyprodukowana z poszanowaniem środowiska Wiele osób w obecnych czasach zwraca uwagę na to, czy rzeczy, które kupują, zostały wyprodukowane z dbałością o środowisko i są eko. Kurtka Squall z pewnością należy do tej właśnie kategorii. Otrzymała certyfikat BlueSign®, co oznacza, że jej produkcja odbyła się z minimalnym wpływem na środowisko naturalne. Ten model spełnia również wymagania certyfikatu Oeko-Tex® standard 100, czyli nie zawiera substancji szkodliwych dla zdrowia. Okrycie dobre na każdą porę roku Kurtka Squall została zaprojektowana tak, aby sprostać wymaganiom podróżników o każdej porze roku. W cieplejsze dni można ją nosić samodzielnie, natomiast w zimie jako zewnętrzną warstwę kurtki ocieplającej. Od momentu premiery modelu Squall można bez problemu skompletować pełny outdorowy strój, korzystając z oferty Helikon-Tex - począwszy od bielizny termicznej, przez warstwę ocieplającą, aż po hardshell. Niezależnie od tego, czy eksplorujesz dzikie bezdroża, czy miejskie zakątki, kurtka Squall będzie nieodzownym towarzyszem każdej twojej wyprawy. Więcej informacji na: www.helikon-tex.com
Przełom we wspinaczce na Kilimandżaro: najwyższa góra Afryki została podłączona do internetu
Władze Tanzanii zainstalowały szybki, szerokopasmowy internet na Kilimandżaro. Oznacza to, że od teraz wszyscy wspinacze mogą udostępniać swoje wyprawy w czasie rzeczywistym na swoich mediach społecznościowych, ale resort informacji twierdzi, że chodzi głównie o bezpieczeństwo.
W tym artykule: Kilimandżaro zostało podłączone do internetu Internet jest potrzebny, ale w górach trzeba zachowywać zdrowy rozsądek Kilimandżaro nazywane jest „Dachem Afryki” Od tego tygodnia, dzięki firmie Tanzania Telecommunications Corporation, którą dofinansowywały Chiny, Kilimandżaro podłączone jest do szybkiego, szerokopasmowego internetu. Dyrektor generalny firmy, Peter Ulanga, twierdzi, że „wdrożenie nie było łatwe, a projekt powiódł się m.in. dzięki współpracy z władzami parków narodowych: Mount Kilimanjaro Park Authority oraz Tanzania National Parks Authority. Kilimandżaro zostało podłączone do internetu Ulanga podkreślił, że od teraz wszyscy turyści mogą się ze sobą komunikować z góry Kilimandżaro. Minister informacji, komunikacji i technologii informacyjnej, Nape Moses Nnauye, wziął udział w inauguracji usługi w stacji Horombo, która znajduje się na wysokości 3720 m n.p.m. Szef resortu stwierdził, że to wydarzenie historyczne nie tylko dla Tanzanii, ale również dla całego kontynentu. Nnauye dodał również, że poruszanie się bez internetu w tym miejscu było bardzo niebezpieczne. Internet pełni ogrywa bardzo ważną rolę we współczesnej wspinaczce. W czasie rzeczywistym możemy śledzić zmagania himalaistów oraz być na bieżąco z ich osiągnięciami. Tak było na przykład w ubiegłym roku, gdy cały świat obserwował zimowy atak Szerpów na ośmiotysięcznik K2. 16 stycznia dziesięciu himalaistów z Nepalu zdobyło najwyższy szczyt Karakorum i drugi co do wielkości szczyt Ziemi. Afryka: 10 porywających książek, dzięki którym zanurzysz się w afrykańskiej kulturze i klimacie Książki o Afryce cieszą się coraz większą popularnością, o czym świadczą uginające się pod ciężarem olbrzymiej ilości tytułów półki w księgarniach. Oto 10 z nich, które przynos... Internet jest potrzebny, ale w górach trzeba zachowywać zdrowy rozsądek Internet to jednak nie tylko narzędzie do dokumentacji online poczynań wspinaczy lub turystów w górach. Dzięki dostępowi do sieci możemy szybko komunikować się z innymi ludźmi, a w razie kłopotów i niebezpieczeństwa jesteśmy w stanie reagować natychmiastowo i wezwać potrzebną pomoc. W górach dzięki internetowi mamy również dostęp do map i nawigacji. Należy jednak pamiętać, że w trudnych warunkach wspinaczkowych najważniejsze jest to, aby bezpiecznie wejść na górę, a później z niej zejść. Szczególnie dziś wiele osób lubi na bieżąco udostępniać relacje i zdjęcia na media społecznościowe, ale nie można zapominać o zdrowym rozsądku. Każdego roku dochodzi do wielu sytuacji, gdy turyści w górach giną, kiedy próbują zrobić „idealne” zdjęcie. Kilimandżaro nazywane jest „Dachem Afryki” Kilimandżaro to najwyższa góra w Afryce, która położona jest w Tanzanii, przy granicy z Kenią. Składa się z trzech szczytów, które są pozostałością po wulkanach. Najwyższym z nich jest Uhuru na wulkanie Kibo, który znajduje się na wysokości 5895 m n.p.m. Jest to jedyne miejsce na kontynencie, w którym śnieg leży cały rok. Góry w Polsce - lista najwyższych szczytów i pasm górskich [PRZEWODNIK] Góry w Polsce stanowią jedną z największych atrakcji naszego kraju. Tuż obok wybrzeża, są najczęściej wybieraną destynacją turystyczną, która przyciąga piechurów i miłośników pię... Niemiecki geolog Hans Meyer wraz z austriackim przewodnikiem Ludwikiem Purtschellerem byli pierwszymi Europejczykami, którym udało się wejść na szczyt „Dachu Afryki”. Dokonali tego w 1889 roku. Z kolei Antoni Jakubski, zoolog, profesor z Uniwersytetu w Poznaniu i podpułkownik Wojska Polskiego, był pierwszym Polakiem, który zdobył najwyższy szczyt tej góry. Stało się to w 1910 roku.
Trekking w Dolomitach. 5 szlaków na trasy dla początkujących i zaawansowanych
Wciśnięte między Włochy, Szwajcarię a Austrię strzeliste pasmo gór Dolomitów każdego lata zachwycającymi szlakami przyciąga turystów z całego świata.
W tym artykule: Trekking w Dolomitach – szlak wokół masywu Civetta Trekking w Dolomitach – szlak Tre Cime di Lavaredo Trekking w Dolomitach – szlak wokół Lago di Carezza Trekking w Dolomitach – szlak Alta Via 1 i 2 Trekking w Dolomitach – Via ferrata dla zaawansowych Strzeliste szczyty, zielone doliny, krystaliczne jeziora i wysokie wzgórza to krajobraz, którym zachwycają Dolomity. Można się tam wybrać bez względu na doświadczenie w trekkingu. Pasmo rozciąga się między dolinami Val Rendena na zachodzie, Piawa na wschodzie, aż do Val Pusteria na północy. Najwyższe wzniesienie to licząca 3342 m n.p.m. Punta Penia. Inne szczyty osiągają ponad 2 tys. metrów. Przez region włoskich Dolomitów przebiegają dwa główne szlaki: Panorama Trek i Dolomitu Brenta Trek. Szlaki te różnią się długością i poziomem trudności, na niektóre można wjechać kolejką górską, a inne są długodystansowe i wymagają nawet tygodnia do ich pokonania. W Dolomity łatwo dotrzeć z pobliskich włoskich miast: Bergamo, Mediolanu czy Wenecji. Sezon letni na trekking w Dolomitach zaczyna się na początku czerwca i trwa do końca września. Oto 6 tras, które warto wziąć pod uwagę, planując trekking w Dolomitach. Trekking w Dolomitach – szlak wokół masywu Civetta Trasa liczy około 4 kilometry. Poruszając się jednak przedreptami, można ją skrócić. To miejsce bardzo oblegane turystycznie z uwagi na łatwość korzystania z kolejki górskiej. Najwyższy i końcowy punkt szlaku to schronisko Rifugio A. Sonino Al Coldai położone na wysokości 2135 m n.p.m. Można stąd podziwiać szczyt Cima di Coldai. Diabeł tkwi w szczegółach, czyli jak przygotować się do wyjazdu w góry latem Na pytanie, kiedy najlepiej jechać w góry, bez wahania odpowiada: latem. Z Anną Szczepaniak, licencjonowaną trenerką CrossFitu i organizatorką górskich obozów, rozmawiamy między innymi o t... Trekking w Dolomitach – szlak Tre Cime di Lavaredo Jest symbolem Dolomitów. Masyw górski w Dolomiti di Sesto, który składa się z trzech głównych szczytów Tre Cime (Trzy Szczyty): Cima Ovest (2,973 m n.p.m.), Cima Grande (2,999 m n.p.m.), Cima Piccola (2,857 m n.p.m.) Szczyty te porównywane są do wież, twierdz czy katedr stojących na straży włoskich Dolomitów. Trekking wokół nich zajmuje od 4 do 5 godzin i teren jest praktycznie płaski. Trasa liczy 12 km i pozwala dosłownie obejść masyw dookoła. Na spacer można wybrać się również z dziećmi. Trekking w Dolomitach – szlak wokół Lago di Carezza Lago di Carezza jest nazywane tęczowym jeziorem m.in. z uwagi na szmaragdowe kolory. Jest jednym z najpiękniejszych jezior w Południowym Tyrolu. Najlepiej wybrać się tam podczas wschodu lub zachodu, wtedy również widać najlepiej kolory tego jeziora. Sama trasa liczy około 4 km. Trekking w Dolomitach – szlak Alta Via 1 i 2 Szlaki długodystansowe uważane za najbardziej spektakularne pod względem widoków. Alta Via 1 liczy 120 km i jej przejście zajmuje około 8 do 10 dni. Natomiast Alta Via 2 jest dłuższa (liczy 160 km) i na przejście trzeba poświęcić więcej niż dwa tygodnie. Niebawem Joanna Brzozowska i autorka tego tekstu Magdalena Bryś wyruszają na szlak Alta Via 1 w ramach projektu „VIA. Let’s Dolomite”. Projekt łączą z celem charytatywnym – wsparciem Fundacji Wandalistki. Fundacja wspiera profesjonalistki w realizacji ambitnych górskich i wspinaczkowych projektów, oraz amatorki stawiające swoje pierwsze kroki w górach. Patronką Fundacji jest Wanda Rutkiewicz – pierwsza kobieta, która zdobyła K2 oraz prekursorka polskiego himalaizmu kobiecego. Magda i Asia przechodząc ten szlak, chcą pokazać innym dziewczynom m.in., że same mogą zorganizować wyjazd w góry, odkrywać nowe miejsca, zdobywać nowe doświadczenia oraz przeżywać wspaniałe przygody w naturze. Uczestniczki wierzą, że poprzez bycie w górach i aktywne spędzanie czasu mocna wzmocnić siebie. Każdy może dołączyć do zbiórki na Fundację Wandalistki, która znajduje się pod linkiem. Mateusz Waligóra coraz bliżej przejścia wszystkich szlaków w Tatrach. Wcześniej omal nie zginął na Kościelcu Mateusz Waligóra nie zwalnia tempa. Po ukończeniu trawersu Grenlandii wystartował z nowym projektem podróżniczym. W ramach #TatrzańskichOpowieści planuje przejść wszystkie znakowane szlaki... Trekking w Dolomitach – Via ferrata dla zaawansowych Dolomity to idealne miejsce do pieszych wędrówek, ale też wspinaczki wysokogórskiej. Każdy miłośnik gór znajdzie coś dla siebie i spędzi aktywnie czas blisko natury. Via ferrata to specjalny szlak w górach wyposażony przede wszystkim w linę asekuracyjną, a czasami też w metalowe szczeble i drabinki. W okolicy Cortiny d’Ampezzo wytyczono ich kilkadziesiąt, różnią się stopniem trudności. W przypadku, gdy pierwszy raz wyjeżdża się na via ferraty lub chce się wziąć dzieci warto rozważyć m.in. drogę Barbara e cascate di Fanes, która można pokonać w ciągu jednego dnia. Natomiast dla bardziej doświadczonych wspinaczy jest via ferrata Sci Club 18, która jest drogą typowo sportową, na której można sprawdzić swoją technikę, ale też jak radzi się z wysokością. Nasz ekspert Magdalena Bryś Entuzjastka biegania ultra, szlaków długodystansowych i fotografii sportowej. Lubi pisać i rozmawiać z osobami, które podejmują różne wyzwania m.in. sportowe i te dosyć ekstremalne, by poznać ich motywacje i działanie.
Diabeł tkwi w szczegółach, czyli jak przygotować się do wyjazdu w góry latem
Na pytanie, kiedy najlepiej jechać w góry, bez wahania odpowiada: latem. Z Anną Szczepaniak, licencjonowaną trenerką CrossFitu i organizatorką górskich obozów, rozmawiamy między innymi o tym, dlaczego tak naprawdę to głowa, a nie dobór sprzętu, odgrywa kluczową rolę w czasie wyprawy.
W tym artykule: Jakie mięśnie pracują podczas chodzenia po górach? Jak poprawić swoją kondycję przed wyjazdem w góry? Wyjazd w góry – samotnie czy w grupie? Jakie góry będą najlepsze dla początkujących? Wyjście w góry – o czym warto pamiętać? Choć większości z nas góry kojarzą się z sezonem zimowym, grono entuzjastów letnich wypraw z roku na rok stale rośnie. Z pewnością należy do nich nasza rozmówczyni, Anna Szczepaniak, która jak sama przyznaje, swoje podróżnicze doświadczenie, liczny kontakt z ludźmi i zamiłowanie do ruchu połączyła w organizowanie najciekawszych wyjazdów z aktywnością fizyczną w roli głównej. Przez wiele lat podziwiała świat z lotu ptaka jako stewardesa. Później postanowiła zarazić innych swoją miłością do sportu, stając się licencjonowaną trenerką CrossFitu. Anię na co dzień spotkamy w crossfitowym boxie na warszawskim Mokotowie lub... na górskim szlaku w towarzystwie swoich podopiecznych. W rozmowie z National-Geographic.pl przekonuje, dlaczego góry latem to znakomity pomysł, a także podpowiada, o czym warto pamiętać przy przygotowaniach do tego rodzaju wyjazdu. Jakie mięśnie pracują podczas chodzenia po górach? Nie jest tajemnicą, że pierwszoplanową rolę w przygotowaniach do górskich wypraw odgrywa forma fizyczna. Kiedy zacząć ją szlifować? – Jak najwcześniej – podkreśla Anna Szczepaniak i dodaje, że odwlekanie w czasie niczemu nie zasłuży, a każdy dzień przybliża nas do celu. – Przygotowanie zarówno fizyczne, jak i strategiczne są kluczem do tego, żeby osiągnąć sukces w górach i zminimalizować ryzyko wypadku – zaznacza nasza rozmówczyni. Wiele osób bagatelizuje ten fakt, ale niezależnie od stopnia zaawansowania, każdy powinien być przygotowany na kryzysowe momenty, których w czasie górskich wypraw nie brakuje. Wpływ na to może mieć kilka czynników, np. gwałtowana zmiana pogody lub nieoczekiwane zmęczenie wynikające z gorszej predyspozycji dnia. Podczas podchodzenia potrzebujemy świetnej wytrzymałości mięśniowej nóg. Warto jednak pamiętać, że górach pracuje całe ciało, nie tylko nogi. Ważna, a może najważniejsza, jest kondycja tlenowa, bowiem w tej fazie nasz oddech przyspiesza, a z każdym krokiem robi się coraz cieplej. Dlatego podczas przygotowań nie można zapominać o sercu, które także należy trenować. Z kolei przy schodzeniu bardzo wrażliwym punktem są kolana. Trzeba szczególnie mocno o nie zadbać przed wyjazdem, bo przeciążenia w stawie kolanowym może doprowadzić do niechcianych konsekwencji. – Umiejętne chodzenie po górach niweluje te problemy – podkreśla Szczepaniak. Na tym jednak nie koniec. Jak się okazuje, siódme poty wylane na siłownii to jedno, głowa to drugie. – Najbardziej ze wszystkiego postawiłabym na mięsień głowy, który po angielsku ma lotną nazwę – mental muscle. To tam się wszystko zaczyna, jeszcze przed startem. Trenowanie go to podstawa, która pozwoli nam bezpiecznie wyjść w góry i wrócić w jednym kawałku, ocenić sytuację i zapanować nad zmęczeniem. Zdrowy rozsądek i umiejętność oszacowania swoich sił są absolutnym minimum. Jak poprawić swoją kondycję przed wyjazdem w góry? Przy typowym treningu ukierunkowanym pod wyjazd w góry trenerzy stawiają na wzmocnienie całego ciała przy pomocy ćwiczeń łączących elementy siłowe i cardio. Bazą będą ćwiczenia, które znajdują odzwierciedlenie w górach. Zatem kombinacja wejść na skrzynię, planków, pompek, przysiadów, skoków oraz biegu na przemian z odpoczynkiem będzie idealnym rozwiązaniem. – Taki trening powinien być nieco dłuższy – mówi Anna Szczepaniak, która w każdy wtorek i sobotę organizuje zajęcia Metcon (metabolic conditioning), czyli treningi metaboliczno – kondycyjne, mające na celu wprowadzenie naszego organizmu na jak najwyższe obroty. Przykładowy trening (10 rund do wykonania): 400 m biegu; 30 (15 na stronę) wejść na skrzynię (ćwiczenie można wykonać z dodatkowym obciążeniem na plecach); 10–20 burpees, czyli „padnij – powstań”; 2 min przerwy po każdej rundzie. Nie wolno jednak zapominać o kolejnej, bardzo ważnej kwestii jaką jest regeneracja. – Praktykowanie odpoczynku dla organizmu, zarówno w trakcie przygotowań, jak i w trakcie wyprawy, jest bardzo ważne. Każdy trener powtarza, że regeneracja to część treningu. Pamiętajmy zatem o rozciąganiu, rolowaniu, praktykowaniu jogi, basenie oraz regularnym nawadnianiu i dobrym śnie – przypomina Szczepaniak. Co zabrać ze sobą na wyjazd w góry? Poradnik dla małych i dużych Góry to popularny kierunek wyjazdów na ferie zimowe. Niezależnie od tego, czy planujesz spędzać wolny czas na jeździe na nartach, snowboardzie czy po prostu pieszych wędrówkach, powinniści... Wyjazd w góry – samotnie czy w grupie? – Na pierwszy raz zdecydowanie polecam wybrać wyjazd zorganizowany. W małej lub większej grupie, ale z osobą, która na swoim koncie ma już kilka trekkingowych wypraw i będzie w stanie przeprowadzić nas bezpiecznie przez pierwsze szlaki, a także opowie, na jakie elementy warto zwrócić szczególną uwagę – podkreśla nasza rozmówczyni, która od lat łączy miłość do gór ze sportem. Efekt? Obozy sportowe w samym sercu polskich gór, podczas których Ania przekazuje swoją wiedzę kolejnym adeptom górskich eskapad. Jak wygląda dzień na górskim obozie sportowym? – Swoje obozy dzielę na dni górskie, kiedy bladym świtem ruszamy w trasę. Rano pogoda jest w miarę pewna, dlatego już o 5.00 zbieram moich zawodników i zabieram ich na szlak. Warunki atmosferyczne to jedno, drugie to niezapomniane widoki. Wschód słońca w górach rekompensuje cały wysiłek i wczesną pobudkę. W dni, kiedy nie chodzimy po górach, przeznaczamy na składający się z trzech jednostek trening uzupełniający. Jak sama nazwa wskazuje ma być uzupełnieniem tego, co się już wydarzyło i co się jeszcze wydarzy na szlaku. Naszą bazą przeważnie są ośrodki olimpijskie, gdzie trenują najlepsi z najlepszych – zdradza Szczepaniak. Po więcej szczegółów odsyłamy was na oficjalny profil AS Camps na Instagramie. Jakie góry będą najlepsze dla początkujących? Przygodę z wyprawami trekkingowymi warto rozpocząć od nieco krótszych tras o niskim poziomie trudności, podczas których zapoznamy się z panującymi w górach warunkami, a także naszymi możliwościami. – Na początek proponowałbym Nosal, Sarnię lub szczyt Grześ. Dopiero potem można wydłużać trasy w Czerwone Wierchy i próbować agresywniejszych podejść na Kozi Wierch oraz Świnicę – zaleca Anna Szczepaniak. I dodaje: – Z gór może korzystać każdy. Tylko mądrze i z odpowiednim przygotowaniem, ponieważ godzinny trening na sali to nie to samo co 10-godzinne wyjście w góry. Stąd stopniowe dozowanie poziomu trudności tras powinno nas przyzwyczaić do warunków panujących na szlakach. 15 najpiękniejszych tras pieszych w Polsce Dla aktywnych przygotowaliśmy przegląd najpiękniejszych szlaków pieszych na terenie Polski - tych jedno i kilkunastodniowych. Pakuj plecak i ruszaj! Wyjście w góry – o czym warto pamiętać? Niezależnie od stopnia trudności danej trasy, ważnym elementem każdej wyprawy jest (oprócz przygotowania fizycznego) ekwipunek i dobra organizacja. W plecaku nie może zabraknąć oczywiście wody (Czytaj także: Dlaczego warto pić wodę? Oto 10 powodów) oraz odżywczych przekąsek o dużej kaloryczności, które nie obciążą naszego układu pokarmowego, a jednocześnie dostarczą kolejną porcję energii. – Wszelkie orzechy, suszone owoce, banany, batony energetyczne, czekolada, a nawet żelki. Termos z herbatą również byłby świetną opcją nawet latem – zaznacza nasza rozmówczyni. O czym jeszcze warto pamiętać przed wyruszeniem w góry latem (i nie tylko)? Opanowanie trasy wędrówki, przestudiowanie mapy i zabezpieczenie się w wersję papierową; Sprawdzenie pogody i warunków na szlaku; Dopasowanie sprzętu do szlaku i pory roku. Obuwie (z amortyzacją, stabilne w kostce, na podwyższeniu i takie które sprawdzi się w zmiennych warunkach pogodowych) i wszelkie warstwy „na cebulkę” to klucz. Unikamy materiałów bawełnianych, które długo schną i oddaja zimno; Cisza i spokój w górach to magia. Pamiętajmy o tym na szlaku z myślą o sobie i innych turystach; Korzystaj z uroków gór, ale nie pozostawiaj po sobie nic.
Zimowa wyprawa na K2: Waldemar Kowalewski ewakuowany z bazy
Z powodów zdrowotnych, polski himalaista i uczestnik międzynarodowej wyprawy organizowanej przez Seven Summit Treks, Waldemar Kowalewski, zostanie ewakuowany z bazy - poinformował inny wspinacz, Alan Arnette
Waldemar Kowalewski razem z Magdaleną Gorzkowską należą do komercyjnego zespołu firmy Seven Summit Treks. Polak zostanie ewakuowany z bazy pod K2 helikopeterem w sobotę - poinformował Arnette i uspokoił, że jego życiu nie zagraża niebezpieczeństwo. Przyczyną wycofania się Kowalewskiego miała być przepuklina - jak podała na swoim Facebooku, polska himalaistka, Monika Witkowska. Kowalewski zdobył K2 latem, 2019 roku. Jego marzeniem było wejście na szczyt zimą Pierwszą z dwóch podjętych prób była wyprawa, która odbyła się na przełomie 2018/19. Przed tegoroczną himalaista wiązał duże nadzieje - jak pisał dwa miesiące temu na Facebooku:
Jak przygotować się do wypraw w góry? Zapraszamy na LIVE z Karolem Hennigiem
Założyciel Formy na szczyt opowie, jak rozplanować treningi - zwłaszcza te domowe w czasie kwarantanny, by podczas górskich eskapad bardziej cieszyć się widokami, niż przejmować wysiłkiem.
Karol Hennig zajmuje się przygotowaniem kondycyjnym do wymagających podróży i wypraw górskich – od Tatr po Himalaje. Współpracował między innymi z kadrą narodową, która wybierała się zimą na K2. Swoją wiedzą zgodził się podzielić z czytelnikami National Geographic Polska podczas spotkania LIVE na fanpage’u National Geographic Polska. Widzimy się już w najbliższą środę 8.04. o 21:00. Więcej o Karolu i Formie na szczyt, której jest założycielem, przeczytacie w artykule "Specjaliści z górską pasją pomagają spełniać marzenia o Himalajach (i nie tylko)". Projekt jest częścią działań związanych z nową platformą "Explorerzy. Idź za marzeniami". Zapraszamy na LIVE z Karolem Hennigiem: View Ediplayer on the source website
Bargiel rezygnuje z wyprawy na Mount Everest. Jest oświadczenie
Chciał wejść na najwyższą górę świata i zjechać z jej szczytu na nartach. Andrzej Bargiel jednak zrezygnował z powodu niebezpiecznych warunków.
W lipcu zeszłego roku Bargiel zjechał na nartach z K2 (bez zdejmowania nart) i dokonał tego jako pierwszy człowiek w historii. Teraz planował podobny wyczyn na szczycie najwyższej góry świata.
Michał Cessanis w Zielonej Górze opowie o wyprawie do Chin
23 czerwca 2018 r. w Zielonej Górze podczas obchodów Święta Województwa Lubuskiego o swojej książce "Made in China - Chiny jakich nie znacie" opowie nam Michał Cessanis.
Trzecie co do wielkości Państwo na świcie, ponad 1,3 miliarda obywateli, zamieszkanie przez 56 grup etnicznych. Chiny to kraj pełen niespodzianek, oferujący nieskończoną ilość tajemnic do odkrycia. Część z nich ujawnia w swojej najnowszej książce „Made in China” Michał Cessanis – wicenaczelny National Geographic Traveler. Podczas festiwalu w Zielonej Górze Michał opowie o swoich przygodach w Chinach i kulinarnej wyprawie do Kantonu. Książka „Made in China” nie jest jednak przewodnikiem, który przedstawia nam liczne atrakcje czy podstawowe zwroty – to reportaż o wielu zjawiskach, jakie z perspektywy Europejczyka mogą wydawać się niecodziennie i dziwne. Zobacz Chiny oczami Michała, a potem zaplanuj podróż i ruszaj w drogę.​ Poniżej przedstawiamy harmonogram prelekcji podczas Festiwalu Podróżników: ▸ 9:00-10:00 – Pola i Michał w podróży: Przystanek Afryka - wśród dzikich zwierząt; ▸ 10:15-11:15 – Magdalena Żelazowska: Przeprowadzki na koniec świata - czy są dla każdego; ▸ 11:30-12:30 – Polska Misja Medyczna: Bezpieczny podróżnik; ▸ 13:00-14:00 – Michał Cessanis: Made in China - Chiny jakich nie znacie; ▸ 14:30-15:30 – Krzysztof Wielicki: Polska Eksploracja Zimowa w Himalajach czyli historia eksploracji ze szczególną uwaga na zimowe K2; ▸ 15:45-16:45 – Mateusz Waligóra: Rowerami na krańce Świata; ▸ 17:00-18:00 – Marek Arcimowicz: Tramen Tepui - w poszukiwaniu białej plamy na mapie
Himalaje - Nanga Parbat ponowanie zdobyta!
Marcin Kaczkan samotnie stanął na wierzchołku Nanga Parbat (8126 m).
Był 2 lipca, godzina 7.00 rano czasu polskiego, gdy Marcin Kaczkan uczestnik wyprawy unifikacyjnej PZA stanął na szczycie Nagiej Góry. Marcin jest doświadczonym wspinaczem. Był uczestnikiem kierowanej przez Krzysztofa Wielickiego zimowej wyprawy na K2. Jako trzeci Polak uzyskał tytuł „Śnieżnego Barsa", czyli zdobywcy wszystkich pięciu siedmiotysięczników, położonych na terenie byłego ZSRR. Teraz do kolekcji dorzucił pierwszy z czternastu ośmiotysięczników. Atak na szczyt rozpoczął się 26 czerwca. Wraz z Marcinem do góry ruszyła Aleksandra Dzik. Po trzech dniach wspinaczki zespół osiągnął obóz IV na plateau Bazin (7150 m). Szturm załamał się rankiem 30 czerwca, gdy z powodu fatalnej pogody wspinacze zgubili drogę. Na szczęście udało im się wrócić do obozu IV, gdzie podjęli ryzykowną decyzję przeczekania. Liczyli na zapowiadaną poprawę pogody. Na tej wysokości organizm praktycznie się nie regeneruje. Odpoczynek jest więc dość iluzoryczny, co mogło utrudnić nie tylko wejście ale i zejście. Gdy 1 lipca późnym wieczorem ruszyli znów w górę, z wysokości 7250 m zawróciła wyczerpana Ola Dzik. Marcin dalej szedł samotnie. Na szczęście nie wiało, niebo było gwiaździste. Z bazy wspierali go i podpowiadali mu drogę kierownik Artur Hajzer i lekarz wyprawy Robert Szymczak. Obaj już 23 czerwca stanęli na szczycie. Ten szturm na Nanga Parbat jest etapem projektu sportowego stawiającego sobie za cel wyselekcjonowanie i przygotowanie zespołu wspinaczy, którzy w najbliższych sezonach zimowych zaatakują pieć niezdobytych jeszcze zimą ośmiotysięczników (w tym drugi najwyższy szczyt świata K2 - 8611 m n.p.m.). Projekt wspierają Polski Związek Alpinizmu, Ministerstwo Sportu i Fundacja Jerzego Kukuczki. Patron medialny - Sport.pl Informacje dodatkowe Na 9 ośmiotysięczników zdobytych dotąd zimą, na ośmiu pierwsi stanęli Polacy. Dopiero w 2009 zespół włosko-kazachski Moro-Urubko przełamał - zdobywając Makalu (8463) - monopol biało-czerwonych na zimowe triumfy. Skład wyprawy kwalifikacyjnej: Artur Hajzer - twórca projektu, kierownik wyprawy Jacek Czech - KW Katowice (wrócił już do kraju) Aleksandra Dzik - KS Kandahar Rafał Fronia – Sudecki KW Jarosław Gawrysiak – UKA Warszawa Aleksander Grządziel – KW Jastrzębie Marcin Kaczkan – KW Warszawa Robert Kaźmierski – KW Wrocław Jerzy Natkański – KW Warszawa Piotr Snopczyński – KW Wrocław Robert Szymczak – KW Trójmiasto Ireneusz Waluga – KW Jastrzębie Więcej o wyprawie i zdjęcia znaleźć można na: www.polskihimalaizmzimowy.pl
Himalaje - wieści spod Nanga Parbat po zdobyciu szczytu
Wczoraj po godz. 22.00 dotarło do bazy trzech wspinaczy: Artur Hajzer, Arek Grządziel i Kaziu czyli Robert Kaźmierski. Zostali przywitani sznurkami z kwiatami przygotowanymi przez nasz staff, a Artur jako summiter otrzymał dodatkowo pled patchworkowy (ma nadzieję że na zawsze), w którym wyglądał co najmniej jak prezydent Afganistanu.
Poranek, 25 czerwca 2010 r. My mieliśmy dla kolegów dużą butelkę coli i ostatnią butelkę tyskiego piwa. Załapaliśmy się też przy okazji na drugą kolację, na której serwowano przysmak specjalnie odłożony na tę okazję tj. wątróbkę z kozy - jedyne mięso, które kuchnia potrafi przyrządzić na miękko. Wprawdzie koza jeszcze rano chodziła po bazie (kura też) ale nie mamy skrupułów - instynkt samozachowawczy jest silniejszy. Koledzy wrócili mocno zmęczeni - droga powrotna dała im się we znaki - gwałtowne ocieplenie spowodowało, że kuluar przed obozem 1. i lodowiec mocno się rozszczelniły i trzeba było uważnie i ostrożnie schodzić. Od 2 dni mamy regularne opady deszczu w nocy. Dziś spodziewamy się przed południem Roberta Szymczaka i Jarka Gawrysiaka schodzących z obozu 2. Podobnie jak w obozie 3., składają namiot i zostawiają depozyt w postaci śpiworów, kuchni i jedzenia, zabierając jednocześnie depozyty zostawione przez wspinaczy - najczęściej ich rzeczy osobiste. Obozy są zachowywane dla zespołu, który zostanie i będzie jeszcze próbował atakować. Dla większości z nas dzień dzisiejszy to pakowanie, bo prawdopodobnie jutro ruszymy w dół. Musimy zatem przygotować ładunek z rzeczami, które zostaną wysłane cargo, ładunek dla tragarza na drogę powrotną do Chilas - będący jednocześnie bagażem głównym na przelot - oraz plecak na zejście. Wieczór, 25 czerwca 2010 r. Wczoraj po południu, w śnieżycy - na szczęście krótkotrwałej - do bazy dotarli Robert Szymczak i Jarek Gawrysiak. Naprzeciw im wyszli kuchcikowie z termosem z herbatą. Przy messie w bazie urządziliśmy przywitanie połączone ze strzelaniem na wiwat z Kałasznikowa. Tak naprawdę to nie wiadomo czyj jest ten karabin, prawdopodobnie policjanta, który stacjonuje u nas w kuchni już od chyba 2 tygodni, ale w jakim celu nie wiadomo. W kuchni jest stale kilku kuzynów naszego guida, co oni robią też nie wiadomo - podejrzewamy, że wyjadają nam co lepsze mięsne kąski. Dziś Ola Dzik i Marcin Kaczkan idą do obozu I (C1) i potem do góry. Wyszedł też Paweł Michalski z Simone La Terra oraz Amerykanką z HAPSAMI, a wczoraj wyszli ostrzy zawodnicy koreańscy - niektórzy z nich mają na koncie po dziesięć 8-tysięczników. Wczoraj trwały też negocjacje z Koreańczykami na temat ich udziału w kosztach lin, które powiesiliśmy w ścianie. Chcą nam dać zamiast kasy przywiezione liny koreańskie tzw. warzywniaki, ale wyglądają one jeszcze gorzej niż używane przez nas pakistańskie liny do poręczowania, które kupiliśmy w Islamabadzie. Okazały się one niesamowicie rozciągliwe i tak naprawdę każdy z nas starał się w zjezdzie jak najmniej je obciążać. Ponadto wyglądało na to, że nikt jeszcze takich cienkich lin jak nasze nie wieszał na Nanga Parbat. Dziś w 7 osób schodzimy z porterami w dół doliną. Mamy 7 godzin do jeepów, potem jazda do Chilas. Tam będziemy stacjonować 2 dni i przemieścimy się do Islamabadu. Wracamy do Polski według planu 1 lipca. W bazie zostaje Artur Hajzer i Robert Szymczak. Pogoda zapowiadana jest w kratkę, ale raczej korzystna. Jurek Natkański
Zapraszamy do przeczytania kolejnej relacji z wyprawy na Nanga Parbat.
U nas trzeci dzień deszczu ze śniegiem, choć dziś rano było trochę słońca, by móc się suszyć i naładować akumulatory. Oczywiście na początku była wielka bitwa na śnieżki, bo w nocy spadł ciężki mokry śnieg. Parę osób zdążyło się wykąpać. Być może jutro wyjdzie pierwszy zespół do obozu I potem dalej i wyżej, aż do założenia obozu 4 na wysokości ok. 7400 m, który będzie obozem startowym do ataku na szczyt. Nie wiemy ile napadało wyżej, być może spodziewany wiatr od piątku zamieni nam ten śnieg na tzw. betony. Musimy się też liczyć z wyrywaniem poręczówek spod śniegu, co jest bardzo męczące. Robi się też mało czasu, więc być może będziemy musieli przesunąć rezerwacje powrotne kilku osobom o kilka dni... Na froncie kuchennym wyraźna poprawa: na lunch było dużo frytek - prawdopodobnie duże ziemniaki przyniosła obsługa Amerykanki - są z tej samej agencji, która obsługuje nas. Doniesiono też z dołu specjalnie zamówione świeże mango i limonki do herbaty. Tak więc full wypas - aż drżymy z niepokoju co nas czeka na kolację. Póki co, zapowiedziała się z wizytą Amerykanka, więc szykujemy mała przekąskę w postaci polskiej kiełbasy suchej i chrzanu. Na razie jest bardzo w porządku, bo od razu zapytała o koszty udziału w poręczowaniu. Wyprawy korzystające z poręczówek innych wypraw zwyczajowo uczestniczą w kosztach zakupu lin. pozdrawiam Jurek Natkański
W piątek 11 czerwca br. zapraszamy na godz 18:00 do Empiku w Juniorze (ul. Marszałkowska 116-122, Warszawa).
Odbędzie się tam spotkanie z Olgą Morawską, która opowie o książce "Od początku do końca. Piotr Morawski". Premiera książki odbyła się 20 kwietnia br. Jest ona zbiorem notatek z dziennika Piotra Morawskiego oraz zawiera komentarze jego żony - Olgi. Ten sam czas opisywany jest jednocześnie przez dwie osoby - Piotr pisał o wyprawie (m.in. o górach, szlakach, codziennym życiu w górach) i swoich przemyśleniach będąc w Himalajach a Olga o swoich odczuciach oraz o tym co się w tym czasie działo na miejscu w domu. Książka zawiera wzruszającą opowieść o miłości, nadziei i pokonywaniu szczytów. "Książka naprawdę świetna - przeczytałam ją jednym tchem, a kiedy czytałam to płakałam. Jest to historia ich życia, ich miłości czasem bardzo trudnej" - to słowa jednej z osób po lekturze książki. W pełni oddają one klimat tej opowieści. Zapraszamy na spotkanie wszystkich tych, którzy chcieliby usłyszeć historię powstawania książki "Od początku do końca. Piotr Morawski".
Co zabrać ze sobą na wyjazd w góry? Poradnik dla małych i dużych
Góry to popularny kierunek wyjazdów na ferie zimowe. Niezależnie od tego, czy planujesz spędzać wolny czas na jeździe na nartach, snowboardzie czy po prostu pieszych wędrówkach, powinniście się do tej wyprawy odpowiednio przygotować. Podstawa to ciepła kurtka, czapka, rękawiczki oraz przede wszystkim profesjonalne obuwie trekkingowe, które ułatwi Wam przemieszczanie się po górskich terenach.
Oto lista rzeczy, w które powinieneś wyposażyć siebie i dziecko przed wyjazdem na szlak. Buty trekkingowe Codzienne zimowe buty nie zdadzą egzaminu na trudniejszym, górskim podłożu. Tutaj liczy się dobra przyczepność, stabilizacja stawu skokowego oraz gotowość na wszelkie zmiany pogody. O wszystkie te kwestie zadbasz, wybierając specjalistyczne buty trekkingowe. Te przeznaczone na zimę powinny mieć podeszwę wykonaną z mieszanki gumy i tworzywa sztucznego, która uchroni Cię przed poślizgnięciem. Niezależnie od tego pamiętaj też, by pod ręką mieć przynajmniej raczki. Podstawowe, proste modele zajmują bardzo mało miejsca, a w przypadku nagłej zmiany pogody bądź oblodzonej trasy, mogą uratować zdrowie. Inną ważną cechą przy wyborze butów trekkingowych dla Ciebie i Twojego dziecka jest wysokość cholewki. O urazy na górskim szlaku nietrudno, dlatego bezpieczniejszą opcją będą modele sięgające nad kostkę. To zabezpieczenie dla stawu skokowego, a także lepsza ochrona przed zimnem. Wysoka cholewka zapobiega dostawaniu się śniegu do wnętrza obuwia. Mimo że w mieście w tym roku próżno szukać śniegu, w górach go nie brakuje. Buty na szlak powinny więc być odporne na mróz i przemakanie. Zadbaj więc, by obuwie do trekkingu było wyposażone w ocieplenie – dobrze sprawdza się to z owczej wełny lub kożucha. O ochronę przed wilgocią zadba z kolei membrana pokrywająca powierzchnię cholewki. W eobuwie w ramach promocji Winterbreak 2020 znajdziesz m.in. obuwie z technologią Gore-Tex, umożliwiającą również odparowywanie wilgoci zgromadzonej wewnątrz buta. Pamiętaj jednak, że nawet obuwie z membraną wymaga regularnej impregnacji w celu zachowania wodoodpornych właściwości. Kurtka Ciepła kurtka to niezbędny element wyposażenia na górską wycieczkę. Ta zakładana na stok lub szlak powinna być lekka – nie sprawdzą się tu więc puchowe modele noszone na co dzień. Najlepiej sięgnąć po kurtkę sportową, która nie będzie krępowała ruchów i zapewni dziecku pełną swobodę. Ważne, by była wiatro- i wodoodporna oraz wyposażona w ocieplenie. Jeśli wybieracie się na snowboard lub narty, sięgnijcie po model z trwałego materiału, niepodatnego na uszkodzenia mechaniczne. Plecak Nawet na najkrótszych wędrówkach po górskich szlakach będzie Wam potrzebny plecak. Zakładam, że jeśli wybierasz się w góry z dzieckiem, nie planujesz zbyt dalekich spacerów, które mogłyby stanowić wyzwanie dla malucha. Na takie wyprawy wystarczy plecak sportowy, który można wykorzystać nie tylko podczas tego typu aktywności. Ważne, by był on wykonany z wysokogatunkowego tworzywa lub materiału nieprzepuszczającego wilgoci – wówczas uchronisz jego zawartość przed opadami śniegu lub deszczu. Dodatkowo możesz też kupić wodoodporny pokrowiec, który stanowić będzie dodatkową ochronę. Ważny jest rozmiar plecaka. Najlepszy wybór to plecak z regulowanymi szelkami, dzięki którym łatwo dopasujesz go do wzrostu. Zadbaj też, by były one szerokie i wyściełane miękkim materiałem – dzięki temu ciężar będzie równomiernie rozłożony na ramionach. Zwróć też uwagę na możliwość przypięcia kurtki do plecaka – w zależności od skali trudności trasy, czasami trzeba ją ściągnąć, aby się nie przegrzać. Wtedy, zamiast nieść kurtkę w rękach, możesz po prostu przypiąć ją do plecaka. Czapka Choć dzieci nie przepadają za jej noszeniem, czapka to obowiązkowy element zimowej garderoby – nie tylko tej skompletowanej na górską wycieczkę. Na szczęście wybór tych dodatków jest tak szeroki, że malec bez problemu znajdzie coś dla siebie! Pozwól dziecku podjąć decyzję co do designu czapki. Ty zaś zadbaj o to, by była wykonana z niedrapiącego i ciepłego materiału, który ochroni przed zimnem i wiatrem. Mroźną zimą najlepiej sprawdzi się czapka wełniana – tkanina ta nie ma sobie równych, jeśli chodzi o właściwości termoizolacyjne. Nieco przewiewniejszą opcją jest czapka z polaru – przyda się na cieplejsze i bardziej słoneczne dni. Rękawiczki Ostatnim elementem garderoby, który przyda się na górską wyprawę – bez względu na to, jaką aktywność będziecie w jej czasie uprawiać – są rękawiczki. Jeśli wraz z dzieckiem planujecie szaleństwo na stoku, wybierzcie modele nieprzemakalne z niechłonącego wilgoci materiału. Aby uchronić dłonie przed dostawaniem się śniegu do wnętrza rękawic, wybierz te ze ściągaczami, dzięki którym dopasujesz ich szerokość. Jeśli jednak planujecie wyłącznie spacery po łatwych terenach, wystarczą rękawiczki wykonane z dzianiny lub wełny, które zapewnią właścicielowi odpowiedni komfort termiczny. Modele dwupalczaste (gdzie wszystkie palce, poza kciukiem, znajdują się w tej samej części) dają zdecydowanie więcej ciepła, jednak te pięciopalczaste zapewniają większą funkcjonalność. Jak widzisz, skompletowanie garderoby na rodzinny zimowy wyjazd wcale nie musi być trudne. Czas więc pakować walizki i… w drogę!