National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2025-04-30T06:51:33.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Miniaturowy jamnik przeżył sam 16 miesięcy na wyspie. W końcu wrócił do domu
items: Pasjonaci odkryli 1000 nieznanych kurhanów w Holandii. Rewolucja w archeologii tego kraju
items: Caminantes, czyli wenezuelscy uchodźcy. "Poznałam część Kolumbii, do której zagraniczni turyści rzadko zaglądają"
items: 33 sposoby na łączenie pracy i podróży
items: Zostań wolontariuszem w ośrodku dla dzikich zwierząt
items: Tu spędzisz noc z gepardem i pogłaszczesz po głowie koczkodana. O wolontariacie w RPA opowiada kartograf National Geographic Polska
items: Wolontariat: Na ratunek dzikim zwierzętom
items: W Polsce mieszka ich zaledwie 27 par. Poszukiwani są wolontariusze do opieki nad rybołowami
items: W świat afrykańskiej przyrody zabiera podopiecznych domu dziecka. Wszystko po to, by dzielić się pasją i odwagą do życia
items: Polacy oświetlili etiopskie szkoły. Dzięki temu młodzi Etiopczycy nie muszą już rezygnować z nauki
items: Gdy wybuchła wojna, liczba mieszkańców tego miasteczka się podwoiła. Liczba domów już nie [RELACJA Z LIBANU cz. 1.]
items: On sprzedał mieszkanie, ona zrezygnowała z doktoratu. Spędzili 7 miesięcy w Nepalu, by odbudować zniszczoną szkołę
items: Po wykładach z biochemii uczą się suahili. Poznajcie studentów medycyny, którzy ze swoim czasem zrobili coś naprawdę dobrego
items: Wyjechali do Paragwaju, by pomagać najbardziej potrzebującym. Lekarze i pielęgniarki Śląskiej Misji Medycznej Pargwaj robią niezwykłe rzeczy!
items: Patronat Travelera: Szkoła Pod Palmami
items: Gepard: gatunek zagrożony
items: Zostań wolontariuszem polskiej pomocy
items: 1500 nowych sadzonek w Chojnowskim Parku Narodowym
items: Pomysł na wyjazd: Praktyki w Grameen Banku
items: Etiopia - podaj glinę
items: Wolonturystyka. Fabryka pomocy?
items: Jak zostać wolontariuszem
items: Możliwości pracy w Azji...

Miniaturowy jamnik przeżył sam 16 miesięcy na wyspie. W końcu wrócił do domu
type: item
date: 2025-04-30T06:54:40.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Przyroda
subject: australia
subject: pies
subject: psy
subject: wolontariat
subject: wyspy
description: Jamniczka o imieniu Valerie uciekła właścicielom w listopadzie 2023 roku, podczas wycieczki na australijskiej Wyspie Kangura. Nie tylko przeżyła, ale długo nie dawała się złapać.
encoded: Spis treści: Historia jamniczki Valerie Jamniki potrafią polować Jak działa trauma u psa? Psy to nasi ukochani pupile, ale przecież wciąż pozostają potomkami wilków, przystosowanymi do życia w naturze. Udowodniła to dzielna jamniczka z Australii. 4-kilogramowa Valerie rasy jamnik miniaturowy uciekła właścicielom podczas wakacji i przez 16 miesięcy żyła samotnie. Ta „domowa księżniczka”, rozpieszczona i przyzwyczajona do spania w łóżku, okazała się twardzielką zdolną do przetrwania w dziczy. Historia jamniczki Valerie W listopadzie 2023 roku Valerie pojechała na wakacje na Wyspę Kangura w Australii ze swoimi kochającymi opiekunami: Joshem Fishlockiem i Georgią Gardner. Piesek miał wówczas tylko rok. Drugiego dnia pobytu cała trójka biwakowała na wyspie w okolicach Stokes Bay, ciesząc się jej piękną przyrodą. Valerie pozostawiona w kojcu, gdy opiekunowie poszli na plażę, wydostała się z niego i próbowała do nich dołączyć. Lokalni mieszkańcy zauważyli zagubionego jamnika z różową obrożą i, w dobrej wierze, próbowali złapać Valerie. Pies niestety przestraszył się i uciekł w zarośla. Jego poszukiwania, prowadzone zarówno przez Josha i Georgię, jak i wielu miejscowych, trwały aż do końca ich urlopu. Valerie nie została już więcej zauważona, a jej zrozpaczona rodzina musiała opuścić wyspę bez niej i wrócić z urlopu do pracy. Opiekunowie nie mieli wielkich nadziei na odzyskanie psiaka. Wyspę Kangura zamieszkują m.in. dwa gatunki jadowitych węży oraz orły australijskie, które polują nawet na jagnięta. Poza tym Valerie to kanapowy piesek, uwielbiający swoich opiekunów i nie lubiący nawet spacerów w deszczu. Nikt nie przypuszczał, że mała rozpieszczona jamniczka przetrwa sama na wolności, ale ponad 12 miesięcy po jej zaginięciu zaczęły napływać wieści o jamniku z różową obrożą, widywanym około 15 kilometrów od Stokes Bay. Relacji było coraz więcej. Jednak wszelkie próby złapania Valerie kończyły się niepowodzeniem. Uciekała, jak tylko zobaczyła ludzi, a nawet zbliżający się sa…

jamnik-valerie-ee5d0a3.jpg
width: 1229
height: 820

Pasjonaci odkryli 1000 nieznanych kurhanów w Holandii. Rewolucja w archeologii tego kraju
type: item
date: 2024-10-15T13:15:49.000Z
creator: Szymon Zdziebłowski
subject: Historia
subject: archeologia
subject: europa
subject: grobowce
subject: holandia
subject: odkrycia archeologiczne
subject: pradzieje
subject: Społeczeństwo
subject: wolontariat
description: Dzięki zaangażowaniu wolontariuszy – pasjonatów archeologii – udało się odkryć 1000 nieznanych dotąd kurhanów w centralnej Holandii, co podwoiło ich dotychczasową liczbę. Niezwykłe jest to, że dokonano tego bez konieczności przekopania choćby skrawka ziemi.
encoded: Spis treści: Laserowi odkrywcy w Holandii Archeolog. Nie tylko cyfrowy Wolontariusze czy sztuczna inteligencja. Kto lepszy w pomocy? W Europie odkrywa się stanowiska archeologiczne, czyli miejsca po dawnej obecności człowieka np. w postaci osad czy cmentarzysk, chodząc po polach i szukając skorup ceramicznych lub innych wytworów rąk człowieka. W ostatnich dekadach zmienia się to jednak. Archeolodzy zdali sobie sprawę, że metoda ta jest przestarzała i należy wykorzystać też inne narzędzia. Na przykład takie jak: metody geofizyczne, zdjęcia satelitarne lub lotnicze. Rewolucją okazało się też np. lotnicze skanowanie laserowe – LiDAR. Z jego pomocą można wykryć nawet obiekty niewidoczne gołym okiem, w tym silnie zniszczone grobowce. I to właśnie LiDAR zastosowano w czasie ostatniego projektu w Holandii, w którym wzięli udział wolontariusze. Laserowi odkrywcy w Holandii Holenderscy naukowcy podsumowali właśnie wielką akcję crowdsourcingową, w której wzięło około 6500 osób. Wyniki tego działania opublikowali na łamach czasopisma „Antiquity”. Zaledwie w ciągu czterech miesięcy, analizując zobrazowania z lotniczego skanowania laserowego, poprawnie namierzyli około tysiąca nieznanych pradziejowych grobowców kurhanowych. Dokładność danych pochodzących z crowdsourcingu była w przeszłości kwestionowana, ponieważ większość wolontariuszy nie jest profesjonalnymi archeologami. – Ze względu na to, że ilość danych przekroczyła nasze oczekiwania, stanęliśmy przed kluczowym wyzwaniem wspólnym dla dużych obywatelskich projektów naukowych: w jakim stopniu wiarygodne są wykryte (rzekome grobowce – przyp. red.) dokonane przez wolontariuszy? – mówi autor badania, dr Quentin Bourgeois z Uniwersytetu w Lejdzie, który przeprowadził to badanie w ramach projektu Heritage Quest. Archeolog. Nie tylko cyfrowy Aby ocenić dokładność danych pozyskanych dzięki współpracy amatorów, naukowcy przeprowadzili naziemną weryfikację 380 miejsc zidentyfikowanych podczas badania. Archeolodzy chcieli się przekon…

Figure-4FINAL-c685a76.jpeg
width: 1594
height: 1594

Caminantes, czyli wenezuelscy uchodźcy. "Poznałam część Kolumbii, do której zagraniczni turyści rzadko zaglądają"
type: item
date: 2021-04-22T06:42:34.000Z
subject: Adventure
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: kolumbia
subject: koronawirusy
subject: obozy dla uchodźców
subject: pandemia
subject: peru
subject: Społeczeństwo
subject: Travel
subject: uchodźcy
subject: wenezuela
subject: wolontariat
description: Im dalej od granicy, tym miejscowi Kolumbijczycy są mniej chętni do pomocy. W Ekwadorze opinie są podobne. Wenezuelscy imigranci przynieśli przestępczość, bez nich nie było tylu kradzieży ani morderstw, słyszałam to od wielokrotnie podczas podróży - pisze Ewa Treszczotko, podróżniczka, która w czasie pandemii postanowiła przemierzyć drogę z Bogoty do Rio de Janeiro. W czasie swoich podróży pracuje jako wolontariuszka, m.in. w ośrodkach dla uchodźców.
encoded: W Bogocie na dworcu autobusowym Salitre rozsypują mi się miętówki. Nastolatek siedzący obok spontanicznie pomaga mi posprzątać ten bałagan. Zaczynamy rozmawiać. Próbował dostać się na Curacao, ale przez wygasający paszport musi wrócić do ojczyzny, aby wyrobić nowy. Chłopak biegnie do dworcowego sklepu i kupuje mi kawę, croissanta i jabłko. Nie wiem, co powiedzieć. To ja czekam na autobus do Pamplony, gdzie będę wolontariuszką w organizacji pozarządowej pomagającej wenezuelskim uchodźcom, a już 7 km od lotniska to wenezuelski, chudy jak szkapa, w rozwalających się klapkach nastolatek stawia mi kawę. Muszę marnie wyglądać po 3 pociągach, 2 samolotach i 2 taksówkach, od kiedy wyruszyłam z domu na Podlasiu 30 godzin temu. Chłopak opowiada, że kilka lat temu grał w piłkę nożną w reprezentacji juniorów w Wenezueli i dzięki sportowi miał więcej możliwości rozwoju. Aby się odwdzięczyć, pożyczam mu śpiwór na nocną podróż. Jedzie do Cucuty tym samym autobusem. Wiem, że będzie zimno. Ja mam kurtkę, bluzę i skarpety, a on nie. Tacy są Wenezuelczycy, podzielą się tym co mają, choć ostatnimi laty mają tak niewiele. Pokaleczone stopy, problemy żołądkowe i ból głowy to najczęstsze, codzienne dolegliwości caminantes (fot. Ewa Treszczotko) 400 kanapek, dwa wiadra ciastek On The Ground International to mała organizacja charytatywna, którą założyła Bethani King, młoda Amerykanka, która sama była wolontariuszką w Libanie, 12 km od granicy z Syrią i na greckiej wyspie Lesbos w obozie afgańskich uchodźców. Jest nas kilkoro, ja z Polski, Kanadyjka, dwie Amerykanki, kilku Kolumbijczyków i Wenezuelczycy. Co wieczór robimy 400 kanapek, rano kolejne 400. Gotujemy 600 jajek, przygotowujemy dwa wiadra ciastek, skrzynkę bananów, worek mandarynek i kilka butli z wodą. Tak zaczyna się dzień na wolontariacie. Dzielimy się na dwie grupy. Ktoś jedzie z lokalnym kierowcą w góry, w stronę Bucaramangi, aż do wybudowanego przez organizację schroniska w La Laguna. Druga grupa jedzie w stronę Cucuty, gdzie …

placeholder-166c115.jpg
width: 600
height: 400

33 sposoby na łączenie pracy i podróży
type: item
date: 2020-02-16T13:24:12.000Z
creator: redakcja
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: podróże
subject: praca
subject: Travel
subject: wolontariat
description: Zastanawiasz się skąd wziąć pieniądze na podróżowanie? Te zajęcia pozwolą ci zarabiać w czasie wojaży.
encoded: Skąd wziąć pieniądze na podróżowanie? Pytanie nurtuje wielu, ale na szczęście jest też mnóstwo sposobów, aby te pieniądze zarobić. Można to zrobić przed wyjazdem, a potem żyć z oszczędności – to jedna droga. Można też połączyć pracę z podróżowaniem, tak aby nie musieć rezygnować ani z jednego, ani z drugiego. Pozbierałam moje i moich znajomych doświadczenia i powstała niewielka baza. Mam nadzieję, że będzie inspiracją dla waszych pomysłów i działań. Poznaj 33 zajęcia, które pozwolą ci zarabiać w czasie podróży >>> Aleksandra Jaskółowska - podróżniczka i autorka międzynarodowego bloga o podróżach i aktywnym stylu życia www.travelandkeepfit.com. Odwiedziła ponad 60 krajów na 5 kontynentach. W wielu z nich pracowała naukowo i studiowała. Z zawodu jest psychologiem społecznym. To właśnie badania międzykulturowe były jednym z powodów jej podróży.

marketing-freelancer-a63745e.jpeg
width: 2121
height: 1414

Zostań wolontariuszem w ośrodku dla dzikich zwierząt
type: item
date: 2018-07-27T06:00:00.000Z
creator: Natalia Rożniewska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: ameryka południowa
subject: boliwia
subject: Sport
subject: Travel
subject: Wolny czas
subject: wolontariat
subject: zagrożone gatunki
description: Praca z dzikimi zwierzętami zawsze niesie ryzyko. Ale nie wydaje mi się, by było ono większe niż sama podróż do danego kraju.
encoded: Wczesny ranek. Prawie na kolanach przedzieram się przez gęsty las spowity oparami mgły. Widoczność jest bardzo ograniczona. Promienie słońca nieśmiało przedzierają się między ogromnymi liśćmi i zaglądają pod rozłożyste drzewa. Wkrótce zrobi się upalnie, już teraz strużki potu spływają mi po twarzy. Obmywam się więc chłodną wodą w strumieniu. Później wyjmuję z plecaka mocno zmiętą koszulę, rozkładam ją na kamieniu porośniętym mchem i kładę na tym prowizorycznym stole kanapkę i kiść bananów. Wszechobecna wilgoć nie zdążyła jeszcze zepsuć owoców. Takie śniadanie w amazońskiej puszczy to zaproszenie dla najmniejszych jej mieszkańców. Z głośnym bzyczeniem zaczynają kłuć i kąsać, nie dając człowiekowi chwili wytchnienia. Po chwili czuję, że poza tym brzęczącym towarzystwem każdy mój ruch obserwuje ktoś jeszcze, choć przecież siedzę tu zupełnie sama. Odwracam się i wytężam wzrok. W końcu dostrzegam. Idzie w moją stronę. Ocelot. Nie jest to opis scenki z obozu przetrwania w tropikalnym lesie, choć chwilami mój pobyt w Boliwii można byłoby do surwiwalu zaliczyć. Tak właśnie wyglądała moja praca w ośrodku Inti Wara Yassi. Na informację o nim natknęłam się zupełnie przypadkiem w internecie. Na stronie widniała pilna prośba o pomoc wolontariuszy w opiece nad zwierzętami, które zostały odebrane kłusownikom. Nigdy wcześniej nie byłam w Ameryce Południowej, nie znam też języka hiszpańskiego, jednak z podjęciem decyzji nie zwlekałam. Poleciałam do Boliwii i na miesiąc przewróciłam swoje życie do góry nogami. Nie trzeba słów Założone przez Boliwijczyka Juana Carlosa Antezanę centrum rehabilitacji dzikich zwierząt już od 20 lat pomaga odratowanym ofiarom nielegalnego handlu. Boliwia jest najbiedniejszym krajem na kontynencie i kłusownictwo tam kwitnie. Skóry dzikich kotów trafiają do Europy lub Stanów Zjednoczonych, woreczki żółciowe tak nielicznych obecnie niedźwiedzi andyjskich wykorzystuje tradycyjna medycyna chińska. Większość zwierząt zostaje jednak na rynku lokalnym – są sprzed…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/75255062b3bf2b5ccb80817e1e3b7b0d4901844b-fac0093.jpeg
width: 544
height: 363

Tu spędzisz noc z gepardem i pogłaszczesz po głowie koczkodana. O wolontariacie w RPA opowiada kartograf National Geographic Polska
type: item
date: 2018-03-08T06:14:39.000Z
creator: redakcja
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: afryka
subject: Felidae Centre
subject: gepard
subject: lew
subject: opieka
subject: republika południowej afryki
subject: wolontariat
description: Jest takie miejsce w Republice Południowej Afryki, przy którym nawet najlepsze safari okazuje się nudą...
encoded: W Felidae Centre w pobliżu miasta Kimberley (RPA) zgromadzono 40 zwierząt. Większość z nich (głównie lwy) została wykupiona z farm, gdzie – za opłatą – można na nie zapolować. Zwierzęta leczy się w Felidae Centre i wypuszcza na wolność. Podczas wolontariatu jest okazja, by spędzić czas w towarzystwie lwów, gepardów, serwali czy szakali. Wśród pensjonariuszy są też żbiki afrykańskie, karakale i otocjony. Dzień w centrum polega na karmieniu, pojeniu, ale też pomocy przy leczeniu oraz usuwaniu niedojedzonych posiłków z wybiegów. Niezapomnianym przeżyciem jest noc spędzona w towarzystwie kilkumiesięcznego geparda czy też usypianie koczkodana tumbili delikatnym głaskaniem po głowie. W wolnych chwilach warto wybrać się na objazd okolicy. Lokalną atrakcją Kimberley jest tzw. Wielka Dziura (ang. Big Hole), czyli malowniczy otwór w ziemi pozostały po kopalni diamentów. Warto też odwiedzić pełen dzikich zwierząt Park Narodowy Mokala. Joanna Kopka

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/c734f86e02d7046f494200be18a411a76eb300c8-3746286.jpeg
width: 2505
height: 1655

Wolontariat: Na ratunek dzikim zwierzętom
type: item
date: 2018-02-22T08:00:00.000Z
creator: Małgorzata Zdziechowska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: natura
subject: nosorożec biały
subject: wolontariat
description: "Ledwie otworzyliśmy wieko klatki, a karakal wyskoczył z niej i pognał w dziką dal. To był piękny powrót na wolność" - opowieść o wolontariacie, który podarował wolność dzikim zwierzętom.
encoded: Ledwie otworzyliśmy wieko klatki, a karakal wyskoczył z niej i pognał w dziką dal. To był piękny powrót na wolność. Zapewne był to jeden z najpiękniejszych dni w jego życiu, ale także w moim. Moje serce cieszyło się jeszcze bardziej na myśl, że niedługo także osierocone nosorożec Oliwia i żyrafa Gerald, którymi się opiekaliśmy w Moholoholo, zostaną wypuszczone na wolność. Położony w północnej części RPA ośrodek rehabilitacyjny Moholoholo (The very great one) został założony w 1991 roku. Trafiają tam dzikie zwierzęta, które zostały np. zranione, osierocone czy otrute. Celem ośrodka jest wypuszczenie ich na wolność, kiedy dorosną lub wyzdrowieją. Te, które zostały trwale zranione lub z innych powodów nie przetrwałyby samodzielnie na wolności, na zawsze zostają w Moholoholo pełniąc rolę ambasadorów swoich gatunków. Obecnie w ośrodku znajduje się ok. 140 zwierząt, głównie ptaki, ale również lwy, lamparty, miodożery, serwale, nosorożec, żyrafa oraz antylopa szabloroga. Niańczenie nosorożca Gatunek białego nosorożca znalazł się na skraju wyginięcia pod koniec XIX wieku. Sproszkowane rogi białych nosorożców wykorzystywane są w Indiach jako afrodyzjaki. W Chinach z rogu, kopyt, krwi i moczu nosorożców robi się lekarstwa m.in. na serce, wątrobę, choroby skórne czy na gorączkę. Im większe zapotrzebowanie na te produkty, tym więcej chętnych do zabijania nosorożców. Jedną z ofiar kłusowników była matka wówczas trzymiesięcznej Oliwii. Ta nie przetrwałaby samodzielnie na wolności i trafiła do Moholoholo, szybko stając się oczkiem w głowie wolontariuszy i pracowników. To właśnie ona była powodem, dla którego wybrałam wolontariat akurat w Moholoholo. Do tej pory pracowałam głównie z dzikimi kotami. Bardzo interesowała mnie praca z nosorożcami. To kompletnie inne doświadczenie. Matką zastępczą Oliwii była pracująca w Moholoholo świeżo upieczona weterynarz w Wielkiej Brytanii -Rachel. Wolontariusze zaś mogli zapisywać się na dyżury tzw. niańczenia Oliwii. Całymi dniami od 7 rano do 1…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/99aafc9b4a668b838b8de2a2fba9e63738f5c5c9-9814fac.jpeg
width: 4896
height: 3672

W Polsce mieszka ich zaledwie 27 par. Poszukiwani są wolontariusze do opieki nad rybołowami
type: item
date: 2017-07-18T09:02:06.000Z
creator: redakcja
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: ochrona środowiska
subject: wolontariat
subject: zwierzęta
description: Chcesz pomóc tym pięknym ptakom? Możesz zgłosić się do Dyrekcji Generalnej Lasów Państwowych - właśnie ruszył nabór wolontariuszy.
encoded: Kandydaci na funkcję opiekunów stanowisk rybołowów powinni posiadać doświadczenie w zakresie ochrony i rozpoznawania ptaków szponiastych. Ponadto, jak czytamy w komunikacie przesłanym PAP, powinni oni posiadać własny środek transportu i mieszkać w jednym z powiatów objętych przez projekt: myśliborskim, choszczeńskim, oleckim, strzelecko-drezdeneckim, szczycieńskim, białogardzkim, czarnkowsko-trzcianeckim, piskim, gryfińskim, międzychodzkim, nidzickim, olsztyńskim, obornickim, mrągowskim, wałeckim, polickim. Preferowane będą osoby związane z służbami ochrony przyrody, środowiskami rybackimi, organizacjami pozarządowymi lub pracownicy miejscowych nadleśnictw. Zgłoszenia (krótki opis doświadczenia oraz uzasadnienie swojej kandydatury) należy przesyłać do 27 lipca br. na adres e-mail: monika.slusarska-czuber@lasy.gov.pl Do obowiązków opiekunów stanowisk rybołowów należeć będzie m.in. czuwanie nad bezpieczeństwem miejsc lęgowych, informowanie o zmianach na terenach łowisk rybołowów oraz o wszelkich zagrożeniach dla ptaków i lęgów na terenie ostoi rybołowów. Opiekunowie zostaną członkami Sieci Opiekunów Stanowisk Rybołowów powołanej przez dyrektora generalnego Lasów Państwowych. Członkowie Sieci Opiekunów uczestniczyć będą w szkoleniach i warsztatach prowadzonych przez ornitologów, w czasie których omówione zostaną dokładne warunki funkcjonowania Sieci. Szczegółowa inwentaryzacja populacji rybołowa stanowi wstęp do projektu "Ochrona rybołowa Pandion haliaetus na wybranych obszarach SPA Natura 2000 w Polsce". Obecnie znanych jest ok. 30 stanowisk lęgowych rybołowów, wiadomo jednak także o miejscach, gdzie ptaki pojawiają się i nie przystępują do lęgów. Wszystkie takie miejsca trzeba spisać i przeanalizować. Rybołów (Pandion haliaetus) jest jednym z najrzadszych gatunków ptaków szponiastych w Polsce. Populacja w naszym kraju szacowana jest obecnie na 27 par. W Niemczech występuje już około 650 par, a po drugiej stronie Bałtyku jest ich ponad 4000 par. W ramach projektu ochr…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/049986bd3526003ac2e134c458b5436cc0fdbd4f-c3ea3eb.jpeg
width: 1280
height: 977

W świat afrykańskiej przyrody zabiera podopiecznych domu dziecka. Wszystko po to, by dzielić się pasją i odwagą do życia
type: item
date: 2017-03-01T15:22:31.000Z
creator: hannagadomska
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: afryka
subject: dzikie zwierzęta
subject: Edukacja
subject: wolontariat
description: "Podążając za swoim marzeniami, mogłam naprawdę zmieniać świat" - mówi pomysłodawczyni wyjazdów Make a Change. Jest przekonana, że wyjazdy pomogą młodym uwierzyć w siłę zmiany, nauczą otwartości, tolerancji i globalnego myślenia. A przede wszystkim - że warto marzyć.
encoded: Pasja i odwaga Nazywa się Maria Geremek, jest lekarzem weterynarii, instruktorem jeździectwa i podróżniczką. Na co dzień zajmuje się rehabilitacją koni oraz pracuje z młodzieżą w Akademii Jazdy Konnej ABC. Od niedawna jest także pomysłodawczynią i organizatorką Make a Change – programu wyjazdów edukacyjnych do Afryki dla osób młodych - zwłaszcza tych w trudnej sytuacji rodzinnej, z domów dziecka, dla których daleki wyjazd byłby zupełnie niedostępny. Właśnie organizuje pierwszą wyprawę do Namibii. Wraz z grupą licealistów, podopiecznych Stowarzyszenia SIEMACHA, będzie pomagać w ratowaniu dzikich zwierząt. - Pomysł organizacji wyjazdów edukacyjnych zrodził się z mojej filozofii działania i doświadczeń zdobytych w pracy weterynarza w Afryce i Meksyku. Chcę pomóc w ten sposób w edukowaniu młodzieży otwartej, tolerancyjnej i myślącej globalnie. Filozofię, o której mówi Maria, można streścić w dwóch słowach: pasja i odwaga. – Przekonałam się, że dzięki małym zmianom w swoim życiu i podążaniu za marzeniami, możemy stworzyć coś dużo większego. I że podróż potrafi zmienić perspektywę. Z autopsji Przekonała się o tym trzy lata temu, już na studiach. Spełniła wówczas swoje marzenie i pierwszy raz poleciała do Afryki, by wspomóc działania fundacji zajmującej się rehabilitacją dzikich zwierząt. - Czekałam na to prawie 10 lat i w końcu udało się. Potem poszło tak jak piszę na stronie, czyli „follow your dream and make a change”. Podczas pierwszego pobytu w Afryce poznała człowieka, który organizuje wyprawy w różne zakątki świata, zabiera na nie ludzi, którzy kochają przyrodę i chcą poszerzać swoją wiedzę z zakresu ekologii. To on zaprosił Marię do współpracy - koordynacji projektu ochrony wielorybów w Meksyku. - Podczas sprzątania wybiegów w Afryce, tylko dlatego, że robiłam to cały czas z uśmiechem, bo cieszyłam się wszystkim, czego mogłam tam doświadczyć, dostałam propozycję pracy w Meksyku. Samej nie byłoby mnie stać na taki wyjazd. - Po tylu zbiegach okoliczności nie mogłam s…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/09bfc0081e1f5ff7ecccdf363e58eab171fe9a71-c4ea4bd.jpeg
width: 5520
height: 3684

Polacy oświetlili etiopskie szkoły. Dzięki temu młodzi Etiopczycy nie muszą już rezygnować z nauki
type: item
date: 2016-12-29T14:03:58.000Z
creator: redakcja
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: etiopia
subject: pcpm
subject: wolontariat
description: Ponad 100 szkół, do których uczęszcza nawet 35 tys. dzieci, oświetlili wolontariusze z fundacji PCPM.
encoded: Do tej pory nie było możliwe prowadzenie zajęć w szkołach po zachodzie słońca, które na równiku zachodzi niezmiennie o godzinie 18. Oświetlenie szkół daje możliwość uczenia się, czytania, a także korzystania z edukacyjnych gier i zabaw w przyjaznym środowisku. – W samym 2016 roku zainstalowaliśmy systemy słoneczne w 103 szkołach podstawowych znajdujących się w południowej części Etiopii. Tam wciąż istnieją miejsca, gdzie po zapadnięciu zmroku panuje całkowita ciemność – wyjaśnia Kamil Ewertowski, koordynator projektu PCPM. – Tymczasem dzięki zainstalowanym przez nas panelom, około 350 dzieci w każdym z miejsc może poświęcić czas na naukę również wieczorami. Regiony Oromia oraz Narodów, Narodowości i Ludów Południa, w których wolontariusze zainstalowali systemy słoneczne mają głównie charakter pasterski lub półpasterski. Znaczna część mieszkających tam dzieci pomaga rodzicom przy wypasie bydła. Bardzo często po zakończeniu pracy w gospodarstwie jest już zbyt ciemno by czytać i uczyć się. Oświetlone pomieszczenia służą w szczególności najmłodszym, jednak korzystają z nich również dorośli mieszkańcy wiosek i miasteczek. Uzupełnieniem działań PCPM na rzecz edukacji w Etiopii była organizacja po raz pierwszy szkoleń z obsługi i konserwacji zainstalowanych paneli, a także prowadzenia bibliotek szkolnych i metod skutecznego nauczania. Wzięło w nich udział ponad 300 nauczycieli, dyrektorów szkół i członków rad rodziców. Projekt realizowany w partnerstwie z IIRR (International Institute of Rural Reconstruction) w Etiopii współfinansowany jest z programu polskiej współpracy rozwojowej Ministerstwa Spraw Zagranicznych RP. Więcej: www.pcpm.org.pl

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/38acb44032b51ff6d979df2b224694b9c4d03681-d35e085.jpeg
width: 1280
height: 957

Gdy wybuchła wojna, liczba mieszkańców tego miasteczka się podwoiła. Liczba domów już nie [RELACJA Z LIBANU cz. 1.]
type: item
date: 2016-12-07T09:20:16.000Z
subject: Lifestyle
subject: National Geographic Site
subject: liban
subject: pcpm
subject: syria
subject: uchodźcy
subject: wojna
subject: wolontariat
description: Nasz wysłannik śledzi misję Polskiego Centrum Pomocy Międzynarodowej w Libanie. Polscy lekarze i wolontariusze pomagają tam uciekającym przed wojną Syryjczykom.
encoded: Bire to mała miejscowość muzułmańska w regionie Akkar, tuż pod granicą syryjską. Z okolicznych wzgórz można spokojnie obserwować syryjską stronę, a blisko granicy widać nawet ślady ostrzałów na budynkach. Właśnie tutaj przedostało się wiele rodzin uciekając przed piekłem wojny. Przed kryzysem było tu 8 tysięcy mieszkańców. Gdy zaczął się kryzys pojawiło się drugie tyle uciekinierów z Syrii. Uchodźcy szukają schronienia gdziekolwiek – ich domami stają się często opuszczone budowy, piwnice, garaże, składziki, budynki gospodarcze – liczy się każdy dach. To pierwsza podstawowa potrzeba, by móc zbudować sobie życie. Oczywiście natychmiast pojawiają się nowe problemy. Rozmawiając z rodzinami uchodźców oraz członkami PCPM można prześledzić, jak wygląda droga człowieka, który musiał porzucić wszystko i uciekać. W nowym miejscu rozpoczęcie wszystkiego od nowa brzmi łatwo tylko na papierze albo w naiwnych piosenkach. Domowe ognisko Budynek nie jest wykończony, co zresztą nikogo nie dziwi. Szare, betonowe ściany są dobrym schronieniem przed wiatrem czy opadami, ale w zimie pokazują swoją wadę. Centralne ogrzewanie to coś, o czym można jedynie pomarzyć, a zimny mur nie nagrzewa się łatwo. W środku pojedynczego dużego pomieszczenia stoi nieduży piec na olej opałowy. To centrum domu – daje ciepło, ale jest drugim (zaraz po czynszu) najważniejszym bohaterem budżetu domowego. Tuż za prostymi drzwiami zasłona z koców, jedna z wielu prób zatrzymania bezcennego ciepła. Dywany na podłodze to nie synonim luksusu, raczej jedyna forma izolacji od zimnej betonowej podłogi. Piec ogrzewa obszar w promieniu 1-1,5 metra. Jest godzina około 16:00, za godzinę zajdzie Słońce, a temperatura z kilkunastu może spaść do zera lub poniżej. Jeżeli grudzień w Libanie kojarzy wam się tylko z ucieczką od polskiej zimy, rozwieję marzenia – w górach wcale nie jest ciepło, noce potrafią być mroźne. Niewielki piec olejowy oraz koce to niestety za mało. Bez innych wspomnień Gospodarz, Yusif mówi z uśmiechem, ch…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/7893fb847dd5394f5b210919cc77314c689e08ea-2dfbb63.jpeg
width: 3116
height: 2258

On sprzedał mieszkanie, ona zrezygnowała z doktoratu. Spędzili 7 miesięcy w Nepalu, by odbudować zniszczoną szkołę
type: item
date: 2016-07-04T08:40:18.000Z
creator: redakcja
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: nepal
subject: szkoła
subject: wolontariat
description: 300 dzieci po trzęsieniu ziemi straciło odpowiednie warunki do nauki. Ich marzenie o nowej szkole postanowili urzeczywistnić polscy wolontariusze. Zobacz, jak potoczyła się ich historia.
encoded: 25 kwietnia 2015 roku potężne trzęsienie ziemi uderzyło w Nepal, jeden z najbiedniejszych krajów świata. Wolontariusze Stowarzyszenia "Lepszy Świat" z Poznania postanowili odbudować jedną ze zniszczonych szkół w wiosce Bakrang-6 w dystrykcie Gorkha, do której uczęszczało 300 uczniów. On sprzedał mieszkanie i uzyskane pieniądze przekazał na charytatywny cel. Ona zrezygnowała z doktoratu i kariery naukowej. Budujemy szkołę! Maciej Pastwa, podróżnik i filantrop, który zwiedził ponad 90 państw na 6 kontynentach, w czasie trzęsienia ziemi przebywał na granicy nepalsko-indyjskiej. Przeżył. Gdy wszyscy w pośpiechu opuszczali tereny objęte wstrząsami sejsmicznymi, on docierał do wioski Bakrang-6 w dystrykcie Gorkha. Tamtejsza szkoła po trzęsieniu ziemi nie nadawała się już do użytku. Od tej pory 300 nepalskich uczniów nie miało miejsca do nauki. Maciej wrócił do Polski i skontaktował się ze Stowarzyszeniem „Lepszy Świat”. Razem postanowili zebrać fundusze i odbudować szkołę. I właśnie w taki sposób powstał projekt „Budujemy szkołę w Nepalu” – ogromna, charytatywna inicjatywa, przy której pracowały zaledwie cztery osoby. Pastwa sprzedał mieszkanie po swojej babci, a pieniądze uzyskane ze sprzedaży przekazał na cel odbudowy szkoły. Ponadto w lipcu 2015 roku Stowarzyszenie "Lepszy Świat" rozpoczęło publiczną zbiórkę funduszy. Dzięki wsparciu darczyńców i darowizny Macieja w sumie udało zebrać się ponad 360 tys. złotych. Do akcji dołączyła wolontariuszka stowarzyszenia, Sylwia Jędernalik. By pomagać innym, zrezygnowała z kariery naukowej. Razem z Pastwą, pełni energii i zapału do pracy, 13 listopada 2015 roku wyruszyli do Nepalu, by koordynować odbudowę szkoły. Pod górkę Mimo wielu starań na miejscu zderzyli się z murem nepalskiej biurokracji. By otrzymać pozwolenie na budowę szkoły, czekali aż 169 dni! Gdy już je uzyskali, szybko rozpoczęli prace w wiosce Bakrang-6. Niestety kilkumiesięczne opóźnienie, brak materiałów budowlanych w dystrykcie Gorkha oraz ulewne deszcze uniemoż…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/bb18a166f330d22b995ce1d18a17d33e4253ad97-22688ad.jpeg
width: 1588
height: 893

Po wykładach z biochemii uczą się suahili. Poznajcie studentów medycyny, którzy ze swoim czasem zrobili coś naprawdę dobrego
type: item
date: 2016-06-15T13:54:09.000Z
creator: Redaktor National Geographic
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: afryka
subject: kenia
subject: medycyna
subject: patronaty
subject: studenci
subject: wolontariat
description: Wydawało się, że na drugim roku medycyny problemem nie jest globalny dostęp do opieki zdrowotnej, a raczej zbliżający się egzamin z biochemii.
encoded: - Jedźmy do Afryki pomagać - oznajmił Wojtek swoim kolegom, Marcinowi i Mikołajowi w przerwie wykładu. Oni spojrzeli po sobie wymownie, nie wiedząc za bardzo, co mu odpowiedzieć. Na drugim roku medycyny głównym problemem nie był globalny dostęp do opieki zdrowotnej, a raczej zbliżający się wielkimi krokami egzamin z biochemii. Jak się miało jednak okazać kilka miesięcy później, pojechali. Do Kenii. A wraz z nimi 4 tony sprzętu medycznego o wartości ponad ćwierć miliona złotych. Leczymy z Misją Trzech studentów kierunku lekarskiego z Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu stworzyło rok temu wyjątkowy projekt - Leczymy z Misją. Wszystko dzięki własnej inicjatywie i pracy. Na świecie działa wiele fundacji, które wysyłają wolontariuszy medycznych w różne rejony świata, ale „Leczymy z Misją” jest pierwszą tak dużą inicjatywą realizowaną od początku do końca wyłącznie przez studentów. Wojtek, Mikołaj i Marcin, inicjatorzy projektu, przygotowali kompleksowy plan. Dwa miesiące wakacji postanowili przeznaczyć na pobyt w niewielkim szpitalu misyjnym w Muthale, położonym na wschód od stolicy Kenii, Nairobi. Zdecydowali się zabrać ze sobą jak najwięcej sprzętu medycznego, który może przydać się na miejscu. Przed wyjazdem przeprowadzili więc zbiórkę w poznańskich szpitalach, a jej efekty przerosły ich najśmielsze oczekiwania. Intensywnie modernizujące się placówki przekazały wartościowy sprzęt, między innymi kardiomonitory, aparaty do USG czy łóżka szpitalne. Mimo skromnych funduszy, udało się pokryć koszty wynajęcia kontenera, który - wraz z aparaturą - dotarł do Kenii drogą morską. Pieniądze na szczepienia, przelot i pobyt studentów na miejscu pomogli znaleźć prywatni darczyńcy oraz organizacje pozarządowe . Pomoc i przygoda Przyjazd wolontariuszy do afrykańskiego szpitala, a w szczególności sprzęt, który ze sobą przywieźli, wzbudził ogromny entuzjazm. Zwykłe łóżka dla pacjentów, które dla nas wydają się oczywistością, w Kenijskiej placówce okazały się być luksusem. Nie do opisani…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/6e9327b88c25a1882ceac00ac5d2374b87b616bd-07739d8.jpeg
width: 1087
height: 815

Wyjechali do Paragwaju, by pomagać najbardziej potrzebującym. Lekarze i pielęgniarki Śląskiej Misji Medycznej Pargwaj robią niezwykłe rzeczy!
type: item
date: 2016-05-30T15:22:47.000Z
creator: redakcja
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: paragwaj
subject: patronaty
subject: pomoc
subject: wolontariat
description: Zaczynali od dwóch krzeseł rozstawionych na środku wioski. Dziś dysponują w pełni wyposażoną placówką medyczną. Ich pomoc dociera do mieszkańców paragwajskich dzielnic biedy, których na leczenie nie stać. Tym razem sami potrzebują naszego wsparcia.
encoded: Powołane w 2011 roku Stowarzyszenie Śląska Misja Medyczna „To-Misja” ma na celu niesienie pomocy medycznej i pielęgniarskiej mieszkańcom paragwajskich dzielnic nędzy. Działalność lekarzy i pielęgniarek koncentruje się w okolicach miasta Guarambare i zamieszkiwanej przez Indian części Chaco Paraguayo. - Mieszkańcy slumsów to obywatele wyciągnięci poza nawias społeczeństwa. Często bez środków do życia i dostępu do służby zdrowia – mówi Wojciech Grzesiak, koordynator Misji Medycznej i Prezes Stowarzyszenia. Pielęgniarki Misji są pionierami m.in. pielęgniarskiej pomocy środowiskowej. Każdego dnia wyruszają w wielogodzinne marsze po dżungli i małych wioskach, aby dotrzeć z opieką pielęgniarską do osób w podeszłym wieku lub obłożnie chorych. Od pomysłu do realizacji Lekarze aranżują tzw. punkty przyjęć. Codziennie w innym miejscu slumsów, rozstawiają sprzęt medyczny i prowizoryczne stanowisko, w którym przyjmują pacjentów, przeprowadzają badania i przekazują lekarstwa. Od 2015 roku Śląska Misja Medyczna dysponuje własnym ośrodkiem zdrowia, Puesto de Salud. Położona w Guarambare, w pełni wyremontowana i wyposażona, placówka służy profesjonalną pomocą lekarską i pielęgniarską dla najuboższych. Kolejnym etapem ma być wybudowanie szpitala, gdzie mieszkańcy dzielnic nędzy będą mogli liczyć zarówno na pomoc ambulatoryjną, jak i opiekę szpitalną. Stowarzyszenie posiada już teren pod zabudowę. Aktualnie gromadzi środki na rozpoczęcie budowy. "Fantaści" Członkowie Stowarzyszenia, jak sami przyznają, wielokrotnie byli nazywani fantastami. Dzięki swojej determinacji i chęci pomagania, przy wsparciu wolontariuszy, patronów i darczyńców, od pięciu lat realizują kolejne cele. Zaczynali skromnie, od dwóch krzesełek rozstawionych na środku wioski i kilogramów sprzętu medycznego, który ze sobą przynosili. Teraz oprócz krzesełek, z których wciąż korzystają, mają funkcjonujący ośrodek zdrowia i plan, aby za kilka lat otworzyć szpital. Jeżeli ktoś ma zrealizować takie przedsięwzięcie, to wła…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/f20ffaabea0db0eb9c0ea921f343347c165bb2a4-2254e58.jpeg
width: 3648
height: 2736

Patronat Travelera: Szkoła Pod Palmami
type: item
date: 2015-09-17T04:27:00.000Z
creator: Anna Szczypczyńska
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: dominikana
subject: uczniowie
subject: wolontariat
description: Gimnazjaliści i licealiści z całej Polski, w zamian za pracę na rzecz organizacji dobroczynnych, mają szansę wyjechać na Dominikanę. Fundacja Moja Dominikana, w ramach projektu Szkoła Pod Palmami, co roku nagradza w ten sposób najbardziej sumiennych uczestników.
encoded: Szkoła Pod Palmami - Ta wyspa jest wyjątkowa. Jakby ktoś tchnął w nią więcej życia, niż gdziekolwiek indziej”. Tak o Dominikanie powiedziała Ola, która na wyspie spędziła dwa miesiące w ramach I edycji projektu Szkoła Pod Palmami. Program skierowany do uczniów szkół gimnazjalnych i średnich od kilku lat prowadzi Fundacja Moja Dominikana. W nagrodę za całoroczną pracę społeczną na rzecz organizacji dobroczynnych, najbardziej sumienni uczestnicy wyjeżdżają na Dominikanę, by tam uczyć się w lokalnej szkole. Dziesięciu laureatów zyskuje możliwość wyjazdu na Dominikanę. Laureaci drugiej edycji właśnie szykują się do podróży, a na stronach Fundacji ruszyły zgłoszenia do kolejnej. Moja Dominikana Wyjazd trwa około dwa miesiące i w tym czasie polska młodzież uczy się wraz z Dominikańczykami w ich lokalnej szkole. Każdy, kto zetknie się ze społecznością Republiki Dominikany – tą prawdziwą, a nie fotografowaną przez wycieczki z kurortów niczym kolejna atrakcja turystyczna – jest pod wrażeniem życzliwości i radości z obcowania z drugim człowiekiem, gotowości do niesienia pomocy! Ten urok mieszkańców Hispanioli Fundacja Moja Dominikana pragnie przekazać polskiej młodzieży! – podkreśla Katarzyna Izydorczyk, założycielka i fundatorka Fundacji. Uczniowie uzyskują w ten sposób szansę na poznanie innej kultury, zwiedzenie przepięknej wyspy, poszerzenie swoich horyzontów oraz podniesienie poziomu znajomości języków – angielskiego oraz hiszpańskiego. - Z doświadczenia I edycji wiadomo, że wyjazd pozwolił finalistom na wyrobienie postawy szacunku dla inności i różnorodności narodowych, zaowocował nowymi kontaktami i przyjaźniami. Doświadczenie to wpłynęło w pozytywny sposób na zmianę sposobu postrzegania świata przez naszą młodzież – dodaje Katarzyna Izydorczyk. Fundacja często upewnia się, że polskie dzieci stać na dużo empatii i wytrwałości w dążeniu do celu, i im właśnie – zdolnym do systematycznej pracy na rzecz lokalnych społeczności – Fundacja oferuje coś, co może stać się przygo…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/d3de6da1a0e2cd1fe00ad10e7fcdc3fa739bd0f3-b025a4c.jpeg
width: 3072
height: 2304

Gepard: gatunek zagrożony
type: item
date: 2014-05-06T13:06:00.000Z
creator: Anna Szczypczyńska
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: gepard
subject: gepardy
subject: wolontariat
subject: zwierzęta
description: Kiedy w środku nocy obudził mnie wstrętny komar, gepardzica Eden spała w moich ramionach z głową na mojej klatce piersiowej, wystarczyło, że ją pogłaskałam, żeby zaczęła mruczeć - opisuje Małgorzata Zdziechowska
encoded: Kiedy w środku nocy obudził mnie wstrętny komar, gepardzica Eden spała w moich ramionach z głową na mojej klatce piersiowej, wystarczyło, że ją pogłaskałam, żeby zaczęła mruczeć - opisuje Małgorzata Zdziechowska Gepardzica Faith z kolei była wtulona we mnie z drugiej strony. Spałyśmy we trzy pod gołym niebem. To wspaniałe móc cieszyć się tą chwilą. Podobnych momentów było więcej, ale najważniejsze, że każdego dnia ratowaliśmy im życie. Wszystko zaczęło się kilkadziesiąt lat temu od marzenia małej dziewczynki, która w książce zobaczyła zdjęcie geparda. W 2006 roku już dorosła Riana kupiła Filę. Zostawiła stałą pracę i przeniosła się z nią na farmę. Nie miała niczego, czasem nawet rezygnowała z jedzenia dla siebie, żeby wystarczyło na pokarm dla Fili. Dzisiaj Cheetah Experience to jeden z najbardziej znanych ośrodków opiekujących się gepardami. Jest ich tu niespełna 20, poza tym w ośrodku mieszkają jeszcze lamparty, serwale, karakale, lwy, wilki oraz znalezione i przyniesione do ośrodka koza pigmejska, dwa dujkery, stenbok itp. Riana marzy dalej. Docelowo chce wypuszczać gepardy na kontrolowaną wolność, aby odbudować ich populację. Obecnie na wolności żyje niespełna 10 tys. gepardów, a ich liczba drastycznie maleje. Królowa Fila Nikt nie ma wątpliwości, że w ośrodku rządzi Fila. Kiedy idzie, trzeba jej schodzić z drogi, a głaskać mogą ją tylko Riana i Rene (współzałożycielka Cheetah Experience). Fila jest jednym z kilku gepardów, które swobodnie poruszają się po ośrodku. Pozostałe mieszkają w zagrodach na tyłach Cheetah Experience. Te mają stać się rodzicami nowych pokoleń gepardów, które w przyszłości zostaną wypuszczone na kontrolowaną wolność. W ośrodku schronienie znalazły także zwierzęta porzucone przez swoje matki, które nie przetrwałyby samodzielnie na wolności. Faith, kiedy miała miesiąc, zachorowała na zapalenie opon mózgowych. Od tamtej pory nie koordynuje ruchów, w praktyce oznacza to, że ma zawinięty ogon i chodzi jakby była pijana. Jej najlepsza przyjació…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/0f348e38c188d6d4feec2b62611f2bd67e975456-42a1d3f.jpeg
width: 5184
height: 2920

Zostań wolontariuszem polskiej pomocy
type: item
date: 2014-01-21T22:00:00.000Z
creator: redakcjang
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: ministerstwo spraw zagranicznych
subject: wolontariat
description: Możesz zmieniać świat niosąc pomoc mieszkańcom najuboższych krajów
encoded: Jesteś ciekawy świata i jednocześnie lubisz pomagać innym? Możesz pracować na rzecz krajów rozwijających się w ramach finansowanego przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych programu „Wolontariat polska pomoc”. Kolejna edycja rusza w pierwszym kwartale tego roku. Kandydatów do programu mogą zgłaszać polskie organizacje pozarządowe startujące w konkursie. Wolontariusze pracujący na całym świecie zmagają się z globalnymi wyzwaniami m.in. z ubóstwem, ograniczonym dostępem dzieci do edukacji oraz opieki zdrowotnej. Wolontariusze działają również na rzecz zapobiegania nierównemu traktowaniu kobiet, zajmują się profilaktyką chorób. Pomagają w dostępie do wody pitnej, a także wykorzystują nowe technologie instalując solary w klinikach. - Przekazują „wędkę” nie rybę. Są jak przysłowiowa kropla, która drąży skałę. Zmieniając świat, sami zmieniają swoje życie, nabywają nowe doświadczenia i umiejętności. Niektórzy wolontariusze pozostają w kraju, w którym niosą pomoc, albo do niego wracają, by realizować kolejny projekt, bywa że wiążą z nim swoje życie zawodowe. Z reguły po powrocie do Polski przyznają, że sami otrzymali więcej, niż zaoferowali - mówi Jadwiga Szpakowska, koordynator wolontariuszy w Departamencie Współpracy Rozwojowej MSZ. Od 2008 r., kiedy wystartował program „Wolontariat polska pomoc” już 175 wolontariuszy wyruszyło ze swoją misją. Dotarli do 39 krajów. Byli w odległych afrykańskich wioskach, na skraju amazońskiej dżungli i na położonych na wysokości 3000 m n.p.m. miejscowościach w Boliwii. Mieszkali pod wulkanem Popocatepetl w Meksyku, pracowali w slumsach w Peru i w Nairobi, w stolicach Mongolii, Gruzji i Kambodży, na prowincji w Kirgistanie, Tadżykistanie i Tajlandii. Na stronie www.polskapomoc.gov.pl/wolontariat można dowiedzieć się jak zostać wolontariuszem w kraju rozwijającym się. Są tam również adresy blogów wolontariuszy, którzy opisują swoją pracę i pokazują życie w najuboższych krajach świata.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/0333afadb2da25f6e9542645916113b6c9e8f2cf-91f7978.jpeg
width: 4272
height: 2400

1500 nowych sadzonek w Chojnowskim Parku Narodowym
type: item
date: 2013-04-23T06:00:00.000Z
creator: Materiały prasowe
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: parki narodowe
subject: Społeczeństwo
subject: wolontariat
description: 20 kwietnia 180 pracowników UPS Polska w ramach wolontariatu pracowniczego posadziło, we współpracy z Fundacją Alter Eko, 1500 sadzonek drzew na terenie Chojnowskiego Parku Narodowego
encoded: UPS Polska prowadzi i wspiera działalność wolontariacką wśród swoich pracowników od momentu założenia firmy w Polsce. Jako organizacja, kładzie duży nacisk na ekologię. W tym roku firma po raz pierwszy postanowiła przeprowadzić akcję nasadzania drzew. Przy współpracy z Fundacją Alter Eko oraz pod okiem wykwalifikowanych leśników, 180 pracowników UPS Polska posadziło łącznie 1500 drzew w tzw. Zielonych Dołach na terenie Chojnowskiego Parku Narodowego. Sadzonki dadzą początek nowemu zalesieniu tego obszaru. Ponadto w ramach tego wydarzenia Fundacja Alter Eko przeprowadziła także zajęcia z edukacji ekologicznej dla wolontariuszy UPS i ich rodzin. Na świecie, w minionym roku Fundacja UPS przekazała łącznie 2,2 miliona dolarów w postaci grantów dla organizacji wspierających inicjatywy zalesiania. Wśród nich znalazły się m.in.: The World Resources Institute, DonorsChoose.org czy World Wildlife Fund Inc. Inicjatywa UPS Polska w zakresie sadzenia drzew jest częścią globalnej kampanii UPS o nazwie „Milion drzew UPS”, w ramach której do końca 2013 roku pracownicy firmy posadzą na całym świecie milion drzew. Jak się okazuje, taka ich ilość, tylko w pierwszych dziesięciu latach od momentu zasadzenia wchłonie łącznie 38 tysięcy ton CO2 . Wolontariat pracowniczy w UPS spełnia istotną rolę ułatwiającą kontakt firmy ze społecznościami lokalnymi. Cieszy się on niezmiennie rosnącą popularnością wśród pracowników UPS Polska, którzy z roku na rok coraz chętniej angażują się w działalność społeczną. W roku 2012 pracownicy UPS Polska przepracowali społecznie rekordową liczbę ponad 4 tysięcy godzin wspierając wiele różnych organizacji i stowarzyszeń, dla przykładu, Towarzystwo Opieki nad Ociemniałymi w Laskach czy też Stowarzyszenie Pomocy Osobom Potrzebującym Przystań lub Fundację Razem dla Nikiszowca. – Cieszymy się, że tego typu przedsięwzięcia pozwalają nam z jednej strony na integrację pracowników, a z drugiej na budowanie wizerunku firmy odpowiedzialnej społecznie – mówi Magdalena B…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/38d3dd8f60d27111aabfb4f34e6c43db86b50b82-eb1fac1.jpeg
width: 1024
height: 683

Pomysł na wyjazd: Praktyki w Grameen Banku
type: item
date: 2012-09-04T14:30:00.000Z
creator: Łukasz Rodek
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: bangladesz
subject: wolontariat
description: Łukasz Rodek, ekonomista, psycholog. Na praktyki do Grameen Banku w Bangladeszu pojechał w 2009 r. Poleca je wszystkim, którzy chcą w tym kraju przeżyć coś więcej niż tylko kolejne przyjemne wakacje.
encoded: Sześć kilometrów przeszła, by spotkać się ze mną i opowiedzieć, jak Grameen Bank zmienił jej życie. Gdy umarł mąż, nie mieli żadnych środków do życia. Była samotna kobieta z dzieckiem na utrzymaniu. Zdecydowała się na mikropożyczkę. Zaczęła od kupna krowy, potem były maty bambusowe, teraz wynajmuje wybudowany za zarobione pieniądze dom. Nie tylko udało jej się przeżyć, ale tez żebrać odpowiednie środki na studia dla syna. Dziś o swoim sukcesie chętnie opowiada praktykantom Grameen Banku. Takim jak ja, którzy przyjechali do Bangladeszu, by przekonać się, jak naprawdę działa ten system. Idea mikropożyczek interesowałem sie juz od dawna. Gdy dostałem obietnice_ trzytygodniowego urlopu, od razu wiedziałem, jak go wykorzystam. Załatwianie formalności zajęło mi dwa–trzy tygodnie. Wypełnienie aplikacji na www.grameen-info.org (zakładka „training”), załatwienie wizy (najbliższy konsulat w Berlinie) i kupienie biletu do stolicy, czyli Dhaki... Reszta zadziała się sama. Program, w którym uczestniczyłem, kosztował 30 dol., czyli niecałe 100 zł. Zakwaterowanie, jedzenie i transport miałem zorganizowane, ale musiałem za to sam zapłacić. Przez cały pobyt opiekował się mną pracownik Grameen Banku. Tłumaczył system, poznawał z prezesami biznesów pracujących według zasad Grameen czy zabierał do wiosek, gdzie mogłem spotkać się z kobietami, które korzystały z mikropożyczek. W tym samym czasie co ja Grameen podpatrywało kilku innych obcokrajowców. Najczęściej byli to ekonomiści, osoby zainteresowane biznesem odpowiedzialnym społecznie, studenci. Każdy realizował swój autorski projekt, ale często zdarzało się, ze wspólnie jeździliśmy do wiosek, a wieczorami dzieliliśmy się wrażeniami. Dzięki praktykom nie tylko lepiej poznałem zasady działania Grameen Banku, ale tez prawdziwe życie w Bangladeszu. Wiele razy miałem okazje odwiedzić domy Banglijczyków, zjeść z nimi kolacje i posłuchać o ich życiu. Byłem w miejscach, do których przeciętni podróżnicy nie trafiają, na przykład w warsztacie …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/51715206c673599150d23e271c20bd9fb109af38-fa60199.jpeg
width: 640
height: 427

Etiopia - podaj glinę
type: item
date: 2010-07-14T06:20:00.000Z
creator: Barbara Żukowska
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: afryka
subject: etiopia
subject: podróże
subject: wolontariat
description: Wypoczywa, pomagając budować domy najuboższym. W tym roku swój urlop spędzi w Wietnamie, wcześniej odwiedziła Etiopię.
encoded: NGT: Skąd pomysł, by w czasie urlopu pracować na budowie? Basia Ryl: Dwa lata temu zastanawiałam się, jak spędzić wakacje, i przypomniałam sobie o Habitat for Humanity – międzynarodowej organizacji pozarządowej, która działa także w Polsce. Jednym z projektów jest Global Village, czyli wolontariat przy budowie mieszkań dla niezamożnych rodzin w rożnych krajach świata. Brałam kiedyś udział w takim programie w Gliwicach i pomyślałam, że mogę połączyć wypoczynek z nietypową aktywnością fizyczną, działalnością dobroczynną i poznawaniem innych kultur. NGT: Jakie warunki musiałaś spełnić, by pojechać do Etiopii? B.R.: Po prostu trzeba chcieć. Na miejscu czekają zazwyczaj spartańskie warunki i ciężka praca fizyczna. Do tego dochodzą kwestie finansowe – opłaca się swój pobyt i przekazuje darowiznę na program budowlany. W Etiopii koszt wzniesienia domu o powierzchni 22 m2 wynosił ok. 1,5 tys. dol., z czego część pokrywali wolontariusze, a resztę – przyszli mieszkańcy. Ponadto muszą oni przepracować określoną liczbę godzin. Domy nie są więc dawane za darmo, przez co dla lokatorów mają większą wartość. NGT: Ile domów zbudowaliście w Etiopii przez dwa tygodnie? B.R.: Dwa i pół. Tak naprawdę jako wolontariusze bardziej przeszkadzaliśmy w pracy. (śmiech) NGT: Dlaczego? B.R.: 72-letnia Etiopka swoją część fundamentu wykopała trzy razy szybciej niż ja i dużo mniej się przy tym zmęczyła. Po pierwszych dwóch dniach pracy z trudem wstałam z lóżka, czułam każdy mięsień. Wszystko wykonywaliśmy ręcznie. Najciekawszym etapem budowy było rzucanie błotem w ścianę z odległości kilku metrów – idealna terapia antystresowa. Podstawowym materiałem budowlanym w Etiopii jest chica – mieszanina gliny, słomy i wody. Pokrywa się nią szkielety ścian, a następnie wygładza. Miejscowym wszystko wychodziło oczywiście dużo lepiej i szybciej. NGT: Czego jeszcze można się było nauczyć? B.R.: Pracy zespołowej, w grupie, złożonej ze studentów, z artystów, osób w starszym wieku, pochodzących głownie z Wielkiej …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/67357860d275d210526d71dc1d30ec4d1cc93eea-3dde606.jpeg
width: 500
height: 333

Wolonturystyka. Fabryka pomocy?
type: item
date: 2010-02-21T07:00:00.000Z
creator: Paweł Cywiński
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: etiopia
subject: indie
subject: kambodża
subject: Kuchnia
subject: Lifestyle
subject: ludzie
subject: praca
subject: Travel
subject: wakacje
subject: Wolny czas
subject: wolontariat
description: Zamiast wylegiwania się na plaży, pomaganie biednym. Zamiast safari, praca z dzikimi zwierzętami. Wolontariat na wakacjach brzmi świetnie. Ale czy na pewno? Postanowiłem to sprawdzić.
encoded: Nie masz pomysłu na wakacje? Jedź na wolontariat”. Taką poradę znajduję na dużym portalu internetowym. I od tego czasu te słowa nie dają mi spokoju. Zawsze wydawało mi się, że wolontariat to coś, do czego się trzeba przygotować, to pomaganie z głową. A tu ktoś sugeruje, że to po prostu świetny pomysł na wyjazd. Postanawiam więc sprawdzić, co kryje się za terminem wolonturystyka i czy faktycznie jest ona taka pozytywna, jak ją malują. Doświadczenie niewymagane Szukanie odpowiedzi na te pytania zaczynam od najprostszego: wpisuję w wyszukiwarkę internetową „wolontariat za granicą” i patrzę, co się wydarzy. Pierwsza wyskakuje strona „projects-abroad”. Jak się dowiaduję, to światowy lider w pośrednictwie wyjazdów wolonturystycznych do krajów globalnego Południa. Mapa działalności tej firmy robi wrażenie – można pomagać w prawie 30 krajach świata, także tych, które od lat pojawiają się w mediach przy okazji wieści o katastrofach czy konfliktach. Każdy znajdzie coś dla siebie: Indie, Etiopia, Fidżi, Peru, Kambodża. Zaciekawiony przeglądam tę ostatnią – w kraju Khmerów oferta zawiera głównie projekty związane z nauką dzieci angielskiego oraz zajmowaniem się sierotami w domach dziecka. Krok drugi śledztwa: postanawiam sprawdzić, czy moje kwalifikacje wystarczają, aby zostać wolontariuszem w Kambodży. Klikam i entuzjazm gaśnie, nabieram coraz większych wątpliwości co do jakości oferowanej pomocy. Do udziału w większości projektów nie stawiamy żadnych wymagań – czytam na stronie – jedynie komunikatywna znajomość języka angielskiego. Wolontariusze zainteresowani programami edukacyjnymi nie muszą mieć certyfikatu TEFL czy uprawnień nauczycielskich. Natychmiast w tyle głowy zapala się czerwona lampka. Czy jeżeli organizatorzy nie potrzebują ode mnie żadnego doświadczania w nauczaniu lub opieki nad dziećmi ze skomplikowaną sytuacją psychologiczną, to dlaczego do pracy nie zostanie zaangażowana lokalna społeczność? Przecież wydaje się to prostszym i o wiele pożyteczniejszym rozwiąz…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/805d04772d6b56222ea3829cc9280521bc2c2dc1-1090f11.jpeg
width: 1000
height: 667

Jak zostać wolontariuszem
type: item
date: 2009-08-24T09:01:28.000Z
creator: Paulina Szczucińska
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: archeologia
subject: ekologia
subject: lasy tropikalne
subject: wolontariat
subject: zagrożone gatunki
description: Karmienie dzikich tygrysów, praca na rzecz ocalenia brazylijskiego lasu deszczowego albo nauczanie angielskiego dzieci w Nepalu to tylko kilka z wielu niezwykłych zadań, jakie proponują ekowolontariuszom organizacje pomocowe.
encoded: Takiej przygody nie przeżyje się ze zwykłym biurem podróży. Jednak ku powszechnemu zaskoczeniu za udział w takim programie trzeba płacić, i to czasem niemałe pieniądze. Dlatego warto spędzić trochę czasu na poszukiwaniu jak najkorzystniejszej oferty. Zielone płuca Ziemi potrzebują opieki Na prawdziwych miłośników roślin czeka cały świat. Możesz przystąpić do projektu naukowego w tropikach Ameryki Południowej albo piłą łańcuchową wycinać chore drzewa w rezerwacie w Nevadzie. Na ratunek tropikom - Brazylia Iracambi w języku Tupi, ludu zamieszkującego atlantycki las deszczowy w Brazylii, oznacza krainę mlekiem i miodem płynąca. Niestety jego bogata przyroda jest zagrożona wyginięciem – wycięto już 93 proc. lasu. Dalszemu wyniszczaniu ma zapobiec naukowy projekt Przyjaciele Iracambi. Wiedząc, że skuteczna pomoc faunie i florze mogą zapewnić mapy terenu i jego bioróżnorodności, badacze z pomocą wolontariuszy zbierają informacje o stanie przyrody. Następnie dane te wprowadzają do zmodyfikowanego na ich potrze by systemu komputerowego GIS (Geographical Information System). Dopiero gdy powstaną mapy przyrodnicze, można będzie ocenić, jak groźne dla rezerwatu są plany otwarcia przy jego granicy kopalni niedawno odkrytego wielkiego złoża boksytu. Miejscowi sami nie potrafi ą przeprowadzić mapowania, ponieważ w szkole nikt ich nawet nie uczył, co to jest mapa. Żeby zachęcić ich do współpracy i wyjaśnić, na czym polega koncepcja projektu, organizacja zaproponowała najpierw „mapowanie społeczności” – spotkania w grupach, w których na ziemi rysowano cechy charakterystyczne zamieszkiwanego przez nich obszaru. Zadania: Wolontariusze są potrzebni do wprowadzania danych do systemu. W teren zostali już wysłani fotografowie, na podstawie ich zdjęć przygotowywane są wstępne plany puszczy. Teraz inni wolontariusze konno, na motorach i pieszo sprawdzają i standaryzują dane o sfotografowanych terenach. Wymagania: Trzeba być sprawnym fizycznie. Doświadczenie naukowe mile widziane, ale nieko…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/a4bfa4f6536703906ceba0e7fb8f197126b883da-ff09df9.jpeg
width: 700
height: 467

Możliwości pracy w Azji...
type: item
date: 2009-03-24T22:10:59.000Z
creator: Marek Tomalik
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: azja
subject: chiny
subject: malezja
subject: praca
subject: praca za granicą
subject: wolontariat
description: Możliwości pracy w Azji jest zaskakująco dużo. Znajdą ją zarówno fachowcy różnych branż, jak i nauczyciele angielskiego (nawet bez dyplomów), rezydenci biur podróży, przedstawiciele firm i wolontariusze.
encoded: Fachowcy Rezydenci Specjaliści w wąskiej dziedzinie znajdą pracę w swoim zawodzie, na przykład w budownictwie, ale i w sektorze nowoczesnych technologii (wynagrodzenie od 6 000 zł). Nasze firmy, głównie handlowe, szukają przedstawicieli w Azji. Najczęściej jest to zajęcie polegające na sprawdzaniu zawartości wysyłanych do Polski kontenerów z ubraniami, butami, meblami lub zegarkami (zarobki 1 300–2 300 zł miesięcznie). Najłatwiej jest w sektorze turystycznym – można zostać rezydentem biura podróży lub pracować np. jako instruktor w Tajlandii, gdzie od lat funkcjonują polskie centra nurkowe. Nurek z licencją instruktora zarobi do 3 000 zł miesięcznie. Z kolei naganiacz przy sklepie, nawet w biednych Indiach, może liczyć na 100 zł/dziennie. Minus: trzeba samemu znaleźć sobie takie zajęcie, np. przez Internet lub kontaktując się bezpośrednio z firmami. Lekcje angielskiego W Chinach, w ostatnich kilku latach, można mówić o prawdziwej eksplozji prywatnych szkół nauczających tego języka. Plus: w wielu przypadkach do zatrudnienia wystarcza magisterium, a nauczyciel otrzymuje darmowy bilet lotniczy i wynagrodzenie do 1 200 zł/mies. Podjęcie pracy nauczyciela uprawnia do 50% zniżki na kolej i do tymczasowego zameldowania, a to zabezpiecza przed kosztownym przedłużaniem wizy. W Indonezji najlepsze kontrakty są zawierane na okres 12 lub 18 miesięcy. Pracy można szukać, przeglądając ogłoszenia w gazetach „Jakarta Post” lub „Indonesian Observer”. Najwięcej szkół językowych jest w Dżakarcie. Pensje oscylują wokół 1 700–2 200 zł miesięcznie. Część placówek zapewnia też bezpłatne zakwaterowanie. W Kraju Kwitnącej Wiśni popularne są tzw. conversation lounges lub voice rosom. Są to konwersacje z lektorami na luźne tematy. Pracy szukamy w Internecie i gazetach „Japan Times” (poniedziałek), „Kansai Time Out” i „Metropolis”. Plus: najbardziej lukratywne możliwości daje rządowy program JET (Japan Exchange and Teaching). Zarobki ok. 5 500 zł/mies. Minus: praca w szkołach prywatnych jest p…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/bee76da3b446ee61312c0dcb40f5eedb4db7206c-fb38e5a.jpeg
width: 500
height: 334