National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2026-08-08T07:15:07.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Wszyscy tęsknią za 2016 rokiem. Psychologowie wyjaśniają, dlaczego przeszłość wydaje się lepsza
items: Antyturystyka, detoks decyzyjny i AI w hotelach. Tak zmienią się podróże w 2026 roku
items: To, jak postrzegasz czas, może zależeć od twoich dochodów
items: Traveler 09/20
items: Czemu niektóre rzeczy pamiętamy przez chwilę, a inne przez lata? Poznaj sekrety ludzkiej pamięci
items: Dieter Dengler: Człowiek, którego śmierć nie chciała
items: Marek Kamiński: Moje krańce ziemi
items: Felieton. Może ty jesteś Aniołem?

Wszyscy tęsknią za 2016 rokiem. Psychologowie wyjaśniają, dlaczego przeszłość wydaje się lepsza
type: item
date: 2026-08-08T07:14:34.000Z
creator: Łukasz Załuski
subject: Lifestyle
subject: internet
subject: moda
subject: psychologia
subject: wspomnienia
description: Rok 2016 powraca jako symbol prostszego, bardziej spontanicznego internetu. Nie oznacza to jednak, że naprawdę był lepszy. To nasz mózg z czasem porządkuje przeszłość, osłabia przykre emocje i tworzy z rozsypanych wspomnień spójną opowieść.
encoded: Spis treści: „2026 is the new 2016”. Skąd wziął się ten trend? Dlaczego przeszłość wydaje się lepsza, niż była? 2016 rok wcale nie był spokojny Dlaczego najlepiej pamiętamy młodość? Nostalgia nie musi być czymś złym Czy tęsknimy za 2016 rokiem, czy za dawnym internetem? Nostalgia zmienia nie tylko internet, lecz także podróże Przeszłości nie można odtworzyć – i właśnie dlatego tak przyciąga Filtry ze Snapchata, Pokémon GO, chokery i muzyka sprzed dekady ponownie opanowały internet. Hasło „2026 is the new 2016” wygląda jak kolejna zabawa TikToka, ale stoją za nim dobrze poznane mechanizmy pamięci. Dlaczego właśnie teraz tak wiele osób tęskni za światem sprzed dziesięciu lat? „2026 is the new 2016”. Skąd wziął się ten trend? Prześwietlone zdjęcia, korony z kwiatów nakładane przez filtry Snapchata, obcisłe chokery, bomberki, Pokémon GO i piosenki, które dekadę temu rozbrzmiewały z każdego głośnika. Początek 2026 roku przyniósł niespodziewany powrót estetyki połowy poprzedniej dekady. W mediach społecznościowych zaczęły pojawiać się miliony archiwalnych fotografii i nagrań oznaczanych hasłami „2026 is the new 2016” oraz #BringBack2016. Do zabawy przyłączali się zwykli użytkownicy, influencerzy i celebryci. Część osób publikowała zdjęcia sprzed dziesięciu lat, inni odtwarzali dawne makijaże, stroje i charakterystyczne pozy do fotografii. Powróciły również utwory muzyczne kojarzone z tamtym okresem. Nowe życie w serwisach streamingowych otrzymało między innymi „Lush Life” Zary Larsson. Internet przypomniał sobie o Vine, Mannequin Challenge, bottle flipach i pierwszym lecie z Pokémon GO. Rok 2016 stał się skrótem pewnej epoki – internetu postrzeganego jako mniej profesjonalny, mniej sterowany przez algorytmy i jeszcze niezalany materiałami generowanymi przez sztuczną inteligencję. Zdjęcia miały jaskrawe filtry, filmy były krótkie i niedoskonałe, a użytkownicy nie zawsze zachowywali się jak starannie zarządzane marki. Czy rzeczywiście było wtedy lepiej? Niekoniecznie. Dlacz…

2026-is-new-2016-GettyImages-501442528-6f073b8.jpg
width: 3000
height: 2000

Antyturystyka, detoks decyzyjny i AI w hotelach. Tak zmienią się podróże w 2026 roku
type: item
date: 2026-01-04T08:15:15.000Z
creator: Sabina Zięba
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: długowieczność
subject: podróże
subject: sztuczna inteligencja
subject: trendy
subject: wspomnienia
description: Dla coraz większej liczby podróżnych wyjazdy przestają być kolekcją zdjęć i odhaczonych atrakcji. Liczy się tempo, sposób doświadczania miejsca i to, czy podróż zostawia po sobie coś więcej niż tylko wspomnienia. Zmieniają się oczekiwania wobec kierunków, hoteli i samych wakacji, a wraz z nimi pojawiają się nowe trendy, które już wkrótce zaczną wyznaczać turystyczne wybory. Co zatem będzie kształtować podróże w 2026 roku?
encoded: Od zakończenia pandemii COVID-19 podróże oparte na doświadczeniach przechodzą wyraźną ewolucję. Coraz więcej osób odchodzi od klasycznego modelu zwiedzania zabytków na rzecz wyjazdów, które mają głębszy wymiar – pozwalają zwolnić tempo, zanurzyć się w lokalnej kulturze i nawiązać realny kontakt z ludźmi oraz otoczeniem. Analizy rynkowe pokazują, że zmieniają się priorytety podróżnych: to, co jeszcze kilka lat temu było oczywistym elementem wyjazdu, dziś traci na znaczeniu, a w jego miejsce pojawiają się nowe potrzeby i motywacje. Z tego względu stacja CNBC przeanalizowała 25 raportów branżowych opublikowanych pod koniec roku i wskazała pięć kluczowych trendów, które w 2026 roku będą kształtować sposób, w jaki podróżujemy. Trend 1: Antyturysta, czyli podróżowanie poza utartym szlakiem Coraz więcej podróżnych świadomie rezygnuje z najbardziej obleganych kierunków i sezonowych szczytów na rzecz spokojniejszych, mniej oczywistych miejsc. Motywacją nie jest już wyłącznie chęć uniknięcia tłumów, ale także potrzeba głębszego kontaktu z lokalną kulturą, troska o środowisko oraz realne oszczędności. Z danych branżowych wynika, że niemal połowa klientów biur podróży modyfikuje dziś swoje plany z uwagi na zmiany klimatyczne, a zdecydowana większość wykazuje rosnące zainteresowanie wyjazdami poza sezonem lub w okresach o łagodniejszej pogodzie. W praktyce oznacza to odwrót od „pocztówkowych” destynacji na rzecz miejsc, które pozwalają doświadczyć codziennego rytmu życia, zamiast masowej turystyki. Ten sposób myślenia napędza rozwój tzw. miast i regionów drugorzędnych – położonych poza głównymi szlakami, często pomijanych w klasycznych przewodnikach, a oferujących bardziej autentyczne i wciągające doświadczenia. Trend ten potwierdzają dane platform rezerwacyjnych: zainteresowanie noclegami w mniej oczywistych lokalizacjach Azji rośnie wyraźnie szybciej niż w tradycyjnych kurortach. Co istotne, na zmianę reagują również rządy. Przykładem jest Indonezja, która poprzez strategię „T…

2026-a0be22b.jpg
width: 6296
height: 4272

To, jak postrzegasz czas, może zależeć od twoich dochodów
type: item
date: 2020-09-23T11:23:16.000Z
creator: Katarzyna Grzelak
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: bogactwo
subject: mózg
subject: neurologia
subject: praca
subject: Społeczeństwo
subject: wspomnienia
subject: Zdrowie
description: O tym, że czas w ludzkiej świadomości nie zawsze biegnie równym tempem, nie raz przekonał się każdy z nas. Ale nowe badania nad przetwarzaniem wspomnień sugerują, że ludzie, którzy mogą zafundować sobie więcej emocjonujących doświadczeń i wrażeń, mają poczucie, że żyli dłużej.
encoded: Mózg może rozciągać lub kompresować poczucie czasu w wielu sytuacjach – gdy odczuwamy ból, wydaje nam się, że trwa to dłużej, a kiedy dobrze się bawimy, czas mija nam w mgnieniu oka. Chociaż zjawisko czasu subiektywnego nie jest w pełni zbadane, niektóre analizy sugerują, że dodatkowym czynnikiem – obok silnych emocji – wpływającym na subiektywną długość życia człowieka jest uzyskiwany przez badanego dochód. Wyniki badań zawierają wskazania, że zróżnicowane i nowatorskie doświadczenia życiowe mogą stwarzać więcej „kodów czasowych” w ludzkim mózgu, gdy ten przetwarza nasze przeżycia we wspomnienia. To z kolei może oznaczać, że ludzie, którzy dzięki wysokim zarobkom mogą sobie pozwolić na częstsze wakacje albo realizowanie nietypowego hobby oraz mają bardziej stymulującą pracę, będą przekonani – na podstawie wspomnień – że żyli dłużej. – Mimo, że czas szybko leci, kiedy dobrze się bawisz, to kiedy wspominasz te wydarzenia, możesz przypomnieć sobie znacznie więcej z tego „rozszerzonego doświadczenia” niż z nudnego doświadczenia – wyjaśnia Jørgen Sugar, doktorant na norweskim uniwersytecie Kavli Institute for Systems Neuroscience, który współpracuje z zespołem badającym mentalne kody czasowe. Pomysł, że nowość i świeżość jakiegoś doświadczenia – które dzięki temu lepiej zapamiętamy – może wpływać na to, jak postrzegamy czas, wydaje się odpowiadać istnieniu kultur, które nie mierzą czasu za pomocą zegarów, a za pomocą zdarzeń sezonowych, zjawisk atmosferycznych czy wydarzeń kulturowych. – Nasze doświadczenie czasu różni się w zależności od okoliczności, a także od rodzaju rytmu aktywności, w jaką się angażujemy – mówi Chris Sinha, kognitywistka pracująca w Hunan University, która badała tak zwany „czas oparty na zdarzeniach” u plemion amazońskich i mniejszości etnicznych w Chinach. Jednak wielu naukowców nie zgadza się z teorią „czasu subiektywnego”. Według Moniki Capry, ekonomistki z doświadczeniem w neuroekonomii, subiektywny czas nie jest właściwie rozumiany naukowo, …

monotonne-i-nudne-zajecia-choc-wydaja-nam-sie-dluzyc-w-naszych-wspomnieniach-nie-zajmuja-miejsca-fot-getty-images-11f532f.jpeg
width: 1300
height: 731

Traveler 09/20
type: item
date: 2020-08-17T09:23:39.000Z
creator: hannagadomska
subject: Magazyn
subject: Traveler
subject: kanada
subject: pamiątki
subject: podróże
subject: wspomnienia
description: Sezon na góry!
encoded: Na pewno znacie to uczucie, kiedy podczas wchodzenia na szczyt walczycie o każdy oddech, wyznaczacie sobie kolejne drobne cele – dojdę jeszcze do tego drzewa, a potem do tej przełęczy, jeszcze kilka kroków i zrobię sobie przerwę. Dlaczego więc tak lubię góry? Bo są dla mnie wyzwaniem. Próbą zmierzenia się z własnymi słabościami i przezwyciężenia ich. A nagrodą jest nie tylko satysfakcja, ale przede wszystkim oszałamiające widoki. Bo góry, jak żadne inne miejsca na świecie, oferują nam tę surową, naturalną dawkę piękna. Ten nieprawdopodobny spokój i majestat. Miałam to szczęście, że w ciągu trzech tygodni stanęłam na dwóch różnych szczytach. Na skalistym Ipsarionie, dachu greckiej wyspy Tasos (1204 m n.p.m.) – żałuję, że mając zbyt mało czasu, nie zdecydowałam się na pełny trekking, tylko na wersję offroadową, o czym piszę na str. 52 – i na bieszczadzkiej Tarnicy (1346). Przejście szlaku z Mucznego, przez Bukowe Berdo, na najwyższy szczyt tych gór był czystą przyjemnością (reportaż Michała Cessanisa na str. 34). Na długo zapamiętam łąki pełne kwiatów, tańczące na zboczach wiekowe buki i połoniny magnetyzujące zielenią po horyzont. Na pewno ten szlak zachwyci Was jesienią, bo o tej porze roku Bieszczady wyglądają najpiękniej. Ale góry dają też szansę spotkania ciekawych ludzi, a nawet naszych wiernych Czytelników – z Anitą i Robertem z Warszawy zrobiliśmy sobie pamiątkowe zdjęcie pod słynnym krzyżem na Tarnicy. A więc, drodzy Czytelnicy, dziękuję, że jesteście z nami, i mam nadzieję do zobaczenia na szlaku. Agnieszka Franus, redaktor naczelna

traveler-wrzesien-2020-67e133d.jpeg
width: 627
height: 811

Czemu niektóre rzeczy pamiętamy przez chwilę, a inne przez lata? Poznaj sekrety ludzkiej pamięci
type: item
date: 2019-10-21T09:35:52.000Z
creator: redakcja
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: mózg
subject: pamięć
subject: wspomnienia
subject: Zdrowie
description: Jak działa ludzka pamięć? Na czym polega amnezja? Czy można mieć sztuczne wspomnienia? Zapraszamy was do wnętrza umysłu.
encoded: Bez pamięci ludzie żyliby w niekończącym się „teraz”, nie wiedząc, skąd przychodzą ani dokąd zmierzają, bez zdolności do myślenia o przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. Naukowcy badający pamięć mają twardy orzech do zgryzienia, bo obwody odpowiedzialne za wspomnienia są rozrzucone po całym mózgu. Znaleziono jednak kilka szczególnie ważnych rejonów. Kluczowy dla pamięci i emocji jest np. hipokamp. Położony w głębi przodomózgowia, odbiera dane ze zmysłów i łączy je w pojedyncze doświadczenie. Pamięć operacyjna i długotrwała Niektóre wspomnienia nie trwają nawet minuty. Niektóre zachowujemy na całe życie. Pamięć operacyjna to typ pamięci krótkotrwałej zachowujący wrażenia przez kilkanaście sekund. Pamiętamy np. ostatnie kilka wypowiedzianych słów albo kilka ostatnich składników, jakie dodaliśmy do gulaszu, żeby móc dokończyć to, co zaczęliśmy (zdanie lub potrawę). Potem pamięć operacyjna się „wyzerowuje”. Pamięć długotrwała jest bardziej jak pojemna szafa na akta albo folder przydatnych plików, w który zrzucamy niektóre dokumenty do późniejszego wykorzystania. Większe szanse na przejście z pamięci operacyjnej do długotrwałej mają te informacje, do których przywiązujemy dużą wagę, stale je powtarzamy albo wiążą się dla nas z silnymi emocjami. Przydają się one nie tyle w bieżących pracach, ile w dokonywaniu właściwych wyborów i kierowaniu swoim życiem. Kategorie pamięci Choć uważny obserwator bez wątpienia potrafiłby wymienić długą listę przymiotów czerwonego jabłuszka, wszystkie je można by sklasyfikować w czterech kategoriach: zmysłowe, ruchowe, wzrokowo-przestrzenne i językowe. Pamięć zmysłowa Obejmuje pięć zmysłów, ale najpotężniejszym wyzwalaczem wspomnień jest zapach. Zmysły pozwalają nam doceniać świat, nic więc dziwnego, że wiele wspomnień można pobudzić właśnie dzięki nim. Określona melodia może np. przywołać wspomnienie ślubu lub rodzinnego spotkania. Ludzie obdarzeni świetną pamięcią często tworzą w umyśle wizualne wskazówki wspomagające pamięć długotrw…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/4acdfffd8e9e5a5004ec112bee125ccd1bad0e5c-5f98031.png
width: 747
height: 472

Dieter Dengler: Człowiek, którego śmierć nie chciała
type: item
date: 2019-06-04T03:00:00.000Z
creator: Barbara Żukowska
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: filmy dokumentalne
subject: historia
subject: Lifestyle
subject: lotnictwo
subject: Moto
subject: stany zjednoczone
subject: Technologia
subject: tortury
subject: Travel
subject: wietnam
subject: wojna
subject: wspomnienia
description: Amerykański pilot wywijał się jej kilkakrotnie. Dostał twardą szkołę życia najpierw w dzieciństwie, a później na emigracji, gdzie chciał spełnić swoje marzenie. Cel osiągnął, ale marzenie zaprowadziło go na wojnę wietnamską.
encoded: Samolot z hukiem uderzył w drzewo. Maszyna straciła lewe skrzydło, przechyliła się na bok i pomknęła ku ziemi. Powietrze rozdarł przeraźliwy krzyk pilota, zazgrzytał metal, po czym zapadła cisza. Był 1 lutego 1966 r. Wojna na Półwyspie Indochińskim trwała od kilku lat, dla Dietera Denglera właśnie się zakończyła. Zaledwie dwie godziny wcześniej 28-letni porucznik US Navy wyruszył w swoja pierwsza misje. Z kilkoma innymi amerykańskimi pilotami wzniósł się w powietrze z lotniskowca USS Ranger stacjonującego w Zatoce Tonkińskiej. Celem był konwój ciężarówek wiozących zaopatrzenie dla przeciwnika, zauważony na terytorium Wietnamu Północnego. Chmury udaremniły jednak plany i piloci skierowali się ku zalesionej przełęczy Mu Gia na granicy z Laosem. Chcieli namierzyć zapasowy cel ich tajnej misji – stanowisko ogniowe wroga. Dengler z podziwem i respektem patrzył na zwarta dżunglę przesuwającą się pod pokładem samolotu. Nigdy wcześniej czegoś podobnego nie widział. W zielonym dywanie nie było żadnej przerwy, zdawał się ciągnąć po horyzont i tylko od czasu do czasu wyłaniały się z niego skały wysokie na kilkaset metrów. Gdyby mnie tu zestrzelono, nigdy bym się stad nie wydostał – przemknęło mu przez głowę. Myśl okazała się prorocza. Kilka chwil później dosięgnęły go pociski z dział przeciwlotniczych, dokładnie tych, które miał za zadanie zniszczyć. To cud, że obciążony paliwem i bombami skyraider nie wybuchł w momencie uderzenia w ziemie. Dengler ocknął się w pogiętym kokpicie pełnym liści. Gesty kurz zasłaniał światło. Wypełniał moje usta i płuca i prowokował kaszel. Kilka sekund po zderzeniu ciągle spodziewałem się ognia i eksplozji. Szarpnąłem się gorączkowo, żeby wyleźć, ale ledwie mogłem się ruszać. Co wydarzyło się później, nie wiem. Kiedy odzyskał przytomność, leżał kilkadziesiąt metrów od wraku. Zataczając się jak pijany, oddalił się jak najszybciej w dżunglę. Gdy zacząłem się zastanawiać, w jakiej sytuacji się znalazłem, niemal spanikowałem. Znajdował się na obszarz…

czlowiek-ktorego-smierc-nie-chciala-48266bc.jpeg
width: 600
height: 397

Marek Kamiński: Moje krańce ziemi
type: item
date: 2013-01-14T07:00:00.000Z
creator: Marek Kamiński
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: jan mela
subject: marek kamiński
subject: mount everest
subject: wspomnienia
subject: wyprawy
description: Kiedy zastanawiamy się nad swą drogą przez życie, myślimy, że to już ostatni jego etap. Ale okazuje się zawsze, że to tylko kolejny odcinek. Jak w piosence Włodzimierza Wysockiego: Koniec mój to jeszcze nie koniec, to zwiad nowego początku
encoded: Kiedy zastanawiam się nad swoją drogą przez życie, mam wrażenie, jakbym był prowadzony za rękę. Ale przez kogo? Przecież ja tego wszystkiego nie zaplanowałem. Gdy myślę o tym chłopcu, który zbierał znaczki, maliny i truskawki, mył szyby na stacjach benzynowych, popłynął do Afryki i przeżył straszny sztorm na Biskajach, podróżował autostopem po Europie i ZSRR, spał na Akropolu, przejechał Jugosławię, która potem stanęła w ogniu, był na Svalbardzie, przeszedł Grenlandię, poszedł na oba bieguny ziemi, spotkał Kasię, stał się ojcem Poli i Kaya, a pomiędzy tym wszystkim dotknął jeszcze wiele innych wypraw i zdarzeń – zastanawiam się, jakie to wszystko ma znaczenie? Po co się zdarzyło? Po co żyje człowiek i istnieje ziemia? Dlaczego jest raczej coś niż nic? Przypominam sobie, że podobne pytania zadawałem sobie już jako dziecko, a potem jako student filozofii i fizyki na Uniwersytecie Warszawskim. Skąd przychodzimy i dokąd idziemy? Czy dzięki wyprawom na krańce ziemi przybliżyłem się do odpowiedzi na te pytania? Może tak, może nie. Biegun jest w nas Na tej swojej drodze byłem Markiem Kamińskim, który patrzył na świat szeroko otwartymi oczami. Chciał poznawać go, zdobywać i odkrywać. Człowiek jest tym, co w życiu robił. I tyle też z niego zostaje. Oczywiście każdy ma swoją perspektywę i swoich bohaterów. Ale w naszej pamięci zostają ci, którzy dali coś innym. Nie chcę oczywiście porównywać się z wielkimi historycznymi postaciami. W życiu jednak starałem się robić rzeczy, w które wierzę, które miały dla mnie sens, nie oglądając się na to, co myśli o tym świat. Bo świat zewnętrzny to pewna iluzja. Ten chłopiec, który najpierw chciał zdobywać świat, dotarł na oba bieguny, potrafił potem pójść dalej i dzięki pomocy gdańskiemu szpitalowi dla dzieci i wyprawie z Jaśkiem Melą odkrył, że człowiek jest tym, co daje innym. Dzięki wyprawom Wisłą i swoim dzieciom posiadł prawdę, że tak naprawdę bieguny są bardzo blisko nas i w nas samych. Trzeba było pójść na krańce ziemi, by zrozumieć…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/eab98024296c5054b7ab7bc88a990228c013f72f-834f07b.jpeg
width: 1054
height: 701

Felieton. Może ty jesteś Aniołem?
type: item
date: 2009-03-24T06:48:02.000Z
creator: Edi Pyrek
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: kanada
subject: pamiątki
subject: podróże
subject: wspomnienia
description: Z mojego parapetu patrzy na mnie posążek Indianina z anielskimi skrzydłami (kupiony w małym sklepiku w Oregonie). Przypomina mi on staruszka, który zabrał mnie na stopa w Ameryce, a potem powiedział; „zabrałem cię, bo Anioły trzeba zabierać, a kto wie…
encoded: Pamięci Anioła Obok statuetki stoją milcząco dwie pogrzebowe figurki z Etiopii – wymienione krakowskim targiem na tani zegarek w czasie wędrówki przez pustynię. Pamiętam, jak potem niosłem je przymocowane do plecaka przez ponad 200 km. Koło nich kolebał się trzylitrowy kanister na wodę. Nogi zapadały się w piasek. Było gorąco. Bałem się. Na parapecie leży też fajka, wytańczona na Tańcu Słońca w Blood Reserve w Kanadzie. Ona też mi przypomina – Two Crowa, Indianina z doktoratem z biologii morskiej, który patrzy na świat z dystansem wynikającym z wieku i mądrości. On zrozumiał, gdy mu powiedziałem, że chciałbym być stary. Dalej leży pamiątkowy medal podarowany mi przez wielkiego mistrza zakonu templariuszy. Na medalu płonie Jacques de Molay, obok niego w niebo unosi się płaski (jak to na płaskorzeźbie) Duch Święty w postaci gołębicy. Pamiętam przepełnione pamiątkami mieszkanie wielkiego mistrza w Porto i jego śmiech, gdy go zapytałem, gdzie jest św. Graal… Trochę dalej tkwi jak wykrzyknik metalowa figurka tańczącego Sziwy. Hinduski Bóg wytańcza świat. Kupiłem Sziwę w Kalkucie. Kilkadziesiąt metrów od pogrzebowych gat, na których dzień i noc płoną stosy. Spędziłem przy tych stosach noc swoich urodzin. Jadłem słodycze, którymi częstowała mnie rodzina zmarłego, a potem wraz z dziećmi puszczałem w niebo latawce. Kolorowe ogony papierowych „statków” wyglądały na tle wschodzącego słońca jak rower ET u Spielberga. Na moim biurku, koło drukarki, stoi drewniano-skórzany pojemnik na mleko. Pojemnik jest niepozorny. Jakby nieistotny. Jednak gdy go otworzę, ze środka wypływa zapach zjełczałego mleka połączonego z cierpką wonią starej krwi. Przypomniałem sobie, jak piłem z niego w małej wiosce mleko krowy zmieszane z jej krwią. Nomadzi nacinają krowom żyły, by ściągnąć do mleka trochę ich krwi. Potem, zmieszanym ze śliną błotem, zasklepiają rankę, żeby krowa mogła dalej służyć jako chodząca restauracja. Mlekiem i krwią poiła mnie matka poznanego pośrodku pustyni Mojżesza. Kobieta …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/2009b1d31da6e3c53e388c37b472987602b5aa53-b2c7427.jpeg
width: 640
height: 432