Kolejna tragedia w Tatrach. Turystka spadła z najtrudniejszego szlaku w Polsce
Tatrzańskie granie, chociaż piękne, są także bezlitosne i surowe – nawet jeśli będziemy trzymać się zasad bezpieczeństwa. We wtorkowy wieczór jeden z turystów dokonał wstrząsającego odkrycia na dnie polodowcowej doliny. Wysokogórska wędrówka zakończyła się dla kobiety najgorszym możliwym scenariuszem.
Orla Perć to prawdziwa legenda polskich Tatr. Uchodzi za najtrudniejszy, najbardziej eksponowany, ale i najbardziej fascynujący szlak w naszym kraju. Przyciąga co roku tysiące miłośników wspinaczki. Pionowe skały i głębokie przepaście rzadko wybaczają błędy. W takiej właśnie scenerii doszło do kolejnej tragedii – kobieta spadła w okolicach Małej Buczynowej Turni, a znalazł ją przechodzący dołem doliny turysta. Wstrząsające odkrycie w Dolinie Pańszczycy We wtorek, 11 sierpnia, o godzinie 18:18 do centrali TOPR dotarło niepokojące wezwanie. Turysta, który schodził z Przełęczy Krzyżne, poinformował dyżurnego, że pod pionowymi ścianami zauważył leżącą osobę. Ratownicy natychmiast poderwali do lotu śmigłowiec. Niestety, po szybkim dotarciu na miejsce i desancie w Dolinie Pańszczycy, załoga mogła jedynie stwierdzić najgorsze. Kobieta doznała śmiertelnych obrażeń. Jej ciało zostało zabezpieczone i przetransportowane drogą powietrzną na lądowisko w Zakopanem. Nie było świadków W momencie tragedii nie było żadnych bezpośrednich świadków. Biorąc jednak pod uwagę ukształtowanie terenu, z którego napłynęło zgłoszenie, ratownicy TOPR założyli najbardziej prawdopodobny przebieg zdarzeń. Wszystko wskazuje na to, że kobieta spadła z grani Małej Buczynowej Turni (szczytu wznoszącego się na wysokość 2172 m n.p.m.), przez którą przebiega czerwony szlak Orlej Perci. Przepaść liczy około 200 metrów, co z góry przekreślało jakiekolwiek szanse na przeżycie. Góry nie oceniają, ale wymagają pokory Śmiertelne wypadki w Tatrach Wysokich niemal zawsze wywołują w przestrzeni publicznej dyskusję o bezpieczeństwie. Należy jednak pamiętać, że góry bywają całkowicie nieprzewidywalne. Często nawet najlepsze przygotowanie, doskonały sprzęt i wieloletnie doświadczenie nie są w stanie uchronić człowieka przed potężnymi siłami natury. Oderwany ułamek skalny pod butem, nagły, silny podmuch wiatru, drastyczna zmiana pogody czy zwykłe, ludzkie i nagłe zasłabnięcie – w takim terenie każdy z tych czynników może zadecydować o życiu lub śmierci. Nie wolno nam z góry zakładać niczyjej brawury. Służby ratownicze niezmiennie proszą o rozwagę, szacunek do własnych ograniczeń i pełną świadomość podejmowanego w górach ryzyka. – Apelujemy o zachowanie szczególnej ostrożności w eksponowanym terenie. Chwila nieuwagi, potknięcie lub poślizgnięcie się mogą mieć tragiczne konsekwencje – podsumowują w swoim oficjalnym komunikacie ratownicy TOPR. Źródło: TOPR Nasz autor Jonasz Przybył Redaktor i dziennikarz związany wcześniej m.in. z przyrodniczą gałęzią Wydawnictwa Naukowego PWN, autor wielu tekstów publicystycznych i specjalistycznych. W National Geographic skupia się głównie na tematach dotyczących środowiska naturalnego, historycznych i kulturowych. Prywatnie muzyk: gra na perkusji i na handpanie. Interesuje go historia średniowiecza oraz socjologia, szczególnie zagadnienia dotyczące funkcjonowania społeczeństw i wyzwań, jakie stawia przed nimi XXI wiek.
Wypadek podczas polskiej pielgrzymki. Powrót z Medziugoria znowu skończył się tragicznie
13 osób zginęło na Węgrzech w wypadku z udziałem autokaru, w którym przewożeni byli polscy pielgrzymi. Wycieczka wracała z bośniackiej miejscowości Medziugorie, gdzie każdego roku docierają miliony turystów. To nie pierwszy raz, gdy podróż do miejsca objawień maryjnych kończy się tragicznie.
Wypadek miał miejsce o godzinie 1 w niedzielę podczas powrotu polskiego autokaru z Medziugoria. Wycieczka składająca się z 57 osób wracała do Strzyżowa na Podkarpaciu, skąd również zaczynał się cały wyjazd. Z relacji uczestniczki wypadku wynika, że pojazd niespodziewanie wpadł do przydrożnego rowu, dachował i przewrócił się. Śmiertelny wypadek na Węgrzech Do zdarzenia doszło w okolicy miejscowości Mezőkeresztes w północnych Węgrzech. To właśnie tam, na 139. kilometrze trasy M3, autokar miał zjechać do rowu i się przewrócić. Jak potwierdziła wojewoda podkarpacka Teresa Kubas-Hul, w wypadku zginęło 13 osób, a 9 zostało ciężko rannych i przetransportowanych do szpitali w Egerze i Miszkolcu. Już wkrótce poszkodowani mają się jednak znaleźć w placówkach zlokalizowanych zdecydowanie bliżej rodzinnego domu. Potwierdza to wiceszefowa Ministerstwa Zdrowia Katarzyna Kacperczyk, która wraz z wiceszefem polskiej dyplomacji Wojciechem Zajączkowskim poleciała na miejsce wypadku. W Budapeszcie ruszyła specjalna infolinia dla osób, które chcą zdobyć informacje na temat wypadku. Bliscy poszkodowanych powinni dzwonić pod numer: +36 20 472 9502. Część ofiar zdarzenia nie została jeszcze zidentyfikowana. Prokuratura rozpoczyna pracę Prokuratura Okręgowa w Krośnie rozpoczęła już dochodzenie w celu ustalenia przyczyn spowodowania wypadku. Przesłuchano już obu kierowców obecnych na pokładzie autokaru. Jeden z nich został już zwolniony, a drugi przebywa jeszcze pod nadzorem policji. Według wstępnych doniesień jako powód utraty kontroli nad pojazdem określa się zaśnięcie kierującego. Na pytania śledczych będzie musiała odpowiedzieć również firma organizująca transport do Medziugoria. Właściciel przewoźnika Tadeusz Dykas zaznacza, że obaj kierowcy regularnie wykonują trasę pomiędzy Polską a miejscem objawień w Bośni i Hercegowinie, co powinno podkreślać ich kompetencje w zakresie prowadzenia pojazdów. Jak podaje Główny Inspektorat Transportu Drogowego, firma była jedenaście razy kontrolowana, z czego dwa razy stwierdzono nieprawidłowości. Wykryte w przeszłości usterki dotyczyły braku tzw. wykresówek, czyli urządzeń rejestrujących czas pracy kierowcy, prędkość oraz przebytą drogę, a także nieprawidłowości w zakresie czasu pracy i odpoczynku. Wymagająca trasa Najnowszy wypadek to nie pierwsza sytuacja, w której grupy pielgrzymów tracą życie na trasie do lub z Medziugoria. Od 2000 roku w trakcie takiej podróży zginęło łącznie 45 Polek i Polaków, z czego najwięcej ofiar przyniosło zdarzenie z 2002 roku. Wtedy to, również na Węgrzech, pojazd po najechaniu na krawężnik na rondzie wpadł do rowu, zabijając 20 osób i raniąc 31. Powodów tak tragicznej statystyki bośniackich pielgrzymek upatrywać należy w specyfice i wyzwaniach łączących się z tego typu wyjazdami. Wypadki nie są zwykle efektem awarii pojazdu, lecz rezultatem nieodpowiedzialnych ludzkich działań. Wielogodzinne prowadzenie autokaru wymaga bowiem niezwykłej wytrzymałości i wprawy w długodystansowych podróżach. Wiele z wyjazdów pielgrzymkowych organizowanych jest niskobudżetowo, co skutkuje zatrudnieniem niedostatecznie wykwalifikowanych kierowców. Za kierownicą siadają osoby bez właściwego doświadczenia na długich trasach lub z brakiem predyspozycji do jazdy nocą. Kierowca taki stanowi zagrożenie nie tylko dla swojego pojazdu, ale również dla innych aut poruszających się po trasie. Na długodystansowych kierowców nałożony jest szereg limitów dotyczących długości nieprzerwanej jazdy. Kierujący może prowadzić pojazd maksymalnie przez 9 godzin dziennie, z możliwością wydłużenia do 10 godzin tylko dwa razy w tygodniu. Autokar może być prowadzony bez przerwy przez 4,5 godziny, po których kierowca musi zrobić co najmniej 45 minut przerwy. Źródła: TVN24, Interia, Europa.eu Szukasz więcej inspirujących podróży, fascynujących odkryć i opowieści ze świata nauki? Skorzystaj ze specjalnej oferty prenumeraty magazynów <a id="menurnh" class="fui-Link ___1q1shib f2hkw1w f3rmtva f1ewtqcl fyind8e f1k6fduh f1w7gpdv fk6fouc fjoy568 figsok6 f1s184ao f1mk8lai fnbmjn9 f1o700av f13mvf36 f1cmlufx f9n3di6 f1ids18y f1tx3yz7 f1deo86v f1eh06m1 f1iescvh fhgqx19 f1olyrje f1p93eir f1nev41a f1h8hb77 f1lqvz6u f10aw75t fsle3fq f17ae5zn" title="https://kultowy.pl/prasa/national-geographic" href="https://kultowy.pl/prasa/national-geographic" target="_blank" rel="noreferrer noopener" aria-label="Link National Geographic Polska">National Geographic Polska i <a id="menurnj" class="fui-Link ___1q1shib f2hkw1w f3rmtva f1ewtqcl fyind8e f1k6fduh f1w7gpdv fk6fouc fjoy568 figsok6 f1s184ao f1mk8lai fnbmjn9 f1o700av f13mvf36 f1cmlufx f9n3di6 f1ids18y f1tx3yz7 f1deo86v f1eh06m1 f1iescvh fhgqx19 f1olyrje f1p93eir f1nev41a f1h8hb77 f1lqvz6u f10aw75t fsle3fq f17ae5zn" title="https://kultowy.pl/prenumerata-magazynow/traveler" href="https://kultowy.pl/prenumerata-magazynow/traveler" target="_blank" rel="noreferrer noopener" aria-label="Link National Geographic Traveler">National Geographic Traveler. Nasz autor Olaf Kardaszewski Absolwent Instytutu Stosowanych Nauk Społecznych na Uniwersytecie Warszawskim. Obecnie student magisterskiego kierunku Studiów Miejskich na tej samej uczelni. Interesuje się społecznymi i kulturowymi aspektami zmieniającego się świata, o czym chętnie pisze w swoich pracach. Współprowadzący projekt „Podziemna Warszawa” w National Geographic Polska. Uwielbia podróże, w trakcie których zawsze stara się obejrzeć mecz lokalnej drużyny piłkarskiej.
Katastrofa w sercu kolumbijskiego regionu kawy. Najsilniejsze trzęsienie ziemi w tym tym stuleciu
Tragiczne sceny rozegrały się w zachodniej Kolumbii. 10 sierpnia 2026 r. w rejonie San José del Palmar doszło do trzęsienia ziemi. To najsilniejszy wstrząs zarejestrowany w Kolumbii w XXI wieku. Skala zniszczeń wciąż nie jest dokładnie znana, a bilans ofiar może wzrosnąć.
Zachodnią Kolumbię nawiedziło jedno z najsilniejszych trzęsień ziemi w historii kraju. Wstrząs był odczuwalny nie tylko w miastach regionu kawowego, ale także setki kilometrów dalej, w Bogocie oraz w sąsiednich państwach. Najbardziej ucierpiały miasta zachodniej i środkowo-zachodniej Kolumbii, w tym Pereira, Cali, Manizales, Armenia i Quibdó. Tragiczne skutki po trzęsieniu ziemi w Kolumbii W poniedziałek, 10 sierpnia, w zachodniej Kolumbii doszło do jednego z najsilniejszych trzęsień ziemi w XXI wieku. Według najnowszych doniesień zginęły co najmniej 132 osoby, około 570 zostało rannych, a do nocy z poniedziałku na wtorek zgłoszono ponad 2700 osób jako zaginione. Trudno oszacować, ile osób wciąż może znajdować się pod gruzami zniszczonych budynków. Według wstępnych raportów uszkodzonych zostało około 1600 obiektów, a co najmniej 61 budynków całkowicie się zawaliło. Nowy prezydent Kolumbii, Abelardo de la Espriella, który został zaprzysiężony zaledwie kilka dni wcześniej, ogłosił stan wyjątkowy. W części miast, między innymi w Cali i Pereirze, wprowadzono dodatkowe środki bezpieczeństwa, w tym godziny policyjne. Niektóre lotniska w regionie dotkniętym szkodami zostały czasowo zamknięte z powodu uszkodzeń infrastruktury. To nie pierwsze tak silne trzęsienie ziemi w Kolumbii Trzęsienie ziemi uderzyło około 7.30 czasu lokalnego. Według Służby Geologicznej Stanów Zjednoczonych jego magnituda wynosiła 7,4, epicentrum znajdowało się w pobliżu San José del Palmar w departamencie Chocó, a jego ognisko było położone na głębokości około 107 kilometrów. Wstrząsy były odczuwalne nawet w Bogocie, oddalonej o kilkaset kilometrów od epicentrum, a także w sąsiednich krajach, między innymi w Ekwadorze, Wenezueli i Panamie. Tego rodzaju ruchy sejsmiczne nie są w tym regionie rzadkością. Zachodnia Kolumbia leży na obszarze tektonicznie złożonym, gdzie oddziałują na siebie między innymi płyta tektoniczna Nazca, płyta karaibska i płyta południowoamerykańska. Przy takim położeniu trzęsienia ziemi są niestety naturalnym elementem geologicznej rzeczywistości. Poniedziałkowa tragedia była jedną z najsilniejszych od dekad. Podobne wydarzenie, choć słabsze pod względem magnitudy, ale też tragiczne w skutkach, miało miejsce w 1999 roku, również w regionie kawowym Kolumbii. Wstrząs o magnitudzie około 6,2 w pobliżu Armenii pochłonął ponad 1100 ofiar śmiertelnych. W przypadku trzęsień ziemi ogromne znaczenie ma nie tylko siła wstrząsów, lecz także ich głębokość. Mimo że wstrząs z 1999 roku był słabszy, wyrządził ogromne szkody, ponieważ nastąpił znacznie płycej. Ucierpiał jeden z najważniejszych regionów w kraju Trzęsienie ziemi dotknęło między innymi miasta Pereira, Manizales i Armenia, należące do ważnego obszaru tzw. Osi Kawy (Eje Cafetero) – regionu słynącego z uprawy kawy. Kolumbia należy do największych producentów kawy na świecie, a uprawa kawowca jest jednym z najważniejszych elementów jej krajobrazu, gospodarki i tożsamości kulturowej. Obszar znany jako Kolumbijski Krajobraz Kulturowy Kawy został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Obejmuje sześć krajobrazów rolniczych i 18 ośrodków miejskich położonych u podnóża zachodniego i centralnego pasma Kordyliery Andów. Tragedia uderzyła więc nie tylko w miasta i infrastrukturę, ale także w region o ogromnym znaczeniu kulturowym i gospodarczym dla całej Kolumbii. Źródła: The Guardian, CNN, BBC, The Week, UNESCO Nasza autorka Gabriela Celińska Dziennikarka i studentka psychologii. Najchętniej opowiada historie na styku człowieka, miejsca i doświadczenia – pisząc o psychologii oraz podróżach. Jej największą pasją jest fotografia, szczególnie podróżnicza i kulinarna, dzięki której zatrzymuje chwile, smaki oraz emocje. Zakochana w Hiszpanii, nieustannie poszukuje inspiracji w kulturze, ludziach i codziennych historiach.
Adrenalina, która może zabić. Oto zasady korzystania ze skuterów wodnych w Polsce
Skutery wodne są jedną z najpopularniejszych wakacyjnych atrakcji nad jeziorami. Mimo, że są łatwo dostępne i wyglądają efektownie, wymagają dużo większej odpowiedzialności. Po dwóch tragicznych wypadkach, do których doszło 9 sierpnia w Polsce, wraca pytanie o patenty motorowodne, zasady bezpieczeństwa i wypożyczalnie.
Fale upałów w sezonie letnim sprzyjają weekendom nad wodą. Infrastruktura przy wielu akwenach jest dobrze rozwinięta i oferuje szeroki wybór dodatkowych atrakcji. Jedną z najpopularniejszych są właśnie skutery wodne. Na pierwszy rzut oka wydają się proste w obsłudze, a na tafli jeziora, dzięki swojej prędkości, wyglądają bardzo efektownie. Chociaż dla fanów adrenaliny mogą być wyjątkowo atrakcyjne, należy pamiętać, że nie każdy może z nich swobodnie korzystać, za to każda wodna rozrywka wiąże się z ryzykiem. Tragiczne wypadki z udziałem skuterów wodnych W niedzielę 9 sierpnia 2026 roku w Polsce doszło do dwóch śmiertelnych wypadków. Na Jeziorze Jagodne doszło do zderzenia dwóch jednostek – skutera wodnego i łodzi motorowej. W wyniku wypadku zginął 16-letni kierujący skuterem. Według wstępnych ustaleń uczestnicy wypadku posiadali niezbędne uprawnienia do kierowania jednostkami. Tego samego dnia na Jeziorze Rożnowskim w województwie małopolskim utonęła 42-letnia mieszkanka województwa podkarpackiego, która podczas gwałtownego skrętu wypadła z płynącego skutera wodnego. Skuterem miał kierować mąż kobiety, który po utracie kontaktu z żoną wezwał służby. Mimo akcji ratunkowej ciało odnaleziono dopiero po kilku godzinach. O czym warto pamiętać wypożyczając skuter wodny? To nie jedyne takie przypadki. Wypadki z udziałem skuterów wodnych zdarzają się niemal każdego roku i niestety bardzo często mają tragiczne konsekwencje. Dlatego przed wyborem takiej formy rozrywki należy zapoznać się z najważniejszymi przepisami i zasadami bezpieczeństwa. Skuter wodny klasyfikowany jest jako jednostka o napędzie mechanicznym, podobnie jak łodzie silnikowe. Ważne, by znać specyfikę maszyny, z której się korzysta. W Polsce do prowadzenia jachtu motorowego o mocy silnika powyżej 10 kW, czyli około 13,6 KM, wymagany jest patent sternika motorowodnego. Aby go zdobyć, trzeba mieć co najmniej 14 lat i zdać egzamin składający się z części teoretycznej oraz praktycznej. Kurs nie jest formalnie obowiązkowy, ale w praktyce stanowi najlepsze przygotowanie do bezpiecznego poruszania się po wodzie. Jest to ważne ze względu na dużą prędkość, jaką mogą rozwijać skutery wodne, a także dlatego, że wspomniany patent wymaga znajomości przepisów obowiązujących na wodach. Dzięki temu zwiększa się świadomość, że akweny, podobnie jak drogi, mają swoje określone zasady i trzeba zachować na nich szczególną ostrożność. Dodatkowo, korzystając ze skutera wodnego, należy pamiętać o podstawowych zasadach bezpieczeństwa, takich jak kamizelka ratunkowa lub asekuracyjna oraz linka odcinająca zapłon. Upadek na taflę wody przy dużej prędkości może być szczególnie niebezpieczny, dlatego ważna jest dobrze dobrana kamizelka o odpowiedniej wyporności, która pomaga utrzymać się na powierzchni. Linka odcinająca zapłon sprawia natomiast, że przy ewentualnym upadku silnik przestaje pracować, a maszyna nie odpłynie dalej bez kontroli. „Bez patentu”. Atrakcyjna pułapka Mimo że w sezonie letnim prowadzone są nasilone kontrole, w przystaniach i portach wciąż można natknąć się na wypożyczalnie skuterów wodnych oraz łodzi silnikowych z kuszącym napisem „bez patentu”. Chociaż dla osób nieposiadających uprawnień może wydawać się to dobrą okazją do łatwego skorzystania z ekscytującej atrakcji, tak naprawdę powinna się tutaj zapalić czerwona lampka. Nad wodą nie ma drogi na skróty. Oczywiście, jeśli silnik ma moc do 10 kW, można zgodnie z prawem pływać bez patentu. Należy jednak pamiętać, że wiele skuterów wodnych ma znacznie większą moc. Dodatkowo, wypływając na wodę bez znajomości choćby podstawowych przepisów, stwarza się zagrożenie nie tylko dla siebie, ale też dla innych. Dlatego sprzęt należy wypożyczać ze sprawdzonych źródeł, które przy jego udostępnianiu wymagają odpowiednich uprawnień i jasno informują o zasadach bezpieczeństwa. Jeśli natomiast ktoś nie posiada patentu, a chce w pełni skorzystać z wypoczynku nad jeziorem, to dobra okazja, by przygotować się do egzaminu, zdobyć uprawnienia i dopiero wtedy usiąść za sterem. Źródła: Policja, Gazeta Krakowska, Polski Związek Motorowodny i Narciarstwa Wodnego Nasza autorka Gabriela Celińska Dziennikarka i studentka psychologii. Najchętniej opowiada historie na styku człowieka, miejsca i doświadczenia – pisząc o psychologii oraz podróżach. Jej największą pasją jest fotografia, szczególnie podróżnicza i kulinarna, dzięki której zatrzymuje chwile, smaki oraz emocje. Zakochana w Hiszpanii, nieustannie poszukuje inspiracji w kulturze, ludziach i codziennych historiach.
Linie Nazca w Peru przyciągają turystów z całego świata. Teraz doszło tam do tragedii
1 sierpnia 2026 roku w Peru, podczas lotu widokowego nad Liniami Nazca, rozbił się mały samolot turystyczny. W wyniku katastrofy zginęło 11 turystów z Europy oraz dwóch członków załogi. Trwa śledztwo, które ma wyjaśnić przyczyny tragedii.
Linie i geoglify Nazca to jedne z największych archeologicznych odkryć. Co roku przyciągają tysiące turystów, którzy często decydują się oglądać je z lotu ptaka. W pierwszy weekend sierpnia media obiegła informacja, że w ich okolicach doszło do katastrofy lotniczej z udziałem samolotu turystycznego. W wyniku wypadku zginęło 13 osób, w tym 11 turystów z Europy. Tragedia nad Liniami Nazca 1 sierpnia samolot należący do lokalnej peruwiańskiej firmy Aerodiana rozbił się podczas lotu widokowego nad Liniami Nazca. Według relacji medialnych miał on wystartować z lotniska Pisco i kilka minut później stracić połączenie radiowe z wieżą. Do katastrofy doszło w rejonie Pueblo Viejo, około 6 kilometrów od miasta Nazca. Po uderzeniu w ziemię samolot stanął w ogniu. W wypadku zginęły wszystkie osoby znajdujące się na pokładzie, w tym 11 turystów z Włoch, Niemiec i Hiszpanii oraz dwóch członków załogi. Trwają ustalenia w sprawie wypadku w Peru Loty linii Aerodiana zostały tymczasowo zawieszone do momentu zakończenia ustaleń wyjaśniających okoliczności wypadku. Komisja zajmująca się badaniem wypadków lotniczych analizuje między innymi dokumentację operatora, zgodność lotu z przepisami lotniczymi, zapisy komunikacji oraz pozostałości maszyny. Według wstępnych informacji załoga miała zgłosić problem techniczny przed utratą łączności radiowej, ale na tym etapie śledztwa nie można jeszcze przesądzać, czy właśnie to doprowadziło do wypadku. Peruwiańskie Ministerstwo Handlu Zagranicznego i Turystyki wydało oświadczenie, w którym wyraziło głęboki żal po śmierci turystów i członków załogi, przekazało kondolencje rodzinom ofiar oraz zapowiedziało wsparcie dla ambasad państw, z których pochodzili zmarli. Czym są i gdzie znajdują się Linie Nazca? Linie i geoglify Nazca to jedna z największych archeologicznych zagadek na świecie. Są to ogromne rysunki i linie wyryte na powierzchni pustynnego płaskowyżu w południowym Peru. Według UNESCO powstały między 500 r. p.n.e. a 500 r. n.e. i obejmują obszar około 450 kilometrów kwadratowych. Przedstawiają figury geometryczne, rośliny, istoty fantastyczne oraz zwierzęta, w tym owady i ptaki. Niektóre z linii ciągną się przez kilka kilometrów. W 1994 roku Linie i Geoglify Nasza oraz Palpa zostały wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO jako wyjątkowe świadectwo działalności dawnych ludów zamieszkujących tereny dzisiejszego Peru. Do dziś jest to jedna z najważniejszych atrakcji regionu. Ich położenie, rozległość i skala sprawiają, że wielu turystów decyduje się oglądać geoglify z lotu ptaka i wykupując właśnie lot widokowy. To nie pierwszy tragiczny wypadek lotniczy w okolicach Linii Nazca. Do podobnych katastrof dochodziło już wcześniej, między innymi w 2022 roku, gdy zginęło pięciu turystów i dwóch członków załogi, oraz w 2010 roku, gdy śmierć poniosło sześć osób. Najnowsza tragedia ponownie zwróciła uwagę na bezpieczeństwo lotów widokowych nad jednym z najsłynniejszych stanowisk archeologicznych świata. Źródła: CNN, The Guardian, BBC, MINCETUR, UNESCO Nasza autorka Gabriela Celińska Dziennikarka i studentka psychologii. Najchętniej opowiada historie na styku człowieka, miejsca i doświadczenia – pisząc o psychologii oraz podróżach. Jej największą pasją jest fotografia, szczególnie podróżnicza i kulinarna, dzięki której zatrzymuje chwile, smaki oraz emocje. Zakochana w Hiszpanii, nieustannie poszukuje inspiracji w kulturze, ludziach i codziennych historiach.
Nie żyją rekiny z Aquaparku w Redzie. Miasto zawiesza współpracę ze swoją największą atrakcją
Nie milkną komentarze po ostatniej awarii w Aquaparku w Redzie. W wyniku szkodliwej reakcji chemicznej z pływalni musiano ewakuować 400 osób, a część ryb będących atrakcją redańskiego parku rozrywki nie przeżyła. Urząd miejski tym samym zerwał współpracę z obiektem.
Wieść o niedzielnej awarii redańskiego Aquaparku rozniosła się szeroko po całym kraju. Obiekt, który przez ostatnie sezony pozostawał jedną z największych atrakcji okolic Trójmiasta, był zmuszony do ewakuacji 400 osób przebywających wtedy na pływalni. Podobnym działaniom nie mogły być niestety poddane ryby, w tym rekiny, których obecność urozmaicała zjazd na jednej ze zjeżdżalni. Awaria w Aquaparku w Redzie Do awarii doszło w wyniku błędu obsługi technicznej. Jak informował starszy kapitan Andrzej Piechowski z Komendy Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku: „technik nieświadomie dodał kwas siarkowy do zbiornika z podchlorynem sodu, wykorzystywanym do uzdatniania wody basenowej”. Reakcja ta doprowadziła do wydzielania się trującego gazowego chloru o bardzo ostrym, duszącym zapachu. Z basenu niezwłocznie ewakuowano 400 osób, z których żadna nie odniosła obrażeń. Zatruciu uległ jedynie jeden z pracowników technicznych zajmujący się obsługą instalacji do uzdatniania wody w basenie. Rybie ofiary Tyle szczęścia co ludzie nie miały, niestety, ryby, na co dzień zamieszkujące akwaria w aquaparku. Redański park wodny był jednym z nielicznych w kraju, który wyposażono w wodną zjeżdżalnię otoczoną rekinami pływającymi za szkłem. Niestety, część ryb nie przeżyła skutków trującej reakcji chemicznej. Zarząd Aquaparku w oświadczeniu na temat śmierci ryb odniósł się do skuteczności zabezpieczeń, jakie miały chronić wodne zwierzęta. Zapowiedziano dokładny audyt systemów technicznych oraz wprowadzenie dodatkowych rozwiązań, które w przyszłości mają zminimalizować ryzyko powtórzenia się podobnego zdarzenia. W budynku, w którym mieści się Aquapark, znajduje się również wystawa bogata w terraria z egzotycznymi gadami – Gadoland. Opiekunowie węży, jaszczurek i krokodyla poinformowali, że awaria na basenie nie wpłynęła w żaden sposób na zdrowie ich podopiecznych. Reakcja urzędu Awaria w Aquaparku spotkała się z natychmiastową reakcją Urzędu Miejskiego w Redzie, który podjął decyzję o zawieszeniu współpracy z Aquaparkiem Reda jako partnerem miejskich przedsięwzięć. Władze miasta wystosowały formalne pismo do zarządu prywatnej spółki z żądaniem pełnego wyjaśnienia przyczyn awarii oraz okoliczności śmierci rekinów i innych ryb. Miasto oczekuje również przedstawienia wyników ekspertyz technicznych potwierdzających bezpieczeństwo obiektu, a także stanowiska Powiatowego Lekarza Weterynarii. Zadeklarowano ponadto stały kontakt z właściwymi służbami w celu rzetelnego wyjaśnienia sprawy i zadbania o bezpieczeństwo mieszkańców oraz zwierząt. Co ciekawe, taka reakcja urzędu nie spotkała się z pełną aprobatą mieszkańców Redy. Wielu internautów zarzuca miastu brak wsparcia dla miejsca, które wpłynęło na jego rozwój w ostatnich latach. Burmistrz na krytykę odpowiadał, przytaczając niechlubne oświadczenie redańskiego Aquaparku, w którym zarząd obiektu – jeszcze przed oficjalną informacją o śmierci niektórych ryb – tłumaczył nieobecność zwierząt „pobytem na wakacjach”. Park wodny w Redzie w ostatnich latach zyskał wyjątkową popularność wśród nadbałtyckich wczasowiczów. Ci, którzy w trakcie urlopu nie natrafili na sprzyjające warunki pogodowe, mogli schronić się i zrelaksować w tropikalnych basenach wewnętrznych. Obiekt zasłynął również z pierwszej w Europie (oraz drugiej na świecie, ale jedynej działającej całorocznie) zjeżdżalni obrotowej, na której czteroosobowe pontony pokonują trasę wewnątrz kręcącej się ślizgawki. Źródła: TVN24, Fakt, Trojmiasto.pl Nasz autor Olaf Kardaszewski Absolwent Instytutu Stosowanych Nauk Społecznych na Uniwersytecie Warszawskim. Obecnie student magisterskiego kierunku Studiów Miejskich na tej samej uczelni. Interesuje się społecznymi i kulturowymi aspektami zmieniającego się świata, o czym chętnie pisze w swoich pracach. Współprowadzący projekt „Podziemna Warszawa” w National Geographic Polska. Uwielbia podróże, w trakcie których zawsze stara się obejrzeć mecz lokalnej drużyny piłkarskiej.
Zawrócili z powodu śliskich skał, a mimo to doszło do tragedii. 21-letni Polak zginął w Tatrach
Kolejna tragedia w słowackich Tatrach. W sobotę podczas zejścia z masywu Wysokiej zginął 21-letni Polak, który spadł około 150 metrów w eksponowanym terenie. Do wypadku doszło po tym, jak wraz z drugim taternikiem zrezygnował z dalszej wspinaczki z powodu śliskich warunków.
Ratownicy Górskiego Pogotowia Ratunkowego (HZS) podkreślają, że obaj Polacy podjęli decyzję o odwrocie jeszcze przed osiągnięciem celu. Niestety, podczas zejścia, w rejonie charakterystycznego odcinka grani zwanego Kogutkiem, jeden z nich stracił równowagę i runął w przepaść. To kolejny w ostatnich tygodniach śmiertelny wypadek z udziałem polskich turystów po słowackiej stronie Tatr Wysokich. Tragiczny wypadek podczas zejścia z Wysokiej Do tragedii doszło w sobotę, 25 lipca, w słowackich Tatrach Wysokich. Dwaj polscy taternicy byli wówczas w drodze na Wysoką (2547 m n.p.m.), czyli jeden z najbardziej wymagających szczytów słowackiej części Tatr. Choć droga na wierzchołek nie prowadzi znakowanym szlakiem turystycznym, od lat jest popularnym celem doświadczonych wspinaczy i osób poruszających się po eksponowanym, wysokogórskim terenie. Tego dnia warunki okazały się jednak trudniejsze, niż początkowo zakładali. Według słowackiego Górskiego Pogotowia Ratunkowego (HZS) skały były śliskie, dlatego jeszcze przed osiągnięciem szczytu wspinacze podjęli decyzję o odwrocie. Do tragedii doszło podczas zejścia w rejonie Kogutka – charakterystycznego, wąskiego fragmentu grani prowadzącej na Wysoką. W pewnym momencie 21-letni mężczyzna stracił równowagę, poślizgnął się i spadł około 150 metrów stromym, skalnym zboczem. Upadek okazał się śmiertelny. Na miejsce natychmiast zadysponowano śmigłowiec Lotniczego Pogotowia Ratunkowego z Popradu wraz z ratownikami HZS. Jednak po dotarciu do poszkodowanego mogli oni jedynie stwierdzić zgon. Ciało młodego Polaka zostało przetransportowane do Starego Smokowca, gdzie przekazano je odpowiednim służbom. Drugi uczestnik wyprawy nie został ranny. W towarzystwie pracownika Chaty pod Rysami dotarł do lądowiska dla śmigłowców przy schronisku, skąd wraz z ratownikiem HZS został przewieziony do Starego Smokowca. To kolejna tragedia z udziałem Polaków w słowackich Tatrach Śmierć 21-letniego Polaka jest kolejnym tragicznym zdarzeniem z udziałem naszych rodaków po słowackiej stronie Tatr Wysokich w tym sezonie. 13 lipca podczas wspinaczki w rejonie Czarnego Szczytu zginął 40-letni Polak, który spadł około 200 metrów do Doliny Dzikiej, nazywanej również Wielką Zamarzłą Doliną. Jak informowało wówczas HZS, uczestnicy tej wyprawy poruszali się poza znakowanymi szlakami, w bardzo trudnym terenie i bez specjalistycznego sprzętu asekuracyjnego, w tym lin. Oba zdarzenia pokazują, że nawet w środku lata wysokogórskie warunki potrafią być wyjątkowo wymagające. W najwyższych partiach Tatr Wysokich często utrzymują się płaty śniegu, a po opadach deszczu lub nocnych spadkach temperatur skały stają się wyjątkowo śliskie. Dodatkowym utrudnieniem jest eksponowany charakter wielu tras, gdzie nawet niewielki błąd może mieć tragiczne konsekwencje. Ratownicy regularnie przypominają, że przed każdą wyprawą warto sprawdzić aktualny komunikat lawinowy i turystyczny, prognozę pogody oraz dostosować cel wycieczki do panujących warunków i własnych umiejętności. Szczególną ostrożność zalecają osobom planującym poruszanie się poza znakowanymi szlakami lub w terenie wymagającym wspinaczki, gdzie niezbędne są odpowiednie doświadczenie, sprzęt oraz umiejętność właściwej oceny ryzyka. Źródła: TVN24, PAP Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Polska w top 3 krajów UE pod względem utonięć. Statystyki jasno pokazują, kto ginie najczęściej
W 2022 roku Polska zajęła trzecie miejsce wśród krajów Unii Europejskiej pod względem liczby zgonów z powodu utonięcia. W samym czerwcu 2026 roku w Polsce utonęło 67 osób. Statystyki jasno pokazują, że najczęstszymi ofiarami takich wypadków są mężczyźni. Poznajcie najnowsze dane na temat utonięć.
Sezon od maja do września sprzyja odpoczynkowi nad wodą. Jest to jednak również okres, w którym znacząco wzrasta liczba utonięć. Polska pod tym względem znajduje się w czołówce krajów Unii Europejskiej. I chociaż najgłośniejsze tragedie często mają miejsce nad Bałtykiem, to nie w morzu dochodzi do większości zgonów. To nie Bałtyk, ani Wisła. Gdzie ma miejsce większość wypadków? Jak wynika z najnowszych danych Rządowego Centrum Bezpieczeństwa, od początku kwietnia 2026 roku w Polsce utonęło 131 osób. Według wstępnych statystyk Policji w samym czerwcu utonęło 67 osób, a od początku lipca do połowy miesiąca 17. Mimo że mogłoby się wydawać, że to na Bałtyku dochodzi do największej liczby wypadków, to okazuje się, że większość utonięć miała miejsce w jeziorach, basenach oraz stawach. Na drugim miejscu są rzeki, natomiast morze znajduje się znacznie niżej w tej statystyce. Rekordowe liczby utonięć w Niemczech Nie tylko Polska zmaga się z wysoką liczbą utonięć. Taki problem mają również nasi zachodni sąsiedzi. Niemieckie Towarzystwo Ratownictwa Wodnego (DLRG) odnotowało, że w samym czerwcu 2026 roku w Niemczech utonęło co najmniej 99 osób. To szczególnie alarmująca liczba, ponieważ tak tragiczny bilans po raz ostatni odnotowano 23 lata temu. W 2003 roku DLRG informowało o 107 przypadkach utonięć w samym czerwcu. Podobnie jak w Polsce, większość tegorocznych wypadków miała miejsce w jeziorach i rzekach. W morzu oraz w basenach odnotowano znacznie mniej zgonów. Jak słusznie komentuje prezes DLRG Ute Vogt: „Każda śmierć to o jedną za dużo”. Dane Eurostatu nie zostawiają złudzeń W najnowszych pełnych danych opublikowanych przez Eurostat za 2022 rok Polska zajęła trzecie miejsce pod względem liczby zgonów z powodu utonięcia wśród krajów Unii Europejskiej. Na pierwszym miejscu znalazła się Francja, gdzie odnotowano 784 ofiary śmiertelne, co stanowiło ponad 16 proc. wszystkich utonięć na terenie UE. Na drugim miejscu znalazły się Niemcy z liczbą 542 zgonów. Polska miała niewiele mniej – 535. Najniższe liczby odnotowano natomiast w Luksemburgu, gdzie utonęła 1 osoba, na Malcie, gdzie zginęły 3 osoby, oraz na Cyprze, gdzie odnotowano 13 takich przypadków. Dlaczego to mężczyźni są najczęściej ofiarami utonięć? Dane Eurostatu, RCB i DLRG wskazują jednoznacznie, że największy odsetek ofiar utonięć stanowią mężczyźni. To oni częściej giną w wodzie i częściej są hospitalizowani po podtopieniach. Pytanie brzmi: dlaczego? Według WHO ponad dwukrotnie wyższy wskaźnik utonięć wśród mężczyzn jest bezpośrednio związany z większą skłonnością do ryzykownych zachowań i częstszy kontakt z wodą. Chodzi między innymi o samotne pływanie, wchodzenie do wody poza miejscami wyznaczonymi przez ratowników, nieprzestrzeganie zakazów związanych z warunkami pogodowymi oraz pływanie pod wpływem alkoholu. Jak pokazują tragiczne historie znad polskiego wybrzeża, ryzyko może rosnąć także wtedy, gdy ktoś próbuje samodzielnie ratować osobę wzywającą pomocy. W wiadomościach z zeszłych lat wiele tragicznych historii było o ojcach, którzy rzucali się do wody w celu ratowania dziecka, na skutek czego sami ginęli. W takich sytuacjach odruch jest zrozumiały, ale wejście do wody bez asekuracji i wsparcia ratowników może skończyć się jeszcze większą tragedią. Źródła: WHO, DLRG, RCB, Eurostat, Statystyka Policja.pl Nasza autorka Gabriela Celińska Dziennikarka i studentka psychologii. Najchętniej opowiada historie na styku człowieka, miejsca i doświadczenia – pisząc o psychologii oraz podróżach. Jej największą pasją jest fotografia, szczególnie podróżnicza i kulinarna, dzięki której zatrzymuje chwile, smaki oraz emocje. Zakochana w Hiszpanii, nieustannie poszukuje inspiracji w kulturze, ludziach i codziennych historiach.
Tragiczny początek czerwca w Tatrach. Ofiary śmiertelne pod Rysami i Staroleśnym Szczytem
Początek miesiąca w Tatrach po stronie polskiej i słowackiej naznaczyły tragiczne wypadki, które zakończyły się śmiercią dwóch osób. Słowacka służba HZS prowadziła wielogodzinne poszukiwania młodego taternika pod Staroleśnym Szczytem, a ratownicy TOPR w trudnych warunkach walczyli o życie turystki ciężko rannej w wyniku upadku w rejonie Rysów. Jej towarzysz zginął.
Tatry, mimo kalendarzowej wiosny, zaprezentowały swoje najgroźniejsze oblicze. Zmienna pogoda z gęstą mgłą, opadami deszczu i niską podstawą chmur, przyczyniła się do dwóch tragicznych wypadków i znacząco utrudniła działania ratownicze po obu stronach granicy, wykluczając w wielu momentach użycie śmigłowców. Zaginięcie polskiego turysty pod Staroleśnym Szczytem Informacja o zaginięciu polskiego taternika wpłynęła do słowackiego Górskiego Pogotowia Ratunkowego (Horská Záchranná Služba) 6 czerwca ze strony polskiego TOPR. Mężczyzna samotnie zdobył Staroleśny Szczyt, znany również jako Bradavica, co udokumentował zdjęciem przesłanym rodzinie. Po tej wiadomości kontakt z nim się urwał, a bliscy zaalarmowali służby. Słowaccy ratownicy rozpoczęli akcję poszukiwawczą. We współpracy z policją sprawdzono parkingi u podnóża gór, odnajdując samochód zaginionego w miejscowości Tatrzańska Polanka. Działania prowadzono w gęstej mgle, która drastycznie ograniczała pole widzenia. Mimo użycia nowoczesnego sprzętu, w tym drona, zaginionego taternika udało się zlokalizować dopiero w niedzielę, 7 czerwca rano. Ciało mężczyzny znajdowało się w Kwietnikowym Żlebie. Zginął w wyniku obrażeń odniesionych po upadku z wysokości około 300 metrów. Zwłoki przekazano funkcjonariuszom policji w Starym Smokowcu, a przedstawiciele Horskiej Záchrannej Služby złożyli oficjalne kondolencje rodzinie zmarłego. Dramat 2 osób w rejonie Rysów Po polskiej stronie Tatr także zginął turysta. Akcja poszukiwawcza rozpoczęła się 4 czerwca o godzinie 14:15, po zgłoszeniu o wypadku w rejonie wylotu Żlebu Rysa. Świadkowie odnaleźli tam dwie osoby: mężczyznę bez oznak życia oraz kobietę w ciężkim stanie. Z powodu fatalnej pogody, która uniemożliwiła użycie śmigłowca, 30 ratowników TOPR musiało dotrzeć na miejsce pieszo. Ranna turystka została wcześniej prowizorycznie zabezpieczona przed utratą ciepła przez innych turystów, którym TOPR złożył podziękowania za pomoc. Ranną kobietę opuszczono na linach około 370 metrów niżej do tzw. Kamienia, skąd podczas chwilowej poprawy widoczności została podebrana przez śmigłowiec i przewieziona do szpitala w Zakopanem. Według informacji TOPR, turystka była w stanie ciężkim, z obrażeniami głowy, kręgosłupa, klatki piersiowej i kończyn. Ciało zmarłego turysty przetransportowano drogą powietrzną w kolejnym locie spod Buli pod Rysami. TPN ostrzegał przed trudnymi warunkami O złej pogodzie w górach informował Tatrzański Park Narodowy, ostrzegając turystów że warunki na szlakach są trudne i wymagają dobrego przygotowania. Zła pogoda utrzymywała się od końca maja, kiedy to przyczyniła się do śmierci młodego turysty pod Zawracikiem. „Na szlakach jest mokro, ślisko i błotniście, a wyżej, głównie w Tatrach Wysokich, w żlebach, miejscach zacienionych i na północnych stokach – wciąż zalega śnieg. Raki, czekan, kask – wraz z umiejętnością obsługi – oraz doświadczenie w zimowej turystyce górskiej konieczne. Niski pułap chmur i mgła mogą utrudniać orientację w terenie, dlatego sprawdzajcie komunikat turystyczny i prognozy pogody oraz wybierajcie trasy rozsądnie” – napisano w komunikacie. Źródła: Tatrzański Park Narodowy, Horská Záchranná Služba, TOPR Nasza autorka Magdalena Rudzka Redaktorka i wydawczyni National-Geographic.pl. Wcześniej związana m.in. z National Geographic Traveler i magazynem pokładowym PLL LOT Kaleidoscope. Z wykształcenia humanistka (MISH i SNS PAN), ale to przyroda stanowi jej największą pasję. Szczególnie bliskie są jej ekosystemy słodkowodne, a prawdziwym „konikiem” są ryby. W National-Geographic.pl pisze o swoich przyrodniczych pasjach, nauce i medycynie. Prywatnie ceni sobie podróże po nieoczywistych kierunkach, ze szczególnym sentymentem do Europy Środkowej i Wschodniej.
Wypadek w Tatrach – młody turysta nie wrócił z wyprawy, ciało znaleziono pod Zawracikiem
Wypadek w Tatrach zakończył się tragedią. Ratownicy TOPR dostali w czwartek rano zgłoszenie od siostry młodego turysty, który nie wrócił z wycieczki. Po analizie zdjęć wytypowano rejon Zawraciku i Zawratu Kasprowego. Ciało mężczyzny znalazł pracownik TPN. Turysta zginął prawdopodobnie po upadku z ok. 30 metrów.
Spis treści: Dramatyczny finał poszukiwań w Tatrach. Ciało odnalazł pracownik parku Jeden fałszywy krok i przepaść. Oto trzy największe zagrożenia na szlaku Czarna statystyka Tatr W Tatrach doszło do kolejnego śmiertelnego wypadku z udziałem młodego turysty. W godzinach porannych do ratowników Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego (TOPR) wpłynęło dramatyczne zgłoszenie od siostry mężczyzny, która poinformowała, że jej brat nie wrócił z wyprawy w góry. Zgłaszająca przesłała ratownikom zdjęcia z ostatniej wycieczki turysty, co okazało się kluczowe dla powodzenia całej operacji. Dramatyczny finał poszukiwań w Tatrach. Ciało odnalazł pracownik parku „Po przeanalizowaniu zdjęć do poszukiwań wytypowano rejon Zawraciku oraz Zawratu Kasprowego. W trakcie organizowania wyprawy pieszej do poszukiwań włączono załogę śmigłowca, co nie przyniosło jednak żadnego rezultatu. W międzyczasie do ratowników zadzwonił pracownik Tatrzańskiego Parku Narodowego, który będąc w okolicy znalazł pod ścianami Zawraciku ciało bez oznak życia” – czytamy w komunikacie TOPR. To fragment Tatr o bardzo surowej rzeźbie terenu. Strome ściany, urwiska i żleby nie wybaczają tam potknięć. W tym rejonie niezwykle łatwo jest pomylić właściwą ścieżkę i nieświadomie wejść w eksponowany, niebezpieczny teren. W takich warunkach nawet pozornie błaha pomyłka orientacyjna może doprowadzić do tragedii – zwłaszcza gdy turysta decyduje się na opuszczenie wyznaczonego szlaku. Ratownicy wyposażeni w specjalistyczny sprzęt do ewakuacji udali się na miejsce wypadku. Ze względu na wybitnie eksponowany teren, działania wymagały użycia technik linowych. Po opuszczeniu i przetransportowaniu ciała do szlaku turystycznego, przewieziono je dalej samochodem do Kuźnic, gdzie zostało przekazane pracownikom zakładu pogrzebowego. W całych działaniach wzięło udział łącznie 19 ratowników TOPR, co obrazuje skalę logistyczną i koszty takich akcji. Turysta znajdował się poza znakowanym szlakiem tatrzańskim. Śmierć nastąpiła prawdopodobnie na skutek około 30-metrowego upadku z wysokości. Jeden fałszywy krok i przepaść. Oto trzy największe zagrożenia na szlaku Tatry, choć powierzchniowo niewielkie i łatwo dostępne dzięki rozwiniętej infrastrukturze, posiadają pełny charakter alpejski. Oznacza to, że zagrożenia obiektywne (niezależne od człowieka) oraz zagrożenia subiektywne (wynikające z błędów ludzkich) są tożsame z tymi, które spotyka się w znacznie wyższych górach Europy. Do najczęstszych przyczyn wypadków śmiertelnych w Tatrach należą: Upadki z wysokości: najczęściej spowodowane poślizgnięciem na mokrej skale, płacie zmrożonego śniegu lub utratą równowagi na kruchym, trawiasto-kamienistym podłożu. Zgubienie szlaku (pobłądzenia): zejście z oficjalnej ścieżki w tzw. teren „perciowy” często kończy się tzw. założeniem – sytuacją, w której turysta utyka na stromej ścianie i nie jest w stanie wykonać żadnego bezpiecznego ruchu ani w górę, ani w dół. Gwałtowne załamania pogody: tatrzański klimat charakteryzuje się ekstremalną dynamiką. Burze z piorunami w okresie letnim, nagłe mgły drastycznie ograniczające widoczność oraz gwałtowne spadki temperatury prowadzą do hipotermii i paniki, która upośledza logiczne myślenie i ocenę sytuacji. Czarna statystyka Tatr Dane Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego jednoznacznie pokazują, że ruch turystyczny w Tatrach bije rekordy, a wraz z nim rośnie liczba interwencji. Kilka dni temu pisaliśmy o bezmyślnym influencerze, którzy wjechał samochodem aż nad Morskie Oko. W uśrednionych statystykach rocznych TOPR notuje: udziela się pomocy od około 900 do ponad 1200 osobom rocznie, w zależności od sezonu i natężenia ruchu turystycznego; W polskich Tatrach dochodzi zwykle do kilkunastu – dwudziestu kilku wypadków śmiertelnych rocznie; Śmigłowiec ratowniczy „Sokół” startuje do akcji średnio ponad 250 razy w roku. Najczęstsza przyczyna: ponad 80% wszystkich wypadków w Tatrach wynika bezpośrednio z czynników subiektywnych, czyli braku odpowiedniego przygotowania kondycyjnego i technicznego, lekceważenia prognoz pogody, nieodpowiedniego obuwia oraz – tak jak w przypadku opisywanego zdarzenia – świadomego schodzenia ze znakowanych szlaków. Poza wytyczonym przez TPN przebiegiem tras znika naturalna ochrona i pewność, że podłoże jest stabilne. Skały pokryte zwodniczym mchem lub luźny piarg potrafią w ułamku sekundy odebrać kontrolę nad własnym ciałem. Źródło: Tatrzańskie Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe Nasz ekspert Łukasz Załuski Od ponad 20 lat opowiada o świecie – jego historii, nauce i miejscach, do których warto wyruszyć z otwartą głową. Jest redaktorem naczelnym „National Geographic Polska” oraz National-Geographic.pl. Wcześniej kierował m.in. „Focusem”, „Focusem Historia” czy „Sekretami Nauki”, konsekwentnie rozwijając tematykę popularnonaukową i podróżniczą. Jest inicjatorem projektu pierwszej naukowej rekonstrukcji wizerunków władców z dynastii Jagiellonów. Po godzinach miłośnik gimnastyki sportowej, książek kryminalnych i europejskich stolic.
Awaryjne lądowanie Airbusa w Portugalii. Kapitan dostał zawału w trakcie lotu
Na pokładzie Airbusa A321 linii Jet2, podczas lotu z Teneryfy do Birmingham, kapitan doznał ataku serca. Dzięki doświadczeniu drugiego pilota maszyna z 220 pasażerami bezpiecznie wylądowała w Porto. Ten incydent dobitnie przypomina, że mimo zaawansowanej automatyzacji i doskonałych procedur kluczem do bezpieczeństwa pasażerów wciąż pozostaje człowiek.
Do incydentu doszło w piątek, 22 maja. Samolot znajdował się na wysokości przelotowej (ok. 9000 metrów), gdy kapitan nagle zasłabł. Z relacji świadków oraz komunikatów przekazywanych pasażerom wynika, że istniało silne podejrzenie zawału serca. Pasażerowie i stewardesy przeżyli dramatyczne chwile Pasażerowie zostali nagle obudzeni przez migające światła. Świadkowie relacjonowali, że stewardesy ze łzami w oczach poszukiwały lekarza wśród pasażerów. W tym samym czasie stery przejął mniej doświadczony pierwszy oficer i samolot zaczął gwałtownie obniżać wysokość, przygotowując się do lądowania w trybie awaryjnym, co wywołało panikę wśród dorosłych i płacz dzieci. Awaryjne lądowanie w Porto Drugi pilot skierował maszynę na lotnisko Francisco Sa Carneiro w portugalskim Porto. Airbus bezpiecznie wylądował tam o godzinie 2:11 nad ranem. Na pasie startowym na maszynę oczekiwały już służby ratunkowe, które natychmiast po kołowaniu wbiegły do kokpitu, aby udzielić pomocy kapitanowi i zabrać go do szpitala. 13-godzinna przymusowa przerwa w podróży Dla pasażerów awaryjne lądowanie oznaczało wielogodzinne oczekiwanie na lotnisku w Porto. Trwało ponad 13 godzin. Podróżni skarżyli się na brak reakcji ze strony przewoźnika. Po wylądowaniu nie pozwolono im opuścić samolotu przez ponad godzinę, a po przejściu do terminala nie zapewnionego noclegu. Według relacji pasażerów, obsługa lotniska informowała, że zapewnienie zakwaterowania byłoby zbyt kosztowne, co zmusiło ludzi do koczowania na lotnisku. Ostatecznie linie Jet2 zorganizowały rejs powrotny, wysyłając dodatkowego pilota i załogę z Manchesteru do Porto. Linie lotnicze przepraszają W oficjalnym oświadczeniu przewoźnik potwierdził incydent, tłumacząc go „złym samopoczuciem jednego z pilotów”. Jet2 zapewniło, że mimo groźnie wyglądającej sytuacji, bezpieczeństwo pasażerów w żadnym momencie nie było zagrożone, a cała operacja przebiegła pod kontrolą. Firma przeprosiła za niedogodności i zaoferowała pasażerom możliwość bezpłatnej zmiany rezerwacji na przyszłe loty do dowolnego z 14 brytyjskich portów lotniczych obsługiwanych przez linię. Źródła: Onet, The Sun
Czy zwierzęta zabite na drodze mogą być etyczną alternatywą dla gatunków laboratoryjnych? Trwa dyskusja
Wypadki z udziałem zwierząt są codziennością transportu drogowego. Naukowcy sugerują, że osobniki, które zginęły tragicznie, mogą w pewnych przypadkach zastąpić próbki pobierane od zwierząt laboratoryjnych. Trwa dyskusja, czy jest to bardziej etyczne niż trzymanie żywych zwierząt w placówkach badawczych.
Rośnie zainteresowanie poszukiwaniem alternatywnych, bardziej humanitarnych metod prowadzenia badań naukowych z wykorzystaniem zwierząt. Jednym z rozważanych rozwiązań jest wykorzystanie zwierząt zabitych na drodze. Według najnowszego przeglądu ponad 300 badań takie podejście może być bardzo skuteczne – na różnych poziomach. Nie wszyscy się jednak zgadzają. Zastosowanie zwierząt zabitych na drodze w badaniach naukowych Autorzy przeglądu podkreślają, że użycie zwierząt, które tragicznie zginęły na drodze może wpisywać się w wariację zasady 3R – udoskonalnie (z ang. refinement), zastąpienie (z ang. replacement) i ograniczenie (z ang. reduction). Ma ona na celu minimalizować cierpienie zwierząt w nauce i ograniczyć testy na zwierzętach. Szczątki zwierząt mogą zastąpić próbki pobierane od żywych, hodowanych w laboratoriach istot. Przegląd 312 badań: czy to może działać? W przeglądzie naukowcy przeanalizowali setki badań opublikowanych w latach 1900–2025, w których wykorzystano szczątki zwierząt w celach innych niż monitorowanie kolizji drogowych. Badania obejmowały co najmniej 650 gatunków – najwięcej ssaków, ale również ptaki, gady, płazy i bezkręgowce. Ustalono 26 ogólnych kategorii oraz 91 szczegółowych zastosowań materiału pochodzącego od zwierząt potrąconych. Wśród nich znalazły się takie dziedziny jak anatomia, mikrobiologia, ekologia, zdrowie i edukacja weterynaryjna. Zaskakujące przypadki wykorzystania potrąconych zwierząt Niektóre badania opisywały nietypowe zastosowania. Przykładowo, w badaniach nad ewolucją użyto DNA węży potrąconych na drogach, zamiast hodować je w terrariach. W innym przypadku analiza złamań u ssaków dostarczyła danych do opracowania lepszych metod leczenia zwierząt, które przeżyły kolizje. Są również przykłady wykorzystania szczątków jako przynęty w badaniach populacyjnych innych gatunków, przy czym każdorazowo zaznaczano konieczność zachowania szacunku dla martwych zwierząt i przestrzegania zasad etycznych. Etyczne i praktyczne kwestie wynikające z wykorzystania „roadkilli” Badacze zauważają, że szczątki zwierząt mogą w wielu przypadkach dostarczyć cennych danych bez konieczności ingerencji w życie dzikich populacji czy „porywania” osobników do życia w laboratorium. Mogą też służyć jako materiał do nauczania przyszłych weterynarzy czy biologów, minimalizując potrzebę pracy z żywymi zwierzętami. Zastosowanie szczątków w nauce może być również korzystne z punktu widzenia ochrony przyrody, pozwalając na lepsze poznanie populacji dzikich zwierząt i ich interakcji ze środowiskiem. Czy powinniśmy korzystać ze szczątków zwierząt zabitych na drogach? Badacze zwracają uwagę na jakość próbek: ta może być niska ze względu na rozkład czy uszkodzenia ciała. Wymagane są także odpowiednie przystosowanie prawne i zezwolenia, a ich brak może stanowić istotną barierę. Pojawia się również ryzyko błędów próbki, ponieważ kolizje nie są zdarzeniami losowymi – określone gatunki i gorzej przystosowane osobniki mogą być bardziej narażone. Dlatego sugeruje się zbieranie materiału z różnych rodzajów dróg i przy różnych prędkościach. Ważną kwestią jest także odpowiedzialność etyczna. Naukowcy podkreślają, że wszystkie działania związane z wykorzystaniem szczątków muszą odbywać się z poszanowaniem ich godności. Czy powinniśmy więc wykorzystywać martwe zwierzęta? Może to ograniczyć cierpienie zwierząt laboratoryjnych, ale badacze wciąż się spierają. To jednak krok w dobrą stronę. Źródła: Biology Letters, Nencki Institute Nasz autor Jonasz Przybył Redaktor i dziennikarz związany wcześniej m.in. z przyrodniczą gałęzią Wydawnictwa Naukowego PWN, autor wielu tekstów publicystycznych i specjalistycznych. W National Geographic skupia się głównie na tematach dotyczących środowiska naturalnego, historycznych i kulturowych. Prywatnie muzyk: gra na perkusji i na handpanie. Interesuje go historia średniowiecza oraz socjologia, szczególnie zagadnienia dotyczące funkcjonowania społeczeństw i wyzwań, jakie stawia przed nimi XXI wiek.
Akcja ratunkowa na Bałtyku – z polskiego promu wypadł za burtę pasażer. Trwają poszukiwania
W niedzielę wieczorem z promu pasażerskiego linii Unity Line wypadł za burtę człowiek. Prom płynął z Ystad do Świnoujścia, a sam wypadek miał miejsce w pobliżu Sassnitz na wyspie Rugia. Akcja ratunkowa odbywa się w bardzo trudnych warunkach, a los pasażera pozostaje nieznany.
Nadal nieznane są losy pasażera, który w niedzielę 28 grudnia wypadł z promu Skania należącego do Unity Line. Jak podała w komunikacie przesłanym do Onet.pl rzeczniczka linii, do zdarzenia doszło na Morzu Bałtyckim w okolicach Sassnitz. Prom Skania nadesłał komunikat „Człowiek za burtą”. O wypadku poinformował naoczny świadek zdarzenia. Powiedział załodze promu, że jeden z pasażerów znalazł się w wodzie. Linia nie podaje szczegółowych informacji. Wiadomo jedynie, że pechowy pasażer jest narodowości polskiej. Akcja ratunkowa na Bałtyku „Akcję ratunkowo-poszukiwawczą koordynowała niemiecka służba ratownictwa morskiego (SAR). Do poszukiwań dołączył również prom Polonia należący do Unity Line i znajdujący się w pobliżu miejsca zdarzenia. Działania prowadzone były przez kilka godzin w trudnych warunkach pogodowych” – czytamy w komunikacie. W akcji biorą udział służby z Polski, Szwecji, Danii i Niemiec. Na Bałtyku panują trudne warunki. Wczoraj, w dniu wypadku, Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej informował, że nad południową częścią Bałtyku, czyli m.in. nad polskim wybrzeżem oraz w okolicy, w której doszło do wypadku, temperatura powietrza wynosiła kilka stopni powyżej 0 °C i było przeważnie słonecznie lub z lekkim zachmurzeniem. Wiał jednak wiatr północno-zachodni o sile 5–8 w skali Beauforta, co oznacza dość silny wiatr i falowanie morza. Temperatura wody w pobliżu polskiego wybrzeża osiągnęła maksymalnie 7 stopni Celsjusza. Warunki były dość trudne szczególnie dla żeglarzy i osób na morzu. Przeżywalność w zimnej wodzie Wczoraj wieczorem, o godzinie 18.21, niemiecki SAR podjął decyzję o zwolnieniu z akcji ratunkowej promów Skania i Polonia, które zgodnie z poleceniem skierowały się do portów w Ystad i Świnoujściu. „Unity Line pozostaje w kontakcie z właściwymi służbami. Na obecnym etapie nie udzielamy dodatkowych informacji" – można przeczytać w komunikacie linii. Jakie są szanse na przeżycie upadku z pokładu promu i przetrwanie w wodzie o temperaturze 7 stopni C? Niestety niezbyt duże. Według raportu Transport Canada zatytułowanego „Przeżywalność w zimnej wodzie”, już w momencie wpadnięcia do wody o temperaturze poniżej 10 stopni człowiek przeżywa szok termiczny, a w wyniku mimowolnego wdechu rośnie ryzyko zachłyśnięcia się. Po trzech minutach przebywania w wodzie o niskiej temperaturze następuje znaczna utrata sprawności. Ręce i nogi szybko tracą siłę i koordynację; pływanie i wykonywanie prostych czynności robi się bardzo trudne. Narasta hipotermia. Po około pół godzinie narasta apatia, następnie dochodzi do utraty przytomności. Ponadto istotne jest z jakiej wysokości spada człowiek do wody. Biorąc średnią wysokość 20 metrów, czyli mniej więcej tyle ile dzieli górny pokład promów i taflę wody, przez ułamek sekundy na ciało człowieka ważącego 80 kg działa przyspieszenie grawitacyjne rzędu 60-70 g. Można to porównać do zderzenia z betonową ścianą przy prędkości około 70 km/h. Źródło: Onet.pl, tc.canada.ca Nasza autorka Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka Dziennikarka i redaktorka zajmująca się tematyką popularnonaukową. Pisze przede wszystkim o eksploracji kosmosu, astronomii i historii. Związana z Centrum Badań Kosmicznych PAN oraz magazynami portali Gazeta.pl i Wp.pl. Ambasadorka Śląskiego Festiwalu Nauki. Współautorka książek „Człowiek istota kosmiczna”, „Kosmiczne wyzwania” i „Odważ się robić wielkie rzeczy”.
Dramatyczna katastrofa lotnicza w Kenii. Nie żyją turyści z Europy
Tragedia w Kenii. Samolot pasażerski z 11 osobami na pokładzie rozbił się w hrabstwie Kwale. Nikt nie przeżył, a władze potwierdziły, że wśród ofiar są turyści: Niemcy i Węgrzy.
We wtorkowy poranek doszło do tragicznego wypadku lotniczego w Kenii. Jak poinformował Kenijski Urząd Lotnictwa Cywilnego, samolot Cessna 208B o oznaczeniu 5Y-CCA rozbił się w hrabstwie Kwale. Do katastrofy doszło o godzinie 8:30 kenijskiego czasu GMT+3, czyli 6:30 czasu polskiego. Na pokładzie znajdowało się 11 osób – piloci oraz zagraniczni turyści. Wszystkie osoby na pokładzie zginęły na miejscu Niestety, żaden z pasażerów nie przeżył. Zdjęcia i nagrania z miejsca wypadku, które obiegły sieć, pokazują całkowicie zniszczony wrak samolotu. Maszyna została doszczętnie zdewastowana, a informacje o śmierci wszystkich pasażerów i pilotów potwierdzają zarówno lokalne władze, jak i przedstawiciele Kenijskiego Urzędu Lotnictwa Cywilnego. Wydał on oficjalne oświadczenie potwierdzające rozbicie maszyny. Węgrzy i Niemcy wśród ofiar tragicznego lotu To tragedia społeczności międzynarodowej: oprócz pilotów na pokładzie znajdowali się turyści. Komisarz hrabstwa Kwale, Stephen Orinde, przekazał, że pochodzili oni z Niemiec i Węgier. Péter Szijjártó, minister spraw zagranicznych Węgier potwierdził, że w katastrofie zginęło ośmiu obywateli tego kraju, którzy wybrali się na wakacje w malowniczym miejscu. Skąd i dokąd leciał samolot? Samolot wystartował z miejscowości Diani i zmierzał do Kichwa Tembo – obie miejscowości to znane kenijskie kurorty wypoczynkowe popularne wśród turystów z całego świata. Podczas lotu uczestnicy mieli podziwiać uroki kenijskiej przyrody i miał on charakter turystyczny. Niestety, podróż zakończyła się w sposób tragiczny. Jak doszło do wypadku samolotu? Według wstępnych doniesień medialnych przyczyną wypadku samolotu mogły być złe warunki atmosferyczne. Spekuluje się, że maszyna miała rozbić się w wyniku bardzo słabej widoczności, ale śledztwo w sprawie przyczyn wypadku trwa. Do czasu jego zakończenia wszelkie przypuszczenia pozostają jedynie hipotezami. Turyści, którzy przybyli z Europy, by odpocząć i poznać urokliwe zakątki Afryki, stracili życie w sposób nagły i przerażający. Służby kontynuują działania mające na calu wyjaśnienie wszystkich okoliczności tragedii. Źródło: Kenya Civil Aviation Authority, Hungary Today Nasz autor Jonasz Przybył Redaktor i dziennikarz związany wcześniej m.in. z przyrodniczą gałęzią Wydawnictwa Naukowego PWN, autor wielu tekstów publicystycznych i specjalistycznych. W National Geographic skupia się głównie na tematach dotyczących środowiska naturalnego, historycznych i kulturowych. Prywatnie muzyk: gra na perkusji i na handpanie. Interesuje go historia średniowiecza oraz socjologia, szczególnie zagadnienia dotyczące funkcjonowania społeczeństw i wyzwań, jakie stawia przed nimi XXI wiek.
49-letni Polak utonął w Egipcie. Tragedia nad Morzem Czerwonym
Marsa Alam – popularny egipski kurort – w miniony weekend był świadkiem tragedii. Lokalne służby wyciągnęły z wody ciało 49-letniego turysty z Polski. Sprawą zajmuje się miejscowa prokuratura.
Ciało Polaka znaleziono w sobotę popołudniu w pobliżu popularnego kurortu Marsa Alam. Znajduje się on w południowo-wschodniej części Egiptu, nad Morzem Czerwonym. To niezwykle popularny kierunek wakacyjny dla turystów z naszego kraju. Tragedia w Egipcie Do wypadku doszło niedaleko hotelowej plaży. Według wstępnych informacji mężczyzna miał uczyć się pływać. Egipskie służby nie podają na razie w jakiej odległości od brzegu znajdował się Polak, ani o który dokładnie hotel chodzi. Lekarze stwierdzili, że przyczyną śmierci było uduszenie w wyniku utonięcia. Miejscowa prokuratora cały czas prowadzi jednak dochodzenie. Więcej turystów oznacza więcej wypadków Jak we wszystkich miejscach, do których zjeżdża się dużo ludzi, również w Egipcie zdarzają się tragiczne w skutkach wypadki. Polacy także biorą w nich udział, bo to popularny kierunek wakacyjny z naszego kraju. W Hurghadzie często można usłyszeć język polski, a ilość turystów przyjeżdżająca znad Wisły wzrosła w 2024 roku o niemal 50% w stosunku do roku poprzedniego. I to wszystko mimo napięć regionalnych. Dużo ludzi oznacza więcej wypadków. Pod koniec lipca w wypadku samochodowym w regionie zginęła 41-letnia kobieta i jej 7-letni syn, a w zeszłym roku dwójka Polaków brała udział w katastrofie rejsu nurkowego z Marsa Alam do Hurghady. Na co uważać w Egipcie? MSZ ostrzega W trakcie wszystkich wakacji nad wodą należy zachować ostrożność. W kurortach warto korzystać wyłącznie ze strzeżonych plaż, nie pływać po spożyciu alkoholu czy nie skakać do wód o nieznanej głębokości. Ministerstwo Spraw Zewnętrznych przekazuje dodatkowe informacje dla podróżujących do samego Egiptu. Przede wszystkim odradzane są podróże do gubernatorstwa Synaju Północnego i obszarów sąsiadujących z Libią i Sudanem. Na reszcie terytorium zaleca się szczególną ostrożność. Można spodziewać się także wzmożonych kontroli na ulicach, przy wejściach do kościołów czy muzeów. W Egipcie występuje podwyższone zagrożenie terroryzmem, a MSZ poleca wyjazdy grupowe za pośrednictwem sprawdzonych, certyfikowanych biur podróży. Źródło: Ministerstwo Spraw Zagranicznych, hurghada24.pl Nasz autor Jonasz Przybył Redaktor i dziennikarz związany wcześniej m.in. z przyrodniczą gałęzią Wydawnictwa Naukowego PWN, autor wielu tekstów publicystycznych i specjalistycznych. W National Geographic skupia się głównie na tematach dotyczących środowiska naturalnego, historycznych i kulturowych. Prywatnie muzyk: gra na perkusji i na handpanie. Interesuje go historia średniowiecza oraz socjologia, szczególnie zagadnienia dotyczące funkcjonowania społeczeństw i wyzwań, jakie stawia przed nimi XXI wiek.
Wystarczy jedna kontuzja i za wakacje zapłacisz fortunę. O tym trzeba pamiętać
Skuter w Azji, trekking w górach, nurkowanie w lazurowych wodach – brzmi jak raj? Tylko jeśli masz odpowiednią polisę. Inaczej twoje wakacje mogą skończyć się finansowym dramatem.
Spis treści: Tak unikniesz dodatkowych kosztów Jak wybrać ubezpieczenie na wyjazd? Wakacje to dla wielu z nas okazja do spróbowania nowych sportów, niekiedy ekstremalnych. Szczególną popularnością podczas zagranicznych wyjazdów cieszą się snorkeling, górskie wędrówki czy biwakowanie na łonie natury. Niewielu turystów zastanawia się jednak, czy ich ubezpieczenie turystyczne obejmuje takie aktywności. Zanim oddamy się ulubionej formie wakacyjnej zabawy w zupełnie nowym otoczeniu, dobrze jest się ubezpieczyć. O czym należy pamiętać? Tak unikniesz dodatkowych kosztów Eksperci z branży ubezpieczeniowej przypominają, że wiele popularnych sportów nie jest objętych standardowymi polisami podróżnymi. W przypadku choroby lub kontuzji może to skutkować poważnymi konsekwencjami finansowymi i zdrowotnymi. Terra Baykal, menedżer ds. marketingu w renomowanej firmie ubezpieczeniowej World Nomads, podkreśla, że nawet pozornie nieszkodliwe aktywności, takie jak trekking czy biwakowanie, mogą być wyłączone z ochrony ubezpieczeniowej, zwłaszcza jeśli odbywają się na dużych wysokościach. – Polisy mogą zawierać ograniczenia dotyczące wysokości, głębokości czy intensywności aktywności. Przykładowo, nurkowanie swobodne (freediving) czy nurkowanie z akwalungiem może być objęte ochroną tylko do określonej głębokości – tłumaczy Baykal cytowana przez serwis euronews.com. Koszty leczenia za granicą w przypadku poważnych urazów mogą sięgać tysięcy euro. Dodatkowo brak odpowiedniego ubezpieczenia może oznaczać odmowę pokrycia kosztów ewakuacji medycznej, która w trudnych terenach bywa niezbędna. – Koszty ewakuacji helikopterem w przypadku kontuzji w Andach czy Himalajach mogą być ogromne. Bez ubezpieczenia podróżnik zostaje z tymi wydatkami sam – ostrzega Baykal. Jak wybrać ubezpieczenie na wyjazd? Zdarza się, że dopiero będąc na wakacjach, spontanicznie decydujemy się na aktywność, której nie obejmuje nasza polisa. Co wtedy? W pierwszej kolejności należy sprawdzić, czy możliwe jest dokupienie lub zmiana ubezpieczenia w trakcie podróży. Już wybierając ubezpieczyciela, dobrze jest się upewnić, czy oferuje możliwość wykupienia polisy po rozpoczęciu wyjazdu. Zazwyczaj ubezpieczenie wchodzi w życie dopiero o 00:01 następnego dnia po opłaceniu składki. Niektóre, wydawałoby się „powszechne”, aktywności generują wyjątkowo dużo zgłoszeń do ubezpieczycieli. To między innymi jazda na motorze lub skuterze. Ten środek transportu jest szczególnie popularny w Azji Południowo-Wschodniej, np. w Tajlandii czy Indonezji. Zgłoszenia bardzo często dotyczą też trekkingu na dużych wysokościach, zwłaszcza w Peru i Nepalu, gdzie turyści często borykają się z chorobą wysokościową. Dla tych, którzy planują naprawdę ekstremalne przygody, jak np. skoki spadochronowe, wspinaczka lodowa czy nurkowanie jaskiniowe, niezbędna będzie rozszerzona polisa. Każda forma aktywności fizycznej może wiązać się z ryzykiem. Zanim spróbujesz czegoś nowego, sprawdź szczegółowo swoją polisę. Brak odpowiedniego ubezpieczenia może kosztować znacznie więcej niż sama zagraniczna podróż. Źródło: Euronews Nasz autor Mateusz Łysiak Dziennikarz podróżniczy, rowerzysta, górołaz. Poza szlakiem amator kuchni włoskiej, popkultury i języka hiszpańskiego.
Rdzeń demona doprowadził do śmierci 2 naukowców. Wciąż nie wiadomo, co się stało z tą śmiercionośną kulą
W historii nauki nie brak tragicznych wypadków. Za aż dwa z nich odpowiada rdzeń demona. Czyli kula z plutonu, która miała stać się jedną z amerykańskich bomb atomowych.
W tym artykule: Czym był rdzeń demona Amerykanie chcieli zrzucić kolejną bombę atomową na Tokio Pierwszy wypadek śmiertelny Drugi wypadek śmiertelny Dalsze losy „rdzenia demona” Szczególne miejsce wśród niebezpiecznych obiektów zainteresowania naukowców zajmuje pewna kula z plutonu. Stała się ich nemezis aż dwukrotnie, zyskując przydomek „rdzenia demona” lub „diabelskiego rdzenia” (demon core). Czym był rdzeń demona Rdzeń demona był wykonany ze stopu plutonu z galem. Pokryto go warstwą niklu, by zapobiec korozji plutonu. Pluton to metal, który – podobnie jak uran – ulega rozpadowi radioaktywnemu. W czasie tej reakcji jądra atomowe izotopu plutonu 239 rozpadają się na lżejsze. Uwalniają przy tym neutrony i energię. Jeśli zbierzemy w jednym miejscu wystarczająco dużo plutonu czy uranu, reakcja rozszczepienia jąder przebiega w sposób łańcuchowy. Oznacza to, że każde rozszczepienie jądra atomowego inicjuje dokładnie jedno następne rozszczepienie. Dzieje się to dzięki neutronom. Ilość metalu, przy której dochodzi do reakcji łańcuchowej to tzw. masa krytyczna. Mechanizm reakcji łańcuchowej jest podstawą działania elektrowni jądrowych i bomb atomowych. Kula nazwana potem „rdzeniem demona” miała średnicę 89 mm i masę 6,2 kg. Masę dobrano tak, by była jak najbliższa krytycznej. Do reakcji łańcuchowej można było doprowadzić, otaczając kulę materiałem odbijającym neutrony. W 1945 r. kula ta służyła fizykom z Los Alamos pracującym nad bombą plutonową do badań nad masą krytyczną. Z plutonu, z którego ją uformowano, pierwotnie miała powstać trzecia bomba przeznaczona do zrzucenia na Japonię. Amerykanie chcieli zrzucić kolejną bombę atomową na Tokio Pierwsza broń atomowa została zbudowana w ramach Projektu Manhattan. W lipcu 1945 roku Stany Zjednoczone wyprodukowały wystarczającą ilość paliwa na trzy kompletne bomby jądrowe: „Gadget” (zbudowany z plutonu), „Little Boy” (z uranu) „Fat Man” (z plutonu). Została jeszcze taka ilość plutonu, która prawie wystarczyłaby na czwartą bombę. 16 lipca „Gadget” został zdetonowany na pustyni w Nowym Meksyku w ramach testu o nazwie Trinity. 6 sierpnia „Little Boy” został zrzucony na Hiroszimę. Trzy dni później „Fat Man” eksplodował nad Nagasaki. Amerykanie nie byli pewni, czy to wystarczy, by zmusić Japonię do bezwarunkowej kapitulacji. Dlatego planowali trzeci atak atomowy. Jako cel typowane było Tokio. Do zrzucenia bomby miało dojść 19 sierpnia. Rdzeń tej bomby powstał w Los Alamos w sierpniu 1945 roku. Według niektórych relacji nosił przydomek „Rufus” lub „Dirty Gerty”. Nie trafił jednak do Japonii, ponieważ ta skapitulowała 15 sierpnia. Rdzeń pozostał w USA, gdzie miał być używany w pracach eksperymentalnych. Pierwszy wypadek śmiertelny Fizyk Harry Daghlian był pierwszą ofiarą „rdzenia demona”. Prowadził badania nad masą krytyczną i reakcją łańcuchową. Jako reflektor neutronów, odbijający wyrzucane z kuli cząstki z powrotem do jej wnętrza, używał bloczków z węglika wolframu. 21 sierpnia 1945 r. ustawiał je wokół kuli, szukając takiego ich ułożenia, by pluton był jak najbliższy wystąpienia reakcji łańcuchowej. Układanka była prawie gotowa. Nagle licznik neutronów ostrzegł, że położenie ostatniego bloczka wywoła reakcję łańcuchową. Daghlian cofnął gwałtownie rękę, upuszczając bloczek na rdzeń. Natychmiast strącił pozostałe cegiełki, by przerwać reakcję i zapobiec katastrofie. Nie miał jednak szans, żeby zrobić to odpowiednio szybko. Otrzymał śmiertelną dawkę promieniowania o wartości ponad 5 siwertów. Został zabrany do szpitala w Los Alamos pół godziny po wypadku. Szybko pojawiły się objawy choroby popromiennej. Po 25 dniach agonii Harry Daghlian zmarł. Drugi wypadek śmiertelny Mimo tej tragedii kontynuowano badania z użyciem „rdzenia demona”. W roku 1946 Amerykanie postanowili wykorzystać go do testów nuklearnych na atolu Bikini. Przygotowania prowadzono w Los Alamos. Tym razem zamiast cegiełek z wąglika wolframu rolę reflektora spełniały otaczające kulę dwie powłoki z berylu. Gdyby zetknęły się ze sobą, ruszyłaby reakcja łańcuchowa. Do odkrycia, kiedy może to nastąpić, znów miał posłużyć człowiek. Berylowe powłoki trzeba było jak najbardziej zbliżyć do siebie. Najlepszy w tym wydawał się kanadyjski fizyk Louis Slotin. Zamiast specjalnych przekładek, zapobiegających zetknięciu się powłok, używał śrubokrętu. 21 maja doszło do wypadku. Śrubokręt wyślizgnął się Slotinowi z dłoni. Górna powłoka z berylu opadła na dolną, rozpoczynając reakcję łańcuchową. Jej objawem było błękitne jarzenie się zjonizowanego powietrza wokół kuli. Slotin zerwał połowę osłony i przerwał reakcję. Jednak siebie uratować już nie zdołał. Otrzymał dawkę większą niż Daghlian, bo aż 21 siwertów. Zmarł po dziewięciu dniach. Dalsze losy „rdzenia demona” Po tym wypadku losy „rdzenia demona” są niejasne. Miał zostać przewieziony na atol Bikini na Wyspach Marshalla na serię testów nuklearnych. Jednak wypadek Slotina spowodował, że rdzeń był zbyt radioaktywny, aby można go było transportować. Obawiano się też, że podczas wybuchu bomby mógłby zachować się w sposób nieprzewidywalny. Badacz Glenn McDuff z Los Alamos uważa, że ostatecznie z rdzeń ostał przetopiony i poddany recyklingowi. Miał stać się częścią kolejnej bomby w amerykańskim arsenale – prawdopodobnie w ramach jednego z testów nuklearnych. Ale czy tak było? „Rdzeń demona” może nadal być w silosie rakietowym, łodzi podwodnej lub bunkrze magazynowym. I wciąż może być groźny. Źródła: archiwum NG, National Geographic.
Tutanchamon pierwszą znaną ofiarą wypadku komunikacyjnego. Jaki pojazd przyczynił się do jego śmierci?
Ze względu na liczne schorzenia i problemy z chodzeniem faraon Tutanchamon lubił przemieszczać się rydwanem. W jego grobowcu znaleziono sześć takich pojazdów. Jedna z przejażdżek okazała się dla młodego władcy tragiczna w skutkach.
W tym artykule: Pasjonat rydwanów i ich prędkości? Gwałtowna śmierć faraona Śmiertelne urazy faraona Kim był Tutanchamon? Tutanchamon (błędnie nazywany też Tutenchamonem) jest bezsprzecznie najbardziej znanym faraonem egipskim. Mimo że żył zaledwie kilkanaście lat, a jego dokonania na arenie politycznej były niewielkie, to złotą maskę znalezioną w jego grobowcu rozpoznają miliony ludzi na całym świecie. Od lat trwają spory na temat przyczyn zgonu młodego króla. Wszyscy badacze zgadzają się, że był lichego zdrowia. Ale co stanowiło bezpośrednią przyczynę śmierci? Pasjonat rydwanów i ich prędkości? W grobowcu Tutanchamona znajdującym się w słynnej Dolinie Królów, gdzie pochowano licznych faraonów, odkryto tysiące kosztowności i przedmiotów codziennego użytku. Wśród nich było również sześć rydwanów. Tego typu lekkie pojazdy ciągnięte przez konie były używane zarówno przez egipskie wojsko, jak i przez możnych. Badacze z Republiki Południowej Afryki – ze School of Medicine na Uniwersytecie Limpopo i z Oddziału Chirurgii Dziecięcej na Uniwersytecie w Kapsztadzie – zaproponowali nową hipotezę dotyczącą śmierci Tutanchamona. Opublikowali ją w czasopiśmie naukowym „South African Journal of Surgery”. Gwałtowna śmierć faraona Mumię faraona w ciągu ostatnich 100 lat badano wielokrotnie. Prześwietlano ją rentgenem, pobierano materiał genetyczny, patolodzy prowadzili rozliczne analizy. Tutanchamon był dzieckiem chorowitym. Badania DNA jego mumii wykazały, że cierpiał na malarię, miał płaskostopie prawej nogi i końsko-szpotawą lewą stopę. Nowy wniosek sformułowano po przeglądzie licznych badań naukowych – badacze z RPA nie wykonali żadnych dodatkowych analiz ciała władcy Egiptu. Gruntownie przestudiowali za to wiele dostępnych materiałów. Eksperci ci uważają, że król umarł gwałtowną śmiercią. Przyczyną miał być wypadek w czasie przejażdżki rydwanem. W grobowcu władcy było w sumie sześć takich pojazdów. Z pewnością niektórych z nich używano na co dzień, o czym świadczy zużycie kół. – Uważamy, że faraon Tutanchamon spadł ze swojego rydwanu w konsekwencji niedowładu lewej stopy. Podczas upadku doznał wielu obrażeń, w tym tępego urazu klatki piersiowej i złożonego złamania kości udowej – wskazują naukowcy. Śmiertelne urazy faraona Obrażenia klatki piersiowej są jedną z głównych przyczyn śmierci w urazach dziecięcych i stanowią drugi na całym świecie najczęstszy śmiertelny uraz u dzieci w wyniku wypadków komunikacyjnych. Potwierdzeniem tego ma być złożone złamanie lewej kości udowej, właśnie po stronie słabej stopy władcy. Wtedy mogło dojść do wykrwawienia lub infekcji, a w konsekwencji powikłań i śmierci w ciągu dni lub tygodni. Bezpośrednią przyczyną śmierci mógł być też uraz przedniej części klatki piersiowej – złamanie żeber i mostka oraz obrażenia serca i płuc. Po śmierci Tutanchamona te uszkodzone części ciała zostały usunięte podczas procesu mumifikacji. – Tragiczne jest to, że od prawie 40 wieków niewiele się zmieniło, a wypadki drogowe są nadal bardzo śmiertelne i dotykają zarówno biednych, jak i bogatych – konkludują naukowcy. Kto rządził Egiptem po śmierci Tutanchamona? O władzę desperacko walczyła wdowa po młodym faraonie Tutanchamon był ostatnim męskim członkiem XVIII dynastii. Objął władzę jako młody chłopiec, lecz zmarł po zaledwie po 10 latach swoich rządów. Po jego śmierci rozpoczęła się gra o t... Kim był Tutanchamon? Aż do momentu odkrycia grobowca król ten był egiptologom właściwie nieznany. Wiemy, że urodził się w Amarnie w środkowym Egipcie i żył w XIV wieku p.n.e. Jego ojcem był Echnaton – uznawany za faraona heretyka, bo nakazał kult jednego egipskiego boga Atona przedstawianego pod postacią tarczy słonecznej. Schody wiodące do jego grobowca odkrył 4 listopada 1922 roku archeolog Howard Carter. Był to 62. rozpoznany grobowiec w Dolinie Królów i jednocześnie pierwszy niemal nietknięty przez starożytnych rabusiów. Źródło: South African Journal of Surgery Nasz ekspert Szymon Zdziebłowski Dziennikarz naukowy, z wykształcenia archeolog śródziemnomorski. Przez wiele lat był związany z Serwisem Nauka w Polsce PAP. Opublikował m.in. dwa przewodniki turystyczne po Egipcie, a ostatnio – popularnonaukową książkę „Wielka Piramida. Tajemnice cudu starożytności” o największej egipskiej piramidzie.
Zaginiona łódź podwodna Titan. 7 pytań o statek, z którego nie da się wyjść
Trwa akcja ratunkowa mająca na celu uratowanie pięcioosobowej załogi łodzi podwodnej Titan. Dlaczego tak trudno ją znaleźć i ewakuować z niej ludzi?
W tym artykule: Jak działa łódź podwodna Titan? Dlaczego nie mamy wieści od załogi? Jakie warunki panują wokół wraku Titanica? Jeśli Titan jest na dnie oceanu, jak wyciągnąć z niego załogę? Czy jest szansa, że Titan już wypłynął, a my jeszcze o tym nie wiemy? Czy tym pojazdem podwodnym steruje się za pomocą kontrolera do gier wideo? Czy ktoś został wcześniej uratowany z łodzi podwodnej lub batyskafu? Podwodny pojazd Titan zaginął w pobliżu wraku Titanica na północnym Atlantyku w niedzielę. Istnieje wiele czynników, które sprawiają, że misja ratunkowa jest niezwykle trudna. W tym oddalenie obszaru od innych statków i ekstremalna głębokość. A także fakt, że pięcioosobowa załoga miała powietrze na maksymalnie 96 godzin, czyli cztery doby. Ostatnia łączność z nią miała miejsce około 100 minut po zanurzeniu. Jak działa łódź podwodna Titan? W przeciwieństwie do typowej łodzi podwodnej, która może wpływać i wypływać z portów o własnych siłach, sześciometrowy i ważący 9 tys. kg Titan przypomina batyskaf. Oznacza, że jest zależny od statku na powierzchni oceanu, który transportuje go na miejsce. Titan jest z niego opuszczany na głębokość 9 metrów na platformie. Potem używa balastu, aby zejść na 3,8 km. Cztery elektryczne silniki pomagają Titanowi poruszać się nad dnem morskim. Kiedy statek jest gotowy do powrotu, zrzuca balast i wypływa. Wtedy może zadokować na platformie, która jest następnie wciągana na statek na powierzchni. Dlaczego nie mamy wieści od załogi? Szczególna fizyka wody i ekstremalne głębokości w tym obszarze oznaczają, że technologie, których używamy na lądzie, a nawet w kosmosie – takie jak łączność satelitarna i GPS – nie działają w głębinach. Titan komunikuje się ze swoim statkiem pomocniczym za pomocą systemów akustycznych, które wysyłają impulsy dźwiękowe, aby przekazać jego lokalizację. Bardzo ograniczone wysyłanie SMS-ów z Titana do statku na powierzchni jest możliwe za pośrednictwem swego rodzaju „modemu akustycznego”. Ale działa to tylko wtedy, gdy łódź podwodna znajduje się w zasięgu owego modemu. Nie działa natomiast, jeśli Titan nie jest w prawidłowym ustawieniu lub zaplątał się w coś na dnie. Jakie warunki panują wokół wraku Titanica? Wrak Titanica leży na głębokości około 3,8 km. Jest tam: bardzo ciemno – światło słoneczne w wodzie oceanu zwykle całkowicie zanika na głębokości ok. 900 metrów; niewiarygodnie zimno – temperatury na dnie o tej porze roku mogą oscylować wokół 2 st. C, co wymaga ogrzewania kabiny; ekstremalne ciśnienie – prawie 400 razy większe niż to, jakiego doświadczają ludzie na poziomie morza. Jeśli Titan jest na dnie oceanu, jak wyciągnąć z niego załogę? Po pierwsze, potrzebny jest do tego statek, który może podróżować do ekstremalnych głębin wokół Titanica. Takich pojazdów na świecie jest bardzo mało. Nawet gdyby istniała łódź podwodna zdolna do podróży w ten obszar, nie byłoby możliwości ewakuowania pasażerów z Titana pod wodą. Ta łódź podwodna nie ma żadnego włazu. Nowatorska struktura statku z włókna węglowego i tytanu została zaprojektowana tak, aby wytrzymać ekstremalne ciśnienie w głębi oceanu. Jednak taka konstrukcja wymaga, aby pasażerowie byli szczelnie zamknięci w statku. Po ich wejściu do środka kopuła łodzi jest przyśrubowywana do kadłuba. Jakiekolwiek wydobycie ludzi z Titana musiałoby nastąpić na powierzchni. Tak więc inną możliwością jest wykorzystanie bezzałogowej łodzi podwodnej – zdalnie sterowanego pojazdu zwanego ROV. Mógłby on odnaleźć Titana na dnie morskim i wynieść go na powierzchnię. Czy jest szansa, że Titan już wypłynął, a my jeszcze o tym nie wiemy? To możliwe. Titan posiada szereg środków bezpieczeństwa, które pozwalają mu zrzucić balast i automatycznie powrócić na powierzchnię w przypadku awarii systemu lub niedyspozycji pilota. Ale wydostanie się na powierzchnię to za mało. Statek nie ma przecież włazu i nie da się go otworzyć od środka. Pasażerowie nadal będą uzależnieni od zapasu powietrza, który miał wystarczyć na 96 godzin. Dopiero ekipa ratunkowa będzie mogła odkręcić kopułę statku i wyciągnąć załogę. Powietrzne służby poszukiwawczo-ratownicze patrolują wody wokół miejsca zdarzenia. Jednak szukają obiektu wielkości minivana na rozległym obszarze oceanu. Akcję dodatkowo mogą utrudniać warunki pogodowe. Czy tym pojazdem podwodnym steruje się za pomocą kontrolera do gier wideo? Tak, Titan jest pilotowany za pomocą kontrolera do gier na Playstation. Ale to nie jest nic dziwnego. Takie rozwiązanie jest stosowane np. w amerykańskiej armii. Wojskowi używają kontrolerów Xbox 360 do strzelania z dział laserowych, kontrolowania dronów, a nawet obsługiwania peryskopów na atomowych okrętach podwodnych. Czy ktoś został wcześniej uratowany z łodzi podwodnej lub batyskafu? Wielu pamięta katastrofę Kurska z 2000 r. Wówczas torpeda eksplodowała na rosyjskiej łodzi podwodnej, zabijając natychmiast wielu członków załogi. 23 tych, którzy przeżyli, znalazło się w uszkodzonym statku ponad 100 m pod wodą w rejonie koła podbiegunowego. Kiedy dziewięć dni później nadeszła pomoc – w postaci brytyjskich i norweskich nurków-ratowników – cała licząca 118 osób załoga już nie żyła. Po 26 latach naukowcy odszyfrowali sygnał z okolic wraku Titanica. „To bardziej fascynujące niż odkrycie statku” W 1996 roku nurkowie badający wrak Titanica, wychwycili enigmatyczny sygnał sonaru. Po 26 latach udało im się rozwiązać zagadkę niezidentyfikowanego obiektu. Co znajduje się obok Titanica? Ale jest też przykład z szczęśliwszym zakończeniem. W 1973 roku dwuosobowa załoga batyskafu Pisces III została uwięziona na dnie morskim u wybrzeży Irlandii. Po 76 godzinach akcji ratunkowej ludzi ocalono. 12 minut później zabrakłoby im tlenu. Jednak wówczas batyskaf znajdował się na głębokości zaledwie 480 m. Titan jest prawie osiem razy dalej od powierzchni. Źródło: National Geographic Szukasz więcej fascynujących informacji na temat świata roślin i zwierząt, odkryć archeologicznych i nieskończonego Wszechświata? Zaprenumeruj magazyn „National Geographic Polska". Najnowszą ofertę znajdziesz na tej stronie. Nasz ekspert Jan Stradowski Redaktor prowadzący serwisu www.national-geographic.pl, z wykształcenia lekarz, z zamiłowania biolog i przyrodnik. W Radiu TOK FM prowadzi audycję „Człowiek 2.0”. Więcej: www.stradowski.net
Brazylijczyk podszedł z nabitą bronią do skanera NMR. Pistolet wystrzelił, mężczyzna zginął
W połowie stycznia w São Paulo w Brazylii doszło do tragicznego wypadku. Zwolennik posiadania broni zginął postrzelony po tym, jak znalazł się z naładowanym pistoletem w pobliżu aparatu do badań rezonansem magnetycznym.
W tym artykule: W pracowni NMR dopełniono wszystkich procedur Wypadki z udziałem aparatury MRI Jak działa aparat do badań rezonansem magnetycznym 40-letni Leandro Mathias de Novaes przywiózł na badanie swoją matkę. Był prawnikiem popierającym posiadanie broni, o czym wielokrotnie opowiadał w mediach społecznościowych. Przed wejściem do pomieszczenia, gdzie znajdował się aparat do badań rezonansem magnetycznym (NMR albo MRI), został – zgodnie z procedurą – poproszony o odłożenie na bok wszystkich metalowych przedmiotów, jakie miał przy sobie. Mężczyzna zlekceważył to polecenie. Wszedł do pomieszczenia, w którym znajdował się aparat do badań MRI, z nabitym pistoletem ukrytym za paskiem. Kiedy badanie się rozpoczęło, doszło do nieszczęścia. Pole magnetyczne wytwarzane przez aparat było tak silne, że broń została wyrwana spod ubrania. Pistolet wystrzelił, a jego właściciel został trafiony w brzuch. Zmarł po dwóch tygodniach. W pracowni NMR dopełniono wszystkich procedur Do wypadku doszło w ośrodku Laboratorio Cura. W oficjalnym oświadczeniu, cytowanym przez „The Telegraph”, napisano: „Chcielibyśmy podkreślić, że pracownicy Cura przestrzegali wszystkich procedur wymaganych przez protokoły bezpieczeństwa. Zarówno pacjentka, jak i jej towarzysz zostali poprawnie poinformowani o zasadach wstępu do pokoju, gdzie przeprowadzono badanie, i ostrzeżeni o niebezpieczeństwie niezastosowania się do nich”. Mężczyzna został zatrzymany na lotnisku w Bostonie po tym, jak próbował wsiąść na pokład z ukrytym mieczem Co ciekawe, miecz był sprytnie schowany w lasce, którą podpierał się Amerykanin. Wyjaśniał później, że nie miał pojęcia o tym, że broń była ukryta w jej wnętrzu. Zarówno prawnik, jak i jego matka podpisali również formularz dotyczący badania. Jednak Brazylijczyk nie poinformował nikogo, że jest uzbrojony. Jak później poinformowano, miał wszystkie niezbędne zezwolenia na posiadanie broni. Wypadki z udziałem aparatury MRI Silne pole magnetyczne nie po raz pierwszy było przyczyną wypadku spowodowanego przez nie dość ostrożne postępowanie w pobliżu skanera MRI. Do tragicznego zdarzenia doszło w 2001 r. w szpitalu na przedmieściach Nowego Jorku. Zginął wówczas sześcioletni chłopiec, uderzony w głowę metalowym zbiornikiem na tlen, który został przyciągnięty przez aparaturę. W 2002 r. w czasopiśmie „American Journal of Roentgenology” opisano przypadek oficera policji, który po służbie udał się na badanie rezonansem. Przez pomyłkę zabrał ze sobą broń do pomieszczenia z aparaturą i chciał ją położyć na szafce. Broń została wyszarpnięta z jego ręki, uderzyła w skaner i strzeliła w ścianę. W 2013 r. policjant badał w nocy zgłoszenie o włamaniu do kliniki MRI w Illinois. Broń również została wyszarpnięta z jego ręki i przyciągnięta przez aparat. Tym razem nie doszło do strzałów. Natomiast kiedy w 2018 r. mężczyzna wszedł do pomieszania MRI z pistoletem ukrytym w kieszeni, został postrzelony w nogę. W tym ostatnim przypadku schemat wypadku był podobny, jak w Brazylii. Pacjent został poproszony o pozbycie się wszystkich metalowych przedmiotów. Na pytanie, czy to zrobił, odpowiedział twierdząco – po czym udał się na badanie, mając broń w kieszeni. Technicy usłyszeli strzał. Mężczyzna wylądował w szpitalu z przestrzelonym udem, jednak udało mu się wrócić do zdrowia. Jak działa aparat do badań rezonansem magnetycznym Aparat do badania rezonansem magnetycznym wytwarza stałe pole magnetyczne. Jest ono bardzo silne – jego natężenie wynosi między 1,5 a 3 tesli. Dla porównania – ziemskie pole magnetyczne przy powierzchni to tylko 0,000065 tesli. W tych czasach w USA prawo dyktował Thompson. Nie, nie człowiek. Pistolet maszynowy Kolejne strzelaniny w USA rozbudzają dyskusję o dostępie do broni. Debata ta rozpoczęła się jednak prawie 100 lat temu. Inspirowali ją gangsterzy i ich działania. Pod wpływem pola magnetycznego zmienia się ułożenie protonów w atomach wodoru znajdujących się w organizmie. Atomy wodoru znajdują się we wszystkich tkankach i płynach ustrojowych organizmu – przede wszystkim w wodzie, stanowiącej 70 proc. masy ciała. Po ustawieniu w polu magnetycznym, atomy są pobudzane falami radiowymi. W efekcie oddają energię, co mierzy się, uzyskując obraz tkanek. Źródła: The Telegraph, ScienceAlert. Nasz ekspert Magdalena Salik Dziennikarka naukowa i pisarka, przez wiele lat sekretarz redakcji i zastępczyni redaktora naczelnego magazynu „Focus". Wcześniej redaktorka działu naukowego „Dziennika. Polska, Europa, Świat”. Pasjami czyta i pisze, miłośniczka literatury popularnonaukowej i komputerowych gier RPG. Więcej: magdalenasalik.wordpress.com
USA: skoczek zginął w wyniku nieotwarcia się spadochronu. Czym jest skydiving i jak bezpiecznie go uprawiać?
Czy skydiving jest dla wszystkich? Jak zacząć przygodę z tym ekstremalnym sportem? Spieszymy z odpowiedziami.
W tym artykule: Tragiczny skok w tandemie Skoki spadochronowe dla początkujących Skydiving w powietrzu i w tunelu aerodynamicznym Sporty ekstremalne zyskują coraz więcej miłośników. Dzięki najnowszym technologiom i powiększającemu się gronie trenerów oraz instruktorów adrenalina jest nie jest już zarezerwowana wyłącznie dla wybranych. Prawie każdy może w bezpiecznych warunkach spróbować sił w nurkowaniu czy wspinaczce górskiej. Ogromną popularnością cieszą się też skoki spadochronowe czy skydiving, zwłaszcza w tandemie. Tragiczny skok w tandemie Przed skokiem tandemowym instruktorowi i pasażerowi przypomina się o ryzyku nieotwarcia spadochronu, nawet jeśli wszystkie poprzednie kroki zostaną wykonane poprawnie. Niestety, taka sytuacja zdarzyła się w ostatni weekend w Stanach Zjednoczonych. Instruktor ośrodka spadochroniarskiego w Teksasie zmarł po przewiezieniu do szpitala w stanie krytycznym. – Skydive Houston, wraz z całą społecznością skoczków spadochronowych, jest głęboko zasmucony stratą naszego instruktora i przyjaciela. Nasze najszczersze kondolencje składamy jego przyjaciołom i rodzinie. Nadal modlimy się o pełne wyzdrowienie rannego pasażera tandemu – czytamy w oświadczeniu prasowym. W rozmowie z CNN szeryf hrabstwa Waller, Troy Guidry, potwierdził, że w sobotnie popołudnie w pobliżu miasta Waller kobieta wykonywała skok tandemowy razem z instruktorem. Jak dodał, „nie udało się otworzyć spadochronu” i oba spadochrony – główny i zapasowy – „po prostu wirowały w dół”. Przyczyna wypadku jest badana przez lokalne organy ścigania i Federalną Administrację Lotnictwa. Do czasu wyjaśnienia tragedii ośrodek Skydive Houston zawiesił organizowanie skoków. Paralotniarstwo: "Żaden inny sport tak nie zbliża do odwiecznego marzenia o lataniu" Kto może latać na paralotni? Gdzie i kiedy latać? Zebraliśmy najważniejsze informacje dla wszystkich, którzy marzą o rozpoczęciu przygody z paralotniarstwem. Skoki spadochronowe dla początkujących Przygodę ze spadochroniarstwem można zacząć od kursu lub skoku tandemowego instruktora z pasażerem – wówczas nie musimy mieć żadnego doświadczenia w powietrzu. Na skok w tandemie decydują się zarówno najmłodsi, jak i seniorzy. Jedyne ograniczenia to wrodzona łamliwość kości, epilepsja czy ostra niewydolność układu krwionośnego i oddechowego. Spadochroniarstwo to wciąż młody sport. Wraz z rozwijaniem umiejętności skoczków i ulepszaniem sprzętu, dyscyplina cały czas ewoluuje i pojawiają się nowe konkurencje. Nie zawsze chodzi o to, żeby po prostu bezpiecznie wylądować na ziemi. Coraz częściej spadochroniarze dodają do swobodnego spadania między innymi elementy akrobatyki w powietrzu. Tym właśnie różni się skydiving, czyli dosłownie nurkowanie w powietrzu, od klasycznych skoków ze spadochronem. Balony z helem uniosły go na wysokość 7 km. Bajkowy wyczyn amerykańskiego kaskadera David Blaine – amerykański kaskader i iluzjonista – dokonał tego, co jeszcze do niedawno wydało się możliwe jedynie w bajkach. Wzniósł się w powietrze trzymają pęk balonów z helem. G... Skydiving w powietrzu i w tunelu aerodynamicznym Spadochroniarze wyskakują z samolotu lecącego na wysokości około 400 m. W trakcie swobodnego lotu często wybierają pozycję, dzięki którym spadają jeszcze szybciej – nawet do 300 km/h. Od razu rodzi się pytanie, czy taki sport jest bezpieczny? Na stronie internetowej Szkoły Spadochronowej „Skoczek z Nowego Targu” czytamy, że „dzisiejsze spadochrony i wszystkie inne, wykorzystywane sprzęty są świetnej jakości i ograniczają do minimum jakiekolwiek niebezpieczeństwo”. Co w przypadku osób z lękiem wysokości? Oczywiście warto stawiać czoła ograniczeniom, ale tylko wtedy, kiedy rzeczywiście jesteśmy na to gotowi. W przeciwnym razie spełnienie marzenia o lataniu może skończyć się bardzo nieprzyjemnie. Na szczęście jest też bezpieczna i mniej stresująca alternatywa, czyli indoor skydiving. Sport ten uprawia się w tunelu aerodynamicznym. Symulator pozwala poczuć pęd powietrza, tak jak podczas klasycznego skoku. To dość młoda dyscyplina, ale Polacy już mogą pochwalić się pierwszym mistrzem świata. To 20-letni Andrzej Sołtyk.
Turystka spadła z klifu, bo chciała zrobić selfie. Akcja poszukiwawcza trwała 6 godzin
W Grampians National Park w australijskim stanie Wiktoria doszło do tragicznego w skutkach wypadku. 38-letnia turystka spadła z dużej wysokości, kiedy chciała zrobić sobie selfie na klifie zwanym Boroka Lookout. Kobieta nie przeżyła upadku.
W tym artykule: „To zdarza się cały czas” Zabójcze selfie Rosy Loomba razem z mężem i dzieckiem wybrała się w miniony weekend do Grampians National Park w australijskim stanie Wiktoria. Rodzina koniecznie chciała zobaczyć Boroka Lookout – popularny wśród turystów skalny nawis z boku klifu, z którego roztacza się malowniczy panoramiczny widok na górskie pasmo i leżącego u jego stóp miasto. Rosy najprawdopodobniej przeszła przez barierki bezpieczeństwa, ignorując znaki ostrzegawcze – podała lokalna policja w oświadczeniu. Kobieta najpewniej chciała zrobić sobie zdjęcie na tle pięknego krajobrazu. Niestety podeszła zbyt blisko krawędzi, potknęła się i spadła z wysokości ponad 80 metrów. Świadkowie wypadku słyszeli krzyki Loomby, ale nie byli w stanie jej pomóc – informuje Nine News. Kobieta nie przeżyła upadku. Platformę widokową zamknięto natychmiast po wypadku, a na miejsce wezwano odpowiednie służby. Policjanci i ratownicy przez 6 godzin prowadzili akcję poszukiwania i wydobycia ciała z dna wąwozu. View oEmbed on the source website „To zdarza się cały czas” Graham Wood, przewodnik pracujący w parku, w rozmowie z dziennikarzami przyznał, że tego typu sytuacje – ignorowanie znaków ostrzegawczych i przekraczanie barierek – są nagminne. – Pół godziny przed wypadkiem mówiłem swoim klientom, że to zdarza się cały czas, a któregoś dnia ktoś spadnie. Przykro mi, że tak się stało – powiedział Wood. Władze parku oraz policja zaapelowały do turystów o przestrzeganie zasad obowiązujących w parku i niepowielanie błędu Rosy. – Nie możemy zamknąć wszystkich części Victorii. Ludzie muszą brać odpowiedzialność za to, co robią – skomentowała komendant miejscowej policji Lisa Neville i dodała, że „żadne zdjęcie nie jest warte życia”. Punkt widokowy Boroka Lookout jest szczególnie popularnym miejscem. Na Instagramie znaleźć można dziesiątki zdjęć oznaczonych takim hashtagiem. Na niektórych z nich widać osoby siedzące na krawędzi klifu, jednak nie brakuje takich, które na skale wykonują akrobacje – m.in. balansują na wąskim brzegu skały, a nawet wykonującymi salta. Zabójcze selfie Śmierć w wyniku nieodpowiedzialnego zachowania, często w pogoni za idealnym selfie, niestety nie należy do rzadkości. Nie dalej jak we wrześniu informowaliśmy o mężczyźnie, który chcąc zrobić zdjęcie wspiął się na krawędź wodospadu Ngao w Tajlandii. Tamten wypadek również skończył się tragedią. Jeszcze przed wybuchem pandemii koronawirusa, która w dużej mierze sparaliżowała podróże, niektóre atrakcje w Japonii zostały zamknięte w obawie przed ryzykownymi zachowaniami turystów. Z kolei Czechy wprowadziły zakaz robienia selfie w Kaplicy Czaszek. Wszystko dlatego, że wiele zdjęć publikowanych przez turystów w mediach społecznościowych było „niewłaściwych”. Niektórzy zwiedzający dotykali koci, zdejmowali je ze ścian i niszczyli kaplicę.
Tajwan: katastrofa pociągu. Nie żyje co najmniej 36 osób
Co dziesiąty pasażer pociągu pasażerskiego zginął w katastrofie na wschodzie Tajwanu. Skład liczący 8 wagonów z 490 osobami wykoleił się w tunelu po zderzeniu z ciężarówką z pobliskiego placu budowy.
Z wagonów wyniesiono dziesiątki rannych. Ratownicy mieli problem z dotarciem do zakleszczonych w tunelu. Jadący do Taitung pociąg wypadł z torów w okolicy tunelu leżącego na północ od Hualien. Większość wagonów uderzyła w ścianę tunelu, podała rządowa agencja prasowa CNA. Wśród zabitych jest maszynista, twierdzą strażacy. Do południa miejscowego czasu wydobyto 66 rannych wymagających hospitalizacji. Trafili do sześciu różnych placówek. W sumie rannych zostało przynajmniej 156 osób. Wykolejenie było najpewniej skutkiem zderzeniem z ciężarówką, która stoczyła się z nasypu na tory koło tunelu Qingshui. View oEmbed on the source website Na nagraniach pokazywanych przez miejscową telewizję widać fragmenty ciężkiego sprzętu budowlanego tuż przed wjazdem do tunelu. Na jednym z krążących w mediach społecznościowych filmach słychać rzekomo świadka wypadku, który mówi, że „jego pociąg uderzył w ciężarówkę”, że „ona spadła” i „całe szczęście, że uderzyła dopiero czwarty wagon”. Na wideo nagranym wewnątrz tunelu przez strażaków widać pogięte fragmenty metalu, rozerwane siłą uderzenia wagony i pasażerów z walizkami uciekających wzdłuż torów do wyjścia. Na konferencji prasowej ogłoszono, że choć „wydaje się”, że wszyscy pasażerowie zostali wydobyci, nadal trwa akcja poszukiwawcza. View oEmbed on the source website Tragedia miała miejsce na początku długiego weekendu, w który wypada państwowe święto Qingming (porządkowania grobów), przez co znacznie więcej osób próbowało dostać się do domów i rodzin by wspólnie odwiedzać groby bliskich. Wykolejony pociąg był tak przepełniony, że wielu pasażerów musiało stać z braku miejsc siedzących. W 2018 roku w katastrofie na północno-wschodnim krańcu Tajwanu zginęło 18 osób i 175 zostało rannych. Uważano, że to największa tragedia tego typu od dziesiątków lat.
Statek większy niż wieża Eiffle’a zablokował Kanał Sueski
Elitarny zespół ratowników morskich podejmie się zadania uwolnienia kontenerowca, który po burzy piaskowej utknął w poprzek drogi wodnej, przez który przechodzi 12 proc. transportu morskiego.
Branża spedycji morskiej boleśnie odczuwa trzeci dzień wstrzymania pracy Kanału Sueskiego. Wstępne szacunki ekspertów z serwisu „Lloyd’s List” wskazują, że każda godzina blokowania drogi przez Ever Given generuje straty równe 400 mln dolarów. W kolejce po obu stronach kanału łączącego Morze Śródziemne z Morzem Czerwonym czeka od 165 do 185 jednostek, w tym kilkadziesiąt tankowców. W sumie opóźnia się dostawa ropy naftowej i dóbr konsumenckich wartości 10 mld dolarów. Ever Given miał dostarczyć towary z Chin do Europy, portem docelowym jest Rotterdam. Próby odblokowania kanału przez holowniki i pogłębiarki na wodzie oraz koparki na lądzie okazały się nieskuteczne. Tkwiący niemal całkowicie w poprzek kanału 400 metrowy kontenerowiec o wyporności 200 tys. ton nie chce drgnąć. Według Nicka Sloane’a z firmy Resolve Marine Group, eksperta od podobnych akcji ratunkowych (podnosił m.in. wycieczkowiec Costa Concordia w 2012 roku), najlepszą okazją by ruszyć kolosa z miejsca może być szczyt przypływu wypadającego między niedzielą a poniedziałkiem. Według zarządzającej kontenerowcem firmy Bernhard Schulte Shipmanagement 25-osobowa załoga Ever Given jest bezpieczna. Nie doszło też do żadnego wycieku. W chwili wypadku, we wtorek 23 marca o godz. 7.45 rano na pokładzie znajdowało się też dwóch pilotów z organizacji zarządzającej kanałem (Suez Canal Authority). W tej chwili największym problemem jest zablokowanie jednego z najważniejszych, jeżeli nie najważniejszego, kanału pozwalającego ominąć Afrykę przewożąc towary między Azją a Europą. View oEmbed on the source website Kolejki w Port Suez na Morzu Czerwonym i Port Said na Morzu Śródziemnym cały czas rosną. Wraz z nimi straty przewoźników, którzy będą chcieli odzyskać stracone pieniądze od ubezpieczycieli zarejestrowanego w Panamie kontenerowca. Według przedsiębiorstwa żeglugowego Evergreen Marine Corp. z Tajwanu, płynąca w kierunku Morza Śródziemnego załoga Ever Given nie dała rady utrzymać sterowności w trakcie burzy piaskowej i wiatru dochodzącego do 50 km/h. Choć statek uderzył mocno w brzeg kanału, żaden z przewożonych kontenerów nie został uszkodzony. Zadania wyciągnięcia „zawalidrogi” przypadnie m.in. słynnej holenderskiej firmie SMIT Salvage BV którą wspomagać mają koledzy po fachu z japońskiej Nippon Salvage Co. W najwęższym miejscu przesmyk ma 200 metrów szerokości, co poważnie utrudnia nawigację, nie mówiąc o akcjach ratunkowych.
Tragiczny finał walki kogutów w Indiach. Zginął mężczyzna zraniony przez ptaka
O nietypowym, ale tragiczny wypadku mówi się nie tylko w Indiach. Mężczyzna trenujący koguty do nielegalnych walk zmarł, gdy jeden z ptaków przypadkowo skaleczył go długim ostrzem.
Walki kogutów w Indiach są nielegalne, mimo to wciąż cieszą się niemałą popularnością. Organizowane są nawet zawody kogucich walk, w czasie których przyjmowane są zakłady, i które można śledzić w sieci. Koguty przygotowywane do walki najczęściej wyposażane są przez swoich właścicieli w specjalne ostrza zwane „kodi kathi”. Cienkie długie nożyki przymocowywane są do nóg kogutów, co ma wzmagać emocje w czasie walki i zwiększać szanse danego ptaka na zwycięstwo. Właśnie takim 7centymetrowym nożem ugodzony został 45-letni Thanugula Satish. Mężczyzna brał udział w walkach kogutów odbywających się 23 lutego w wiosce Lothunur w stanie Telangana. Gdy próbował schwytać uciekającego koguta, ten wbił ostrze w jego pachwinę. Satish zmarł w drodze do szpitala z powodu utraty dużej ilości krwi. Bezpośrednio po zdarzeniu lokalna policja zatrzymała koguta i trzymała go w komisariacie jako dowód w sprawie. Ostatecznie zdecydowano się umieścić ptaka z powrotem w kurniku, ale dozór nad nim sprawują funkcjonariusze. Jak podaje BBC kogut zostanie przedstawiony w sądzie. Policja poszukuje też 15 osób, które także miały uczestniczyć w nielegalnych walkach. Osoby zaangażowane w organizację wydarzenia są oskarżane o przyczynienie się do śmierci mężczyzny – na mocy artykułu 304 Part-II IPC (dotyczy czynu dokonanego ze świadomością, że może doprowadzić do śmierci, ale bez bezpośredniego zamiaru spowodowania śmierci). Ponadto odpowiedzą za nielegalne zakłady i organizowanie walk kogutów. 66-latka straciła rękę, bo chciała pogłaskać tygrysa. Kontrowersje wokół hodowli dzikich kotów Historia 66-latki odwiedzającej hodowlę dzikich kotów w czeskim miasteczku Chvojenec, powinna być nauczką dla innych. Wbrew zakazom kobieta próbowała pogłaskać tygrysa spacerującego po wy... Przypadek Satisha to nie pierwszy raz, kiedy właściciel zostaje zabity przez swojego koguta. W zeszłym roku, także po przypadkowym ataku koguta uzbrojonego w noże, zmarł mężczyzna z Andhra Pradesh. Został dźgnięty w szyję i wykrwawił się. Walki kogutów zostały zdelegalizowane w Indiach w 1960 roku, ale nadal są stosunkowo powszechne na obszarach wiejskich, takich jak Telangana. Wiele z nich toczy się wokół hinduskiego święta Sankranti – zwanego świętem urodzaju.