National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2025-10-13T11:31:10.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Rodzice czy rodzeństwo? Odkryto zaskakujący sekret sikorek.
items: William James Sidis był geniuszem. Niestety, padł ofiarą ambicji swojego ojca
items: Wychowanie dzieci u łowców-zbieraczy. Niemowlęta mogą mieć nawet kilkunastu opiekunów dziennie
items: Wychowanie dziecka przez zwierzęta jest możliwe. Jednak nie kończy się to dobrze dla człowieka
items: Surykatki, orki i motyle. Jak zwierzęta uczą swoje młode?
items: Chiny. Rodzice niegrzecznych dzieci mogą zostać ukarani
items: Rodzicielstwo niezbyt eko. Dzieci w domu to większy „ślad węglowy”
items: W jakim kraju najlepiej wychowywać dziecko? Nie w Stanach i nie w Wielkiej Brytanii
items: Dzieci różnic się nie boją. Dlatego podróżowanie z nimi to inny wymiar przygody
items: Jak się zmieniło nasze podejście do macierzyństwa? [REPORTAŻ]
items: Jak wychować dzieci z dala od smartfonów? Rodzice coraz częściej idą do specjalisty

Rodzice czy rodzeństwo? Odkryto zaskakujący sekret sikorek.
type: item
date: 2025-10-13T11:30:42.000Z
creator: Szymon Zdziebłowski
subject: Przyroda
subject: ptaki
subject: rodzina
subject: wychowanie
description: To nie rodzice są najważniejsi podczas dorastania – przynajmniej u sikorek. Naukowcy przeprowadzili eksperyment z udziałem 229 piskląt. Wyniki były zaskakujące i mogą mieć duże znaczenie dla przyszłości ochrony przyrody.
encoded: Panuje powszechne przekonanie, że to rodzice wychowują swoje dzieci lub młode – zarówno w świecie ludzi, jak i zwierząt. Okazuje się jednak, że nie zawsze. Międzynarodowy zespół badaczy z Uniwersytetu Kalifornijskiego w Davis i Instytutu Zachowań Zwierząt im. Maxa Plancka postanowił się przyjrzeć jak to wygląda wśród sikorek bogatek. Wiadomo, że w tym przypadku rodzice opiekują się pisklakami zaledwie kilka tygodni. Jak w takim razie odbija się to na nich wychowaniu? Wnioski opublikowano na łamach „PLOS Biology”. Od kogo uczą się sikorki? Jak wyjaśnia główna autorka badania, dr Sonja Wild, spora część naszej wiedzy na temat uczenia się społecznego u młodych osobników pochodzi od gatunków z wydłużonym okresem opieki rodzicielskiej, w tym od ludzi. – Wiele osobników uczy się od rodziców, ponieważ potomstwo i rodzice spędzają ze sobą tak dużo czasu. Ale co dzieje się z przekazywaniem wiedzy, gdy opieka rodzicielska jest ograniczona – zastanawiała się dr Wild. Przeprowadzone przez nią badanie to pierwsze, które analizuje strategie uczenia się społecznego u młodych osobników w środowisku naturalnym, gdzie gatunek ten sprawuje opiekę, którą można nawet określić jako rodzicielską. Przyjrzano się ptakom w ich naturalnym środowisku na terenie lasu w Instytucie Maxa Plancka w Radolfzell w Niemczech. Rodzeństwo jak rodzice – u sikorek Przeprowadzenie tego badania było złożonym eksperymentem terenowym, którego celem było zrozumienie, jak młode dzikie sikorki bogatki uczą się umiejętności potrzebnych do przetrwania. Wszystkie dorosłe ptaki i ich 229 piskląt zostały zaobrączkowane z mikroczipami. Dzięki temu automatyczne karmniki mogły rozpoznać każdego ptaka. Aby uzyskać pożywienie ptak musiał przesunąć drzwiczki w lewo lub w prawo. Naukowcy wiedzieli, które dorosłe ptaki przesuwały je w lewo, a które w prawo – rodzice młodych czy ich rodzeństwo. Na tej podstawie dowiedzieli się, że wiedza na temat dostania się karmy wśród młodych ptaków pochodziła w dużej mierze właśnie od rodz…

sikorka-446264a.jpg
width: 5721
height: 3814

William James Sidis był geniuszem. Niestety, padł ofiarą ambicji swojego ojca
type: item
date: 2025-03-30T11:01:08.000Z
creator: Artur Białek
subject: Historia
subject: Edukacja
subject: naukowcy
subject: wychowanie
description: William James Sidis był sensacją początku XX wieku. Dziś pamięta o nim niewielu, mimo że mówimy tu o geniuszu, który swoim ilorazem inteligencji wyprzedzał samego Alberta Einsteina. Sidis otrzymał potężny dar. Dar okupiony ogromną ceną. Przypomnijmy życiorys niezwykłego człowieka, któremu łatka cudownego dziecka ciążyła przez całe życie.
encoded: Spis treści: Kim był William James Sidis? William James Sidis obiektem okrutnego eksperymentu Cudowne dziecko czy geniusz wbrew własnej woli? Gdy inne kilkunastomiesięczne brzdące niezgrabnie artykułowały swoje pierwsze słowa, on czytał gazety. Kiedy jego rówieśnicy dopiero zaczynali składać zdania złożone, napisał pierwszą książkę, w dodatku w dwóch językach. Z genialnego dziecka przerodził się w genialnego młodzieńca, a później – w dorosłego, który miał szansę zapisać swoje nazwisko w historii nauki. Stało się inaczej. W rzeczywistości historia Williama Jamesa Sidisa nie jest opowieścią o geniuszu, który swoim IQ rozgniatał tuzów nauki, a o nieszczęśliwym człowieku, który geniuszem stał się wbrew własnej woli. Kim był William James Sidis? Każda dziedzina nauki ma swoich „gwiazdorów”. Archimedes, Isaac Newton, Karl Friedrich Gauss, Blaise Pascal, David Hilbert, Stefan Banach czy John Nash – każde z tych nazwisk jednoznacznie kojarzy się z matematyką. To zdumiewające, że w rozmowach o geniuszach, którzy swoją pracą zmieniali wyobrażenie o świecie, nazwisko bohatera tego artykułu pojawia się niezmiernie rzadko. Jest to tym bardziej zaskakujące, że Williama Jamesa Sidisa należy kojarzyć także z innymi dziedzinami, w tym z antropologią, kosmologią, socjologią czy językoznawstwem. Człowiek, który swoim ilorazem inteligencji wyprzedził Alberta Einsteina aż o 90 punktów (250 vs 160), posiadł ogromną wiedzę z wielu dziedzin. Mimo to przepadł gdzieś w odmętach historii. William James Sidis obiektem okrutnego eksperymentu Może to i lepiej. Sidis nie chciał być genialnym uczonym. Ta rola została mu narzucona jeszcze przed narodzinami. Rodzice nie traktowali go jak zwykłego dziecka. Dla nich był obiektem eksperymentu, który miał stać się żywym dowodem słuszności ich tezy. Ojciec Williama Sidisa był głodny wiedzy Borys Sidis, ojciec Williama, urodził się w 1867 roku, w Berdyczowie. Wywodził się z ubogiej żydowskiej rodziny i teoretycznie nie miał szans na zdobycie dobrego wyksz…

WilliamJamesSidis-fc4a445.png
width: 1200
height: 630

Wychowanie dzieci u łowców-zbieraczy. Niemowlęta mogą mieć nawet kilkunastu opiekunów dziennie
type: item
date: 2023-11-14T15:25:26.000Z
creator: Jakub Rybski
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: afryka
subject: demokratyczna republika konga
subject: dzieci
subject: Edukacja
subject: ewolucja
subject: kongo
subject: Społeczeństwo
subject: Wolny czas
subject: wychowanie
description: Najnowsze badania wykazały, jak ważne dla społeczeństw zbieracko-łowieckich jest wychowanie dzieci, a przede wszystkim opieka nad niemowlakami. Dzieci mogły mieć nawet 15 różnych opiekunów, którzy czuwali nad nimi przez cały dzień. Takie podejście ma jeden ważny cel.
encoded: W tym artykule: Wychowanie dzieci w gospodarce zbieracko-łowieckiej Badanie zachowań współczesnych łowców-zbieraczy Zaopiekowane dziecko to szczęśliwe dziecko Społeczeństwo zbieracko-łowieckie to prawdopodobnie najstarszy typ gospodarki lub kultury, który – jak sama nazwa wskazuje – polegał na zdobywaniu pożywienia poprzez zbieranie jadalnych roślin oraz polowanie na zwierzęta. Łowcy-zbieracze prowadzili najczęściej koczowniczy tryb życia. Aż do końca mezolitu nie dążyli do udomowienia dzikich stworzeń. Przejście do gospodarki rolniczej rozpoczęło się dopiero w neolicie. Wychowanie dzieci w gospodarce zbieracko-łowieckiej Najnowsze odkrycie naukowców z Uniwersytetu w Cambridge sugeruje, że pomimo stosunkowo niewielkich osiągnięć technologicznych społeczeństwa zbieracko-łowieckie cechowała i do dziś cechuje duża świadomość współpracy. Na łamach czasopisma „Developmental Psychology” ukazał się właśnie artykuł, w którym opisano bardzo interesujące sposoby wychowywania dzieci przez społeczności zbieracko-łowieckie żyjące współcześnie. Autorzy twierdzą, że matki otrzymują w nich wyjątkowe wsparcie od reszty grupy. Badania prowadzone przez antropologa ewolucyjnego dr Nikhila Chaudhary’ego wykazały, że niemowlętami może zajmować się nawet 15–20 różnych opiekunów przez kilka godzin dziennie. – Przez zdecydowaną większość historii ewolucji naszego gatunku matki prawdopodobnie cieszyły się znacznie większym wsparciem społecznym niż obecnie w krajach zachodnich – twierdzi dr Chaudhary. Badanie zachowań współczesnych łowców-zbieraczy – Teoria przywiązania wskazuje, że istnieje szczególny styl opieki, który najprawdopodobniej prowadzi do zdrowego rozwoju psychicznego. Dotychczas badania nad przywiązaniem były krytykowane, ale większość badań przeprowadzono na populacjach zachodnich. W naszej pracy przeanalizowaliśmy relacje współczesnych łowców-zbieraczy Mbendjele zamieszkujących Republikę Konga – napisali autorzy w artykule. Mężczyźni byli łowcami, a kobiety zbieraczami? Badani…

lowcy-zbieracze-e0af31c.jpg
width: 700
height: 465

Wychowanie dziecka przez zwierzęta jest możliwe. Jednak nie kończy się to dobrze dla człowieka
type: item
date: 2023-07-12T12:36:10.000Z
subject: Historia
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: dzieci
subject: dzieciństwo
subject: dzikie zwierzęta
subject: Edukacja
subject: ludzie
subject: wychowanie
subject: zwierzęta
description: Historie o ludziach wychowanych przez zwierzęta są znane z literatury i filmów, ale czy mają one odzwierciedlenie w rzeczywistości? Niestety, takie przypadki zdarzają się, ale zwykle kończą się tragicznie.
encoded: W tym artykule: Wychowany przez kury Emocjonalne zatarcie da się odpracować Odizolowanie i ratunek Tarzan i Mowgli to fikcyjne przykłady ludzi wychowanych przez zwierzęta, którzy ostatecznie powrócili do cywilizacji i żyli długo i szczęśliwie. Jednak dzisiaj takie historie dotyczą głównie dzieci, które są skrajnie zaniedbane i często mieszkają w miastach lub wioskach, a nie w lasach. Wychowany przez kury W dokumencie „Dzikie dzieci” emitowanym na kanale Discovery World, mieszkaniec wioski Nausori na wyspie Fidżi opowiada o chłopcu, którego zostawiono w domu zamkniętego z kurami. Po roku chłopiec zaczął zachowywać się jak kura, gdakał, machał rękami jak skrzydłami i grzebał w piasku. W 1982 roku został znaleziony na ruchliwej drodze i trafił do domu opieki na obrzeżach Suvy, stolicy Fidżi. Okazało się, że nazywa się Sujit Kumar i został zamknięty w kurniku, gdy miał dwa–trzy lata. Prawdopodobnie miał napady padaczkowe, a jego rodzice uważali, że jest opętany przez demony, więc pozbyli się go z domu. Matka popełniła samobójstwo, a ojciec został zamordowany. W domu opieki Sujita przywiązywano do słupa lub gwoździa w ścianie i nazywano Kurczakiem. Przez ponad 20 lat miał swobodę poruszania się tylko po swoim pokoju. W 2004 roku Elizabeth Clayton z Nowej Zelandii, psycholog i prezes klubu Rotary w Suvie, usłyszała o jego historii i postanowiła go przygarnąć. Sujit trafił do ośrodka dla upośledzonych dzieci, a potem zamieszkał w domu Clayton. Tam rozpoczęto rehabilitację, która pozwoliła mu pozbyć się ptasich zachowań. Ma teraz ponad 50 lat, ale wciąż gdacze, kiedy widzi jedzenie lub czuje strach. Nadal nie potrafi mówić, ale znalazł spokój. Jak twierdzi brytyjska antropolog Mary-Ann Ochota, dzikie dzieci są w stanie otrząsnąć się z wczesnej traumy, jeśli trafią w przyjazne miejsce i pod fachową opiekę. Można je również nauczyć mówić, jeśli nastąpi to na odpowiednio wczesnym etapie rozwoju. Niestety, dla Sujita było na to za późno. Surykatki, orki i motyle. Jak zwierzęta …

zalozyciele-rzymu-romulus-i-remus-bohaterowie-najslynniejszej-legendy-o-dzieciach-wychowanych-przez-zwierzeta-5f65bb8.jpg
width: 932
height: 826

Surykatki, orki i motyle. Jak zwierzęta uczą swoje młode?
type: item
date: 2022-09-11T09:04:36.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: dzikie zwierzęta
subject: Edukacja
subject: Surykatki
subject: wychowanie
subject: zwierzęta
description: Zwierzęta robią wiele niesamowitych rzeczy. I właśnie to jak się uczą tych rzeczy, najbardziej intryguje naukowców. Część umiejętności jest dziedziczona. Choćby motyl danaid wędrowny, który migruje z Meksyku do Kanady, korzystając z mapy zapisanej w genach. Inne gatunki naśladują umiejętności i zachowania, jak młode wilka szarego, które obserwują swoją watahę polującą na łosia. A jeszcze inne uczą się, jak przetrwać metodą prób i błędów.
encoded: W tym artykule: Kiedy twoje jedzenie się odgryza Lekcje muzyki Na tropie ofiary Wymagająca lekcja orek Mistrzowie poszukiwania jedzenia Prawdziwi zwierzęcy nauczyciele to rzadkie przypadki. Takie zjawisko występuje tylko wśród niewielu gatunków i u niektórych ptaków czy owadów. – Przez długi czas istniał wśród naukowców opór przed zaakceptowaniem tego, że zwierzęta mogą nauczać. To jedna z cech człowieczeństwa, która czyni nas wyjątkowymi – mówi prof. Lisa Rapaport, ekolożka behawioralna z Clemson University. Biolodzy stworzyli również specyficzną definicję tego, co cechuje zwierzęcych nauczycieli. Taki nauczyciel musi dostosowywać swoje zachowanie do zwierzęcego ucznia, ograniczając własne korzyści. – W dalszej fazie procesu nauczania uczeń z kolei musi udowodnić, że zdobył tę wiedzę lub umiejętności – mówi prof. Rapaport. Kiedy twoje jedzenie się odgryza Surykatki z Afryki Subsaharyjskiej żyją w grupach społecznych liczących do 30 zwierząt, w których praktyczna nauka jest częścią pracy rodziców i innych dorosłych pomocników. Różne gatunki skorpionów to ulubione posiłki surykatek. Jednak potencjalnie śmiertelne użądlenie skorpiona oznacza, że surykatki muszą wiedzieć, jak się z nimi ostrożnie obchodzić. Dlatego na początku rodzice dostarczają martwe pajęczaki swoim noworodkom. W miarę jak młode rosną, nauczyciele surykatek stopniowo utrudniają im lekcje jedzenia. Np. początkowo usuwają żądła z żywych skorpionów, aby uczynić je nieszkodliwymi i pozwalają młodym ćwiczyć ich uwalnianie. Gdy młode zdobywają umiejętności i pewność siebie w obchodzeniu się ze skorpionami, nauczyciele stopniowo dostarczają coraz sprawniejszych skorpionów, aż uczniowie nauczą się bezpiecznie usuwać żądło i zabijać ofiarę samodzielnie. Chociaż dorosłe surykatki poświęcają na nauczanie czas, który mogłyby przeznaczyć na inne zajęcia, działa to na ich korzyść. Dzieje się tak, ponieważ surykatki w stadzie są blisko spokrewnione, a utrzymanie większej liczby członków grupy przy życiu utrwala ge…

surykatki-z-afryki-subsaharyjskiej-zyja-w-grupach-spolecznych-liczacych-do-30-zwierzat-w-ktorych-praktyczna-nauka-jest-czescia-pracy-rodzicow-i-innych-doroslych-pomocnikow-f80783a.jpg
width: 5663
height: 4000

Chiny. Rodzice niegrzecznych dzieci mogą zostać ukarani
type: item
date: 2021-10-20T08:51:36.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: chiny
subject: dzieci
subject: Travel
subject: Wolny czas
subject: wychowanie
description: To już nie pierwszy raz, kiedy rządzący w Chinach angażują się w wychowanie dzieci i młodzieży. Poprzednie zmiany w prawie również wzbudziły niemałe kontrowersje.
encoded: W tym artykule: Kary dla rodziców niegrzecznych dzieci Chińska polityka rodzinna Chińska polityka rodzinna od lat wzbudza wiele kontrowersji. Przypomnijmy, że dopiero w tym roku sprawująca rządy partia komunistyczna pozwoliła rodzicom na posiadanie trójki dzieci. Politycy zdecydowali się na zmianę w prawie w odpowiedzi na malejącą liczbę narodzin w Chinach. Kolejny projekt ustawy również odbił się szerokim echem. Dlaczego? Setki nagich ludzi nad Morzem Martwym. Zdjęcia mają zwrócić uwagę na ważny problem Nagłaśnianiem problemu wysychania Morza Martwego od lat zajmuje się amerykański fotograf Spencer Tunick. 54-latek już trzykrotnie dokumentował pomniejszającą się powierzchnię słonego jez... Kary dla rodziców niegrzecznych dzieci Jeśli proponowane przepisy wejdą w życie, rodzice dzieci, które wykażą „bardzo złe zachowanie” lub popełnią przestępstwa, zostaną ukarani. Projekt ustawy zakłada nagany oraz programy wychowawcze dla opiekunów sprawiających problemy nieletnich. Zgodnie z nowym prawem rodzice będą również zachęcani do organizowania czasu dla dzieci na odpoczynek, zabawek i ćwiczenia. – Jest wiele powodów, dlaczego nastolatki źle się zachowują. Główna przyczyna to brak lub nieodpowiednia edukacja rodzinna – tłumaczy Zang Tiewei, rzecznik Komisji Spraw Legislacyjnych w Parlamencie Chińskiej Republiki Ludowej. Projekt ustawy będzie analizowany w tym tygodniu. Tak wygląda życie w obozie dla uchodźców. Reportaż z Lesbos Jeszcze kilka miesięcy temu moja wiedza o tej greckiej wyspie ograniczała się do znajomości kilku teorii tłumaczących jej nazwę. Dziś kiedyś słyszę Lesbos, myślę o tysiącach uchodźc.. Chińska polityka rodzinna To już nie pierwszy raz, kiedy rządzący w Chinach angażują się w wychowanie dzieci i młodzieży. Kilka miesięcy temu w życie weszło prawo ograniczające czas, jaki nieletni spędzają, grając w gry komputerowe. Obecnie wirtualne rozgrywki są dozwolone tylko przez godzinę dziennie w piątek, sobotę i niedzielę. Poważnym problemem okazał się też natł…

kary-dla-rodzicow-niegrzecznych-dzieci-1ab6a2a.jpeg
width: 5200
height: 3467

Rodzicielstwo niezbyt eko. Dzieci w domu to większy „ślad węglowy”
type: item
date: 2020-04-29T12:12:24.000Z
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: dzieci
subject: ekologia
subject: Parenting
subject: rodzicielstwo
subject: wychowanie
description: Rację mogą mieć ci, którzy uważają, że powoływanie na świat nowego życia w dobie kryzysu klimatycznego jest kolejnym ciosem dla naszej planety. Najnowsze badania pokazują, że w gospodarstwach domowych, w których są dzieci, dorośli odpowiadają za emisję dwutlenku węgla nawet o 25 proc. większą niż w przypadku gospodarstw bez dzieci.
encoded: Badania przeprowadzono w Szwecji. Porównano dorosłych posiadających dzieci oraz pary niebędące rodzicami. Naukowcy odkryli, że dorośli z pierwszego typu gospodarstw domowych odpowiadają za emisję dwutlenku węgla pochodzącego z transportu, produkcji żywności, ogrzewania i pozyskiwania energii elektrycznej w stopniu o wiele większym niż gospodarstwa domowe bez dzieci. Produkowali nawet o 25 proc. dwutlenku węgla więcej. Badacze zwracają uwagę na fakt, że istnieje wiele rodzin, które uważają się za „ecofriendly”, tymczasem ich zachowania i zwyczajnie niekoniecznie to przekonanie potwierdzają. Jason Shogren, ekonomista z Univeristy of Wyoming, zwraca też uwagę, że choć rodzice deklarują, że obawiają się o przyszłość swoich dzieci, nie staje się to dla nich motorem do podjęcia aktywności ekologicznych, mających na celu ochronę przyrody i klimatu dla przyszłych pokoleń. – Zostanie rodzicem może zmienić daną osobę. On lub ona myślą więcej o przyszłości i martwią się o przyszłe ryzyko. na jakie narażone będą ich dzieci. Ale chociaż posiadanie dzieci może wpłynąć na zmianę, wyniki badań sugerują, że obawy rodziców dotyczące zmian klimatu nie powodują, że stają się oni bardziej„ zieloni” niż dorośli niebędący rodzicami – komentuje Jason Shogren. Rodzicielstwo zmienia nasze zachowania Nowe badanie przeprowadzone w Szwecji to jedno z pierwszych tak poważnych badań nada zachowaniami proekologicznymi wśród rodziców. Pojedyncza analiza nie może być całkowitym obrazem rodzicielstwa, a obecne ustalenia będą wymagały weryfikacji w innych krajach i na większych liczebnie próbach. Wcześniejsze badania w tym temacie dostarczyły mieszanych dowodów na to, czy rodzicielstwo zmienia postawy, preferencje i zachowania środowiskowe. Nowe badania ponownie poddały ten aspekt pod ocenę, za pomocą unikalnego zestawu danych dotyczących 4000 szwedzkich gospodarstw domowych. We wszystkich głównych wydatkach badanych gospodarstw ujawniono dużą różnicę w emisji dwutlenku węgla pomiędzy osobami będącymi…

rodzice-malych-dzieci-odpowiadaja-za-wieksza-emisje-dwutlenku-wegla-niz-bezdzietni-fot-getty-images-97ae4ff.jpeg
width: 2121
height: 1414

W jakim kraju najlepiej wychowywać dziecko? Nie w Stanach i nie w Wielkiej Brytanii
type: item
date: 2020-02-10T11:15:06.000Z
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: dzieci
subject: Edukacja
subject: ranking
subject: wychowanie
description: Dania, Szwecja i Norwegia znalazły się na podium rankingu „Najlepszych krajów do wychowania dzieci w roku 2020”. Analizę przeprowadzono na podstawie ankiet 20 tys. osób z całego świata. Przeważyły przywileje dla rodziców oraz poziom opieki medycznej.
encoded: Gdyby czynnikiem decydującym był dobrze rozwinięty system edukacji publicznej, na pierwszym miejscu znalazłyby się Stany Zjednoczone. Tymczasem uplasowały się dopiero na 18 pozycji. Wszystko za sprawą niskiego poczucia bezpieczeństwa oraz braku odpowiednich świadczeń dla rodziców. W rankingu przeprowadzonym przez US News & World Report ankietowani musieli ocenić osiem atrybutów każdego kraju: dbałość o prawa człowieka, przyjazność rodzinie, równość płci, poczucie szczęścia, równość dochodów, bezpieczeństwo, edukacja publiczna, system opieki zdrowotnej. Na pierwszym miejscu, spośród 80 państw, znalazła się Dania (w 2019 r. – 2. miejsce). Unia Europejska opisuje duński system urlopów rodzicielskich jako „jeden z najbardziej hojnych i elastycznych w UE”. Tutaj oboje rodzice otrzymują aż 52 tygodnie urlopu rodzicielskiego po urodzeniu dziecka. Dodatkowo – mama ma możliwość wzięcia czterotygodniowego urlopu na czas przygotowań przed przyjściem dziecka na świat. Urlop, szkoła i opieka medyczna Miejsce drugie to Szwecja (w 2019 r. – 1. miejsce). Tutaj rodzice mają do dyspozycji łącznie 480 dni urlopu, z czego każde z nich musi wykorzystać co najmniej 90 dni. Resztą mogą się podzielić wedle uznania. Podium zamyka Norwegia (w 2019 r. – 3. miejsce). Tak samo jak w przypadku poprzedników, tak i tu o wysokiej lokacie zdecydował system urlopów rodzicielskich. Kobieta po urodzeniu dziecka może zdecydować się na 46 tygodni płatnego w 100 proc. urlopu, albo 56 tygodni urlopu płatnego w 80 proc. Tatusiom przysługuje nawet do 10 tygodni urlopu. Czwartą pozycję zajęła Kanada (2019 r. – 4. miejsce). Tutaj rodzice mają prawdo do 17 tygodni urlopu. Jeśli oboje sprawują opiekę nad dzieckiem, mogą łączyć swoje urlopy, jednak tak, aby nie przekraczały 63 tygodni. Na piątym jest Holandia (w 2019 r. – 6. miejsce). Tutaj urlopy rodzicielskie są nieco skromniejsze. Przyszłe mamy mają prawo do czterech do sześciu tygodni urlopu przed terminem porodu oraz do 10 tygodni urlopu po porodzie. Jeśli k…

w-rankingu-zwyciezyla-dania-fot-getty-images-e915074.jpeg
width: 2141
height: 1400

Dzieci różnic się nie boją. Dlatego podróżowanie z nimi to inny wymiar przygody
type: item
date: 2019-09-06T09:00:00.000Z
creator: Ludwika Włodek
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: dzieci
subject: etyka
subject: Kultura
subject: Parenting
subject: podróże
subject: Travel
subject: Wolny czas
subject: wychowanie
description: Kobieta na prawdziwych kamiennych żarnach zmełła trochę zboża na grubą kaszę, dolała do tego mleka i podała nam. Mój syn spróbował, orzekł, że niedobre, i odstawił miskę.
encoded: Mamo, a czemu u Babuszek tak śmierdzi? – pyta mnie mniej więcej raz w miesiącu mój starszy syn Witek. U Babuszek byliśmy prawie cztery lata temu. Rzeczywiście śmierdziało, ale myślę, że nie to najbardziej nurtuje Witka. Dla niego pytanie o Babuszki to sposób na wywołanie wspomnień, namówienie mnie do rozmowy o podróży, którą odbyliśmy w 2009 r. Zajęła nam cztery miesiące. Cztery miesiące przygód, niechodzenia do przedszkola (Witek miał wtedy pięć lat, pamiętam, że urodziny świętował w Ałma-Acie w Kazachstanie) i ciągłego przebywania razem. Babuszki poznaliśmy nad Bajkałem, we wsi Ust-Barguzin, na wschodnim wybrzeżu jeziora. Właściwie były to dwie różne kobiety, ale do naszego rodzinnego języka przeszły pod zbiorczym hasłem Babuszki. Mieszkaliśmy w namiocie, przy samej plaży. Kiedy obudziliśmy się drugiego dnia i ciągle lało, popatrzyliśmy z ojcem Witka na nasze ubłocone i wilgotne ciuchy, na ostatnie suche spodnie naszego syna, które trzymał w śpiworze w charakterze poduszki. Postanowiliśmy nie liczyć na poprawę pogody i jechać dalej. Ruszyliśmy lasem do wsi, skąd mieliśmy nadzieję złapać okazję do najbliższego większego miasta, oddalonego o kilka godzin jazdy Ułan Ude. Nie udało się. Jedyny dziennie autobus odjechał jeszcze o szóstej rano, nikt z miejscowych nie wybierał się dalej niż do pobliskiego tartaku. Wizja, że mielibyśmy wrócić na plażę i tam, w deszczu, rozbijać przemoknięty namiot, napawała nas obrzydzeniem. I wtedy trafiliśmy na Babuszki. Pukaliśmy do różnych obejść, właściwie nie wiedząc, czy chcemy pytać o nocleg, czy raczej o samochód do Ułan Ude, ale i tak na ogół nikt nam nie otwierał. Raz wyszedł do nas pijany mużyk, z którym nie było kontaktu, raz matka z dwójką dzieci uwieszoną spódnicy i trzecim w drodze, która nawet niepytana powiedziała, że męża nie ma i ona nic nie może dla nas zrobić. Babuszki nie dość, że nam otworzyły, to jeszcze zaprosiły do izby w tak zwanej letniej kuchni, czyli niskim domku na podwórku, posadziły za stołem i dały herba…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/4d29a97af8f89a1be09767fd4f1b6716b17ce61e-bfb8217.jpeg
width: 1000
height: 792

Jak się zmieniło nasze podejście do macierzyństwa? [REPORTAŻ]
type: item
date: 2019-08-26T03:00:00.000Z
creator: Maciej Nikodemski
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: dzieci
subject: Kultura
subject: macierzyństwo
subject: matka
subject: niemowlaki
subject: ojciec
subject: Parenting
subject: rodzicielstwo
subject: rodzina
subject: tradycje
subject: wychowanie
description: Współczesne matki nie mogą liczyć na instynkt macierzyński. Wiedzę o tym, jak wychowywać dzieci, czerpią z poradników i gubią się w gąszczu teorii, zamiast uczyć się od Indian czy Papuasów najbardziej naturalnych zachowań.
encoded: Sophia i jej młodsza siostra Louisa od trzeciego roku życia codziennie ćwiczą grę na skrzypcach i fortepianie. Nigdy nie mogły narzekać, oglądać telewizji, grać w gry komputerowe, bawić się i nocować u koleżanek ani zapraszać ich do domu, występować w szkolnych przedstawieniach i przynosić ocen gorszych niż szóstki. Dzięki tym metodom wychowawczym prof. Amy Chua, amerykańska prawniczka chińskiego pochodzenia z Uniwersytetu Yale, znana jako „matka tygrysica”, stała się najbardziej rozpoznawalną Azjatką na Zachodzie. Gościła na okładkach Time’a, Economista i New York Timesa. Sławę zyskała dwa lata temu, gdy w badaniu poziomu nauczania na świecie PISA po raz pierwszy wzięły udział Chiny i zdeklasowały konkurencję. W eseju Bojowa pieśń tygrysicy. Dlaczego chińskie matki są lepsze Chua przekonywała, że zachodnie podejście do rodzicielstwa jest zbyt pobłażliwe, a dzieci mogą osiągnąć w życiu sukces tylko przez zimny chów. Taki model macierzyństwa w dynamicznie rozwijających się krajach azjatyckich jest powszechny. W Japonii odpowiednikiem chińskich tygrysic są kyoiku mama (matki edukatorki), które karierę swoich dzieci planują od momentu narodzin. Już w przedszkolu uczą je angielskiego i kaligrafii, pilnują, by uprawiały sport i rozwijały artystyczne zdolności, bo status społeczny w Japonii zależy wyłącznie od wykształcenia. – Sukces gospodarczy i stale rosnąca armia białych kołnierzyków powodują, że na matkach ciąży coraz większa presja, bo wyścig edukacyjny zaczyna się coraz wcześniej – tłumaczy dr Jacek Splisgart, etnolog z Uniwersytetu Gdańskiego. – Niedawno jeden z japońskich radnych w związku z dyskusją na temat niedoboru żłobków w Tokio napisał na Facebooku, że jeśli kobieta po urodzeniu dziecka rozważa powrót do pracy, to jest złą matką i powinna zrezygnować z macierzyństwa, bo jej powinnością jest odchowanie dzieci i opieka nad nimi do ukończenia studiów. Takie podejście do wychowania może szokować, ale Zachód fundował dzieciom równie bolesną szkołę życia. Chrześ…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/75a6710dad58f3b31d8945acdc46a0746bf29c73-0b56dfd.jpeg
width: 1859
height: 1260

Jak wychować dzieci z dala od smartfonów? Rodzice coraz częściej idą do specjalisty
type: item
date: 2019-07-09T14:44:24.000Z
creator: redakcja
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: dzieci
subject: Lifestyle
subject: Parenting
subject: Sport
subject: Technologia
subject: Travel
subject: Wolny czas
subject: wychowanie
description: „Konsultanci ekranowi” mają być gotowi wspomagać rodziców w tym by ich dzieci nie wpadły w szpony technologii. Temat moglibyśmy zakończyć sugestią „a próbowaliście przygarnąć psa/kota dla dziecka?”, ale sprawa nie jest taka prosta.
encoded: Amerykański The New York Times opisuje działalność kilku trenerów osobistych, którzy zetknęli się z prośbami od zdesperowanych rodziców. - Staram się spotkać z rodzicami tam, gdzie mieszkają i najczęściej to bardzo proste – mówi Rhonda Moskowitz, która od 30 lat współpracuje ze szkołami i prywatnymi poradniami rodzicielskimi. Opowiada o tym, co radzi w rozmowach telefonicznych – Czy macie w domu stary materiał, którego można użyć jako peleryny? Wspaniale! Jest tam gdzieś jakaś piłka? Rzućcie piłkę. Kopnijcie ją. Wśród zamożnych rodziców nie brakuje tych, którzy mają wiele obaw co do tego co z ich dzieckiem zrobi tablet, komputer, czy smartfon (to chyba nic nowego). Czy algorytm YouTube'a wychowa je na fake newsach i stworzy radykała? Może Instagram doprowadzi do zbyt szybkiego kontaktu z golizną? Albo LiveLeak wystawi na przemoc? Może Fortnite uczyni z wrażliwca bezdusznego, uzależnionego zombie? Takie strachy nierzadko podsyca to, co przeczytają lub zobaczą w informacjach. Niedawno straszono nawet badaniem, wedle którego od smartfonów dzieciom rosną wypustki kostne na głowach, podobne do rogów (badanie szybko zaczęło być kwestionowane przez środowiska naukowe). Trudno się nie przerazić. Tak naprawdę wciąż nie mamy pojęcia, co robią z nami ekrany. Ich realny wpływ na nasze życie badać należy przez przynajmniej 50 lat. - Jeśli zadrzesz z Matka Naturą, ona zadrze z tobą – mówi w rozmowie z The New York Times twórczyni Parent Coaching Institute, Gloria DaHeatano. Kobieta od lat pracuje z rodzinami jako doradczyni w Seattle, jednak w ostatnich latach zapotrzebowanie na jej usługi stało się tak wysokie, że zdecydowała się stworzyć sieć trenerów. Obecnie jest w niej około 500 osób, pracują w małych miasteczkach i na terenach wiejski, godzina ich czasu kosztuje 80$. Cena dla klientów z większych ośrodków waha się od 125$ do 250$. Najczęściej rodzice przychodzą na 8-12 sesji. - Nie możesz być maszyną – mówi DeGaetano – Myślimy jak maszyny bo żyjemy w maszynowym świecie. Nie…

jak-wychowac-dzieci-z-dala-od-smartfonow-i-tabletow-coraz-wiecej-rodzin-potrzebuje-takiej-porady1-2fccef5.jpeg
width: 2121
height: 1414