Powstał ranking najbezpieczniejszych miejsc w Europie dla kobiet. Polskie miasta w ścisłej czołówce
Podróżowanie w pojedynkę dla wielu kobiet jest wyjątkowym doświadczeniem – daje poczucie wolności, niezależności i możliwość odkrywania świata we własnym tempie. Aby jednak w pełni cieszyć się taką wyprawą, kluczowe jest poczucie bezpieczeństwa. Jak pokazuje najnowsza analiza obejmująca miasta w całej Unii Europejskiej, istnieje wiele miejsc, w których kobiety podróżujące solo mogą czuć się komfortowo i spokojnie. Co ciekawe, na podium zestawienia znalazły się dwa polskie miasta.
Na początku tego roku firma turystyczna Private Tours England opublikowała raport, którego celem było wskazanie najbezpieczniejszych miast w Europie dla kobiet podróżujących samodzielnie. Aby przygotować ranking, eksperci przeanalizowali 21 różnych wskaźników, pogrupowanych w pięciu kluczowych kategoriach. Pod uwagę wzięto m.in. poziom bezpieczeństwa w mieście, ryzyko oszustw, a także to, jak komfortowo kobiety mogą czuć się podczas wieczornych spacerów. Analiza uwzględniała również koszty podróży, takie jak ceny noclegów w hotelach trzygwiazdkowych, przejazdów taksówką, biletów komunikacji miejskiej czy podstawowych wydatków – od filiżanki cappuccino po niedrogi posiłek w restauracji. Oprócz tego oceniano tzw. komfort społeczny, czyli m.in. przyjazność mieszkańców oraz powszechność znajomości języka angielskiego. Co więcej, w badaniu wzięto pod uwagę liczbę atrakcji turystycznych dostępnych w danym mieście, takich jak muzea czy centra spa. Na podstawie wszystkich tych danych każdemu miejscu przyznano ocenę w skali od 1 do 100. Wyniki zestawienia mogą niektórych zaskakiwać – najwyżej w rankingu znalazły się bowiem miasta z Polski. Najbezpieczniejsze miasta Europy dla kobiet. Kraków i Wrocław na podium Zestawienie przygotowane przez Private Tours England pokazuje, że jedne z najbezpieczniejszych miejsc w Europie dla kobiet podróżujących samodzielnie znajdują się właśnie w Polsce. Na pierwszym miejscu rankingu znalazł się Kraków, który uzyskał najwyższy wynik w całym zestawieniu – 75,19 pkt. Miasto zostało wysoko ocenione zarówno pod względem komfortu poruszania się pieszo, jak i ogólnych warunków dla osób podróżujących w pojedynkę. Jak podkreślono w raporcie: „Stolica Małopolski zajmuje pierwsze miejsce w Indeksie Bezpieczeństwa z wynikiem 75,19 i jest wysoko oceniane pod względem bezpieczeństwa pieszych z wynikiem 67,97”. W analizie zwrócono również uwagę na przystępne ceny oraz dobrze rozwiniętą infrastrukturę turystyczną. „Ceny żywności i transportu są niskie. Hostele są w 93% zorientowane na kobiety. Jest sporo muzeów i obiektów spa, a usługi przewozowe są powszechnie dostępne” – czytamy w opracowaniu. Autorzy dodają także, że dużym ułatwieniem dla turystek jest dobra znajomość języka angielskiego oraz możliwość wygodnego zwiedzania miasta pieszo. Drugie miejsce w rankingu zajęła stolica Chorwacji – Zagrzeb. Miasto zostało szczególnie wysoko ocenione pod kątem poczucia bezpieczeństwa po zmroku. Jak wskazano w raporcie: „Zagrzeb uzyskał wysoki wynik bezpieczeństwa na poziomie 78,65 oraz 80,22 w kategorii samotnego spaceru nocą”. W analizie zwrócono także uwagę na stosunkowo niskie koszty przemieszczania się po mieście oraz dobrą dostępność usług przewozowych. „Koszty transportu należą do najniższych w Europie, a w całym mieście dostępne są usługi Ubera i Bolta” – podkreślono w raporcie. Dodano, że choć liczba hosteli przeznaczonych wyłącznie dla kobiet jest tu mniejsza niż w Krakowie, miasto nadal oferuje dobre warunki dla osób podróżujących solo. Z kolei na trzeciej pozycji uplasował się Wrocław. Autorzy zestawienia wskazują, że miasto osiągnęło wysoki wynik w indeksie bezpieczeństwa (74,66 pkt) i oferuje korzystne warunki dla turystów pod względem kosztów podróży. Czytamy: „Ceny jedzenia i hoteli są niższe niż średnia w UE, a popularne są hostele przeznaczone wyłącznie dla kobiet”. Choć komfort nocnych spacerów oceniono nieco niżej niż w Zagrzebiu, Wrocław nadal pozostaje miejscem przyjaznym dla samotnych podróżniczek. Na korzyść miasta przemawia także dobra infrastruktura dla pieszych, szybki internet oraz szeroka oferta atrakcji – od parków i terenów zielonych po centra odnowy biologicznej i instytucje kultury. Najlepsze europejskie miasta dla kobiet podróżujących solo Tuż za podium uplasował się Poznań, który w zestawieniu uzyskał 67,08 pkt. W rankingu podkreślono, że choć wyniki dotyczące bezpieczeństwa i nocnych spacerów są tu nieco niższe niż w Krakowie czy Wrocławiu, poziom przemocy wobec kobiet pozostaje umiarkowany. Zwrócono również uwagę na stosunkowo niskie koszty transportu i posiłków, dobrą dostępność hosteli przyjaznych kobietom podróżującym solo oraz liczne parki i tereny zielone sprzyjające zwiedzaniu miasta. Na piątej pozycji znalazła się Sewilla z wynikiem 67,02 pkt. Choć wskaźniki bezpieczeństwa są tam nieco niższe niż w polskich miastach, poziom ryzyka nadal uznano za akceptowalny dla kobiet podróżujących samotnie. Miasto oferuje także dużą liczbę hosteli z pokojami przeznaczonymi wyłącznie dla kobiet, a ceny kawy i piwa należą do najniższych w pierwszej dziesiątce rankingu. Sewilla przyciąga również bogatą ofertą muzeów i centrów odnowy biologicznej. Szóste miejsce zajęła Warszawa z wynikiem 65,11 pkt. W analizie podkreślono wysoki poziom bezpieczeństwa w porównaniu z wieloma europejskimi metropoliami, a także dostępność hosteli dla kobiet, szybki internet oraz stosunkowo niskie koszty transportu publicznego i biletów do muzeów. Na siódmym miejscu znalazła się Praga z wynikiem 65,06 pkt, wysoko oceniona pod względem bezpieczeństwa i komfortu wieczornych spacerów. Stolica Czech wyróżnia się również dużą liczbą muzeów i centrów spa, choć – jak zaznaczono w raporcie – prędkość internetu jest tu nieco niższa niż w części innych miast zestawienia. Ósmą pozycję zajął Edynburg, który mimo wyższych kosztów noclegów i transportu wyróżnia się bardzo niskim poziomem przestępczości, przyjazną atmosferą oraz licznymi parkami i instytucjami kultury. Dziewiąte miejsce przypadło Maladze, gdzie ryzyko oszustw oceniono jako niskie, a ceny podstawowego wyżywienia i transportu pozostają stosunkowo przystępne. Pierwszą dziesiątkę rankingu zamknęło natomiast Porto z wynikiem 62,78 pkt. W raporcie zwrócono uwagę na przyjazną atmosferę miasta, dużą popularność hosteli oferujących pokoje wyłącznie dla kobiet oraz stosunkowo niskie ceny posiłków i transportu, a także wysoki poziom znajomości języka angielskiego wśród mieszkańców. Źródła: Private Tours England, Tempo, Travel + Leisure, AdHugger Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Powstał ranking 100 najlepszych miast w Europie. Aż sześć jest z Polski!
Jeśli zastanawiasz się, dokąd wybrać się na kolejny city break w Europie, to zestawienie może być dobrą inspiracją. Właśnie opublikowano ranking 100 najlepszych miast Europy na 2026 rok, który uwzględnia zarówno jakość życia, ofertę kulturalną, jak i atrakcyjność turystyczną. Na liście znalazło się również kilka polskich miast, docenionych za swoją dynamikę, rozwój i rosnącą popularność wśród podróżnych.
Zestawienie powstało na podstawie analizy wielu wskaźników opisujących funkcjonowanie europejskich miast. Firma Resonance Consultancy uwzględniła zarówno dane statystyczne, jak i informacje pochodzące z mediów społecznościowych oraz platform turystycznych. Autorzy rankingu ocenili miasta m.in. w kategorii „Livability”, czyli jakości życia – brano pod uwagę dostępność transportu publicznego, infrastrukturę rowerową, jakość powietrza czy ilość terenów zielonych. Kolejna kategoria, „Lovability”, odnosiła się do atrakcyjności kulturalnej i turystycznej, analizując m.in. liczbę muzeów, teatrów oraz popularność miejsc w mediach społecznościowych. Z kolei „Prosperity” objęła wskaźniki gospodarcze, takie jak dostępność lotnisk, rozwój biznesu czy poziom szkolnictwa wyższego. Jakie miasto zatem znalazło się na pierwszym miejscu? Najlepsze miasta Europy 2026 – kto znalazł się w pierwszej dziesiątce? Pierwsze miejsca w rankingu najlepszych miast Europy w 2026 roku zajęły metropolie, które od lat pozostają ważnymi centrami kultury, biznesu i turystyki. Na szczycie zestawienia ponownie znalazł się Londyn, doceniony za silną gospodarkę, rozbudowaną infrastrukturę biznesową oraz ogromną ofertę kulturalną i edukacyjną. Miasto wyróżnia się również dostępnością terenów zielonych, rozwiniętą siecią transportową i globalnymi powiązaniami gospodarczymi, dzięki którym pozostaje jednym z najważniejszych ośrodków miejskich świata. Drugie miejsce zajął Paryż, który mimo swojej wielowiekowej historii wciąż dynamicznie się rozwija. Stolica Francji inwestuje w modernizację transportu publicznego, nowe przestrzenie publiczne i projekty urbanistyczne, jednocześnie pozostając jednym z najważniejszych centrów kultury, mody i turystyki na świecie. Podium zamknął Berlin – miasto wyróżnione za rozwinięty sektor kreatywny, bogaty ekosystem startupów oraz silną scenę kulturalną i artystyczną. Kolejne miejsca zajęły miasta, które łączą historyczne dziedzictwo z nowoczesną infrastrukturą. Na czwartej pozycji uplasował się Rzym, którego ogromna wartość historyczna i architektoniczna od lat przyciąga miliony turystów z całego świata. Tuż za nim znalazła się Barcelona – miasto docenione za wysoką jakość życia, rozwinięty transport publiczny oraz wyjątkowe połączenie architektury, sztuki i nadmorskiego stylu życia. Szóste miejsce przypadło Madrytowi, który wyróżnia się dynamiczną sceną kulturalną, bogatą ofertą muzeów i galerii oraz intensywnym życiem nocnym. Drugą część pierwszej dziesiątki tworzą miasta znane z wysokich standardów życia i dobrze zaplanowanej przestrzeni. Na siódmej pozycji znalazł się Amsterdam, ceniony za przyjazną mieszkańcom infrastrukturę rowerową, rozwiniętą gospodarkę oraz silny sektor kreatywny. Ósme miejsce zajął Wiedeń, który od lat uchodzi za jedno z najbardziej komfortowych miejsc do życia w Europie dzięki doskonale funkcjonującemu transportowi publicznemu, licznym terenom zielonym i bogatej ofercie kulturalnej. Na dziewiątej pozycji uplasowała się Kopenhaga – miasto znane z konsekwentnej polityki zrównoważonego rozwoju, przyjaznej przestrzeni miejskiej i nowoczesnej architektury. Pierwszą dziesiątkę zamyka natomiast Sztokholm, który wyróżnia się dynamicznym sektorem technologicznym, wysokim poziomem edukacji oraz innowacyjnym podejściem do planowania przestrzeni miejskiej i rozwoju gospodarczego. Polskie miasta w rankingu najlepszych europejskich miast 2026 W zestawieniu najlepszych miast Europy znalazło się aż sześć z Polski. Najwyżej sklasyfikowaną polską metropolią okazała się Warszawa, która zajęła 17. miejsce w Europie. Stolica została wyróżniona przede wszystkim za wysoki poziom wykształcenia mieszkańców oraz niski poziom bezrobocia. Autorzy raportu podkreślają, że Warszawa coraz częściej postrzegana jest jako jedno z najważniejszych centrów gospodarczych regionu Europy Środkowo-Wschodniej. Dynamiczny rozwój infrastruktury, nowe inwestycje biznesowe oraz projekty urbanistyczne (takie jak planowany Centralny Port Komunikacyjny czy modernizacja przestrzeni nad Wisłą) wzmacniają jej pozycję jako nowoczesnej europejskiej metropolii. Drugim najwyżej notowanym polskim miastem w rankingu został Kraków, który uplasował się na 31. miejscu. Stolica Małopolski została doceniona przede wszystkim za bogate dziedzictwo historyczne, liczne atrakcje turystyczne oraz rozwijający się sektor nowoczesnych technologii. W zestawieniu zwrócono uwagę na rosnące znaczenie miasta jako centrum biznesowego oraz akademickiego, które przyciąga zarówno inwestorów, jak i specjalistów z wielu branż. Na 39. miejscu znalazł się Gdańsk – miasto o wyjątkowej historii i architekturze, które w ostatnich latach dynamicznie rozwija sektor przemysłowy, logistyczny i technologiczny. Autorzy raportu wskazują również na jego silną pozycję gospodarczą oraz jedną z najniższych stóp bezrobocia na całym kontynencie. Kolejne polskie miasto w zestawieniu to Wrocław, który zajął 42. miejsce. Stolica Dolnego Śląska została wyróżniona za przyjazną przestrzeń miejską, dużą liczbę atrakcji dla rodzin oraz dynamiczny rozwój sektora nowych technologii i usług. W rankingu znalazł się także Poznań – na 64. miejscu – doceniony za silną gospodarkę, rozwinięty rynek pracy oraz znaczenie jako centrum targowego i biznesowego. Zestawienie zamykają Katowice, które uplasowały się na 93. pozycji. Miasto przeszło w ostatnich latach ogromną transformację z przemysłowego ośrodka w nowoczesne centrum kultury, biznesu i nowych technologii, co zostało zauważone również przez autorów raportu. Źródło: Resonance Consultancy Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
„Gdańsk może i jest piękniejszy, ale to polskie miasto skradło moje serce". Holenderski influencer ocenił je 10/10
Luke Patrick Hoogmoed to popularny holenderski influencer i podróżnik, którego profil na Instagramie obserwuje blisko 667 tysięcy osób. Podczas wizyty w Polsce postanowił ocenić odwiedzane miasta i przyznać im własne noty. Które z nich wypadło najlepiej w jego zestawieniu?
W tym artykule: Holender wybrał najlepsze miasto w Polsce Podróżnik zdradza, co najbardziej podoba mu się w Polsce Polska z roku na rok zdobywa coraz większe uznanie na świecie. Zagraniczne media nie szczędzą komplementów, a pozytywne publikacje sprawiają, że przyjeżdża do nas coraz więcej turystów, w tym znanych influencerów i podróżników. Do tego grona można zaliczyć Luke'a Patricka Hoogmoeda (384 tys. obserwujących na Instagramie). Holender odwiedził nasz kraj i wskazał miasto, które zrobiło na nim największe wrażenie. Holender wybrał najlepsze miasto w Polsce Jak już zostało wspomniane, Luke Patrick Hoogmoed to popularny holenderski influencer, który przemierza Europę w poszukiwaniu miejsc wartych zobaczenia. Swoimi podróżami inspiruje szerokie grono odbiorców, recenzując zarówno największe stolice, jak i mniej znane zakątki Starego Kontynentu. Niedawno zawitał do Polski, gdzie miał okazję poznać kilka miast i przekonać się na własnej skórze, co każde z nich ma do zaoferowania. Aby wyłonić najlepsze, przyznawał im oceny w skali od 1 do 10. Maksymalną notę otrzymało tylko jedno – Wrocław. – Moim ulubionym miastem w Polsce jest Wrocław! Choć Gdańsk może i jest piękniejszy, to we Wrocławiu jestem absolutnie zakochany. Wchodząc do miasta, czułem się, jakbym wchodził do parku rozrywki. Różnorodność architektoniczna jest niesamowita, a fakt, że jest znacznie spokojniej niż w Krakowie czy Warszawie, sprawia, że jest to moje ulubione miasto w Polsce – przyznał podróżnik z Niderlandów. Równie wysoko oceniona został Warszawa, która otrzymała 9 punktów. Luke nie ukrywał, że to stolica Polski jest mu szczególnie bliska, bo odwiedza ją najczęściej. Ponadto docenił jej dynamiczny charakter i nowoczesność, a także podobieństwo do rodzinnego Rotterdamu. – Może nie jest najpiękniejszym miastem w Polsce, ale z pewnością najbardziej tętniącym życiem. Kolejnym powodem, dla którego kocham Warszawę, jest to, że przypomina mi moje rodzinne miasto, Rotterdam – dodał. W rankingu pojawił się także Gdańsk z wynikiem 8 punktów, a nieco niżej uplasowały się Katowice, które zdobyły 6. Najsłabiej oceniona została Częstochowa – otrzymała zaledwie 5 punktów. Hoogmoed przyznał jednak, że jego ocena mogła wynikać z ograniczonego czasu na zwiedzanie „duchowej stolicy Polski”. – Chociaż nie żałuję wizyty, miasto wydawało mi się raczej nudne. Być może nie zwiedziłem go zbyt dokładnie” – zaznaczył. Podróżnik zdradza, co najbardziej podoba mu się w Polsce W innym nagraniu Luke podzielił się swoimi spostrzeżeniami na temat Polski. Największe wrażenie zrobiło na nim poczucie bezpieczeństwa. Gość z Rotterdamu zauważył, że kawiarnie zostawiają krzesła i stoliki na zewnątrz po zamknięciu, ponieważ poziom kradzieży jest znikomy. Zachwyciła go także czystość ulic, zwłaszcza w Warszawie, gdzie – jak żartobliwie stwierdził – „można jeść z chodnika”. Hoogmoed zwrócił również uwagę na polskie tradycje świętowania. Zaskoczyło go, że imieniny są w Polsce często ważniejsze niż urodziny, a ich obchody bywają bardziej uroczyste. Nie ukrywał też, że język polski jest dla niego zupełnie niezrozumiały i zna jedynie podstawowe zwroty, takie jak „dziękuję” czy „dzień dobry”. Na koniec podkreślił, że Polacy są niezwykle dumni ze swojego kraju. Jego zdaniem to cecha, której mieszkańcy Zachodu mogliby się od nas nauczyć. Warto przypomnieć, że polskie miasta coraz częściej pojawiają się w międzynarodowych rankingach. Niedawno CNN poleciło Gdańsk jako jeden z najlepszych kierunków na 2025 rok. Z kolei brytyjski dziennik „The Independent” wyróżnił Lublin jako miasto, które warto odwiedzić w najbliższych miesiącach. Źródła: instagram.com/@lukepatrickh; National Geographic Traveler Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
Zagraniczna dziennikarka odwiedziła „polską Wenecję”. Po weekendzie w tym miejscu nie kryła zachwytu
Polska w ostatnich latach coraz wyraźniej zaznacza swoją obecność na turystycznej mapie Europy. Zagraniczni podróżni odkrywają nie tylko nasze historyczne centra miast, lecz także lokalną kuchnię, architekturę i atmosferę, która łączy przeszłość z nowoczesnością. Rosnące zainteresowanie przekłada się na rekordowe wyniki branży turystycznej, a kolejne publikacje w zagranicznych mediach tylko wzmacniają ten trend. Tym razem jedno z polskich miast zostało szczegółowo opisane przez brytyjską dziennikarkę, która nie kryje swojego zachwytu.
Europejska turystyka w ubiegłym roku definitywnie weszła w fazę stabilnego wzrostu, osiągając poziomy przekraczające wyniki sprzed pandemii. W tym kontekście Polska coraz skuteczniej umacnia swoją pozycję jako jeden z najszybciej rozwijających się kierunków podróży w regionie. Według prognoz do końca dekady nasz kraj może odwiedzać nawet 140 mln turystów rocznie, podczas gdy obecnie liczba ta oscyluje wokół 99 mln. Największą popularnością cieszą się Warszawa, Kraków, Gdańsk oraz Wrocław – miasto, które w ostatnich tygodniach szczególnie przykuło uwagę brytyjskiej dziennikarki „The Times”. Jej obszerna relacja pokazuje, że Polska coraz częściej przestaje być dla zagranicznych gości jedynie przystankiem w podróży, a staje się pełnoprawnym celem wyjazdu. Weekend we Wrocławiu, czyli co zachwyciło brytyjską dziennikarkę „The Times”? Claudia Rowan postanowiła sprawdzić, jak daleko można się posunąć w poszukiwaniu luksusu przy budżecie 150 funtów obejmującym loty, nocleg i wyżywienie. Wybór padł na Wrocław – miasto określane mianem „polskiej Wenecji”, rozciągające się na kilkunastu wyspach i poprzecinane siecią mostów nad Odrą. Na zwiedzanie przeznaczyła niespełna 48 godzin, skrupulatnie planując weekendowy pobyt. Już pierwsze godziny w mieście utwierdziły ją w przekonaniu, że był to trafny wybór. Po przylocie i krótkiej podróży autobusem do centrum skierowała się na starówkę, gdzie – jak przyznała – priorytetem stały się pierogi. Jednak to nie kuchnia, lecz architektura i historia miasta zrobiły na niej największe wrażenie. Spacer po Rynku Głównym opisała jako spotkanie z „pastelowymi kamienicami szczególnie rzucającymi się w oczy w to szare popołudnie”. Zwróciła uwagę na fakt, że choć dawne Breslau zostało niemal doszczętnie zniszczone w 1945 roku, Wrocław został „pieczołowicie odbudowany”, a efekt tej rekonstrukcji przywrócił mu historyczny charakter. Zajrzała do monumentalnego kościoła św. Elżbiety, imponującej bazyliki w samym sercu miasta, a następnie przeszła żelaznym mostem w stronę Ostrowa Tumskiego. Tę część Wrocławia określiła jako miejsce „sprawiające wrażenie wsi zatrzymanej w czasie”. Zachwyciła ją tradycja ręcznego zapalania ponad stu gazowych latarni (rytuał sięgający połowy XIX wieku) oraz gotyckie i barokowe wnętrza katedry św. Jana Chrzciciela. Z kolei spacer bulwarem Xawerego Dunikowskiego, z widokiem na bliźniacze wieże katedry i Muzeum Narodowe, porównała do nadrzecznych promenad znanych z zachodnioeuropejskich miast. W swoim tekście przedstawiła Wrocław jako miasto o wyraźnej tożsamości, w którym historia i pejzaż tworzą spójną, estetyczną całość. Historia i symbolika Wrocławia. Żydowskie dziedzictwo i słynne krasnale Drugiego dnia brytyjska dziennikarka postanowiła przyjrzeć się Wrocławiowi z perspektywy jego bardziej złożonej historii. Dołączyła do pieszej wycieczki z przewodniczką, która poprowadziła ją przez dawną dzielnicę żydowską. Rowan podkreśla, że to właśnie ta część spaceru nadała jej pobytowi głębszy wymiar. Zatrzymała się przy miejscu dawnej synagogi spalonej podczas Nocy Kryształowej w 1938 roku oraz przed odrestaurowaną Synagogą pod Białym Bocianem – przestrzenią, przed którą w latach 1941–1944 aresztowano i deportowano wrocławskich Żydów do obozów zagłady. Opowieść o losach społeczności, która przez dziesięciolecia współtworzyła to miasto, nadała jej weekendowemu wyjazdowi refleksyjny wymiar, wykraczający poza klasyczne zwiedzanie. Równocześnie odkrywała bardziej współczesne symbole Wrocławia. Na Placu Wolności i w okolicach starówki wypatrywała charakterystycznych brązowych krasnali, rozsianych po całym mieście. Te niewielkie figurki, które pojawiły się w latach 80. jako element działań Pomarańczowej Alternatywy przeciwko władzy komunistycznej, dziś stały się jednym z najbardziej rozpoznawalnych znaków stolicy Dolnego Śląska. W jej relacji pojawiają się jako element gry miejskiej, wciągający turystów w poszukiwania i jednocześnie przypominający o nie tak odległej historii. Na koniec Claudia wspomniała o Panoramie Racławickiej, czyli monumentalnym, 360-stopniowym obrazie przedstawiającym bitwę z 1794 roku, którego nie zdążyła zobaczyć, traktując to jako „powód, by wrócić”. Mimo tego, według niej Wrocław w zaledwie jeden weekend potrafi zaciekawić swoją historią, architekturą i niezwykłym klimatem na tyle, że trudno o nim zapomnieć. Źródło: The Times Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Powódź tysiąclecia – przebieg, przyczyny i skutki największego kataklizmu powojennej Polski
Powódź tysiąclecia to określenie katastrofalnych wydarzeń hydrologicznych, które miały miejsce w lipcu 1997 roku i objęły znaczną część południowej oraz zachodniej Polski, Czechy, północno-zachodnią część Słowacji, wschodnią Austrię oraz wschodnie Niemcy. Skala zjawiska, jego długotrwałość oraz konsekwencje społeczne i gospodarcze sprawiły, że powódź z 1997 roku uznawana jest za największą katastrofę naturalną w Polsce po II wojnie światowej. Wskutek żywiołu w naszym kraju pod wodą znalazło się 1362 miejscowości, a ponad 162,5 tys. osób zostało ewakuowanych.
Spis treści: Jak przebiegała powódź tysiąclecia w lipcu 1997 roku? Powódź tysiąclecia we Wrocławiu i Opolu Ile osób zginęło podczas powodzi w 1997 roku? Skala zniszczeń – straty materialne i infrastrukturalne Analizując powody powodzi z 1997 roku, badacze wskazują przede wszystkim na długotrwałe i intensywne opady deszczu, które występowały od 3 do 10 lipca 1997 roku. Kluczową rolę odegrał tzw. niż genueński, czyli układ baryczny, który przemieszczał się znad Morza Śródziemnego w kierunku Europy Środkowej, niosąc ogromne ilości wilgoci. Opady skoncentrowały się w dorzeczach Odry, Nysy Kłodzkiej oraz ich dopływów, prowadząc do szybkiego wzrostu stanów wód. Gleby, które były już wcześniej nasycone wilgocią, miały w tym czasie ograniczoną zdolność retencyjną. W efekcie rzeki wystąpiły z koryt, a infrastruktura przeciwpowodziowa w wielu miejscach okazała się niewystarczająca. Wobec tego przyczyny powodzi tysiąclecia należy rozpatrywać jako splot czynników naturalnych i systemowych. Jak przebiegała powódź tysiąclecia w lipcu 1997 roku? Powódź tysiąclecia rozwijała się etapami. Już na początku lipca sytuacja hydrologiczna na południu Polski była napięta. Pierwsze miejscowości zostały zalane 6 lipca, głównie w rejonie Nysy Kłodzkiej, Prudnika oraz Złotego Potoku. W kolejnych dniach fala powodziowa obejmowała coraz większe obszary. Kulminacja nastąpiła w kolejnych dniach, gdy wysoka fala dotarła do Odry. Rzeka wylewała na kolejnych odcinkach, a stan alarmowy ogłoszono w wielu województwach. W późniejszym czasie sytuację dodatkowo pogorszyła druga fala opadów, która rozpoczęła się 18 lipca i utrudniła usuwanie skutków kataklizmu. Powódź tysiąclecia była zjawiskiem długotrwałym i dynamicznym, co znacząco zwiększyło skalę zniszczeń. Powódź tysiąclecia we Wrocławiu i Opolu Sytuacja we Wrocławiu i Opolu doskonale obrazuje skalę powodzi tysiąclecia w Polsce – gwałtowny przybór rzek w połączeniu z długotrwałymi opadami spowodował straty materialne i społeczne o niespotykanej dotąd w skali, czyniąc ją jedną z największych katastrof naturalnych w historii kraju. Regiony te stały się symbolem heroizmu mieszkańców i skutecznej, choć ekstremalnie trudnej, walki z żywiołem. Wielka woda w Opolu W Opolu stan alarmowy został ogłoszony 6 lipca 1997 roku. Dwa dni później woda wdarła się do miasta, osiągając poziom 590 cm. Fala kulminacyjna dotarła do Opola 10 lipca. Najbardziej ucierpiała dzielnica Zaodrze Bliższe oraz wyspy Bolko i Pasieka, gdzie zalaniu uległa niemal cała zabudowa – fabryki, szkoły, przedszkola, instytucje kulturalne i media, w tym Radio Opole i dziennik „Nowa Trybuna Opolska”. W wyniku przerwania wałów w niektórych miejscach woda błyskawicznie zalała całe osiedla, a mieszkańcy przez wiele godzin szukali ratunku na dachach i balkonach. Dzięki intensywnym działaniom zabezpieczającym udało się ochronić Stare Miasto. W mieście zorganizowano punkty pomocy dla poszkodowanych, którzy często ocalili tylko to, co mieli przy sobie. Powódź tysiąclecia w Opolu pokazała dramatyczny charakter kataklizmu. Wrocław – dramatyczna walka z żywiołem Aby uchronić Wrocław przed zalaniem, rozważano przerwanie wałów w okolicznych wsiach. Jednak aktywny sprzeciw mieszkańców wsi uniemożliwił rozlanie wody. Najwyższa fala powodziowa dotarła do Wrocławia 12 lipca 1997 roku, ale przygotowania zaczęły się już wcześniej. Mieszkańcy obserwowali skutki powodzi w Raciborzu i Opolu, a lokalne władze miasta wzywały ich do gromadzenia zapasów wody pitnej. 11 lipca rozpoczęto budowę szalunków i układanie setek tysięcy worków z piaskiem, wspieranych przez wolontariuszy, strażaków i żołnierzy. Następnego dnia woda przelała się przez ul. Opolską i dotarła do centrum, odcinając północną część miasta od części południowej. Najbardziej ucierpiały osiedla Kozanów, Rakowiec i Szczepin, gdzie woda sięgała pierwszego piętra, niszcząc budynki mieszkalne i historyczne kamienice. Pomimo strat udało się ochronić wrocławski Ogród Zoologiczny. Walkę z powodzią charakteryzowała niezwykła solidarność mieszkańców, którzy przez kilka dni wspierali służby w zabezpieczeniu miasta. Małe miejscowości – dramat lokalnych społeczności Jednak skutki powodzi nie ograniczały się wyłącznie do dużych miast. W całym kraju woda zalała setki mniejszych miast i wsie, niszcząc domy, gospodarstwa rolne i lokalną infrastrukturę. Rolnicy tracili całe uprawy, stawy i sprzęt rolniczy, a mieszkańcy mniejszych społeczności często pozostawali odcięci od pomocy przez kilka dni. Skutki powodzi tysiąclecia w małych miejscowościach były szczególnie dotkliwe ze względu na ograniczone zasoby lokalnych służb ratunkowych. W wielu wsiach i miasteczkach odbudowa zajęła więcej czasu niż w większych ośrodkach, a pamięć o dramacie wciąż pozostaje w lokalnych społecznościach. Ile osób zginęło podczas powodzi w 1997 roku? Jednym z najbardziej dramatycznych skutków katastrofy była liczba ofiar śmiertelnych. Według oficjalnych danych powódź w Polsce w 1997 roku pochłonęła co najmniej 56 ofiar, choć w części opracowań pojawiają się nieznaczne rozbieżności wynikające z różnej metodologii liczenia. Liczba ofiar powodzi jest większa, jeśli doliczyć do niej osoby, które popełniły samobójstwo. Szacuje się, że z powodu powodzi samobójstwo popełniło 20 osób. Równocześnie skala społecznego dramatu była ogromna: ewakuowano ponad 162,5 tysięcy osób, a dziesiątki tysięcy osób straciły dobytek życia. W reakcji na wydarzenia 18 lipca 1997 roku ogłoszono w Polsce żałobę narodową, co podkreślało rangę tragedii i jej ogólnokrajowy wymiar. Powódź tysiąclecia unaoczniła także znaczenie solidarności społecznej – pomoc dla poszkodowanych płynęła zarówno ze strony państwa, jak i organizacji pozarządowych oraz tysięcy prywatnych darczyńców. Skala zniszczeń – straty materialne i infrastrukturalne Powódź tysiąclecia w Polsce pozostaje jednym z najważniejszych wydarzeń hydrologicznych końca XX wieku i do dziś stanowi punkt odniesienia dla analiz ryzyka powodziowego, plasując się wśród największych powodzi na świecie. Jej znaczenie wynika z rozległego zasięgu terytorialnego – woda zalała ponad 2% powierzchni Polski. Powódź objęła jednocześnie duże ośrodki miejskie oraz mniejsze miejscowości położone w dorzeczu Odry i jej dopływów. Zniszczenia materialne po powodzi tysiąclecia w Polsce były ogromne. Straty zostały oszacowane na około 12 miliardów złotych. Zniszczeniu lub uszkodzeniu uległo około 680 tysięcy mieszkań, niemal 1400 km dróg, ponad 1000 km wałów przeciwpowodziowych i blisko 480 mostów. Na zalanym terenie utonęło 6 tys. świń, 2 tys. krów i ponad milion sztuk drobiu. Dach nad głową straciło około 7 tysięcy osób. Nasza autorka Marzena Wardyn-Kobus Autorka tekstów z pogranicza przyrody, kultury i podróży. W serwisie tworzy artykuły popularnonaukowe o otaczającym nas świecie, łącząc rzetelną wiedzę z przystępnym językiem i dbałością o szczegóły. Pisze, by zachęcać innych do uważnego kontaktu z przyrodą – nawet tą najbliższą, tuż za domem. Kaszubka mieszkająca na Kujawach, zakochana w górskich szlakach i leśnych bezdrożach. Jej przydomowy ogródek to strefa zrównoważonego eksperymentowania – dąży do tego, by uprawiać rośliny ekologicznie, z szacunkiem dla natury. Wolne chwile spędza z książką, wędrując po lesie lub tworząc makramy.
Naukowcy cyfrowo „rozwinęli” egipską mumię z Wrocławia. Zmarły miał zaledwie 8 lat
Egipska mumia przechowywana w Muzeum Archidiecezjalnym we Wrocławiu po raz pierwszy została poddana kompleksowym badaniom naukowym. Eksperci „rozwinęli” ją z pomoca tomomografii i radiografii. W ten sposób poznali tajniki starożytnej mumifikacji.
Zjawisko egiptomanii, czyli fascynacji starożytnościami egipskimi, pojawiło się w Europie z wielką siłą w XIX wieku. Do kraju faraonów przybywało wielu śmiałków, którzy chcieli zobaczyć piramidy i wielkie świątynie. Czasem przywozili coś do domu. Tymi „pamiątkami” bywały nie tylko zabytki archeologiczne, ale nawet mumie. Mumia przybywa do Wrocławia Świadectwem zainteresowania Egiptem jest mumia dziecka, która trafiła do dzisiejszego Wrocławia na początku XX wieku. Do miasta (wówczas Breslau) przywiózł ją w 1914 roku kardynał Adolf Bertram, który w tym samym roku objął tamtejsze biskupstwo. Szczegóły zakupu nie są znane, ale przypuszcza się, że kardynał wszedł w jej posiadanie dzięki znajomości z braćmi Pelizaeus. Wilhelm Pelizaeus był znanym kolekcjonerem i sponsorem wykopalisk w Egipcie. Kardynał Bertram, będący zapalonym kolekcjonerem starożytności, podarował obiekt wrocławskiemu Muzeum Archidiecezjalnemu, gdzie jest przechowywany do dziś. Cyfrowe badanie mumii Zespół badaczy pod kierunkiem prof. Agaty Kubali z Uniwersytetu Wrocławskiego oraz Marzeny Ożarek-Szilke z Międzynarodowej Fundacji Mummy Research Center z udziałem dr. Wojciecha Ejsmonda i Stanisława Szilke przeprowadził właśnie pierwsze w historii tak kompleksowe badanie wrocławskiej mumii dziecka przechowywanej w Muzeum Archidiecezji. Wyniki opublikowano w artykule w czasopiśmie „Digital Applications in Archaeology and Cultural Heritage”. Naukowcy ujawnili w nim nowe informacje na temat życia i śmierci dziecka sprzed tysięcy lat. Jakie metody zastosowano? To były pierwsze w historii systematyczne i nieinwazyjne badania radiologiczne tej mumii. Radiografię wykonano w Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym w Lublinie. Wcześniejsza wiedza opierała się głównie na skąpych opisach katalogowych. Oto 6 metod badawczych zastosowanych po raz pierwszy wobec tego obiektu: Tomografia komputerowa (CT). Wykorzystano jeden z najnowocześniejszych skanerów w Polsce, wykonując tysiące przekrojów całego ciała, co pozwoliło na wirtualne „zajrzenie” pod bandaże bez ich naruszania. Radiografia projekcyjna (RTG). Klasyczne zdjęcia rentgenowskie posłużyły jako wstępne rozpoznanie struktur kostnych i ułożenia ciała w trójwymiarowej przestrzeni. Wizualizacje 3D (Volume Rendering). Dzięki cyfrowemu przetwarzaniu danych stworzono trójwymiarowe modele, które umożliwiły analizę powierzchni ciała i szkieletu w formie obrazów 3D. Segmentacja szkieletu. Metoda ta pozwoliła na precyzyjne wyodrębnienie obrazu samych kości z danych tomograficznych, co umożliwiło dokładne określenie wieku (ok. 8 lat) i płci dziecka. Nie tylko mumia Eksperci przeprowadzili reż szczegółową analizę stylistyczną kartonażu chroniącego mumię, co było kluczowym uzupełnieniem badań radiologicznych. Na podstawie jego stylu wykonania i dekoracji kartonażu naukowcy mogli z dużym prawdopodobieństwem datować mumię na okres ptolemejski (lata 305–30 p.n.e.). Są to czasy władania w Egipcie następców Aleksandra Wielkiego, zatem dominacji greckiej w kraju faraonów. Mumia pochodzi prawdopodobnie z południa Górnego Egiptu (region Kom Ombo-Asuan). Słabo rozpoznane mumie dzieci Badania wykazały, że mumia należała do chłopca. Dziecko zmarło w wieku około ośmiu lat. To zachowane tkanki miękkie oraz rozwój uzębienia umożliwiły precyzyjne określenie płci i wieku. – Obrządek pogrzebowy dzieci w starożytnym Egipcie jest słabo znany. Dlatego analiza mumii z Wrocławia jest taka ważna i ciekawa – komentuje dla National Geographic Polska dr Wojciech Ejsmond. Jak dodaje, dopiero w czasach ptolemejskich zaczęto inwestować spore środki w pochówki dzieci i tego świadectwem jest pięknie zdobiony kartonaż, w którym znajduje się mumia dziecka. Publikacja poszerza zatem niewielki korpus opracowanych mumii dziecięcych z Egiptu i rzuca nowe światło zarówno na praktyki pogrzebowe kraju faraonów. Analizy radiologiczne potwierdziły też, że starożytni balsamiści usunęli mózg przez jamę nosową, co było standardową praktyką w Egipcie. Z ciała usunięto również większość narządów wewnętrznych, przypuszczalnie poza wątrobą, która została w jamie brzusznej chłopca. Takie praktyki były kluczowe, by nie doszło do procesów gnilnych i w konsekwencji – rozkładu ciała. Źródło: National Geographic Polska Nasz autor Szymon Zdziebłowski Dziennikarz naukowy i podróżniczy, z wykształcenia archeolog śródziemnomorski. Przez wiele lat był związany z Serwisem Nauka w Polsce PAP. Opublikował m.in. dwa przewodniki turystyczne po Egipcie, a ostatnio – popularnonaukową książkę „Wielka Piramida. Tajemnice cudu starożytności” o największej egipskiej piramidzie. Miłośnik niewielkich, lokalnych muzeów. Uwielbia długie trasy rowerowe, szczególnie te prowadzące wzdłuż rzek. Lubi poznawać nieznane zakamarki Niemiec, zarówno na dwóch kółkach, jak i w czasie górskiego trekkingu.
Przewodnik Michelin wskazał kulinarne hity 2026 roku. Wyróżnił polskie miasto
Dla wielu podróżnych najbardziej ekscytujące wyprawy zaczynają się nie na lotnisku, lecz przy stole. To właśnie kuchnia coraz częściej decyduje o wyborze kierunku – od restauracji i hoteli nagradzanych gwiazdkami Michelin, po miasta, w których rodzą się nowe, autentyczne sceny kulinarne. Przewodnik Michelin, uznawany za jedno z najważniejszych globalnych źródeł opinii o jedzeniu, opublikował właśnie listę 16 najlepszych miejsc do podróży w 2026 roku dla miłośników smaków. W zestawieniu nie zabrakło polskiego miasta.
Jedzenie stało się jednym z najbardziej czytelnych barometrów zmian zachodzących we współczesnym świecie. W 2026 roku jego znaczenie w podróżowaniu widać wyraźnie – zarówno w klasycznych europejskich destynacjach (takich jak Wenecja czy Wybrzeże Amalfi, gdzie planowane są nowe luksusowe inwestycje hotelowe), jak i w miejscach dopiero budujących swoją renomę. Michelin zwraca uwagę nie tylko na renomowane restauracje, lecz także na dynamikę lokalnych rynków, kreatywność szefów kuchni i autentyczność doświadczeń. To właśnie te czynniki zdecydowały o wyborze miast, które – zdaniem ekspertów – warto odwiedzić teraz, zanim zainteresowanie turystów przełoży się na trudniejszą dostępność i wyższe ceny. Wśród rekomendacji wysoko uplasowało się również jedno z miast w Polsce. Top 3 kulinarne kierunki Michelin na 2026 rok W tegorocznym zestawieniu Michelin na pierwszym miejscu znalazła się Wenecja, która wchodzi w 2026 rok w momencie wyraźnego przełomu. Miasto, od lat zmagające się z masową turystyką i kulinarnymi pułapkami, stoi u progu hotelowego renesansu, który może na nowo ukształtować jego gastronomiczną tożsamość. Planowane otwarcia luksusowych obiektów takich marek jak Orient Express, Cheval Blanc, Rosewood czy Airelles zapowiadają napływ znanych szefów kuchni i restauracji o ambicjach wykraczających poza klasyczne menu dla turystów. Choć dziś prawdziwie autentyczne miejsca (jak rodzinne bacari ukryte w zaułkach Cannaregio) wciąż są nieliczne, zmiany mają szansę podnieść ogólny poziom sceny kulinarnej miasta. Podobny proces zapowiadany jest na wyspie Giudecca, gdzie nowe inwestycje hotelowe mogą przyciągnąć bardziej świadomych smakoszy. Michelin podkreśla też, że zimowe miesiące pozostają najlepszym momentem na wizytę – są spokojniejsze, bardziej lokalne i sprzyjające rezerwacjom w najlepszych restauracjach. Drugą pozycję zajęły Czechy, ale z wyraźnym zaznaczeniem: poza Pragą. Po raz pierwszy ogólnokrajowy przewodnik Michelin kieruje uwagę podróżnych ku regionom, które dotąd pozostawały w cieniu stolicy. Inspektorzy zwracają uwagę na kuchnię silnie zakorzenioną w sezonowości i lokalnych produktach – od ziemniaków i ryb słodkowodnych, po dzikie grzyby i zioła zbierane w lasach. Szczególnie wyróżnione zostały Morawy Południowe, cenione za krajobraz, winnice i nowoczesne interpretacje kuchni regionalnej, a także Karlowe Wary, gdzie elegancja uzdrowiska łączy się z coraz ciekawszą ofertą gastronomiczną. Michelin wskazuje, że najlepszy czas na odkrywanie Czech przypada między późną wiosną a wczesną jesienią, gdy lokalne targi i nadrzeczne miasta pokazują pełnię swojego kulinarnego potencjału. Na trzecim miejscu uplasowały się Dolomity, dla których rok 2026 będzie momentem globalnej ekspozycji za sprawą Zimowych Igrzysk Olimpijskich w Cortina d’Ampezzo. Michelin zauważa, że inwestycje w infrastrukturę i hotele już teraz wpływają na ambicje lokalnej gastronomii. Alpejska kuchnia Dolomitów coraz śmielej sięga po nowoczesne techniki, nie tracąc przy tym związku z lokalnymi produktami – w menu dominują gryka, sery górskie i speck, interpretowane na nowo przez szefów kuchni inspirowanych trendami spoza regionu. Choć zimą uwagę przyciągają spektakularne krajobrazy i olimpijska atmosfera, lato oferuje spokojniejszy rytm, łagodniejsze temperatury i większą różnorodność produktów. Michelin sugeruje jednak, by zaplanować wizytę możliwie wcześnie – zanim igrzyska na stałe zmienią tempo, ceny i charakter tego alpejskiego regionu. Wrocław jako scena kulinarna, którą docenił Michelin Wyróżnienie Wrocławia na czwartym miejscu w zestawieniu Przewodnika Michelin na 2026 rok to wyraźny sygnał, że miasto przestało być kulinarną „alternatywą”, a zaczęło funkcjonować jako pełnoprawna destynacja dla smakoszy. Inspektorzy zwracają uwagę przede wszystkim na wysoki i konsekwentny poziom nowoczesnej kuchni polskiej, rozwijanej przez młode, ambitne pokolenie szefów kuchni. Wrocławskie restauracje coraz śmielej sięgają po śląskie i dolnośląskie tradycje (jak pierogi, dziczyzna i techniki fermentacji), traktując je jednak nie jako folklor, lecz punkt wyjścia do precyzyjnych, współczesnych interpretacji. W mieście działają obecnie 22 lokale ujęte w przewodniku Michelin, w tym trzy wyróżnione Bib Gourmand, co potwierdza, że jakość idzie tu w parze z przystępnością. Duży wpływ na dynamikę sceny gastronomicznej ma również młoda struktura społeczna – obecność licznych uczelni sprawia, że Wrocław pozostaje miastem żywym, otwartym na nowe idee i smaki. Kulinarne doświadczenia naturalnie splatają się tu z przestrzenią miasta: kawiarnie i winiarnie rozciągające się wzdłuż Odry nadają mu swobodny rytm, a okolice Rynku i Ostrowa Tumskiego oferują nie tylko zabytkową oprawę, lecz także autentyczną atmosferę. Michelin rekomenduje wizytę szczególnie późną wiosną oraz wczesną jesienią, gdy miasto jest najbardziej aktywne i najlepiej pokazuje, dlaczego warto je odwiedzić – zanim zrobi się o nim naprawdę głośno. A jak przedstawia się pozostała część zestawienia? Otóż na liście najciekawszych miejsc do odwiedzenia w 2026 roku według Michelin znalazły się także takie miejsca, jak: Arabia Saudyjska, Kapadocja (Turcja), Prowincja Jiangsu (Chiny), Filipiny, Droga 66 (USA), Południe Ameryki, Floryda (USA), Boston (USA), Filadelfia (USA), Quebec (Kanada) oraz Vancouver (Kanada). Źródła: CNN, Michelin Guide Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Tata mundżak kontra Maruśka. Film z wrocławskiego ZOO hitem na całym świecie - dotarł do 12 milionów ludzi
Mały mundżak z wrocławskiego zoo odważył się zaczepić ważącą 1,7 tony samicę nosorożca. Nagranie z tego niezwykłego spotkania stało się globalnym hitem, zdobywając ponad 12 milionów wyświetleń i uwagę mediów na całym świecie. Maleńki jelonek i olbrzymi nosorożec to starzy znajomi - od lat dzielą wspólny wybieg.
Na nagraniu udostępnionym przez zoo Wrocław widzimy nietypowy pojedynek, który rozgrywa się na wspólnym wybiegu. Mały samiec mundżaka chińskiego, ważący kilkanaście kilogramów, staje oko w oko z ponad stukrotnie cięższą samicą nosorożca indyjskiego o imieniu Maruśka. Jelonek odważnie szarżuje w stronę olbrzymiego ssaka, wyraźnie próbując zaznaczyć swoje terytorium. Maruśka reaguje ze spokojem i radością, wykazując zaskakującą cierpliwość wobec zadziornego sąsiada. Skąd tak odważne zachowanie mundżaka? Opiekunowie z wrocławskiego ZOO tłumaczą, że zachowanie mundżaka wynika z naturalnego instynktu. Jego partnerka miała w tym czasie ruję, co podniosło poziom hormonów u samca i wywołało u niego potrzebę obrony terytorium. Jego celem było jednoznaczne zasygnalizowanie, że to on dominuje na danym obszarze. Nie była to agresja, ale nie była to też zabawa, tylko poważny sygnał. A Maruśka potraktowała całą sytuację jako formę zabawy. Według relacji opiekunów, nie wykazała żadnych agresywnych zachowań wobec mundżaka, a nawet odpowiedziała mu w sposób przypominający zaczepki o charakterze towarzyskim. Tylko w jednym momencie parsknęła i się wycofała, dając do zrozumienia, że nie chce kontynuować interakcji. „A jak ich relacja wygląda na co dzień? Nosorożce z mundżakami mieszkają razem w naszym zoo od lat, mają osobne sypialnie, ale wspólne »podwórko«. Z niejednego talerza sianko razem jedli i, jak widać, zazwyczaj panuje tu pełna zgoda" – tłumaczy ogród zoologiczny pod kolejnym filmem, przedstawiającym wspólny posiłek mundżaków i nosorożca. Zagraniczne media zachwycone duetem z Wrocławia Nagranie opublikowane przez ZOO Wrocław zdobyło ogromną popularność w sieci. Według pracowników film tylko na oficjalnych profilach ZOO w mediach społecznościowych osiągnął ponad 12 milionów wyświetleń – a licznik nadal tyka! Na samym Facebooku materiał odnotował ponad 1,5 miliona wyświetleń w ciągu zaledwie 5 godzin od publikacji. Materiał szybko przykuł uwagę mediów z całego świata. O niecodziennym pojedynku napisały m.in.: BBC, NBC, The Independent, RTL, The Sun, Huffington Post, The Telegraph, CNN, The Times of India oraz włoska La Repubblica. Fakt, że historia z polskiego zoo została tak szeroko zauważona, potwierdza siłę internetu w promowaniu pozytywnych i nietypowych zjawisk. Kim są bohaterowie viralowego filmu? Nieustraszony „Tata Mundżak”, bo tak pieszczotliwie nazywają go opiekunowie, w dokumentach figuruje jako Balcer Taduś. To mundżak chiński (Muntiacus reevesi) – niewielki gatunek jelenia występujący we wschodniej Azji, głównie w Chinach i na Tajwanie. Prowadzi samotniczy, terytorialny tryb życia, a dzięki dużej zdolności do adaptacji został introdukowany do Europy, gdzie w niektórych regionach uznawany jest za gatunek inwazyjny. Maruśka jest samicą nosorożca indyjskiego. Wrocławskie ZOO tak opisuje ten gatunek: „nosorożec indyjski ma jeden róg, który może dorastać do 57 cm długości. To właśnie przez niego zwierzęta padają ofiarą kłusowników – w pseudomedycynie tradycyjnej przypisuje mu się cudowne właściwości, choć zbudowany jest tak samo jak ludzkie paznokcie. To prawdziwi giganci – długość ciała do 3,8 m, wysokość 1,9 m i waga nawet 3 tony. A mimo to potrafią biegać z prędkością 55 km/h i świetnie pływają. Dieta? Głównie trawa, liście i gałązki, ale też owoce i rośliny wodne. Jeszcze w XX wieku nosorożców indyjskich zostało zaledwie 100. Dzięki ochronie dziś ich populacja liczy ok. 3600 osobników. Ponad 2500 żyje w Parku Narodowym Kaziranga, a obecnie trwają działania, by odnowić populację w Parku Narodowym Manas”. Źródła: ZOO Wrocław, TVN24 Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
Tak żyli dawni mieszkańcy Breslau. Archeolodzy odkryli masę zabytków w zniszczonej kamienicy
Pod ziemią we Wrocławiu naukowcy odkryli ślady dramatu końca II wojny światowej. W 1945 roku miasto zmieniło się w morze gruzów. I mimo że zniszczenia były totalne, to naukowcom udało się zidentyfikować kilkoro dawnych mieszkańców Breslau.
Podczas pracy u zbiegu ulic Kuźniczej i Uniwersyteckiej we Wrocławiu, w miejscu zwanym Kalogródkiem, archeolodzy dotarli do fundamentów dawnej kamienicy. Budynek ten powstał w 1866 roku, ale jego życie brutalnie przerwała II wojna światowa. W 1945 roku, podczas walk o miasto, kamienica została niemal zrównana z ziemią. Realia życia w Festung Breslau Naukowcy znaleźli w piwnicach zagadkowe przebicia w ścianach. Te dziwne otwory to pamiątki po strachu i walce o przetrwanie. Podczas oblężenia niemieccy mieszkańcy robili je, aby przemieszczać się między sąsiednimi domami bez wychodzenia na powierzchnię. Dzięki tym podziemnym przejściom mogli unikać bomb i kul. Chowali się w mroku piwnic. To znalezisko pokazuje nam, jak wyglądały ostatnie dni niemieckiego Breslau. Ruiny skrywały też ślady powojennych porządków. Znaleziono tam zniszczoną tablicę z dawną nazwą ulicy – Ursulinenstrasse. Została ona zerwana z muru w ramach akcji usuwania niemieckich napisów z Wrocławia. Ludzkie losy ukryte w metalu To badanie jest niezwykłe, ponieważ prace archeologów zazwyczaj kojarzy się z odkrywaniem anonimowych przedmiotów – trudno im przypisać pierwotnego właściciela. Tutaj jednak odkryto rzeczy, które mają swoich właścicieli. To tak, jakbyśmy po latach odnaleźli zagubiony portfel z dowodem osobistym. Udało się zidentyfikować następujące osoby: Ida Ludwig – należała do niej emaliowana tabliczka. Kobieta była akuszerką. Pomagała ona przychodzić dzieciom na świat i mieszkała po drugiej stronie ulicy jeszcze pod koniec wojny. Alois Woltz – miedziana blaszka z nazwiskiem i datą 1902 była w jego posiadaniu. Alois był grawerem i metaloplastykiem. Prawdopodobnie wykonał tę tabliczkę jako szesnastolatek, by pochwalić się swoimi umiejętnościami podczas egzaminu czeladniczego. Wiemy o nim bardzo dużo: ożenił się z wdową po jubilerze i przeżył wojenną pożogę, bo w 1965 roku mieszkał jeszcze w Bonn. Fritz Dokter – znaleziono jego plastikowy brelok. Mężczyzna była tokarzem i pełnił w tej kamienicy funkcję dozorcy. Codzienność odkopana z gruzów W piwnicach leżało mnóstwo przedmiotów, które pokazują, jak wyglądało życie przed katastrofą. Archeolodzy znaleźli setki szklanych i porcelanowych butelek. Dawni wrocławianie lubili piwo z lokalnego browaru Hasse oraz ziołowe likiery. Co ciekawe, pili też napoje z dalekiego Monachium, Poznania, a nawet piwo eksportowe z włoskiego Udine z 1937 roku. To znalezisko zdradza nam gusta i upodobania mieszkańców Breslau. – Myślę, że archeolodzy rzadko dostrzegają potencjał w grupie zabytków nowożytnych z przełomu XIX i XX wieku. Zwrócenie na nie uwagi, połączenie biografii przedmiotów z konkretnymi osobami, czyli dawnymi mieszkańcami miasta, jest w moim uznaniu bardzo atrakcyjne w sferze narracyjnej: opowieści o dawnym mieszkańcach przez pryzmat przedmiotów – przekazał National Geographic Polska kierownik badań, dr Paweł Duma z Instytutu Archeologii Uniwersytetu Wrocławskiego. Odkryto również ślady handlu, takie jak zniszczona kasa sklepowa oraz metki, na których wypisano nazwy różnych kiełbas. Żacy w Breslau Dowiedzieliśmy się także, że w kamienicy tętniło życie studenckie. Od 1910 roku działała tam bursa akademicka, gdzie studenci mogli tanio mieszkać i jeść obiady. Wszystkie te przedmioty zostaną w przyszłości pokazane w nowym budynku, który stanie w tym samym miejscu. Wynikiem tych badań jest przywrócenie pamięci o ludziach, o których świat niemal zapomniał. Źródła: National Geographic Polska, Uniwersytet Wrocławski Nasz autor Szymon Zdziebłowski Dziennikarz naukowy i podróżniczy, z wykształcenia archeolog śródziemnomorski. Przez wiele lat był związany z Serwisem Nauka w Polsce PAP. Opublikował m.in. dwa przewodniki turystyczne po Egipcie, a ostatnio – popularnonaukową książkę „Wielka Piramida. Tajemnice cudu starożytności” o największej egipskiej piramidzie. Miłośnik niewielkich, lokalnych muzeów. Uwielbia długie trasy rowerowe, szczególnie te prowadzące wzdłuż rzek. Lubi poznawać nieznane zakamarki Niemiec, zarówno na dwóch kółkach, jak i w czasie górskiego trekkingu.
Polskie miasto po raz pierwszy w prestiżowym rankingu – i to wysoko. O co chodzi z „Copenhagenize”?
Wrocław zajął wysokie miejsce w rankingu Copenhagenize Index 2025. Dalej znalazły się także inne polskie miasta. To pierwszy raz, gdy Polska znalazła się w zestawieniu najbardziej przyjaznych rowerzystom metropolii świata.
Copenhagenize Index powstał w 2011 roku jako ranking analizujący miasta pod kątem ich przyjazności rowerzystom. Według jego twórców ma trzy cele: wyróżniać liderów, wspierać wymianę doświadczeń i dawć przejrzyste wytyczne, jak tworzyć przyjazne rowerom miasto. Ranking skupia się na realnych czynnikach: tym, jak łatwo i bezpiecznie można poruszać się po danym mieście rowerem. W centrum uwagi znajduje się zawsze użytkownik i jego codzienne doświadczenie. Co nowego w edycji 2025? Najnowszy ranking, opublikowany 18 listopada, bierze pod lupę dane z roku 2025. Wprowadza też znaczącą zmianę metody badań: połączono wskaźniki ilościowe z jakościowymi, dzięki czemu można m.in. uchwycić kulturowe i polityczne aspekty rozwoju mobilności rowerowej. Ranking obejmuje 100 miast ocenianych według 13 wskaźników. Są to między innymi ścieżki, parkingi, wypożyczalnie rowerów publicznych, budżety przeznaczone na sprawy rowerowe. Oprócz globalnego zestawienia raport zawiera też analizy regionalne, profile 30 najlepszych miast oraz przykłady udanych inwestycji i zmian. Polska w rowerowej elicie świata I to właśnie edycji 2025 po raz pierwszy pojawiły się polskie miasta, które dołączają do światowej, rowerowej elity. A są to Wrocław, Poznań, Warszawa, Gdańsk i Łódź. Znalazły się odpowiednio na 28, 53, 62, 63 i 68 miejscu na 100 przebadanych metropolii. Szczególnie cieszy wysokie miejsce Wrocławia. Kolejne polskie miasta według ekspertów Copenhagenize są dość daleko za nim. Dlaczego Wrocław znalazł się tak wysoko? Wrocław swoje wysokie miejsce zawdzięcza wieloletnim inwestycjom w rozbudowę sieci rowerowej. Miasto intensywnie promuje codzienne używanie rowerów. Dysponuje 428 kilometrami tras rowerowych, tworzonych zgodnie z holenderskimi standardami – skutecznie łączącymi m.in. parki, uczelnie i centra biznesowe. Eksperci podkreślają, że Wrocław łączy infrastrukturę z nowatorskimi rozwiązaniami. W 2025 otwarto Mikrohub Wrocław – pierwszą w Polsce stację przeładunkową dla rowerów cargo, w podziemnym parkingu pod Placem Wolności. Ponadto ponownie otwarto dla rowerów historyczne centrum miasta i wprowadzono Strefę Slow Zone. Kolejne inicjatywy to program edukacyjny „Młodzi – Aktywnie zMOBILizowaNi” oraz restart systemu rowerów miejskich (2 534 pojazdów we Wrocławiu), który w pół roku zanotował 1 milion przejazdów. Zwycięzcy rankingu: najlepsze miasta dla rowerzystów na świecie Wbrew nazwie, tym razem to nie Kopenhaga znalazła się na pierwszym miejscu – ale holenderski Utrecht. Stolica Danii jest druga, a podium zamyka Gandawa w Belgii. Ponadto w pierwszej dziesiątce są Amsterdam, Paryż, Helsinki, Munster, Antwerpia, Bordeaux i Nantes. Źródła: Copenhagenize, Wrocław.pl Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
Epidemia ospy we Wrocławiu w 1963 roku – poznajcie historię, którą przypomniał serial „Czarna śmierć”
Czarna ospa kojarzy się z podręcznikami historii i odległymi wiekami, ale jedna z jej ostatnich wielkich epidemii w Europie rozegrała się całkiem niedawno – we Wrocławiu w 1963 roku. Miasto zamieniło się w zamkniętą strefę, a szczepienia były przepustką do normalności. Dla wielu to zapomniany epizod z czasów PRL. Teraz temat ten powraca na srebrny ekran za sprawą nowego serialu TVP.
Spis treści: Czym jest ospa prawdziwa? Ospa na szklanym ekranie Epidemia ospy we Wrocławiu Czy dziś czarna ospa jest zagrożeniem? To była choroba, którą w Polsce uważano już za egzotyczną. Epidemia we Wrocławiu okazała się jedną z największych w powojennej Europie. Była to również ostatnia na świecie, która wystąpiła na tak dużą skalę w tamtym czasie. Kolejną była pandemia COVID-19. Czym jest ospa prawdziwa? Ospa prawdziwa jest jedną z najgroźniejszych chorób w historii cywilizacji. Wywołuje ją wirus Variola vera. W przeszłości dziesiątkowała całe populacje, powodując miliony zgonów. Jak można się nią zarazić? Wirus przenosi się drogą kropelkową. Można go złapać także przez kontakt z osobą chorą. Zarazić można się też przez dotyk skażonych przedmiotów lub strupów chorego. Objawy choroby są złożone. Zaczyna się jak ostra grypa. Występują dreszcze, wysoka gorączka i silne bóle mięśni. Charakterystycznym znakiem rozpoznawczym jest plamisto-grudkowa wysypka. Pojawia się ona głównie na twarzy i kończynach. Następnie grudki zmieniają się w pęcherzyki i krosty. Krosty te z czasem zasychają w strupy. Strupy te odpadały, pozostawiając szpecące blizny. Choroba nie tylko szpeci, ale też jest groźna dla zdrowia i życia. U osób niezaszczepionych ryzyko śmierci wynosiło 30%. Ospa na szklanym ekranie Temat ospy prawdziwej powrócił do szerszej świadomości za sprawą nowego serialu Telewizji Polskiej zatytułowanego „Czarna śmierć”, który przybliża wydarzenia epidemii ospy prawdziwej we Wrocławiu w 1963 roku. Jak wynika z danych nadawcy, produkcja w reżyserii Kuby Czekaja wzbudził spore zainteresowanie nie tylko krytyków filmowych, ale przede wszystkim widzów. Jest to jednocześnie thriller medyczny, dramat rodzinny i pełna tajemnic opowieść szpiegowska. Pierwszy odcinek zobaczyło przed telewizorami prawie półtora miliona osób, a cieszy się też sporym powodzeniem w serwisie VOD. – Tym samym TVP notuje najwyższą oglądalność swojego oryginalnego serialu jesienią 2025 roku – podało biuro prasowe. Tytuł „Czarna śmierć” jest jednak trochę mylący. Bardziej odpowiednim określeniem byłoby „czarna ospa”. Nazwa pochodzi bezpośrednio od objawów choroby. W końcowej fazie ospy prawdziwej krosty na ciele chorego pokrywały się strupami, które z czasem zasychały. Te zaschnięte strupy w wyniku drapania miały kolor czarny – stąd właśnie potoczna nazwa „czarna ospa”. Określenie „czarna śmierć” jest dwuznaczne, bo tradycyjnie odnosi się do plagi dżumy, która zdziesiątkowała ludność Europy w średniowieczu. Objawem były m.in. czarne plamy powstające na skutek obumierania tkanek. Poza tym zainfekowani mieli wysoką gorączkę wymiotowali krwią, kasłali i mieli dreszcze. Dżumę wywołują bakterie Yersinia pestis. Chorobę przenoszą szczury, pchły, gryzonie polne i leśne. Można też zakazić się drogą kropelkową. Dżuma dziś występuję w bardzo ograniczonym zakresie, a śmiertelność nie jest już tak wysoka ze względu na zaawansowane sposoby leczenia, w tym antybiotyki. Inne filmy na temat epidemii we Wrocławiu Obecna produkcja TVP inspirowana wydarzeniami we Wrocławiu z 1963 nie jest pierwsza w tym temacie. Józef Bakalarski, operator Polskiej Kroniki Filmowej (PKF), został wpuszczony do odizolowanego miasta i stworzył film reportaż zatytułowany „Operacja VV” (VV – od wirusa Variola vera), który był wyświetlany w kinach. Później, w 2000 roku, powstał dokument w reżyserii Tomasza Orlicza. Był on częścią serii dokumentalnej zatytułowanej „Czarny serial”, opowiadającej o największych katastrofach w Polsce po 1945 roku. Jeden odcinek poświęcony był też zatonięciu promu Jan Heweliusz. Epidemia ospy we Wrocławiu Czarna ospa przybyła do Wrocławia w 1963 z daleka. Pacjentem zero był funkcjonariusz służb bezpieczeństwa, Bonifacy Jędynak, który powrócił zakażony z Delhi w Indiach. Po kilku dniach poczuł się źle. Trafił do szpitala. Początkowo lekarze z Gdańska błędnie zdiagnozowali u niego malarię. Po polepszeniu stanu, 15 czerwca, pacjent został wypisany do domu. Epidemia zatacza coraz szersze kręgi Jednak już tego samego dnia zachorowała salowa, która sprzątała jego separatkę w szpitalu MSW. U niej także postawiono błędną diagnozę: ospa wietrzna. Lekarz, który opiekował się salową, również zachorował. Córka salowej, 27-letnia kobieta, zmarła 4 lipca. Przed śmiercią zaraziła około trzydziestu osób na ślubie krewnej. Wirus rozprzestrzeniał się już od 47 dni, przenoszony drogą kropelkową oraz poprzez przedmioty i ubrania. Przełom w rozpoznaniu Dopiero 9 lipca dr Bogumił Arendzikowski ze Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej we Wrocławiu postawił właściwą diagnozę: ospa prawdziwa. Alarm ogłoszono 15 lipca. Władze na początku ukrywały informację o zagrożeniu. Chciały uniknąć paniki. Sytuację utrudniał fakt, że Bonifacy Jędynak był funkcjonariuszem SB, a jego wyjazd był tajemnicą służbową. Izolacja miasta W końcu podjęto decyzję o izolacji miasta. Na rogatkach stanęły patrole milicji obywatelskiej (MO). Osoby bez ważnego świadectwa szczepienia nie mogły wjechać ani wyjechać. Zakazano im również korzystania z transportu publicznego. Sprzedaż biletów (PKP, PKS, LOT) odbywała się tylko po okazaniu zaświadczenia o szczepieniu . To było jedyne rozwiązanie problemu tej wirusowej choroby. Wielka akcja szczepień We Wrocławiu wprowadzono obowiązkowe i powszechne szczepienia ochronne. W ciągu zaledwie kilku tygodni zaszczepiono ponad 400 tysięcy mieszkańców, a w całym kraju zaszczepiono ponad 8,2 miliona ludzi. Szczepionki sprowadzano m.in. z ZSRR i Węgier. Za uchylanie się od obowiązkowych szczepień groziła grzywna do 4500 zł (przeciętne wynagrodzenie wówczas wynosiło 1763 zł) lub nawet kara więzienia do 15 lat. Skutecznym sposobem walki z ospą było też stworzenie miejsc odosobnienia, czyli izolatoriów. Osoby, które miały kontakt z chorymi, były odseparowywane na 21 dni. Bilans walki z ospą we Wrocławiu Ostatni przypadek zachorowania odnotowano 10 września 1963 roku. Wrocław oficjalnie ogłoszono miastem wolnym od czarnej ospy 19 września 1963 roku. Na ospę zachorowało łącznie 99 osób w całej Polsce, a zmarło 7 osób. Co ciekawe, cztery z ofiar śmiertelnych to pracownicy służby zdrowia. Byli to lekarz, dwie pielęgniarki i salowa. Czy dziś czarna ospa jest zagrożeniem? Czy dziś czarna ospa nam zagraża? Jak podaje sanepid, jej próbki znajdują się w laboratoriach w Instytucie Preparatów Wirusowych w Moskwie oraz w Centrum Kontroli Chorób w Atlancie. Istnieje ciągłe zagrożenie, że wirus ospy prawdziwej może zostać wykorzystany jako broń biologiczna, dlatego są pilnie strzeżone. Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) ogłosiła wykorzenienie ospy prawdziwej w 1980 roku. W konsekwencji wycofania szczepień, ludność w Polsce, podobnie jak w większości innych krajów, jest obecnie nieodporna na wirusa ospy prawdziwej. Źródła: Sanepid, Gov.pl, Archiwum Państwowe, TVP, Grażyna Trzaskowska, Epidemia czarnej ospy we Wrocławiu w 1963 roku, Wrocław 2008, Andrzej Kraska-Lewalski, Czarna Pani we Wrocławiu...,, Ossolineum 2019. Nasz autor Szymon Zdziebłowski Dziennikarz naukowy i podróżniczy, z wykształcenia archeolog śródziemnomorski. Przez wiele lat był związany z Serwisem Nauka w Polsce PAP. Opublikował m.in. dwa przewodniki turystyczne po Egipcie, a ostatnio – popularnonaukową książkę „Wielka Piramida. Tajemnice cudu starożytności” o największej egipskiej piramidzie. Miłośnik niewielkich, lokalnych muzeów. Uwielbia długie trasy rowerowe, szczególnie te prowadzące wzdłuż rzek. Lubi poznawać nieznane zakamarki Niemiec, zarówno na dwóch kółkach, jak i w czasie górskiego trekkingu.
Zoo we Wrocławiu – historia, zwierzęta i praktyczne informacje dla odwiedzających
Zoo we Wrocławiu wyróżnia się nie tylko skalą i nowoczesnością, ale przede wszystkim zaangażowaniem w realną pomoc zagrożonym gatunkom. Od lokalnych inicjatyw po międzynarodowe projekty restytucji – ten ogród zoologiczny stał się ważnym punktem na mapie światowej ochrony przyrody. Zwiedzając jego pawilony, można zobaczyć nie tylko egzotyczne zwierzęta, lecz także efekty długoletniej pracy naukowców i opiekunów.
Spis treści: Fundacja ZOO Wrocław – DODO Ile czasu potrzeba na zwiedzanie wrocławskiego zoo? Afrykarium – największe oceanarium w Polsce Jakie zwierzęta można zobaczyć we wrocławskim zoo? Atrakcje i udogodnienia w Zoo Wrocław Zoo Wrocław to jeden z najstarszych i największych ogrodów zoologicznych w Polsce. Zostało otwarte 10 lipca 1865 roku i od początku było nie tylko atrakcją turystyczną, ale również ważnym ośrodkiem edukacyjnym i naukowym. Na przestrzeni dekad przeszło wiele zmian, jednak jego misja – ochrona gatunków i edukacja ekologiczna – pozostaje niezmienna. W czasie II wojny światowej ogród (podobnie jak niemal cały Wrocław) poniósł znaczne straty, ale już w 1947 roku rozpoczęto organizowanie jego odbudowy. Od tamtej pory zoo rozwija się dynamicznie i dziś przyciąga rocznie ponad 1,5 miliona odwiedzających. Powierzchnia Zoo we Wrocławiu jest imponująca! Ogród zajmuje 33 hektary, z czego część została zrewitalizowana z myślą o bardziej naturalnych warunkach życia dla zwierząt. Ogród należy do najważniejszych członków Europejskiego Stowarzyszenia Ogrodów Zoologicznych i Akwariów (EAZA) i uczestniczy w kilkudziesięciu programach hodowlanych dla gatunków zagrożonych. Fundacja ZOO Wrocław – DODO Zoo Wrocław nie ogranicza się wyłącznie do działalności wystawienniczej. Działa tu również Fundacja DODO, której głównym celem jest ochrona ginących gatunków w środowisku naturalnym. Fundacja prowadzi projekty w Polsce i za granicą, wspierając działania ochronne m.in. dla rysi, żółwi błotnych, hipopotamów karłowatych czy pingwinów przylądkowych. Inicjatywy DODO łączą edukację przyrodniczą z realnym wsparciem zagrożonych populacji, a także angażują odwiedzających zoo w pomoc poprzez symboliczne adopcje, darowizny i działania w ramach wolontariatu. Ile czasu potrzeba na zwiedzanie wrocławskiego zoo? Jeśli zastanawiasz się, ile czasu potrzeba na zwiedzanie Zoo we Wrocławiu, warto wiedzieć, że na obejrzenie wszystkich pawilonów i wybiegów należy przeznaczyć co najmniej 4–5 godzin. Dla rodzin z dziećmi lub osób chcących spędzić czas spokojnie, z przerwą na posiłek, dobrym pomysłem będzie zaplanowanie całego dnia. Teren ogrodu jest rozległy, a ekspozycje są zróżnicowane – od klasycznych wybiegów dla ssaków i ptaków, przez nowoczesne pawilony, aż po Afrykarium, którego zwiedzanie samo zajmuje zwykle 1–1,5 godziny. Na terenie ogrodu znajdują się liczne miejsca do odpoczynku, punkty gastronomiczne, place zabaw oraz przystanki edukacyjne, które czynią wizytę jeszcze ciekawszą. W sezonie wakacyjnym i weekendy warto przyjść rano, by uniknąć kolejek do najpopularniejszych atrakcji. Zwłaszcza że w słoneczne dni zoo przyciąga tłumy turystów z całego kraju. Afrykarium – największe oceanarium w Polsce Jedną z największych atrakcji ogrodu zoologicznego we Wrocławiu jest bez wątpienia Afrykarium – unikatowy na skalę światową obiekt poświęcony faunie i florze Afryki. To nowoczesne, w pełni klimatyzowane oceanarium o powierzchni ponad 19 000 m², które prezentuje ekosystemy związane z wodami Czarnego Lądu – od Morza Czerwonego po dorzecze Kongo. Afrykarium zostało otwarte we wrocławskim zoo w 2014 roku i od tego czasu stanowi jeden z głównych punktów programu każdej wizyty. Atrakcją są ogromne przeszklone tunele, przez które można obserwować ryby i ssaki wodne pływające tuż nad głową. Zoo Wrocław zdecydowało się na wybudowanie oceanarium także z uwagi na jego wartość edukacyjną. W interaktywnych punktach można dowiedzieć się więcej o zagrożeniach dla afrykańskich ekosystemów wodnych i działaniach ochronnych. Mieszkańcy Afrykarium w Zoo we Wrocławiu W Afrykarium żyje wiele gatunków zwierząt związanych ze środowiskami wodnymi i nadwodnymi Afryki. To tutaj spotkać można: rekiny rafowe i piaskowe, pływające majestatycznie w głębokim basenie, hipopotamy nilowe, które można podziwiać zarówno nad jak i pod wodą, krokodyle nilowe, żyjące w strefie reprezentującej dżunglę Kongo, pingwiny przylądkowe, których kolonia wzbudza zachwyt najmłodszych, płaszczki, mureny, żółwie morskie i dziesiątki gatunków ryb tropikalnych, mrówkojady, dikdiki i golce, zamieszkujące część lądową ekspozycji. Każda z sekcji Afrykarium została zaprojektowana z ogromną dbałością o detale, a warunki życia zwierząt odzwierciedlają ich naturalne środowiska. To sprawia, że Afrykarium to nie tylko atrakcja turystyczna, ale również miejsce spełniające wysokie standardy etyczne i naukowe. Jakie zwierzęta można zobaczyć we wrocławskim zoo? Zoo Wrocław zwierzęta – to około 12 000 osobników reprezentujących ponad 1 100 gatunków z całego świata. To najbogatszy zbiór gatunków wśród wszystkich polskich ogrodów zoologicznych. Warty odnotowania jest także fakt, że większości gatunków zamieszkujących we wrocławskim zoo grozi wymarcie. Wśród mieszkańców ogrodu można zobaczyć m.in.: ssaki: lwy, tygrysy, pantery, żyrafy, słonie indyjskie, tapiry, nosorożce, małpy, lemury, niedźwiedzie. ptaki: flamingi, pelikany, sowy, papugi, kondory, pingwiny i wiele gatunków tropikalnych, gady: anakondy, warany, żółwie, krokodyle, agamy, kameleony, płazy i ryby: traszki, salamandry, żaby egzotyczne, ryby słodkowodne i morskie, bezkręgowce: pajęczaki, owady, koralowce i meduzy. Szczególną popularnością cieszy się pawilon Madagaskar, gdzie można spotkać zagrożone gatunki endemiczne, oraz Odrarium, prezentujące ekosystem doliny Odry. Zoo aktywnie uczestniczy w ochronie gatunków zagrożonych wyginięciem – prowadzi hodowle m.in. żółwi madagaskarskich, nosorożców indyjskich, czy koni Przewalskiego. Atrakcje i udogodnienia w Zoo Wrocław Wizyta we wrocławskim zoo to nie tylko spotkanie z dzikimi zwierzętami. Ogród oferuje również wiele atrakcji dodatkowych i udogodnień, które czynią pobyt komfortowym dla całej rodziny. Poza licznymi punktami gastronomicznymi na mapie wrocławskiego zoo można znaleźć wiele atrakcji towarzyszących. Dla rodzin z dziećmi: Pokazowe karmienia zwierząt, np. fok, pingwinów i hipopotamów, Edukacyjne stacje interaktywne, które są idealne dla młodych odkrywców, Place zabaw, dmuchańce, mini zoo, Kino VR, prezentujące przyrodnicze filmy edukacyjne. Warto też podkreślić, że ogród jest w pełni przystosowany dla osób z niepełnosprawnościami. Budynki zoo zostały wyposażone w windy i podjazdy. Na terenie ogrodu znajduje się nawet wypożyczalnia wózków (Vermeiren V200). Zoo Wrocław otrzymało wyróżnienie „Wrocław bez barier” za dostosowanie przestrzeni do potrzeb osób z ograniczoną mobilnością. To sprawia, że ogród jest dostępny i przyjazny dla wszystkich, niezależnie od wieku i kondycji. Marzena Wardyn-Kobus Autorka tekstów z pogranicza przyrody, kultury i podróży. W serwisie tworzy artykuły popularnonaukowe o otaczającym nas świecie, łącząc rzetelną wiedzę z przystępnym językiem i dbałością o szczegóły. Socjolożka z wykształcenia, od ponad dekady związana z marketingiem internetowym. Zawodowo od lat zgłębia tajniki SEO oraz storytellingu opartego na rzetelnych źródłach. Pisze, by zachęcać innych do uważnego kontaktu z przyrodą – nawet tą najbliższą, tuż za domem. Kaszubka mieszkająca na Kujawach, zakochana w górskich szlakach i leśnych bezdrożach. Jej przydomowy ogródek to strefa zrównoważonego eksperymentowania – dąży do tego, by uprawiać rośliny ekologicznie, z szacunkiem dla natury. Wolne chwile spędza z książką, wędrując po lesie lub tworząc makramy.
Panorama Racławicka to jedna z najbardziej wyjątkowych ekspozycji. Monumentalne dzieło zapiera dech
Panorama Racławicka to jedna z największych atrakcji Wrocławia. Żadna wycieczka po stolicy Dolnego Śląska nie może odbyć się bez wizyty w miejscu, gdzie eksponowane jest jedno z najsłynniejszych polskich dzieł sztuki. Malarski fenomen urzeka nie tylko ogromnymi rozmiarami, ale także niesamowitą dbałością o detale, które przenoszą oglądającego w sam środek historycznej bitwy. Poniżej przybliżamy historię Panoramy Racławickiej.
Spis treści: Dzieło wielu autorów Obraz, który krzewił ducha niepodległości Niezwykła ekspozycja Odzyskane dzieło trafiło do Wrocławia Panorama Racławicka, czyli nowy dom dla wybitnego dzieła Każda epoka początkuje inną modę w sztuce. Pod koniec XIX wieku uznaniem i podziwem cieszyły się przede wszystkim malarskie panoramy, uwieczniające ważne i podniosłe wydarzenia historyczne. Można wymienić wiele wspaniałych dzieł z tego okresu, ale żadne nie zapisało się w powszechnej świadomości tak mocno, jak słynna „Bitwa pod Racławicami”. Dzieło wielu autorów Inicjatorami powstania wybitnego dzieła byli lwowscy radni, którzy w 1893 roku, z okazji 100-lecia insurekcji kościuszkowskiej, zamówili je u Jana Styki, artysty doświadczonego w tworzeniu monumentalnych form malarskich. Obraz miał być główną atrakcją inauguracji Powszechnej Wystawy Krajowej we Lwowie, która miała odbyć się rok później. Styka, któremu powierzono kierownictwo nad projektem, miał pełną swobodę w doborze współpracowników. Jego prawą ręką został Wojciech Kossak, znakomity batalista. Do współpracy zaprosił także Ludwika Bollera, Tadeusza Popiela, Zygmunta Rozwadowskiego, Teodora Aksentowicza, Włodzimierza Tetmajera, Wincentego Wodzikowskiego i Michała Sozańskiego. Prace nad olbrzymim dziełem panoramicznym rozpoczęły się w sierpniu 1893 roku. Artyści podjęli skrupulatne przygotowania. Na miejscu bitwy dokładnie przeanalizowali topografię terenu, rozmieszczenie wojsk i przebieg walk. Mieli zapewnione wsparcie uznanych historyków, m.in. Tadeusza Korzona i Konstantego Górskiego. Podział ról kluczem do sukcesu Każdy artysta, który uczestniczył w racławickim projekcie, odpowiadał za inny aspekt panoramy. Jan Styka był autorem ogólnego zamysłu i nadzorował wykonanie malowidła, ale nie tylko. Spod jego pędzla wyszły kluczowe postaci obrazu, m.in. Tadeusz Kościuszko i chłopski przywódca Bartosz Głowacki. Kossak, jako ekspert od wizerunków koni, namalował m.in. wierzchowca Kościuszki. Był także autorem sztabu podążającego za naczelnikiem, kawalerii narodowej i rosyjskich żołnierzy, broniących armat. Boller, niemiecki pejzażysta, odpowiadał za krajobraz i niebo. Popiel naniósł na płótno drzewa i chłopskie chałupy. Nadzorowani przez Kossaka Axentowicz i Rozwadowski stworzyli sceny batalistyczne, Tetmajer i Wodziński – stroje ludowe chłopów walczących u boku naczelnika. Obraz, który krzewił ducha niepodległości W maju 1894 roku „Bitwa pod Racławicami” była gotowa. Dzieło namalowane w układzie cykloramicznym mierzyło 15 metrów wysokości i 114 metrów długości. Artyści niezwykle wiernie odtworzyli wszystkie detale, od strojów, przez oręż, aż po wizerunki kluczowych postaci. W rezultacie powstało dzieło niezwykłe, które, przypominając o zwycięstwie Kościuszki, jak żadne inne budziło w oglądających patriotyczne uczucia. Dla narodu pod zaborami artystyczna forma pokrzepienia serc miała szczególne znaczenie. Należy jednak podkreślić, że olbrzymi ładunek emocjonalny „Bitwy pod Racławicami” nie tkwił wyłącznie w przekazie dzieła, ale także w jego formie. Niezwykła ekspozycja Spoglądając na panoramiczne płótno, widzowie mogli odnieść wrażenie, że znaleźli się w samym centrum bitwy, którą stoczono pod Racławicami 4 kwietnia 1794 roku. Efekt immersji to nie tylko zasługa realizmu, wspaniałego operowania światłem i cieniem i elementów zacierających granicę między obrazem a przestrzenią przed nim, ale także wpływająca na perspektywę forma ekspozycji. Początkowo panorama była eksponowana w rotundzie o średnicy ok. 38 metrów, którą we Lwowie (w Parku Stryjskim) wybudowano według projektu Ludwika Baldwina-Ramułta. To dawało widzom możliwość spojrzenia na poszczególne sceny pod różnymi kątami i potęgowało magię dzieła. Odzyskane dzieło trafiło do Wrocławia Monumentalna panorama przetrwała II wojnę światową, ale nie bez szwanku. Największych uszkodzeń doznała w trakcie radzickich bombardowań miasta. Żeby uchronić płótno przed dalszą dewastacją, zwinięto je w rulon i ukryto w klasztorze benedyktynów. Po wojnie, z polecenia Tymczasowego Rządu Jedności Narodowej odzyskane od ZSRR lwowskie dzieła sztuki, w tym „Bitwa pod Racławicami”, zostały przewiezione do Wrocławia. Wspaniała panorama dwa lata spędziła w magazynie kolejowym Wrocław-Brochów. Następnie przez kilkanaście lat była przechowywana w Muzeum Państwowym, później przemianowanym na Muzeum Śląskie i finalnie – na Narodowe. Wystawiano tylko pojedyncze fragmenty obrazu. Ze względów politycznych, przedstawienie całości dzieła obrazującego triumf Polski nad Rosją nie było możliwe, ale dyskusje na temat budowy miejsca stałej ekspozycji trwały. Decyzja w tym temacie zapadła w 1956 roku, ale prace rozpoczęły się dopiero na początku lat 70. Panorama Racławicka, czyli nowy dom dla wybitnego dzieła Niezbyt skomplikowana inwestycja przeciągała się w nieskończoność. Prace były wstrzymywane i przerywane, a na konserwację samego obrazu brakowało pieniędzy. W czerwcu 1980 roku płótno wywieziono do Warszawy. Dopiero po wydarzeniach sierpniowych nastąpiły zmiany w polityce, dzięki którym możliwe stało się wystawienie panoramy we Wrocławiu. W tym miejscu należy wspomnieć, że w dużej mierze przyczyniła się do tego działalność Społecznego Komitetu Panoramy Racławickiej, na czele którego stał prof. Alfred Jahn. Otwarcie ekspozycji nastąpiło 14 czerwca 1985 roku. Od tego czasu, Panorama Racławicka jest miejscem stałej ekspozycji „Bitwy pod Racławicami”. Nasz autor Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Ranking najlepszych lotnisk w 2025 roku. Polski port wyprzedził popularne kierunki
Nowy międzynarodowy ranking lotnisk uwzględnia nie tylko punktualność, ale też jakość obsługi i zadowolenie podróżnych. Wyniki mogą zaskakiwać – jedno z polskich lotnisk uplasowało się wyżej niż popularne porty w turystycznych regionach południa Europy.
Spis treści: Najlepsze lotniska na świecie i w Europie Polskie lotniska w globalnym zestawieniu Latem miliony Europejczyków wyruszają w podróże, jednak nie każde lotnisko potrafi zapewnić im komfortowy początek wakacji. W opublikowanym niedawno rankingu AirHelp Score – przygotowanym przez organizację zajmującą się ochroną praw pasażerów – przeanalizowano 250 portów lotniczych z 68 krajów. Pod uwagę brano punktualność, poziom zadowolenia podróżnych oraz jakość świadczonych usług. Wyniki ujawniły zarówno światowych liderów branży, jak i porty, których standardy mogą wystawić cierpliwość pasażerów na ciężką próbę. Wśród ocenionych znalazły się również lotniska z Polski. Najlepsze lotniska na świecie i w Europie. Skandynawia i RPA w czołówce Pierwsze miejsce w globalnym rankingu AirHelp Score zajął Międzynarodowy Port Lotniczy w Kapsztadzie w RPA, uzyskując łączny wynik 8,57 punktów w AirHelp Score – w tym 8,6 za punktualność, 8,7 za satysfakcję pasażerów oraz 8,3 za ofertę gastronomiczną i handlową. To najwyższy łączny wynik spośród 250 analizowanych lotnisk z 68 krajów. Najlepiej ocenianym europejskim portem okazało się z kolei lotnisko Bergen Flesland w Norwegii, zajmując 9. miejsce na świecie. Wyróżniło się wyjątkową punktualnością i sprawnością operacyjną. W pierwszej trzydziestce rankingu uplasowały się także porty w Bilbao (Hiszpania), Bodø (Norwegia), Oslo Gardermoen (Norwegia) oraz Reykjavik Keflavík (Islandia). Na uwagę zasługuje również port lotniczy w Luksemburgu – choć uplasował się dopiero na 130. miejscu w klasyfikacji ogólnej, otrzymał najwyższą ocenę w Europie w kategorii ogólnego doświadczenia pasażerów – aż 9,0 pkt. Z kolei lotnisko Amsterdam Schiphol, sklasyfikowane na 111. pozycji, osiągnęło najlepszy wynik w Europie pod względem jakości oferty gastronomiczno-handlowej, zdobywając 8,3 pkt. Polskie lotniska w globalnym zestawieniu Wśród polskich portów najlepiej wypadło lotnisko im. Lecha Wałęsy w Gdańsku, które zajęło 57. miejsce w globalnym zestawieniu. Uzyskało łącznie 7,87 pkt – 7,9 za punktualność, 8,2 za zadowolenie pasażerów oraz 7,6 za ofertę gastronomiczno-handlową. To rezultat lepszy niż w przypadku wielu popularnych lotnisk południowej Europy, takich jak Walencja, Malaga czy Alicante. Gdańsk został doceniony za sprawną obsługę i wysoki poziom wygody, co potwierdza, że mniejsze porty regionalne mogą skutecznie konkurować z większymi europejskimi lotniskami. Lotnisko Chopina w Warszawie uplasowało się na 95. miejscu, zdobywając 7,67 pkt (punktualność 7,6, ocena pasażerów 8,0, gastronomia i sklepy 7,6). To stabilna pozycja w środku zestawienia, choć wyniki sugerują konieczność dalszych usprawnień, zwłaszcza w zakresie terminowości i rozszerzenia oferty usługowej. Lotnisko we Wrocławiu zajęło 140. miejsce z wynikiem 7,47 pkt (punktualność 7,2, ocena pasażerów 8,5, gastronomia 7,1), natomiast port lotniczy w Krakowie znalazł się na 155. pozycji z wynikiem 7,42 pkt (punktualność 7,4, satysfakcja pasażerów 8,0, gastronomia 6,8). Oba porty uzyskały stosunkowo wysokie noty za jakość obsługi podróżnych, lecz ich wyniki w zakresie punktualności pozostają niższe, co wskazuje na konieczność optymalizacji organizacji operacji lotniczych. Źródła: EuroNews, Air Help Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Sky Tower we Wrocławiu: odkryj, co kryje najwyższy budynek Dolnego Śląska
Sky Tower to najwyższy budynek we Wrocławiu, który stał się ikoną miasta. Poznaj jego fascynującą historię, architekturę oraz atrakcje, takie jak punkt widokowy na 49. piętrze. Dowiedz się, co oferuje ten imponujący kompleks i jak zaplanować wizytę.
Spis treści: Historia powstania Sky Tower Architektura i dane techniczne Funkcje i przeznaczenie kompleksu Punkt widokowy na 49. piętrze Praktyczne informacje dla odwiedzających Ciekawostki i cechy wyjątkowe Sky Tower Sky Tower w kontekście Wrocławia i Polski Sky Tower, wznoszący się na wysokość 212 metrów, to jeden z najbardziej charakterystycznych budynków w Polsce i najwyższy obiekt we Wrocławiu. Jest jedną z najwyższych budowli w naszym kraju i pozostaje rekordzistą i jedną z atrakcji Dolnego Śląska. Kompleks, łączący funkcje mieszkaniowe, biurowe, handlowe i rozrywkowe, stał się jednym z symboli współczesnej architektury miejskiej i ważnym punktem orientacyjnym na mapie Wrocławia. Historia powstania Sky Tower Od Poltegoru do nowoczesnego wieżowca Sky Tower został wzniesiony na miejscu dawnego wieżowca Poltegor Centre, który przez wiele lat był najwyższym budynkiem i atrakcją we Wrocławiu. Poltegor, zbudowany w 1982 roku, miał 125 metrów wysokości (wliczając antenę) i 25 kondygnacji. Był siedzibą przedsiębiorstwa Poltegor – Polskiej Techniki Górniczej. W budynku mieściły się biura, a na ostatnim piętrze znajdowała się sala konferencyjna oraz platforma widokowa. Na dachu zainstalowano antenę wykorzystywaną przez stacje radiowe i telewizyjne. W styczniu 2007 roku działkę, na której stał Poltegor, zakupił wrocławski biznesmen Leszek Czarnecki. Decyzja o rozbiórce zapadła w czerwcu tego samego roku, a prace rozbiórkowe zakończono w listopadzie 2007. Czarnecki planował w tym miejscu zrealizować nowoczesny kompleks wieżowców, który miał stać się nowym symbolem Wrocławia. Etapy budowy i zmiany w projekcie Pierwotny projekt Sky Tower zakładał budowę kompleksu składającego się z siedmiu budynków o różnej wysokości, z główną wieżą mierzącą 258 metrów (221 metrów do dachu) i 56 kondygnacjami. Miała to być najwyższa konstrukcja w Polsce. Budowa rozpoczęła się w grudniu 2007 roku, ale w listopadzie 2008 została wstrzymana na sześć miesięcy z powodu globalnego kryzysu finansowego i niepewności na rynku nieruchomości. W tym czasie inwestor zdecydował się na przeprojektowanie kompleksu, redukując jego skalę. W czerwcu 2009 roku wznowiono prace, a w listopadzie ogłoszono nową wersję projektu – główna wieża miała mierzyć 207 metrów do dachu, a wraz z anteną 238 metrów. W trakcie realizacji doszło do konfliktu inwestora z pierwotnym biurem projektowym, co skutkowało przejęciem nadzoru nad realizacją przez nowe studio architektoniczne. Wieżę „odchudzono”, zmieniono wykończenie elewacji i rozkład funkcji, a z planowanych sześciu segmentów zrealizowano tylko trzy. W sierpniu 2011 roku budynek osiągnął docelową wysokość, a jego oficjalne otwarcie odbyło się 24 maja 2012 roku. Zakończenie wszystkich prac budowlanych miało miejsce w marcu 2013 roku. Sky Tower, mimo wielu przeszkód i zmian projektowych, stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli współczesnego Wrocławia, łącząc funkcje mieszkalne, biurowe i handlowo-usługowe w jednym zintegrowanym kompleksie. Architektura i dane techniczne Wysokość i liczba pięter Sky Tower osiąga wysokość 212 metrów, co czyni go najwyższym budynkiem we Wrocławiu. Wieża posiada 51 kondygnacji nadziemnych, z czego 49 pięter jest dostępnych w głównym segmencie budynku. Punkt widokowy znajduje się na 49. piętrze, na wysokości około 200 metrów. Dla porównania, to ponad 2,5 razy więcej niż w klasycznym bloku mieszkalnym z wielkiej płyty, co doskonale obrazuje skalę tego obiektu. Wysokość konstrukcyjna budynku (bez anteny) wynosi 206 m, natomiast najwyższy punkt – antena – sięga 212 metrów. Konstrukcja i materiały użyte w budowie Sky Tower został zaprojektowany z wykorzystaniem nowoczesnych technologii i materiałów wysokiej jakości. Trzon budynku wykonano z żelbetu, co zapewnia odpowiednią sztywność i odporność konstrukcji na wiatr i drgania. Zastosowano także systemy podwójnych szyb z powłoką przeciwsłoneczną, co znacząco ogranicza nagrzewanie się wnętrz i zwiększa efektywność energetyczną budynku. Elewacja budynku pokryta jest szkłem refleksyjnym o wysokich walorach estetycznych i izolacyjnych. Całość prezentuje się nowocześnie, a zarazem minimalistycznie. Dzięki charakterystycznemu zwężeniu ku górze wieża przypomina sylwetkę ludzką – ten efekt był zamierzonym działaniem projektantów. Funkcje i przeznaczenie kompleksu Apartamenty mieszkalne Sky Tower oferuje ponad 200 luksusowych apartamentów, zlokalizowanych od 28. piętra wzwyż. Mieszkania te charakteryzują się przestronnością, wysokimi sufitami oraz panoramicznymi oknami z widokiem na Wrocław i okolice. Najbardziej prestiżowe apartamenty znajdują się na najwyższych kondygnacjach, a ich ceny przekraczają 20 000 zł za m². Każdy apartament ma dostęp do całodobowej ochrony, monitoringu, windy szybkobieżnej oraz parkingu podziemnego. W ofercie znajdują się zarówno mniejsze lokale (ok. 50 m²), jak i przestronne penthouse’y. Powierzchnie biurowe Niższe kondygnacje Sky Tower zajmują nowoczesne powierzchnie biurowe klasy A. Biura są w pełni klimatyzowane, wyposażone w światłowód, systemy kontroli dostępu i BMS (Building Management System). Budynek przyciąga firmy z sektora finansowego, IT i doradztwa. Układ biur umożliwia ich elastyczne aranżowanie, zarówno w systemie open space, jak i klasycznych gabinetów. Dostęp do naturalnego światła na każdym piętrze oraz wysoki standard wykończenia są kluczowymi atutami dla najemców. Galeria handlowa i usługi W części podium Sky Tower znajduje się galeria handlowa z ponad 100 punktami usługowo-handlowymi. Odwiedzający znajdą tu butiki odzieżowe, drogerie, apteki, a także restauracje i kawiarnie. Dla klientów dostępne są również fitness club, gabinety lekarskie, kliniki stomatologiczne, banki i punkty kurierskie. Dzięki temu Sky Tower stanowi wygodne miejsce nie tylko do pracy i życia, ale też codziennego załatwiania spraw. View Ediplayer on the source website Punkt widokowy na 49. piętrze Godziny otwarcia i ceny biletów Punkt widokowy Sky Tower to jedna z najchętniej odwiedzanych atrakcji turystycznych Wrocławia. Znajduje się on na wysokości około 200 metrów, co czyni go najwyżej położonym punktem widokowym w Polsce dostępnym dla turystów. Godziny otwarcia: od poniedziałku do soboty: 9:00 - 20:30 niedziela: 10:00 – 20:30 ostatni wjazd odbywa się zazwyczaj 30 minut przed zamknięciem Ceny biletów (mogą ulegać zmianom): bilet normalny: 53 zł bilet ulgowy (dzieci, uczniowie, studenci): 40 zł dzieci do lat 3: wstęp wolny Bilety można nabyć zarówno na miejscu, jak i przez internet. Widoki i atrakcje dla zwiedzających Z tarasu widokowego – przebudowanego w 2024 roku i wielokrotnie nagradzanego – roztacza się panorama na całe miasto i okolice. Przy dobrej pogodzie można dostrzec Karkonosze, a nawet Śnieżkę, oddaloną o ponad 100 km. Widok obejmuje m.in. Odrę, Ostrów Tumski, Uniwersytet Wrocławski, a także Stadion Miejski. Na miejscu dostępne są: panele informacyjne z opisami widocznych obiektów, możliwość robienia zdjęć i nagrań, wydzielone miejsce dla osób z niepełnosprawnościami. Dla dzieci przygotowano interaktywne tablice edukacyjne, a wieczorami taras zyskuje wyjątkowy klimat dzięki specjalnemu oświetleniu. Wieczorami (od czwartku do soboty) na tarasie działa bar otwarty do późniejszych godzin Praktyczne informacje dla odwiedzających Dojazd i parking Sky Tower znajduje się przy ul. Powstańców Śląskich 95 we Wrocławiu – jednej z głównych arterii komunikacyjnych miasta. Obiekt jest doskonale skomunikowany z centrum i innymi dzielnicami. Dojazd komunikacją miejską: tramwaje: linie 2, 6, 7, 17, 20 autobusy: linie 144, 146, 602 Dla kierowców dostępny jest podziemny parking z kilkuset miejscami postojowymi. Parking jest monitorowany i objęty całodobową ochroną. Istnieje możliwość opłaty godzinowej lub abonamentowej. Udogodnienia i dostępność Sky Tower spełnia wszystkie wymagania nowoczesnego obiektu wielofunkcyjnego: windy szybkobieżne obsługujące wszystkie piętra, podjazdy, windy i toalety przystosowane dla osób z niepełnosprawnościami, bezpłatne Wi-Fi na wybranych poziomach, system monitoringu i ochrona 24/7. Na miejscu znajdują się także punkty medyczne, strefy odpoczynku, bankomaty, paczkomaty oraz strefy coworkingowe. Ciekawostki i cechy wyjątkowe Sky Tower Rzeźba Salvadora Dalí Jedną z najbardziej niezwykłych atrakcji Sky Tower jest rzeźba „Profil czasu” autorstwa Salvadora Dalí, stoi wewnątrz Galerii Handlowej w strefie Rotundy To jedna z nielicznych prac tego słynnego surrealisty wystawionych w przestrzeni publicznej w Polsce. Rzeźba przedstawia symbolicznie rozciągnięty, opływający zegar, który odnosi się do względności czasu – motywu często wykorzystywanego przez Dalíego. Dzieło zostało wykonane z brązu i mierzy kilka metrów wysokości. Przyciąga nie tylko miłośników sztuki, ale też turystów i fotografów, stając się nieodłącznym elementem krajobrazu Sky Tower. Wykorzystanie nowoczesnych technologii Sky Tower to również przykład innowacyjnych rozwiązań technologicznych w budownictwie wielkopowierzchniowym. Budynek wyposażony jest w zaawansowany system zarządzania budynkiem BMS (Building Management System), który steruje oświetleniem, wentylacją, klimatyzacją i bezpieczeństwem. Zastosowano tu również: systemy odzysku ciepła, czujniki obecności i światła naturalnego, monitoring zużycia energii elektrycznej i wody. Dzięki temu Sky Tower spełnia normy energooszczędności i zrównoważonego zarządzania zasobami. Obiekt uznawany jest za jeden z najbardziej zaawansowanych technologicznie budynków wielofunkcyjnych w Polsce. Sky Tower w kontekście Wrocławia i Polski Znaczenie dla panoramy miasta Sky Tower już od momentu ukończenia zdominował panoramę Wrocławia. Widać go z niemal każdego zakątka miasta, a jego sylwetka stała się jednym z najbardziej rozpoznawalnych elementów miejskiego krajobrazu. Budynek jest nie tylko punktem orientacyjnym, ale również symbolem nowoczesności i rozwoju gospodarczego Wrocławia. Dzięki swojej lokalizacji, Sky Tower służy także jako punkt nawigacyjny dla mieszkańców i turystów. Wieczorami – dzięki iluminacji – tworzy efektowny akcent architektoniczny. Pod koniec 2026 roku w części budynku Sky Tower zostanie uruchomiony hotel Prize by Radisson. Porównanie z innymi wieżowcami w Polsce Sky Tower jest jednym z najwyższych budynków w Polsce, obecnie ustępuje miejsca nowym projektom, takim jak Varso Tower w Warszawie z najwyższym tarasem widokowym w naszym kraju. W odróżnieniu od typowych drapaczy chmur pełniących wyłącznie funkcje biurowe, Sky Tower to kompleks o funkcji mieszanej, który łączy w sobie elementy przestrzeni miejskiej – mieszkania, biura, sklepy i atrakcje turystyczne. To nowoczesna interpretacja idei miasta w mieście. Źródło: National Geographic Polska Nasz ekspert Łukasz Załuski Redaktor naczelny „National Geographic Polska” i National-Geographic.pl. Dziennikarz podróżniczy i popularnonaukowy z 20-letnim stażem. Wcześniej odpowiedzialny m.in. za magazyny „Focus”, „Focus Historia” i „Sekrety Nauki”. Uważny obserwator zmieniającego się świata i nowych trendów podróżniczych. Inicjator projektu pierwszej naukowej rekonstrukcji wizerunków władców z dynastii Jagiellonów. Miłośnik tenisa, książek kryminalnych i europejskich stolic.
Popularny bloger zachwycony Polską. „To najlepszy kraj w Europie”
Holenderski influencer przemierza Europę w poszukiwaniu interesujących miejsc. W swoich mediach społecznościowych wyjawił, że jest oczarowany Polską.
Spis treści: Kraków, Warszawa i Wrocław oczami blogera z Holandii Smaki świata i bary mleczne, czyli ocena kuchni w Warszawie Europa Wschodnia lepsza niż Zachodnia? To Luke Hoogmoed mówi o Polsce Luke Patrick Hoogmoed to holenderski influencer i podróżnik, którego na Instagramie śledzi ponad 460 tysięcy osób. Ze swoimi obserwatorami dzieli się recenzjami europejskich stolic, jak i mniej znanych zakątków kontynentu. Niedawno w sieci opublikował post, w którym – zwracając się do internautów – radził: „Lato tuż za rogiem i pewnie zastanawiacie się już nad miejscami do odwiedzenia. Przestańcie myśleć o Barcelonie, Mykonos czy Ibizie. Spróbujcie czegoś innego i zobaczcie Warszawę lub każde inne duże miasto w Polsce, ponieważ wszystkie są niesamowite”. Postanowiliśmy się dowiedzieć, co dokładnie zachwyciło go w naszym kraju. Kraków, Warszawa i Wrocław oczami blogera z Holandii Po raz pierwszy Luke Patrick Hoogmoed odwiedził Polskę w 2021 roku, kiedy studiował w Łotwie i wybrał się na 2-dniową wycieczkę do Krakowa. Choć wcześniej słyszał wiele dobrego o stolicy Małopolski, nie spodziewał się, że tak bardzo mu się ona spodoba. – Ta podróż sprawiła, że ​​zakochałem się w tym kraju i wracałem do niego wiele razy w ciągu ostatnich kilku lat – wyznał w rozmowie z naszą redakcją. Następnie podkreślił, że w dużej mierze na jego pozytywne wrażenia dotyczące Polski, wpłynęli ludzie, bo to oni sprawiają, ze kraj wydaje się gościnny i bezpieczny. – Porównując duże miasta w Polsce z metropoliami Europy Zachodniej, byłem zszokowany, widząc kobiety i dzieci spacerujące samotnie nocą. W mojej rodzinnej Holandii takie sytuacje są rzadkością. Choć Holandia to także ładny i na ogół bezpieczny kraj, staram się unikać dużych miast po zmroku, po prostu dlatego, że nie czuję się tam w pełni komfortowo. W Polsce natomiast zawsze i w każdym mieście czuję się bezpiecznie, niezależnie od pory dnia – zdradził Luke. To właśnie w naszym kraju Hoogmoed także odnalazł miłość. Kiedy był w drodze do Wrocławia, w sieci odezwała się do niego Turczynka przebywająca na wymianie Erasmus w Szczecinie. Finalnie spotkali się w dolnośląskiej stolicy i tam się w sobie zakochali. Teraz jego partnerka pracuje w Warszawie, a bloger często ją odwiedza. – Zanim poznałem moją dziewczynę, już zdążyłem polubić Warszawę. Głównie dlatego, że przypominała mi moje rodzinne miasto, Rotterdam. Zarówno Warszawa, jak i Rotterdam to jedyne w swoich krajach nowoczesne metropolie, co ma swoje korzenie w wydarzeniach z czasów wojny. Jednak historia nie jest widoczna wyłącznie w architekturze, ale także w charakterze ludzi. Z perspektywy podróżnika, Warszawa wydaje się najlepszym miastem w Polsce. Może nie jest najpiękniejsza – bo tutaj koronę zgarnia Wrocław – ale z pewnością bije życiem i energią – stwierdził influencer. Smaki świata i bary mleczne, czyli ocena kuchni w Warszawie Podczas rozmowy z „National Geographic Polska” Luke Patrick Hoogmoed zdradził również, że nie może się doczekać, jak w lipcu ze swoją dziewczyną zamieszka na miesiąc w Warszawie. Wspólnie zamierzają m.in. odwiedzić Toruń, brać udział w koncertach chopinowskich w Łazienkach Królewskich, a także odwiedzać różne restauracje. Bloger podkreślił bowiem, że Warszawa „wyróżnia się największą różnorodnością kulinarną w Polsce”. – Choć w innych miastach najczęściej króluje kuchnia polska – co jest oczywiście jak najbardziej w porządku, bo polskie jedzenie jest pyszne – to stolica oferuje coś więcej. Oprócz najlepszych rodzimych dań, można tu znaleźć także szeroki wybór kuchni międzynarodowych. Mimo tego, osobiście wciąż najchętniej sięgam po tradycyjne polskie potrawy, szczególnie w słynnych barach mlecznych. To moje ulubione miejsca, przez wzgląd na smaczne, zdrowe, domowe jedzenie w bardzo rozsądnej cenie. Chętnie odwiedzam też Food Hall Elektrownia Powiśle, bo można tam spróbować smaków z praktycznie każdego zakątka świata. Ceny są nieco wyższe, ale jakość naprawdę warta swojej ceny – ocenił Luke. Europa Wschodnia lepsza niż Zachodnia? To Luke Hoogmoed mówi o Polsce Co więcej, Hoogmoed zaznaczył, że swoją działalnością na Instagramie chce przekonywać obserwatorów, że Europa Wschodnia jest lepsza od Europy Zachodniej. Dodał, że choć zdaje sobie sprawę, że niektórym nie podoba się, że gdy mówi, że „Polska to Europa Wschodnia”, zalicza nasz kraj do tej części kontynentu. Na koniec podkreślił, że Polska jest świetnym kierunkiem dla turystów. – Moim zdaniem Polska to najlepszy kraj w Europie dla podróżników, którzy nie chcą martwić się o to, że zostaną okradzeni, oszukani, dźgnięci, odurzeni lub postrzeleni. Oczywiście, Barcelona i Mykonos mogą poszczycić się lepszą pogodą i piękniejszymi plażami – choć wybrzeże Morza Bałtyckiego również ma swój urok – niemniej jednak, jeśli mam zapłacić 60 euro za leżak na plaży, 12 euro za drinka, a do tego nie mieć spokoju z powodu tłumów turystów, zdecydowanie lepiej wybrać Polskę – stwierdził. Źródło: National Geographic Polska Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi reakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Pierwszy taki SOR w Polsce. Całodobowa opieka weterynaryjna coraz bliżej
Powstaje pierwszy w Polsce SOR dla zwierząt. Zlokalizowana na Uniwersytecie Przyrodniczym we Wrocławiu placówka zapewni całodobową opiekę weterynaryjną i pomoc w sytuacjach zagrażających życiu pupili.
W tym artykule: Pierwszy w Polsce SOR dla zwierząt Całodobowa pomoc dla pupili coraz bliżej Wrocław często trafia na nagłówki. Media, zarówno polskie, jak i zagraniczne, zachwycają się architekturą oraz atrakcjami miasta. Tym razem o stolicy Dolnego Śląska mówi się z jeszcze innego powodu. Na kampusie jednego z uniwersytetów ma powstać pierwszy w Polsce SOR dla zwierząt. Całodobowa pomoc ruszy już na początku 2026 roku. Oto co już wiadomo na ten temat. Pierwszy w Polsce SOR dla zwierząt Na Uniwersytecie Przyrodniczym we Wrocławiu powstaje pierwszy w Polsce SOR dla zwierząt. To efekt porozumienia zawartego między władzami miasta a uczelnią. Wspólnym celem jest odpowiedź na pilną potrzebę stworzenia systemu szybkiej pomocy weterynaryjnej dostępnej przez całą dobę. – Rozwiązywanie problemów społeczno-gospodarczych to elementy naszej misji. Chcemy być uczelnią aktywnie uczestniczącą w rozwoju Wrocławia, czuć się za miasto współodpowiedzialni. Dlatego jestem dumny, że wspólnie zbudujemy miejsce potrzebne, ważne i nowoczesne – podkreśla prof. Krzysztof Kubiak, rektor uczelni. Remont pomieszczeń pod przyszły SOR ruszy w ciągu najbliższych kilku miesięcy. UPWr przeznaczył na ten cel ponad pół miliona złotych. Otwarcie kliniki zaplanowano na początek przyszłego roku. Na miejscu dostępny będzie zaawansowany sprzęt medyczny, w tym system do hemoperfuzji, stosowany w leczeniu zatruć, sepsy czy chorób autoimmunologicznych. W trudniejszych przypadkach wykorzystywane będą również terapie nerkozastępcze oraz wymiana osocza. – Planujemy zatrudnić w niej tylko lekarzy weterynarii wyspecjalizowanych w leczeniu stanów nagłych, najlepszych specjalistów, którzy będą mieli do dyspozycji najnowocześniejszy sprzęt – zaznacza prof. Artur Niedźwiedź, prodziekan Wydziału Medycyny Weterynaryjnej UPWr. Całodobowa pomoc dla pupili coraz bliżej Co ważne, klinika ma być nie tylko nowoczesna, ale też przyjazna mieszkańcom. Część z nich, w tym seniorzy czy posiadacze Karty Dużej Rodziny, skorzystają z usług kliniki na preferencyjnych zasadach. – To wyjątkowe przedsięwzięcie, które nie tylko podniesie standard opieki nad naszymi czworonożnymi towarzyszami, ale także zapewni pomoc dostępną przez całą dobę – w sytuacjach nagłych, kiedy liczy się każda minuta. Co równie ważne, usługi świadczone w nowym SOR-ze będą dostępne w niższych cenach niż w placówkach komercyjnych, co zwiększy ich dostępność dla mieszkańców – podsumowuje Jacek Sutryk, prezydent Wrocławia. Źródła: wroclaw.pl; upwr.edu.pl
Tego nie pokazują za dnia. Noc Muzeów 2025 odkrywa sekrety Warszawy
Noc Muzeów 2025 w Warszawie odbędzie się 17 maja. W wydarzeniu udział wezmą nie tylko muzea, ale też pracownie artystyczne, domy kultury i mniej oczywiste miejsca. To idealna okazja, by odkryć kulturalną stronę miasta.
Spis treści: Skąd się wzięła Noc Muzeów? Krótka historia Kiedy jest Noc Muzeów 2025? Noc Muzeów 2025 w Warszawie Noc Muzeów 2025 zbliża się wielkim krokami. Tegoroczna edycja została zaplanowana na sobotę 17 maja. Jak zawsze w wydarzeniu biorą udział nie tylko muzea, ale też instytucje kultury, pracownie artystyczne, czy miejsca pamięci. Które z nich warto odwiedzić w Warszawie? Skąd się wzięła Noc Muzeów? Krótka historia Noc Muzeów to jedna z najpopularniejszych imprez kulturalnych w Europie. Raz do roku muzea, galerie sztuki, domy kultury i wiele innych instytucji udostępniają swoje zbiory dla zwiedzających w godzinach nocnych, zupełnie za darmo lub za niewielką opłatą. To okazja, aby nadrobić zaległości w kontaktach ze sztuką i zobaczyć eksponaty, które na co dzień nie są udostępniane zwiedzającym. Wszystko zaczęło się w Berlinie w 1997 roku. Wieczorne zwiedzanie cieszyło się tak dużym zainteresowaniem wśród mieszkańców Berlina, że w ślady Niemców poszli Francuzi i Holendrzy. Obecnie Noc Muzeów jest organizowana w ponad 120 miastach w Europie. Do Polski Noc Muzeów trafiła w 2003 roku. Pierwsza edycja w naszym kraju odbyła się w poznańskim Muzeum Narodowym. Rok później do wydarzenia dołączyły też Kraków i Warszawa. Od tamtej pory liczba miast i instytucji biorących udział w imprezie stale rośnie. Kiedy jest Noc Muzeów 2025? Informacji o tym, kiedy jest Noc Muzeów 2025, w internecie szuka coraz więcej osób. I nic dziwnego, bo zostało już niewiele czasu. W tym roku Noc Muzeów odbędzie się w sobotę, 17 maja. Większość instytucji będzie otwarta między 18:00 a 01:00. Warto jednak pamiętać, że niektóre z nich prowadzą zapisy na warsztaty i grupowe zwiedzania, a liczba miejsc jest ograniczona. Noc Muzeów 2025 to jedno z najważniejszych wydarzeń kulturalnych w stolicy. Tegoroczna edycja zapowiada się niezwykle obiecująco. Już teraz warto zaplanować sobie ten dzień, a właściwie noc. Od lat w trakcie Nocy Muzeów największym zainteresowaniem w Warszawie cieszą się Muzeum Powstania Warszawskiego, Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN czy Łazienki Królewskie. Właśnie tam ustawiają się najdłuższe kolejki. Bywa i tak, że czekanie na wejście zajmuje nawet godzinę lub dłużej. Noc Muzeów 2025 w Warszawie Aby jak najlepiej wykorzystać Noc Muzeów, dobrze rozważyć mniej oczywiste miejsca, gdzie nie zastaniemy kolejek. W ten sposób będziemy mogli zobaczyć więcej. Oto moje wybory: Muzeum Sportu i Turystyki (od 17:00 do 00:00) – w programie m.in.: pokaz walk na miecze świetlne, Konwent Kolekcjonerów Koszulek Piłkarskich i Sportowych oraz spotkania ze znanymi osobistościami świata sportu; Wytwórnia Filmów Dokumentalnych i Fabularnych (od 18:00 do 00:00) – interaktywny spacer (dzięki wykorzystaniu najnowszych technologii: projekcji, kamer i światła) prowadzący przez etapy powstawania filmu i przybliżający aspekty produkcji filmowej. Zwiedzający zobaczą również archiwalne zdjęcia, plakaty, fotosy oraz making-ofy z najnowszych realizacji WFDiF. Muzeum Kowalstwa (od 18:00 do 00:00) – na miejscu będzie można zobaczyć kowala przy pracy, posłuchać opowieści i historii związanych z muzeum i zawodem kowalstwa. Chętni będą także mogli stanąć na miejscu kowala i kuć żelazo, póki gorące. Zajezdnia Tramwajowa Praga (od 18:00 do 00:00) – z okazji swojego 100-lecia zajezdnia zaprasza na zwiedzanie, tort i koncert Orkiestry Reprezentacyjnej SGGW. Outriders Klub (od 19:00 do 00:00) – tu Noc Muzeów zamienia się w Noc Reporterów. W programie wyjątkowe multimedialne pokazy reporterskie. Pokazom będą towarzyszyć wprowadzenia osób zaangażowanych w proces ich powstawania. Pałac Szustra (od 18:30 do 00:00) – mini koncerty ze zbioru 19 pieśni Fryderyka Chopina skomponowanych na głos oraz fortepian w latach 1827–1847. Źródło: Noc Muzeów w Warszawie Nasz autor Mateusz Łysiak Dziennikarz podróżniczy, rowerzysta, górołaz. Poza szlakiem amator kuchni włoskiej, popkultury i języka hiszpańskiego.
Ten budynek znają wszyscy we Wrocławiu. Imponuje i niepokoi
Trzonolinowiec we Wrocławiu, mimo że nie należy do najstarszych budowli w mieście, został zabytkiem. Już teraz uchodzi za nieoczywistą perełkę architektury. Co to za budynek i kiedy powstał?
Spis treści: Jak wygląda Trzonolinowiec? Trzonolinowiec we Wrocławiu: problem czy symbol? Przyszłość Trzonolinowca Kuzyni Trzonolinowca na świecie Najciekawsze bloki mieszkalne w Polsce Trzonolinowiec we Wrocławiu to jeden z bardziej charakterystycznych przykładów architektury modernistycznej w Polsce. Projekt i obecny stan budynku budzą zarówno podziw, jak i niepokój. Do niedawna przyszłość słynnego Trzonolinowca była niepewna. Groziła mu nawet rozbiórka. Dlaczego? Jak wygląda Trzonolinowiec? 12-kondygnacyjny budynek znajduje się przy ulicy Tadeusza Kościuszki 72-74. Został zaprojektowany przez Andrzeja Skorupę i Jacka Burzyńskiego. Budowa Trzonolinowca we Wrocławiu trwała od 1961 do 1967 roku. Jego koncepcja architektoniczna bazowała na konstrukcji zawieszonej na stalowych linach. W tamtych czasach uważano to za nowatorskie podejście w budownictwie mieszkaniowym. Projekt opierał się na żelbetowym trzonie, w którym umieszczono klatki schodowe i szyby wind. Poszczególne piętra zawieszono na stalowych linach. Takie rozwiązanie pozwoliło na znaczne ograniczenie powierzchni zajmowanej przez elementy konstrukcyjne i ułatwiało zagospodarowanie przestrzeni mieszkalnej. Inspiracją dla Polaków były prace amerykańskiego architekta Richarda Buckminstera Fullera oraz francuskiego inżyniera Eugène'a Freyssineta. Obaj eksperymentowali z lekkimi konstrukcjami podwieszanymi. Trzonolinowiec we Wrocławiu miał być początkiem nowej epoki w budownictwie mieszkaniowym w naszym kraju. Nie doczekaliśmy się jednak kolejnych realizacji tego typu. Trzonolinowiec we Wrocławiu: problem czy symbol? Od momentu powstania Trzonolinowiec wzbudzał duże zainteresowanie. Sławę przyniosła mu innowacyjność i odwaga inżynierów. Przez lata charakterystyczny blok mieszkalny stał się ikoną wrocławskiej architektury. Jaki jedyny taki budynek w naszym kraju przyciąga uwagę zarówno mieszkańców, jak i turystów. W Trzonolinowcu mieszkało wielu znanych artystów, w tym Bogusław Linda czy Krzysztof Globisz. To dodatkowo przyczyniało się do jego renomy. Niestety, z biegiem lat stan techniczny budynku uległ pogorszeniu. Ekspertyza przeprowadzona przez naukowców z Politechniki Wrocławskiej wykazała, że budynek wymaga pilnego remontu. Stwierdzono korozję lin oraz przeciążenie elementów konstrukcyjnych, przez co dalsze zamieszkiwanie w budynku jest niebezpieczne. W związku z tym władze Wrocławia zaproponowały mieszkańcom lokale zastępcze, podkreślając konieczność opuszczenia budynku do połowy 2024 roku. Prezydent Wrocławia, Jacek Sutryk, zapewnił, że miasto dołoży wszelkich starań, aby zaopiekować się wszystkimi lokatorami. Przyszłość Trzonolinowca 27 listopada 2023 roku Dolnośląski Wojewódzki Konserwator Zabytków wpisał budynek do rejestru zabytków województwa dolnośląskiego, podkreślając jego wyjątkowy charakter i prototypową konstrukcję. To może ułatwić pozyskanie funduszy na jego renowację. Mimo że budynek powstał w latach 60., jego wartość architektoniczna i historyczna jest niepodważalna. Podkreślają to zarówno eksperci, jak i mieszkańcy Wrocławia. Koszt ewentualnego remontu oszacowano na ponad 20 milionów złotych. To spore wyzwanie finansowe dla miasta. W przypadku braku funduszy na remont rozważana jest możliwość rozbiórki budynku i wzniesienia w tym miejscu nowego obiektu o podobnej formie, ale dostosowanego do współczesnych standardów bezpieczeństwa. Czy i kiedy Trzonolinowiec doczeka się renowacji? To jak na razie nie zostało jeszcze rozstrzygnięte. Warto jednak zauważyć, że choć jest to jedyny tego typu budynek w Polsce, na świecie można znaleźć kilka podobnych. Kuzyni Trzonolinowca na świecie Te budynki dowodzą, że odważne eksperymenty architektoniczne mogą stać się trwałą częścią krajobrazu miejskiego. Warunkiem jest jednak odpowiednia konserwacja i modernizacja. Oto inne znane budowle przypominające projektem ten we Wrocławiu: Tour First w Paryżu – biurowiec ukończony w 1974 roku, w którym zastosowano zawieszoną konstrukcję; Habitat 67 w Montrealu – choć nie jest budynkiem podwieszanym, to jego modułowa konstrukcja przypomina eksperymentalne podejście stosowane w Trzonolinowcu; John Hancock Center w Chicago – jeden z pierwszych drapaczy chmur, który wykorzystywał stalowe cięgna do stabilizacji konstrukcji; Marina City w Chicago – charakterystyczne wieżowce w kształcie kolb kukurydzy. Także bazują na unikatowych rozwiązaniach konstrukcyjnych. Najciekawsze bloki mieszkalne w Polsce Trzonolinowiec to niejedyny charakterystyczny blok mieszkalny w naszym kraju. Jest ich więcej, choć wyróżniają się z innych powodów. Trzeba przyznać, że polska architektura mieszkaniowa, zwłaszcza ta z drugiej połowy XX wieku, obfituje w oryginalne i nietypowe projekty. W Gdańsku najbardziej znanymi przykładami modernizmu są tzw. falowce. Najsłynniejszy falowiec znajduje się przy ulicy Obrońców Wybrzeża i ma długość około 860 metrów. Warto podkreślić, że to jeden z najdłuższych budynków mieszkalnych w Europie. Został zbudowany w latach 70. XX wieku według projektu Danuty Olędzkiej. Charakterystyczna falująca linia zabudowy miała zapewnić lepsze nasłonecznienie mieszkań. Falowce na dobre wrosły w krajobraz miasta i dziś są jednym z symboli gdańskiej architektury. Wrocław, poza Trzonolinowcem, może również poszczycić się „sedesowcami”. Dwa wieżowce zaprojektowane przez Jadwigę Grabowską-Hawrylak wyróżniają się oryginalną elewacją, przypominającą – według niektórych – muszle klozetowe. Stąd ich potoczna nazwa. Zostały zbudowane w latach 70. minionego wieku. Mimo początkowego niezrozumienia projektu, dziś są uznawane za ikony wrocławskiego modernizmu. Architektka inspirowała się brutalizmem oraz estetyką modernistyczną. Wśród najciekawszych, a przy okazji największych, bloków mieszkalnych w Polsce nie można nie wymienić Superjednostki. Ten monumentalny budynek został zaprojektowany przez Mieczysława Króla. Powstał w latach 60. XX wieku i mieści około 2800 mieszkańców. Ma 15 kondygnacji, przez co jest jednym z największych budynków mieszkalnych w Polsce. Nazwa „Superjednostka” pochodzi od koncepcji Le Corbusiera, francuskiego modernisty, który marzył o nowoczesnym mieście składającym się z „maszyn do mieszkania”. Budynek zaprojektowano jako samowystarczalną jednostkę mieszkalną. Miał oferować nie tylko mieszkania, ale też sklepy i usługi (brzmi znajomo, prawda?). Dziś Superjednostka uchodzi za ikonę katowickiego modernizmu. Źródła: PAP, Wroclaw.pl Nasz autor Mateusz Łysiak Dziennikarz podróżniczy, rowerzysta, górołaz. Poza szlakiem amator kuchni włoskiej, popkultury i języka hiszpańskiego.
Tłumy w „Wenecji Północy”. To polskie miasto robi furorę wśród turystów
Turystyka w polskich miastach rośnie w siłę. Jedno z nich właśnie notuje frekwencyjny sukces i coraz częściej trafia na listy najchętniej odwiedzanych miejsc w kraju.
W tym artykule: „Wenecja Północy” z rekordem Co przyciąga turystów do Wrocławia? Polskie miasta cieszą się niesłabnącym zainteresowaniem turystów zarówno z kraju i zagranicy. Kilka dni temu pisaliśmy o imponującym wyniku Torunia, który w 2024 roku przyciągnął niemal 2,5 mln odwiedzających. Powody do radości ma również Wrocław. Stolica Dolnego Śląska zaliczyła wyjątkowo udany sezon, co potwierdzają liczby. „Wenecja Północy” z rekordem Wrocław, zachwycający klimatem i przydomkiem „Wenecji Północy”, przyciągnął w minionych dwunastu miesiącach rekordową liczbę odwiedzających. W 2024 r. do stolicy Dolnego Śląska zawitało aż 6,6 miliona osób, czyli o 600 tys. więcej niż przed rokiem. Wśród nich znalazło się 3,5 mln turystów nocujących oraz 3,1 mln gości jednodniowych. Polacy stanowili większość (74%) wszystkich odwiedzających. Jednak co czwarty turysta zatrzymujący się w mieście na dłużej pochodził z zagranicy. Najwięcej gości przyjechało z Niemiec, Czech, Wielkiej Brytanii i Francji. Na krajowej mapie ruchu turystycznego wyróżnia się województwo mazowieckie. Do Wrocławia przybyło stamtąd ponad 464 tys. osób. Sporo odwiedzających pochodziło także z Wielkopolski, Śląska, Pomorza Zachodniego i oczywiście okolic Dolnego Śląska. Każdy z tych regionów przekroczył próg 280 tys. gości. Pod względem liczby turystów nocujących Wrocław zajmuje czwarte miejsce w kraju – za Warszawą, Krakowem i Gdańskiem. „Miasto stu mostów” ustępuje stolicy Pomorza głównie latem. W pozostałych miesiącach liczby odwiedzin są porównywalne. – Liczba turystów rosła z miesiąca na miesiąc, aż do września, kiedy zauważyliśmy wyraźne tąpnięcie. To efekt sytuacji powodziowej na Dolnym Śląsku. We Wrocławiu nie doszło do zalania, ale obawy i przekładanie wydarzeń miały wpływ na ruch turystyczny. Grudzień z kolei nie jest wielkim zaskoczeniem – co roku przyciąga tłumy – ale ten był wyjątkowy – zaznacza Radosław Michalski, dyrektor Departamentu Marki Miasta Urzędu Miejskiego Wrocławia. Co przyciąga turystów do Wrocławia? Na liście najchętniej odwiedzanych miejsc znalazły się niezmiennie ZOO, Panorama Racławicka, Kolejkowo i Hydropolis. Łącznie przyciągnęły ponad 2,6 miliona osób. Mieszkańcy Wrocławia również dołożyli swoją cegiełkę do turystycznego ruchu. 22% z nich gościło u siebie bliskich z innych miast i krajów. Co pokazywali przyjezdnym? Przede wszystkim ZOO (34,5%), punkt widokowy w Sky Tower (28,5%) i Panoramę Racławicką (17,4%). Popularne były też rejsy po Odrze (22%) i wypady do restauracji czy kawiarni (69%). Co ciekawe, coraz więcej gości trafia do Wrocławia drogą lotniczą. W 2024 r. aż 22,7% nocujących przybyło samolotem. Rok wcześniej ten odsetek wynosił zaledwie 9,2%. Z badań Instytutu Badań Internetu i Mediów Społecznościowych (IBIMS) wynika, że Wrocław to dziś najczęściej wskazywane przez Polaków miasto, do którego chcieliby się przeprowadzić. Ponadto Stolica Dolnego Śląska została ponownie wyróżniona w międzynarodowym rankingu European Cities & Regions of the Future 2025 jako najlepsze miasto średniej wielkości w Europie. Źródła: dane UMW; National Geographic Polska
Wcale nie Kraków ani Warszawa. Tu najchętniej przeprowadziliby się Polacy
Dla wielu to wymarzone miejsce do życia. Polacy wybrali miasto, które oferuje nie tylko dobre warunki pracy, ale też przyjazny klimat i mnóstwo możliwości spędzania wolnego czasu.
W tym artykule: „Dobre miejsce do życia, studiowania i pracy” Najlepsze średniej wielkości miasto w Europie Gdzie Polacy widzą swoją przyszłość? W czasach dynamicznych zmian społecznych i gospodarczych coraz częściej szukamy miejsc, które oferują nie tylko bezpieczeństwo i stabilność, ale też dobre warunki do życia, rozwoju i odpoczynku. Najnowsze badania pokazują, które miasto spełnia te oczekiwania. „Dobre miejsce do życia, studiowania i pracy” Wrocław to obecnie najczęściej wskazywane miasto, do którego Polacy chcieliby się przeprowadzić – wynika z badań Instytutu Badań Internetu i Mediów Społecznościowych (IBIMS). Stolica Dolnego Śląska zdobywa serca mieszkańców innych regionów dzięki atmosferze, dostępności usług i szansom na rozwój. W badaniu obejmującym 1036 osób mieszkających poza Wrocławiem, co trzeci ankietowany zadeklarował, że rozważa to miasto jako potencjalne miejsce do życia. Wśród respondentów planujących przeprowadzkę w najbliższym czasie, wskaźnik ten sięga już 40%. – Wrocław przoduje wśród miast, do których Polacy chcieliby się przenieść. Około 30%respondentów bierze pod uwagę Wrocław jako potencjalne miejsce zamieszkania. Spośród tych, którzy planują w najbliższym czasie przeprowadzkę to 40% – podkreślał Radosław Michalski, dyrektor Departamentu Marki Miasta. Miasto – co potwierdzają opinie badanych – postrzegane jest jako jeden z najciekawszych kierunków do życia i rozwoju, zarówno zawodowego, jak i edukacyjnego. – Wrocław przyciąga różne branże, w tym największe światowe firmy, dzięki temu, że od 20 lat promuje strategię gospodarki opartej na wiedzy. Zauważalny jest potencjał rynku pracy, a także oferta edukacyjna. Wrocław jest ważnym ośrodkiem edukacyjnym. To 106 tysięcy studentów i 30 uczelni wyższych, publicznych i prywatnych. A to daje możliwości rozwojowe – zaznacza Magdalena Okulowska, prezeska Agencji Rozwoju Aglomeracji Wrocławskiej. Najlepsze średniej wielkości miasto w Europie Badania IBIMS znajdują odzwierciedlenie w międzynarodowym rankingu European Cities & Regions of the Future 2025, w którym Wrocław – podobnie jak przed rokiem – został uznany za najlepsze miasto średniej wielkości w Europie. Co więcej, stolica Dolnego Śląska zdobyła również pierwsze miejsca w kluczowych kategoriach takich jak: przyjazność dla biznesu, potencjał ludzki oraz jakość życia. Wysoko oceniony został także potencjał ekonomiczny miasta – w tej podkategorii miasto uplasowało się na drugiej pozycji. – Obecność w tak renomowanym zestawieniu to najskuteczniejsza forma promocji miasta. To wiarygodna i obiektywna rekomendacja, która dociera do globalnych firm i przedsiębiorców poszukujących najlepszych lokalizacji do inwestowania – dodaje Magdalena Okulowska. Źródła: Instytut Badań Internetu i Mediów Społecznościowych; Urząd Miejski Wrocławia; National Geographic Polska Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
To najstarsza restauracja w Polsce. Jej początki sięgają XIII wieku
Gdzie znajduje się najstarsza restauracja w Polsce? W poszukiwaniu dawnych smaków należy udać się do Wrocławia, gdzie od XIII wieku działa legendarna Piwnica Świdnicka. To właśnie tutaj stołował się m.in. Fryderyk Chopin czy Juliusz Słowacki.
W tym artykule: Najstarsza restauracja w Polsce powstała w średniowieczu Wnętrza najstarszej restauracji w Polsce Menu Piwnicy Świdnickiej we Wrocławiu Jedna z najstarszych restauracji w Europie Wrocław zachwyca turystów nie tylko piękną architekturą, ale także masą atrakcji. Do najchętniej odwiedzanych należą zabytkowy Rynek, Galeria Neonów, a także wpisana na listę UNESCO Hala Stulecia. Niewiele osób jednak wie, że w stolicy Dolnego Śląska znajduje się również najstarsza restauracja w Polsce. Lokal działa od XIII wieku i niezmiennie od ponad 750 lat przyciąga kolejne pokolenia gości. Najstarsza restauracja w Polsce powstała w średniowieczu Początki ulokowanej przy wrocławskim Rynku Piwnicy Świdnickiej, czyli najstarszej restauracji w Polsce, sięgają średniowiecza. Lokal założono w 1273 roku, o czym przypomina tablica pamiątkowa znajdująca się nad wejściem. Swoją nazwą nawiązuje do dolnośląskiego miasta Świdnica, skąd sprowadzano serwowane na miejscu piwo jęczmienne. Z zachowanych do naszych czasów zapisków dowiadujemy się, że w piwiarni obowiązywały twarde zasady, których musieli przestrzegać wszyscy goście. W jej wnętrzach nie można było palić, przeklinać, a nawet grać w karty. Ponadto przed złożeniem zamówienia odwiedzający zmuszeni byli wpłacić kaucję. W ten sposób właściciele zabezpieczali się przed ewentualnymi szkodami. Mimo surowych reguł, w piwnicach Starego Ratusza nie zabrakło miejsca na rozrywkę. We wtorki i piątki czas przy posiłku lub kuflu piwa umilała orkiestra. Wśród bywalców Piwnicy Świdnickiej nie brakowało wybitnych postaci, takich jak Fryderyk Chopin, Juliusz Słowacki, Józef Wybicki czy Johann Wolfgang von Goethe. Wnętrza najstarszej restauracji w Polsce Choć na przestrzeni wieków wrocławski lokal nie uniknął zmian, to w porównaniu z innymi historycznymi obiektami nie był tak często poddawana modernizacji. Jeden z pierwszych poważniejszych remontów miał miejsce dopiero na początku XX wieku. Wówczas kilka pomieszczeń przekształcono na zaplecze kuchenne. Według danych z 1939 roku, restauracja mogła pomieścić, łącznie z obsługą, aż 800 osób. Po zakończeniu wojny piwnica nie była użytkowana. Dopiero w latach 60. część lokalu została zagospodarowana na klub młodzieżowy. Swoją pierwotną funkcję gastronomiczną odzyskała dopiero pod koniec minionego stulecia. Sporym utrudnieniem w przywracaniu lokalu do dawnej świetności była wielka powódź z 1997 roku, która spowodowała poważne zniszczenia. W 2017 r. najstarsza restauracja w Polsce została zamknięta, a jej przyszłość przez długi czas pozostawała niepewna. Swoje drzwi dla gości ponownie otworzyła pięć lat później. Po latach przerwy lokal znów tętni życiem i przyciąga tłumy z całego kraju. Obecnie sale restauracyjne Piwnicy Świdnickiej mogą przyjąć jednocześnie ponad 300 gości. Menu Piwnicy Świdnickiej we Wrocławiu Co zjemy w najstarszej restauracji w Polsce? W menu znajdziemy dania, które od dawna cieszą się niesłabnącą popularnością. Wśród nich m.in. tradycyjna maczanka wrocławska, żur na naturalnym zakwasie oraz golonka. Nie sposób nie wspomnieć o piwie, które od wieków odgrywało kluczową rolę w historii lokalu. Dla prawdziwych smakoszy przygotowano deski degustacyjne, pozwalające spróbować różnych odmian tego trunku. Piwnica Świdnicka otwarta jest przez cały tydzień. W dni powszednie szef kuchni zaprasza gości od godz. 12:00, a w piątki i weekendy – od 11:30. Jedna z najstarszych restauracji w Europie Piwnica Świdnicka jest nie tylko najstarszą restauracją w Polsce, ale także jednym z najstarszych lokali w Europie. Na Starym Kontynencie starszy jest jedynie działający od ponad 1200 lat St. Peter Stifts Kulinarium w Salzburgu. Pierwsze wzmianki o austriackim lokalu pochodzą z 803 roku. Stałym bywalcem tego miejsca był m.in. Wolfgang Amadeusza Mozart wraz z rodziną. Źródła: piwnicaswidnicka.pl; National Geographic Traveler Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
Pierwsza naukowa rekonstrukcja Wrocławia ujawnia, jak wyglądało centrum miasta w średniowieczu
Wrocław, zachwycający turystów z Polski i zagranicy, zyskał nową atrakcję. Dzięki makiecie odtworzono fragmenty średniowiecznego miasta, ukazując jego burzliwą historię i rozwój. Praca studentów Politechniki Wrocławskiej umożliwia spojrzenie na Wrocław z czasów XV wieku, odkrywając nieznane fragmenty jego przeszłości.
Spis treści: Tak wyglądał Wrocław w średniowieczu Zaginiony trakt i nieznany budynek Pierwsza taka historyczna makieta Wrocławia Wrocław uchodzi za jedno z najpiękniejszych i najbardziej atrakcyjnych turystycznie miast w Polsce. To opinia nie tylko Polaków, ale też coraz liczniej odwiedzających je przyjezdnych z Niemiec, Czech czy nawet Wielkiej Brytanii. Stolica Dolnego Śląsku często gości w zagranicznych mediach. Miastem zachwycała się już między innymi internetowa redakcja brytyjskiego dziennika „Daily Express”. Autorzy publikacji docenili liczne zabytki i atrakcje, jakie czekają na odwiedzających, a nawet porównali Wrocław do Pragi i Budapesztu. W ubiegłym roku Wrocław pojawił się też w przygotowanym przez „fDi Intelligence” rankingu europejskich miast i regionów przyszłości Stolica Dolnego Śląska otworzyła zestawienie miast przyszłości o średniej wielkości. Wrocław uznano również za najlepsze miejsce pod względem potencjału ludzkiego i miejsce najbardziej przyjazne dla biznesu. Trzecie co do wielkości miasto w Polsce może pochwalić się nie tylko ogromnym potencjałem, ale też niezwykle bogatą i burzliwą historią. Losy miasta to jeden z wielu aspektów, który przyciąga zagranicznych turystów. Tak wyglądał Wrocław w średniowieczu Od niedawna miłośnicy historii Wrocławia mogą zanurzyć się w czasach średniowiecza i zobaczyć XV-wieczną dzielnicę żydowską z perspektywy lotu ptaka. Umożliwia to makieta, będąca pierwszą naukową próbą rekonstrukcji centrum miasta z tamtych czasów. Studenci Politechniki Wrocławskiej przez ponad rok pracowali nad projektem w skali 1:132. Efekt ich prac ujawnia dawny wygląd terenów wokół dzisiejszego Placu Uniwersyteckiego. Makieta obejmuje fragmenty średniowiecznego Wrocławia, w tym ul. Uniwersytecką, Kuźniczą, Więzienną oraz otaczające je okolice. Projekt uwzględnia także odtworzony teren dzisiejszego gmachu głównego Uniwersytetu Wrocławskiego, miejskie mury obronne i inne szczegóły urbanistyczne. Dr Maria Legut-Pintal, archeolożka i historyczka architektury z Wydziału Architektury Politechniki Wrocławskiej, zwraca uwagę na wartość zaplecza miejskich podwórek. – Archeolodzy, badając takie miejsca, odkrywają pozostałości infrastruktury, czyli np. kloaki czy kuchnie, ale może umykać nam całościowe spojrzenie na to, jak te przestrzenie wyglądały – tłumaczy. Zaginiony trakt i nieznany budynek Każdy budynek na makiecie jest wynikiem wnikliwych badań archeologicznych i historycznych. Studenci korzystali z archiwalnych dokumentów, analizy zachowanych fundamentów oraz wykopalisk, a także z ikonografii i wiedzy na temat podobnych budynków z tego okresu. Jeden z głównych autorów projektu, Mikita Berdzik, przez miesiące zgłębiał tajniki architektury szkieletowej średniowiecznego Wrocławia i innych śląskich miast. Patrząc na makietę, można dostrzec ogromne zróżnicowanie miejskiej zabudowy tamtego czasu. Podczas prowadzonych analiz Berdzik dokonał niezwykłych odkryć, w tym zrekonstruowania przebiegu zaginionego traktu, który istniał przed laty, choć nie figurował na znanych planach. Najważniejszym osiągnięciem było jednak odnalezienie nieznanego gotyckiego budynku. – Nie mogłem w pierwszym momencie uwierzyć. Był gotycki w trzech kondygnacjach, kompletny, doczekał do naszych czasów – opowiada. – Niestety, ustaliłem to zbyt późno, by można go było jeszcze pokazać na naszej makiecie. Pierwsza taka historyczna makieta Wrocławia Po ustaleniu kształtu każdego budynku modele zostały przygotowane w specjalistycznym oprogramowaniu komputerowym, a następnie wydrukowane w technologii 3D. Gotowe obiekty były szlifowane i malowane, co pozwoliło uzyskać realistyczny efekt. – To benedyktyńska praca wykonana przez naszych studentów – podkreśla dr Roland Mruczek, archeolog i historyk architektury z Politechniki Wrocławskiej. – Szczególnej uwadze polecamy domy szkieletowe oparte na ceglanych ścianach granicznych (sąsiedzkich, ogniowych), które były specjalnością nie tylko Wrocławia. To taka średniowieczna szeregówka, której realizacja rozłożona była na długie lata i kolejne pokolenia. [...] Ale prawdziwy majstersztyk zespołu Mikity to nabrzeże i domy rybaków nad Odrą; o nietrwałych, plecionkowych konstrukcjach, postawione jednak na solidnych, drewnianych pomostach W miejscach, gdzie brakowało danych archeologicznych, studenci korzystali z metod porównawczych, rekonstruując budynki na podstawie podobnych konstrukcji znanych z innych części regionu. Prace nad makietą zostały sfinansowane przez Gminę Żydowską we Wrocławiu oraz wrocławski magistrat. Przygotowali ją Mikita Berdzik, Agnieszka Pałka, Sofija Dumanchuk i Siergei Nowikau, wspierani (m.in. przy malowaniu obiektów makiety) przez innych studentów Wydziału Architektury PWr oraz przez kolegów z koła naukowego Rapid Troopers, którzy pomogli im z drukiem 3D. Efekty można oglądać w Synagodze pod Białym Bocianem przy ul. Włodkowica. – To wyjątkowa perspektywa naszego miasta, efekt wielu poszukiwań, dyskusji i analiz. Nie zobaczymy takiego zestawienia nigdzie indziej – zapraszają twórcy. Źródła: Tu Wrocław, Politechnika Wrocławska Nasz autor Mateusz Łysiak Dziennikarz podróżniczy, rowerzysta, górołaz. Poza szlakiem amator kuchni włoskiej, popkultury i języka hiszpańskiego.
Znana linia wraca po latach na polskie lotnisko. Od razu oferuje hitowe połączenie
Dobre wieści dla pasażerów jednego z polskich portów lotniczych. Znana linia wraca po latach nieobecności i od razu rusza z trasą, która z pewnością zainteresuje wielu podróżnych.
W tym artykule: Wielki powrót na wrocławskie lotnisko Nowe połączenia z Wrocławia Długo wyczekiwany powrót skandynawskiego przewoźnika Scandinavian Airlines na wrocławskie lotnisko staje się faktem. Wiosną 2025 roku pasażerowie znów będą mogli korzystać z bezpośrednich połączeń do Kopenhagi. Przed laty trasa między stolicą Dolnego Śląska a Danią cieszyła się ogromną popularnością i była jedną z wizytówek portu lotniczego na Strachowicach. Wielki powrót na wrocławskie lotnisko Linie lotnicze SAS po raz pierwszy wystartowały z wrocławskiego lotniska w 1998 r. Teraz, po kilku latach przerwy, przewoźnik ponownie zaprasza pasażerów na pokład, oferując bezpośrednie loty do Kopenhagi. Pierwsze loty do stolicy Danii ruszą pod koniec marca 2025 roku. Połączenie będzie dostępne sześć razy w tygodniu, od poniedziałku do niedzieli, z wyłączeniem sobót. Rejsy będą obsługiwane przez samolot Bombardier CRJ-900, a czas podróży wyniesie jedynie godzinę i dziesięć minut. – Powrót linii lotniczych SAS to doskonała informacja dla wszystkich pasażerów naszego lotniska. Regularne połączenia ze stolicą Danii docenią zarówno miłośnicy tzw. city breaków, jak i pasażerowie planujący dalsze podróże, którzy zyskają loty do jednego z największych hubów przesiadkowych w tej części Europy – mówi Karol Przywara, prezes Zarządu Portu Lotniczego Wrocław. Co ważne, bilety na pierwszy możliwy termin są już dostępne w sprzedaży, dzięki czemu pasażerowie mogą zaplanować wiosenny city break z dużym wyprzedzeniem. Ceny oscylują w granicach około 400 zł w jedną stronę za osobę. Połączenie inauguracyjne z Wrocławia do Kopenhagi ruszy 30 marca. Start przewidziano na godzinę 19:30 a lądowanie w stolicy Danii na 20:40. Dzień później, 31 marca, pasażerowie mogą wrócić do Wrocławia. Lot z Kopenhagi rozpocznie się o godz. 17:40 a zakończy na dolnośląskim lotnisku o 18:55. Zanim zaplanujecie podróż do najszczęśliwszego miasta świata, koniecznie zapoznajcie się z naszym przewodnikiem po Kopenhadze. Stolica Danii ma do zaoferowania wszystko – od historycznych zabytków i malowniczych uliczek, po nowoczesne atrakcje i miejsca, które idealnie oddają ducha hygge. Nowe połączenia z Wrocławia To jednak nie koniec dobrych wiadomości dla podróżujących z wrocławskiego lotniska. Latem 2025 roku w rozkładzie lotów pojawi się pierwsze w historii portu połączenie do Mołdawii. Pierwszy rejs zaplanowano na 30 lipca 2025 r., a regularne loty będą odbywać się dwa razy w tygodniu – w środy i niedziele. Dzięki temu pasażerowie z Dolnego Śląska zyskają wygodny dostęp do jednego z najbardziej wyjątkowych, ale wciąż niedocenianych Europy Wschodniej. – Loty z Wrocławia do Kiszyniowa są pierwszym w historii naszego lotniska połączeniem z Mołdawią, co cieszy szczególnie, ponieważ wspólnie z przewoźnikiem oddajemy naszym pasażerom coś całkowicie nowego. Wierzę, że wielu turystów skorzysta z możliwości odwiedzenia wyjątkowego miejsca, jakim jest Mołdawia, bo może to być doskonała odskocznia od bardziej popularnych kierunków wakacyjnych – zaznacza Karol Przywara. Wrocławski port lotniczy przypomina, że Mołdawia to prawdziwy raj dla miłośników wina, a enoturystyka stanowi jeden z największych atutów tego kraju. Winnice Cricova i Milestii Mici zachwycają nie tylko jakością swoich win, ale także podziemnymi tunelami, które rozciągają się na dziesiątki kilometrów. Podczas wizyt w tych niezwykłych miejscach turyści mogą poznać proces produkcji wina, zwiedzić labirynty podziemnych magazynów i wziąć udział w degustacjach wyjątkowych trunków. Przypomnijmy, że ubiegły rok był najlepszym w historii wrocławskiego lotniska. W 2023 r. port obsłużył blisko 4 miliony pasażerów. Obserwuj National Geographic Traveler Poland na Facebooku i podziel się z nami swoją opinią. Dołącz także do naszego kanału nadawczego na Messengerze, gdzie znajdziesz wiele ciekawych inspiracji podróżniczych. Źródła: airport.wroclaw.pl; National Geographic Traveler Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
Zapomnij o „smutnej, szarej Polsce”. Jedna atrakcja zachwyciła francuskie media
Kolejni zagraniczni dziennikarze odwiedzili Polskę, by przekonać się na własne oczy, co sprawia, że jest tak popularna wśród turystów. Jedna atrakcja szczególnie przykuła uwagę gości z Francji.
W tym artykule: Francuzi zachwyceni polskimi neonami Wrocławskie neony także docenione Francuski zachwyt nad francuskim wynalazkiem Polska nieustannie zachwyca przyjezdnych bogatą historią i pięknymi krajobrazami. Rosnąca popularność naszego kraju jako kierunku turystycznego przekłada się także na większe zainteresowanie ze strony zagranicznych mediów. Prym wiodą Brytyjczycy, którzy co i rusz rozpisują się o naszych rodzimych zabytkach i atrakcjach. Raptem kilka dni temu dziennik „The Mirror” zachęcał do odwiedzenia Gdańska, gdzie corocznie organizowany jest jeden z najpiękniejszych w Europie jarmarków bożonarodzeniowych. Z kolei „The Guardian” poświęcił uwagę Lublinowi, podkreślając jego „wyjątkowy włoski klimat”. Neelam Tailor, autorka artykułu, który spotkał się z szerokim uznaniem, tak opisała stolicę Lubelszczyzny: – Budynki w pastelowych kolorach z ozdobnymi białymi gzymsami i imponującymi frontami. Tętniące życiem restauracje połączone sznurami bajkowych światełek. Renesansowe rezydencje sąsiadują z gotyckimi zamkami i klubami techno. Jestem zauroczona. W ślad za brytyjskimi mediami idą również francuskie tytuły. Niedawno „Le Figaro” zwróciło uwagę na jedną z wyjątkowych atrakcji, która rozświetla polskie miasta wieczorowa porą. Francuzi zachwyceni polskimi neonami Na początku tego roku francuscy dziennikarze – Bérénice Debras i Eric Marti z redakcji magazynu „Le Figaro” – zawitali do Polski, by dowiedzieć się nieco więcej o neonowych inicjatywach w naszym kraju i poznać ich fenomen. – Polska smutna i szara? Odkrywamy kraj w pełnej krasie, pod wesołą i zabawną paletą barw – brzmi fragment artykułu. Goście znad Sekwany swoją podróż rozpoczęli od Warszawy, która po zmroku mieni się od barwnych neonów, przyciągających wzrok przechodniów. Jak zaznaczają autorzy publikacji, w stolicy niemal na każdym kroku czeka na nas barwna instalacja. W tekście wspomniane zostały takie miejsca jak Elektrownia Powiśle czy znajdująca się nieopodal ronda ONZ Fabryka Norblina. Nie zapomniano także o rozświetlonych napisach na zabytkowym murze Muzeum Fryderyka Chopina na Tamce oraz na budynku przy ul. Marszałkowskiej, w której mieści się filia najstarszego w kraju, funkcjonującego do dziś salonu urody „Izis”. Wśród rekomendacji nie mogło zabraknąć oczywiście wizyty w Muzeum Neonów, które przybliża historię kolorowych szyldów. Bérénice Debras podkreśla, że celem założonej w 2005 roku przez Ilonę Karwińską instytucji jest dokumentowanie i ochrona powojennych reklam świetlnych. Ulokowany na warszawskiej Pradze-Południe obiekt od lat uchodzi za jedno z najciekawszych miejsc na mapie stolicy. Wrocławskie neony także docenione W tekście znalazła się również wzmianka o słynnych wrocławskich neonach przy ul. Ruskiej 46, które od dekady zachwycają turystów i mieszkańców swoim blaskiem. Warto przypomnieć, że w marcu pojawiła się niepokojąca wiadomość, iż jeden z największych symboli miasta może zniknąć. Po kilku tygodniach negocjacji, władze Wrocławia i właściciel napisów doszli do porozumienia i podpisali umowę najmu neonów na okres 10 lat. Jednocześnie ratusz zobowiązał się do przeprowadzenia generalnego remontu świetlnych szyldów. Ponadto miasto obiecało też wziąć na siebie bieżące koszty utrzymania, w szczególności koszty energii elektrycznej. Francuski zachwyt nad francuskim wynalazkiem Historia neonów sięga końcówki XIX wieku. Po raz pierwszy gaz neonowy został opisany w 1898 r. przez szkockiego chemika Williama Ramsaya, który za to odkrycie sześć lat później otrzymał Nobla w dziedzinie chemii. Kolejnym krokiem milowym było stworzenie przez niego lampy neonowej, jednak ze względu trudności związane z pozyskiwaniem pierwiastka, zaprzestano jej produkcję na szerszą skalę. Skuteczną metodę izolowania neonu z powietrza w 1910 r. opracował francuski wynalazca Georges Claude. Od tego momentu podświetlone reklamy szybko stały się nieodłącznym elementem krajobrazu największych, tętniących życiem miast na świecie. Obserwuj National Geographic Traveler Poland na Facebooku i podziel się z nami swoją opinią. Dołącz także do naszego kanału nadawczego na Messengerze, gdzie znajdziesz wiele ciekawych inspiracji podróżniczych. Źródła: lefigaro.fr; podroze.wprost.pl; materiały prasowe Miasta Wrocław; National Geographic Tarveler Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.