350 osób ewakuowanych z Mount Everest. 200 himalaistów wciąż czeka na ratunek
Intensywne opady śniegu zaskakująco uderzyły we wschodnią ścianę Mount Everest i uwięziły ponad 500 turystów z Chin. Trwa akcja ratunkowa. Ekipa poszukuje zaginionych i sukcesywnie ściąga himalaistów ze szlaku.
Setki mieszkańców i ratowników uczestniczą w akcji oczyszczania szlaków prowadzących na Mount Everest, na których nagła śnieżyca zasypała ponad 500 himalaistów. Zwykle łagodny październik przyniósł niespodziewane opady, których nie przewidzieli nawet przewodnicy. 200 zaginionych himalaistów – akcja ratunkowa na Mount Everest Wielu turystów z Chin rozpoczęło w miniony weekend wędrówkę na najwyższy szczyt świata – Mount Everest. Zgromadzili się oni w Dolinie Karama w Tybecie, które prowadzi do wschodniej ściany góry. Czemu na wyprawę ruszyli turyści akurat z Chin? Trafili pechowo: niespodziewana śnieżyca uderzyła akurat wtedy, gdy w Państwie Środka trwa ośmiodniowy Złoty Tydzień, czyli jedno z najdłuższych świąt w Chinach. Większość osób ma wtedy wolne, a niemal wszystkie fabryki czy urzędy są zamknięte. Gwałtowne opady odcięły od świata około 550 turystów, którzy byli na różnym etapie zdobywania góry. Ratownikom udało się wydostać 350 z nich, ale 200 himalaistów wciąż znajduje się wśród śniegu. Władze informują, że ze wszystkimi udało się nawiązać kontakt. – Miałem ogromne szczęście, że udało mi się wydostać – opowiada BBC turysta, który został zaskoczony przez zamieć. Zima zaskoczyła przewodników Przewodnicy górscy byli zaskoczeni nietypowo obfitymi opadami śniegu. Październik jest popularnym miesiącem na zdobywanie Mount Everest właśnie z powodu łagodnych temperatur i bezchmurnego nieba, mimo że temperatura zaczyna już powoli spadać. Nagła zła pogoda dotknęła również inne rejony Azji. Najbliższy turystom Nepal nawiedziły ulewne deszcze i powodzie, które od piątku zabiły około 50 osób, a wiele zmusiły do ucieczki z miejsc zamieszkania. Podobne nieprzewidziane tajfuny dotknęły ostatnio Filipiny. Chociaż monsun teoretycznie zakończył się kilka tygodni temu, to nadal występują obfite i niespodziewane opady deszczu. Po tybetańskiej stronie gór zazwyczaj jest bardzo sucho, a teraz trzeba mierzyć się z wyjątkowo obfitymi opadami śniegu. To zwiększa ryzyko lawin. Ratownicy znoszą turystów na plecach Ratownicy i ekipy tybetańskiej straży pożarnej w ciemnościach walczą ze śniegiem i sukcesywnie wynoszą na własnych plecach uwięzionych turystów podczas akcji ratunkowej w Himalajach. – Mamy do czynienia z połączeniem zimna i mokrego śniegu. Istnieje ryzyko hipotermii – mówi BBC himalaistka Rebecca Stephens, pierwsza Brytyjka, która zdobyła szczyt Everestu. Akcja ratownicza ciągle trwa, a powracający himalaiści opowiadają o niezwykle trudnych warunkach w Dolinie. – W namiocie było nas ponad 10 i prawie nie spaliśmy. Musieliśmy odśnieżać co 10 minut, w przeciwnym razie nasze schronienie by się zawaliło – opowiada Eric Wen należący do 18-osobowej grupy turystów, która zdecydowała się opuścić bazę z powodu ciągłych opadów śniegu. Trzy osoby z jego grupy doznały hipotermii. Źródło: BBC Nasz autor Jonasz Przybył Redaktor i dziennikarz związany wcześniej m.in. z przyrodniczą gałęzią Wydawnictwa Naukowego PWN, autor wielu tekstów publicystycznych i specjalistycznych. W National Geographic skupia się głównie na tematach dotyczących środowiska naturalnego, historycznych i kulturowych. Prywatnie muzyk: gra na perkusji i na handpanie. Interesuje go historia średniowiecza oraz socjologia, szczególnie zagadnienia dotyczące funkcjonowania społeczeństw i wyzwań, jakie stawia przed nimi XXI wiek.
Kanczendzonga. Krwawa góra, która zabiera życie co piątego śmiałka
Trzecia pod względem wysokości góra Ziemi Kanczendzonga każdego roku zbiera krwawe żniwo wśród wspinaczy. Co piąty – umiera. Wśród nich była najsłynniejsza polska himalaistka, Wanda Rutkiewicz. Dlaczego Kanczendzonga jest tak niebezpieczna?
Spis treści: Z czego słynie Kanczendzonga? Ilu Polaków zdobyło Kanczendzongę? Co oznacza Kanczendzonga? Ciekawostki na temat góry Kanczendzonga Himalaje od dekad przyciągają śmiałków z całego świata. Są to najwyższe góry świata. Pewnie każdy słyszał o Mount Evereście czy K2. Zdecydowanie mniej znana jest Kanczendzonga (8586 m n.p.m). Ostatnia z gór na podium. Ze względu na swoją budowę i usytuowanie wspinaczka na nią jest bardzo trudna. „Ta góra kipi nienawiścią do każdego, kto ma czelność się na nią wspinać” – napisał Frank Smythe, członek ekspedycji z 1930 roku, której nie udało się wspiąć na ten szczyt. Z czego słynie Kanczendzonga? Kanczendzonga położona jest na pograniczu indyjsko-nepalskim. Słynie z kilku powodów: to trzecia pod względem wysokości góra świata (8586 m n.p.m.), jest wśród 10 najbardziej niebezpiecznych gór świata – pochłonęła życie ponad 60 wspinaczy (zdobyło ją więcej niż 300 osób), znajduje się w masywie przypominającym krzyż, którego ramiona rozciągają się na północ, południe, wschód i zachód, masyw góry jest bardzo odizolowany od cywilizacji, dlatego niewiele osób tutaj przybywa, chociaż trasa trekkingowa uznawana jest za jedną z najbardziej spektakularnych na świecie. Ilu Polaków zdobyło Kanczendzongę? Szczyt ten zdobyło zaledwie kilkoro Polaków. Wśród nich byli to: Krzysztof Wielicki (1986 r.), Jerzy Kukuczka (1986 r.), Piotr Pustelnik (2001 r.), Bożena Będzińska (19 maja 2003 r.), Kinga Baranowska (2009 r.), Dorota Rasińska-Samoćko (2022 r.), Bartek Ziemski (27 maja 2024 r.). Niestety, dwóch polskich himalaistów zmarło w czasie próby zdobycia Kanczendzongi. Wśród nich była Wanda Rutkiewicz w maju 1991 roku i Andrzej Czok w 1986 roku. W 2024 r. Bartek Ziemski nie tylko wszedł na szczyt, ale też z niego zjechał na nartach. Jak wspominał, warunki do szusowania były wyborne, co oznaczało jednocześnie trudne wspinanie. Szczyt ten uznawany jest za ekstremalnie trudny do zdobycia ze względu na jego dużą wysokość, wysokie przewyższenia, nieprzewidywalną pogodę, odległe położenie, a co za tym idzie wydłużony czas trwania ekspedycji. Na masyw Kanczendzongi składa się kilka szczytów. Istotną rolę w zdobywaniu niższych partii góry odegrali Polacy. W 1978 roku Wojciech Wróż i Eugeniusz Chrobak jako pierwsi stanęli na szczycie Południowej Kanczendzongi (8494 m n.p.m.). Z kolei Kazimierz Olech, Wojciech Brański oraz Zygmunt Andrzej Heinrich jako pierwsi weszli na Kanczendzongę Środkową (8482 m n.p.m.). Co oznacza Kanczendzonga? Nazwa Kanczendzonga to zlepek czterech tybetańskich słów (Kang-chen-dzo-nga), które można przetłumaczyć jako „Pięć Skarbów Wielkiego Śniegu”. Takie nazewnictwo związane jest z lokalnymi wierzeniami i mitologią. Tymi skarbami było według nich: złoto, srebro, klejnoty, zboże i teksty religijne. Każdy z pięciu skarbów odpowiada pięciu górom tworzącym masyw Kanczendzonga. Mimo że Europejczycy odnotowali obecność góry już w połowie XIX wieku, to do dzisiaj zachowała swoją rdzenną nazwę. W latach 1848 i 1849 botanik sir Joseph Hooker, jako pierwszy Europejczyk, odwiedził i opisał region góry. Ciekawostki na temat góry Kanczendzonga Kanczendzonga to nie tylko trzecia najwyższa góra świata. Związanych z nią jest wiele ciekawych wydarzeń i opowieści. Oto niektóre ciekawostki na temat góry Kanczendzonga: Do 1852 roku była uznawana za najwyższą górę świata. W 1856 r. ogłoszono, że jest nią jednak Mount Everest; Kanczendzonga uznawana była i jest za świętą górę przez niektóre społeczności z Nepalu i z Indii. Dlatego negatywnie spoglądały one na próby wspinaczki na nią podejmowane przez Europejczyków; Pierwszymi osobami, które weszły na Kanczendzongę są Joe Brown i George Band. Tego wyczynu dokonali w maju 1955 roku. Brown był kaskaderem i dublerem Roberta de Niro w głośnym filmie „Misja”; 12 maja 1992 roku podczas ataku szczytowego zaginęła Wanda Rutkiewcz. Jej ciała nigdy nie odnaleziono. To ostatnie dało podstawę do zaskakujących domysłów. Zasugerowano nawet, że Rutkiewicz wcale nie zginęła na Kanczendzondze, tylko udało jej się samotnie zejść na dół i znaleźć drogę do któregoś z tybetańskich klasztorów. Podobno przed wyprawą powiedziała matce, że jeśli nie wróci, to oznacza, że zdecydowała się zostać buddyjską mniszką.
Polacy wyznaczyli nową trasę w Himalajach. Wielki sukces naszych rodaków przyćmiła tragedia
Polski zespół wspinaczy, w składzie Maciej Kimel, Michał Król i Mariusz Madej, dokonał niezwykłego wyczynu. Himalaistom udało się wytyczyć nową trasę na Kyajo Ri w dolinie Khumbu w Nepalu.
W tym artykule: Polska trasa w Himalajach W tle wielka tragedia Polscy wspinacze – Maciej Kimel, Michał Król i Mariusz Madej – zdobyli Kyajo Ri (6187 m n.p.m.) w Nepalu, wytyczając nową drogę o nazwie „Butterfly Effect” na północno-wschodniej ścianie tej góry. Zespół wspinał się w stylu alpejskim przez cztery dni, bez poręczowania drogi. Polska trasa w Himalajach Z relacji zamieszczonej na stronie Polskiego Himalizmu Sportowego dowiadujemy się, że przez kolejne pięć dni wspinacze poświęcili czas na aklimatyzację, dochodząc na wysokość 5600 m. Początkowy plan zakładał zejście do Machermo po zakończeniu adaptacji, ale plany pokrzyżowała pogoda. – Okno pogodowe miało trwać krótko, a zbliżające się załamanie pogody zmusiło nas do natychmiastowej decyzji o rozpoczęciu akcji górskiej – wspominają. Michał Król, Maciej Kimel i Mariusz Madej rozpoczęli wspinaczkę na północno-wschodniej, ponad kilometrowej ścianie Kyajo Ri 31 października, tuż przed godziną 6:00 rano. Od samego początku planowali działać w stylu alpejskim, czyli bez zakładania poręczówek ani użycia technik hakowych. Pierwszego dnia pokonali 500 metrów wysokości, zmagając się z wymagającymi wyciągami zarówno mikstowymi, jak i klasycznymi. – Ściana od samego początku jest dosyć pionowa. Wiedzieliśmy że jedyne miejsce biwakowe – względnie wygodne – znajduje się na wysokości około 5600 m – taki był też cel tego dnia. Po pokonaniu 15 wyciągów o godzinie 17:45 meldujemy się na półce biwakowej. Skromnej wielkości półka nie pozwala jednak na komfortowy biwak, a jedynie na kilka godzin przerywanego snu. Rano po szybkim topnieniu śniegu kontynuujemy naszą linię – opisują. I dodają: – Na początku wspinaliśmy się w słabych śniegach, by po chwili dotrzeć do ściany centralnej, która oferuje świetne wspinanie w dobrej jakościowo, pionowej skale. Pomimo znacznych trudności wspinanie idzie nam sprawnie i po pokonaniu 14 wyciągów znajdujemy się na komfortowej półce na wysokości 5900 m. Kolejny nocleg, śpimy w samych śpiworach bez płacht i namiotu. Rano czeka nas wejście na szczyt, od którego dzieli nas zaledwie 300 metrów. Na początku wchodzimy na wierzchołek wschodni myśląc że wejście na wierzchołek główny to czysta formalność – jednak nic bardziej mylnego! Grań pomiędzy wschodnim i głównym wierzchołkiem jest bardzo poszarpana i wymaga wspinania. Na szycie polski zespół zameldował się o godz. 10:30 czasu nepalskiego. Jak sami podkreślają, widoki, jakie spotkały ich na szczycie wynagrodziły wszelkie trudy. – Zdajemy sobie sprawę, że zejście ze szczytu to nie lada wyzwanie. Tak też się okazało i po zrobieniu 5 zjazdów w bardzo kruchym terenie i zejściu kilkuset metrów na lotnej asekuracji zakładamy biwak na wysokości 5700 m. Rano zrywamy się skoro świt wiedząc, że to nasz ostatni dzień dobrej pogody – wykonujemy kolejne 8 zjazdów w skomplikowanym labiryncie skalnych mnichów, by dotrzeć do lodowca, którym kontynuujemy zejście w stronę ABC. Po osiągnięciu wylotu lodowca wykonujemy jeszcze jeden zjazd, by dostać się do dna doliny. Do ABC docieramy około południa – skrajnie zmęczeni, odwodnieni, ale szczęśliwi. Po kilku następnych godzinach docieramy do wioski Machermo. Przebieg naszej drogi nie narusza integralności drogi rosyjskiej. Po przeanalizowaniu opracowań uznaliśmy, że będziemy wspinać się dziewiczym terenem nieopodal ich linii. W jednym miejscu nasze linie się przecięły na wysokości 5700 m – podkreślają. Okazuje się, że nazwa drogi nie jest przypadkowa. „Butterfly Effect” ma nawiązywać do „przewrotności przygotowań zespołu do wyjazdu”. W tle wielka tragedia Niestety, radosne wieści z Nepalu przykryła ogromna tragedia. W środę, 30 października Słowak Ondrej Huserka wraz z Czechem Markiem Holeckiem zdobyli dziewiczą wschodnią ścianę nepalskiej góry Langtang Lirung (7227 m.n.p.m.). Podczas zejścia pierwszy z nich wpadł w szczelinę, a jego partner nie był w stanie go wydobyć. Ze względu na trudne warunki, mimo wezwania pomocy, 34-latka nie udało się uratować. – W jednej chwili wszystko czym żyliśmy przestaje mieć sens. Radość zmienia się w smutek, ekscytacja w przygnębienie i złość. Niestety, góry czasami zabierają nam bliskich bez jakichkolwiek znaków ostrzegawczych. Wierzymy, że spoglądasz na nas z lepszego miejsca i to właśnie tobie chcemy zadedykować nasze przejście – zaznaczył polski zespół wspinaczy. Źródła: Polski Himalaizm Sportowy/Facebook; archiwum prywatne.
Kto pierwszy zdobył Mount Everest? Nowe odkrycie wstrząsnęło himalaistami
Sto lat temu Sandy Irvine wraz z George’em Mallorym zaginęli podczas wspinaczki na Mount Everest. Odkrycie dokonane właśnie przez zespół National Geographic daje wskazówki w kwestii jednej z największych nierozwiązanych zagadek wczesnej eksploracji najwyższej góry świata.
Spis treści: Analiza zagadkowego buta pod Everestem Pierwsi ludzie na szczycie świata. Tragiczna historia Irvine’a i Mallory’ego Co się stało w czasie ataku szczytowego Mallory’ego i Sandiego? Kluczem do zagadki zdobycia Everestu jest Sandy. Czy na pewno? Kim był Sandy Irvine? Przebieg wspinaczki Mallory’ego i Irvine’a i ich pośmiertne losy Kiedy go zauważyli, nie mogli się pomylić: but wystawał ze stopionego lodu. Gdy podeszli bliżej, stwierdzili, że popękana skóra była stara i zużyta, a podeszwa ponabijana i ozdobiona stalowymi gwoździami, takimi, jakie stosowano w czasie minionej epoki wspinaczki. Analiza zagadkowego buta pod Everestem We wrześniu, na szerokiej przestrzeni lodowca Central Rongbuk, poniżej północnej ściany Mount Everestu, zespół dokumentalistów National Geographic, w skład którego wchodził fotograf i reżyser Jimmy Chin, wraz z filmowcami i wspinaczami Erichem Roepke i Markiem Fisherem, zbadał but dokładniej. Wewnątrz odkryli stopę, szczątki, które natychmiast rozpoznali jako należące do Andrew Comyn Irvine’a lub Sandy’ego, jak go nazywano, który zniknął 100 lat temu wraz ze słynnym wspinaczem George’em Mallorym. – Podniosłem skarpetę – mówi Chin, opisując ten moment – a tam czerwona etykieta z wyszytym napisem A.C. IRVINE. Chin mówi, że on i jego towarzysze zgodnie rozpoznali znaczenie tego momentu. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/10/Skarpetka-nie-pozostawia-watpliwosci-co-do-jej-wlasciciela-6ccf3a3.png" width="606" height="815" alt="Skarpetka z imieniem Irvine'a została znaleziona wraz z butem i stopą, wyłaniając się z lodu lodowca Central Rongbuk" title="Skarpetka z imieniem Irvine'a została znaleziona wraz z butem i stopą, wyłaniając się z lodu lodowca Central Rongbuk." /> Pierwsi ludzie na szczycie świata. Tragiczna historia Irvine’a i Mallory’ego Irvine i Mallory byli ostatni raz widziani 8 czerwca 1924 roku, gdy próbowali zostać pierwszymi ludźmi, którzy zdobyli najwyższy szczyt świata. Pytanie, czy zdobyli szczyt, jest największą zagadką wspinaczkową wszech czasów. Gdyby Irvine i Mallory odnieśli sukces, ich wyczyn miałby miejsce około 29 lat przed tym, jak Tenzing Norgay i Edmund Hillary ostatecznie zdobyli szczyt Everestu. Szczątki Mallory'ego odnaleziono w 1999 roku, podczas gdy miejsce, w którym znajdowały się zwłoki Irvine’a, pozostało nieznane. – To pierwszy prawdziwy dowód na to, gdzie skończył Sandy. Pojawiło się wiele teorii – mówi Chin o odkryciu. Ma nadzieję, że znalezisko pomoże wyjaśnić, co wydarzyło się na górze w 1924 roku i przyniesie pewne zamknięcie krewnym Irvine'a, którzy nadal czczą jego pamięć. – Kiedy ktoś znika i nie ma dowodów na to, co się z nim stało, może to być naprawdę trudne dla rodzin. A posiadanie ostatecznych informacji o tym, gdzie Sandy umarł, jest z pewnością [pomocne], a także dużą wskazówką dla społeczności wspinaczkowej, co się stało – dodaje Chin. Co się stało w czasie ataku szczytowego Mallory’ego i Sandiego? Jednyą z pierwszych osób, do których Chin zadzwonił po dokonaniu odkrycia była 64-letnia prawnuczka Irvine’a, Julie Summers, która napisała biografię Irvinie w 2001 roku i przez lata broniła jego wkład w alpinizm. Summers przypuszcza, że szczątki zostały zmiecione z góry przez lawiny i zmiażdżone przez poruszający się lodowiec. Członkowie rodziny zgłosili się na ochotnika do udostępnienia próbek DNA do porównania ze szczątkami w celu potwierdzenia tożsamości szczątków Summers powiedział, że odkrycie to przywołało wspomnienia, gdy w 1999 roku pojawiły się wiadomości, że ciało Mallory'ego znalazł alpinista Conrad Anker, w ramach Mallory and Irvine Research Expedition, która starała się rozstrzygnąć kwestię, czy para rzeczywiście zdobyła szczyt. Badanie jego szczątków ujawniło rodzaj głębokich śladów liny, które mogą wskazywać na upadek, który został złapany przez linę owiniętą wokół jego talii – dowód, który zasugerował Ankerowi, że Mallory i Irvine byli połączeni liną w swoich ostatnich chwilach. Prawa noga Mallory’ego była poważnie złamana, a jego nieuszkodzona lewa noga była delikatnie ułożona nad złamaniem, co sugerowało, że nie zginął natychmiast po upadku. Jego ciemne gogle śnieżne były w kieszeni, co doprowadziło do spekulacji, że upadek mógł nastąpić wieczorem, gdy obaj schodzili. Zdjęcie jego żony, które Mallory planował zostawić na szczycie, nie było przy nim. Kluczem do zagadki zdobycia Everestu jest Sandy. Czy na pewno? Znalezienie szczątków Mallory'ego odpowiedziało na kilka pytań dotyczących losu obu mężczyzn, ale pozostawiło dwa ważne pytania bez odpowiedzi. Gdzie był Irvine? I czy para dotarła na szczyt? Irvine miał przy sobie kieszonkowy aparat Kodak Vest Pocket Camera pożyczony przez członka wyprawy Howarda Somervella. Uważano, że niewywołany film w środku może zawierać jedyny rozstrzygający dowód ich sukcesu. W ten sposób poszukiwania ciała Irvine'a zyskały większe zainteresowanie – w niektórych kręgach na równi z poszukiwaniami Amelii Earhart czy Michaela Rockefellera. Jak mówi Chin, we wrześniu, kilka dni przed znalezieniem buta, zespół schodził z lodowca Central Rongbuk, kiedy znalazł inny artefakt, który wzbudził ich ciekawość. – Odkryliśmy butlę z tlenem oznaczoną datą 1933 – mówi. Dziewięć lat po zaginięciu Mallory'ego i Irvine'a, brytyjska wyprawa na Everest w 1933 roku była czwartą próbą zdobycia góry. Również zakończyła się niepowodzeniem, ale członkowie ekspedycji z 1933 roku znaleźli czekan należący do Sandy'ego Irvine’a wysoko na północno-wschodniej grani, choć znacznie poniżej miejsca, w którym znaleziono Mallory’ego. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/10/ostatnia-fotografia-feralnej-ekspedycji-789536d.png" width="1357" height="816" alt="Na ostatnim zdjęciu alpinistów, George Mallory (po lewej) i Sandy Irvine przygotowują się w czerwcu 1924 r. do opuszczenia North Col, czyli grzbietu łączącego Mount Everest i Changtse w Tybecie" title="Na ostatnim zdjęciu alpinistów, George Mallory (po lewej) i Sandy Irvine przygotowują się w czerwcu 1924 r. do opuszczenia North Col, czyli grzbietu łączącego Mount Everest i Changtse w Tybecie" /> Odkrycie butli tlenowej z 1933 roku skłoniło China i jego kolegów z zespołu do refleksji. – Jeśli Sandy spadł z północnej ściany, jego szczątki lub ciało mogły znajdować się gdzieś w pobliżu – mówi Chin. Zaczęli spekulować, że jeśli pojemnik z tlenem spadł z góry, „prawdopodobnie spadł znacznie dalej niż ciało – tak jak pocisk”. Chin podejrzewał, że szczątki Irvine’a mogą być blisko. W następnych dniach Chin i jego zespół zaczęli iść okrężną drogą przez fałdy i szczeliny lodowca. – Tak naprawdę to Erich zauważył coś i powiedział: „Hej, co to jest?”. Był to but wyłaniający się z lodu. Myślę, że stopił się dosłownie tydzień przed tym, jak go znaleźliśmy – wspomina Chin. Kim był Sandy Irvine? W swojej książce o swoim wuju, Julie Summers opisuje Irvine'a jako „pięknego młodego mężczyznę, który zmarł w kwiecie wieku”. Rzeczywiście, w wieku 22 lat Irvine był najmłodszym członkiem wyprawy z 1924 roku – misji, która nastąpiła po dwóch wcześniejszych brytyjskich wspinaczkach, jednej w 1921 roku w celu rozpoznania możliwych tras wspinaczkowych, a drugiej w 1922 roku, która była pierwszą poważną próbę zdobycia szczytu. W tamtych czasach samo dotarcie na Everest wymagało miesiąca lub więcej. Liny były wykonane z naturalnych włókien, odzież wierzchnia składała się z wełny i gabardyny, a buty były skórzane – zakupione za pięć funtów i trzy szylingi od Jamesa J. Cartera, londyńskiego producenta butów. Irvine pochodził z rodziny z wyższej klasy średniej w Cheshire w Anglii; był przystojny i wysportowany, był gwiazdą wioślarstwa na Oxfordzie. Mimo to Irvine był często krytykowany za brak technicznego doświadczenia alpinistycznego przed znalezieniem się na górze w 1924 roku. Według doniesień prawdopodobnie cierpiał na zaburzenia uczenia się, takie jak dysleksja, które utrudniały mu czytanie, ale był uzdolniony mechanicznie i celował w matematyce i inżynierii. Kiedy dołączył do ekspedycji, został natychmiast wyznaczony do pełnienia funkcji oficera tlenowego i pomógł ulepszyć projekt butli tlenowych zespołu. Przebieg wspinaczki Mallory’ego i Irvine’a i ich pośmiertne losy Wczesnym rankiem 8 czerwca 1924 r. obaj mężczyźni wyruszyli na szczyt w warunkach, które Mallory opisał jako „idealną pogodę do pracy”. Tego popołudnia po raz ostatni dostrzegł ich kolega z zespołu Noela Odella, który doniósł, że zauważył dwie małe postacie w pobliżu Drugiego Stopnia podczas krótkiego rozstania chmur. Potem ślad po nich przepadł. Przez lata pojawiło się kilka teorii wyjaśniających, dlaczego Irvine nigdy nie został odnaleziony. Jedną z nich zaproponował Mark Synnott, pisarz, wspinacz i współpracownik National Geographic w swojej książce „The Third Pole: The Third Pole: Mystery, Obsession, and Death on Mount Everest” sugeruje, że chińscy wspinacze mogli znaleźć ciało i aparat dawno temu i zachować to w tajemnicy. Summers uważa, że odkrycie buta obala ten pomysł. Wcześniejsza teoria sugeruje, że chiński wspinacz w 1975 roku napotkał ciało ubrane w zabytkową odzież, tuż poniżej północno-wschodniej grani. Ta obserwacja stała się podstawą dla obszaru docelowego ekspedycji badawczej Mallory Irvine z 1999 roku. Członkowie tego zespołu, w tym Anker, spodziewali się, że jeśli znajdą ciało, będzie to ciało Irvine’a – co może następnie doprowadzić ich do Mallory’ego (lider wyprawy Eric Simonson pobrał próbkę DNA od jednego z krewnych Irvine’a, aby pomóc w identyfikacji). Szczątki Mallory’ego pochowano na stokach Mount Everestu. Kilka dni po tym, jak Chin i jego zespół znaleźli but, zauważyli, że dobierają się do niego kruki. W tym momencie, jak mówi, zapytał Chińsko-Tybetańskie Stowarzyszenie Alpinistyczne (CTMA), organ rządowy, który nadzoruje północną stronę Everestu, czy zespół może przenieść szczątki z góry. Chin zniósł but i stopę z Everestu w lodówce, a następnie przekazał je CTMA. Jego zespół pobrał również próbkę DNA, nad którą pracują z konsulatem brytyjskim w celu dalszej identyfikacji. Wątpliwości są niewielkie, bo na skarpecie w bucie znajduje się etykieta z nazwiskiem. Chin odmawia udzielenia szczegółów na temat tego, gdzie dokładnie znaleziono szczątki. Mówi, że chce zniechęcić łowców trofeów. Jest jednak przekonany, że w pobliżu znajduje się więcej artefaktów, a może nawet aparat. – To z pewnością zmniejsza obszar poszukiwań – uważa. Źródło: National Geographic Opracowanie: Szymon Zdziebłowski
Rowerem przez Himalaje. Jak przejechać przez najwyższe przełęcze świata
Wyprawa rowerem w Himalaje to niezapomniane przeżycie. Spełniłem marzenie i przejechałem rowerem przez najwyższe przełęcze świata.
Spis treści: Przygotowania Przełęcz Zoji La w Kaszmirze Lakdah i przełęcz Namika La Przełęcz Fatu La Przełęcz Khardong La Przełęcz Chang La Tanglang La i cztery inne przełęcze Przejechanie na rowerze drogi w indyjskim Tybecie to marzenie prawie każdego doświadczonego podróżnika rowerowego. Jest ona uznawana za jedną z najniebezpieczniejszych na świecie. Prowadzi przez przełęcze o wysokości ponad 5 tys. m. Kiedy 18 lat temu autobusem pokonałem drogę Manali-Leh, wiedziałem, że muszę tam wrócić na rowerze. Mój apetyt był jednak większy – dlatego za cel postawiłem sobie przejechanie trasy Śrinagar-Leh-Manali oraz wjechanie na słynne przełęcze Tanglang La, Khardong La i Chang La, każda o wysokości ponad 5300 m. W sumie 1300 km po najwyższych drogach świata. Przygotowania Byłem dobrze przygotowany na moją wyprawę „Kross The Himalaya”. Tygodnie intensywnych treningów i perfekcyjnie dobrany sprzęt w sakwach miały być gwarancją sukcesu wyprawy. Zanim jednak moje nogi wprawiły w ruch koła, żołądek odmówił współpracy po kolacji w ulicznym obskurnym barze. Dobrze, że zabrałem solidnie wyposażoną apteczkę. Na 434-kilometrowej drodze ze Śrinagaru w Kaszmirze do Lehu znajdują się trzy oficjalne przełęcze, z których najwyższa mierzy 4109 m n.p.m. Wiedziałem, że największym wyzwaniem na tej wyprawie będzie wysokość. Dlatego pierwsze siedem dni poświęcam na aklimatyzację. Stopniowo przyzwyczajam organizm do pracy w rozrzedzonym powietrzu. Przełęcz Zoji La w Kaszmirze Ruszam z poziomu 1600 m. Po dwóch dniach jazdy docieram do Sonamargu leżącego na wysokości 2800 m. Ta ostatnia wioska, a właściwie skupisko hoteli, przed przełęczą to popularne miejsce odpoczynku Hindusów. Widoki na pięciotysięczne himalajskie szczyty oraz lodowce są imponujące. Stąd jest już tylko 15 km do Zoji La – pierwszej przełęczy na mojej trasie, budzącej grozę wśród miejscowych, którzy nazywają ją Zozilla. Nie jest wysoka, bo mierzy sobie tylko 3530 m, ale ostatnie kilometry to wąska szutrowa półka skalna niczym nie odgrodzona od przepaści. W Indiach obowiązuje ruch lewostronny – więc dopóki strome zbocze mam po tej stronie ręki, czuję się bezpiecznie. Sytuacja zmienia się po ostrym 180-stopniowym zakręcie, wówczas muszę jechać na skraju urwiska. Naprawdę gorąco robi mi się, kiedy wyprzedza mnie olbrzymia ciężarówka. Gdy jednak do tego wszystkiego dochodzi kolejny samochód, który zjeżdża w dół i mijamy się na tym wąskim skrawku drogi – oblewa mnie pot. Do tej drogi trzeba mieć stalowe nerwy i ręce pewnie trzymające kierownicę. Przełęcz złą sławę zyskała za sprawą ulewnych deszczów, które często padają w okresie monsunowych dwóch miesięcy lata. Wtedy droga robi się ekstremalna: jest błotniście, ślisko, a ze zbocza potrafi osunąć się ziemia, przerywając i blokując przejazd. Nic więc dziwnego, że rząd indyjski rozpoczął w zeszłym roku budowę 14-kilometrowego tunelu, który ma skrócić przeprawę z 3 godz. do 15 min. Na zakończenie inwestycji mieszkańcy muszą jednak poczekać. Ja mam szczęście do pogody. Ulewny deszcz łapie mnie dopiero na szczycie, gdy posilam się pod kawałkiem plandeki służącej jako bar. Lakdah i przełęcz Namika La Przełęcz Zoji La stanowi formalnie granicę między muzułmańskim Kaszmirem a buddyjskim Ladakhem. Jednak w oddalonym o 100 km Kargilu 95 proc. mieszkańców to muzułmanie. Dopiero kolejna wioska Mulbekh, w której znajduje się wysoka na 9 m tysiącletnia płaskorzeźba Buddy Majtrei – następcy Buddy Siakjamuniego – jest uważana za bramę do buddyjskiego świata. Krajobraz zupełnie się zmienił od czasu, gdy pięć dni temu opuściłem Śrinagar. Zalesione i zielone trawiaste zbocza zostały zastąpione surową pustynną scenerią. Droga wije się serpentynami. Wdrapuję się na kolejną przełęcz Namika La leżącą trzysta metrów wyżej niż poprzednia. W międzyczasie zjechałem jednak tysiąc metrów niżej, w końcu Himalaje to najwyższe góry świata. Przełęcz Fatu La Droga prawie zawsze prowadzi doliną rzeki w górę lub w dół, przedzierając się przez kolejne pasma górskie. Na Fatu La (4109 m) – najwyższej przełęczy na trasie do Lehu – spotyka mnie miła niespodzianka: z powitaniem czeka polska wycieczka. Widzieli mnie, jak podjeżdżałem, i rozpoznali rodaka dzięki małej fladze, którą mam przytroczoną do sakwy. W nagrodę za pozowanie do zdjęć dostaję zaproszenie na kolację w hotelu w Lehu – muszę tylko zdążyć dojechać w ciągu dwóch dni... Zjazd z przełęczy to jeden z najładniejszych fragmentów na tej trasie. Najpierw mijam Lamayru – małą wioskę z przyklejonym do skalnego zbocza buddyjskim klasztorem. Następnie wjeżdżam do głębokiego kanionu Moon Valley, w którym w zależności od rodzaju skały fragmenty ścian mają kolor zielony, fioletowy oraz żółty. Wizja hotelowej wielodaniowej kolacji działa niczym kolarski doping. Gdy droga wpada do szerokiej doliny Indusu, jestem pewien, że jeszcze tego samego dnia dojadę do stolicy Ladakhu. Nie przewidziałem tylko, że kartografom nie chciało się zaznaczyć na mapie dwóch przełęczy o wysokości, bagatela, 3500 m. Kiedy po kolacji padam na hotelowe łóżko, jest już zupełnie ciemno. Mój licznik pokazuje prawie 100 km przejechane tego dnia. Przełęcz Khardong La Przez wiele lat przełęcz Khardong La leżąca w północnych Indiach była uznawana za najwyżej położone miejsce na świecie, gdzie znajduje się droga. Z czasem dokładne pomiary wykazały, że jej wysokość jest aż o 300 m niższa, niż początkowo zmierzono. Wynosi „tylko” 5360 m n.p.m. Palmę pierwszeństwa straciła, ale sława pozostała. Nasycony obiecaną kolacją, dobrze zaaklimatyzowany ruszam na 40-kilometrowy podjazd na przełęcz marzeń. Początkowe kilometry to niezłej jakości asfalt. Dopiero 10 km przed celem, na wysokości 4800 m, ustępuje on miejsca szutrowi. Tutaj rozpoczynam walkę o każdy oddech, w której nie pomaga mi waga roweru wynosząca z bagażami ponad 50 kg. Z zazdrością patrzę na mijające mnie samochody. W niektórych dostrzegam, że pasażerowie mają na twarzy maskę tlenową. Najważniejsze to regularny rytm pedałowania i w miarę spokojny oddech – powtarzam sobie w myślach. Słowo „w miarę” jest tutaj kluczowe. Bo jak normalnie oddychać w miejscu, gdzie znajduje się prawie o połowę mniej tlenu niż na wysokości, na jakiej mieszkamy? Na ostatnich metrach droga jest fatalnej jakości z luźnymi kamieniami i piachem. Motocykliści czasami proszą innych o popchnięcie – silnik traci większość mocy w tak rozrzedzonym powietrzu. Kiedy wtaczam się na przełęcz, jestem zdziwiony tym, jaki tu panuje ruch. Jest posterunek wojskowy, kawiarnia, sklepik i gabinet lekarski z butlami tlenowymi. Czuję się zaskakująco dobrze i pomimo ostrzeżeń, aby nie przebywać tutaj dłużej niż 30 minut, odpoczywam prawie 2 godz. Przełęcz Chang La Dolina rzeki Shyok, do której zjeżdżam, to już inny świat. Z drogi zniknęły konwoje ciężarówek oraz tabuny głośnych motocyklistów. Nareszcie jestem prawie sam, a droga – mam wrażenie – jest bardziej stroma. Z każdym kilometrem zbliżającym mnie do przełęczy Chang La (5360 m) nabieram wątpliwości co do mojej kondycji i aklimatyzacji. Na ostatnich kilometrach walczę o każdy haust powietrza, głęboko dysząc. Można mieć ponad 40 lat na karku i tysiące kilometrów doświadczenia, ale góry zawsze uczą pokory. Chyba muszę naprawdę marnie wyglądać. Kiedy melduję się na szczycie, podchodzą do mnie ludzie i najpierw pytają, czy dobrze się czuję. Dopiero później proszą o wspólne zdjęcie. Z rowerem, oczywiście. Tanglang La i cztery inne przełęcze Trzeci etap mojej wyprawy to najsłynniejsza i najczęściej odwiedzana przez rowerzystów oraz motocyklistów droga w tym regionie. Jadąc z Lehu do Manali, muszę się wspiąć na pięć przełęczy, w tym słynną Tanglang La o wysokości 5359 m. Tym razem walczyć muszę nie tylko o każdy oddech, ale także z pogodą. Ladakh słynie z bardzo suchego klimatu i bezchmurnego nieba prawie cały rok. Padający przez kilka dni deszcz oraz temperatura w dzień poniżej 10°C i spadająca nocą poniżej zera jest anomalią, która mocno mnie zaskoczyła. Na wysokości ponad 5 tys. m pojawia się śnieg i marznący deszcz. Dla rowerzysty to koszmar. Spotkany Hindus, który zjeżdża już z przełęczy Lachulung La (5059 m), mimo założonych worków foliowych na dłoniach też telepie się z zimna. Długą, 490-kilometrową trasę z Lehu umila mi codzienne czytanie haseł na charakterystycznych żółtych betonowych tablicach. Mają one walory edukacyjne i odnoszą się przede wszystkim do bezpieczeństwa jazdy: „Lepiej później niż nigdy”, „Czas to pieniądz, ale życie jest bezcenne”. Moja ulubiona: „Eksperci spodziewają się niespodziewanego”. Ich autorami jest BRO – Border Road Organization, należąca do indyjskiej armii, która zbudowała i zarządza oboma drogami prowadzącymi do Lehu. Zarówno Kaszmir, jak i Ladakh graniczące z Pakistanem i Chinami mają dziesiątki kilometrów spornych granic. Stąd tak powszechna obecność wojska w tym regionie – od posterunków checkpoint, uzbrojonych patroli, szczególnie w Kaszmirze – przez koszary w wioskach, aż po wojskowych robotników stale czuwających nad przejezdnością tej strategicznej drogi. Bramą do ciepłych tropikalnych Indii jest ostatnia przełęcz – Rothang La o wysokości prawie 4 tys. m. Nazwa oznacza „stos trupów” i cieszy się podobnie złą sławą wśród miejscowych jak diaboliczna Zozilla. Dla mnie jednak 50-kilometrowy zjazd, w czasie którego tracę 2 tys. m wysokości, to doskonałe zakończenie mojej wielkiej przeprawy przez Himalaje. Źródło: archiwum NG.
Artur Hajzer odnosił sukcesy w górach i w biznesie. Do dziś nie wiadomo, dlaczego zginął w Himalajach
Artur Hajzer jako młodzik świat wspinaczkowy zawojował nie swoją techniką, a umiejętnościami krawieckimi, bezczelnością i determinacją. Góry to było całe jego życie. I to w nich pozostał na zawsze.
W tym artykule: Artur Hajzer, pseudonim „Słoń” Pierwsze wyprawy Artura Hajzera Duet Hajzer-Kukuczka Artur Hajzer zakłada firmę Alpinus Na ratunek Marciniakowi Powrót w góry i wypadki Polski Himalaizm Zimowy Śmierć Artura Hajzera Artur Hajzer (ur. 28.06.1962 r., zm. 07.07.2013 r.) mieszkał w Mikołowie. Himalaista, zdobywca 6 ośmiotysięczników, przedsiębiorca, mąż i ojciec dwóch synów. Jego pierwsi nauczyciele wspinaczki to Ignacy Walenty Nendza i Janusz Kubica. Najważniejsi partnerzy wspinaczkowi: Rafał Chołda, Jerzy Kukuczka, Krzysztof Wielicki, Rafał Szymczak, Marcin Kaczkan. Zdobył szczyty: Tiricz Mir (7706 m) – 1983 r., pierwsze polskie wejście (z Chołdą), Manaslu (8156 m) – 1986 r., nową drogą (z Kukuczką), Annapurna (8091 m) – 1987 r., pierwsze wejście zimowe (z Kukuczką), Sziszapangma (8027 m) – 1987 r., nową drogą (z Kukuczką), Annapurna Wschodnia (8010 m) – 1988 r., nową drogą (z Kukuczką), Dhaulagiri (8167 m) – 2008 r. (z Szymczakiem), Nanga Parbat (8126 m) – 2010 r. (z Szymczakiem), Makalu (8481 m) – 2011 r. (z Bieleckim). Artur Hajzer, pseudonim „Słoń” Artur Hajzer nie wyglądał na himalaistę, a na pewno nie na kogoś, kto bryluje we wspinaczce sportowej. Dość masywny, nieco przyciężkawy. Na pierwszy rzut oka wydawało się, że przy swoich kolegach, wyżyłowanych „szczupakach”, jest bez szans w skałach. Zresztą to swojej sylwetce zawdzięczał pseudonim „Słoń”, który towarzyszył mu do końca, chętnie używany także przez niepozbawionego autoironii właściciela. "Kukuczka był bez szans". Wywiad z Reinholdem Messnerem Najlepszy himalaista świata, pierwszy człowiek, który stanął na wszystkich ośmiotysięcznikach, farmer, polityk. Dziś muzealnik. Niezależnie od tego, co robi, musi być w tym najlepszy. W n... Był jednak też Ślązakiem o wyjątkowej ambicji, determinacji i sprycie. Te cechy pozwoliły mu szybko zostawić większość znajomych z Harcerskiego Klubu Taternickiego daleko w tyle. Tak jak podczas zawodów wspinaczkowych w Podlesicach w czasach studenckich. Tak długo całą sobotę trenował na wytypowanych przez siebie drogach, że dzień później zajął drugie miejsce we wspinaniu na czas, pokonując czołowego wówczas skałkowego „łojanta” Krzysztofa Pankiewicza. Pierwsze wyprawy Artura Hajzera Dzięki swojemu sprytowi Artur Hajzer przebił się już w pierwszej połowie lat 80. do składów wypraw na himalajskie ośmiotysięczniki. A konkretnie dzięki zdolnościom krawieckim. Jako 16-latek uszył uprząż wspinaczkową Jerzemu Kukuczce, którego jako młodzik spotkał w swoim klubie górskim. A ten się zdolnościami młodzika zachwycił. Później zaopatrywał wyprawy w sprzęt i odzież wówczas niedostępną w sklepach. W plecaki, śpiwory puchowe, kurtki z anoraku. W środowisku himalaistów w latach 80. dwudziestokilkuletni wówczas Artur Hajzer wyróżniał się też zdolnościami organizacyjnymi i znajomością języków obcych. Wszystkie wymienione cechy i talenty plus młodość i spore jak na nią doświadczenie przyczyniły się do tego, że idealnego partnera do dokończenia Korony Himalajów znalazł w nim sam Kukuczka. Gdy latem 1986 r. wielki himalaista wspinał się nową drogą na K2, Hajzer w Polsce załatwiał już formalności, kompletował sprzęt. Wysyłał cargo do Nepalu na kolejną wyprawę na Manaslu, na którą mieli pojechać razem. Była to trudna, ciągnąca się w nieskończoność, torpedowana przez opady śniegu ekspedycja. Uczestniczyli w niej także mistrz stylu alpejskiego Wojtek Kurtyka oraz meksykański młody wilk Carlos Carsolio. Jednak wyprawa skończyła się sukcesem tylko dla duetu Hajzer-Kukuczka. 10 listopada 1986 r. zdobyli ośmiotysięcznik nową drogą poprowadzoną przez jego wschodnią grań. Duet Hajzer-Kukuczka Na wszystkich kolejnych kończących się sukcesem wyprawach, nawet jeśli uczestniczyła w nich szersza grupa wspinaczy, na szczycie stawali tylko we dwóch. Jak zimą 1987 r. na Annapurnie. Wtedy o tym, kto pójdzie na szczyt, zdecydował refleks Hajzera, który ubiegł Krzysztofa Wielickiego w odpowiedzi na pytanie Kukuczki. – Wykolegował mnie i tyle – przyznaje dziś Wielicki. Wtedy musiał zostać z chorą Wandą Rutkiewicz. Od początku kariery największym wspinaczkowym marzeniem Hajzera była, uważana wówczas za zadanie na miarę XXI w., południowa ściana Lhotse. Atakował ją trzykrotnie w latach 1985–1989, podczas wypraw kierowanych przez Janusza Majera, Krzysztofa Wielickiego oraz Reinholda Messnera. Ten ostatni do rozprawienia się ze ścianą zebrał międzynarodowy dream team najlepszych europejskich himalaistów. Podczas pierwszej wyprawy zginął przyjaciel Hajzera z lat młodzieńczych Rafał Chołda. Dwa lata później wraz z Wielickim Hajzer spędził w ścianie aż cztery noce powyżej 8000 m bez użycia tlenu, walcząc aż do wysokości 8300 m, 200 m poniżej wierzchołka. Wyprawa z Messnerem też zakończyła się fiaskiem. Kolejnej propozycji zmierzenia się z trzykilometrową skałą Artur Hajzer już nie przyjął. Jego drogi z Kukuczką zaczęły się rozchodzić. Artur Hajzer zakłada firmę Alpinus Młodszy wspinacz miał już wtedy szalony plan, którego Kukuczka nie popierał. Czuł się na tyle mocny, aby głośno mówić o swoim marzeniu, które wydawało się wtedy czymś z pogranicza fantasmagorii. Ogłosił chęć realizacji projektu zdobycia wszystkich ośmiotysięczników w ciągu jednego roku. Przyjaciel Janusz Majer miał mu pomóc w zgromadzeniu astronomicznego jak na owe czasy w Polsce budżetu na realizację projektu, czyli miliona dolarów. "Z natury jestem leń" - uwierzysz mu? Tak mówi Najszybszy w Himalajach Zdobywa ośmiotysięczniki, a potem zjeżdża z nich na nartach. W świetnym stylu, rekordowym czasie i sam. Bo na razie nie ma nikogo na świecie, kto wydolnością i szybkością mógłby mu dor.. Panowie udali się w tym celu na targi sprzętu i odzieży outdoorowej ISPO w Monachium. Jednak zamiast z pieniędzmi wrócili z pomysłem stworzenia biznesu. Wraz z partnerem z górskich szlaków, Ryszardem Wareckim, założyli firmę Alpinus. Wejście w świat biznesu, kolejny cel w życiu, wyzwanie na miarę tych himalajskich, przyczyniło się do jego – używając alpinistycznego żargonu – wycofu z gór najwyższych. Ale nie był to jedyny powód odejścia od swojej wielkiej pasji. Złożyły się na tę decyzję także wykryta wówczas nieuleczalna chondromalacja rzepek, czyli rozmiękanie chrząstki w kolanie, i narodziny pierwszego syna Filipa. A także, a może przede wszystkim, tragedie górskie, które dotykały jego przyjaciół. Na ratunek Marciniakowi Ale pękać zaczęło coś w Hajzerze już wcześniej. A dokładnie, gdy po raz trzeci wrócił bez sukcesu spod południowej ściany Lhotse do Katmandu, gdzie zastała go tragiczna wiadomość. Pięciu członków wyprawy na zachodnią grań Mount Everestu zginęło w lawinie na stokach Khumbutse. Na przełęczy Lho La pozostał jedyny ocalały, dotknięty śnieżną ślepotą, najmłodszy z grupy Andrzej Marciniak. Ta informacja była jak uderzenie młotem w głowę. Artur Hajzer od razu wykorzystał wszelkie swoje największe atuty: ambicję, determinację, spryt, zdolności organizacyjne, by poprowadzić akcję ratunkową, która wydawała się nie mieć szans. Sytuacja była gorzej niż beznadziejna. Tybet był w tym czasie zamknięty, za kilka dni miało dojść do masakry na placu Tiananmen. W Polsce w przededniu wyborów 4 czerwca też trudno było szukać wsparcia. Hajzer jednak przy pomocy Reinholda Messnera i jego układów w Katmandu uzyskał pozwolenie na akcję ratunkową. W towarzystwie dwóch nowozelandzkich przewodników oraz dwóch Nepalczyków pojechał do Tybetu. Od tamtej strony dotarł do Marciniaka. Ocalały już szykował się do próby samotnego schodzenia po omacku z przełęczy. Głosy dobiegające z zewnątrz odebrał z początku jako atakujące uszkodzony mózg omamy. Dziś nie ma wątpliwości, że to właśnie Artur Hajzer uratował mu życie. Powrót w góry i wypadki Po 1989 r. Artur Hajzer skupił się przede wszystkim na biznesie, nowej rodzinie, w której pojawił się drugi syn, Jakub, i m.in. żeglarstwie. Ale i w biznesie, w którym zdobywał kolejne szczyty, przytrafił się bolesny upadek. Po bankructwie Alpinusa, którego przyczynami były m.in. przeinwestowanie, Hajzer i jego partnerzy założyli nową markę HiMountain. Ale gorycz porażki przywróciła w nim myśli o świecie, w którym odniósł tyle sukcesów. – Wilka ciągnie do lasu, a jego życiem były góry. Kiedyś musiał do nich wrócić, niezależnie od losów firmy – opowiadał mi i Przemysławowi Wilczyńskiemu, współautorowi książki „Broad Peak. Niebo i piekło” himalaista Piotr Pustelnik. To właśnie z nim Hajzer pojechał na swoją pierwszą wyprawę po powrocie w 2005 r. – na Broad Peak. Zakończyła się ona wypadkiem Hajzera i złamaniem przez niego nogi na prawie 8000 m w kopule szczytowej. A potem ofiarną akcją ratunkową – 3000 m w dół techniką asekurowanego liną „dupozjazdu” – która uratowała mu życie. Wypadki prześladowały go po powrocie w góry. Podczas zimowej wycieczki granią Tatr Zachodnich Artur Hajzer spadł z potężną lawiną w masywie Czerwonych Wierchów. Odkopali go ratownicy TOPR-u. Na Dhaulagiri doświadczył w jednym z obozów ataku choroby wysokościowej. Partnerzy pomogli mu zejść. Na Nanga Parbat w namiocie zatruł się groźnie gazem z maszynki. Polski Himalaizm Zimowy Do wypraw Artur Hajzer przygotowywał się bardzo solidnie. Biegał, chodził na basen, badał się, mierzył swoją wydolność, zatrudnił nawet osobistego trenera i dbał o dietę. Jego słynna determinacja wygrywała z pechem i pozwalała mimo przeciwności odnosić kolejne górskie triumfy. Zarówno na wymienionych dwóch ośmiotysięcznikach, jak i na piątej górze świata, Makalu. Wszedł na nią już jako kierownik programu Polski Himalaizm Zimowy 2010–2015, w towarzystwie swojego czołowego zawodnika, Adama Bieleckiego. PHZ stworzył w celu przywrócenia Polakom znanej w latach 80. marki w Himalajach i dokończenia idei Andrzeja Zawady zdobycia zimą wszystkich szczytów ośmiotysięcznych. Zasługą Hajzera i jego programu były dwa wejścia zimowe na niezdobyte przed powstaniem PHZ-u szczyty Gaszerbrum I i Broad Peak. Triumf, pot i łzy: Artur Hajzer o wejściu na Gaszenbrum I w 2012 r. Największy od wielu lat polskiego himalaizmu czy skandal na międzynarodową skale? Takiej awantury w polskim środowisku wspinaczkowym nie było juz dawno. A wszystko przy okazji ogromnego osiąg... Niestety, w czasach kierowania PHZ-em spotkało go też sporo nieprzyjemności. Po zakończonej odmrożeniami uczestników wyprawie unifikacyjnej na Makalu, a zwłaszcza po tragicznym Broad Peaku na Artura Hajzera wylała się fala nie zawsze zasłużonej krytyki. „Narodowy program narażania młodych” – pisała po Makalu dziennikarka i podróżniczka Monika Rogozińska. Krytykowano go za sprzężenie wypraw himalajskich ze światem wielkich mediów. Nawet bliscy przyznawali, że Artur Hajzer lubił pokazywać się na wizji. Po tragedii na Broad Peaku zdecydował się wyjechać w Himalaje. Planowany już wcześniej trawers Gaszerbrumów przybierał formę ucieczki od zamieszania, pytań i ostrych sporów. Śmierć Artura Hajzera – Widać było, że nie chce mu się jechać, że jest potwornie zmęczony. Ale z drugiej strony bardzo chce pobyć sam, odpocząć – opowiada w naszej książce Izabela Hajzer. Co wydarzyło się na Gaszerbrumie I, pozostanie jedną z wielu tajemnic, o których góry milczą. Wiemy tylko to, co przekazał partner Artura z tej wyprawy, Marcin Kaczkan. Po nieudanym ataku szczytowym 7 lipca 2013 r. odpoczywali w obozie III. Podali informację, że będą kontynuować zejście. Schodzili Kuluarem Japońskim po linach poręczowych. Kaczkan szedł pierwszy. Zawiewający wiatr ograniczał widoczność. W Polsce była godzina 11, gdy Artur Hajzer wysłał SMS-a do żony, który nie pozostawił wątpliwości: „Kaczkan spadł z C3 w kuluar. O 13.30. Nie wpiął się. Moim zdaniem na śmierć”. Nigdy nie dowiemy się, co sprawiło, że napisał coś takiego, skoro jego partner nie doznał żadnego wypadku. Chwilę później Kaczkan dostrzegł kilka metrów od siebie spadającego Hajzera. Kiedy 20 minut później, o godz. 16.08 czasu pakistańskiego, dotarł do podstawy kuluaru, znalazł go tam. Martwego. Bieg dla Słonia: tysiące ludzi pożegnało Artura Hajzera 7 sierpnia o 22:00 w całej Polsce i nie tylko odbył się Bieg dla Słonia wydarzenie ku pamięci Artura Hajzera. W samym Chorzowie pobiegło blisko 1400! Informacja dotarła do Polski dwa dni później. Po tym, jak członkowie rosyjskiej wyprawy odnaleźli przeczekującego załamanie pogody w obozie II Kaczkana. Hajzer został pochowany przez Kaczkana w szczelinie w okolicy miejsca fatalnego upadku. A ja do dziś pamiętam, jak przed wyjazdem do Pakistanu rozmawialiśmy na Facebooku. Napisał mi wtedy: „Jakby mnie kto szukał, to mnie nie ma. Jadę z Kaczkanem na GI i GII za swoje na 2 miechy i mam wszystko w d...”.
Maciej Berbeka to wybitny polski himalaista. Jakie były jego osiągnięcia i jak zginął?
Maciej Berbeka był wybitnym himalaistą, który swoją pasją do gór i niezwykłymi osiągnięciami zapisał się na zawsze w historii polskiego i światowego himalaizmu. Jego tragiczna śmierć na Broad Peak była ogromnym ciosem dla środowiska wspinaczy wysokogórskich.
W tym artykule: Kim był Maciej Berbeka? Maciej Berbeka: legenda himalaizmu Najważniejsze osiągnięcia Macieja Berbeki Jak i kiedy zginął Macieja Berbeka? Śmierć Macieja Berbeki na Broad Peak Maciej Berbeka na zawsze zapisał się w historii polskiego himalaizmu. Urodzony 17 października 1954 roku w Zakopanem, Berbeka był jednym z najbardziej utytułowanych polskich wspinaczy. Przypominamy jego najważniejsze osiągnięcia oraz tragiczną śmierć, która zainspirowała filmowców. Kim był Maciej Berbeka? Maciej Berbeka dorastał w Zakopanem, gdzie od najmłodszych lat miał kontakt z górami. Jego ojciec, Krzysztof Berbeka, również był znanym alpinistą i taternikiem, co z pewnością wpłynęło na jego zainteresowanie wspinaczką. Ojciec Macieja nie tylko zdobywał szczyty górskie, ale też szukał innych wspinaczy w trakcie akcji ratunkowych (był licencjonowanym ratownikiem górskim). Sam zmarł w młodym wieku na skutek urazów i odmrożeń doznanych podczas wypadku w trakcie zejścia z Dent d’Hérens 18 marca 1964 r. Wspinaczka górska była niejedyną pasją Macieja Berbeki. Himalaista realizował się też artystycznie jako malarz, grafik i scenograf. Jeszcze w Zakopanem w ukończył Państwowe Liceum Technik Plastycznych im. A. Kenara. Kolejnym etapem jego edukacji były studia na Wydziale Wzornictwa Przemysłowego Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie. Maciej Berbeka: legenda himalaizmu Dziś Maciej Berbeka jest jednak znany przede wszystkim z osiągnięć wysokogórskich. Zdobył pięć ośmiotysięczników. Swoje życie poświęcił najwyższym górom świata i to dosłownie. Zginął, schodząc ze szczytu Broad Peak w marcu 2013 r. Jego tragiczna śmierć była szeroko komentowana w mediach przez bliskich oraz środowisko himalaistów. Tragedia na zboczach Broad Peaku była też inspiracją dla filmowców. W 2022 r. swoją premierę na platformie Netflix miał biograficzny film „Broad Peak”. W postać Macieja Berbeki wcielił się aktor Ireneusz Czop. Mimo że obecnie wiele osób kojarzy Berbekę właśnie z jego śmiercią w Karakorum, Polak jeszcze za życia zdążył zapisać się na kartach historii himalaizmu. Jerzy Kukuczka wiele razy dokonał niemożliwego w Himalajach. Zginął w symbolicznym dla siebie miejscu Jerzy Kukuczka był jednym z najwybitniejszych wspinaczy wysokogórskich w historii. Zdobył wszystkie czternaście ośmiotysięczników w Himalajach i Karakorum. Jego osiągnięcie jest tym bardzi... Najważniejsze osiągnięcia Macieja Berbeki Jednym z najważniejszych osiągnięć Macieja Berbeki było pierwsze zimowe wejście na Manaslu (8156 m n.p.m.) w 1984 roku. Wyprawa, kierowana przez Andrzeja Machnika, była pionierskim przedsięwzięciem w historii zimowego himalaizmu. Berbeka wraz z Ryszardem Gajewskim zdobył szczyt 12 stycznia. To stanowiło przełomowy moment w historii zdobywania ośmiotysięczników w warunkach zimowych. Kolejnym znaczącym osiągnięciem Berbeki było pierwsze zimowe wejście na Czo Oju (8188 m n.p.m.) w 1985 roku. Wyprawa ta, zorganizowana przez Klub Wysokogórski Kraków, była kolejnym dowodem na niezwykłą wytrwałość i umiejętności polskich himalaistów. Berbeka, wraz z Maciejem Pawlikowskim, zdobył szczyt 12 lutego, potwierdzając swoje miejsce w elicie światowego himalaizmu. Himalaiści wsławiają się nie tylko udanymi atakami szczytowymi, ale także swoim heroizmem w ekstremalnym warunkach. Tak było i w przypadku Berbeki, kiedy w 1988 roku wziął udział w wyprawie na Broad Peak. Będąc przekonanym, że zdobył wierzchołek, Berbeka wszedł na przedwierzchołek Rocky Summit (8028 m n.p.m.). Mimo że później okazało się, iż nie zdobył głównego szczytu, to jego próba była niezwykłym wyczynem, zwłaszcza w trudnych warunkach zimowych. Polak wrócił na Broad Peak po 25 latach. Jak i kiedy zginął Macieja Berbeka? Broad Peak, znany również jako K3, to jeden z najwyższych szczytów na świecie. Jego wierzchołek wznosi się na wysokość 8051 metrów nad poziomem morza w paśmie Karakorum na granicy Pakistanu i Chin. Polacy odegrali znaczącą rolę w historii zdobywania tego majestatycznego szczytu. Dokonali zarówno pierwszych wejść, jak i tragicznych prób, które na zawsze zapisały się w annałach himalaizmu. Tragiczna śmierć Macieja Berbeki podczas zimowej wyprawy na Broad Peak w marcu 2013 roku była jednym z najtragiczniejszych wydarzeń w historii polskiego himalaizmu. Co dokładnie wydarzyło się 11 lat temu? W 2013 roku Maciej Berbeka wziął udział w zimowej wyprawie na Broad Peak w ramach programu „Polskie Himalaje 2010–2015”. Celem projektu było zdobycie wszystkich ośmiotysięczników zimą przez polskich himalaistów. Na początku marca 2013 roku Maciej Berbeka, wraz z trzema innymi polskimi himalaistami: Adamem Bieleckim, Arturem Małkiem i Tomaszem Kowalskim, zdobyli szczyt Broad Peak. Było to pierwsze zimowe wejście na ośmiotysięcznik, co stanowiło ogromny sukces dla całej ekipy i dla polskiego himalaizmu. Niestety, radość z osiągnięcia celu szybko przerodziła się w dramat. Śmierć Macieja Berbeki na Broad Peak Podczas zejścia, na wysokości około 7900 metrów, Maciej Berbeka i Tomasz Kowalski zaczęli tracić kontakt z pozostałymi członkami ekipy. Ostatni raz byli widziani w pobliżu przełęczy na wysokości około 7800 metrów. Pomimo prób nawiązania kontaktu radiowego, nie udało się ustalić ich dokładnej pozycji. Po dwóch dniach bez kontaktu z Berbeką i Kowalskim lider wyprawy, Krzysztof Wielicki, podjął decyzję o rozpoczęciu akcji poszukiwawczej. Niestety, ekstremalne warunki pogodowe i ogromne zagrożenie lawinowe uniemożliwiły przeprowadzenie skutecznych poszukiwań. Po kilku dniach bezowocnych prób Berbeka i Kowalski zostali uznani za zmarłych. Maciej Berbeka miał 58 lat, a Tomasz Kowalski zaledwie 27. Po śmierci Maciej Berbeka został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi dla rozwoju polskiego himalaizmu i za promowanie Polski na świecie. Symboliczna mogiła Macieja Berbeki znajduje się na Pęksowym Brzyzku w Zakopanem. Na grobie Krzysztofa Berbeki również zamontowano tablicę upamiętniającą jego syna. Nasz ekspert Mateusz Łysiak Dziennikarz zakręcony na punkcie podróżowania. Pierwsze kroki w mediach stawiał w redakcjach internetowej i papierowej magazynu „Podróże”. Redagował i wydawał m.in. w gazeta.pl i dziendobrytvn.pl. O odległych miejscach (czasem i tych bliższych) lubi pisać nie tylko w kontekście turystycznym, ale też przyrodniczym i społecznym. Marzy o tym, żeby zobaczyć zorzę polarną oraz Machu Picchu. Co poza szlakiem? Kuchnia włoska, reportaże i pływanie.
Kami Rita Szerpa zdobył Mount Everest po raz 27! To rekord świata
53-letni Kami Rita Szerpa pobił ustanowiony przez siebie rekord z ubiegłego roku. 17 maja 2023 mężczyzna wszedł na Mount Everest po raz 27.
W tym artykule: Kami Rita Szerpa zdobył Mount Everest po raz 27. Kim jest? Szerpowie w Himalajach Mount Everest zdobyło do tej pory ponad 10 tysięcy himalaistów Polacy na Mount Everest W środę 17 maja Kami Rita Szerpa ustanowił kolejny rekord światowego himalaizmu. Po raz 27. zdobył Mount Everest. Zgodnie z najnowszymi pomiarami z 2021 r. najwyższa góra na świecie mierzy 8 848,86 m n.p.m. To oznacza, że „urosła” o 86 centymetrów. Według pomiarów wykonanych przez Survey of India w 1954 rok,u Góra Gór miała 8 848 m n.p.p.m. Z kolei chiński pomiar z 2005 roku wykazał, że wysokość Everestu wynosi 8844,43 m. Kami Rita Szerpa zdobył Mount Everest po raz 27. Kim jest? Kami Rita Szerpa zdobył szczyt 17 maja o 8:30 rano. Towarzyszył mu wspinacz z zagranicy. Mingwa Sherpa, prezes Seven Summit Treks, przekazał CNN, że 53-latek jest „zdrowy i w dobrej formie”. Być może gdyby nie pandemia, Kami Rita Szerpa miałby już na koncie nie 27, a 28 udanych wejść na Mount Everest. W czasie obostrzeń jedna z wypraw przewodnika musiała zostać odwołana. Kami Rita Szerpa jest przewodnikiem na Mount Everest od 1992 r. Nepalczyk po raz pierwszy zdobył ten ośmiotysięcznik 2 lata później. Dopiero w 2018 roku ustanowił rekord w liczbie wejść na Mount Everest. W wieku 48 lat został pierwszym człowiekiem na świecie, który zdobył szczyt 22 razy. Kami Rita ma również na koncie inne osiągnięcia. Oprócz Everestu wszedł na szczyt Cho-Oyu osiem razy, trzy razy na Manaslu. „Tylko” jeden raz był na Lhotse i K2. Szerpowie w Himalajach Kami Rita twierdzi, że ustanowienie takiego rekordu jest ważne nie tylko dla niego. – To nie jest tylko mój sukces ani mojej rodziny. To sukces wszystkich Szerpów i całego Nepalu – mówił. Szerpowie to nepalska grupa etniczna licząca około 150 tys. osób. Są znani ze swoich umiejętności wspinaczkowych oraz wyjątkowej siły i wytrzymałości na dużych wysokościach. To dlatego są zatrudniani do udziału w wyprawach na ośmiotysięczniki. Przez wiele lat ich obecność i zasługi były jednak przemilczane. Przełomem okazało się dopiero pierwsze historyczne zimowe wejście na K2. Dokonała tego grupa Szerpów 16 stycznia 2021 r. Mount Everest zdobyło do tej pory ponad 10 tysięcy himalaistów Sukcesy himalaistyczne są bardzo bezwzględne i zero-jedynkowe. W tym sporcie, jak w każdym innym, liczy się wynik. Samo podejście i próba trafiają do oficjalnych statystyk, ale nie są zdobyciem szczytu. Do lipca 2022 r. Mount Everest zdobyto 11 346 razy. Udanym atakiem szczytowym może pochwalić się 6098 osób. W 2022 r. ministerstwo turystyki Nepalu wydało w sumie 316 pozwoleń na wejście na Mount Everest. To prawie o 100 mniej niż rok wcześniej. Wówczas resort był krytykowany za zbyt dużą liczbę podejść. Według oficjalnych statystyk podczas wszystkich prób zdobycia tego ośmiotysięcznika zginęło łącznie 311 himalaistów. Everesting, czyli jak zdobyć Everest na rowerze Everesting w ostatnich latach zyskał na popularności wśród zawodowych kolarzy, a także amatorów jazdy na rowerze. Pokonanie jednośladem sumy łącznego przewyższenia, jakim jest wysokość ... Polacy na Mount Everest 16 października 1978 roku Wanda Rutkiewicz jako pierwsza osoba z Polski zdobyła Mount Everest. Była również trzecią kobietą w historii oraz pierwszą Europejką, która przeprowadziła udany atak szczytowy na Dach Świata. 17 lutego 1980 roku Polacy po raz pierwszy w historii zdobyli najwyższą górę. Był to również pierwszy raz, kiedy o tej porze roku zdobyto jakikolwiek ośmiotysięcznik. W skład wyprawy wchodzili Leszek Cichy i Krzysztof Wielicki. Kierownikiem był wówczas Andrzej Zawada. 19 maja tego samego roku Jerzy Kukuczka wraz z Andrzejem Czokiem wytyczyli nową drogę na Mount Everest południowym filarem. Źródło: CNN Nasz ekspert Mateusz Łysiak Dziennikarz zakręcony na punkcie podróżowania. Pierwsze kroki w mediach stawiał w redakcjach internetowej i papierowej magazynu „Podróże”. Redagował i wydawał m.in. w gazeta.pl i dziendobrytvn.pl. O odległych miejscach (czasem i tych bliższych) lubi pisać nie tylko w kontekście turystycznym, ale też przyrodniczym i społecznym. Marzy o tym, żeby zobaczyć zorzę polarną oraz Machu Picchu. Co poza szlakiem? Kuchnia włoska, reportaże i pływanie.
Jak przygotować się na 6-tysięcznik. Droga Moniki Witkowskiej na Broad Peak
Broad Peak przysparza wspinaczom wiele problemów – pogoda w paśmie Karakorum jest nieprzewidywalna i zdarzają się sytuacje ekstremalne. Latem 2021 roku zdobywanie tego szczytu było dla Moniki Witkowskiej szczególnie pechowe i dramatyczne. Cudem udało jej się wyhamować upadek i 300-metrowy zjazd na wysokości 7500 m.
W tym artykule: Jak K2 zamieniło się w Broad Peak Pandemia krzyżuje plany Ostatnie chwile przed Broad Peak Czy himalaiści są zabobonni? Przedstawiamy fragment książki Moniki Witkowskiej „Broad Peak. Darowane życie" (Wyd. Słowne, 2022). Książka polskiej himalaistki nie jest jedynie opowieścią o wyprawie. Można się z niej dowiedzieć o tym, jak wygląda od podszewki wyprawowa codzienność, co się zdarzyło podczas ataku szczytowego i dlaczego zginął Mister Kim, jak swoje wyprawy wspominają Krystyna Palmowska (pierwsze w świecie wejście kobiece na Broad Peak) i Krzysztof Wielicki (rekord w szybkości zdobycia tej góry). K2 i co dalej? Najnowszy odcinek podcastu National Geographic Traveler Zjawiskowo W trzecim odcinku podcastu „Zjawiskowo” Jakub Rybski rozmawia z pisarzem, dziennikarzem i podróżnikiem Maxem Cegielskim o jego najnowszej powieści „Nazywam się Czogori”. Jak K2 zamieniło się w Broad Peak Marzyło mi się K2. Jak na razie jedyną Polką, która zdobyła K2, była Wanda Rutkiewicz. Druga góra świata zawładnęła moim umysłem wkrótce po powrocie z udanej wyprawy na Lhotse (2019 rok) i wszystko wskazywało na to, że lato 2020 roku spędzę właśnie tam. Los chciał inaczej. Trzy miesiące przed wyprawą świat zamarł w nieznanym nam wcześniej rodzaju szoku – media trąbiły o pandemii, przerażające statystyki wywoływały psychozę strachu, ale wciąż jeszcze miałam nadzieję, że to chwilowe i że po kilku tygodniach wszystko wróci do normy. Pierwszym utrudnieniem stało się zamknięcie siłowni, co oznaczało odcięcie mnie od głównej formy treningu, czyli chodzenia z plecakiem po ruchomych schodach. „Przyjeżdżaj do mnie, mieszkam w 22-piętrowym bloku” – zaproponował kumpel, Damian Rosiński, więc faktycznie ileś treningów zrobiłam właśnie na klatce schodowej jego wieżowca. Po pewnym czasie rozpoznawałam niektóre z pięter choćby po zapachach ze zsypu. Potem z kolei, gdy ogłoszono lockdown, ćwiczyłam w domu, a konkretniej – dostawałam wycisk w ramach internetowych treningów prowadzonych przez Karola Henniga z Formy na Szczyt. Ktoś powiedział, że w małym mieszkaniu nie można ćwiczyć? Można… Za sprzęty służyły mi krzesła czy ława, za ciężarki czy sztangę plecak wypełniony zgrzewką wody. Według płynących z laptopa instrukcji robiłam pompki, przysiady, deski… W czasie lockdownu szalenie mi brakowało wolności, przestrzeni i świeżego powietrza. Tutaj też okazało się, że potrzeba jest matką wynalazków. Balkonu niestety nie mam, ale odkryłam, że małe okienko ze strychu na piątym piętrze bloku na warszawskim Czerniakowie pozwala mi wyjść na dach, z którego widzę Łazienki! Wynosiłam karimatkę i mając dachową przestrzeń jedynie dla siebie, mogłam oddawać się lekturze górskich książek, między innymi tych o szczycie K2. Oczywiście w międzyczasie organizowałam wyprawę – negocjowałam z agencją ceny, dogadywałam szczegóły i coraz częściej mentalnie byłam już w Pakistanie. Pandemia krzyżuje plany Niestety, w związku z pandemią żadnej wyprawy nie było. Nadszedł kolejny rok i nowe nadzieje. Wszystko układało się wręcz idealnie. Może nawet za dobrze? Najtrudniej było ze sponsorami, ale w końcu znalazły się firmy, które postanowiły mnie wesprzeć (tu wielkie podziękowania dla najważniejszych sponsorów, którymi byli InterRisk, Douglas i Brother). W każdej wolnej chwili jeździłam w góry, doszkalałam się, a że siłownie znowu działały, w moim ulubionym klubie sieci Zdrofit mogłam katować się do oporu, bez żadnych taryf ulgowych. Rowery, tabata, no i ruchome schody dawały naprawdę dobre efekty, pilnowałam też ściśle diety – żeby było w niej dużo żelaza (w dużym skrócie: żelazo wspomaga przystosowanie się organizmu do wysokości). W kwietniu pojechałam do Nepalu – prowadziłam grupę trekerów do bazy pod Everestem, ale przy okazji z częścią ekipy weszliśmy też na sześciotysięcznik Lobuche East (6119 m), co traktowałam jako wstępną aklimatyzację. Miesiąc po powrocie z Nepalu miałam już lecieć do Pakistanu. Nie tylko ja, bo w towarzystwie grupy trekerów, którzy mieli mnie odprowadzić do bazy. Poważne problemy zaczęły się trzy tygodnie przed wylotem. Najpierw ciśnienie podniosła nam informacja, że Polska znalazła się na liście krajów, których obywatele ze względu na covid nie mogą przylecieć do Pakistanu. Ręce nam opadły, ale na szczęście nasz pakistański kontrahent obiecał załatwić stosowne zezwolenie i faktycznie – udało mu się to zrobić. Zaraz potem odwołano nam lot, ale dzięki znajomościom udało się załatwić miejsca na inny. Następna wiadomość tąpnęła mną już solidnie: na listę zbanowanych krajów wpisano również Nepal! Zabrzmiało to fatalnie, bo właśnie Nepalczycy byli organizatorami wyprawy (agencja Seven Summit Treks). Łudziłam się jeszcze, że skoro nam, Polakom, załatwiono zezwolenia, to podobne uda się załatwić także i Nepalczykom. Nic z tego. Kilka dni później przyszedł mail od agencji, że jest im bardzo przykro, ale są zmuszeni odwołać wyprawę. Byłam bliska rozpaczy, jednak burza mózgów z Pawłem (moim mężem) oraz Adamem (moim najlepszym przyjacielem, doradcą i wspólnikiem wielu działań), zaowocowała decyzją: szkoda miesięcy przygotowań oraz treningów. Skoro jest jak jest i nie ma szans na K2, to trzeba brać to, co się da, czyli zlokalizowany po sąsiedzku Broad Peak! Tu ryzyka, że i tę wyprawę odwołają, nie było, jako że stała za nią agencja pakistańska, ta sama zresztą, która organizowała nasz treking, czyli Leila Peak Expedition. Kolejne dni minęły na błyskawicznym przystosowywaniu się do zmiany celu. Trzeba było szybko wymyślić logo, zamówić nowe banery sponsorskie, zrobić pieczątkę wyprawy, no i milion innych rzeczy. Równocześnie piętrzyły się nowe problemy. Najważniejszy stanowiło to, że do wylotu zostało zaledwie kilka dni, a my wciąż nie mieliśmy wiz. Co z tego, że wnioski złożyliśmy internetowo kilka tygodni wcześniej, skoro nawet nie mieliśmy sygnału, czy ktoś je rozpatruje. „Ekipa hiszpańska dostała wizy sześć godzin przed wylotem” – śmiał się Akbar, szef agencji, podczas gdy mnie wcale nie było do śmiechu. Wylot miał być we wtorek, w czwartek z Adamem zakomunikowaliśmy Akbarowi, że jeśli do końca następnego dnia nie będzie wiz, odwołujemy wyjazd. Tego, co się działo w piątek, nawet nie chcę wspominać – SMS-y, telefony oraz maile napływały z taką częstotliwością, że nie nadążaliśmy z ich czytaniem. Poruszony został pakistański MSZ, polski MSZ, Ambasada Pakistanu w Polsce i jeszcze inne przydatne kontakty. „Jeśli do siedemnastej nie będzie wiadomości, to już nie mam pomysłu…” – napisał Akbar. Szesnasta pięćdziesiąt wyświetliła się informacja: wizy zostały przyznane. Andrzej Bargiel wyruszył do Karakorum. Chce zjechać na nartach z dwóch sześciotysięczników Karakoram Ski Expedition to najnowsze przedsięwzięcie Andrzeja Bargiela. W czasie wyprawy Bargiel chce wspiąć się na niezdobyty jak dotąd szczyt Yawash Sar II (6178 m), po czym zjechać z nie... Ostatnie chwile przed Broad Peak Przez ostatni tydzień przed wylotem razem z Adamem działaliśmy dosłownie na trzysta procent normy, a mój mąż dzielnie nas wspierał (gdyby nie on, pewnie bym zapomniała o jedzeniu, to on robił za baristę, bo bez kawy nie dałabym rady, nie mówiąc o kwestiach technicznych, jeżdżeniu w roli kuriera itp., itd.). Wyzwoleniem z lawiny spraw tradycyjnie okazał się dopiero moment wejścia do samolotu… Był jednak jeden naprawdę duży plus całego tego zamieszania, a mianowicie: nie miałam czasu na nadmierne rozmyślania czy roztkliwianie się. Nikt z himalaistów o tym nie mówi, ale przed samym wylotem nie jest nam łatwo. Na etapie planowania wyprawy, wiele miesięcy wcześniej, wszystko jest fajnie – są plany, cele, pełen entuzjazm i hurraoptymizm. Nie myśli się o ryzyku, bo wydaje się na tyle odległe, że wręcz nierealne, kompletnie abstrakcyjne. Im bliżej wyprawy, tym częściej pojawiają się myśli o tym, że może być różnie, że możemy nie wrócić, że tak wiele spraw pozostaje w górach poza naszą kontrolą. Tłumimy te myśli i tak naprawdę to chyba też udajemy i gramy – przed bliskimi, znajomymi, a przede wszystkim przed sobą, że jak najbardziej wyprawa nas cieszy i że to fantastyczne realizować te swoje cele. Jednak przed samym wylotem bywa naprawdę kiepsko. Są wyrzuty sumienia wobec najbliższych i mnóstwo myśli, które sprawiają, że zaczynamy się wahać. Jechać? Nie jechać? Nie jechać już trochę głupio, bo wstyd przecież przyznać, że się po prostu boimy. W końcu życie mamy jedno, trochę szkoda by było je stracić. Czy himalaiści są zabobonni? A czarne myśli i rozmaite „znaki”? No nie, zabobonni nie jesteśmy. Choć może to jakieś proroctwa? Owszem, mogą być wśród himalaistów i tacy, którzy tego nie doświadczają – pewnie zazwyczaj ci, którzy jeszcze nie mają zbyt dużego doświadczenia i po prostu nie zdają sobie sprawy z ryzyka, albo ci, którzy z jakichś powodów uciekają w góry przed czymś czy przed kimś, stawiając wszystko na jedną kartę. Co do doświadczenia, to wiem po sobie, że przed Everestem zdecydowanie mniej się bałam niż teraz, gdy to już któraś moja wyprawa. A z ucieczką? Ja w góry nie uciekam – kocham swoje codzienne niegórskie życie i zależy mi na nim ogromnie. Ale wiem, że wiele osób doświadcza nawału obaw i je tłumi. Mało tego, znam himalaistów, którzy przedwyprawowe lęki zagłuszają używkami dającymi im złudną namiastkę luzu. Apogeum lęków stanowi pożegnanie z bliskimi – dla mnie to cholernie ciężki moment, podobnie jak zostawianie koperty z napisem: „Otworzyć, gdyby coś…”. Lęk zwykle znika w momencie wylotu. Dociera do nas, że już nic nie zrobimy, samolotu nie zawrócimy, no i uniknęliśmy tego wstydu przed wycofaniem. Z początkiem wyprawy wpadamy już w kulę wydarzeń, która zaczęła się toczyć, a my lecimy z nią ku, zakładamy, szczęśliwej mecie. Teraz już jest okej, zwłaszcza że poznajemy podobnych „wariatów”, no i trzeba się skupić na górze. Strach znika, zastępuje go radość, że znowu jest się w górach, że rozpoczęła się nowa przygoda. Przedstawiamy fragment książki Moniki Witkowskiej „Broad Peak. Darowane życie" (Wyd. Słowne, 2022). Monika Witkowska ma na koncie koronę Ziemi i zdobycie trzech ośmiotysięczników (Everest, Lhotse i Manaslu). Pasjonatka podróży, zapalona żeglarka oceaniczna i autorka licznych książek. Czytaj więcej o fascynujących wyprawach: Co siedzi w głowie himalaisty i dlaczego warto nauczyć się być "wielkim przegranym"? Wywiad z Simone Moro „Żeby być dobrym wspinaczem, trzeba mieć niezłomną polską mentalność”- mówi Simone Moro, jeden z najbardziej znanych i doświadczonych himalaistów na świecie, w rozmowie z dyrektor a... Wanda Rutkiewicz – kim była najwybitniejsza polska alpinistka? Wanda Rutkiewicz to jedna z najwybitniejszych himalaistek wszech czasów. Pierwsza kobieta na świecie, która zdobyła szczyt K2, uznawany za najtrudniejszą górę świata. Zdobywczyni Mount Ever... Muzyka, jenga i nietypowa akcja ratunkowa. Tak himalaiści „bawią się” pod K2 Trwa wyścig o zdobycie szczytu K2 zimą. Niestety silny wiatr i trudne warunki pogodowe tymczasowo uziemiły himalaistów w bazie. Nie znaczy to jednak, że brakuje im zajęć i wyzwań. Nirmal Pu...
Nirmal Purja dla National-Geographic.pl: Byli tacy, którym zależało, by w świat poszedł negatywny przekaz​​ [WYWIAD]
- Zazwyczaj ludzie cieszyli się naszym szczęściem. Ale byli też tacy, którym strasznie zależało, by posłać w świat negatywny przekaz. Że to nie było „czyste”, bo użyliśmy tlenu… W duchu sobie tak powiedziałem: hej bracie, daj nam się cieszyć. Ludzie się cieszą, to po co im to zabierać. Nie znasz przecież szczegółów. Dlatego dopiero po dwóch dniach wrzuciłem zdjęcie samego siebie, jak wspinam się bez tlenu - mówi Nirmal Purja, który razem z zespołem Nepalczyków, jako pierwszy w historii zdobył zimą szczyt K2, w rozmowie z national-geographic.pl
Nimsdai na K-2 zimą wszedł bez tlenu i sam mocował swoje liny. Pochwalił się tym dopiero kilka dni po ogłoszeniu zespołowego sukcesu. Nie zapowiadał tego, po prostu zrobił. Bo mógł. Jak mówi w wywiadzie dla national-geographic.pl, jego organizm był wystarczająco wydajny, że nie stanowiło to ryzyka. A poza tym, jak dodaje, nie ma co robić wokół tego szumu. Rozmawiamy z nim niespełna miesiąc później. Nirmal Purja: Witaj bracie, czy dobrze mnie słyszysz? Jan Sochaczewski, national-geographic.pl: Dzień dobry Nims. Słyszałem, że jesteś w Nepalu. Odpoczywasz tam z rodziną? - Kiedy zakończyliśmy ekspedycję, zostaliśmy zaproszeni do Nepalu przez władze i uczestniczymy w wielu ceremoniach, dużo spotkań i wywiadów. Szczerze mówiąc cały czas pracuję. Miałeś okazję spotkać się z braćmi? - Na miejscu w Nepalu czekali na mnie bracia. Razem z nimi na lotnisku były tysiące osób, robiło wrażenie. POSŁUCHAJ, JAK NIRMAL POZDRAWIA FANÓW Z POLSKI Niestety muszę zacząć od smutnego pytania o trzech zaginionych na K-2, Johna Snorri, Aliego Sadparę, oraz Juana Pablo Mohra. Czy kiedykolwiek dowiemy się, co tam się stało? - Nie, nigdy nie będziemy w stanie dowiedzieć się dokładnie co się tam stało. Pełną historię poznalibyśmy tylko u źródła, od tych ludzi. Niestety nigdy się tego nie dowiemy, chyba że od nich. K-2 fascynuje, ale i zabija. Widać to po liczbie tych, którzy dotarli na szczyt i bezpiecznie zeszli oraz tych, którzy zginęli w trakcie wspinaczki. To proporcje bliskie 4 do 1. - Wydaje mi się, że wszyscy doskonale wiedzieliśmy, na co się decydowaliśmy. Wspinaczka górska na tak ekstremalnych wysokościach jest czymś na zupełnie innym, czymś na wyższym poziomie. Odwaga może pomóc osiągnąć sukces, pozwolić sięgnąć szczytu, ale też równie dobrze może cię zabić. Dlatego tak ważna, wręcz kluczowa, jest uczciwość przed sobą samym co do własnych umiejętności, gdy człowiek ocenia ryzyko. Szczególnie w strefie śmierci. Jeżeli podejmiesz złą decyzję to umrzesz. I wszyscy to wiedzą. A sama K2.. no cóż, to ekstremalnie techniczna góra. To drugi najwyższy szczyt świata. Do tego jest przeraźliwie zimno. Czy faktycznie było zimniej niż w poprzednich latach? Wielu wspinających się w tym sezonie twierdziło, że temperatury były niższe. - Nie wiem czy w tym roku było zimniej. Byłem na K-2 zimą tylko raz i mogę mówić tylko na temat tego, co sam przeżyłem. Nasz zespół doświadczył nawet minus 65 stopni Celsjusza. Na Lhotse w strefie śmierci ktoś zabrał ci zostawiony na później tlen, prawda? Opowiadałeś, że dałeś radę wejść na szczyt, bo sam siebie okłamałeś. Stworzyłeś sobie w głowie taką iluzję, że zabrano go by uratować komuś życie… - Tak.. …dlaczego na K-2 było to dla ciebie tak ważne by wchodzić bez tlenu? - Ok. Tego, co zrobiłem na K-2 tej zimy, bez tlenu, nikt sobie nie może wyobrazić. Po pierwsze, nie byłem tam odpowiednio zaaklimatyzowany. Kiedy człowiek się wspina na szczyt, nawet latem, śpi się w obozie 4., najwyżej położonym. W zimie to samo. Sęk w tym, że ja nie miałem czasu i spałem tylko do obozu drugiego. Druga sprawa. Kiedy mocowaliśmy liny do obozu trzeciego odmroziłem sobie lekko (ang. frost nip) trzy palce. Kiedy człowiek wspina się bez tlenu, można być pewnym, że będzie czuć zimno. Z tlenem jest nieco cieplej. Decyzja, by nie brać tlenu dotyczyła więc i tego aspektu. Trzecia sprawa. Mój zespół 9 Szerpów to są najsilniejsi wspinacze świata. Nikt nie może się im równać. Gdy oni biorą ze sobą tlen to są jeszcze szybsi. Ja byłem szefem tej ekspedycji i to było oczywiste, że muszę iść w tym samym tempie. Zza pleców nie da się dowodzić. A plan był oczywisty: cała dziesiątka wchodzi na szczyt jednocześnie. Jeżeli ktoś miałby na mnie czekać, nawet 30 minut, to staje się to niebezpieczne. Można w 30 minut stracić palec. I pomimo tego wszystkiego, podjąłem decyzję by wspinać się bez tlenu, bo gdy w 6 miesięcy i 6 dni wspiąłem się na 14 ośmiotysięczników tlen brałem tylko z najwyżej położonych obozów. Czasami wchodząc z 7 tysięcy metrów, czasami z 8 tysięcy. Wiedziałem jak moje ciało zareaguje [na brak tlenu – red.]. To było skalkulowane ryzyko. Chciałeś się sprawdzić? - Nie, po prostu wiedziałem, że dam radę. Dlatego. To naprawdę nie było aż takie ważne. Ja wiem, że dla niektórych ludzi to, czy wspina się z tlenem czy bez tlenu jest bardzo istotne. Ja byłem na czele mojego zespołu i niektórzy mieli problem, żeby za mną nadążyć, i to z tlenem. Uważam, że na temat tego, co robimy w życiu nie musimy dużo mówić. Ja wyszedłem z sił specjalnych i gdybym zaczął opowiadać o moich misjach z nimi, ludzie narobiliby w spodnie. Serio, ludzie narobiliby w spodnie. To wariackie historie, ale jakoś o nich nie gadam. Niektórzy zapowiadają wejście bez tlenu, ale ostatecznie korzystają z lin zamocowanych wcześniej przez innych, często wchodzących na tlenie. Gdzie tu wierność ideałom? - Ja niosłem swoje własne liny… Coś muszę mocno podkreślić. Gdy zdobyliśmy szczyt, wrzuciłem do sieci zdjęcie zespołu, bo to była praca zespołowa. Wszyscy się ucieszyli, nasi przyjaciele nam gratulowali. I zazwyczaj ludzie cieszyli się naszym szczęściem. Ale byli też tacy, którym strasznie zależało, by posłać w świat negatywny przekaz. Że to nie było „czyste”, bo użyliśmy tlenu… W duchu sobie tak powiedziałem: hej bracie, daj nam się cieszyć. Ludzie się cieszą, to po co im to zabierać. Nie znasz przecież szczegółów. Dlatego dopiero po dwóch dniach wrzuciłem zdjęcie samego siebie, jak wspinam się bez tlenu. Nie chciałem, żeby to było pokazywane jako coś najważniejszego w tej misji. Niektórzy serio muszą wyluzować. Chciałbym zapytać o zdjęcie ze szczytu z flagami. Wspinając się na potrzeby Project Possible nigdy nie brałeś ze sobą flagi Nepalu na szczyt. Jak wyjaśniłeś, to dlatego, że to było przedsięwzięcie skierowane „do ludzi”, pokazujące możliwości człowieka. Nie chodziło o ciebie samego, o twoją sławę. Na K-2 flagi wziąłeś. Na zdjęciu ze szczytu widać, jak masz tam flagę Nepalu skrzyżowaną z flagą Zjednoczonego Królestwa. Co się zmieniło? - Zimowe wejście na K-2 to było coś, co ludzie mogli sobie jako tako wyobrazić. A przynajmniej uważali, że jest to coś, co da się zrobić. Jeżeli ma się dobry zespół… A to co zrobiłem rok temu [Project Possible – red.], to coś, co ludziom przez myśl by nie przeszło. Dziś już tak, bo to zrobiłem. Ale w trakcie... 14 ośmiotysięczników w 7 miesięcy. To było coś niewyobrażalnego. I dlatego mówiłem, że ten projekt robię dla ludzkości, dla rasy ludzkiej. Taki był tego szerszy obraz. Dlatego nie brałem żadnych flag. Tym razem, na K-2, to było coś bardziej osobistego. To był jedyny niezdobyty zimą nepalski ośmiotysięcznik. Pozostałe zdobyli nasi zagraniczni przyjaciele. Wszyscy wiedzieli, że Szerpowie liczą się w tych górach, ale niczego nie mogliśmy sobie przypisać. Ok, to nadal jest coś, co można zadedykować ludzkości, ale tu chodzi o to, jak leżą moje priorytety. Tak, nadal wszyscy ludzie mogą czuć dumę, że się udało. Jednak moje priorytety związane były najpierw ze wspólnotą nepalską, a dopiero później z ludzkością. Flagę brytyjską wziąłem, bo… Ok, urodziłem się w Nepalu, zostałem wychowany przez Gurkhów, ale stworzyli mnie komandosi sił specjalnych Zjednoczonego Królestwa… Stworzyli cię? - Tak, człowieka, którym jestem. W zakresie umiejętności podejmowania decyzji, dostrzegania większego obrazu. Musiałem oddać zasługi Królowej i Koronie. Chciałbym dowiedzieć się od ciebie czegoś na temat nie tyle wchodzenia, co schodzenia z góry. Jesteś dumny ze swojego rekordu 21 bezpiecznych wejść i zejść. Zastanawia mnie, co dzieje się w twojej głowie, gdy już na szczycie emocje opadają, zastrzyk adrenaliny się wyczerpuje. Co jest najtrudniejszego w bezpiecznym zejściu ze szczytu? - Bracie, ze szczytem jest tak… Wszyscy mówią, że udane wejście to połowa sukcesu. Jak się nie może zejść, to… Co komu po tobie, jak będziesz martwy. To nie jest zakończona misja. Żeby ją zakończyć trzeba bezpiecznie wejść i bezpiecznie zejść. Dlatego jest tak ważne, by podjąć właściwe decyzje. Tak ważne jest, by być uczciwym wobec samego siebie. Żeby znać możliwości własnej drużyny. Sprowadza się to też do szczegółów, skrupulatnego planowania. Trzeba mieć plan zapasowy dla planu zapasowego. Całe szczęście do tej pory było mi dane zachować czystą kartę. Mam nadzieję, że i w przyszłości się uda. Czy oglądałeś jakieś materiały wideo z poprzednich wejść zimowych na K-2? Wiem, że wszystkie były nieudane, ale próbowałeś się czegoś dowiedzieć w ten sposób? - Owszem, ale nie skupiam się na porażkach. Wiesz, dla mnie to prosta sprawa. W czasie selekcji do brytyjskich sił specjalnych do walki staje 200 najlepszych z najlepszych, z różnych typów oddziałów. Czasem tylko 4-5 z nich się uda. Jeżeli człowiek będzie słuchał tych 195 czy 196 którym się nie udało, to mu też się nie uda. A ten komu się nie udaje, zawsze będzie mówił, że było trudniej niż w rzeczywistości. Co mówi tych kilku, którzy dali radę? - Słuchaj, sukces to nie przypadek. Sukces nie przytrafia się niechcący. Żeby osiągać tak duże cele, sama dyscyplina nie wystarczy. Trzeba mieć samodyscyplinę. Dam ci przykład. Powiedzmy, że chcesz biegać wcześnie rano, ale ktoś musi cię o tej 5 budzić. To nie wystarczy. Musisz umieć obudzić się sam. Liczy się motywacja. Jeżeli ktoś musi cię motywować, to nie wystarczy. Musisz sam być zmotywowany do tego. Gdy przechodzisz przez kolejne fazy selekcji do komandosów, nie dasz rady, jeżeli ktoś cię do tego będzie musiał zmuszać. To musi wychodzić z twojego wnętrza. Do tego musisz pracować ciężej niż wszyscy dookoła ciebie. Powiem ci coś. Ludzie patrzą na mnie, widzą, że mi się udało. Ale to nie jest przypadek. To krew, pot i łzy. Za tym jest ciężka praca. Powiedz mi o łzach. Zostawiłeś siły specjalne na 6 lat przed wojskową emeryturą. Chcąc spełnić swój sen o 14 ośmiotysięcznikach wziąłeś nawet hipotekę na dom. Kiedyś, jeżdżąc od spotkania do spotkania z potencjalnymi sponsorami, szukając funduszy na Project Possible, któregoś razu musiałeś nawet zatrzymać się na poboczu, bo emocje wzięły górę. Myślałeś wtedy, żeby się poddać? - Nigdy. Tak samo, gdy zbierałem środki na wyprawę zimową na K-2 mówiłem, że ja to zrobię. Nie wrócę, aż to zrobię. Będę musiał siedzieć dwa miesiące w obozie bazowym, ale wejdę. Takie miałem od początku nastawienie. Naturalnie, przeżyłem te trudne chwile, ale trzeba wierzyć w swój cel. I cel zawsze musi być większy, niż ty sam. Chodzi mi o to, że jeżeli człowiek robi coś dla własnej sławy, nie uda mu się. Trzeba mieć cel większy niż ty sam. I dlatego wszystkie cele jakie wybrałem sobie po odejściu ze służb specjalnych były większe ode mnie. Chcę zmienić świat. Chcę inspirować świat. Jestem tu po to, by coś zmienić. Podejście ludzi do zmian klimatu? - Też. Wspinając się na te same szczyty w odstępie kilku lat na własne oczy widziałem topniejące lodowce. To się dzieje naprawdę. W książce „Beyond Possible” piszesz o wspinaniu się na szczyty, ale nie jest to książka o wspinaczce górskiej. To książka o pokonywaniu własnych gór, o tym jak marzyć. Zupełnie jak ten mały chłopiec dorastający w chacie, w której miał kurnik nad głową… - [śmiech] Dokładnie tak bracie, absolutnie! Urodziłem się w bardzo biednej rodzinie. Nie miałem nawet klapek. Dostałem się do oddziału Gurkhów spośród 30 tys. ludzi. Potem dostałem się do sił specjalnych. Jestem pierwszym Gurkhą w tej formacji od 200 lat. Służyłem na całym świecie, pływałem małymi łodziami podwodnymi. Naprawdę robiąc rzeczy, które James Bond robi w filmach… I jeszcze to, co robię teraz… Wiesz, nie miałem bogatych rodziców, nikt nie dał mi żadnej szansy. Sam ją sobie stworzyłem. Tyle razy poniosłem porażkę, ale nie poddałem się. To przekaz twojej książki? - To mówię światu. Nie potrzebujemy tych wszystkich ułatwień. Ludzie generalnie szukają w życiu wymówek. Jeżeli jesteś jednym z nich, nie uda ci się. Sam musisz sprawić, że marzenie się spełni. Chcieć to móc. Myślałeś kiedyś o karierze mówcy motywacyjnego? Bo jeżeli nie ze wspinania się na szczyty czy kierowania łodzią podwodną, pewnie mógłbyś z tego uczynić prawdziwą karierę. - Tak, to mój konik. To jest coś, co robię. Aktualnie dużo się wspinam, więc ostatnio mniej. Ale tak, prowadzę treningi motywacyjne. Kocham to. Już wkrótce może będzie można usłyszeć mnie częściej, jak opowiadam swoją historię, jak inspiruję świat. View oEmbed on the source website Pozwól, że wrócę do jednego szczegółu dotyczącego twojego wejścia na K-2. W jednym z wpisów skarżyłeś się, że straciłeś z obozu trzeciego sprzęt pozostawiony z myślą o ataku na szczyt. Wymieniłeś paralotnię. Wiem, że trenowałeś w lecie, widziałem widea na Youtube. Przyznaj się, faktycznie chciałeś skoczyć z K-2? - Na 100 proc. zeskoczyłbym ze szczytu gdybym miał ze sobą paralotnię. Bracie, gdyby pogoda nie zabrała mi namiotu, wylądowałbym ze stylem w obozie bazowym. Ale hej, zostawmy coś na przyszłość. To numer w stylu Jamesa Bonda, ale już niekoniecznie drużynowy. Nie straciłbyś tego, co masz dziś, że wszedłeś i zszedłeś razem z drużyną? - Nie, na pewno nie. Wszyscy członkowie drużyny dobrze mnie znają, wiedzą jakie mam nastawienie. Wiedzą, w jaki sposób się wspiąłem na szczyt. Ale dobrze się stało, miałem okazję zejść razem z nimi. Naturalnie, pogoda pokrzyżowała mi szyki i zabrała paralotnię. Ludzie mogą się nawet pytać, jak niby miałbym to zrobić, w końcu trenowałem tylko przez 90 dni. Ale ja się szybko uczę. Wszedłeś na K-2 zimą. Co jeszcze jest beyond possible dla Nimsdaia? - Stay tuned, zawsze czekają przyjemne niespodzianki z mojej strony. Dzięki za rozmowę. Nirmal Purja Magar dowodził zespołem, który jako pierwszy w historii zdobył zimą szczyt K2 góry Karakorum. 16 stycznia o godz. 17 dziewięciu Szerpów i jeden Magar, czyli właśnie Nirmal, weszli na szczyt wspólnie, dosłownie trzymając się w objęciach. Nepalczycy w końcu mieli swój ośmiotysięcznik. Wszystkie inne zimą i latem zdobywali obcokrajowcy. To była ich ostatnia szansa. Nimsdai, jak Nirmal Purja woli być nazywany, odgrażał się, że dwa miesiące będzie siedział pod szczytem czekając na dobry moment, ale wejść na K-2 zimą musi. Nie pierwszy raz uparł się, że dokona niemożliwego. View oEmbed on the source website Urodzony w ubogiej rodzinie należącej do grupy etnicznej Magarów, stanowiącej zaledwie 7 proc. nepalskiego społeczeństwa, Nirmal dorastał w przeczuciu, że karierę zrobi tylko przez wojsko. Jego starsi bracia dostali się do Gurkhów, on też chciał. Słynący z walczeności i męstwa żołnierze służyli już 200 lat temu w szeregach brytyjskich wojsk kolonialnych. Za odwagę i poświęcenie w służbie Koronie Brytyjskiej zostali odznaczeni za swoją służbę m.in. 13 krzyżami Wiktorii. Brali udział zarówno w I i II wojnie światowej, jak i walce o Falklandy. Młody Nirmal dostał się do tzw. Brygardy Gurkhów, za drugim razem, w 2003 roku. W 2009 jako pierwszy Gurkha w historii przeszedł selekcję do elitarnych morskich sił specjalnych, podległych brytyjskiej piechocie morskiej Special Boat Service. Później służył jako ekspert od działań zbrojnych w ekstremalnie niskich temperaturach. W 2018 roku tajne misje m.in. w Afganistanie i wysoką emeryturę komandosa zamienił na karierę wspinacza wysokogórskiego. Na pierwszą górę w życiu wszedł 6 lat wcześniej. W 2012 roku, bez żadnego wcześniejszego doświadczenia we wspinaczce wysokogórskiej dotarł na szczyt 6-tysięcznika Lobuche East, szczytu w Nepalu sąsiadującego z Everestem. Dwa lata później zdobył swój pierwszy 8-tysięcznik (Dhaulagiri). Na Mt. Everest wszedł po raz pierwszy w 2016 r. Po roku wrócił z 13 innymi Gurkhami by w ramach ekspedycji G200E uczcić 200 lecie służby tej formacji w siłach brytyjskich. Korona odwdzięczyła mu się za tę służbę rok później. Nirmal Purja za swoje dokonania otrzymał w 2018 roku Order Imperium Brytyjskiego. Odszedl ze służby i wybrał sobie cel: wspiąć się na wszystkie ośmiotysięczniki w rekordowym tempie 7 miesięcy. Na pierwszy wszedł 23 kwietnia 2019 roku, na ostatni, leżącą w Tybecie Shishapangmę wszedł pod koniec października. Na prośbę władz Nepalu specjalnego pozwolenia udzieliły mu na tę wyprawę władze Chin. Pierwszym, który dokonał wejścia na wszystkie 8-tysięczniki był legendarny wspinacz Reinhold Messner. Elitarny klub dla zdobywców wszystkich 8-tysieczników założył w 1986 roku, wchodząc na ostatni szczyt 16 lat po pierwszym. Polak Jerzy Kukuczka zapisał się jako najszybszy. Wejście na 10 najwyższych gór w Himalajach i 4 w Karakorum zabrało mu 7 lat 11 miesięcy i 14 dni. Nimsdai swój Project Possible zamknął w niespełna 7 miesięcy. 12 godzin po zdobyciu Mt Everest był na szczycie 4. góry świata, Lhotse. Po kolejnych 48 godzinach oglądał okolicę ze szczytu Makalu, kolejnego 8-tysięcznika na liście. Pokonanie pierwszych 11 gór zabrało mu 94 dni. Dotychczasowi członkowie „Klubu 8K” uważali, że styl wspinaczki liczy się tak samo jak wejście na szczyt. Niechętnie patrzyli na wspomaganie się tlenem z butli, korzystaniem z lin zamocowanych przez kogoś innego czy poleganiu na Szerpach jako tragarzach dodatkowego sprzętu. „Messnerowcy” stali na stanowisku, że wspinając się trzeba próbować tras wymagających sporych technicznych umiejętności, a nawet samodzielnie przecierać nowe szlaki. Chwalenie się sukcesami poza środowiskiem, a szczególnie w mediach, należało do złego tonu.
Do Nepalu wyjechali jako dzieciaki. Wrócili jako dojrzali ludzie. To była ich pierwsza podróż za granicę.
JULIA LACHOWICZ: Rok temu ruszył Pan z dziećmi ze śląskich hałd w Himalaje. Po co? ADRIAN KOWALSKI: Na to pytanie odpowiem krótką historyjką. Jednym z naszych górskich przewodników podczas wyprawy był 14-letni Nepalczyk, Fura. Jego mama rok wcześniej popełniła samobójstwo. Do szkoły nie chodził, bo nie mógł. Nasze dzieciaki tak się z nim zaprzyjaźniły, że po powrocie postanowiły zebrać tysiąc dolarów, aby mógł się nauczyć języka angielskiego i mieć lepszą pracę. I to one – dzieci z najbiedniejszych rodzin – same to wymyśliły! Podróże zmieniają. Na lepsze. Kim są te „nasze dzieciaki”? Pochodzą z problematycznych środowisk. Ciężka sytuacja finansowa w domu, bezdomni rodzice, odsiadka ojca, czasem kredyt, którego nie można spłacić. Na pierwszy rzut oka – beznadzieja. Ale one mają w sobie jakiś wewnętrzny sprzeciw. Wszystkie mieszkają w ubogich dzielnicach Śląska. Dlatego nazywa je pan Czarnymi Perłami? Oczywiście jest tu nawiązanie do koloru Śląska, węglistego, czarnego. Ale nazwa pokazuje też, że do projektu wybraliśmy najbardziej uzdolnione i zdeterminowane dzieci. Dla nich ta podróż to życiowa szansa. Jak wyglądała rekrutacja? Kandydatów zgłosiło się ponad 10 razy więcej, niż było miejsc. Przez siedem miesięcy musieli chodzić na treningi wydolnościowe, uczyli się wspinaczki, pływania, gier zespołowych. Cały czas ich obserwowaliśmy. Patrzyliśmy na to, kto komu podaje rękę, jak zachowuje się w sytuacji konfliktu. Tak wybraliśmy finałową dziewiątkę, która pojechała na trzy tygodnie w Himalaje. Selekcja z zimną krwią? Niestety tak. Była na przykład dziewczynka, która spełniła wszystkie niemal warunki. Ambitna, pomocna, sumienna, sprawna. Studenci AWF w Katowicach, którzy pomagali przy projekcie, poprosili mnie, bym ją wybrał. Ale ja wiedziałem, że ona ma nerwicę i że ta wyprawa będzie wyjątkowo trudna. Dla niej czy dla pana? Dla mnie też. Czułem się odpowiedzialny za jej, za ich wszystkich życie. A do tego przecież sam pierwszy raz jechałem w tak wysokie góry, i to od razu w charakterze kierownika wyprawy! Byli oczywiście lekarze, przewodnicy i Szerpowie, ale w sytuacjach kryzysowych jednak to zawsze ja miałem ostatnie słowo. W trakcie przygotowań były jakieś problemy? Już przy załatwianiu paszportów. Na przykład ojciec jednego z chłopców był bezdomny, a więc nie mógł podać adresu i wypełnić zaświadczenia. Albo tata jednej dziewczyny siedział w więzieniu i nie chciał wyrazić zgody na jej wyjazd. A co było najtrudniejsze w trakcie samej wyprawy? Przede wszystkim choroba wysokościowa. Ścinała dzieciaki od pierwszych dni. Niby normalna sprawa, ale dla nich to, że nie mogą dalej iść, to były dramaty. Znosili je dzielnie. Na jaką wysokość weszliście? Naszym celem była baza w Namcze Bazar na 3440 m. Ale przeszliśmy tę trasę tak szybko, że zdecydowaliśmy się atakować dalej. Trójka dzieciaków doszła aż na 5020 m n.p.m. Reszta odpadała po drodze, zazwyczaj przez zmęczenie. Każdemu odśpiewywaliśmy wtedy sto lat i robiliśmy zdjęcie. Jak ich teraz pytam, to każdy z dokładnością do metra wie, do jakiej wysokości doszedł. Te liczby powtarzają dziś jak mantrę. Jednak z perspektywy czasu widzę, że wysokość nie była najważniejsza. Każdy w czasie tej wyprawy zdobył swój Everest. Brzmi górnolotnie. Ale tak naprawdę było. Dla większości z nich to była pierwsza dłuższa podróż w życiu. Samolot, Himalaje, wizy, paszporty, trekking – wszystko było nowe, ekscytujące, wzruszające. Do tego stopnia, że na początku za każdym rogiem robili zdjęcia. Jak mnie to przez pierwsze dni wkurzało! Zamiast iść, to oni tu pstryk, tam pstryk i jeszcze raz, i znowu. Chwilę mi zajęło, by zrozumieć, że oni tak łapczywie te chwile zatrzymywali. Może to po prostu miłośnicy widoków? Pamiętam, jak zapytałem tę trójkę, która weszła na pięciotysięcznik, co im się najbardziej podoba. Odpowiedzieli, że właśnie te piękne widoki. Tyle że dookoła była mgła i zero widoczności. To musiało być dla nich tak silne przeżycie, że nawet wtedy im się te widoki podobały! A jak kontaktowali się ze Nepalczykami? Tu panią zaskoczę. Jeden z uczestników, Patryk, zaczął się podczas tej podróży uczyć nepalskiego. Tak bardzo chciał się porozumieć z przewodnikiem! Codziennie zapisywał nowe zdania. Po tych trzech tygodniach dogadywał się z lokalnymi dzieciakami. Mało tego, sam w zamian uczył ich polskiego. Polubili się? Jak wyglądały relacje Czarnych Pereł z młodymi Nepalczykami? Polubili się to mało powiedziane! Najlepiej było to widać w Namcze Bazar, w najwyżej położonej szkole świata, do której chodzą dzieci Szerpów. Co tu kryć, bardzo biednej. Od razu jedni i drudzy poczuli między sobą emocjonalną więź. Tulili się do nich, uśmiechali, chcieli czymś zaimponować. I jedne, i drugie dzieci znają zbyt dobrze słowa: odrzucenie, izolacja, trudno. To je połączyło. Te polskie zobaczyły, że ktoś ma gorzej? Raczej mogły zrozumieć ich problemy. Nie były jak bogate nastolatki, które biedę obserwują, jest dla nich egzotyką. Ku mojemu zdziwieniu zaczęły oddawać im swoje rzeczy: windstoppery, okulary, koszulki. Same z siebie. Choć te rzeczy przecież były też dla nich bardzo wartościowe. Dostali je specjalne na tę wyprawę od sponsorów. Myśli Pan, że ten projekt je zmienił? Pojechała ze mną młodzież, wrócili dojrzali ludzie. Oni przez te pół roku przygotowań i trzy tygodnie wyprawy udowodnili sobie, że potrafią przekraczać swoje granice. Często krzyczeli: „Damy radę!”. Raz tak głośno, że spadła lawina na pobliskiej górze. Teraz pracują jako wolontariusze, wspinają się coraz bardziej profesjonalnie, planują kolejne podróże. Od tego czasu nie słyszałem, by którekolwiek z nich narzekało na swoją szkołę. I najważniejsze – pokochały podróże. Ale w moim rozumieniu tego słowa. Czyli? Dla mnie to robienie wszystkiego, by nie stać w miejscu, by iść do przodu i spotykać się z ludźmi. Bo przecież o to właśnie w podróżowaniu chodzi. Klaudiusz, chłopak z rodziny zastępczej, miał naprawdę ciężkie dzieciństwo... Teraz jest fantastycznym facetem, ma celujące oceny. I dwie pasje: beatbox i fizykę. Tym pierwszym zabawiał nas w trakcie długich górskich wieczorów. A jeżeli chodzi o fizykę, to pilot pozwolił mu usiąść za sterami. Spełniło się jego marzenie. Tak się wzruszył, że się rozryczał. A to już przecież wielki chłop! Dla tych łez warto podróżować. Byłem z tych dzieci dumny. A z siebie? Też, ale głównie za pomysł kupienia odblaskowych zielonych kapeluszy, w których wszyscy musieli chodzić po lotnisku i w górach. Dzięki nim się nie pogubili. Patent ten wykorzystam w kolejnym projekcie. „Z hałdy do Skandynawii”. Tym razem na rowerach będziemy zdobywać Przylądek Północny.
Dnia 15 lipca przylecą do Polski Ola Dzik i Artur Hajzer - ostatni uczestnicy Unifikacyjnej Wyprawy Polskiego Związku Alpinizmu na Nanga Parbat i Gasherbrumy.
Planowali jeszcze zdobycie Gasherbrumów ale logistyczne i formalne bariery zadecydowały o zakończeniu akcji w górach. Marcin Kaczkan i Robert Szymczak wrócili do kraju 8 lipca a pozostali członkowie wyprawy 1 lipca. Wyprawa działała w trudnych warunkach, była sprawdzianem kondycji, umiejętności wspinaczkowych i odporności psychicznej. Zakończyła się sukcesem ! Pierwszy rozdział programu Polski Himalaizm Zimowy został zamknięty.
Himalaje - Nanga Parbat ponowanie zdobyta!
Marcin Kaczkan samotnie stanął na wierzchołku Nanga Parbat (8126 m).
Był 2 lipca, godzina 7.00 rano czasu polskiego, gdy Marcin Kaczkan uczestnik wyprawy unifikacyjnej PZA stanął na szczycie Nagiej Góry. Marcin jest doświadczonym wspinaczem. Był uczestnikiem kierowanej przez Krzysztofa Wielickiego zimowej wyprawy na K2. Jako trzeci Polak uzyskał tytuł „Śnieżnego Barsa", czyli zdobywcy wszystkich pięciu siedmiotysięczników, położonych na terenie byłego ZSRR. Teraz do kolekcji dorzucił pierwszy z czternastu ośmiotysięczników. Atak na szczyt rozpoczął się 26 czerwca. Wraz z Marcinem do góry ruszyła Aleksandra Dzik. Po trzech dniach wspinaczki zespół osiągnął obóz IV na plateau Bazin (7150 m). Szturm załamał się rankiem 30 czerwca, gdy z powodu fatalnej pogody wspinacze zgubili drogę. Na szczęście udało im się wrócić do obozu IV, gdzie podjęli ryzykowną decyzję przeczekania. Liczyli na zapowiadaną poprawę pogody. Na tej wysokości organizm praktycznie się nie regeneruje. Odpoczynek jest więc dość iluzoryczny, co mogło utrudnić nie tylko wejście ale i zejście. Gdy 1 lipca późnym wieczorem ruszyli znów w górę, z wysokości 7250 m zawróciła wyczerpana Ola Dzik. Marcin dalej szedł samotnie. Na szczęście nie wiało, niebo było gwiaździste. Z bazy wspierali go i podpowiadali mu drogę kierownik Artur Hajzer i lekarz wyprawy Robert Szymczak. Obaj już 23 czerwca stanęli na szczycie. Ten szturm na Nanga Parbat jest etapem projektu sportowego stawiającego sobie za cel wyselekcjonowanie i przygotowanie zespołu wspinaczy, którzy w najbliższych sezonach zimowych zaatakują pieć niezdobytych jeszcze zimą ośmiotysięczników (w tym drugi najwyższy szczyt świata K2 - 8611 m n.p.m.). Projekt wspierają Polski Związek Alpinizmu, Ministerstwo Sportu i Fundacja Jerzego Kukuczki. Patron medialny - Sport.pl Informacje dodatkowe Na 9 ośmiotysięczników zdobytych dotąd zimą, na ośmiu pierwsi stanęli Polacy. Dopiero w 2009 zespół włosko-kazachski Moro-Urubko przełamał - zdobywając Makalu (8463) - monopol biało-czerwonych na zimowe triumfy. Skład wyprawy kwalifikacyjnej: Artur Hajzer - twórca projektu, kierownik wyprawy Jacek Czech - KW Katowice (wrócił już do kraju) Aleksandra Dzik - KS Kandahar Rafał Fronia – Sudecki KW Jarosław Gawrysiak – UKA Warszawa Aleksander Grządziel – KW Jastrzębie Marcin Kaczkan – KW Warszawa Robert Kaźmierski – KW Wrocław Jerzy Natkański – KW Warszawa Piotr Snopczyński – KW Wrocław Robert Szymczak – KW Trójmiasto Ireneusz Waluga – KW Jastrzębie Więcej o wyprawie i zdjęcia znaleźć można na: www.polskihimalaizmzimowy.pl
Himalaje - wieści spod Nanga Parbat po zdobyciu szczytu
Wczoraj po godz. 22.00 dotarło do bazy trzech wspinaczy: Artur Hajzer, Arek Grządziel i Kaziu czyli Robert Kaźmierski. Zostali przywitani sznurkami z kwiatami przygotowanymi przez nasz staff, a Artur jako summiter otrzymał dodatkowo pled patchworkowy (ma nadzieję że na zawsze), w którym wyglądał co najmniej jak prezydent Afganistanu.
Poranek, 25 czerwca 2010 r. My mieliśmy dla kolegów dużą butelkę coli i ostatnią butelkę tyskiego piwa. Załapaliśmy się też przy okazji na drugą kolację, na której serwowano przysmak specjalnie odłożony na tę okazję tj. wątróbkę z kozy - jedyne mięso, które kuchnia potrafi przyrządzić na miękko. Wprawdzie koza jeszcze rano chodziła po bazie (kura też) ale nie mamy skrupułów - instynkt samozachowawczy jest silniejszy. Koledzy wrócili mocno zmęczeni - droga powrotna dała im się we znaki - gwałtowne ocieplenie spowodowało, że kuluar przed obozem 1. i lodowiec mocno się rozszczelniły i trzeba było uważnie i ostrożnie schodzić. Od 2 dni mamy regularne opady deszczu w nocy. Dziś spodziewamy się przed południem Roberta Szymczaka i Jarka Gawrysiaka schodzących z obozu 2. Podobnie jak w obozie 3., składają namiot i zostawiają depozyt w postaci śpiworów, kuchni i jedzenia, zabierając jednocześnie depozyty zostawione przez wspinaczy - najczęściej ich rzeczy osobiste. Obozy są zachowywane dla zespołu, który zostanie i będzie jeszcze próbował atakować. Dla większości z nas dzień dzisiejszy to pakowanie, bo prawdopodobnie jutro ruszymy w dół. Musimy zatem przygotować ładunek z rzeczami, które zostaną wysłane cargo, ładunek dla tragarza na drogę powrotną do Chilas - będący jednocześnie bagażem głównym na przelot - oraz plecak na zejście. Wieczór, 25 czerwca 2010 r. Wczoraj po południu, w śnieżycy - na szczęście krótkotrwałej - do bazy dotarli Robert Szymczak i Jarek Gawrysiak. Naprzeciw im wyszli kuchcikowie z termosem z herbatą. Przy messie w bazie urządziliśmy przywitanie połączone ze strzelaniem na wiwat z Kałasznikowa. Tak naprawdę to nie wiadomo czyj jest ten karabin, prawdopodobnie policjanta, który stacjonuje u nas w kuchni już od chyba 2 tygodni, ale w jakim celu nie wiadomo. W kuchni jest stale kilku kuzynów naszego guida, co oni robią też nie wiadomo - podejrzewamy, że wyjadają nam co lepsze mięsne kąski. Dziś Ola Dzik i Marcin Kaczkan idą do obozu I (C1) i potem do góry. Wyszedł też Paweł Michalski z Simone La Terra oraz Amerykanką z HAPSAMI, a wczoraj wyszli ostrzy zawodnicy koreańscy - niektórzy z nich mają na koncie po dziesięć 8-tysięczników. Wczoraj trwały też negocjacje z Koreańczykami na temat ich udziału w kosztach lin, które powiesiliśmy w ścianie. Chcą nam dać zamiast kasy przywiezione liny koreańskie tzw. warzywniaki, ale wyglądają one jeszcze gorzej niż używane przez nas pakistańskie liny do poręczowania, które kupiliśmy w Islamabadzie. Okazały się one niesamowicie rozciągliwe i tak naprawdę każdy z nas starał się w zjezdzie jak najmniej je obciążać. Ponadto wyglądało na to, że nikt jeszcze takich cienkich lin jak nasze nie wieszał na Nanga Parbat. Dziś w 7 osób schodzimy z porterami w dół doliną. Mamy 7 godzin do jeepów, potem jazda do Chilas. Tam będziemy stacjonować 2 dni i przemieścimy się do Islamabadu. Wracamy do Polski według planu 1 lipca. W bazie zostaje Artur Hajzer i Robert Szymczak. Pogoda zapowiadana jest w kratkę, ale raczej korzystna. Jurek Natkański
Po zdobyciu szczytu Nanga Parbat – relacja Jurka Natkańskiego
Podaję aktualną sytuację po ataku szczytowym na Nanga Parbat (8126 m), na teraz tj. 23 czerwca godz. 19 czasu pakistańskiego (godz. 16 czasu w Polsce).
Dziś na szczycie Nangi Parbat o godz. 13.20 stanęli Artur Hajzer i Robert Szymczak. Nastąpiło to po 15 godzinach wspinania, od godz. 10 wieczór poprzedniego dnia z obozu 4 (7200 m). W zespole atakującym był też Jarosław Gawrysiak, który zawrócił z wysokości 7800 m i niedawno dotarł do obozu 4, gdzie czeka na kolegów i przygotowuje picie. Jest w dobrej kondycji. Mamy z nim kontakt radiowy. Nie mamy kontaktu radiowego z Arturem i Robertem, prawdopodobnie mają uszkodzony radiotelefon. Na szczęście pogoda się poprawiła i przed chwilą kamień spadł nam z serca, bo wypatrzyliśmy ich przez lornetkę - są na wysokości ok. 7300 m. Do obozu 4 mają jescze ok. 2 godzin wspinania, a za sobą 22 godziny akcji. W obozie 3 na wys. 6900 m pozostaje Robert Kaźmierski i Arek Grządziel jako zespól zabezpieczający. Wejście kolegów na Nanga Parbat (8126 m), ze względu na wyjątkowe trudne warunki - bardzo duże ilości śniegu w ścianie, jest dużym sukcesem zarówno zdobywców jak i całego zespołu wyprawy unifikacyjnej Polskiego Związku Alpinizmu realizowanej w ramach programu Polski Himalaizm Zimowy.pl tekst: Jerzy Natkański
Tak jak wczoraj informowaliśmy, w środę 23 czerwca o godzinie 13.20 czasu pakistańskiego Artur Hajzer - kierownik i Robert Szymczak - lekarz wyprawy zdobyli szczyt Nanga Parbat (8126 m). Poniższa wiadomość pochodzi z Biura Prasowego Projektu PHZ.
Doświadczeni polscy himalaiści wykorzystali pierwsze dni pogody, po totalnym załamaniu, i dzięki dobrej aklimatyzacji weszli na szczyt. To szósty ośmiotysięcznik Hajzera, i drugi po Dhaulagiri (8167 m. n.p.m.) zdobyty z Robertem Szymczakiem. Z ekipy szturmowej na Nanga Parbat musieli wycofać się Robert Kaźmierski i Jarek Gawrysiak. Młodzi wspinacze byli zbyt wyczerpani przedzieraniem się przez śnieg do kolejnych obozów. Warunki były bowiem niezwykle trudne. Wcześniej, przez kilka dni śnieg padał non stop. Jak donosił jeszcze z bazy Artur Hajzer: „Towarzyszy nam ciągły szum lawin. Łamią się maszty w bazowych namiotach”. W takich warunkach trudno wyjść z namiotu, a co dopiero prowadzić akcję w ścianie. Droga Kinshofera wymaga poręczowania, a teraz poręczówki leżą pod warstwa śniegu. Efektem mocnego opadu była też potężna lawina z grani Mazeno. Jej podmuch zmiótł bazę Polaków pod Nanga Parbat. Zniszczona została mesa, kuchnia, namiot satelitarny, połamane zostały maszty większości namiotów. Niektóre części wyposażenia poleciały na 300 metrów od bazy. Podobne zniszczenia były w położonych w pobliżu obozach wyprawy włosko-polskiej Simone La Terra - Paweł Michalski oraz amerykanki Cleo Weidlich. Po bezpiecznym zejściu Hajzera i Szymczaka do niższych obozów, do szturmy ruszą kolejne zespoły. Celem wyprawy jest bowiem nie tylko zdobycie szczytu ale i doświadczenia w górach wysokich przez większa grupę młodych himalaistów. Atak na wierzchołek Nanga Parbat jest bowiem fragmentem wielkiego projektu sportowego stawiającego sobie za cel wyselekcjonowanie i przygotowanie zespołu wspinaczy, którzy w najbliższych sezonach zimowych zaatakują pięć niezdobytych jeszcze zimą ośmiotysięczników (w tym drugi najwyższy szczyt świata K2 - 8611 m n.p.m.). Projekt wspierają Polski Związek Alpinizmu, Ministerstwo Sportu i Fundacja Jerzego Kukuczki. Patron medialny - Sport.pl Informacje dodatkowe Na 9 ośmiotysięczników zdobytych dotąd zimą, na ośmiu pierwsi stanęli Polacy. Dopiero w 2009 zespół włosko-kazachski Moro- Urubko przełamał - zdobywając Makalu (8463) - monopol biało-czerwonych na zimowe triumfy. Skład wyprawy kwalifikacyjnej Artur Hajzer - twórca projektu, kierownik wyprawy Jacek Czech - KW Katowice (z powodów rodzinnych musiał wrócić do Polski) Aleksandra Dzik - KS Kandahar Rafał Fronia – Sudecki KW Jarosław Gawrysiak – UKA Warszawa Aleksander Grządziel – KW Jastrzębie Marcin Kaczkan – KW Warszawa Robert Kaźmierski – KW Wrocław Jerzy Natkański – KW Warszawa Piotr Snopczyński – KW Wrocław Robert Szymczak – KW Trójmiasto Ireneusz Waluga – KW Jastrzębie Więcej o wyprawie i zdjęcia znaleźć można na: www.polskihimalaizmzimowy.pl Informacja o Nanga Parbat (8126 m) Położony na zachodnim krańcu Himalajów Nanga Parbat charakteryzuje się najwyższym względnym wzniesieniem na świecie. Od oddalonej zaledwie 20 km doliny Indusu, wypiętrza się na wysokość prawie 7 km. Szczyt obrywa się trzema imponującymi ścianami Rupal, Rakhiot i Diamir. Pierwszym zdobywcą był Austriak Herman Buhl (3 lipca 1953). Pierwsze polskie wejście: Zygmunt Heinrich, Sławomir Łobodziński, Jerzy Kukuczka (13 lipca 1985). Zimą nie zdobyty. tekst: Biuro Prasowe Projektu PHZ 2010-2015
Dnia 23 czerwca br. dwóch członków grupy - Artur Hajzer i Robert Szymczak jako pierwsi z osób biorących udział w wyprawie zdobyli szczyt Nanga Parbat.
Atak szczytowy rozpoczęty - relacja Rafała Froni z bazy pod Nanga Parbat, z 22 czerwca Artur Hajzer z Robertem Szymczakiem, który zastąpił Kazia (Roberta Kaźmierskiego) w zespole szturmowym i Jarkiem (Gawrysiakiem) prą do góry; właśnie koło południa (22 czerwca) stawiają obóz IV na plateau na wysokości około 7200 m. Obóz ten posłuży do jutrzejszego (i późniejszych) ataków na szczyt. Pozostała część, Irek Waluga, Arek Grządziel, Marcin Kaczkan, Ola Dzik oraz Simone i Paweł Michalski z towarzyszącej wyprawy schodzą w dół do bazy. Kaziu - Robert Każmierski rzuca kotwicę w C3 jako zabezpieczenie ataku. Natomiast Piotr (Snopczyński) i Jurek (Natkański) dochodzą do obozu III. Ja (Rafał Fronia) już zdrowszy, a kiblując w bazie przeżyłem zejście lawiny z grani Mazeno. Była tak silna, że podmuch zmiótł naszą bazę. Nie mamy mesy, kuchni, namiotu satelitarnego, połamana jest większość namiotów, nas trochę pośnieżyło i poprzewracało, gdy próbowaliśmy trzymać namioty, niektóre części aż pofrunęły z 200-300 metrów. Kręciłem film, niestety kamerka poleciała, po jej odnalezieniu filmu nie odzyskałem. Skutki na zdjęciu. Wszyscy czują się dobrze. Jutro zaplanowany jest atak szczytowy dzielnej trójki. Wiadomość z 23 czerwca, godz 8.30 czasu pakistańskiego Artur Hajzer, Robert Szymczak i Jarek Gawrysiak są w kopule szczytowej, na wysokości około 7700 m. Prą dalej do góry, według nas 3 godz. do szczytu. Wiadomość z 23 czerwca, godz 11.45 czasu pakistańskiego Jarek Gawrysiak na wysokości około 7900 m rezygnuje i wraca do obozu IV. Artur Hajzer i Robert Szymczak kontynuują wspinanie (są na ok 7950 m). Artur Hajzer i Robert Szymczak, dzisiaj, to jest w środę 23 czerwca, o godz 13.30 czasu pakistańskiego weszli na szczyt Nanga Parbat (8125 m). Artur Hajzer Robert Szymczak Pozostałe zespoły wyprawy zaatakują szczyt w najbliższych dniach.
Himalaje - Nanga Parbat - kolejna relacja
Zapraszamy na krótką relację z tego co dzieje się w obozie wyprawy na Nanga Parbat.
Od kilku godzin dwa zespoły: Artur Hajzer, Robert Kaźmierski i Jarek Gawrysiak oraz Robert Szymczak, Ola Dzik, Arek Grządziel, Marcin Kaczkan i Irek Waluga są już w obozie 2. Reperują zniszczone namioty i budują platformę pod trzeci namiot. Jutro rano ( w poniedziałek) wyruszą do obozu 3. W obozie 1. Piotr Snopczyński czeka na Jurka Natkańskiego, który przyjdzie pod wieczór z bazy, by w nocy ruszyć razem do obozu 2. W bazie z powodu infekcji pozostaje Rafał Fronia.
Zapraszamy do przeczytania kolejnej relacji z wyprawy na Nanga Parbat.
U nas trzeci dzień deszczu ze śniegiem, choć dziś rano było trochę słońca, by móc się suszyć i naładować akumulatory. Oczywiście na początku była wielka bitwa na śnieżki, bo w nocy spadł ciężki mokry śnieg. Parę osób zdążyło się wykąpać. Być może jutro wyjdzie pierwszy zespół do obozu I potem dalej i wyżej, aż do założenia obozu 4 na wysokości ok. 7400 m, który będzie obozem startowym do ataku na szczyt. Nie wiemy ile napadało wyżej, być może spodziewany wiatr od piątku zamieni nam ten śnieg na tzw. betony. Musimy się też liczyć z wyrywaniem poręczówek spod śniegu, co jest bardzo męczące. Robi się też mało czasu, więc być może będziemy musieli przesunąć rezerwacje powrotne kilku osobom o kilka dni... Na froncie kuchennym wyraźna poprawa: na lunch było dużo frytek - prawdopodobnie duże ziemniaki przyniosła obsługa Amerykanki - są z tej samej agencji, która obsługuje nas. Doniesiono też z dołu specjalnie zamówione świeże mango i limonki do herbaty. Tak więc full wypas - aż drżymy z niepokoju co nas czeka na kolację. Póki co, zapowiedziała się z wizytą Amerykanka, więc szykujemy mała przekąskę w postaci polskiej kiełbasy suchej i chrzanu. Na razie jest bardzo w porządku, bo od razu zapytała o koszty udziału w poręczowaniu. Wyprawy korzystające z poręczówek innych wypraw zwyczajowo uczestniczą w kosztach zakupu lin. pozdrawiam Jurek Natkański
Himalaje - Nanga Parbat - następna relacja
Kolejne wieści z wyprawy na Nanga Parbat. Tekst pochodzi z dziennika Jurka Natkańskiego
11.06.2010 Zespół trzech - Jurek, Jarek, Piotr rano z tzw. obozu 2,5 poręczuje w kierunku obozu 3 (c3) do 6700 m i znajduje platformę ze śladami starych namiotów tj. lodową warstwę sprasowanych namiotów grubości 1 m. Schodzą do obozu 2,5. Od południa do 19ej duży opad śniegu tworzący świeżą warstwę grubości 40 cm. Decydują o przeniesieniu namiotu do obozu 3. Po 1,5 godziny wspinaczki następuje trzygodzinne umocowywanie namiotu na platformie, co nie jest łatwe, bo namiot jest większy i częściowo wisi w powietrzu - trzeba przeprowadzić poręczówkę przez namiot, by nie wychodzić na "żywca". Nagrodą jest widok cywilizacji tj. jakiś świateł w dnie doliny - być może samochodu w Bardumal Bridge. Zespół czterech tj. Artur, Kaziu, Rafał, Jacek przemieszcza się z obozu 1 do obozu 2. 12.06.2010 Rano Jarek i Jurek poręczują ok. 250m do góry z ostatniej liny, którą mieli, i z odcinków powycinanych ze starych poręczówek, w efekcie znajdując lepsze miejsce na namiot. Jednocześnie dochodzi zespół Artura , który w nocy wyszedł z obozu 2. Czeka ich ciężka noc w 4 osoby w zawieszonym namiocie. Jurek schodzi prosto do bazy, Jarek i Piotr nocują w obozie 2. Standardowy opad śniegu w południe. 13.06.2010 Zespół czterechch ale bez Jacka, tj. Artur, Kaziu i Rafał przenosi namiot na miejsce tzw. prawdziwej trójki, tj. na 6800 m. Jacek schodzi do dwójki i razem z Piotrem i Jarkiem idą do bazy. W bazie prawdziwa wiosna - jak to miło przeżywać wiosnę dwukrotnie w ciągu roku - zazieleniły się łąki, mnóstwo nowych nieznanych kwiatów, brzęczenie owadów, nagrzane kamienie, wyraźnie cieplejsze noce - jest naprawdę cudownie. Podobno na froncie kuchennym kolejny kryzys - mimo tego, że Krasula została zarżnięta i doniesiono z dołu orzechy i suszone morele żarcie nadal jest podłe. To, że dziś w niedzielę skończyły się rano przy śniadaniu cornfleksy, to już naprawdę skandal! ;) Tak naprawdę, to i tak jest wyżerka - jeszcze wczoraj na śniadanie w tzw. obozie 3 starym mieliśmy na śniadanie małą puszkę pasztetu podlaskiego na trzech, a na obiad menażkę Słodkiej Chwili. Mam wrażenie, że na takim 5-dniowym wyjściu traci się ok.6 kg - jest to chyba najefektywniejszy program odchudzający. pozdrowienia Jurek Natkański