National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2024-08-26T13:04:10.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Poznaj i adoptuj suhaka. Niezwykłą antylopę z nosem w kształcie trąby
items: Nie pozwól pożegnać Ducha Gór. Pantera śnieżna znika przez zmianę klimatu
items: Dramatyczny raport WWF. Populacja dzikich zwierząt zmalała o 68 proc. w ciągu 50 lat
items: Sóweczka to prawdziwy ptasi komandos, a jednocześnie wdzięczny model
items: Tych zwierząt już nie spotkacie. WWF podaje, jakie gatunki są na skraju wymarcia
items: Na futrze niedźwiedzia namalowali napis. Teraz zwierzę jest w śmiertelnym niebezpieczeństwie
items: Zostaną tylko "potrzebne zwierzęta". Ludzkość zabija różnorodność
items: Romuś z bałtyckiej plaży uratowany!
items: Uwaga, na polskich plażach mogą pojawiać się focze szczenięta!
items: Tygrysy wracają. Jest ich coraz więcej w naturze. Potwierdza to WWF
items: Setki ton niebezpiecznych sieci na dnie Bałtyku
items: Jeśli nic nie zrobimy, nie będzie słoni
items: Dlaczego giną tygrysy?
items: Szansa dla morświnów? Apel w ministerstwie
items: Dla Polaków morświn to ryba albo świnka morska
items: Godzina dla Ziemi w tym roku również dla morświna
items: Martyna Wojciechowska z tytułem Gwiazdy Dobroczynności!
items: Nie doliczymy się polskich łosi?
items: Foka pod Kwidzynem
items: Dzień Tygrysa
items: Wirunga została ocalona
items: WWF: Nowe foki w Bałtyku
items: Ryby: jeść czy nie?
items: Nie mów do mnie misiu!
items: Wilk Ambaras - bezpłatna książka WWF dla dzieci

Poznaj i adoptuj suhaka. Niezwykłą antylopę z nosem w kształcie trąby
type: item
date: 2021-02-08T08:15:06.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: dzikie zwierzęta
subject: Lifestyle
subject: ochrona przyrody
subject: Travel
subject: wwf
subject: zagrożone gatunki
subject: zmiany klimatyczne
subject: zwierzęta
description: Suhaki to jedne z najbardziej zagrożonych wyginięciem ssaków kopytnych na świecie. Przetrwały epokę lodowcową, jednak mogą nie poradzić sobie ze skutkami zmiany klimatu i bezpośrednim wpływem człowiek na środowisko. Czy przyszłe pokolenia będą jeszcze miały szansę je zobaczyć?
encoded: Choć potocznie mówimy o nich „suhaki”, to warto wiedzieć, że termin ten obejmuje właściwie 2 podgatunki – suhaka stepowego (Saiga tatarica tatarica) i znacznie rzadszego suhaka mongolskiego (Saiga tatarica mongolica). Różnice w wyglądzie obu antylop są bardzo subtelne, jednak ich tryb życia znacząco się różni. Podczas, gdy suhaki stepowe odbywają sezonowe migracje, życie suhaków mongolskich przypomina niekończącą się wędrówkę bez celu, choć jak zwykle w przyrodzie celem jest zdobycie pożywienia i przetrwanie. Nawet naukowcy spierają się, czy ze względu na to są to już oddzielne gatunki, czy po prostu podgatunki. Jednak jedno jest pewne: niezależnie od tego, jak je klasyfikujemy, suhaki potrzebują naszej pomocy, bo są zagrożone wyginięciem. Klimatyzacja w nosie Cechą charakterystyczną suhaków jest ich elastyczna struktura nosowa. Gdyby nie ona, wyglądałyby jak zwyczajne antylopy. Tymczasem suhaki posiadają ciekawie wydłużone nozdrza, które wyglądem nieco przypominają trąbę słonia. U suhaków ta „trąba” jest oczywiście znacząco mniejsza, ale mimo to pełni bardzo ważną funkcję. Latem, gdy pędzące stado wzbija na stepie tumany kurzu, taki nos działa jak filtr i oczyszcza powietrze, którym oddycha zwierzę. Za to zimą tak wydłużona droga zimnego powietrza do płuc daje szansę na jego ogrzanie i nawilżenie. Trzeba przyznać, że tylko natura potrafi wymyślić tak sprytną klimatyzację. Gdzie zobaczyć suhaka? Suhaki stepowe można spotkać w Rosji, Kazachstanie, okresowo także w Uzbekistanie. Suhaki mongolskie występują tylko w zachodniej Mongolii i współcześnie zajmują jedynie 20% swojego dawnego terytorium. Co ciekawe, te nietypowe antylopy bardzo źle znoszą niewolę i jedyne zoo, które z powodzeniem przetrzymuje je u siebie znajduje się… aż w Moskwie! Zatem chcąc zobaczyć suhaka, nie tylko trzeba wybrać się w daleką podróż, ale także wygląda na to, że warto się pospieszyć. Ich los jest niepewny, zwłaszcza w przypadku wyjątkowo małej populacji suhaków mongolskich. View Ediplayer o…

suhaki-mongolskie-sa-wyjatkowe-nie-tylko-ze-wzgledu-na-swoj-nietypowy-wyglad-fot-getty-images-daaff30.jpeg
width: 3280
height: 2183

Nie pozwól pożegnać Ducha Gór. Pantera śnieżna znika przez zmianę klimatu
type: item
date: 2020-10-23T09:52:36.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: Edukacja
subject: globalne ocieplenie
subject: kłusownictwo
subject: pantera
subject: śnieżna pantera
subject: Travel
subject: wwf
subject: zmiany klimatyczne
description: Pantera śnieżna to niezwykły dziki kot zamieszkujący trudno dostępne wysokie góry. Należy do najbardziej tajemniczych i nieuchwytnych zwierząt, dlatego bywa nazywana Duchem Gór. Niestety w wyniku zmiany klimatu, kłusownictwa i konfliktu z człowiekiem już wkrótce może się okazać, że pantera śnieżna zostanie duchem w zupełnie innym znaczeniu.
encoded: Co wiemy o panterze śnieżnej? Pantera śnieżna występuje w 12 krajach, od Afganistanu po południową Syberię, najczęściej w górach na wysokości od ok. 3 000 do 5 500 m n.p.m. To niewiarygodne, ale dokładnie zbadane zostało mniej niż 2% obszarów znajdujących się w zasięgu występowania tego gatunku. To zwierzę prowadzące samotniczy tryb życia, łączące się w pary jedynie na czas godów. Wyjątkiem są samice opiekujące się potomstwem. Pantera śnieżna zwykle poluje o świcie i zmierzchu, wykorzystując swoje futro jako doskonały kamuflaż. Może zabić ofiarę nawet trzykrotnie większą od jej własnej wagi. Dzięki swojej potężnej budowie i szerokim łapom pantera śnieżna może bez problemów poruszać się nawet po bardzo stromych zboczach gór. Silne tylne łapy w połączeniu z elastycznym kręgosłupem pozwalają jej skakać na odległość sześciokrotnie przekraczającą długość jej ciała, czyli aż 15 m! Długi i puszysty ogon stanowi mniej więcej połowę całkowitej długości zwierzęcia. Dzięki niemu pantera śnieżna nie tylko utrzymuje równowagę, ale również chroni się przed zimnem i wiatrem podczas odpoczynku, dokładnie się nim owijając. Co ciekawe, w przeciwieństwie do innych dużych kotów, pantera śnieżna nie potrafi ryczeć. Czemu pantery śnieżne są dla nas ważne? Jako gatunek dominujący w środowisku gór wysokich pełni rolę naturalnego regulatora populacji pozostałych zwierząt obszaru, dbając o utrzymanie delikatnej równowagi tego wrażliwego ekosystemu i zachowanie różnorodności biologicznej. Pantera śnieżna to także naturalny wskaźnik stanu siedlisk wysokogórskich. Obecność tego gatunku świadczy o występowaniu pokrywy lodowej, dostępności czystej wody i zróżnicowanej bazy pokarmowej. Ochrona pantery śnieżnej to ochrona innych gatunków, jak i całego ekosystemu, do którego należą. Zatem przetrwanie tego dzikiego kota to także przetrwanie milionów ludzi zależnych od rzek wypływających z lodowców gór wysokich. Co wspólnego ma Andrzej Bargiel z panterą śnieżną? Andrzej Bargiel jest nie tylko skialpin…

pantera-sniezna-to-niezwykly-dziki-kot-zamieszkujacy-trudno-dostepne-wysokie-gory-fot-c-muhammad-osama-wwf-pakistan-de5a7b3.jpeg
width: 1400
height: 788

Dramatyczny raport WWF. Populacja dzikich zwierząt zmalała o 68 proc. w ciągu 50 lat
type: item
date: 2020-09-10T09:16:32.000Z
creator: Katarzyna Grzelak
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: ochrona środowiska
subject: Społeczeństwo
subject: Travel
subject: wwf
subject: wymieranie gatunków
subject: zagrożone gatunki
description: Raport WWF Living Planet 2020 alarmuje, że globalna bioróżnorodność jest w zapaści. Średni spadek wielkości populacji dziko żyjących zwierząt w ciągu ostatnich 46 lat (1970-2016) wyniósł 68 procent. Ten katastrofalny wynik jest w dużej mierze spowodowany degradacją środowiska.
encoded: WWF opublikowało raport Living Planet, który ukazuje się co dwa lata, już po raz trzynasty. Publikacja WWF zawiera przegląd stanu świata przyrody, do oceny którego służy wskaźnik Living Planet Index (LPI). W latach 1970-2016 raport obejmował prawie 21000 populacji ponad 4000 gatunków kręgowców. Dzięki LPI wykazano, że średni spadek populacji gatunków kręgowców w latach 1970-2016 wyniósł 68 proc. Populacje dzikich zwierząt występujących w siedliskach słodkowodnych zmalały o 84 proc. – to największy średni spadek populacji w jakimkolwiek biomie. Zgodnie z raportem, główną przyczyną dramatycznego spadku populacji gatunków na terenach badanych w LPI jest utrata i degradacja siedlisk – w tym wylesianie związane z działalnością rolniczą. Ogromny wpływ na zmniejszenie populacji dziko żyjących zwierząt ma też kłusownictwo, związane często z chęcią pozyskiwania części ciała zwierząt jako talizmanów, pamiątek, czy składników pseudomedycyny. View oEmbed on the source website – Nie możemy ignorować dowodów – te poważne spadki populacji gatunków dzikich zwierząt wskazują, że przyroda się rozpada, a na naszej planecie pojawiają się czerwone znaki ostrzegające o awarii systemów – komentuje wyniki raportu Marco Lambertini, dyrektor generalny WWF International. – W środku globalnej pandemii ważniejsze niż kiedykolwiek jest podjęcie bezprecedensowych i skoordynowanych globalnych działań w celu powstrzymania i odwrócenia utraty różnorodności biologicznej i populacji dzikich zwierząt na całym świecie do końca dekady oraz ochrony naszego przyszłego zdrowia i źródła utrzymania. Od tego coraz bardziej zależy nasze przetrwanie – dodaje Lambertini. Skutki spadku liczebności zwierzyny mają bowiem bezpośredni wpływ na odżywianie, bezpieczeństwo żywnościowe i źródła utrzymania miliardów ludzi – zaznacza WWF. Raport, przygotowywany z udziałem 125 ekspertów z całego świata, alarmuje też, że niszczenie ekosystemów zwiększy ryzyko przechodzenia na ludzi chorób odzwierzęcych, jak ma to miejsce w pr…

bez-natychmiastowych-dzialan-wymieranie-bedzie-postepowac-fot-getty-images-1010508.jpeg
width: 1300
height: 732

Sóweczka to prawdziwy ptasi komandos, a jednocześnie wdzięczny model
type: item
date: 2020-07-31T12:07:10.000Z
creator: redakcja
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: Edukacja
subject: Kultura
subject: Moto
subject: ochrona przyrody
subject: Parenting
subject: ptaki
subject: sowa
subject: Sport
subject: Technologia
subject: Travel
subject: wwf
description: Dorosłego ptaka bardzo łatwo pomylić z pisklęciem, ale nie dajcie się zwieść. Ten mały drapieżnik nie boi się dużych niebezpieczeństw, a natura wyposażyła go w wyjątkową broń. Wypatrzyć go wśród drzew i krzewów to nie lada wyzwanie, ale ten komu się to uda będzie mógł się długo chwalić taką fotograficzną zdobyczą.
encoded: Zwierzątko jest wielkości szpaka, w porównaniu do swoich kuzynów takich jak na przykład puchacz czy puszczyk mszarny wygląda jak zabawka. Nie dajcie się jednak zwieść, dla gryzoni i małych ptaków jest prawdziwym postrachem. Nakrapiane umaszczenie pomaga sóweczkom stać się prawie niewidzialnymi pośród leśnej gęstwiny. Mały rozmiar, zwinność i bardzo mocne pazury, które potrafią się same ostrzyć – to recepta na stworzenie ptasiego komandosa, przed którym drżą małe zwierzęta. Fot. Piotr Krześlak Sóweczka różni się od swoich większych kuzynów nie tylko wyglądem. To jedyny ptak z gatunku sów, który poluje w dzień, a odpoczywa w nocy. W jej menu znajdują się przede wszystkim myszy, nornice oraz ptaki. Nierzadko zdarza jej się polować na zdobycz swojego rozmiaru, a czasem nawet porywa się na większą od siebie, jak na przykład dzięcioł. To bardzo śmiały gatunek, który mimo małego rozmiaru nie boi się ludzi i pozwala się zbliżyć nawet na kilka metrów. Jeśli jednak planujecie polować na nią z aparatem ostrzegamy: w świetle polskiego prawa jest to ptak chroniony i nie wolno go płoszyć, także przez filmowanie, czy robienie zdjęć. Jeśli uda wam się go podejrzeć to starajcie się być naprawdę cicho. Ptak jest wyjątkowo wdzięcznym modelem, szczególnie ze względu na zadarty ogonek i kształt szlary (ułożenie piór wokół nosa, oczu i dzioba) sprawia wrażenie leśnego zawadiaki. Fot. Piotr Krześlak W zaciszu własnej dziupli, zwykle bardzo niedużej, sóweczki są wyjątkowymi pedantkami. Swoje gniazda sprzątają kilkadziesiąt razy dziennie! Co ciekawe, jeden ptak potrafi wykorzystywać kilka dziupli, każdą w innym celu. Obecnie w Polsce jest ich zaledwie 1000-1500. To bardzo niewiele, ptak jest gatunkiem chronionym. Największym niebezpieczeństwem dla nich jest (oczywiście) człowiek, który niszczy ich naturalne siedliska. Wycinka na terenie Puszczy Białowieskiej oraz Puszczy Karpackiej jest równoznaczna z niszczeniem miejsc lęgowych ptaków. Stare drzewa kryjące wiele dziupli i zakamarków do dla…

soweczka-3697360.jpeg
width: 938
height: 625

Tych zwierząt już nie spotkacie. WWF podaje, jakie gatunki są na skraju wymarcia
type: item
date: 2019-12-16T08:58:55.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: ocieplenie klimatu
subject: wwf
subject: Zdrowie
subject: zwierzęta
description: Pożegnaliśmy rok 2019 i nadszedł czas podsumowań. Własne podsumowanie przygotował też WWF podając, jakie gatunki w 2019 roku uznano za wymarłe lub na skraju wyginięcia. Fundacja podkreśla, że obok wielkich przegranych są też wygrani, których populację udało się utrzymać, mimo wcześniejszych złych prognoz.
encoded: Zmiany klimatu, zanieczyszczenie środowiska, urbanizacji i kłusownictwo – to główne przyczyny wymierania gatunków. Zwierzęta pozbawione swoich naturalnych siedlisk i miejsc schronienia i żerowania często nie potrafią przetrwać w nowych warunkach. Inne, mimo ochrony i ostrzeżeń, są zabijane przez kłusowników dla szybkiego zysku. Obecnie aż 30 tys. gatunków roślin i zwierząt jest zagrożonych wyginięciem. Niechlubną listę otwiera żółw Jangcy, nazywany też żółwiakiem szanghajskim. To największe żółwie słodkowodne na świecie. Dorosłe osobniki mogą (a właściwie mogły) osiągać ponad 100 cm długości i wagę do 140 kg. W 2019 roku zmarła ostatnia samica tego gatunku przebywająca w chińskim zoo. Według niektórych źródeł na wolności mogą pozostawać jeszcze dwaj przedstawiciele gatunku, ale ich ewentualne miejsce pobytu oraz płeć nie są znane. 2019 nie był też łaskawy dla nosorożca sumatrzańskiego. W Malezji padła ostatnia samica tego gatunku, która chorowała na nowotwór, a także jej partner. Gatunek uznano za wymarły na tym terenie, chociaż szacuje się, że w Indonezji wciąż żyje ok. 80 zwierząt. Populacja zmniejsza się błyskawicznie, bo zamieszkiwany przez nie las został wycięty pod plantacje oleju palmowego i produkcję papieru. Pożary, kłusownicy, ocieplenie Na skraju wymarcia znalazły się też jaguary, po tym jak co najmniej 500 zwierząt zginęło w pożarach w Boliwii i Brazylii. Ogień zmusił jaguary do opuszczenia ich naturalnego środowiska. Eksperci obawiają się, że na nowym terenie dzikie koty będą bardziej narażone m.in. na śmierć z ręki ludzi oraz innych zwierząt. Wielkimi przegranymi ubiegłego roku są też ulubieńcy Australii – koale. W ogromnych pożarach zginęły dziesiątki zwierząt. Początkowo mówiono nawet, że koalom grozi funkcjonalne wymarcie, jednak WWF Australia zaprzeczyło tym przypuszczeniom. Niestety postępujące wycinki lasów, a potem ogień trawiący drzewa eukaliptusowe sprawiły, że koale zostały pozbawione naturalnego siedliska i źródła pożywienia. Wiele zwierząt …

z-roku-na-rok-rosnie-liczba-gatunkow-zagrozonych-wyginieciem-naturepl-com-jordi-chias-wwf-f1d1ee6.jpeg
width: 968
height: 558

Na futrze niedźwiedzia namalowali napis. Teraz zwierzę jest w śmiertelnym niebezpieczeństwie
type: item
date: 2019-12-05T12:53:08.000Z
creator: Agnieszka Wirtwein-Przerwa
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: Edukacja
subject: niedźwiedzie polarne
subject: Travel
subject: wwf
description: Siergiej Kawry, członek rosyjskiego WWF, udostępnił na Facebooku nietypowe nagranie. Na filmie widać niedźwiedzia polarnego, na którego futrze ktoś namalował napis „T-34”. Dlaczego? – pyta wściekły Kawry i ostrzega, że historia może skończyć się źle.
encoded: – Nie będzie mógł polować niezauważony. Głód zacznie zbierać ofiary, sam zginie albo zrani innych. Zacznie przychodzić do wiosek – ostrzega Kawry. Jego zdaniem napis namalowany na futrze ciemną farbą uniemożliwi niedźwiedziowi wtopienie się w otoczenie. Tym samym utrudni mu polowanie i zdobywanie pokarmu. Litery wymalowane na ciele zwierzęcia – T-34 – to nazwa radzieckiego czołgu z okresu II wojny światowej. Poszukują autora filmu Trwają poszukiwania nie tylko skrzywdzonego niedźwiedzia, ale też autora nagrania. Kawry natrafił na nie na grupie WhatsApp, zrzeszającej lokalnych mieszkańców regionu Czukotki, północno-wschodniego rejonu Rosji. Informacja o tym, kto nagrał film, pomogłaby zlokalizować zwierzę i uchronić je przed negatywnymi skutkami tego bezmyślnego wybryku. Rzeczniczka prasowa WWF Rosja Daria Bujanowa powiedziała, że nagranie było dla niej szokiem, a napis na futrze niedźwiedzia wygląda na „kiepski żart”. Musiał być uśpiony Specjaliści twierdzą, że niedźwiedź musiał być uśpiony lub unieruchomiony, gdy wandale malowali jego futro. – Znaki są rozmieszczone równomiernie i wszystkie mają ten sam rozmiar – ocenił Anatolij Koszniew z Rosyjskiej Akademii Nauk w rozmowie z BBC. Podkreślił też, że może minąć kilka tygodni zanim farba zmyje się z futra. Koszniew zasugerował, że incydent mógł mieć miejsce w regionie Nowej Ziemi, gdzie ostatnio grupa specjalistów usypiała niedźwiedzie polarne. Było to konieczne, bo zwierzęta zbliżały się do obszarów zamieszkałych. Po uśpieniu zwierzęta były transportowane do innych siedlisk. Zemsta na wroga? W przypuszczenia Koszniewa nie wierzą działacze WWF. Twierdzą, że eksperci zajmujący się usypianiem i transportem niedźwiedzi, nie dopuściliby do takiego okrucieństwa. Bardziej prawdopodobne wydają się spekulacje rosyjskich mediów. Według doniesień może to być niesmaczny żart lub zemsta mieszkańców Nowej Ziemi, gdzie kilka miesięcy temu liczba niedźwiedzi polarnych była tak duża, że ogłoszono stan wyjątkowy. Zwierzęta czuły się…

na-futrze-niedzwiedzia-namalowali-napis-szuka-ich-cala-rosja-a3d5a6b.jpeg
width: 938
height: 620

Zostaną tylko "potrzebne zwierzęta". Ludzkość zabija różnorodność
type: item
date: 2019-06-17T12:34:39.000Z
creator: redakcja
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: Edukacja
subject: ekologia
subject: Kultura
subject: Moto
subject: Technologia
subject: wwf
subject: Zdrowie
description: Jego przyczyną jest ludzkość. Najnowszy porażający raport WWF wylicza jak wpływając na bioróżnorodność doprowadziliśmy do wymierania gatunków.
encoded: To już nie jest problem znanych z mediów gatunków zagrożonych wyginięciem. To prawdziwe znikanie gatunków: dużych, małych, wodnych, lądowych. Życie na Ziemi z kolorowej mozaiki zaczyna zmieniać się w prosty wzór zaledwie kilku odcieni. Nie, nie można po prostu usiąść i stwierdzić „szkoda, po nas choćby potop”. Ludzkość jest z tym silnie sprzężona. - To dużo bardziej kompleksowy problem – tłumaczy we wstępie do raportu Marco Lambertini, Dyrektor Generalny WWF International - Zdrowa, szczęśliwa i dostatnia przyszłość dla ludzi nie istnieje bez stabilnego klimatu, bogactwa oceanów i rzek, zdrowych gleb i bujnych lasów. Człowiek nie może budować bez różnorodności biologicznej wokół, bez sieci życia – to wszystko jest gwarancją naszego bytu na planecie. Na Czerwonej Liście zagrożonych wyginięciem gatunków obecnie jest ponad 8500 wpisów. Zagrożeń jest bardzo wiele: od zmian klimatycznych przez rolniczą eksploatację po przemysł czy wpływ bioinżynierii na uprawy roślin. „Ze wszystkich gatunków roślin, płazów, gadów, ptaków i ssaków, które wyginęły od 1500 r. naszej ery, 75% padło ofiarą nadmiernej eksploatacji zasobów, rolnictwa lub obu tych czynników” - czytamy w tekście raportu. Wyobraźcie sobie świat, w którym oprócz ludzi są tylko psy, koty, kurczaki, świnie, krowy no i może jeszcze z kilkanaście gatunków „potrzebnych ludzkości”. Reszty po prostu nie ma. Do tego dodajmy wycięcie lasów i dżungli, które zastąpią pola uprawne, sady i gigantyczne gospodarstwa rolne. Zniknięcie 60% gatunków kręgowców już samo w sobie brzmi strasznie, ale to nic w porównaniu do 83%, a tyle właśnie wymarło słodkowodnych gatunków. Raport WWF przedstawia liczby sprowadzone między innymi do postaci wskaźnika LPI (Living Planet Index), używanego od 20 lat. Rejestruje on wielkość populacji gadów, ssaków, ptaków, ryb i płazów na całym świecie. Opublikowane właśnie wskaźniki dotyczą danych z lat 1970-2014. Ziemia została w nich podzielona na pięć krain, w każdej z nich wyznaczono jakie czynniki wpłyn…

wwf-a72c08b.jpeg
width: 5184
height: 3456

Romuś z bałtyckiej plaży uratowany!
type: item
date: 2017-03-30T13:27:22.000Z
creator: Materiały prasowe
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: foka
subject: ochrona środowiska
subject: wwf
subject: zwierzęta
description: Ma 110 cm długości, zmienia futro, jest wychudzony i odwodniony. Romusiem, foczym szczenięciem, w nocy z 28 na 29 marca zaopiekował się Błękitny Patrol WWF. Zwierzę już trafiło do Stacji Morskiej w Helu, gdzie zostało zbadane, nawodnione i otrzymało lekarstwa. Kiedy wróci na wolność?
encoded: Romuś ma się lepiej Szczenię foki szarej leżało na plaży przy wyjściu nr 20 w Jastrzębiej Górze. Wolontariusze Błękitnego Patrolu WWF oświetlili je ostrożnie i z oddali latarką, by ocenić jego stan. Było wychudzone. Wolontariusze otrzymali wezwanie od Stacji Morskiej zaledwie 20 minut wcześniej, o 20:10. - Podchodziliśmy ostrożnie i cicho, żeby maleństwa nie spłoszyć – mówi o błyskawicznej akcji wolontariuszka Błękitnego Patrolu WWF Roma Mierzejewska. – Obejrzeliśmy je i zaraz oddzwoniliśmy do Stacji Morskiej w Helu z informacjami o stanie foki. Specjaliści z tej placówki przyjechali po godzinie, najszybciej jak to możliwe. Pomogliśmy im zapakować malca do kosza i ruszył do Helu. O 22:05 akcja Patrolu była skończona, zaczynało się działanie specjalistów ze Stacji Morskiej Instytutu Oceanografii Uniwersytetu Gdańskiego im. Profesora Krzysztofa Skóry. - Szczenię foki szarej jest odwodnione i niedożywione, ma niespełna 3 tygodnie, waży zaledwie 17 kg, a powinno ok. 40 kg – mówi Iwona Pawliczka vel Pawlik, kierowniczka Stacji Morskiej. – Wyniki krwi wskazują na infekcję, na głowie widoczne są liczne ranki i strupy, ma tez spuchniętą płetewkę. Karmione jest specjalnie przygotowaną zupą rybną, otrzymało odpowiedni antybiotyk. O tym, kiedy zostanie wypuszczone na wolność, zdecydujemy po obserwacji postępów leczenia i osiągnięciu właściwej masy - dodaje. Samczyk otrzymał imię Romuś - od imienia wolontariuszki, która przy nim czuwała. Błękitny Patrol działa! To modelowe działanie na rzecz ochrony populacji bałtyckiej fok szarych na polskim wybrzeżu w ramach projektu "Ochrona ssaków i ptaków morskich i ich siedlisk” realizowanego przez WWF w partnerstwie z Uniwersytetem Gdańskim, którego jednostką terenową jest Stacja Morska w Helu. Nie zawsze udaje się dotrzeć do zwierzęcia na czas, żeby ocenić jego stan. W marcu Błękitny Patrol WWF otrzymał zgłoszenie o odnalezieniu szczenięcia foki szarej zaplątanego w sieci łososiowe. Okazało się, że załoga kutra dostrzegła zwierzę w siec…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/df1a60ab46ac13b174fba425bbaa17e34c549c5c-bc0933a.png
width: 921
height: 614

Uwaga, na polskich plażach mogą pojawiać się focze szczenięta!
type: item
date: 2017-03-06T10:55:05.000Z
creator: Materiały prasowe
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: foki
subject: wwf
description: Rozpoczął się właśnie okres, gdy na świat przychodzą foki szare. W związku z działaniami prowadzonymi m.in. przez Błękitny Patrol WWF na rzecz ochrony fok, widok tych bałtyckich ssaków na polskim wybrzeżu nie jest już taką rzadkością, jak jeszcze kilka lat temu. Sprawdź, jak zachować się, gdy zauważysz młode na plaży.
encoded: Czas młodych Foki szare przychodzą na świat na przełomie lutego i marca. Dwa, trzy tygodnie po narodzinach, matka opuszcza szczenię, które musi od tego czasu radzić samo sobie. Młoda foka wędruje wówczas do morza i uczy się, jak łowić ryby. To trudny czas w życiu tych ssaków, które często odpoczywają na plażach i na łachach. Nie bez powodu WWF prosi o informację każdego, kto zauważy na plaży młode foki. - Prosimy o zgłoszenia miejsca obserwacji fok, żeby wolontariusze Błękitnego Patrolu WWF mogli ocenić ich stan i zapewnić im spokój - mówi Rafał Jankowski z WWF. - Apelujemy też do spacerowiczów, żeby nie podchodzili do fok, ani nie pozwalali podbiegać do nich psom. Dla dzikich zwierząt tak bliski kontakt z człowiekiem czy psem to ogromny stres. Właśnie w tym okresie Błękitny Patrol WWF otrzymuje najwięcej zgłoszeń dotyczących małych fok. Oczywiście nie wszystkie z nich wymagają pomocy, jednak wolontariusze WWF wyjeżdżają na każde wezwanie i sprawdzają kondycję zwierzęcia. Po zorientowaniu się w sytuacji oraz konsultacjach z ekspertami ze Stacji Morskiej Instytutu Oceanografii Uniwersytetu Gdańskiego im. Profesora Krzysztofa Skóry, podejmowana jest decyzja o ewentualnym przewiezieniu ssaka do fokarium mieszczącego się w Helu. Dzieje się tak wyłącznie w przypadku, gdy foka wymaga pomocy. Zostaje wówczas poddana rehabilitacji w ośrodku. Gdy tylko zwierzę odzyska zdrowie i pełną sprawność, zostaje wypuszczone do Bałtyku. Widzisz fokę? Zadzwoń! Gdy zobaczysz fokę, koniecznie zgłoś to Błękitnemu Patrolowi WWF: tel. 795 536 009 lub Stacji Morskiej w Helu: tel. 601 88 99 40. Dzięki Twojemu zgłoszeniu, wykwalifikowani wolontariusze będą mogli szybko zająć się ssakiem. Prosimy, pamiętaj, że wszystkie gatunki fok, które spotkasz na polskim wybrzeżu, są ustawowo objęte ochroną. Jakiekolwiek niepokojenie zwierzęcia i zakłócanie jego spokoju jest łamaniem prawa. Błękitny Patrol WWF działa w ramach projektu "Ochrona ssaków i ptaków morskich i ich siedlisk”, współfinansowanego prze…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/2b4a5a547ab08929c89815e13fb23512b069b51f-5e2f143.jpeg
width: 3648
height: 2736

Tygrysy wracają. Jest ich coraz więcej w naturze. Potwierdza to WWF
type: item
date: 2016-04-11T12:39:43.000Z
creator: redakcja
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: ochrona środowiska
subject: tygrysy
subject: wwf
description: Po raz pierwszy od lat przybyło dziko żyjących tygrysów – informują międzynarodowa organizacja ekologiczna WWF i Global Tiger Forum (GTF). Szacuje się, że w naturze występuje 3890 osobników tego gatunku, o prawie 700 zwierząt więcej niż w 2010 r.
encoded: Jednak wciąż jest wiele do zrobienia, w celu ochrony tygrysów na świecie - podkreśla WWF Polska w materiale przesłanym w poniedziałek PAP. W 2010 r. szacowano, że wszystkich tygrysów, należących do pięciu podgatunków, które przetrwały do naszych czasów, jest 3200. Odnotowany ostatnio wzrost wynika przede wszystkim z sukcesów w ochronie tygrysa i jego rosnącej liczebności w Butanie, Indiach, Nepalu i Rosji. W oszacowaniach liczebności tych zwierząt uwzględniono dane Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i informacje pochodzące z akcji liczenia tygrysów w krajach ich występowania. "Po raz pierwszy po kilku dekadach dramatycznego spadku liczebności tygrysów odnotowaliśmy trend zwyżkowy – mówi Paweł Średziński z WWF Polska. – Daje to nam nadzieję na ocalenie dziko żyjących tygrysów, którym zagraża z jednej strony utrata siedlisk, a z drugiej kłusownictwo i powiązany z nim nielegalny handel częściami tygrysa na potrzeby tradycyjnej medycyny chińskiej. Przykłady krajów, gdzie władze podjęły wysiłki na rzecz ocalenia tygrysów, dowodzą, że ochrona tego gatunku może się powieść". Jak przywrócić liczebność tygrysa? Ogłoszenie danych na temat liczebności tygrysa ma związek z rozpoczynającą się, 3. Ministerialną Konferencją Azjatycką poświęconą temu zwierzęciu. Na konferencji spotkają się przedstawiciele państw, na terenie których występuje tygrys. Jest to również kontynuacja wcześniejszego porozumienia z 2010 r., kiedy zawiązała się specjalna inicjatywa na rzecz podwojenia liczebności tygrysów do 2022 r. Punktem wyjściowym była liczebność tygrysów wynosząca 3200 osobników – tłumaczy Średziński. "Wzrost o niecałe 700 osobników w ciągu sześciu lat pokazuje nam, że można odwrócić trend spadkowy, ale też dowodzi, jak trudno jest chronić tygrysa. Przed nami sześć najbardziej krytycznych lat, które zdecydują o przyszłości tygrysa. Mamy nadzieję, że kraje, które wezmą udział w nadchodzącym szczycie przedstawią kolejne zobowiązania i działania na rzecz ochrony tygrysów" - dodał. Gdzie…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/6ca88bf6114d8c68008763060a207f9040844d6f-b4a9ec2.jpeg
width: 1000
height: 667

Setki ton niebezpiecznych sieci na dnie Bałtyku
type: item
date: 2015-10-12T12:34:00.000Z
creator: Materiały prasowe
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: morze bałtyckie
subject: sieci
subject: wwf
description: 268 ton sieci widm udało się wyłowić w ramach akcji ich usuwania z polskich wód Bałtyku – informuje organizacja ekologiczna WWF Polska.
encoded: Według szacunków WWF Polska, tylko w polskiej wyłącznej strefie ekonomicznej Morza Bałtyckiego może zalegać nawet 800 ton sieci widm. Sieci te nadal łowią ryby. Jak pokazują badania naukowe, łowność pozostawionych w morzu sieci utrzymuje się w granicach od 20 proc. – w pierwszych miesiącach od ich zagubienia – do 6 proc. ich pierwotnej zdolności połowowej. Ten niekontrolowany przyłów ryb oraz innych organizmów, w tym ptaków i ssaków morskich, może wpływać negatywnie na żyjące w morzu populacje oraz stabilność ekosystemu. – Tegoroczna akcja była największym na świecie projektem oczyszczania morza z sieci widm – tłumaczy Marta Kalinowska z WWF Polska. – Wzięło w niej udział sto kutrów rybackich, które spędziły łącznie 14 tysięcy godzin na morzu. Oprócz wyławiania sieci przez kutry, nurkowie oczyścili trzy wraki statków. To właśnie na zaczepach, jakimi są wraki, wiele sieci jest gubionych. Tym razem udało się wyłowić 268 ton sieci rybackich w polskiej wyłącznej strefie ekonomicznej Bałtyku. Wyłowiony sprzęt został zutylizowany przez profesjonalną firmę, zajmującą się odpadami. W samych sieciach mogą znajdować się związki parafinowe, więc są traktowane jako odpady niebezpieczne. Zagubione sieci stanowią też niebezpieczeństwo dla nurków, którzy mogą zaplątać się w zalegające na dnie morza i na wrakach sieci. – Poza działaniami na morzu przeprowadzono szereg działań edukacyjnych, m.in. otwarta została wystawa przedstawiająca wpływ sieci-widm na środowisko Bałtyku w Akwarium Morskim w Gdyni – dodaje Kalinowska. – Wystawę będzie można oglądać do wiosny 2016 roku. Projekt zakładał też przetestowanie nowego narzędzia znakowania sieci rybackich, w celu znalezienia systemowego rozwiązania dla problemu zagubionych narzędzi połowowych. Wyniki badań posłużą w przyszłości do sformułowania rekomendacji dla rządów krajów leżących nad Bałtykiem. WWF Polska rozpoczął działania dotyczące usuwania zagubionych sieci rybackich już w 2011 roku, kiedy polscy rybacy zwrócili się z prośbą o ws…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/665df4a06bd0afe1ecba6e7068c408fc1a40ed58-e29cf06.jpeg
width: 2000
height: 1333

Jeśli nic nie zrobimy, nie będzie słoni
type: item
date: 2015-08-28T06:57:00.000Z
creator: Adam Robiński
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: słonie
subject: wwf
description: Nie da się pozyskać ciosu od żywego słonia. Może to jest ta informacja, którą wy, dziennikarze, powinniście powtarzać? – mówi Lamine Sebogo, ekspert ds. słoni afrykańskich.
encoded: Lamine Sebogo pochodzi z Burkina Faso. Szefuje Programowi Ochrony Słoni Afrykańskich World Wide Fund for Nature. Spotkaliśmy się, gdy kilka tygodni temu odwiedził Warszawę. Na słynnym zdjęciu ostatniego nosorożca białego północnego o imieniu Sudan, zwierzę ma uzbrojoną obstawę. Czy taka przyszłość czeka również słonie? Lamine Sebogo: Afrykańskie słonie znajdują się pod presją. Wciąż jest ich około pół miliona, jednak liczba ta maleje dramatycznie szybko. Dla przykładu, między 2010 a 2012 rokiem populacja słoni w Afryce Środkowej zmalała o 60 proc. Ostatnio również rząd Tanzanii przyznał, że kraj ten stracił 60 proc. swoich słoni w zaledwie pięć lat. A żyła tam największa ich populacja, jeśli nie liczyć tej w Botswanie! To wszystko wiemy. Jeśli więc szybko nie zajmiemy się tą sprawą, słoń nie będzie miał przyszłości. (Czytaj też: Na tropie kości słoniowej. Śledztwo National Geographic) Kiedy pożegnamy ostatniego? Nie jesteśmy w stanie tego powiedzieć, bo nie wiemy, jak duża jest ta presja. To się nie wydarzy jutro czy za miesiąc, ale może za pięć lat? Za 20? Powtórzę – jeśli nie zrobimy nic w temacie słoni, nie będą miały przyszłości. Kłusownictwo jest głównym wyzwaniem? Najważniejszym, ale nie jedynym. Kłusownictwo wywołane jest popytem na kość słoniową w krajach Azji Południowo-Wschodniej, jak Tajlandia czy Chiny. Drugi problem to utrata siedlisk. Mamy wiele nowych źle zaplanowanych inwestycji infrastrukturalnych, które nie biorą pod uwagę wpływu na środowisko. Konflikt na linii człowiek – słoń bierze się stąd, że ten ostatni jest zwierzęciem o dużym zapotrzebowaniu na przestrzeń. (Czytaj też: Dlaczego giną tygrysy?) A co robią rządy państw afrykańskich, by ratować słonie? Naprawdę się starają. Fakt, że już dawno temu zaplanowały wiele przestrzeni przeznaczonej dla słoni, jest warty odnotowania. Niektóre z nich łożą dziś dużo pieniędzy na ochronę słoni. Inne unowocześniają swoje prawo w tych kwestiach, nakładają bardzo wysokie kary na kłusowników, współpracują z są…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/7deb8562a8250248f1f165137576b40b1eec99f1-200861b.jpeg
width: 1000
height: 665

Dlaczego giną tygrysy?
type: item
date: 2015-07-20T13:10:00.000Z
creator: Adam Robiński
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: malezja
subject: tygrysy
subject: wwf
description: Przez ostatnie dziesięć lat byliśmy przekonani, że w Malezji żyje 500 tygrysów. Okazuje się, że mamy ich dwa razy mniej – mówi Mark Rayan Darmaraj, ekspert fundacji WWF.
encoded: Dr Mark Rayan Darmaraj szefuje programowi ochrony tygrysów World Wide Fund for Nature. Spotkaliśmy się z nim, gdy kilka tygodni temu odwiedził Warszawę. Rozmawialiśmy o tygrysie malajskim – zagrożonym wyginięciem podgatunku tygrysa. Jak ma się tygrys malajski do innych podgatunków? Mark Rayan Darmaraj: Choć morfologicznie niewiele różni się od tygrysa indochińskiego, genetycznie jest to inne zwierzę. Dziś na wolności żyje tylko pięć z dziewięciu podgatunków tygrysa [bengalski, indochiński, sumatrzański, syberyjski i malajski – przyp. ar]. Tygrysa południowochińskiego uznaje się za wymarłego, bo mamy go tylko w niewoli. Malajski jeszcze żyje na wolności, wciąż jest szczytowym drapieżnikiem dżungli. Jest mniejszy niż inne podgatunki, nie licząc sumatrzańskiego – dorosłe osobniki ważą od 100 do 120 kg. A ile go zostało? Szacujemy, że na półwyspie Malajskim żyje dziś między 250 a 340 tygrysów. To wynik osobnych badań siedmiu subpopulacji. Na ogólnonarodowe liczenie wciąż czekamy. Przez ostatnie dziesięć lat byliśmy przekonani, że tych tygrysów jest 500 – okazuje się, że mamy ich dwa razy mniej. Jeśli więc nie zrobimy nic dla ich ochrony, jeśli nie ruszymy z kopyta, wkrótce stracimy je wszystkie. Tygrys malajski jest tak nieliczny, że ja, naukowiec zawodowo się nimi zajmujący, dzikiego tygrysa tylko raz i to w sidłach. Innych dzikich kotów widziałem za to mnóstwo. Na szczęście mamy fotopułapki, one mówią nam o tygrysach niemal wszystko, co potrzebujemy wiedzieć. Dobrodziejstwem Malezji jest długi, właściwie nieprzerwany pas lasu, który obrasta tzw. główne pasmo górskie, kręgosłup Półwyspu Malajskiego. Jako że są to tereny górskie, last ten pozostaje w dużej mierze nietknięty. Ta ciągłość pomaga w utrzymaniu kontaktów pomiędzy różnymi subpopulacjami tygrysa, tymi żyjącymi na północy i na wschodzie, w Parku Narodowym Taman Negara. Utrzymanie tej ciągłości jest dla nas wyzwaniem i szansą na uratowanie podgatunku. (Czytaj też: 29 lipca to Międzynarodowy Dzień Tygrysa) Przez …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/95ef5ab5c3094cdb3473f60253921390fcf508da-1081a65.jpeg
width: 1000
height: 667

Szansa dla morświnów? Apel w ministerstwie
type: item
date: 2015-04-01T08:27:00.000Z
creator: Adam Robiński
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: morświn
subject: wwf
description: Prawie 100 tysięcy podpisów za zatwierdzeniem programu ochrony morświna, jedynego krewniaka delfina z Bałtyku zostało przekazanych Ministrowi Środowiska Maciejowi Grabowskiemu.
encoded: W czasie spotkania Minister zapowiedział, że kierowany przez niego resort przystąpi do rozpoczęcia procedury zatwierdzenia programu. Deklaracja ta pokazuje, że społeczny głos w tej sprawie został wysłuchany. – Cieszymy się, że nasza kampania doprowadziła do wszczęcia procedury rozpatrywania programu ochronnego – mówi Katarzyna Pietrasik z WWF Polska. – Z naszej strony zadeklarowaliśmy gotowość pełnej współpracy w tym zakresie. Czy ministerstwa poprą plan? Proces zatwierdzania programu oznacza wyłożenie jego projektu do konsultacji wewnątrzresortowych oraz z innymi resortami, odpowiadającymi m.in. za zarządzanie przestrzenią, rybołówstwem i obronnością w polskiej strefie Morza Bałtyckiego. Na oficjalne zapytanie ze strony WWF Polska wcześniej odpowiedziało tylko Ministerstwo Obrony Narodowej, które zadeklarowało wolę chronienia morświnów w ramach wykonywania swoich statutowych zadań na morzu. Inne ministerstwa, szczególnie kluczowe – Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz Infrastruktury i Rozwoju – jeszcze się w tej sprawie nie wypowiedziały. To od stanowiska m.in. administracji tych ministerstw będzie zależał dalszy los nie tylko programu ochrony, ale i stanu populacji bałtyckich morświnów. Równie ważny będzie etap konsultacji społecznych, a w końcu i praktyczne działania prowadzące do ograniczania zagrożeń i wyeliminowania wysokiej śmiertelności tych zwierząt. Pasywna ochrona morświna to za mało – Nie zapewnimy skutecznej ochrony, bez zatwierdzenia programu ochrony morświna i konkretnych działań, które spowodują, że mniej morświnów będzie ginąć niż się rodzić – dodaje Pietrasik. – Od 1984 roku morświna chroni polskie prawo. To bardzo pasywna ochrona. Ponad 30 lat dowodzi, że nie wystarczyła, aby mieć pewność, że morświny w Bałtyku przetrwają. Dlatego morświny tak bardzo potrzebują przyjęcia skutecznego programu ich ochrony. Tylko 450 morświnów w Bałtyku WWF Polska przypomina też, że program ochrony morświna jest niezależny od planów dla obszarów morskich Natura …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/4fdcbe23ade3d572644a733bbb510a4a709ba064-2246abe.jpeg
width: 800
height: 525

Dla Polaków morświn to ryba albo świnka morska
type: item
date: 2015-03-03T10:05:00.000Z
creator: Adam Robiński
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: godzina dla ziemi
subject: morświn
subject: wwf
description: Co drugi Polak nie słyszał o morświnie - informuje organizacja ekologiczna WWF Polska, która rozpoczyna dziś kampanię Godzina dla Ziemi, w tym roku dedykowaną właśnie bałtyckiemu krewniakowi delfina.
encoded: Morświn rozpocznie dziś symboliczną podróż po Polsce, podczas której odwiedzi ponad dwadzieścia miast. Przypomni w ten sposób o swoim istnieniu, o tym, że żyje również w Bałtyku. Wyjaśni też, co mu zagraża. Wspólnie z wolontariuszami Błękitnego Patrolu WWF będzie zachęcał do podpisania apelu na rzecz jego ochrony na stronie godzinadlaziemi.pl. Ambasadorem akcji jest znany polski aktor Marcin Dorociński. Z sondażu przeprowadzonego pro bono w lutym br. przez instytut badawczy Millward Brown wynika, że połowa Polaków nigdy o morświnie nie słyszała. W grupie, która deklarowała, że słyszała o tym gatunku, 3/4 osób odpowiedziało prawidłowo na pytanie „Co to jest morświn?”. Pozostałe 23 procent uznało, że morświn jest rybą, a dwa procent było przekonane, że jest to odmiana świnki morskiej. Chociaż to lepszy wynik niż w 2010 roku - wtedy zaledwie 36 proc. osób deklarowało, że słyszało o morświnie - wiedza Polaków wciąż jest na niewystarczającym poziomie. Jednocześnie sondaż wskazuje, że aż 83 proc. Polaków spośród tych, którzy słyszeli o morświnie, popiera aktywne działania na rzecz ochrony tego gatunku, a tylko 6 proc. jest temu przeciwna. – W tym roku Godzina dla Ziemi WWF, która do tej pory była akcją zachęcającą do wykonania symbolicznego gestu przypominającego o tym, że powinniśmy dbać o naszą planetę na co dzień, zmienia swój charakter – mówi Paweł Średziński z WWF Polska. – Teraz działacze WWF na całym świecie, poza ogólną edukacją środowiskową, ramach kampanii zaangażują ludzi w rozwiązywanie konkretnych, pilnie wymagających naszego wsparcia problemów środowiskowych. W Polsce celem tej kampanii jest wzrost świadomości społecznej na temat bałtyckiego morświna oraz przyjęcie przez odpowiedzialne ministerstwa planu ochrony tego niezwykłego gatunku. Bałtycka populacja morświna została uznana za krytycznie zagrożoną przez Międzynarodową Unię Ochrony Przyrody (IUCN). Według wstępnych wyników projektu SAMBAH, ogłoszonych w grudniu 2014 roku, w Bałtyku żyje nie więcej niż 4…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/a29e61767eda60efabae332e7fb813a91691bae4-2254035.jpeg
width: 1000
height: 677

Godzina dla Ziemi w tym roku również dla morświna
type: item
date: 2015-02-20T08:45:00.000Z
creator: Adam Robiński
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: godzina dla ziemi
subject: morświn
subject: wwf
description: Ósmą edycję swojej akcji "Godzina dla Ziemi" fundacja WWF Polska postanowiła zadedykować zagrożonemu wyginięciem kuzynowi delfina z Bałtyku.
encoded: Fundacja namawia, by 28 marca o godzinie 20.30 na 60 minut zgasić światło w swoim domu, dając tym samym wyraz poparcia zrównoważonemu rozwojowi i oszczędzaniu zasobów naturalnych naszej planety. W ubiegłym roku w akcji wzięło udział 7 tys. miast ze 162 krajów. W Polsce oświetlenie budynków wygasiły na godzinę 73 miasta, a swoje poparcie zadeklarowało 100 tys. osób. "Inspirowani działaniami innych WWF-ów na świecie, postanowiliśmy wykorzystać potencjał Godziny dla Ziemi i nadać akcji nowy, lokalny wymiar: pomoc zagrożonemu gatunkowi. Tegoroczna akcja odbędzie się pod hasłem "Godzina dla morświna. Bądź moim głosem. Pomóż". Morświn jest jedynym gatunkiem walenia występującym na stałe w Bałtyku. Według najnowszych badań, szacujących liczebność bałtyckiej populacji tych ssaków, jest ich już tylko 450. To za mało, aby morświn mógł przetrwać" – czytamy w komunikacie organizatora akcji. WWF Polska zapowiada na początek marca uruchomienie strony internetowej, na której będzie można oddać głos poparcia dla apelu nawołującego o jak najszybsze wprowadzenie w życie krajowego planu ochrony gatunku.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/9f08aca3ce4827027ebd19992a8a95d747a4adea-1cff125.jpeg
width: 1000
height: 671

Martyna Wojciechowska z tytułem Gwiazdy Dobroczynności!
type: item
date: 2015-02-09T13:30:00.000Z
creator: redakcjang
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: martyna wojciechowska
subject: park narodowy wirunga
subject: wwf
description: Przyjaciel Fundacji WWF Polska, ambasadorka międzynarodowej kampanii na rzecz ochrony Parku Narodowego Wirunga w Afryce, zaangażowana w kampanie “Ratuj Rysie”, “Ratuj Łosie" oraz “Nie mów do mnie Misiu” otrzymała tytuł Gwiazdy Dobroczynności w kategorii Ekologia.
encoded: - Martyna otrzymuje tytuł Gwiazdy Dobroczynności za konsekwentną, pełną pasji, wszechstronną działalność na rzecz ochrony zagrożonych wyginięciem zwierząt zarówno w Polsce, jak i na świecie: tygrysów, afrykańskich goryli, polskich łosi, mazurskich rysi, brunatnych niedźwiedzi; za udział w wielu kampaniach społecznych, działalność informacyjną i edukacyjną w zakresie ekologii – taki słowami jury uzasadniło swój werdykt. Rysie, misie, łosie! Na ratunek z WWF W ciągu ostatniego roku Martyna zaangażowała się w międzynarodową kampanię WWF na rzecz ochrony Parku Narodowego Wirunga w Afryce. Dzięki działaniom na jej oficjalnym profilu na facebooku, podejmowaniu tego tematu w mediach i ponad 750 tysiącom osób, które podpisały się pod specjalną petycją, koncern paliwowy Soco International PLC zrezygnował z prowadzenia prac poszukiwawczych w najstarszym parku narodowym Afryki. Martyna zaangażowała się też w kampanię 1% WWF Polska – „Ratuj rysie”. Celem kampanii było pozyskanie jak największej liczby wpłat z podatku na ratowanie mazurskich rysi, których w lasach północno-wschodniej Polski pozostało zaledwie 40. 1% podatku może pomóc ocalić rysie i wesprzeć pozostałe działania WWF Polska na rzecz ochrony ginącej przyrody. Martyna zachęcała swoich fanów na facebooku do przekazania 1% podatku właśnie na WWF Polska i udostępniała treści edukacyjne oraz informacyjne związane z rysiami. W ostatnim czasie zaangażowała się także w kampanię Fundacji WWF Polska – "Nie mów do mnie misiu". Martyna promowała akcję w koszulce z tytułowym hasłem. Chodziło o to, aby przypomnieć turystom wybierającym się na górskie szlaki, że niedźwiedź brunatny nie jest misiem do przytulania, zaś od naszego zachowania na szlaku zależy przyszłość tego gatunku. Martyna w dużym stopniu wsparła kampanię "Ratuj łosie". Do Ministerstwa Środowiska trafiły ponad 54 tysiące podpisów w obronie łosi! Zaprocentowało to decyzją o wstrzymaniu wydanej chwilę wcześniej zgody na strzelanie do łosi. Głosy uratowały wiele łosi …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/f4ed1e6ae5b11f12f35561d125f5c1151b326454-b8a4edd.jpeg
width: 866
height: 1130

Nie doliczymy się polskich łosi?
type: item
date: 2015-02-06T11:35:00.000Z
creator: Materiały prasowe
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: wwf
description: Nie poznamy rzetelnych danych dotyczących liczebności łosia w Polsce, bo badania prowadzone są w mało wiarygodny sposób – alarmują WWF Polska, Stowarzyszenie Pracownia na rzecz Wszystkich Istot oraz koalicja „Niech Żyją!”.
encoded: Zapowiadane przez Ministra Środowiska liczenie łosi w jego kluczowych ostojach zostanie przeprowadzone według starych zasad, które budziły wiele zastrzeżeń środowisk naukowych, a ich wyniki nie są uznawane za reprezentatywne. Z kolei liczenie na obszarach podległych Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Lublinie, chociaż ma być wykonane w oparciu o właściwy dobór miejsc liczeń, będzie dotyczyć zwierząt, które mogą stanowić, jedynie około siódmą część populacji tego gatunku żyjącej na wschód od Wisły. Liczenia przygotowywane są w wielkim pośpiechu, co stwarza dodatkowe ryzyko niewłaściwego przeprowadzenia pędzeń. Największe zagęszczenie łosia jest na Podlasiu, Warmii i Mazurach Zapowiedź resortu środowiska z ubiegłego roku, że liczenia zostaną powtórzone i dowiemy się ile łosi żyje w Polsce, nie zostanie zrealizowana. Kluczowe miejsca w Polsce w województwie podlaskim i warmińsko-mazurskim, gdzie zagęszczenie łosia jest największe, nie zostaną odpowiednio zinwentaryzowane. Liczenia odbędą się na tych samych powierzchniach co poprzednio, choć ich wybór nie był dokonany w sposób właściwy, zgodny z zasadami pobierania reprezentatywnych prób. To z kolei sprawia, że wyniki tych liczeń nie będą użyteczne dla potrzeb ogólnopolskiej inwentaryzacji. Wyniki te mogą też być w sposób sztuczny zawyżone. Pędzenia próbne mogą być precyzyjną metodą szacowania liczebności łosi dopiero przy zagęszczeniu powyżej 7 osobników na 1000 ha powierzchni. Problem w tym, że takie zagęszczenie występuje w Polsce jedynie w 14 powiatach. Co z łosiami z lasów prywatnych? Tym bardziej więc powinno się pędzenia te dobrze przygotować, uwzględniając losowy wybór powierzchni pędzeń i charakterystykę terenu, obejmując nie tylko obszary lasów należących do Skarbu Państwa, ale też lasów prywatnych. Nie mogą być to też obszary przylegające do siebie, i takie, w których wiadomo, że łosie gromadzą się zimą w dużych ilościach. – Dlatego uważamy, że zapowiadane liczenie nie pozwoli odpowiedzieć na pytanie, i…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/9eefe91395b19d99ffd412394f84f4601a8dc402-a06cbce.jpeg
width: 1000
height: 665

Foka pod Kwidzynem
type: item
date: 2014-09-04T08:23:00.000Z
creator: Materiały prasowe
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: foka
subject: wwf
description: Aż pod Kwidzyn dotarła foka, o której pojawieniu się w Wiśle został powiadomiony Błękitny Patrol WWF
encoded: To nie pierwszy przypadek, kiedy ten ssak morski wybiera się na wędrówkę w górę rzeki. Tymczasem w rejonie Łeby miała miejsce obserwacja dorosłego samca foki szarej. Na miejscu również pojawili się wolontariusze WWF Polska. Obserwacji foki w Wiśle dokonano na wysokości wsi Benowo, znajdującej się w okolicach Kwidzyna. Obserwacja pochodzi z 1 września, fotodokumentację i zgłoszenie przesłał do WWF Polska Arkadiusz Czyżewski. Foka odpoczywała na wiślanej łasze, a obserwacja miała miejsce tuż przed zachodem słońca, około godziny 19. To nie pierwszy przypadek, kiedy fokę zaobserwowano w nietypowym dla niej środowisku– tłumaczy Katarzyna Pietrasik z WWF Polska. - Już w poprzednich latach otrzymywaliśmy zgłoszenia o fokach nie tylko w Wiśle, ale też w Odrze. Foki mogą wędrować w górę rzeki, dopóki nie natrafią na przeszkody stworzone przez człowieka w postaci stopni wodnych lub innych przeszkód liniowych. Druga obserwacja foki, z trzech pierwszych dni września pochodzi z okolic Łeby. Wolontariusze z Błękitnego Patrolu WWF otrzymali zgłoszenie o morświnie na plaży. Na miejscu okazało się jednak, że nie jest to morświn, ale odpoczywający samiec foki szarej. Duży w dobrej kondycji, najprawdopodobniej wyszedł na brzeg odpocząć i wysuszyć swoje futro, o czym świadczą załączone zdjęcia – relacjonuje Wojciech Siwczyński, jeden z wolontariuszy WWF. -Znaleźliśmy go przy wyjściu z Rąbki na plażę. Po zasłużonym odpoczynku samiec foki popłynął dalej. Foki są zwierzętami wodno-lądowymi. Dlatego sama obserwacja foki na brzegu nie oznacza, że coś jej dolega i wymaga pomocy. Najważniejsze jest zapewnienie spokoju zwierzęciu i nie zbliżanie się do niego. Każda obserwacja powinna być natychmiastowo zgłaszana Błękitnemu Patrolowi WWF, pod numerem telefonu 795 536 009 lub do Stacji Morskiej Instytutu Oceanografii Uniwersytetu Gdańskiego w Helu, telefon 601 889 940. Projekt „Ochrona siedlisk ssaków i ptaków morskich” jest współfinansowany przez Unię Europejską ze środków Europejskiego Fundusz…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/4584db60c0f8bcd94ebbf947443fb82620d298e6-a354239.jpeg
width: 1920
height: 1080

Dzień Tygrysa
type: item
date: 2014-07-29T12:30:00.000Z
creator: Materiały prasowe
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: malezja
subject: tygrysy
subject: wwf
description: 29 lipca, w Międzynarodowy Dzień Tygrysa, WWF przypomina o trudnej sytuacji zwierząt zagrożonych wyginięciem i wzywa do współpracy na rzecz ich ochrony
encoded: W 2010 roku populacja dziko żyjących tygrysów była szacowana na 3200 osobników. O skali zagrożenia gatunku mówią liczby: w latach 2000-2014 minimum 1590 tygrysów zostało schwytanych przez kłusowników. Oznacza to, że raz na dwa tygodnie średnio jeden tygrys był zabijany na potrzeby nielegalnego handlu. To jednak dane szacunkowe, bo w wielu krajach brak ich brak - albo nigdy nie odbywało się tam liczenie tych zwierząt, albo przeprowadza się je dopiero teraz. Mondial Assistance - jedna z firm konsekwentnie wspierających takie działania - uczestniczy w programie ochrony tygrysa w Malezji. Dzięki zaangażowaniu w działania prowadzone w kompleksie leśnym Belum-Temengor na Półwyspie Malajskim, przy użyciu specjalistycznego sprzętu, jest prowadzony monitoring i liczenie tygrysów. Szacowanie ich liczebności odbywa się poprzez identyfikację pasów na ich bokach, unikalnych dla każdego osobnika, podobnie jak wzór linii papilarnych u człowieka. Dzięki temu zmniejsza się prawdopodobieństwo policzenia tego samego zwierzęcia, więcej niż jeden raz. - Dla naszej firmy dbałość o środowisko jest bardzo istotna, uczestniczyliśmy już w kilku projektach pod sztandarem WWF, wspieraliśmy działania na rzecz ograniczania nielegalnego handlu zagrożonymi gatunkami. Zależy nam również na uwrażliwianiu na problemy dzikich zwierząt i budowaniu społecznej świadomości ekologicznej, więc w pomoc tygrysom angażujemy swoich klientów. Od 29 lipca, kupując ubezpieczenie na stronie elvia.pl można przekazać WWF 10 zł na ratowanie tygrysów – mówi Tomasz Frączek, prezes Mondial Assistance, właściciel sklepu elvia.pl. Obecnie największym zagrożeniem dla dziko żyjących tygrysów jest kłusownictwo. Podobnie jak kość słoniowa czy róg nosorożca części ciała tygrysa są wykorzystywane w tradycyjnej medycynie azjatyckiej.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/08e1df3afc30082079a68aa908ffd62e75c38db3-66aebfe.jpeg
width: 1000
height: 667

Wirunga została ocalona
type: item
date: 2014-06-11T10:21:00.000Z
creator: Materiały prasowe
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: afryka
subject: kongo
subject: natura
subject: park narodowy wirunga
subject: parki narodowe
subject: unesco
subject: wwf
description: Koncern paliwowy Soco International PLC nie będzie prowadził prac poszukiwawczych w najstarszym parku narodowym Afryki, Wirundze. Dzięki akcji WWF i ponad 750 tysiącom osób, które podpisały się pod specjalną petycją, jeden z najcenniejszych przyrodniczo obszarów, nie stanie się miejscem eksploatacji złóż ropy naftowej.
encoded: Wirunga jest uznawana za pierwszy park narodowy, który powstał w Afryce. Znajduje się na liście Światowego Dziedzictwa Przyrodniczego UNESCO. Jest też jedną z najważniejszych ostoi krytycznie zagrożonych goryli górskich. Przyszłości tego obszaru zagrażało wydobycie ropy naftowej, które mogło być prowadzone na podstawie koncesji udzielonych przez kongijski rząd firmom paliwowym – tłumaczy Paweł Średziński z WWF Polska. – Dlatego w ubiegłym roku rozpoczęliśmy akcję na rzecz powstrzymania poszukiwań ropy naftowej w Wirundze. Zaapelowaliśmy do obu koncernów, francuskiego TOTAL i londyńskiego Soco. TOTAL odpowiedział jako pierwszy i wycofał się ze swoich eksploracyjnych zamiarów. Jednak Soco nie zamierzało zrezygnować ze swoich planów. Dlatego w październiku ubiegłego roku WWF złożył skargę na Soco do Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju. W rezultacie tej akcji, jak i kampanii petycyjnej, Soco zdecydowało się zakończyć próby sejsmiczne w Parku Narodowym Wirunga i zobowiązało się do tego, że nie będzie poszukiwało i wydobywało ropy na jego obszarze. Sukces w ochronie Wirungi był możliwy dzięki 750 tysiącom naszych sympatyków z całego świata, którzy podpisali się pod specjalną petycją – dodaje Średziński. – Dzięki zaangażowaniu tak wielu osób, udało się powstrzymać kolejne zagrożenie dla przyrody tego parku. Wirunga z powodu swojego położenia we wschodniej części Demokratycznej Republiki Konga, znajduje się w zapalnym rejonie tego kraju. Przez ostatnie dwie dekady trwa tam konflikt, który ma związek z występowaniem na tym obszarze bogatych złóż surowców naturalnych. O tym jak niespokojnie jest w Wirundze mogliśmy się przekonać niedawno, kiedy komendant parkowej straży, Emmanuel de Merode, został postrzelony podczas wykonywania swoich obowiązków. WWF od wielu lat działa na rzecz ocalenia Wirungi. Park Narodowy Wirunga jest kluczową ostoją zagrożonych wyginięciem goryli górskich oraz domem dla ponad 200 gatunków ssaków i 700 gatunków ptaków.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/fe588db6e9bc5987cadb27d824a5ed61f406305b-7bdeec7.jpeg
width: 1000
height: 669

WWF: Nowe foki w Bałtyku
type: item
date: 2014-05-25T20:00:00.000Z
creator: Materiały prasowe
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: foka
subject: foki
subject: morze bałtyckie
subject: wwf
description: Trzy foki szare zostały wypuszczone do Bałtyku w Słowińskim Parku Narodowym. Wśród foczej trójki jest Łebek, foka, którą pomógł uratować Błękitny Patrol WWF
encoded: Znaleziona w kwietniu br. przez patrol foka była jeszcze bardzo młoda, o czym świadczyło lanugo, białe futro , którym szczenię pokryte jest w pierwszych dniach życia. W pobliżu nie było jednak samicy foki. W momencie pojawienia się Błękitnego Patrolu WWF maluch znajdował się na lądzie, aż 50 metrów od linii brzegowej. Dlatego eksperci ze Stacji Morskiej Instytutu Oceanografii Uniwersytetu Gdańskiego podjęli decyzję o przewiezieniu foki do Helu. Po kilku tygodniach spędzonych pod opieką specjalistów, wróciła do morza. Od nazwy miejscowości, Łeba w pobliżu, której została znaleziona, otrzymała imię Łebek. Zdjęcia z zeszłorocznej akcji. FOT. PAWEŁ ŚREDZIŃSKI/WWF Pozostałe dwie foki urodziły się w helskim fokarium Stacji Morskiej Instytutu Oceanografii Uniwersytetu Gdańskiego – tłumaczy Katarzyna Pietrasik z WWF Polska. – Mają na imię Maszop i Maszoperia. Dzięki specjalnym nadajnikom zakupionym w ramach projektu prowadzonego przez WWF Polska i Stację Morską w Helu, wędrówki Łebka, Maszopa i Maszoperii każdy będzie mógł śledzić na stronie wedrowkifok.wwf.pl. Jednak przede wszystkim zebrane w ten sposób dane stanowić będą cenny materiał naukowy, dotyczący kierunków ich wędrówek i miejsc, gdzie najchętniej przebywają. Foki urodzone w Stacji Morskiej przechodzą specjalny trening pod kierunkiem opiekunów z fokarium. Dzięki odpowiedniemu przygotowaniu mogą rozpocząć samodzielne życie w naturze. WWF Polska przypomina, że każdą obserwację fok należy zgłaszać do Błękitnego Patrolu WWF, dzwoniąc pod numer telefonu 795 536 009 lub do Stacji Morskiej UG w Helu, telefon 601 889 940. Pod żadnym pozorem nie należy do foki podchodzić. Zostawmy ją w spokoju i obserwujmy z daleka. Obecnie trwa też sezon narodzin u fok pospolitych, trzeciego gatunku bałtyckiej foki. Istnieje zatem prawdopodobieństwo spotkania z foczym maluchem. W takich sytuacjach od naszego odpowiedzialnego zachowania może zależeć życie foki. Foka szara niegdyś liczna na polskim wybrzeżu od kilku lat dzięki działaniom na…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/a94ca41fd36b52f56c9c1f6b06cc94696e536163-1e7ddd2.jpeg
width: 800
height: 533

Ryby: jeść czy nie?
type: item
date: 2013-06-26T05:00:00.000Z
creator: Adam Robiński
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: diety
subject: dorsz
subject: hodowla
subject: karp
subject: łososie
subject: morze
subject: morze bałtyckie
subject: oceany
subject: polska
subject: rybacy
subject: ryby
subject: śledzie
subject: szczupak
subject: tilapia
subject: tuńczyk
subject: węgorz
subject: wwf
subject: zagrożone gatunki
description: W 2012 r. przeciętny Polak zjadł niecałe 12 kg ryb. To zdecydowanie za mało. Są jednak gatunki, którym mimo tego niedoboru powinniśmy dać święty spokój.
encoded: Choć na zewnątrz siarczysty mróz, w środku hali w Bońkach pod Płońskiem panuje temperatura 29C°. Tyle samo stopni ma też woda z zamkniętego obiegu. To najważniejsza sprawa z punktu widzenia ryb. Tilapia, czyli Oreochromis niloticus, jest gatunkiem afrykańskim, nilowym. Żyje tylko w ciepłej wodzie. W Polsce nie da się jej hodować pod gołym niebem, dlatego w Bońkach pływa pod dachem, w kilkunastu okrągłych basenach, w warunkach godnych palmiarni. Każdy z takich zbiorników ma ponad trzy metry głębokości i mieści tysiące okazów uszeregowanych według wielkości, jak dzieci w przedszkolu czy szkole. Trafiły tu jako narybek z Holandii lub Florydy, a każda z nich ważyła wówczas najwyżej dwie setne grama. Dopiero po czterotygodniowej kwarantannie przeniesiono je na główną halę. Czerwonawe maluchy kłębią się teraz w swoim basenie tak, że woda wydaje się być w stanie wrzenia. Po sześciu, ośmiu miesiącach osiągną 400 g i ponad 20 cm długości. Wtedy zostaną uśpione w lodowatej wodzie i trafią do sklepów. Nie jako filety, a całe, wypatroszone okazy. Nikt nie będzie ich mroził. Świeży transport wyrusza spod Płońska do sklepów trzy razy w tygodniu: w poniedziałki, środy i piątki. Podaż jest więc nieustanna, niezależnie od pory roku. Od opuszczenia hodowli do momentu, gdy ryba wyląduje na talerzu głodnego konsumenta w dowolnym miejscu w Polsce, minie nie więcej niż osiem dni. W przeciwnym razie po prostu się zepsuje. W Bońkach postawili na tilapię, bo to ryba, która doskonale przyjęła się już np. w Stanach Zjednoczonych. Jest wyjątkowo chuda, ma łagodny smak, niewiele ości i dużo składników odżywczych, o których za chwilę. Jako rybę na stół znali ją już starożytni Egipcjanie, założyciele najstarszych akwakultur w dorzeczu Nilu. Do tej pory Polakom kojarzyła się jednak źle – ze sprowadzanymi z Chin mrożonymi filetami gatunku, którego nikt nigdy nie widział w całości na sklepowej półce. W ostatnich latach nad Wisłę trafiało rokrocznie nawet ponad 6,5 tys. ton takich mrożonek. Po rozmro…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/481961a418ec0d4f7b0e018f4e6a1230c615e4dd-efe9861.jpeg
width: 1694
height: 2550

Nie mów do mnie misiu!
type: item
date: 2012-07-19T11:15:00.000Z
creator: Igor Nowiński
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: bieszczady
subject: góry
subject: karpaty
subject: polowanie
subject: wędrówki
subject: wwf
subject: zwierzęta
description: Niedźwiedź brunatny nie jest misiem do przytulania, zaś od naszego zachowania na szlaku zależy przetrwanie tego gatunku w naszym kraju – przypomina WWF Polska. Fundacja we współpracy z polskimi parkami narodowymi i PTTK, rozpoczyna właśnie wakacyjną akcję edukacyjną skierowaną do turystów.
encoded: Obecnie większość problemów niedźwiedzia wynika z działalności człowieka. Ludzie wchodząc na terytorium tych zwierząt, doprowadzili do kurczenia się niedźwiedziowych ostoi, w których żyły. Swoje zrobiły również polowania na niedźwiedzia, zanim gatunek ten został objęty ochroną w 1952 roku. W rezultacie niedźwiedzie występują wyłącznie w polskiej części Karpat, w pasie od Beskidu Żywieckiego po Bieszczady. Ich liczebność szacuje się na około 100 osobników. Dziś coraz większym zagrożeniem jest nieodpowiedzialne zachowanie człowieka na górskim szlaku – mówi Paweł Średziński z WWF Polska. - Wędrując górami ludzie zapominają o tym, że znajdują się w krainie niedźwiedzia, w której powinny obowiązywać inne zasady niż w ich świecie. Dlatego postanowiliśmy przypomnieć turystom o tym, jak zachowywać się na obszarach, gdzie występują te drapieżniki, w wydanym przez nas mini-przewodniku. O czym zatem powinien pamiętać każdy, kto wybiera się na wędrówkę górskim szlakiem? W przypadku spotkania z niedźwiedziem powinien zachować spokój i pod żadnym pozorem nie podchodzić do zwierzęcia, powoli wycofując się do tyłu, bez wykonywania gwałtownych ruchów. Niedopuszczalne jest też zatrzymywanie się w pobliżu niedźwiedzia w celu zrobienia mu zdjęcia i wyrzucanie w jego kierunku pokarmu. Niedźwiedź jest dzikim zwierzęciem i pożywienie powinien znajdować w naturze. Nie zabierajmy też ze sobą psów. W czasie górskiej wędrówki powinniśmy trzymać się oznakowanych szlaków – tłumaczy Paweł Średziński z WWF Polska. - Poza nimi istnieje bowiem jeszcze większe ryzyko spotkania niedźwiedzia, który zaskoczony nagłym pojawieniem się człowieka może zaatakować w swojej obronie. Zwierzę nie zaatakuje człowieka bez powodu. Odnotowane zdarzenia z ostatnich kilku lat dowodzą, że w większości przypadków do poturbowania ludzi przez niedźwiedzia dochodziło w wyniku zaskoczenia zwierząt, na przykład we mgle albo młodniku, a także w wyniku nieodpowiedzialnego zachowania człowieka. Nieodpowiedzialne zachowanie na …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/13d4d996f7962668254da4584050b527d8cd58f7-ede2d58.jpeg
width: 440
height: 376

Wilk Ambaras - bezpłatna książka WWF dla dzieci
type: item
date: 2012-05-29T14:30:00.000Z
creator: Igor Nowiński
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: dzieci
subject: książki
subject: ochrona środowiska
subject: środowisko
subject: wilki
subject: wwf
subject: zwierzęta
description: Wilk nie jest taki straszny, a jego obecność w świecie przyrody jest niezwykle potrzebna – przypomina organizacja ekologiczna WWF Polska, która wydała właśnie opowieść o wilku.
encoded: Niezwykle wciągającą i atrakcyjnie zilustrowaną książkę „Wilk Ambaras” autorstwa Tomasza Samojlika, która pomoże dzieciom w wieku szkolnym w lepszym poznaniu wilczego życia, można pobrać ze strony internetowej WWF Polska. Książka Wilk Ambaras, to niezwykła historia małego wilczka i jego wilczej rodziny. Na jej stronach poznajemy wilki, jakimi są naprawdę, ich przywiązanie do rodziny, przeszkody, które muszą pokonywać na co dzień. Po przeczytaniu opowieści wilk staje się nam bliski, bo poznajemy jego prawdziwą naturę, daleką od bajek o „złych wilkach”. Autorem książki oraz opublikowanych w niej ilustracji, jest Tomasz Samojlik, na co dzień pracownik Instytutu Biologii Ssaków Polskiej Akademii Nauk w Białowieży. To już druga opowieść o świecie zwierząt Samojlika, która ukazała się drukiem. Wcześniej była to książka „Żubr Pumpik”. Wilk Ambaras, choć napisany jest w konwencji bajki, wiele mówi o prawdziwym życiu wilków - o roli jaką pełnią w przyrodzie oraz trudnych relacjach między człowiekiem, a tym, jednym z najwspanialszych drapieżników, żyjącym współcześnie na Ziemi. Chcemy, aby przesłanie tej opowieści stało się ważną lekturą wszystkich dzieci i ich rodziców, bo tylko w ten sposób „straszne historie o wilkach” odejdą w zasłużone zapomnienie – mówi Stefan Jakimiuk z WWF Polska. - Dlatego książka jest dystrybuowana bezpłatnie i większość jej nakładu trafi do szkół podstawowych w województwach, gdzie występują wilki. Szacunek i podziw jakim obdarzali wilka prehistoryczni łowcy został, z czasem, zastąpiony przez obawę, lęk i wrogość. Wilk stał się negatywnym bohaterem niezliczonej ilości opowieści. A przecież wilk to starszy brat psa, który nadal żyje na wolności – w przyrodzie, gdzie może przetrwać jedynie dzięki wytrwałości, umiejętności współpracy w grupie, a czujność i spryt pomagają uniknąć wielu zagrożeń, w tym także tych, które niesie im człowiek. Przede wszystkim warto, abyśmy pamiętali, że psy, które towarzyszą nam do dziś jako najwierniejsi nasi przyjaciele,…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/bff948b0aa32bc6aaa26dbef622db83ceb3f522c-c27e18b.jpeg
width: 586
height: 817