Miniaturowy jamnik przeżył sam 16 miesięcy na wyspie. W końcu wrócił do domu
Jamniczka o imieniu Valerie uciekła właścicielom w listopadzie 2023 roku, podczas wycieczki na australijskiej Wyspie Kangura. Nie tylko przeżyła, ale długo nie dawała się złapać.
Spis treści: Historia jamniczki Valerie Jamniki potrafią polować Jak działa trauma u psa? Psy to nasi ukochani pupile, ale przecież wciąż pozostają potomkami wilków, przystosowanymi do życia w naturze. Udowodniła to dzielna jamniczka z Australii. 4-kilogramowa Valerie rasy jamnik miniaturowy uciekła właścicielom podczas wakacji i przez 16 miesięcy żyła samotnie. Ta „domowa księżniczka”, rozpieszczona i przyzwyczajona do spania w łóżku, okazała się twardzielką zdolną do przetrwania w dziczy. Historia jamniczki Valerie W listopadzie 2023 roku Valerie pojechała na wakacje na Wyspę Kangura w Australii ze swoimi kochającymi opiekunami: Joshem Fishlockiem i Georgią Gardner. Piesek miał wówczas tylko rok. Drugiego dnia pobytu cała trójka biwakowała na wyspie w okolicach Stokes Bay, ciesząc się jej piękną przyrodą. Valerie pozostawiona w kojcu, gdy opiekunowie poszli na plażę, wydostała się z niego i próbowała do nich dołączyć. Lokalni mieszkańcy zauważyli zagubionego jamnika z różową obrożą i, w dobrej wierze, próbowali złapać Valerie. Pies niestety przestraszył się i uciekł w zarośla. Jego poszukiwania, prowadzone zarówno przez Josha i Georgię, jak i wielu miejscowych, trwały aż do końca ich urlopu. Valerie nie została już więcej zauważona, a jej zrozpaczona rodzina musiała opuścić wyspę bez niej i wrócić z urlopu do pracy. Opiekunowie nie mieli wielkich nadziei na odzyskanie psiaka. Wyspę Kangura zamieszkują m.in. dwa gatunki jadowitych węży oraz orły australijskie, które polują nawet na jagnięta. Poza tym Valerie to kanapowy piesek, uwielbiający swoich opiekunów i nie lubiący nawet spacerów w deszczu. Nikt nie przypuszczał, że mała rozpieszczona jamniczka przetrwa sama na wolności, ale ponad 12 miesięcy po jej zaginięciu zaczęły napływać wieści o jamniku z różową obrożą, widywanym około 15 kilometrów od Stokes Bay. Relacji było coraz więcej. Jednak wszelkie próby złapania Valerie kończyły się niepowodzeniem. Uciekała, jak tylko zobaczyła ludzi, a nawet zbliżający się samochód. W jej sprawę zaangażowała się lokalna fundacja Kangala Wildlife Rescue, rozstawiając kamery, pułapki i stosując różne metody wabienia. Planowane było użycie systemu Starlink dla lepszej komunikacji z fotopułapkami. Przy poszukiwaniach pracowali też wolontariusze. Kangala Wildlife Rescue działała w porozumieniu z opiekunami jamniczki i nie ustawała w wysiłkach, by w końcu ją złapać. Wyspa Kangura leży 112 km na południe od Adelaide i jest trzecią co do wielkości wyspą kraju. Ma ok. 160 km długości i 50 szerokości. Teren do przeszukania był więc olbrzymi, ale ani opiekunowie Valerie, ani ratownicy z fundacji nie tracili nadziei na jej złapanie. I udało się. Po 529 dniach Valerie wróciła do ludzi. „Została uratowana, żyje i ma się dobrze. Jesteśmy niesamowicie podekscytowani i czujemy głęboką ulgę, że Valerie jest w końcu bezpieczna i może rozpocząć powrót do swoich kochających rodziców” – napisali przedstawiciele Kangala Wildlife Rescue. Jamniki potrafią polować Jak mały, domowy jamnik zdołał przeżyć prawie półtora roku sam w naturze? Pamiętajmy, że jamniki to rasa wyselekcjonowana specjalnie do polowania. Krótkie nogi i wydłużone ciało to cechy celowo dobierane przez człowieka. Dzięki nim jamniki mogą wcisnąć się w nory różnych zwierząt: gryzoni, królików, borsuków. Są zawzięte i uparte, mają skłonność do ścigania małych zwierząt i ptaków. Najprawdopodobniej więc Valerie wykorzystywała swoje wrodzone umiejętności i z sukcesem polowała. Psy potrafią też świetnie wykorzystywać różne okazje, są drapieżnikami-oportunistami. Nie pogardzą padliną ani resztkami. Valerie zapewne też pożywiała się martwymi zwierzętami i korzystała z jedzenia pozostawionego przez ludzi. Ratownicy z Kanga Wildlife Rescue próbowali ją zresztą nęcić smakowitymi kąskami porozkładanymi na wyspie. Jak działa trauma u psa? Psy które przeżyły traumatyczne doświadczenia często zachowują się (z naszego punktu widzenia) irracjonalnie. Utrata zaufania do człowieka może nastąpić bardzo szybko, a jej przywrócenie zajmuje nawet lata. Przestraszona Valerie, którą tuż po ucieczce próbowali złapać miejscowi mieszkańcy Wyspy Kangura, najwyraźniej nie chciała mieć nic wspólnego z ludźmi. Często u straumatyzowanego psa, który wreszcie znajdzie się z bezpiecznych warunkach, następuje nagły przełom, po którym szybko wraca do dobrej formy psychicznej i może ponownie cieszyć się życiem. Miejmy nadzieję że Valerie w końcu odzyska zaufanie do ludzi. Źródło: Smithsonian Magazine Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
Pasjonaci odkryli 1000 nieznanych kurhanów w Holandii. Rewolucja w archeologii tego kraju
Dzięki zaangażowaniu wolontariuszy – pasjonatów archeologii – udało się odkryć 1000 nieznanych dotąd kurhanów w centralnej Holandii, co podwoiło ich dotychczasową liczbę. Niezwykłe jest to, że dokonano tego bez konieczności przekopania choćby skrawka ziemi.
Spis treści: Laserowi odkrywcy w Holandii Archeolog. Nie tylko cyfrowy Wolontariusze czy sztuczna inteligencja. Kto lepszy w pomocy? W Europie odkrywa się stanowiska archeologiczne, czyli miejsca po dawnej obecności człowieka np. w postaci osad czy cmentarzysk, chodząc po polach i szukając skorup ceramicznych lub innych wytworów rąk człowieka. W ostatnich dekadach zmienia się to jednak. Archeolodzy zdali sobie sprawę, że metoda ta jest przestarzała i należy wykorzystać też inne narzędzia. Na przykład takie jak: metody geofizyczne, zdjęcia satelitarne lub lotnicze. Rewolucją okazało się też np. lotnicze skanowanie laserowe – LiDAR. Z jego pomocą można wykryć nawet obiekty niewidoczne gołym okiem, w tym silnie zniszczone grobowce. I to właśnie LiDAR zastosowano w czasie ostatniego projektu w Holandii, w którym wzięli udział wolontariusze. Laserowi odkrywcy w Holandii Holenderscy naukowcy podsumowali właśnie wielką akcję crowdsourcingową, w której wzięło około 6500 osób. Wyniki tego działania opublikowali na łamach czasopisma „Antiquity”. Zaledwie w ciągu czterech miesięcy, analizując zobrazowania z lotniczego skanowania laserowego, poprawnie namierzyli około tysiąca nieznanych pradziejowych grobowców kurhanowych. Dokładność danych pochodzących z crowdsourcingu była w przeszłości kwestionowana, ponieważ większość wolontariuszy nie jest profesjonalnymi archeologami. – Ze względu na to, że ilość danych przekroczyła nasze oczekiwania, stanęliśmy przed kluczowym wyzwaniem wspólnym dla dużych obywatelskich projektów naukowych: w jakim stopniu wiarygodne są wykryte (rzekome grobowce – przyp. red.) dokonane przez wolontariuszy? – mówi autor badania, dr Quentin Bourgeois z Uniwersytetu w Lejdzie, który przeprowadził to badanie w ramach projektu Heritage Quest. Archeolog. Nie tylko cyfrowy Aby ocenić dokładność danych pozyskanych dzięki współpracy amatorów, naukowcy przeprowadzili naziemną weryfikację 380 miejsc zidentyfikowanych podczas badania. Archeolodzy chcieli się przekonać, czy wskazane punkty to faktycznie pradziejowe kurhany. Według dr Bourgeoisa, wyniki są jasne. – Nauka obywatelska działa! Znaleźliśmy bezpośrednią korelację między liczbą ochotników identyfikujących potencjalny obiekt archeologiczny a prawdopodobieństwem, że jest to prehistoryczny kopiec grobowy – podkreśla naukowiec. Przekładając ten naukowy wniosek na konkrety: z 380 miejsc wskazanych przez amatorów jako grobowce okazało się nimi być 226. Przekładając to statystycznie na inne wskazane miejsca, naukowcy oszacowali, że w sumie poprawnie wskazano około tysiąca nieznanych kurhanów. Naukowcy zaangażowani w projekt zwracają uwagę, że do takich wniosków udało się dojść bardzo szybko, bo zaledwie w cztery miesiące. Gdyby mieli zajmować się tym samemu, potrwałoby to z pewnością co najmniej kilka lat, jeśli nie dłużej. – To, co zajęłoby profesjonalnym archeologom lata, zostało osiągnięte w ciągu kilku miesięcy dzięki połączeniu technologii lidarowej i udziału obywateli – dodaje dr Bourgeois. Wolontariusze czy sztuczna inteligencja. Kto lepszy w pomocy? W ostatnim czasie archeolodzy na coraz większą skalę korzystają ze sztucznej inteligencji i uczenia maszynowego. Są w stanie wyszkolić modele tak, by identyfikowały na przykład nieznane geoglify w Nazca (rysunki naziemne widoczne z lotu ptaka) lub zapomniane systemy nawadniające zaginionych cywilizacji. Czy zatem wolontariusze są nadal potrzebni? Dr Bourgeois uważa, że tak. Najbardziej ekscytującą częścią badań było dla niego obserwowanie, w jaki sposób praca wolontariuszy doprowadziła do większego zaangażowania społeczności w kwestii archeologii. To z kolei może doprowadzić do większej świadomości na temat wagi tak wiekowego dziedzictwa ludzkości. – Teraz [wolontariusze – przyp. red.] stali się głośnymi orędownikami zachowanych śladów prehistorycznych krajobrazów w ich regionie – mówi dr Borgeois. Nie zmienia to faktu, że naukowiec planuje połączyć możliwości analizy danych przez wolontariuszy z możliwościami, jakie dają modele sztucznej inteligencji, tak by jeszcze precyzyjniej i na większą skalę identyfikować stanowiska archeologiczne. Jeśli chodzi o wykorzystanie wolontariuszy do analizy zobrazowań LiDAR, Polacy również nie mają się czego wstydzić. Już ponad 10 lat temu 700 osób typowało z sukcesem stanowiska archeologiczne na terenie woj. świętokrzyskiego w ramach projektu „Laserowi odkrywcy” prowadzonego przez dr. hab. Radomira Bałazego. Źródło: Antiquity. Nasz autor Szymon Zdziebłowski Dziennikarz naukowy, z wykształcenia archeolog śródziemnomorski. Przez wiele lat był związany z Serwisem Nauka w Polsce PAP. Opublikował m.in. dwa przewodniki turystyczne po Egipcie, a ostatnio – popularnonaukową książkę „Wielka Piramida. Tajemnice cudu starożytności” o największej egipskiej piramidzie.
Caminantes, czyli wenezuelscy uchodźcy. "Poznałam część Kolumbii, do której zagraniczni turyści rzadko zaglądają"
Im dalej od granicy, tym miejscowi Kolumbijczycy są mniej chętni do pomocy. W Ekwadorze opinie są podobne. Wenezuelscy imigranci przynieśli przestępczość, bez nich nie było tylu kradzieży ani morderstw, słyszałam to od wielokrotnie podczas podróży - pisze Ewa Treszczotko, podróżniczka, która w czasie pandemii postanowiła przemierzyć drogę z Bogoty do Rio de Janeiro. W czasie swoich podróży pracuje jako wolontariuszka, m.in. w ośrodkach dla uchodźców.
W Bogocie na dworcu autobusowym Salitre rozsypują mi się miętówki. Nastolatek siedzący obok spontanicznie pomaga mi posprzątać ten bałagan. Zaczynamy rozmawiać. Próbował dostać się na Curacao, ale przez wygasający paszport musi wrócić do ojczyzny, aby wyrobić nowy. Chłopak biegnie do dworcowego sklepu i kupuje mi kawę, croissanta i jabłko. Nie wiem, co powiedzieć. To ja czekam na autobus do Pamplony, gdzie będę wolontariuszką w organizacji pozarządowej pomagającej wenezuelskim uchodźcom, a już 7 km od lotniska to wenezuelski, chudy jak szkapa, w rozwalających się klapkach nastolatek stawia mi kawę. Muszę marnie wyglądać po 3 pociągach, 2 samolotach i 2 taksówkach, od kiedy wyruszyłam z domu na Podlasiu 30 godzin temu. Chłopak opowiada, że kilka lat temu grał w piłkę nożną w reprezentacji juniorów w Wenezueli i dzięki sportowi miał więcej możliwości rozwoju. Aby się odwdzięczyć, pożyczam mu śpiwór na nocną podróż. Jedzie do Cucuty tym samym autobusem. Wiem, że będzie zimno. Ja mam kurtkę, bluzę i skarpety, a on nie. Tacy są Wenezuelczycy, podzielą się tym co mają, choć ostatnimi laty mają tak niewiele. Pokaleczone stopy, problemy żołądkowe i ból głowy to najczęstsze, codzienne dolegliwości caminantes (fot. Ewa Treszczotko) 400 kanapek, dwa wiadra ciastek On The Ground International to mała organizacja charytatywna, którą założyła Bethani King, młoda Amerykanka, która sama była wolontariuszką w Libanie, 12 km od granicy z Syrią i na greckiej wyspie Lesbos w obozie afgańskich uchodźców. Jest nas kilkoro, ja z Polski, Kanadyjka, dwie Amerykanki, kilku Kolumbijczyków i Wenezuelczycy. Co wieczór robimy 400 kanapek, rano kolejne 400. Gotujemy 600 jajek, przygotowujemy dwa wiadra ciastek, skrzynkę bananów, worek mandarynek i kilka butli z wodą. Tak zaczyna się dzień na wolontariacie. Dzielimy się na dwie grupy. Ktoś jedzie z lokalnym kierowcą w góry, w stronę Bucaramangi, aż do wybudowanego przez organizację schroniska w La Laguna. Druga grupa jedzie w stronę Cucuty, gdzie jest upalnie i zazwyczaj sucho. Rozdajemy jedzenie uchodźcom spotkanym w drodze, dajemy wskazówki jak dostać się do schronisk. Spotykamy się z uśmiechami i wdzięcznością. Zawsze kogoś podwozimy. Poza nami w regionie działa Czerwony Krzyż, Hope, Solidarities Internacional i wiele innych organizacji. Codziennie współpracujemy z namiotem pomocy humanitarnej i lokalnymi schroniskami. Nasza mała organizacja zapewnia codziennie posiłek ponad 100 osobom. Granica Kolumbii z Wenezuelą jest zamknięta oficjalne od roku, więc dane statystyczne o liczbie wenezuelskich uchodźców (4 miliony od 2015 roku) są oderwane od rzeczywistości. Przy słynnym moście Simona Bolivara między kolumbijskim miastem Cucuta a wenezuelskim San Antonio, granicy “dwóch światów”, siedzą grupy lokalnych gangów. Zmieniam zdanie, jednak nie chcę zrobić tu zdjęcia i nie wysiadam z samochodu, gdy widzę, że grupka prawie otacza nasze auto i wpycha ręce przez pół otwartą szybę. Dałam im reklamówkę kanapek z uśmiechem na ustach i prawdopodobnie tym gestem uchroniłam się od kradzieży. Kompletnie ich zaskoczyłam. Cenę ucieczki dyktują partyzanci To pierwsza granica, na której nie widziałam ani jednego policjanta lub żołnierza. Mundurowi biegają po rzece Tachira, gdzie nielegalna przeprawa przez granicę to codzienność. Niektórzy idą za darmo, inni płacą dolara, 5$, 10$ albo tracą cały przybytek. Zależy to od “widzimisię” partyzantów lub innych nieoficjalnych pośredników kontrolujących przeprawę. – Jak nie pada przez parę tygodni i stan rzeki jest nisko, można pokonać granicę nie zamaczając nawet stóp. Tak samo jest na granicy Kolumbii z Ekwadorem i Ekwadoru z Peru – słyszałam od uchodźców. Lubię luźne rozmowy z caminantes, gdy pokonam już barierę bycia "gringą" - kimś obcym. – Nie mogę dostać się do Peru przez przepisy. Można tylko polecieć samolotem, bo granice lądowe są zamknięte, a poza tym nie wpuszczają ludzi z europejskim paszportem – ja też mogę im ponarzekać. – Czemu więc nie pójdziesz tak jak my, por la trocha (przez rzekę)? Tu granice są zawsze otwarte. Nikt nie sprawdza tu, jak zmieniają się przepisy związane z pandemią – doradzali mi uchodźcy. Imigranci, bieda i kartele Hiperinflacja i korupcja doprowadziły doprowadziły do exodusu Wenezuelczyków. Poza wojskowymi, politykami i mieszkańcami kilku bogatych dzielnic w Caracas, ludzie żyją w ubóstwie. Jak mówią ironicznie Wenezuelczycy "nie ma już nawet czego kraść". Spadek ceny ropy na międzynarodowym rynku i skrajnie nieodpowiedzialne zarządzanie gospodarką od dekady zmieniło Wenezuelę nie do poznania. W grudniu 2020 w Wenezueli odbyły się wybory parlamentarne. Wygrała je partia urzędującego prezydenta Nicolasa Maduro, za którego kadencji kraj popadł w ruinę. Partia opozycyjna zbojkotowała wybory i wycofała się, zarzucając nieuczciwość warunków wyborczych. – Jak to możliwe, że znów wygrali? – zapytałam dwie wenezuelskie kobiety z czwórką dzieci, które podwoziliśmy. – Z głosowaniem było tak: jak nie poszłam zagłosować, znaczyło, że jestem za opozycją. Kto nie głosował, nie dostał paczki z jedzeniem w styczniu. Jedzenie albo głos. My Wenezuelczycy nie rozumiemy prezydenta Maduro. Który ojciec chce źle dla własnych dzieci? A prezydent to ojciec narodu – powiedziała jedna z nich. Im dalej od granicy, tym miejscowi Kolumbijczycy są mniej chętni do pomocy. W Ekwadorze opinie są podobne. Wenezuelscy imigranci przynieśli przestępczość, bez nich nie było tylu kradzieży ani morderstw – słyszałam to wielokrotnie podczas podróży. W Ekwadorze prowadzenie schronisk jest prawnie zakazane, w Peru wysłano czołgi na granicę z Ekwadorem, aby powstrzymać nielegalną migrację caminantes. Zagrożenia czyhające na pieszych uchodźców to pogryzienie przez bezpańskie psy, rabunek przez swoich rodaków, fałszywa podwózka, która kończy się kradzieżą dobytku, a również gwałty. Co z kartelami narkotykowymi? Mam wrażenie, że nie ma tego tematu. W departamencie Norte de Santander w Kolumbii kwestia karteli narkotykowych, tak żywa dwie dekady temu, dziś nie budzi emocji. – Owszem, kartele wciąż działają. Zajmują się teraz tylko interesami. W Kolumbii jest spokój z kartelami, bo one skupiają się stricte na biznesie, a szerzenie przemocy i władza już ich nie obchodzi. Oni nikogo nie zaczepiają, ani nikt ich. Co innego z guerillą (partyzantką). Ten temat nie jest zamknięty. Przyznanie nagroda Nobla dla prezydenta Santosa za historyczny pokój z ELN (Armia Wyzwolenia Narodowego, jedna z grup partyzanckich w Kolumbii) to farsa – tłumaczył mi Kolumbijczyk John, nasz lokalny kierowca, który przez 15 lat pracował jako żołnierz. Poznałam część Kolumbii, do której zagraniczni turyści rzadko zaglądają. Praca przy pomocy humanitarnej "w terenie" wymaga empatii i odwagi, otwiera oczy i serce. Na poprawie sytuacji w Wenezueli coraz mniej zależy społeczności międzynarodowej. Zadłużony kraj na skraju bankructwa, geopolitycznie traci na wartości jako potencjalny partner, zarówno w oczach USA i Unii Europejskiej, jak i Chin czy Rosji. Przyszłość Wenezueli to wielka niewiadoma. Nazywam się Ewa Treszczotko. Z wykształcenia jestem specjalistą ds. stosunków międzynarodowych, kulturoznawcą Ameryki Łacińskiej i trenerką fitness. Odwiedziłam do tej pory 66 państw (stan na luty 2021). Moje motto w podróży to "Dam radę. Uda mi się". W styczniu 2021, balansując między dynamicznymi restrykcjami linii lotniczych, rozpoczęłam kolejną podróż, tym razem przez Amerykę Południową od Bogoty do Rio de Janeiro. Pracuję jako wolontariuszka w każdym miejscu, które odwiedzam w zamian za nocleg. Pomagam w organizacjach charytatywnych, na farmach, w hostelach i szkołach językowych. Integruję się z lokalną ludnością, poznając ich prawdziwe, codzienne życie. O tym, gdzie byłam i co mnie spotkało, dowiedzie się z moich mediów społecznościowych: Instagram: https://www.instagram.com/ewa_treszczotko/ Facebook: https://www.facebook.com/evatreszczotko Patronat medialny podróży: National Geographic Traveler Polska
Zastanawiasz się skąd wziąć pieniądze na podróżowanie? Te zajęcia pozwolą ci zarabiać w czasie wojaży.
Skąd wziąć pieniądze na podróżowanie? Pytanie nurtuje wielu, ale na szczęście jest też mnóstwo sposobów, aby te pieniądze zarobić. Można to zrobić przed wyjazdem, a potem żyć z oszczędności – to jedna droga. Można też połączyć pracę z podróżowaniem, tak aby nie musieć rezygnować ani z jednego, ani z drugiego. Pozbierałam moje i moich znajomych doświadczenia i powstała niewielka baza. Mam nadzieję, że będzie inspiracją dla waszych pomysłów i działań. Poznaj 33 zajęcia, które pozwolą ci zarabiać w czasie podróży >>> Aleksandra Jaskółowska - podróżniczka i autorka międzynarodowego bloga o podróżach i aktywnym stylu życia www.travelandkeepfit.com. Odwiedziła ponad 60 krajów na 5 kontynentach. W wielu z nich pracowała naukowo i studiowała. Z zawodu jest psychologiem społecznym. To właśnie badania międzykulturowe były jednym z powodów jej podróży.
Zostań wolontariuszem w ośrodku dla dzikich zwierząt
Praca z dzikimi zwierzętami zawsze niesie ryzyko. Ale nie wydaje mi się, by było ono większe niż sama podróż do danego kraju.
Wczesny ranek. Prawie na kolanach przedzieram się przez gęsty las spowity oparami mgły. Widoczność jest bardzo ograniczona. Promienie słońca nieśmiało przedzierają się między ogromnymi liśćmi i zaglądają pod rozłożyste drzewa. Wkrótce zrobi się upalnie, już teraz strużki potu spływają mi po twarzy. Obmywam się więc chłodną wodą w strumieniu. Później wyjmuję z plecaka mocno zmiętą koszulę, rozkładam ją na kamieniu porośniętym mchem i kładę na tym prowizorycznym stole kanapkę i kiść bananów. Wszechobecna wilgoć nie zdążyła jeszcze zepsuć owoców. Takie śniadanie w amazońskiej puszczy to zaproszenie dla najmniejszych jej mieszkańców. Z głośnym bzyczeniem zaczynają kłuć i kąsać, nie dając człowiekowi chwili wytchnienia. Po chwili czuję, że poza tym brzęczącym towarzystwem każdy mój ruch obserwuje ktoś jeszcze, choć przecież siedzę tu zupełnie sama. Odwracam się i wytężam wzrok. W końcu dostrzegam. Idzie w moją stronę. Ocelot. Nie jest to opis scenki z obozu przetrwania w tropikalnym lesie, choć chwilami mój pobyt w Boliwii można byłoby do surwiwalu zaliczyć. Tak właśnie wyglądała moja praca w ośrodku Inti Wara Yassi. Na informację o nim natknęłam się zupełnie przypadkiem w internecie. Na stronie widniała pilna prośba o pomoc wolontariuszy w opiece nad zwierzętami, które zostały odebrane kłusownikom. Nigdy wcześniej nie byłam w Ameryce Południowej, nie znam też języka hiszpańskiego, jednak z podjęciem decyzji nie zwlekałam. Poleciałam do Boliwii i na miesiąc przewróciłam swoje życie do góry nogami. Nie trzeba słów Założone przez Boliwijczyka Juana Carlosa Antezanę centrum rehabilitacji dzikich zwierząt już od 20 lat pomaga odratowanym ofiarom nielegalnego handlu. Boliwia jest najbiedniejszym krajem na kontynencie i kłusownictwo tam kwitnie. Skóry dzikich kotów trafiają do Europy lub Stanów Zjednoczonych, woreczki żółciowe tak nielicznych obecnie niedźwiedzi andyjskich wykorzystuje tradycyjna medycyna chińska. Większość zwierząt zostaje jednak na rynku lokalnym – są sprzedawane na domowe maskotki i do cyrku. W tej chwili ośrodek ma już trzy parki w różnych częściach kraju, co zapewnia odpowiednią przestrzeń dla coraz większej liczby nowych podopiecznych, głównie małp i dużych kotów, ale też ostronosów, tapirów, papug czy nawet niedźwiedzia. Wolontariuszem może zostać każdy, wystarczą dobre chęci i odrobina kondycji. Jak się przekonałam, nawet język nie stanowi bariery – w końcu z czworonogami dogadać się można bez słów. Na miejscu spotkałam międzynarodową ekipę. Niektórzy uznali ośrodek Inti Wara Yassi za dobry przystanek po wielu miesiącach tułaczki po kontynencie. Byli też tacy jak ja, którzy przyjechali specjalnie dla tego miejsca. Wszystkich wolontariuszy łączyło jedno: fascynacja światem dzikich zwierząt. W ośrodku każdy stawał się odpowiedzialny za powierzone mu zwierzę. Mnie w udziale przypadła opieka nad samicą ocelota. Codziennie wyprowadzałam ją na spacer. Millie trafiła do ośrodka już jako małe kocię. Jest jedną z tych bardziej milusińskich podopiecznych. Niewiele większa od domowego kota, zna jednak możliwości swoich ostrych pazurów i sprężystych łap. Nie raz udowodniła mi, że potrafi polować na węże czy nietoperze, co dla mnie było zawsze emocjonującym doświadczeniem. Chociaż dostawała codziennie przygotowany przeze mnie posiłek, to jednak przy każdym podejrzanym ruchu natychmiast szykowała się do ataku. W tym tkwił problem. Tropikalny las jest pełen niebezpieczeństw, a ocelotce odebrano jej lekcję życia w dziczy. Rzucając się na każdą potencjalną zdobycz, wkrótce natrafiłaby na trującą lub jadowitą. Dlatego weterynarz z ośrodka nie dawał jej szans na przetrwanie w naturalnym środowisku. Dla niej nie ma już powrotu na wolność. Z roślinożercami z reguły jest prościej. Rok wcześniej byłam wolontariuszką w podobnym ośrodku w RPA. Dostałam pełen etat jako mama zastępcza miesięcznego nosorożca. Nie zapomnę chwil, kiedy mała Danny zasypiała na moich kolanach czy szturchała niewyrośniętym rogiem, dając do zrozumienia, że czas na mleko. Te zwierzęta praktycznie nie mają naturalnych wrogów (poza człowiekiem oczywiście) i dlatego znacznie lepiej radzą sobie na wolności, nawet jeżeli dorastały wśród ludzi. Tym bardziej że pożywienia mają pod dostatkiem. Inaczej ma się sprawa z drapieżnikami. W tym samym miejscu przebywały jeszcze hieny, lamparty i lwy. Jedna z dorosłych lwic, wychowana na wolności, zaplątała się w druty zastawione przez kłusowników. Natychmiastowa akcja ratownicza i pomoc medyczna w ośrodku w zaledwie miesiąc doprowadziły ją do dawnej kondycji. Potrafiła polować, więc zadecydowano o wypuszczeniu jej do buszu. Niestety stado nie zaakceptowało już samicy i zareagowało bardzo agresywnie. Ona również resztę swych dni spędzi w niewoli. Najlepszej z możliwych, ale to wciąż życie za kratkami. Z procą przez las Dzień zaczynałam od pomocy w przygotowaniu śniadania dla kapucynek przebywających na kwarantannie. Nie mogłam im jednak go podawać, gdyż moje ubrania mogłyby wówczas przesiąknąć zapachem małp, a to nie spodobałoby się ocelotce. Następnie w miejscowej kawiarence szykowałam prowiant dla siebie i Millie. Kafejka oferowała także wegetariańskie obiady za drobną opłatą i stanowiła miejsce integracji wszystkich wolontariuszy – graliśmy tam w karty i wymienialiśmy się doświadczeniami z podróży, popijając lokalne piwo Paceńa. Na rozgrzewkę czekała mnie zawsze półgodzinna wspinaczka na wzgórze po ścieżce wydeptanej w lesie. Kiedy docierałam do klatki Millie, zwykle zdążałam już złapać zadyszkę i byłam zlana potem, choć dzień dopiero się zaczynał. Zazwyczaj nawet nie widziałam innych zwierząt – ich klatki były porozrzucane w różnych częściach parku i tylko opiekunowie znali do nich drogę. Kiedy witałam się z kotką, ta przychodziła do mnie i pozwalała zapiąć smycz. Myłam miski, zmieniałam wodę i usuwałam odchody – sprzątanie nie zajmowało mi więcej niż kwadrans. Dalszy rytm dnia dyktowała Millie. To ona wybierała ścieżki i zacienione zaułki, w których szukałyśmy odpoczynku od nieznośnego upału. Początki nie były łatwe. Będę bliższa prawdy, jeśli powiem, że to nie ja wyprowadzałam ocelotkę na spacer, ale ona mnie. Przez to bolał mnie każdy mięsień od całodziennej wspinaczki i biegach przez gęsty las. W ekwipunku otrzymałam telefon alarmowy i procę na watahy kapucynek, które szukały tylko okazji, aby coś zwędzić. Dostałam też prowizoryczną mapę. Miała mi pomóc odnaleźć się w tym nowym otoczeniu i zapobiec przypadkowemu spotkaniu z innymi kotami, na przykład pumami, którymi również opiekowali się wolontariusze. Mapa na nic się jednak zdała, bo mój wrodzony brak orientacji w terenie prawie zawsze wyprowadzał mnie poza dozwolony obszar. Polegałam jedynie na kotce. Ta zaś prychała z niezadowoleniem, obśmiewając moją opieszałość. Niecierpliwiła się zwłaszcza na „mostach” ze starych rur o średnicy stopy, pod którymi czaiła się przepaść wystarczająco głęboka, żeby złamać nogę. Zdarzyło mi się z nich spaść, na szczęście zawisłam na ramionach i zdołałam wdrapać się z powrotem. Namiastka wolności Millie była moim przewodnikiem i w końcu nauczyła mnie podążać kocimi ścieżkami. Znajdowałam się tak blisko natury – po raz pierwszy w życiu – że poczułam się jej częścią. Kiedy ocelotka szukała wytchnienia od gorąca we wnętrzu spróchniałych konarów, ja mogłam kąpać się w rzeczce, która tworzyła miejscami naturalne baseny. Podziwiałam latające nam nad głowami kolibry – ich obecność zdradzał zaskakująco głośny trzepot skrzydełek. Zauroczyły mnie ogromne granatowe motyle, a wkrótce zaczęłam tylko po odgłosie szelestu liści rozpoznawać gatunki małp przeskakujących w koronach drzew. Mogłam się czuć bezpiecznie, bo kotka zawsze pierwsza dostrzegała węże czy pająki, potencjalnie niebezpieczne dla nas obu. Millie w klatce spędzała tylko noc. W dzień mogła polować, wspinać się po drzewach, znaczyć teren i wszystko obwąchiwać. Podarowałam jej namiastkę wolności. Nabita w butelkę Na 14 dni roboczych każdemu przysługiwał dzień wolny. W rzeczywistości nie zawsze dało się go wykorzystać, gdyż wówczas nie miałby się kto zająć zwierzakami. Podczas mojego pobytu ośrodek przeżywał trudne chwile. Brakowało pieniędzy. Pracowało w nim raptem około 20 wolontariuszy, podczas gdy mógłby ich przyjąć trzykrotnie więcej. Z tego powodu została wstrzymana budowa nowych kwater. Pracy było dużo, na szczęście dawała ona pozytywne zmęczenie. Zaczynaliśmy nawet od 7 rano, a kończyliśmy o 18. Ja, jako studentka piątego roku weterynarii, dodatkowo pomagałam po godzinach w lecznicy. Między innymi dlatego też dostałam pod opiekę Millie – kotka miała problemy z układem moczowym, a ja wiedziałam, jak się nią odpowiednio zająć. Rzadko się zdarza, żeby do takich ośrodków przyjeżdżali weterynarze, ale jeśli się pojawiają, czeka na nich sporo pracy. Korzyści są jednak obustronne – dzieliłam się swoją wiedzą, zdobywając jednocześnie cenne doświadczenie zawodowe. Wszystko to sprawiało, że akceptowałam warunki, w jakich przyszło mi spędzić miesiąc. W mojej łazience spały nietoperze, łóżko miało twardość pryczy, trudno się było uchronić przed pająkami i owadami. Jedyne zdobycze cywilizacji stanowiły ciepła woda i spłuczka w toalecie. Któregoś ranka pochłonięta sprzątaniem klatki nie zauważyłam Boogeymana – zdetronizowanego małpiego ekssamca alfa. Zlazł z drzew na ziemię, szybko przyskoczył do drzwi i... zamknął mnie w środku! Zatrzasnął kłódki i bawił się kluczykiem, co i rusz zerkając na mnie z nieskrywanym rozradowaniem. Kapucynka nabiła mnie w butelkę! Ta historia na szczęście skończyła się jedynie kupą śmiechu, ale nie zawsze było tak wesoło. Grunt to bezpieczeństwo Podczas mojego pobytu wolontariusze zostali dotkliwie pogryzieni przez małpy, ostronosy, pumę. Ja też nie uchroniłam się przed atakiem Millie. Zdarzyło się to po tym, jak zabroniłam jej wyjścia poza dostępny dla niej teren. Wówczas odwróciła się i po chwili słyszałam niosący się echem swój własny krzyk. Ślad został do dziś. Jednak to nic w porównaniu z niedźwiedziem andyjskim, który przebywa w ośrodku. Samiec Baloo, choć wychowany z ludźmi, nawet w zabawie potrafił wyrządzić niemałą krzywdę. Mimo to może nie do końca świadomi wolontariusze jego również wyprowadzali na spacer. Kiedy raz im zbiegł, w swoim salonie znalazł go Lucho – weterynarz, który go wychował. Niestety brak poczucia bezpieczeństwa to najpoważniejszy zarzut wobec ośrodka Inti Wara Yassi. Mam porównanie, bo w Afryce opiekowałam się dużo groźniejszymi zwierzętami, a jednak wszyscy czuli się tam pewnie. W znacznej mierze dlatego, że nigdy nie byliśmy sami. Przeszkoleni strażnicy zawsze czuwali nad bezpieczeństwem. W Boliwii przede wszystkim brakowało osób ze specjalistyczną wiedzą, na wsparcie których można byłoby liczyć. Pracują tam jedynie wolontariusze, którzy na dodatek ciągle się zmieniają. To oni dzielą się swoim doświadczeniem z następcami. Nie ma stałego nadzoru osoby wykształconej, a jedyny miejscowy weterynarz zwykle zajmuje się sprawami administracyjnymi i papierkową robotą. Przyczyna tych problemów jest prosta – stały niedostatek funduszy. Utrzymanie dzikich zwierząt w końcu sporo kosztuje. Najwięcej pieniędzy idzie zresztą na leki. Specjalista weterynarz Czy to powód do rezygnacji z wolontariatu na rzecz dzikich zwierząt? Nie, pod warunkiem że uświadomimy sobie, iż nie są to zwierzęta domowe. Że trzeba do nich podchodzić zawsze z rezerwą i mieć pełną świadomość, jakie mają możliwości. Poza tym dobrze jest poświęcić na taki wyjazd więcej niż wymagane minimum dwa tygodnie. W przeciwnym razie ledwie zdąży się poznać zwyczaje podopiecznego i nawiązać z nim powierzchowną więź oraz nauczy się zasad pracy z takimi zwierzętami, a już trzeba będzie wyjeżdżać. O swoje bezpieczeństwo warto zadbać jeszcze przed wyjazdem. Nie chodzi tylko o szczepienia przeciwko chorobom występującym w danym kraju, ale też przeciw tym przenoszonym przez zwierzęta, jak chociażby wścieklizna. Nie przed wszystkim można się jednak zabezpieczyć. Po miesiącu pobytu w tropikalnej puszczy całe ciało miałam pokryte bąblami po ukąszeniach owadów. Kiedy wróciłam do kraju, wszystkie szybko się wygoiły – z wyjątkiem jednego na nodze. Był podobny do tych zostawionych przez komary, ale co pewien czas mnie kłuł i stopniowo zwiększał swoje rozmiary. Specjalista, do którego poszłam, odesłał mnie z kwitkiem. Pomyślałam, że w końcu też jestem lekarzem, wprawdzie weterynarii, ale mam wiedzę przekazaną mi przez osoby mieszkające w Boliwii. Postanowiłam działać na własną rękę i zgodnie z wysłuchanymi kiedyś zaleceniami sączącą ranę zakleiłam plastrem. Na drugi dzień z bąbla wyszła... dwucentymetrowa larwa! Boro-boro, jak się okazało, jest przenoszony przez pewien gatunek ćmy występującej w tej części amazońskiej puszczy, w której przebywałam. Nie jest w żaden sposób groźny, lecz zwyczajnie obrzydliwy. Ludzie, których poznałam w Inti Wara Yassi, przyjechali tam z zamiarem oderwania się na pewien czas od cywilizacji. Na miejscu decydowali się zostać dłużej. Sporo wolontariuszy wielokrotnie wraca do Boliwii, by pomagać zwierzętom. Pozornie zwykły urlop staje się przygodą życia Natalia Rożniewska, 2013
Tu spędzisz noc z gepardem i pogłaszczesz po głowie koczkodana. O wolontariacie w RPA opowiada kartograf National Geographic Polska
Jest takie miejsce w Republice Południowej Afryki, przy którym nawet najlepsze safari okazuje się nudą...
W Felidae Centre w pobliżu miasta Kimberley (RPA) zgromadzono 40 zwierząt. Większość z nich (głównie lwy) została wykupiona z farm, gdzie – za opłatą – można na nie zapolować. Zwierzęta leczy się w Felidae Centre i wypuszcza na wolność. Podczas wolontariatu jest okazja, by spędzić czas w towarzystwie lwów, gepardów, serwali czy szakali. Wśród pensjonariuszy są też żbiki afrykańskie, karakale i otocjony. Dzień w centrum polega na karmieniu, pojeniu, ale też pomocy przy leczeniu oraz usuwaniu niedojedzonych posiłków z wybiegów. Niezapomnianym przeżyciem jest noc spędzona w towarzystwie kilkumiesięcznego geparda czy też usypianie koczkodana tumbili delikatnym głaskaniem po głowie. W wolnych chwilach warto wybrać się na objazd okolicy. Lokalną atrakcją Kimberley jest tzw. Wielka Dziura (ang. Big Hole), czyli malowniczy otwór w ziemi pozostały po kopalni diamentów. Warto też odwiedzić pełen dzikich zwierząt Park Narodowy Mokala. Joanna Kopka
Wolontariat: Na ratunek dzikim zwierzętom
"Ledwie otworzyliśmy wieko klatki, a karakal wyskoczył z niej i pognał w dziką dal. To był piękny powrót na wolność" - opowieść o wolontariacie, który podarował wolność dzikim zwierzętom.
Ledwie otworzyliśmy wieko klatki, a karakal wyskoczył z niej i pognał w dziką dal. To był piękny powrót na wolność. Zapewne był to jeden z najpiękniejszych dni w jego życiu, ale także w moim. Moje serce cieszyło się jeszcze bardziej na myśl, że niedługo także osierocone nosorożec Oliwia i żyrafa Gerald, którymi się opiekaliśmy w Moholoholo, zostaną wypuszczone na wolność. Położony w północnej części RPA ośrodek rehabilitacyjny Moholoholo (The very great one) został założony w 1991 roku. Trafiają tam dzikie zwierzęta, które zostały np. zranione, osierocone czy otrute. Celem ośrodka jest wypuszczenie ich na wolność, kiedy dorosną lub wyzdrowieją. Te, które zostały trwale zranione lub z innych powodów nie przetrwałyby samodzielnie na wolności, na zawsze zostają w Moholoholo pełniąc rolę ambasadorów swoich gatunków. Obecnie w ośrodku znajduje się ok. 140 zwierząt, głównie ptaki, ale również lwy, lamparty, miodożery, serwale, nosorożec, żyrafa oraz antylopa szabloroga. Niańczenie nosorożca Gatunek białego nosorożca znalazł się na skraju wyginięcia pod koniec XIX wieku. Sproszkowane rogi białych nosorożców wykorzystywane są w Indiach jako afrodyzjaki. W Chinach z rogu, kopyt, krwi i moczu nosorożców robi się lekarstwa m.in. na serce, wątrobę, choroby skórne czy na gorączkę. Im większe zapotrzebowanie na te produkty, tym więcej chętnych do zabijania nosorożców. Jedną z ofiar kłusowników była matka wówczas trzymiesięcznej Oliwii. Ta nie przetrwałaby samodzielnie na wolności i trafiła do Moholoholo, szybko stając się oczkiem w głowie wolontariuszy i pracowników. To właśnie ona była powodem, dla którego wybrałam wolontariat akurat w Moholoholo. Do tej pory pracowałam głównie z dzikimi kotami. Bardzo interesowała mnie praca z nosorożcami. To kompletnie inne doświadczenie. Matką zastępczą Oliwii była pracująca w Moholoholo świeżo upieczona weterynarz w Wielkiej Brytanii -Rachel. Wolontariusze zaś mogli zapisywać się na dyżury tzw. niańczenia Oliwii. Całymi dniami od 7 rano do 17 pilnowaliśmy na zmiany tego ok. 300 kg „maleństwa”. Starałam się zapisywać na zmianę od 10 lub od 14.30, bo wówczas o 11 lub 15 mogłam nakarmić Oliwię. Doświadczenie to było niezwykłe. Butelkę trzeba było trzymać obiema rękami, jedną za spód, żeby była przechylona do góry, drugą za smoczek przy wargach Oliwii. Co jakiś czas trzeba było ją obrócić o 90 stopni. Kiedy wypiła już mleczko z dwulitrowej butelki, podawałam jej następną. Oliwia jadła cztery razy dziennie, w sumie wypijała 16 l mleka. Kiedy już będzie na tyle duża, że przestanie być zależna od człowieka zostanie wypuszczona na wolność. Na razie Oliwia wolno chodzi po ośrodku, a wolontariusze, dbają o to, żeby turyści za blisko się do niej nie zbliżali, żeby nie jadła granulatu żyrafy czy nie wyszła za bramę. W gorące dni dużo spała albo wolno przemierzała teren ośrodka skubiąc trawkę. Można ją było wtedy pogłaskać. Gorzej było w chłodne dni, kiedy miała ochotę na zabawę, bo robiła się niegrzeczna i próbowała „atakować” ludzi albo swoich przyjaciół: dziewięciomiesięczną żyrafę Geralda czy antylopę Petal. Kiedy się od nas za bardzo oddaliła wołaliśmy ją po imieniu, a jeśli to nie pomagało naśladowaliśmy sapanie i „ryliśmy nogami” w ziemi. Na noc Oliwia była zamykana w swojej zagrodzie. Nosorożce mają grubą, ok. pięciocentymetrową, skórę, dodatkowo pokrywają ją warstwą błotną, która stanowi ochronę przed muchami. Dlatego czasami zabieraliśmy Oliwię na kąpiele błotne. Musieliśmy nauczyć ją wszystkich zwyczajów. Dla mnie najgorsze było, że nie mogliśmy wyciągać jej kleszczy, dopóki nie urosły. Nie wiem jak te insekty znajdowały te malutkie miejsca, gdzie jej skóra była cienka i bezlitośnie wbijały się w nią. Biedaczka chodziła i ocierała się o drzewa i skały, bo ją swędziało. Afrykański biały nosorożec – jak Oliwia - ma dwa, położone jeden za drugim rogi. Zbudowane są one z włókien substancji rogowej. Róg może mieć długość nawet 0,9 m. Właśnie od niego pochodzi ich nazwa. Tymczasem dookreślenie „biały” wzięło się z pomyłki w wymowie afrykańskiego słowa „wyd” (szeroki) z „white” (biały). Nosorożce nie są białe. Czarne i białe nosorożce mają ten sam kolor skóry. Za to białe nosorożce mają szerszą górną wargę, dzięki której mogą skubać nawet niską trawę. Mogą biec z maksymalną prędkością 48 kg/h. Nosorożec biały jest największym nosorożcem i drugim największym ssakiem świata. Waga dorosłego osobnika może dojść do 1400 kg. Wypuszczenie na wolność karakala Moholoholo jest centrum rehabilitacyjnym dla dzikich zwierząt, ale jego pracownicy czynnie też działają na rzecz niezabijania dzikich zwierząt. Chodzi m.in. o współpracę z farmerami. Ci zamiast zastrzelić lamparta czy karakala, który wdarł się do nich na farmę i zjadł np. impalę, łapią go i dzwonią do Moholoholo, aby pracownicy ośrodka zabrali dzikie zwierzę. Jeśli jest ono ranne trafia do centrum rehabilitacyjnego, gdzie jest leczone, jeśli nic mu nie dolega, zwierzę zostaje wypuszczone na wolność. Zanim to nastąpi pracownicy ośrodka muszą znaleźć mu nowy dom, w jednym z rezerwatów. W RPA bowiem nie można gdziekolwiek wypuścić dzikiego zwierzęcia. fot. archiwum prywatne Kruger National Park nie przyjmuje „uciekinierów”, bowiem obawia się, że zwierzę może być nosicielem bakterii czy wirusów. Przebadanie krwi natomiast jest bardzo kosztowne, dlatego pracownicy Moholoholo szukają w innych miejscach. Ale nie zawsze jest to proste. Najtrudniej jest z lampartami. Mimo iż gatunek ten jest na skraju wyginięcia, w rezerwatach nadal jest wiele lampartów. Ośrodki nie chcą przyjmować tych wspaniałych kotów, żeby między sobą nie walczyły o terytorium, dlatego ciężko znaleźć im nowy dom na wolności. Podczas mojego wolontariatu uratowaliśmy m.in. karakala. Pewnego dnia zadzwonili do nas z farmy oddalonej o ok. pół godziny drogi, że złapali karakala. Pojechaliśmy na miejsce, żeby go zabrać. Przystawiliśmy klatkę do tej, w której był zamknięty i uszczelniliśmy przejście kocem. Następnie otworzyliśmy wieko naszej klatki, a później tej, w której był zamknięty. Kiedy zwierzę przeszło do naszej klatki zamknęliśmy ją i zanieśliśmy do samochodu. Okazało się, że karakal był całkowicie zdrowy i mogliśmy go wypuścić następnego dnia rano. Pozostawało tylko znaleźć mu nowy dom. Na szczęście się udało i z samego rana wyruszyliśmy w drogę. Ledwie otworzyliśmy drzwi klatki, jak karakal z niej wyskoczył i pognał co sił w nogach w busz. To była piękna chwila. Małgorzata Zdziechowska
W Polsce mieszka ich zaledwie 27 par. Poszukiwani są wolontariusze do opieki nad rybołowami
Chcesz pomóc tym pięknym ptakom? Możesz zgłosić się do Dyrekcji Generalnej Lasów Państwowych - właśnie ruszył nabór wolontariuszy.
Kandydaci na funkcję opiekunów stanowisk rybołowów powinni posiadać doświadczenie w zakresie ochrony i rozpoznawania ptaków szponiastych. Ponadto, jak czytamy w komunikacie przesłanym PAP, powinni oni posiadać własny środek transportu i mieszkać w jednym z powiatów objętych przez projekt: myśliborskim, choszczeńskim, oleckim, strzelecko-drezdeneckim, szczycieńskim, białogardzkim, czarnkowsko-trzcianeckim, piskim, gryfińskim, międzychodzkim, nidzickim, olsztyńskim, obornickim, mrągowskim, wałeckim, polickim. Preferowane będą osoby związane z służbami ochrony przyrody, środowiskami rybackimi, organizacjami pozarządowymi lub pracownicy miejscowych nadleśnictw. Zgłoszenia (krótki opis doświadczenia oraz uzasadnienie swojej kandydatury) należy przesyłać do 27 lipca br. na adres e-mail: monika.slusarska-czuber@lasy.gov.pl Do obowiązków opiekunów stanowisk rybołowów należeć będzie m.in. czuwanie nad bezpieczeństwem miejsc lęgowych, informowanie o zmianach na terenach łowisk rybołowów oraz o wszelkich zagrożeniach dla ptaków i lęgów na terenie ostoi rybołowów. Opiekunowie zostaną członkami Sieci Opiekunów Stanowisk Rybołowów powołanej przez dyrektora generalnego Lasów Państwowych. Członkowie Sieci Opiekunów uczestniczyć będą w szkoleniach i warsztatach prowadzonych przez ornitologów, w czasie których omówione zostaną dokładne warunki funkcjonowania Sieci. Szczegółowa inwentaryzacja populacji rybołowa stanowi wstęp do projektu "Ochrona rybołowa Pandion haliaetus na wybranych obszarach SPA Natura 2000 w Polsce". Obecnie znanych jest ok. 30 stanowisk lęgowych rybołowów, wiadomo jednak także o miejscach, gdzie ptaki pojawiają się i nie przystępują do lęgów. Wszystkie takie miejsca trzeba spisać i przeanalizować. Rybołów (Pandion haliaetus) jest jednym z najrzadszych gatunków ptaków szponiastych w Polsce. Populacja w naszym kraju szacowana jest obecnie na 27 par. W Niemczech występuje już około 650 par, a po drugiej stronie Bałtyku jest ich ponad 4000 par. W ramach projektu ochrony rybołowa na wybranych obszarach Natura 2000 przyrodnicy chcą znaleźć odpowiedź na pytanie, dlaczego w Polsce rybołowów jest tak mało. Źródło: PAP
W świat afrykańskiej przyrody zabiera podopiecznych domu dziecka. Wszystko po to, by dzielić się pasją i odwagą do życia
"Podążając za swoim marzeniami, mogłam naprawdę zmieniać świat" - mówi pomysłodawczyni wyjazdów Make a Change. Jest przekonana, że wyjazdy pomogą młodym uwierzyć w siłę zmiany, nauczą otwartości, tolerancji i globalnego myślenia. A przede wszystkim - że warto marzyć.
Pasja i odwaga Nazywa się Maria Geremek, jest lekarzem weterynarii, instruktorem jeździectwa i podróżniczką. Na co dzień zajmuje się rehabilitacją koni oraz pracuje z młodzieżą w Akademii Jazdy Konnej ABC. Od niedawna jest także pomysłodawczynią i organizatorką Make a Change – programu wyjazdów edukacyjnych do Afryki dla osób młodych - zwłaszcza tych w trudnej sytuacji rodzinnej, z domów dziecka, dla których daleki wyjazd byłby zupełnie niedostępny. Właśnie organizuje pierwszą wyprawę do Namibii. Wraz z grupą licealistów, podopiecznych Stowarzyszenia SIEMACHA, będzie pomagać w ratowaniu dzikich zwierząt. - Pomysł organizacji wyjazdów edukacyjnych zrodził się z mojej filozofii działania i doświadczeń zdobytych w pracy weterynarza w Afryce i Meksyku. Chcę pomóc w ten sposób w edukowaniu młodzieży otwartej, tolerancyjnej i myślącej globalnie. Filozofię, o której mówi Maria, można streścić w dwóch słowach: pasja i odwaga. – Przekonałam się, że dzięki małym zmianom w swoim życiu i podążaniu za marzeniami, możemy stworzyć coś dużo większego. I że podróż potrafi zmienić perspektywę. Z autopsji Przekonała się o tym trzy lata temu, już na studiach. Spełniła wówczas swoje marzenie i pierwszy raz poleciała do Afryki, by wspomóc działania fundacji zajmującej się rehabilitacją dzikich zwierząt. - Czekałam na to prawie 10 lat i w końcu udało się. Potem poszło tak jak piszę na stronie, czyli „follow your dream and make a change”. Podczas pierwszego pobytu w Afryce poznała człowieka, który organizuje wyprawy w różne zakątki świata, zabiera na nie ludzi, którzy kochają przyrodę i chcą poszerzać swoją wiedzę z zakresu ekologii. To on zaprosił Marię do współpracy - koordynacji projektu ochrony wielorybów w Meksyku. - Podczas sprzątania wybiegów w Afryce, tylko dlatego, że robiłam to cały czas z uśmiechem, bo cieszyłam się wszystkim, czego mogłam tam doświadczyć, dostałam propozycję pracy w Meksyku. Samej nie byłoby mnie stać na taki wyjazd. - Po tylu zbiegach okoliczności nie mogłam spocząć na laurach. Dokończyłam studia, staż i znów wyjechałam do Afryki. W Fundacji AfriCat mogłam pracować jak prawdziwy weterynarz dzikich zwierząt, czyli łapać je, badać, szukać ich z helikoptera. I dodaje: - Podążając za swoim marzeniami, mogłam naprawdę zmieniać świat! Pomagać w ratowaniu najbardziej zagrożonych gatunków. I dlatego właśnie chcę pokazywać młodym ludziom, że tak się da i jest to warte zachodu. Szansa na zmianę Potrzeba, by pokazać innym, że jeśli naprawdę się chce, można wyjść poza schematy i ograniczenia, okazała się bardzo silna. Maria zaczęła zastanawiać się, kto najbardziej potrzebuje nauczyć się tej otwartości na zmiany i wiary, że warto podążać za marzeniami. Odpowiedź przyszła sama - ktoś, kto nie ma szansy przekonać się o tym w swoim najbliższym otoczeniu – dzieci w trudnej sytuacji rodzinnej, podopieczni domów dziecka, osoby dotknięte problemem ubóstwa. Maria zaczęła więc szukać organizacji, kogoś, z kim będzie mogła nawiązać współpracę. - W programie telewizyjnym zobaczyłam reportaż o Stowarzyszeniu SIEMACHA, napisałam do nich z zapytaniem o współpracę i od razu nawiązaliśmy świetny kontakt. Mamy podobny tok rozumowania, więc współpraca idzie nam bardzo łatwo. Razem udało się wyłonić grupę uczestników wyjazdu. Do Namibii polecą osoby w wieku licealnym. - To jest moment, w którym decydują o wyborze studiów, kształtuje się ich światopogląd. Mam nadzieję że takie doświadczenie pomoże wychowywać pokolenie ludzi otwartych, tolerancyjnych, dbających o przyrodę i co ważne z chęcią do działania. A jaki jest plan wyjazdu? Uczestnicy spędzą tydzień w rezerwacie dzikich zwierząt, żyjąc w namiotach, wspólnie gotując i spędzając razem czas w tym mieszanym towarzystwie. Po pierwsze będą mieli bezpośredni kontakt z dziką przyrodą - w rezerwacie żyją lamparty, gepardy, lwy, likaony, hieny i wiele innych mniejszych drapieżników i roślinożerców. Codziennie będą ruszać w głąb rezerwatu, aby tropić i obserwować zwierzęta. Dodatkowo czas spędzony razem z dala od cywilizacji pozwali spojrzeć na wszystko z innej perspektywy. - W takich okolicznościach nasze codzienne problemy odchodzą na drugi plan, a czasem to właśnie jest potrzebne, żeby znaleźć na nie rozwiązanie. Lekcja „Make a change” Tak naprawdę najważniejszą lekcją, jaką może dać wyjazd Make a change, jest przekonanie, że małe zmiany są w stanie kreować jedną wielką. Nikt z dnia na dzień nie zmienia świata, ale jeśli każdy z nas zrobi codziennie coś dobrego wokół siebie, to razem możemy zdziałać wiele. - Samo rozsiewanie dobrej energii powoduje, że ona procentuje. W Afryce nauczyłam się, że „you get what you give” („Otrzymujesz to, co sam dajesz”). Tego tak naprawdę uczą też zwierzęta, z którymi pracuję całe życie. W Meksyku mieszkaliśmy na bezludnej wyspie i codziennie kajakami wpływaliśmy w las namorzynowy, gdzie liczyliśmy gatunki drzew itp. Podczas jednej z przepraw podpłynęły do nas delfiny. By ich nie spłoszyć, mieliśmy przestać wiosłować. Oczywiście każdy chciał być też najbliżej, zrobić to jeszcze to jedno machnięcie wiosłem… Jedyną osobą, która przestała wiosłować była kompletnie zakochana w ssakach morskich dziewczyna. Została z tyłu. A delfiny tak szybko, jak się przy nas pojawiły – zniknęły i całym stadem podpłynęły do dziewczyny z ostatniego kajaka. Jeśli dajesz dobro, wraca do ciebie ze zdwojoną siłą. Make a change!
Polacy oświetlili etiopskie szkoły. Dzięki temu młodzi Etiopczycy nie muszą już rezygnować z nauki
Ponad 100 szkół, do których uczęszcza nawet 35 tys. dzieci, oświetlili wolontariusze z fundacji PCPM.
Do tej pory nie było możliwe prowadzenie zajęć w szkołach po zachodzie słońca, które na równiku zachodzi niezmiennie o godzinie 18. Oświetlenie szkół daje możliwość uczenia się, czytania, a także korzystania z edukacyjnych gier i zabaw w przyjaznym środowisku. – W samym 2016 roku zainstalowaliśmy systemy słoneczne w 103 szkołach podstawowych znajdujących się w południowej części Etiopii. Tam wciąż istnieją miejsca, gdzie po zapadnięciu zmroku panuje całkowita ciemność – wyjaśnia Kamil Ewertowski, koordynator projektu PCPM. – Tymczasem dzięki zainstalowanym przez nas panelom, około 350 dzieci w każdym z miejsc może poświęcić czas na naukę również wieczorami. Regiony Oromia oraz Narodów, Narodowości i Ludów Południa, w których wolontariusze zainstalowali systemy słoneczne mają głównie charakter pasterski lub półpasterski. Znaczna część mieszkających tam dzieci pomaga rodzicom przy wypasie bydła. Bardzo często po zakończeniu pracy w gospodarstwie jest już zbyt ciemno by czytać i uczyć się. Oświetlone pomieszczenia służą w szczególności najmłodszym, jednak korzystają z nich również dorośli mieszkańcy wiosek i miasteczek. Uzupełnieniem działań PCPM na rzecz edukacji w Etiopii była organizacja po raz pierwszy szkoleń z obsługi i konserwacji zainstalowanych paneli, a także prowadzenia bibliotek szkolnych i metod skutecznego nauczania. Wzięło w nich udział ponad 300 nauczycieli, dyrektorów szkół i członków rad rodziców. Projekt realizowany w partnerstwie z IIRR (International Institute of Rural Reconstruction) w Etiopii współfinansowany jest z programu polskiej współpracy rozwojowej Ministerstwa Spraw Zagranicznych RP. Więcej: www.pcpm.org.pl
Gdy wybuchła wojna, liczba mieszkańców tego miasteczka się podwoiła. Liczba domów już nie [RELACJA Z LIBANU cz. 1.]
Nasz wysłannik śledzi misję Polskiego Centrum Pomocy Międzynarodowej w Libanie. Polscy lekarze i wolontariusze pomagają tam uciekającym przed wojną Syryjczykom.
Bire to mała miejscowość muzułmańska w regionie Akkar, tuż pod granicą syryjską. Z okolicznych wzgórz można spokojnie obserwować syryjską stronę, a blisko granicy widać nawet ślady ostrzałów na budynkach. Właśnie tutaj przedostało się wiele rodzin uciekając przed piekłem wojny. Przed kryzysem było tu 8 tysięcy mieszkańców. Gdy zaczął się kryzys pojawiło się drugie tyle uciekinierów z Syrii. Uchodźcy szukają schronienia gdziekolwiek – ich domami stają się często opuszczone budowy, piwnice, garaże, składziki, budynki gospodarcze – liczy się każdy dach. To pierwsza podstawowa potrzeba, by móc zbudować sobie życie. Oczywiście natychmiast pojawiają się nowe problemy. Rozmawiając z rodzinami uchodźców oraz członkami PCPM można prześledzić, jak wygląda droga człowieka, który musiał porzucić wszystko i uciekać. W nowym miejscu rozpoczęcie wszystkiego od nowa brzmi łatwo tylko na papierze albo w naiwnych piosenkach. Domowe ognisko Budynek nie jest wykończony, co zresztą nikogo nie dziwi. Szare, betonowe ściany są dobrym schronieniem przed wiatrem czy opadami, ale w zimie pokazują swoją wadę. Centralne ogrzewanie to coś, o czym można jedynie pomarzyć, a zimny mur nie nagrzewa się łatwo. W środku pojedynczego dużego pomieszczenia stoi nieduży piec na olej opałowy. To centrum domu – daje ciepło, ale jest drugim (zaraz po czynszu) najważniejszym bohaterem budżetu domowego. Tuż za prostymi drzwiami zasłona z koców, jedna z wielu prób zatrzymania bezcennego ciepła. Dywany na podłodze to nie synonim luksusu, raczej jedyna forma izolacji od zimnej betonowej podłogi. Piec ogrzewa obszar w promieniu 1-1,5 metra. Jest godzina około 16:00, za godzinę zajdzie Słońce, a temperatura z kilkunastu może spaść do zera lub poniżej. Jeżeli grudzień w Libanie kojarzy wam się tylko z ucieczką od polskiej zimy, rozwieję marzenia – w górach wcale nie jest ciepło, noce potrafią być mroźne. Niewielki piec olejowy oraz koce to niestety za mało. Bez innych wspomnień Gospodarz, Yusif mówi z uśmiechem, choć widać na jego twarzy co przeszedł wraz z rodziną. Trafił tutaj wraz z ciężarną żoną Zawoidą i synkiem. Uciekli z Aleppo, rok po rozpoczęciu wojny. - Nie chcieliśmy opuszczać Syrii, bo kochamy nasz kraj, ale nie mieliśmy wyboru – tłumaczy Yusif. Z domu wyszli tak, jak stali. Zabrali ze sobą tylko ubrania i dokumenty. Te ostatnie pozwoliły im przekraczać kolejne punkty kontrolne by wyjść z miasta. Konflikt w Syrii ma wiele stron: siły rządowe, opozycję czy ISIS. Każda z nich to osobna bariera i śmiertelne zagrożenie dla uciekających cywili. - Tutaj pracuję jako nauczyciel angielskiego w syryjskiej szkole – mówi mój rozmówca – ale nierzadko się zdarza, że nie dostaję wynagrodzenia na czas, a w zeszłym roku nie zapłacono nam za 2 ostatnie miesiące. Szkoła uzależniona jest od dotacji. Najstarszy syn nauczyciela, Mohammet, urodził się w Syrii, ale pierwsze wspomnienia będzie miał z czasów wojny. Kolejne dwie córeczki, 4-letnia Maria i 8-miesięczna Hamsa, nie znają innej rzeczywistości niż uchodźcza. Chodzą do syryjskiej szkoły, ale ich edukacja kosztuje. - Czasami nie jemy by zaoszczędzić na szkołę – przyznaje Yusif. Twierdzi, że nie tylko jego jedynym marzeniem jest wrócić do kraju, gdzie czuje się u siebie. Codziennie dzwoni do swojego ojca, który został w Aleppo. Ten za każdym razem ma mu mówić to samo zdanie: „Jeszcze żyję.” To „jeszcze” brzmi o wiele mocniej, gdy dowiaduję się, że dwa dni temu dom ojca Ysuifa został zrównany z ziemią. Polska pomoc Polskie Centrum Pomocy Międzynarodowej pomaga syryjskim uchodźcom na szereg sposobów – jednym z nich jest opłacanie ogromnych czynszów za schronienie. Z jednej strony pomaga to najuboższym znaleźć schronienie, z drugiej daje możliwość zarobienia Libańczykom na miejscu, a przez zmniejsza ich rezerwę wobec uciekinierów. - Pomoc humanitarna jest dla nich niewystarczająca dlatego szukają pracy – mówi Wojciech Wilk, prezes Fundacji PCPM – a to sprawia, że jest ogromna konkurencja na rynku, bezrobocie Libańczyków rośnie, a płace spadają. O ile na przykład za dniówkę murarza na prowincji płacono 20$, dziś Syryjczyk weźmie 5$. To co my robimy, wspierając Syryjczyków, podaje Libańczykom jakieś dodatkowe źródło dochodu. Liban to miejsce, które już wcześniej miało swoich uchodźców – około pół miliona Palestyńczyków, którzy trafili tutaj w 1948 roku. Dlatego ani władze, ani ludność nie chcą słyszeć o obozach. Około 80% uchodźców z Syrii wynajmuje miejsca do mieszkania, z czego ok. 25% mieszka w garażach, piwnicach itd., ok. 50% mieszka w mieszkaniach – to jednak takie miejsca, jak to gdzie spotkałem Yusifa – surowe, zimne, zapewniające tylko ściany i dach. Oprócz pomocy w opłacaniu czynszów PCPM między innymi rozwija projekt szkoleń zawodowych, z bezpieczeństwa przeciwpożarowego, pomoc w przygotowaniu do zimy oraz działanie kliniki mobilnej, która niesie darmową pomoc medyczną. Zobacz również: "Nie możemy zapomnieć o Aleppo. Przeczytaj jeśli chcesz pomóc, tu znajdziesz odpowiedź jak to zrobić" Autor: Błażej Grygiel
On sprzedał mieszkanie, ona zrezygnowała z doktoratu. Spędzili 7 miesięcy w Nepalu, by odbudować zniszczoną szkołę
300 dzieci po trzęsieniu ziemi straciło odpowiednie warunki do nauki. Ich marzenie o nowej szkole postanowili urzeczywistnić polscy wolontariusze. Zobacz, jak potoczyła się ich historia.
25 kwietnia 2015 roku potężne trzęsienie ziemi uderzyło w Nepal, jeden z najbiedniejszych krajów świata. Wolontariusze Stowarzyszenia "Lepszy Świat" z Poznania postanowili odbudować jedną ze zniszczonych szkół w wiosce Bakrang-6 w dystrykcie Gorkha, do której uczęszczało 300 uczniów. On sprzedał mieszkanie i uzyskane pieniądze przekazał na charytatywny cel. Ona zrezygnowała z doktoratu i kariery naukowej. Budujemy szkołę! Maciej Pastwa, podróżnik i filantrop, który zwiedził ponad 90 państw na 6 kontynentach, w czasie trzęsienia ziemi przebywał na granicy nepalsko-indyjskiej. Przeżył. Gdy wszyscy w pośpiechu opuszczali tereny objęte wstrząsami sejsmicznymi, on docierał do wioski Bakrang-6 w dystrykcie Gorkha. Tamtejsza szkoła po trzęsieniu ziemi nie nadawała się już do użytku. Od tej pory 300 nepalskich uczniów nie miało miejsca do nauki. Maciej wrócił do Polski i skontaktował się ze Stowarzyszeniem „Lepszy Świat”. Razem postanowili zebrać fundusze i odbudować szkołę. I właśnie w taki sposób powstał projekt „Budujemy szkołę w Nepalu” – ogromna, charytatywna inicjatywa, przy której pracowały zaledwie cztery osoby. Pastwa sprzedał mieszkanie po swojej babci, a pieniądze uzyskane ze sprzedaży przekazał na cel odbudowy szkoły. Ponadto w lipcu 2015 roku Stowarzyszenie "Lepszy Świat" rozpoczęło publiczną zbiórkę funduszy. Dzięki wsparciu darczyńców i darowizny Macieja w sumie udało zebrać się ponad 360 tys. złotych. Do akcji dołączyła wolontariuszka stowarzyszenia, Sylwia Jędernalik. By pomagać innym, zrezygnowała z kariery naukowej. Razem z Pastwą, pełni energii i zapału do pracy, 13 listopada 2015 roku wyruszyli do Nepalu, by koordynować odbudowę szkoły. Pod górkę Mimo wielu starań na miejscu zderzyli się z murem nepalskiej biurokracji. By otrzymać pozwolenie na budowę szkoły, czekali aż 169 dni! Gdy już je uzyskali, szybko rozpoczęli prace w wiosce Bakrang-6. Niestety kilkumiesięczne opóźnienie, brak materiałów budowlanych w dystrykcie Gorkha oraz ulewne deszcze uniemożliwiły im realizację projektu. Jego wznowienie planują na listopad 2016 roku, tuż po zakończeniu pory deszczowej w Nepalu. Szkoła dla 300 uczniów o powierzchni 600m2 będzie składać się z dwóch poziomów, tarasu i 8 sal lekcyjnych. Ze względu na znaczny wzrost cen transportu i materiałów budowlanych w Nepalu (wynikający z kilkumiesięcznej blokady ekonomicznej nałożonej na Nepal przez Indie a także geograficznego usytuowania Nepalu) oraz nowe przepisy budowlane podnoszące koszty projektu wolontariuszom, wciąż brakuje funduszy na odbudowę szkoły w wiosce Bakrang-6, której nepalskie dzieci tak bardzo potrzebują. Brakuje około 150 tys. zł. Obecnie na terenie Polski stowarzyszenie będzie prowadzić kolejną zbiórkę funduszy. Wolontariusze wiedzą jednak, że będzie to zadanie trudniejsze niż jeszcze kilka miesięcy temu. Dzisiaj, rok po trzęsieniu ziemi, świat coraz mniej mówi o problemach Nepalu. Sylwia i Maciej wciąż widzą realną potrzebę wybudowania szkoły w wiosce Bakrang-6. Dzieci uczą się w niekomfortowych warunkach, w schronieniach wykonanych z desek i blachy falistej, która latem nagrzewa się do 50 stopni Celsjusza, zimą nie zatrzymuje chłodnego powietrza, a w trakcie kilkumiesięcznych, ulewnych deszczy wydaje dźwięki uniemożliwiające kontakt z nauczycielem. Sylwia z Maciejem pragną spełnić marzenie dzieci o bezpiecznym i spokojnym miejscu do nauki. Marzenie tak prostolinijne i niewyszukane. W najbliższym czasie dołożą zatem wszelkich starań, aby uzyskać brakujące fundusze i podarować dzieciom wspaniały prezent – szkołę odporną na wstrząsy sejsmiczne. Poznaj nepalskich uczniów z wioski Bakrang-6 >>> Pomóżmy Każdy z nas może wesprzeć projekt „Budujemy szkołę w Nepalu”. Wpłacając dowolną kwotę na subkonto: Stowarzyszenie Lepszy Świat 26 1030 0019 0109 8503 3000 6755 Zebrane fundusze trafią bezpośrednio na odbudowę szkoły w Bakrang-6 w Nepalu, ponieważ wszystkie osoby zaangażowane w akcję pracują nieodpłatnie, a wolontariusze w Nepalu utrzymują się za prywatne środki finansowe. Pomóżmy nepalskim dzieciom spełnić ich marzenie o nowej, bezpiecznej szkole i dobrych warunkach do nauki. Uczniowie czekają na naszą pomoc! Sylwia Jędernalik Stowarzyszenie "Lepszy Świat" od 10 lat zajmuje się w Polsce pomocą społeczną i edukacją. Promuje międzynarodową i społeczną solidarność, prawa człowieka i zrównoważony rozwój.Więcej informacji na: www.lepszyswiat.org.pl oraz blogu www.uprowadzonadonepalu.pl O 7 miesiącach spędzonych w Nepalu można przeczytać na blogu Sylwii Jędernalik www.uprowadzonadonepalu.pl. www.pastwa.eu
Po wykładach z biochemii uczą się suahili. Poznajcie studentów medycyny, którzy ze swoim czasem zrobili coś naprawdę dobrego
Wydawało się, że na drugim roku medycyny problemem nie jest globalny dostęp do opieki zdrowotnej, a raczej zbliżający się egzamin z biochemii.
- Jedźmy do Afryki pomagać - oznajmił Wojtek swoim kolegom, Marcinowi i Mikołajowi w przerwie wykładu. Oni spojrzeli po sobie wymownie, nie wiedząc za bardzo, co mu odpowiedzieć. Na drugim roku medycyny głównym problemem nie był globalny dostęp do opieki zdrowotnej, a raczej zbliżający się wielkimi krokami egzamin z biochemii. Jak się miało jednak okazać kilka miesięcy później, pojechali. Do Kenii. A wraz z nimi 4 tony sprzętu medycznego o wartości ponad ćwierć miliona złotych. Leczymy z Misją Trzech studentów kierunku lekarskiego z Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu stworzyło rok temu wyjątkowy projekt - Leczymy z Misją. Wszystko dzięki własnej inicjatywie i pracy. Na świecie działa wiele fundacji, które wysyłają wolontariuszy medycznych w różne rejony świata, ale „Leczymy z Misją” jest pierwszą tak dużą inicjatywą realizowaną od początku do końca wyłącznie przez studentów. Wojtek, Mikołaj i Marcin, inicjatorzy projektu, przygotowali kompleksowy plan. Dwa miesiące wakacji postanowili przeznaczyć na pobyt w niewielkim szpitalu misyjnym w Muthale, położonym na wschód od stolicy Kenii, Nairobi. Zdecydowali się zabrać ze sobą jak najwięcej sprzętu medycznego, który może przydać się na miejscu. Przed wyjazdem przeprowadzili więc zbiórkę w poznańskich szpitalach, a jej efekty przerosły ich najśmielsze oczekiwania. Intensywnie modernizujące się placówki przekazały wartościowy sprzęt, między innymi kardiomonitory, aparaty do USG czy łóżka szpitalne. Mimo skromnych funduszy, udało się pokryć koszty wynajęcia kontenera, który - wraz z aparaturą - dotarł do Kenii drogą morską. Pieniądze na szczepienia, przelot i pobyt studentów na miejscu pomogli znaleźć prywatni darczyńcy oraz organizacje pozarządowe . Pomoc i przygoda Przyjazd wolontariuszy do afrykańskiego szpitala, a w szczególności sprzęt, który ze sobą przywieźli, wzbudził ogromny entuzjazm. Zwykłe łóżka dla pacjentów, które dla nas wydają się oczywistością, w Kenijskiej placówce okazały się być luksusem. Nie do opisania jest zachwyt, jaki wzbudził wśród matek w ciąży aparat do USG. Wreszcie mogły zobaczyć swoje dziecko przed narodzinami, a lekarze - ocenić czy rozwój przebiega prawidłowo. Dwa miesiące wolontariatu okazały się niesamowitą przygodą. Uczestnicy mieli szansę asystować przy porodach i operacjach oraz wykonywać podstawowe zabiegi medyczne. Poznali niezwykłych lekarzy, którzy pomimo braku podstawowego wyposażenia, dokonywali cudów ratując ludzkie życie. Pomimo ciągłej pracy w szpitalu nie zabrakło także czasu na poznawanie pięknej przyrody i ciekawej kultury Kenii, która na zawsze pozostanie w pamięci poznańskich studentów. Sprzęt, który pozostawili w szpitalu w Muthale przez wiele lat będzie usprawniać pracę personelu medycznego. Akcja: kontynuacja Po powrocie do Polski wyjazd pewnie pozostałby w sferze wspomnień, gdyby nie wizyta pewnej lekarki. Niedługo po przylocie wolontariuszy do Polski, kobieta zapytała ich, kiedy będzie mogła przekazać sprzęt do następnego transportu. Wówczas Wojtek, Mikołaj i Marcin zdali sobie sprawę, że projekt trzeba kontynuować. Rozpoczęli poszukiwania kolejnych wolontariuszy, którzy chcieliby wyruszyć do Afryki. Tak zebrała się grupa 20 studentów z Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu! Wolontariusze w najbliższych miesiącach pojadą do dwóch szpitali misyjnych w Kenii: Muthale i Mutomo oraz do wioski dziecięcej Nyumbanii. Do ich codziennych obowiązków będzie należało wspieranie lekarzy w codziennej pracy oraz pomoc przy instalacji i obsłudze przywiezionego z Polski sprzętu. Przygotowania już trwają. Studenci uzupełniają wiedzę z zakresu ginekologii, czy pediatrii, uczą się podstaw suahili. Wzorem zeszłego roku zbierana jest aparatura medyczna od wszelkich osób i instytucji, które są chętne wesprzeć studencką inicjatywę. Potrzebne są także pieniądze. Ze względu na skalę tegorocznego projektu, by pokryć wszystkie koszty związane z wyjazdem, młodzi adepci medycyny muszą uzbierać 100 tysięcy złotych. Wiele już się udało zebrać, wciąż jednak sporo brakuje. Można ich wesprzeć darowizną sprzętu, pieniędzy bądź leków. Prowadzona jest także zbiórka obuwia na dla 1500 dzieci z wioski w Nyumbanii. A wszystko zaczęło się od rzuconego na korytarzu „Jedźmy do Afryki pomagać”. Jan Niziński Projekt objęty patronatem National Geographic Polska. Zobacz nasz nowy cykl "Warto spróbować"! W pierwszym odcinku uczymy się LANDKITE. Próbujemy, testujemy, pokazujemy, jakich błędów unikać i dlaczego WARTO SPRÓBOWAĆ właśnie tej dyscypliny sportu. View oEmbed on the source website
Wyjechali do Paragwaju, by pomagać najbardziej potrzebującym. Lekarze i pielęgniarki Śląskiej Misji Medycznej Pargwaj robią niezwykłe rzeczy!
Zaczynali od dwóch krzeseł rozstawionych na środku wioski. Dziś dysponują w pełni wyposażoną placówką medyczną. Ich pomoc dociera do mieszkańców paragwajskich dzielnic biedy, których na leczenie nie stać. Tym razem sami potrzebują naszego wsparcia.
Powołane w 2011 roku Stowarzyszenie Śląska Misja Medyczna „To-Misja” ma na celu niesienie pomocy medycznej i pielęgniarskiej mieszkańcom paragwajskich dzielnic nędzy. Działalność lekarzy i pielęgniarek koncentruje się w okolicach miasta Guarambare i zamieszkiwanej przez Indian części Chaco Paraguayo. - Mieszkańcy slumsów to obywatele wyciągnięci poza nawias społeczeństwa. Często bez środków do życia i dostępu do służby zdrowia – mówi Wojciech Grzesiak, koordynator Misji Medycznej i Prezes Stowarzyszenia. Pielęgniarki Misji są pionierami m.in. pielęgniarskiej pomocy środowiskowej. Każdego dnia wyruszają w wielogodzinne marsze po dżungli i małych wioskach, aby dotrzeć z opieką pielęgniarską do osób w podeszłym wieku lub obłożnie chorych. Od pomysłu do realizacji Lekarze aranżują tzw. punkty przyjęć. Codziennie w innym miejscu slumsów, rozstawiają sprzęt medyczny i prowizoryczne stanowisko, w którym przyjmują pacjentów, przeprowadzają badania i przekazują lekarstwa. Od 2015 roku Śląska Misja Medyczna dysponuje własnym ośrodkiem zdrowia, Puesto de Salud. Położona w Guarambare, w pełni wyremontowana i wyposażona, placówka służy profesjonalną pomocą lekarską i pielęgniarską dla najuboższych. Kolejnym etapem ma być wybudowanie szpitala, gdzie mieszkańcy dzielnic nędzy będą mogli liczyć zarówno na pomoc ambulatoryjną, jak i opiekę szpitalną. Stowarzyszenie posiada już teren pod zabudowę. Aktualnie gromadzi środki na rozpoczęcie budowy. "Fantaści" Członkowie Stowarzyszenia, jak sami przyznają, wielokrotnie byli nazywani fantastami. Dzięki swojej determinacji i chęci pomagania, przy wsparciu wolontariuszy, patronów i darczyńców, od pięciu lat realizują kolejne cele. Zaczynali skromnie, od dwóch krzesełek rozstawionych na środku wioski i kilogramów sprzętu medycznego, który ze sobą przynosili. Teraz oprócz krzesełek, z których wciąż korzystają, mają funkcjonujący ośrodek zdrowia i plan, aby za kilka lat otworzyć szpital. Jeżeli ktoś ma zrealizować takie przedsięwzięcie, to właśnie ekipa Śląskiej Misji Medycznej. Zachęcamy do wsparcia zbiórki na: wspieram.to
Gimnazjaliści i licealiści z całej Polski, w zamian za pracę na rzecz organizacji dobroczynnych, mają szansę wyjechać na Dominikanę. Fundacja Moja Dominikana, w ramach projektu Szkoła Pod Palmami, co roku nagradza w ten sposób najbardziej sumiennych uczestników.
Szkoła Pod Palmami - Ta wyspa jest wyjątkowa. Jakby ktoś tchnął w nią więcej życia, niż gdziekolwiek indziej”. Tak o Dominikanie powiedziała Ola, która na wyspie spędziła dwa miesiące w ramach I edycji projektu Szkoła Pod Palmami. Program skierowany do uczniów szkół gimnazjalnych i średnich od kilku lat prowadzi Fundacja Moja Dominikana. W nagrodę za całoroczną pracę społeczną na rzecz organizacji dobroczynnych, najbardziej sumienni uczestnicy wyjeżdżają na Dominikanę, by tam uczyć się w lokalnej szkole. Dziesięciu laureatów zyskuje możliwość wyjazdu na Dominikanę. Laureaci drugiej edycji właśnie szykują się do podróży, a na stronach Fundacji ruszyły zgłoszenia do kolejnej. Moja Dominikana Wyjazd trwa około dwa miesiące i w tym czasie polska młodzież uczy się wraz z Dominikańczykami w ich lokalnej szkole. Każdy, kto zetknie się ze społecznością Republiki Dominikany – tą prawdziwą, a nie fotografowaną przez wycieczki z kurortów niczym kolejna atrakcja turystyczna – jest pod wrażeniem życzliwości i radości z obcowania z drugim człowiekiem, gotowości do niesienia pomocy! Ten urok mieszkańców Hispanioli Fundacja Moja Dominikana pragnie przekazać polskiej młodzieży! – podkreśla Katarzyna Izydorczyk, założycielka i fundatorka Fundacji. Uczniowie uzyskują w ten sposób szansę na poznanie innej kultury, zwiedzenie przepięknej wyspy, poszerzenie swoich horyzontów oraz podniesienie poziomu znajomości języków – angielskiego oraz hiszpańskiego. - Z doświadczenia I edycji wiadomo, że wyjazd pozwolił finalistom na wyrobienie postawy szacunku dla inności i różnorodności narodowych, zaowocował nowymi kontaktami i przyjaźniami. Doświadczenie to wpłynęło w pozytywny sposób na zmianę sposobu postrzegania świata przez naszą młodzież – dodaje Katarzyna Izydorczyk. Fundacja często upewnia się, że polskie dzieci stać na dużo empatii i wytrwałości w dążeniu do celu, i im właśnie – zdolnym do systematycznej pracy na rzecz lokalnych społeczności – Fundacja oferuje coś, co może stać się przygodą życia! Program objęty patronatem Travelera. Więcej: www.mojadominikana.pl.
Kiedy w środku nocy obudził mnie wstrętny komar, gepardzica Eden spała w moich ramionach z głową na mojej klatce piersiowej, wystarczyło, że ją pogłaskałam, żeby zaczęła mruczeć - opisuje Małgorzata Zdziechowska
Kiedy w środku nocy obudził mnie wstrętny komar, gepardzica Eden spała w moich ramionach z głową na mojej klatce piersiowej, wystarczyło, że ją pogłaskałam, żeby zaczęła mruczeć - opisuje Małgorzata Zdziechowska Gepardzica Faith z kolei była wtulona we mnie z drugiej strony. Spałyśmy we trzy pod gołym niebem. To wspaniałe móc cieszyć się tą chwilą. Podobnych momentów było więcej, ale najważniejsze, że każdego dnia ratowaliśmy im życie. Wszystko zaczęło się kilkadziesiąt lat temu od marzenia małej dziewczynki, która w książce zobaczyła zdjęcie geparda. W 2006 roku już dorosła Riana kupiła Filę. Zostawiła stałą pracę i przeniosła się z nią na farmę. Nie miała niczego, czasem nawet rezygnowała z jedzenia dla siebie, żeby wystarczyło na pokarm dla Fili. Dzisiaj Cheetah Experience to jeden z najbardziej znanych ośrodków opiekujących się gepardami. Jest ich tu niespełna 20, poza tym w ośrodku mieszkają jeszcze lamparty, serwale, karakale, lwy, wilki oraz znalezione i przyniesione do ośrodka koza pigmejska, dwa dujkery, stenbok itp. Riana marzy dalej. Docelowo chce wypuszczać gepardy na kontrolowaną wolność, aby odbudować ich populację. Obecnie na wolności żyje niespełna 10 tys. gepardów, a ich liczba drastycznie maleje. Królowa Fila Nikt nie ma wątpliwości, że w ośrodku rządzi Fila. Kiedy idzie, trzeba jej schodzić z drogi, a głaskać mogą ją tylko Riana i Rene (współzałożycielka Cheetah Experience). Fila jest jednym z kilku gepardów, które swobodnie poruszają się po ośrodku. Pozostałe mieszkają w zagrodach na tyłach Cheetah Experience. Te mają stać się rodzicami nowych pokoleń gepardów, które w przyszłości zostaną wypuszczone na kontrolowaną wolność. W ośrodku schronienie znalazły także zwierzęta porzucone przez swoje matki, które nie przetrwałyby samodzielnie na wolności. Faith, kiedy miała miesiąc, zachorowała na zapalenie opon mózgowych. Od tamtej pory nie koordynuje ruchów, w praktyce oznacza to, że ma zawinięty ogon i chodzi jakby była pijana. Jej najlepsza przyjaciółka Eden przyszła na świat w wyniku cesarskiego cięcia, bowiem matka nie była w stanie urodzić swoich dzieci samodzielnie. W wyniku zabiegu straciła pokarm, tak więc Eden musiała zostać wychowana przez człowieka. Ma problem z nogą, nie może polować. Bibi natomiast urodziła się tylko z kikutem zamiast ogona. Matka porzuciła ją, bo wiedziała, że Bibi nie przeżyłaby samodzielnie na wolności, bowiem ogon jest dla gepardów niezbędnym narzędziem przy polowaniu. Kiedy Bibi trafiła do ośrodka ze zranioną przednią nogą na świecie była zaledwie od 7 godzin i ważyła 270 g. Bibi umie biegać, bawić się i wspinać na drzewa, jest doskonałym skoczkiem. Jednak mimo że już osiągnęła pełnię dorosłości na zawsze, jak większość niekarmionych przez matkę zwierząt, pozostanie nieco mniejsza i chudsza, zdana na pomoc człowieka. Nasza pomoc najważniejsza jest zwłaszcza na początku życia. Wtedy człowiek przejmuje funkcje mamy i uczy małego geparda czy lamparta funkcji życiowych. Poza karmieniem butelką, po jedzeniu trzeba pocierać ich ciałko ręcznikiem, co stymuluje wylizywanie przez mamę. Większe gepardy karmiliśmy dwa razy dziennie surowym mięsem i suplementami. Starałam się codziennie karmić Eden, która szybko stała się moją ulubienicą. Niestety była niejadkiem, więc musiałam ją zachęcać do jedzenia, a nieraz podawać jej kawałki kurczaka z ręki, czy wyskubać kawałek mięsa, żeby zaczęła jeść. Wolontariusze mogli spać w nocy na świeżym powietrzu z Eden i Faith lub Gabrielem. Dla mnie to było jedno z najwspanialszych doświadczeń w życiu. Jak tylko przyszłam do zagrody i wyjęłam z plastikowej skrzynki prześcieradło, kołdrę i poduszki, gepardzice od razu do mnie przychodziły. Eden kładła się w moich ramionach, a Faith przytulała do pleców. Tak wtulone w siebie spałyśmy całą noc. Eden od czasu do czasu zaczynała głośno mruczeć. Gepardy są bowiem największymi kotami, które mruczą. Najgorzej było rano, bo ja musiałam wstawać ok. 6, a one wcale nie miały na to ochoty. Zresztą ja też nie, bo chciałabym, żeby ta chwila trwała i trwała. Najszybsze zwierzę lądowe Do Cheetah Experience pojechałam ze względu na lamparty, które obok tygrysów są moimi ukochanymi zwierzętami. Szybko jednak moje serce podbiły gepardy. To niesamowite zwierzęta, których mordki przypominają ludzkie twarze. Już po krótkim czasie potrafiłam je rozróżnić. Unikalnych rysów nadają im czarne znaki, które są jak odciski palców u ludzi. Te dwa czarne pasy biegnące od oczu do kącików ust, zwane są „śladami łez”. Znak ten absorbuje promienie słoneczne, co pomaga im podczas polowania, a gepardy są mistrzami w tej dziedzinie. Według przeprowadzonego eksperymentu królik znajdujący się w odległości 5 m od swojej nory, nie zdołał uciec przed gepardem oddalonym od niego o 40 m. Ciało geparda zbudowane jest specjalnie do biegania. Te najszybsze zwierzęta na lądzie, osiągają maksymalną prędkość 120 km na godzinę. Przy czym mogą z nią biec tylko przez 274 m lub 30 sekund, potem się nagrzewają i muszą odpocząć. Dlatego podchodzą jak najbliżej do swojej zdobyczy i atakują, gdy są już blisko. Podczas polowania osiągają trzydziestoprocentową skuteczność. Niestety często zdobycz zabierają im większe drapieżniki. Na szybkie osiągnięcie prędkości pozwalają im długie i silne tylne nogi i wykonywane w biegu skoki (przy maksymalnej prędkości do 7 m). Gepard połowę biegu spędza bowiem w powietrzu. Dużą rolę odgrywa także ogon który pozwala im skręcać pod kątem 90 stopni przy maksymalnej prędkości, dlatego Bibi, która urodziła się niemal bez ogona czy Faith której ogon został zniekształcony w wyniku choroby, nie mogłyby samodzielnie przetrwać na wolności i na zawsze pozostaną w ośrodku. Gepardy jako jedne z nielicznych kotów nie potrafią chować pazurów, które zapewniają im dobrą przyczepność podczas szybkiego biegu. Można je porównać do korków w butach sportowych. Gepardy żyją do 8 lat na wolności i do 15 w niewoli. Mają one 2-3 tys. plamek nie tylko na ciele i futrze. Widzą do 5 km. Według Czerwonej Listy ICUN gepardy zostały zaklasyfikowany jako gatunek zagrożony. Wedle szacunków zostało ich mniej niż 10 tys. Powodów jest kilka: polowania na gepardy dla futra, duża umieralność wśród małych (tylko 10 proc. dożywa dorosłości), a także liczne choroby trapiące gepardy, co jest wynikiem niskiej zmienności genetycznej w obrębie gatunku. Wynika to z faktu, że ok. 10 lat temu wyginęła niemal cała populacja gepardów. Przeżyło zaledwie kilka osobników. Codzienność z gepardami Podczas wolontariatu w Cheetah Experience, miałam możliwość bliższego poznania nie tylko gepardów, ale także lampartów, lwów, karakali, serwali i innych zwierząt. Dzień zaczynaliśmy od sprzątania klatek, szczęśliwcy szli na spacer, w zależności od dnia z lampartami, gepardami, serwalami lub karakalami. Te prowadzaliśmy na smyczach na łąkę położoną z tyłu ośrodka. Jakże inne było to doświadczenie od spacerów z wolno chodzącymi lwami. Przed południem każdy miał indywidualne zadania takie, jak obserwacja zwierząt, wymiana środków dezynfekujących i mydła w pojemnikach, przygotowanie jedzenia dla zwierząt itp. Mieliśmy też dyżury w sklepie i oprowadzaliśmy po ośrodku nielicznych turystów. Czasem mieliśmy też zajęcia grupowe, na ogół było to sprzątanie klatek gepardów mieszkających na tyłach ośrodka lub pielenie. Po południu karmiliśmy zwierzęta. Każdą wolną chwilę mogliśmy spędzać z dzikimi kotami czy wilkami. Starałam się dokładnie, ale sprawnie wykonywać powierzone mi zadania, żeby zostawało mi jak najwięcej czasu na spędzanie go ze zwierzętami. Cieszyłam się każdą chwilą spędzoną z wilkami, które zaakceptowały mnie już pierwszego dnia, karakalami, które często szły razem ze mną wzdłuż klatki, nie mogąc się doczekać kolejnej porcji pieszczot, z pięciomiesięcznym Orionem, który częściej miał ochotę na brojenie niż grzeczną zabawę, z Eden, która ledwo mnie zobaczyła już mruczała, czy z Zorro, który zawsze musiał się do mnie przytulić. Małgorzata Zdziechowska, http://swiatoczamigoski.blog.pl/
Możesz zmieniać świat niosąc pomoc mieszkańcom najuboższych krajów
Jesteś ciekawy świata i jednocześnie lubisz pomagać innym? Możesz pracować na rzecz krajów rozwijających się w ramach finansowanego przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych programu „Wolontariat polska pomoc”. Kolejna edycja rusza w pierwszym kwartale tego roku. Kandydatów do programu mogą zgłaszać polskie organizacje pozarządowe startujące w konkursie. Wolontariusze pracujący na całym świecie zmagają się z globalnymi wyzwaniami m.in. z ubóstwem, ograniczonym dostępem dzieci do edukacji oraz opieki zdrowotnej. Wolontariusze działają również na rzecz zapobiegania nierównemu traktowaniu kobiet, zajmują się profilaktyką chorób. Pomagają w dostępie do wody pitnej, a także wykorzystują nowe technologie instalując solary w klinikach. - Przekazują „wędkę” nie rybę. Są jak przysłowiowa kropla, która drąży skałę. Zmieniając świat, sami zmieniają swoje życie, nabywają nowe doświadczenia i umiejętności. Niektórzy wolontariusze pozostają w kraju, w którym niosą pomoc, albo do niego wracają, by realizować kolejny projekt, bywa że wiążą z nim swoje życie zawodowe. Z reguły po powrocie do Polski przyznają, że sami otrzymali więcej, niż zaoferowali - mówi Jadwiga Szpakowska, koordynator wolontariuszy w Departamencie Współpracy Rozwojowej MSZ. Od 2008 r., kiedy wystartował program „Wolontariat polska pomoc” już 175 wolontariuszy wyruszyło ze swoją misją. Dotarli do 39 krajów. Byli w odległych afrykańskich wioskach, na skraju amazońskiej dżungli i na położonych na wysokości 3000 m n.p.m. miejscowościach w Boliwii. Mieszkali pod wulkanem Popocatepetl w Meksyku, pracowali w slumsach w Peru i w Nairobi, w stolicach Mongolii, Gruzji i Kambodży, na prowincji w Kirgistanie, Tadżykistanie i Tajlandii. Na stronie www.polskapomoc.gov.pl/wolontariat można dowiedzieć się jak zostać wolontariuszem w kraju rozwijającym się. Są tam również adresy blogów wolontariuszy, którzy opisują swoją pracę i pokazują życie w najuboższych krajach świata.
1500 nowych sadzonek w Chojnowskim Parku Narodowym
20 kwietnia 180 pracowników UPS Polska w ramach wolontariatu pracowniczego posadziło, we współpracy z Fundacją Alter Eko, 1500 sadzonek drzew na terenie Chojnowskiego Parku Narodowego
UPS Polska prowadzi i wspiera działalność wolontariacką wśród swoich pracowników od momentu założenia firmy w Polsce. Jako organizacja, kładzie duży nacisk na ekologię. W tym roku firma po raz pierwszy postanowiła przeprowadzić akcję nasadzania drzew. Przy współpracy z Fundacją Alter Eko oraz pod okiem wykwalifikowanych leśników, 180 pracowników UPS Polska posadziło łącznie 1500 drzew w tzw. Zielonych Dołach na terenie Chojnowskiego Parku Narodowego. Sadzonki dadzą początek nowemu zalesieniu tego obszaru. Ponadto w ramach tego wydarzenia Fundacja Alter Eko przeprowadziła także zajęcia z edukacji ekologicznej dla wolontariuszy UPS i ich rodzin. Na świecie, w minionym roku Fundacja UPS przekazała łącznie 2,2 miliona dolarów w postaci grantów dla organizacji wspierających inicjatywy zalesiania. Wśród nich znalazły się m.in.: The World Resources Institute, DonorsChoose.org czy World Wildlife Fund Inc. Inicjatywa UPS Polska w zakresie sadzenia drzew jest częścią globalnej kampanii UPS o nazwie „Milion drzew UPS”, w ramach której do końca 2013 roku pracownicy firmy posadzą na całym świecie milion drzew. Jak się okazuje, taka ich ilość, tylko w pierwszych dziesięciu latach od momentu zasadzenia wchłonie łącznie 38 tysięcy ton CO2 . Wolontariat pracowniczy w UPS spełnia istotną rolę ułatwiającą kontakt firmy ze społecznościami lokalnymi. Cieszy się on niezmiennie rosnącą popularnością wśród pracowników UPS Polska, którzy z roku na rok coraz chętniej angażują się w działalność społeczną. W roku 2012 pracownicy UPS Polska przepracowali społecznie rekordową liczbę ponad 4 tysięcy godzin wspierając wiele różnych organizacji i stowarzyszeń, dla przykładu, Towarzystwo Opieki nad Ociemniałymi w Laskach czy też Stowarzyszenie Pomocy Osobom Potrzebującym Przystań lub Fundację Razem dla Nikiszowca. – Cieszymy się, że tego typu przedsięwzięcia pozwalają nam z jednej strony na integrację pracowników, a z drugiej na budowanie wizerunku firmy odpowiedzialnej społecznie – mówi Magdalena Blechoska, dyrektor personalna UPS Polska. – Nasi pracownicy poświęcają swój prywatny czas, by pomagać innym. Ich postawa wpisuje się doskonale w realizację tak ważnej dla UPS wizji jaką jest wsparcie lokalnych społeczności wszędzie tam, gdzie firma prowadzi swój biznes. – dodaje Magdalena Blechoska. Fundacja Alter Eko powstała by propagować zrównoważony rozwój oraz działania twórcze na styku ekologii, kultury i sztuk wizualnych. Jednym z głównych zadań Fundacji jest podejmowanie inicjatyw podnoszących świadomość ekologiczną społeczeństwa oraz realizacja kompleksowych zielonych programów dla biznesu. Fundacja jest autorem wielu projektów ekologicznych, w tym zielonych eventów i akcji ekomotywacyjnych, szkolnych lekcji przyrodniczych, warsztatów dziecięcych i rodzinnych, a także szkoleń celowych i programów doradczych.
Pomysł na wyjazd: Praktyki w Grameen Banku
Łukasz Rodek, ekonomista, psycholog. Na praktyki do Grameen Banku w Bangladeszu pojechał w 2009 r. Poleca je wszystkim, którzy chcą w tym kraju przeżyć coś więcej niż tylko kolejne przyjemne wakacje.
Sześć kilometrów przeszła, by spotkać się ze mną i opowiedzieć, jak Grameen Bank zmienił jej życie. Gdy umarł mąż, nie mieli żadnych środków do życia. Była samotna kobieta z dzieckiem na utrzymaniu. Zdecydowała się na mikropożyczkę. Zaczęła od kupna krowy, potem były maty bambusowe, teraz wynajmuje wybudowany za zarobione pieniądze dom. Nie tylko udało jej się przeżyć, ale tez żebrać odpowiednie środki na studia dla syna. Dziś o swoim sukcesie chętnie opowiada praktykantom Grameen Banku. Takim jak ja, którzy przyjechali do Bangladeszu, by przekonać się, jak naprawdę działa ten system. Idea mikropożyczek interesowałem sie juz od dawna. Gdy dostałem obietnice_ trzytygodniowego urlopu, od razu wiedziałem, jak go wykorzystam. Załatwianie formalności zajęło mi dwa–trzy tygodnie. Wypełnienie aplikacji na www.grameen-info.org (zakładka „training”), załatwienie wizy (najbliższy konsulat w Berlinie) i kupienie biletu do stolicy, czyli Dhaki... Reszta zadziała się sama. Program, w którym uczestniczyłem, kosztował 30 dol., czyli niecałe 100 zł. Zakwaterowanie, jedzenie i transport miałem zorganizowane, ale musiałem za to sam zapłacić. Przez cały pobyt opiekował się mną pracownik Grameen Banku. Tłumaczył system, poznawał z prezesami biznesów pracujących według zasad Grameen czy zabierał do wiosek, gdzie mogłem spotkać się z kobietami, które korzystały z mikropożyczek. W tym samym czasie co ja Grameen podpatrywało kilku innych obcokrajowców. Najczęściej byli to ekonomiści, osoby zainteresowane biznesem odpowiedzialnym społecznie, studenci. Każdy realizował swój autorski projekt, ale często zdarzało się, ze wspólnie jeździliśmy do wiosek, a wieczorami dzieliliśmy się wrażeniami. Dzięki praktykom nie tylko lepiej poznałem zasady działania Grameen Banku, ale tez prawdziwe życie w Bangladeszu. Wiele razy miałem okazje odwiedzić domy Banglijczyków, zjeść z nimi kolacje i posłuchać o ich życiu. Byłem w miejscach, do których przeciętni podróżnicy nie trafiają, na przykład w warsztacie tkackim czy fabryce cegieł. Ważne, by jadąc do Grameen, wiedzieć, czego się oczekuje, co chce się zobaczyć, jak cel uzyskać. Wtedy osoba opiekująca się może zaplanować pobyt tak, by był jak najbardziej satysfakcjonujący. Trzytygodniowe praktyki, albo raczej wyprawa studyjna – bo więcej było oglądania niż pracowania – była czymś więcej niż zwykła podróżą do Azji. Zmieniła mój sposób myślenia o tym, jak mądrze pomagać ludziom. Po powrocie zaangażowałem się w organizacje akcji „Studencki Projekt Społeczny”, która wspierała działania wolontariacke. Może to niewiele, ale po pobycie w Bangladeszu wiem, ze przedrostek „mikro-” może oznaczać coś bardzo znaczącego.
Wypoczywa, pomagając budować domy najuboższym. W tym roku swój urlop spędzi w Wietnamie, wcześniej odwiedziła Etiopię.
NGT: Skąd pomysł, by w czasie urlopu pracować na budowie? Basia Ryl: Dwa lata temu zastanawiałam się, jak spędzić wakacje, i przypomniałam sobie o Habitat for Humanity – międzynarodowej organizacji pozarządowej, która działa także w Polsce. Jednym z projektów jest Global Village, czyli wolontariat przy budowie mieszkań dla niezamożnych rodzin w rożnych krajach świata. Brałam kiedyś udział w takim programie w Gliwicach i pomyślałam, że mogę połączyć wypoczynek z nietypową aktywnością fizyczną, działalnością dobroczynną i poznawaniem innych kultur. NGT: Jakie warunki musiałaś spełnić, by pojechać do Etiopii? B.R.: Po prostu trzeba chcieć. Na miejscu czekają zazwyczaj spartańskie warunki i ciężka praca fizyczna. Do tego dochodzą kwestie finansowe – opłaca się swój pobyt i przekazuje darowiznę na program budowlany. W Etiopii koszt wzniesienia domu o powierzchni 22 m2 wynosił ok. 1,5 tys. dol., z czego część pokrywali wolontariusze, a resztę – przyszli mieszkańcy. Ponadto muszą oni przepracować określoną liczbę godzin. Domy nie są więc dawane za darmo, przez co dla lokatorów mają większą wartość. NGT: Ile domów zbudowaliście w Etiopii przez dwa tygodnie? B.R.: Dwa i pół. Tak naprawdę jako wolontariusze bardziej przeszkadzaliśmy w pracy. (śmiech) NGT: Dlaczego? B.R.: 72-letnia Etiopka swoją część fundamentu wykopała trzy razy szybciej niż ja i dużo mniej się przy tym zmęczyła. Po pierwszych dwóch dniach pracy z trudem wstałam z lóżka, czułam każdy mięsień. Wszystko wykonywaliśmy ręcznie. Najciekawszym etapem budowy było rzucanie błotem w ścianę z odległości kilku metrów – idealna terapia antystresowa. Podstawowym materiałem budowlanym w Etiopii jest chica – mieszanina gliny, słomy i wody. Pokrywa się nią szkielety ścian, a następnie wygładza. Miejscowym wszystko wychodziło oczywiście dużo lepiej i szybciej. NGT: Czego jeszcze można się było nauczyć? B.R.: Pracy zespołowej, w grupie, złożonej ze studentów, z artystów, osób w starszym wieku, pochodzących głownie z Wielkiej Brytanii i USA. Oznaczało to wymianę doświadczeń i inne spojrzenie na wiele spraw. W pojedynkę nikt domu nie zbuduje – podawaliśmy sobie glinę, nawet kamienie i piasek nosiliśmy razem na czymś w rodzaju lektyki, bo taczki są towarem deficytowym. Miałam wrażenie, że Etiopczycy czerpali dużo radości z tego, że mogli z nami pracować i rozmawiać. Myślę, że to właśnie nasza obecność, a nie samo zbudowanie domu, jest największą wartością wolontariatu. NGT: Jakiej Etiopii się spodziewałaś, a jaką zobaczyłaś? B.R.: Ze wstydem przyznaję, że pierwszym skojarzeniem były głodne dzieci z wydętymi brzuszkami. Obrazy takiej właśnie Afryki przekazywane przez media utkwiły mi w głowie. Rzeczywiście, jest to biedny kraj, a warunki mieszkaniowe mogą zszokować Europejczyka. Jednak gościnność i radość z prostego życia zaskakiwały mnie na każdym kroku. Uczy to pokory. Poza tym, myśląc o Etiopii, wyobrażałam sobie nagie skały i góry, tymczasem krajobrazy wokół wioski Debra Marcos, gdzie mieszkałam, były zielone i piękne. NGT: Był czas na poznawanie okolicy i zwyczajów? B.R.:Weekendy mieliśmy wolne. Spotykaliśmy się z ludźmi, organizowaliśmy wyjazdy, m.in. do kościoła koptyjskiego. Zaszczytem był udział w ceremonii parzenia kawy. W Etiopii każda kobieta musi umieć ją przygotować wszystkim mieszkańcom wioski. Nie ominęło to żadnej z wolontariuszek. Przebrana we wspaniałą etiopską haftowaną suknię, w turbanie na głowie przemywałam ziarna, następnie je prażyłam i, trzymając w dłoniach, obchodziłam namiot, by każdy miał szansę wciągnąć aromat. Dopiero później mogłam przystąpić do parzenia, co nie było wcale łatwym zadaniem. Teraz wiem, że kiedy wciskamy guzik ekspresu, omija nas jeden z ekscytujących etapów przygotowania naparu. Na szczęście zdałam egzamin z parzenia kawy i na zakończenie ceremonii otrzymałam nowe imię – Jemaroschet, co po amharsku znaczy Plaster Miodu. NGT: Czy ten wyjazd coś w Tobie zmienił? B.R.: Każdy wyjazd coś we mnie zmienia, wpływa na to, jak później postrzegam świat. Jedna wyprawa nie czyni rewolucji, ważniejsze jest gromadzenie doświadczeń. Nie czuję się wyjątkowa tylko dlatego, że pomagam budować domy. W Rumunii, gdzie mieszkałam przez jakiś czas, pracowałam w szpitalu z dziećmi chorymi na AIDS, studiując w Meksyku, uczyłam jako wolontariuszka języka angielskiego w przedszkolu. Pół roku spędziłam również w Indiach, gdzie zbierałam materiały do pracy dyplomowej na temat trudnej sytuacji wdów – hinduska kobieta po śmierci męża traci status społeczny. NGT: Skąd w ogóle zainteresowanie wolontariatem? B.R.:W szkole, w której się uczyłam, kładziono nacisk na projekty społeczne i działalność pozaszkolną. To chyba właśnie tam zaszczepiono mi chęć pomagania innym. Jeżeli ktoś jest zainteresowany wolontariatem, powinien poszukać inspiracji w organizacjach amerykańskich, skandynawskich czy holenderskich – te kraje realizują dużo projektów na całym świecie. W Polsce nie ma ich jeszcze zbyt wiele, choć inicjatyw jest coraz więcej. NGT: Niektórych może zaskoczyć fakt, że za wolontariat się płaci, i to wcale niemało. B.R.:W naszym kraju niewiele osób wie, że można otrzymać wsparcie od ludzi, np. ze Stanow Zjednoczonych, którzy z rożnych powodów sami nie mogą uczestniczyć w takim programie. Jest wiele skutecznych sposobów na zebranie potrzebnych środków, chociażby stworzenie pod patronatem Habitatu własnej strony internetowej i wyjaśnienie innym, dlaczego tak bardzo chce się wziąć udział w wyprawie. Odzew i pomoc finansowa są naprawdę zaskakujące, choć nam, Polakom, trudno jest w to uwierzyć. NGT: Dlaczego w tym roku wybrałaś Azję? B.R.: Od zawsze fascynuje mnie Afryka. Chciałam pojechać do Botswany, ale nie pasował mi termin. W maju wyjeżdżam na dwa tygodnie do miejscowości Tien Gang w Wietnamie. Planujemy stawianie domów z cegieł, które sami zrobimy i wypalimy. Każdy kraj ma własne technologie budowlane, dostosowane do klimatu i warunków. Poza tym wolontariuszami są inne osoby niż w Etiopii, m.in. Amerykanin, który walczył podczas wojny w... Wietnamie. NGT: Czym chcesz się zająć w przyszłości? B.R.: Nie wiem, co dokładnie będę robić za kilka czy kilkanaście lat. Studiowałam w Copenhagen Business School w Danii. Wybrany przeze mnie kierunek łączył nauki ekonomiczne i społeczne, ogólnie mówiąc, przygotowywał do pracy w ONZ. Od razu po skończeniu studiów chciałam pracować w jakiejś organizacji pozarządowej. Moj zapał nieco ostygł po pobycie w Indiach. Nie wszystkie z prowadzonych tam akcji są trafi one, na przykład na południu kraju pomoc skupia się na osobach chorych na AIDS, choć większym problemem jest akurat gruźlica. Mimo to marzę, by kiedyś zaangażować się zawodowo w projekty społeczne. Może uda mi się połączyć pomoc innym z wiedzą biznesową, którą obecnie zdobywam w pracy.
Zamiast wylegiwania się na plaży, pomaganie biednym. Zamiast safari, praca z dzikimi zwierzętami. Wolontariat na wakacjach brzmi świetnie. Ale czy na pewno? Postanowiłem to sprawdzić.
Nie masz pomysłu na wakacje? Jedź na wolontariat”. Taką poradę znajduję na dużym portalu internetowym. I od tego czasu te słowa nie dają mi spokoju. Zawsze wydawało mi się, że wolontariat to coś, do czego się trzeba przygotować, to pomaganie z głową. A tu ktoś sugeruje, że to po prostu świetny pomysł na wyjazd. Postanawiam więc sprawdzić, co kryje się za terminem wolonturystyka i czy faktycznie jest ona taka pozytywna, jak ją malują. Doświadczenie niewymagane Szukanie odpowiedzi na te pytania zaczynam od najprostszego: wpisuję w wyszukiwarkę internetową „wolontariat za granicą” i patrzę, co się wydarzy. Pierwsza wyskakuje strona „projects-abroad”. Jak się dowiaduję, to światowy lider w pośrednictwie wyjazdów wolonturystycznych do krajów globalnego Południa. Mapa działalności tej firmy robi wrażenie – można pomagać w prawie 30 krajach świata, także tych, które od lat pojawiają się w mediach przy okazji wieści o katastrofach czy konfliktach. Każdy znajdzie coś dla siebie: Indie, Etiopia, Fidżi, Peru, Kambodża. Zaciekawiony przeglądam tę ostatnią – w kraju Khmerów oferta zawiera głównie projekty związane z nauką dzieci angielskiego oraz zajmowaniem się sierotami w domach dziecka. Krok drugi śledztwa: postanawiam sprawdzić, czy moje kwalifikacje wystarczają, aby zostać wolontariuszem w Kambodży. Klikam i entuzjazm gaśnie, nabieram coraz większych wątpliwości co do jakości oferowanej pomocy. Do udziału w większości projektów nie stawiamy żadnych wymagań – czytam na stronie – jedynie komunikatywna znajomość języka angielskiego. Wolontariusze zainteresowani programami edukacyjnymi nie muszą mieć certyfikatu TEFL czy uprawnień nauczycielskich. Natychmiast w tyle głowy zapala się czerwona lampka. Czy jeżeli organizatorzy nie potrzebują ode mnie żadnego doświadczania w nauczaniu lub opieki nad dziećmi ze skomplikowaną sytuacją psychologiczną, to dlaczego do pracy nie zostanie zaangażowana lokalna społeczność? Przecież wydaje się to prostszym i o wiele pożyteczniejszym rozwiązaniem. Na samym końcu sprawdzam jeszcze cenę takiego wyjazdu. Wbija mnie w fotel. Siedem tysięcy złotych za miesiąc, i to bez kosztów przelotu. Czyżby moje pragnienie pomocy zostało w paskudny sposób skomercjalizowane i zamknięte w ofertach biur podróży i prywatnych pośredników, których nadrzędnym celem zawsze jest wypracowanie zysku? Czyżby w ten oto sposób wolontariusz stał się klientem, a sieroty – poprzez zapłatę za możliwość obdarzania ich pomocą – niejako towarem? Popyt na biedę Kontynuuję śledztwo. Znajduję raport UNICEF-u opublikowany trzy lata temu. I przeżywam kolejny szok. Opisuje on bowiem wpływ turystyki wolontariackiej na domy dziecka w Kambodży. Jego główna teza brzmi: wolonturystyka sierocińcowa napędza popyt na „sieroty”, jej konsekwencją jest niepotrzebne oddzielanie dzieci od ich rodzin. Według danych UNICEF-u, w Kambodży odnotowano w przeciągu ostatnich pięciu lat 75-procentowy wzrost liczby dzieci oddawanych do domów dziecka. Jednocześnie na 12 tys. dzieci przebywających w tych ośrodkach tylko 28 proc. to faktyczne sieroty (w Ghanie i Indonezji ten odsetek jest jeszcze mniejszy – 10 proc.). Autorzy raportu wskazują, że wbrew informacjom ze strony „projects-abroad” – gdzie przekonuje się, że khmerskie dzieciaki lądują w bidulu z powodu konfliktów i wysokiej śmiertelności wynikającej z rozprzestrzeniania się wirusa HIV – głównym powodem oddawania dzieci jest niemożność zapewnienia przez rodziców swoim pociechom edukacji. Oraz wiara w szansę nauczania dziecka przez obcokrajowców. Wiara złudna, należy dodać. Nie wiedzą oni wszak, że ci nauczyciele nie mają żadnego pedagogicznego i kierunkowego przygotowania. Miłość tymczasowa Ciągle mam wątpliwości. Może jednak pomoc przez kilkanaście dni jest lepsza niż żadna? Może ofiarowanie biednym dzieciom krztyny miłości i zorganizowanie im wesołych gier jest czymś pożyteczniejszym niż niezrobienie w tym czasie niczego? Drążę więc temat dalej i umawiam się na rozmowę z Alicją Nowaczyk, inicjatorką międzynarodowej kampanii Aware Volunteer, która sama była kiedyś wolonturystką w Kambodży. Gdy przyjechała do sierocińca, w którym miała uczyć języka angielskiego, zauważyła, że wszystkie dzieci pytały ją w czasie przyszłym po angielsku: Will you miss me? („Czy będziesz za mną tęsknić?”). Jednocześnie podczas zajęć nie rozumiały najprostszych konstrukcji zdaniowych, a tym bardziej zasad czasu przyszłego. – Wtedy zaczęłam się zastanawiać, kto nauczył 5-letnie dzieci tych zwrotów i po co – dodaje. Odpowiedź okazała się bardzo smutna. „Na dłuższą skalę wolonturystyka w sierocińcach, gdzie zdarza się, że obcokrajowcy zmieniają się co tydzień czy co dwa, prowadzi do poważnych zaburzeń emocjonalnych. Z czasem mogą one nawet uniemożliwić dorastającemu dziecku nawiązanie jakiejkolwiek bliższej relacji z obawy przed ponownym opuszczeniem”. W podobnym tonie wypowiadają się twórcy znanego turystycznego think tanku Tourism Concern. Podkreślają oni, że choć turyści zazwyczaj w dobrych intencjach decydują się na ochotnika pomagać w sierocińcu, to z punktu widzenia potrzeb dziecka o wiele ważniejsze jest, aby pracował z nim lokalny i profesjonalny personel w pełnym wymiarze czasu. Prosta sprawa Alicja Nowaczyk zwraca mi uwagę na jeszcze jeden problem mariażu turystyki i wolontariatu. – Jedną z najgorszych konsekwencji wolonturystyki jest swoiste promowanie poglądu, że pomoc rozwojowa jest łatwizną – mówi. I dodaje, że uczestnikom takich programów, częściowo podświadomie, przekazuje się mylący komunikat: „Zobacz, jak niewiele potrzeba. Wystarczy, że pobędziesz tu dwa tygodnie, i dzięki temu świat stanie się lepszy”. Wolonturystyka bazuje bowiem na odgórnym przeświadczeniu o wyższości kompetencji zagranicznego turysty nad kompetencjami społeczności lokalnej. W efekcie wielu ludzi wierzy, że bez pomocy „zachodnich” turystów lokalna społeczność po prostu nie poradzi sobie ze swoimi problemami. Pomaganie z głową Czy w związku z tym, jeżeli nie masz pomysłu na wakacje, to – wbrew poradzie cytowanego portalu – rób, co chcesz, ale nie jedź na wolontariat? Odpowiedź nie jest prosta. Wszystko zależy od konkretnego programu i swoich własnych motywacji. Pytam więc, co robić. Ewa Gajewska, wieloletnia przewodniczka po Azji, zajmująca się również społeczną odpowiedzialnością biznesu w turystyce, twierdzi, że rzadko kiedy młody człowiek uświadamia sobie, że jego główną motywacją jest chęć przeżycia przygody. Podkreśla również, że należy naprawdę dużo czasu poświęcić na wybór odpowiedniego pośrednika. Trzeba uważać na pierwsze z brzegu firmy, bo zazwyczaj pakują one większe pieniądze w pozycjonowanie w wyszukiwarkach swoich WWW niż w ewaluacje prowadzonych projektów. A jak się już wybierze, to trzeba wymagać od tych firm raportów poświęconych dotychczasowym działaniom, wskazujących realne osiągnięcia i długodystansowe cele. Alicja Nowaczyk przestrzega mnie, że przy wyborze biura trzeba zwrócić uwagę na szczegóły wymagań wobec potencjalnego wolontariusza. Na pewno bardziej można zaufać firmie, która w swojej ofercie kładzie nacisk na wspieranie lokalnej społeczności, a nie zapewnianie wolontariuszowi ciekawego przeżycia. Istotne jest również, żeby egzekwowała od niego podstawowe dokumenty, takie jak CV czy zaświadczenie o niekaralności. Warto jednak podkreślić, że prawie żaden z komercyjnych pośredników nie stawia takich wymagań. Sam ten fakt może nam dużo o tej branży powiedzieć. Twórcy Tourism Concern zaznaczają z kolei, że zanim zdecydujemy się służyć za granicą, warto odrobić pracę domową i dokładnie poznać podłoże lokalnych problemów. W przeciwnym razie może się okazać, że zrobimy coś, co może być gorsze niż nic. Tak jak wykazał to raport UNICEF-u dotyczący wpływu wolonturystyki na sierocińce w Kambodży. Znajduję jeszcze jedną podpowiedź, która do mnie trafia. Siedem tysięcy złotych, które zapłaciłbym za wolontariat, wystarczy, aby w Kambodży opłacić działalność przedszkola dla 50–100 dzieci przez osiem miesięcy. Przelewając te pieniądze sprawdzonej organizacji charytatywnej, nie pomogę własnymi rękami. Ale za to zrobię to z głową.
Karmienie dzikich tygrysów, praca na rzecz ocalenia brazylijskiego lasu deszczowego albo nauczanie angielskiego dzieci w Nepalu to tylko kilka z wielu niezwykłych zadań, jakie proponują ekowolontariuszom organizacje pomocowe.
Takiej przygody nie przeżyje się ze zwykłym biurem podróży. Jednak ku powszechnemu zaskoczeniu za udział w takim programie trzeba płacić, i to czasem niemałe pieniądze. Dlatego warto spędzić trochę czasu na poszukiwaniu jak najkorzystniejszej oferty. Zielone płuca Ziemi potrzebują opieki Na prawdziwych miłośników roślin czeka cały świat. Możesz przystąpić do projektu naukowego w tropikach Ameryki Południowej albo piłą łańcuchową wycinać chore drzewa w rezerwacie w Nevadzie. Na ratunek tropikom - Brazylia Iracambi w języku Tupi, ludu zamieszkującego atlantycki las deszczowy w Brazylii, oznacza krainę mlekiem i miodem płynąca. Niestety jego bogata przyroda jest zagrożona wyginięciem – wycięto już 93 proc. lasu. Dalszemu wyniszczaniu ma zapobiec naukowy projekt Przyjaciele Iracambi. Wiedząc, że skuteczna pomoc faunie i florze mogą zapewnić mapy terenu i jego bioróżnorodności, badacze z pomocą wolontariuszy zbierają informacje o stanie przyrody. Następnie dane te wprowadzają do zmodyfikowanego na ich potrze by systemu komputerowego GIS (Geographical Information System). Dopiero gdy powstaną mapy przyrodnicze, można będzie ocenić, jak groźne dla rezerwatu są plany otwarcia przy jego granicy kopalni niedawno odkrytego wielkiego złoża boksytu. Miejscowi sami nie potrafi ą przeprowadzić mapowania, ponieważ w szkole nikt ich nawet nie uczył, co to jest mapa. Żeby zachęcić ich do współpracy i wyjaśnić, na czym polega koncepcja projektu, organizacja zaproponowała najpierw „mapowanie społeczności” – spotkania w grupach, w których na ziemi rysowano cechy charakterystyczne zamieszkiwanego przez nich obszaru. Zadania: Wolontariusze są potrzebni do wprowadzania danych do systemu. W teren zostali już wysłani fotografowie, na podstawie ich zdjęć przygotowywane są wstępne plany puszczy. Teraz inni wolontariusze konno, na motorach i pieszo sprawdzają i standaryzują dane o sfotografowanych terenach. Wymagania: Trzeba być sprawnym fizycznie. Doświadczenie naukowe mile widziane, ale niekonieczne. Prace trwają w porze suchej miedzy kwietniem a wrześniem. Cena: 1 200 zł za miesiąc, kolejne miesiące taniej. www.iracambi.com Ochrona lasu - Kirgistan i USA Karakol Park Aksuu w Kirgistanie, jedyny tego typu obiekt w tym kraju (zajmuje 21 ha), zwraca sie do wolontariuszy o pomoc. Zadania: Podstawowym celem projektu jest odbudowa lasu i ochrona gleby przed erozja. Wymagania: Jęz. rosyjski. Cena: Dwa tyg. 1 000 zł. Wolontariusze potrzebni są też w Nevadzie we wspaniałym rezerwacie Humboldt-Toiyabe National Forest. Zadania: Budowa i utrzymanie górskich szlaków, wycinanie chorych drzew. Wymagania: Dobra kondycja fizyczna. Praca jest bardzo ciężka. Cena: Udział w programie i pobyt za darmo, minimalny czas 6 tyg. Storczyki - Ekwador W ogrodzie botanicznym przy rezerwacie El Pahuma wśród drzew tropikalnych rośnie ponad 200 gatunków storczyków. Zadania: Utrzymywanie czystości ścieżek ogrodowych, nawadnianie, pielenie, przycinanie i znakowanie roślin. Do obowiązków wolontariusza należy też dbanie o karmniki kolibrów. Program obejmuje również pomoc w ochronie storczyków porastających teren planowany pod autostradę. Wolontariusze maja przesądzać rośliny i asystować w transporcie ich do El Pahuma, inwentaryzować uratowane storczyki (wciąż odkrywane s a nowe gatunki) oraz budować systemy nawadniające. Hiszpańskojęzyczni uczestnicy programu mogą oprowadzać gości po ogrodzie botanicznym i przygotowywać dla nich materiały edukacyjne. Wolny czas wypełnia wędrówki po El Pahuma (650 ha lasu mglistego), np. na wzgórze El Pahuma’s z panorama na wulkan Pichincha i zielonymi, porośniętymi lasami dolinami lub do trzech wodospadów. Wielka atrakcja są wszechobecne kolorowe ptaki, np. tukany i papugi. Uwaga: właśnie powstaje kolejny program zbierania informacji o faunie zamieszkującej El Pahuma; można wysyłać zgłoszenia. Wymagania: Jez. hiszpański mile widziany. Cena: Za dzień 45 zł, za miesiąc 1 350 zł. www.ceiba.org Przyroda - Nowa Zelandia Góry polodowcowe, bystre rzeki, głębokie i czyste jeziora, gorące źródła, mnóstwo owiec i ptaki kiwi to kwintesencja Nowej Zelandii. Zadania: Wolontariusze dołączają do małego zespołu w Wellington, stolicy Nowej Zelandii, by prowadzić rekultywacje środowiska naturalnego w pobliskich lasach, rezerwatach przyrody i na wybrzeżach. Zajmują się m.in. dosadzaniem i monitorowaniem wzrostu roślin, sprzątają szlaki i czyszczą je z chwastów oraz badają jakość wody w strumieniach i rzekach. Prowadza także obserwacje dziko żyjących drapieżników re introdukowanych do ekosystemów. W wolnym czasie przewidziano wycieczki na wyspę Kapiti (ogladanie dzikiej zwierzyny). Wymagania: Brak. Cena: 2 100 zł za 2 tyg. www.volunteer.org.nz Poznać nowych ludzi i ich kulturę Wakacyjny plan? Zostać nauczycielem angielskiego, pomocnikiem murarza w Peru albo pokazać Japończykom, dlaczego warto pracować. Pasjonaci dawnych czasów mogą się spełnić jako uczestnicy misji archeologicznej we Włoszech lub w Polsce. Pomoc biednym - Peru, Nepal W peruwiańskim Cusco, historycznej stolicy imperium Inków szkoły, sierocińce, kliniki i domy opieki oraz tereny zielone wymagają naprawy. Zadania: Pomoc w pracy miejscowym robotnikom budowlanym i ogrodnikom. Wymagania: Niekonieczne jest doświadczenie w pracach remontowych, wystarcza dobre chęci i kondycja fizyczna. Cena: 750 zł za tydz. W biednych dzielnicach Cusco potrzebne jest wsparcie w szpitalach, w szczególności w klinice dla dzieci upośledzonych umysłowo i fizycznie. Zadania: Asystowanie lekarzom, pielęgniarkom i fizjoterapeutom oraz opieka nad małymi pacjentami. Wymagania: Program przeznaczony dla studentów medycyny. Cena: 750 zł za tydz. www.volunteerhq.org W Nepalu można jako nauczyciel angielskiego zajmować się młodzieżą i edukacją kobiet. Jedna z akcji jest uświadamianie społeczności, że nadmierne używanie plastikowych opakowań szkodzi środowisku. Wymagania: Bardzo dobra znajomość jez. angielskiego. Wolontariusze bez umiejętności pedagogicznych, lecz z dobrymi zdolnościami organizacyjnymi pracują w bibliotekach albo przygotowują festiwale turystyczne. Potrzebne są również osoby znające się na prowadzeniu księgowości. Zakwaterowanie przy nepalskiej rodzinie. Organizator zapewnia szkolenie z podstaw języka nepalskiego oraz dodatkowe atrakcje, jak np. rafting, trekking wokół Annapurny albo do bazy pod Mount Everestem (120 zł). Cena: 750 zł za miesiąc. www.idealist.org www.futurenepal.org Edukacja - Japonia W słynącym z pracowitości i rzetelności kraju ostatnio gwałtownie wzrosła liczba młodych ludzi, którzy nie chcą ani się uczyć, ani pracować. Zjawisko to najpowszechniej występuje wśród mieszkańców obszarów rolniczych. Został nawet ukuty termin opisujący tę trudną grupę młodzieży: NEET (Not in Employment, Education or Training – bez pracy, nauki i szkolenia). Zadania: Rozwiązaniem tego narastającego problemu społecznego jest uruchomienie w niedużych miastach i wsiach programu rządowego współpracy z wolontariuszami z całego świata. Kontakt z ludźmi innej narodowości ma m.in. wzmocnić poczucie własnej wartości japońskiej młodzieży i zachęcić ją do aktywności zawodowej. Wymagania: Wolontariusz powinien znać podstawy japońskiego i lubić kontakt z młodzieżą. Cena: 900 zł za 45 dni. Brakiem zainteresowania Japończyków kontaktem z przyrodą zajęła się organizacja Aruking-Club. W mieście Kawaba współpracujący z fundacją wolontariusze zachęcają Japończyków do spędzania czasu na świeżym powietrzu. Zadania: Urządzanie atrakcji sportowych, wspólnych spacerów, udział w organizowaniu obozów letniskowych dla dzieci, wyjaśnianie zalet żywności z upraw ekologicznych. Wymagania: Znajomość podstaw japońskiego. Cena: 750 zł za półtora miesiąca. Uczestnik dostaje około 1 tys. zł kieszonkowego. www.vap.org.uk Archeologia - Włochy, Polska Gruppi Archeologici d’Italia zaprasza do współpracy przy badaniach archeologicznych rzymskiego szlaku Via Amerina, który łączył Rzym z Amerią. Droga powstała między III w. p.n.e. a III w. n.e. Wymagania: Jęz. włoski. Cena: 950 zł za tydz. www.gruppiarcheologici.org W Polsce co roku odbywają się obozy „Przyjedź, odkryj i ocal od zapomnienia”. Wolontariusze biorą udział w pracach archeologiczno-konserwatorskich. W tym roku pomagać będą w Puszczy Piskiej oraz Koniecpolu. Współorganizatorem obozów jest Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków. Wymagania: Wiek 18–26 lat. Cena: Bezpłatnie. www.kobidz.pl Pomóż zwierzętom, zostań ekowolontariuszem Kontakt z dzikimi zwierzętami jest niezapomnianym przeżyciem. Mało komu dane jest zbierać żółwie z plaży czy obserwować konie Przewalskiego. Praca z wężami – tylko dla prawdziwych miłośników ekstremalnej przygody. Żółwie - Wybrzeża Ameryki Środkowej Jak wyglądają gniazda i jaja składane przez ginący gatunek żółwia skórzastego, czy dorosłe samice naprawdę maja do 2 m długości i 700 kg wagi, co można zrobić, by ograniczyć kłusownictwo? Żeby się tego dowiedzieć, wystarczy zostać wolontariuszem na Kostaryce, w Panamie czy Meksyku. Ofert jest bez liku, warto je dokładnie przestudiować pod katem cen. Zadania: Zazwyczaj do obowiązków należy nocne patrolowanie plaży w poszukiwaniu gniazd z jajami żółwi i ochrona ich przez kłusownikami i drapieżnikami. Na Kostaryce dzięki takim patrolom udało sie ograniczyć kłusownictwo o 85 proc. Wolontariusze mogą też zbierać informacje o gniazdach żółwi morskich, ich lokalizacji i panującej w nich temperaturze (od ciepłoty jaja zależy pleć wykłuwającego się żółwia). W przerwach w pracy uczestnicy programu mogą zwiedzać wsie, wędrować po lesie deszczowym, nurkować i plażować. Wymagania: Zwykle specjalne umiejętności nie są potrzebne, jednak trzeba być przygotowanym na prace w nocy, bywa ze w ulewnym deszczu. Cena: Za dwa tyg. wynosi 480–3 500 zł. www.volunteer.org.nz www.project-tortuga.org Foki - Irlandia Irish Seal Sanctuary to jedyny w Irlandii pracujący 24 godziny na dobę przytułek dla fok. Zapewnia opiekę na wybrzeżach całego kraju. Każdego roku do przytułku trafi a tysiąc zgłoszę o znalezionych rannych fokach. Zadania: Nowy wolontariusz dołącza do zespołu ratunkowego i uczy sie udzielania pomocy fokom, które trafiają do pogotowia. Do jego obowiązków należy również zbieranie chorych zwierząt z plaży, wypuszczanie zdrowych na wolność oraz czyszczenie basenów dla fok, przygotowywanie im jedzenia i karmienie młodych. Wymagania: Umiejętność pracy w grupie, prawo jazdy i dobra kondycja fizyczna. Szkolenie zapewnione na miejscu. Przydatne jest doświadczenie w pracy ze zwierzętami. Cena: Jedzenie i skromne zakwaterowanie i udział w programie sa bezpłatne. Czas trwania minimum 3 miesiące. www.irishsealsanctuary.ie Wielkie koty - Floryda W przytułku dla kotów mieszkają dzikie tygrysy, azjatyckie i afrykańskie pantery, pumy, które były przetrzymywane w złych warunkach. Zadania: Wolontariusz ma pomagać w sprzątaniu wybiegów, kroić, przygotowywać i podawać jedzenie dzikim zwierzętom. Wymagania: Dobra kondycja fizyczna. Cena: 1 770 zł za dwa tyg. www.ecovolunteer.org Słonie - Indie, Sri Lanka Jedna z atrakcji turystycznych podczas wycieczki do wspaniałego pałacu królewskiego Amber Fort z XVI w. w Indiach jest przejażdżka na słoniu. Zwierzęta te po uciążliwej pracy z turystami czekaja na powrót do domu i troskliwą opiekę wolontariusza. Zadania: Mycie, karmienie, czyszczenie wybiegu. Podobnie można pracować w sierocińcu dla słoni na Sri Lance. Tam w udziale przypada opieka nad porzuconymi zwierzętami, niektóre z nich są chore albo niepełnosprawne. Na Cejlonie uczestniczy się tez w wytwarzaniu papieru z łajna słoni. Wymagania: Brak. Ceny: Za dwa tyg. w Indiach 2 200 zł; Sri Lanka – 7 500 zł za trzy miesiące. www.i-to-i.com www.idealist.org Rekiny - Bimini Mała wyspa Bimini oddalona 80 km od Florydy słynie jako miejsce do nurkowania i bezkrwawych łowów na wielkie ryby. Znajduje sie na niej słynne laboratorium Bimini Biological Field Station – jego główna działalnością jest ochrona i badanie roli rekinów w oceanach. Zadania: Można wśród wielu projektów wybrać na przykład badanie zachowań społecznych młodych żarłaczy cytrynowych i ich zdolności uczenia sie od siebie nawzajem. Do niedawna naukowcy uważali, że żadne z ryb nie są zdolne do takich zachowań i przypisywali je wyłącznie gatunkom bardziej rozwiniętym. Teraz w Bimini Biological Field Station poszukuje się tych zdolności u rekinów, które są ewolucyjnie mniej zaawansowane niż ryby kostnoszkieletowe. Okazało sie, że nawet żarłacze cytrynowe wykazują zachowania społeczne, np. formują się w grupy. Kolejny projekt polega na badaniu repelentów – środków chemicznych odstraszających rekiny. Powstał juz nawet prototyp takiej substancji. Wymagania: Wolontariuszami mogą być studenci oraz osoby z wykształceniem biologicznym. Cena: Cena za miesiąc (minimalny czas udziału w projekcie) 2 100 zł. Organizatorzy chętnie nawiązują dłuższą współprace. www6.miami.edu/sharklab/index.html Węże - Indie W porze monsunowej w indyjskich miastach oraz biednych wsiach pojawia się wiele jadowitych węży, m.in. kobr i żmij. By zapobiec nieszczęściom, powstały organizacje specjalizujące się w wychwytywaniu niebezpiecznych gadów. Zadania: Łapacze węży potrzebują wolontariuszy, którzy będą im asystowali przy wykonywaniu tych trudnych obowiązków oraz pomagali edukować dzieci, jakich gadów się wystrzegać. Wymagania: Organizatorzy zaznaczają, że wolontariusz otrzyma stosowne instrukcje na miejscu, ale doświadczenie w łapaniu zwierząt jest mile widziane. Zastrzegają też, ze kandydat musi być zainteresowany praca z jadowitymi gadami oraz z dziećmi. Zgłoszenia przysyłać mogą dorośli mający dobra kondycje fizyczna. W wolnym czasie atrakcja są wycieczki krajobrazowe. Cena: 330 zł za tydz., za cztery tyg. 930 zł. http://idealist.org Konie Przewalskiego - Mongolia Ostatniego dzikiego konia Przewalskiego widziano na mongolskim stepie w 1969 r. Obecnie trwa program przywracania ich do środowiska naturalnego. Powstały rezerwaty, do których trafi ły konie z prywatnych hodowli. Jednym z takich ośrodków jest oddalony ok. 100 km od Ułan Bator Park Narodowy Hustai Nuruu. Na obszarze 50 tys. ha biega tam około 200 tych dzikich koni. Zadania: Pomoc w programie badania zachowań koników – zwyczaje tych zwierząt nadal są dla naukowców zagadkowe. Miedzy kwietniem a czerwcem obserwuje sie źrebięta. Przystąpienie do tego programu to okazja poznania stepowej przyrody, doświadczenia nomadycznego trybu życia (mieszkanie w jurtach). Atrakcji typowo miejskich na stepie naturalnie nie należy się spodziewać, ale wolontariusze maja do dyspozycji boisko do siatkówki oraz grę w rzutki, szachy, ping-ponga i bilard. Kontakt ze światem zapewnia dostęp do telewizora. Wymagania: By wziąć udział w projekcie, nie trzeba nic umieć poza językiem angielskim lub rosyjskim. Organizatorzy na miejscu zapewniają szkolenie. Cena: W sezonie letnim (czerwiec– sierpień) za każdy dzień płaci sie 260 zł. Zima (wrzesień– listopad) dodatkowo dopłaca sie 18 zł za ogrzewanie. Minimalny czas pobytu 10 dni. www.ecovolunteer.org Kandydat na ekowolontariusza powinien: Mówić po angielsku. Określić zakres swoich obowiązków i ustalić, kto będzie pomagał je wypełniać. Sprawdzić, czy organizator jest uprawniony do międzynarodowej współpracy z wolontariuszami. Poznać dodatkowe koszty oraz upewnić się, co pokrywa opłata za udział w programie (zwykle jest to jedzenie i zakwaterowanie). Zapytać, czy określono minimalny czas pobytu. Sprecyzować, ile czasu chce poświęcić na zwiedzanie, a ile na wolontariat. Dowiedzieć się, czy jest możliwość nauki lokalnego języka i czy obsługa mówi w innym języku niż ojczysty. Zadbać o ubezpieczenie, opiekę zdrowotną oraz o własne bezpieczeństwo. Zdawać sobie sprawę, ze w dwa tygodnie nie zbawi się świata, ale nawet najprostsza pomoc ma znaczenie. Zapytać byłych uczestników programu o doświadczenia ze współpracy. Być świadomym i szanować różnice kulturowe kraju, do którego jedzie. Wolontariat zawodowy Tradycyjny wolontariat organizowany przez znane i poważane organizacje, jak Lekarze bez Granic, Polska Akcja Humanitarna czy program Wolontariuszy Narodów Zjednoczonych (UN Volunteers), rządzi się całkiem innymi prawami niż wolontariat turystyczny lub ekowolontariat. W tradycyjnym wolontariacie nie można wybrać kraju, w którym chce się pomagać. Często nie da się też dokładnie zaplanować terminu udziału w programie – należy wysłać zgłoszenie i czekać na wolne miejsce. Misja trwa od sześciu miesięcy do ośmiu lat, ale czasem jest zapotrzebowanie na szybkie i krótsze akcje. Do programu zwykle przyjmowani są ludzie, którzy chcą wykorzystać i rozwijać swoje umiejętności zawodowe, a nie przez dwa tygodnie próbować odnaleźć się w nowej roli opiekuna słonia czy ogrodnika. W takich krajach jak Mozambik, Sudan, Zambia czy Kambodża potrzebni są specjaliści różnych dziedzin, m.in. lekarze, inżynierowie, księgowi. Jednak chętni do pomocy, którzy nie pracują w takich zawodach, też są witani z otwartymi ramionami. W krajach rozwijających się jedni opowiadają o demokracji czy organizują pracę biura, inni pilnują magazynów z żywnością. – Wolontariusz UN Volunteers może pojechać do pracy ze swoją rodziną, dostaje diety około 1 600 dolarów miesięcznie. Ma zapewnione mieszkanie, zwykle też otrzymuje ryczałt na podstawowe opłaty, np. gaz – mówi Beata Balińska, były oficer rekrutacyjny programu UN Volunteers w Polsce. Wszyscy wolontariusze dostają pełne ubezpieczenie w renomowanym konsorcjum (UNV wykupuje ubezpieczenie Van Breda), by w razie choroby czy wypadku umożliwić im np. ewakuację w ciągu 48 godzin do kraju, w którym możliwe będzie udzielenie pomocy lekarskiej spełniającej najwyższe standardy. Zgłoszenia można wysyłać do: Biura UN Volunteers www.unv.org Polskiego Centrum Pomocy Międzynarodowej www.pcpm.org.pl Polskiej Akcji Humanitarnej www.pah.org.pl Międzynarodowej organizacji Lekarze bez Granic www.msf.org
Możliwości pracy w Azji jest zaskakująco dużo. Znajdą ją zarówno fachowcy różnych branż, jak i nauczyciele angielskiego (nawet bez dyplomów), rezydenci biur podróży, przedstawiciele firm i wolontariusze.
Fachowcy Rezydenci Specjaliści w wąskiej dziedzinie znajdą pracę w swoim zawodzie, na przykład w budownictwie, ale i w sektorze nowoczesnych technologii (wynagrodzenie od 6 000 zł). Nasze firmy, głównie handlowe, szukają przedstawicieli w Azji. Najczęściej jest to zajęcie polegające na sprawdzaniu zawartości wysyłanych do Polski kontenerów z ubraniami, butami, meblami lub zegarkami (zarobki 1 300–2 300 zł miesięcznie). Najłatwiej jest w sektorze turystycznym – można zostać rezydentem biura podróży lub pracować np. jako instruktor w Tajlandii, gdzie od lat funkcjonują polskie centra nurkowe. Nurek z licencją instruktora zarobi do 3 000 zł miesięcznie. Z kolei naganiacz przy sklepie, nawet w biednych Indiach, może liczyć na 100 zł/dziennie. Minus: trzeba samemu znaleźć sobie takie zajęcie, np. przez Internet lub kontaktując się bezpośrednio z firmami. Lekcje angielskiego W Chinach, w ostatnich kilku latach, można mówić o prawdziwej eksplozji prywatnych szkół nauczających tego języka. Plus: w wielu przypadkach do zatrudnienia wystarcza magisterium, a nauczyciel otrzymuje darmowy bilet lotniczy i wynagrodzenie do 1 200 zł/mies. Podjęcie pracy nauczyciela uprawnia do 50% zniżki na kolej i do tymczasowego zameldowania, a to zabezpiecza przed kosztownym przedłużaniem wizy. W Indonezji najlepsze kontrakty są zawierane na okres 12 lub 18 miesięcy. Pracy można szukać, przeglądając ogłoszenia w gazetach „Jakarta Post” lub „Indonesian Observer”. Najwięcej szkół językowych jest w Dżakarcie. Pensje oscylują wokół 1 700–2 200 zł miesięcznie. Część placówek zapewnia też bezpłatne zakwaterowanie. W Kraju Kwitnącej Wiśni popularne są tzw. conversation lounges lub voice rosom. Są to konwersacje z lektorami na luźne tematy. Pracy szukamy w Internecie i gazetach „Japan Times” (poniedziałek), „Kansai Time Out” i „Metropolis”. Plus: najbardziej lukratywne możliwości daje rządowy program JET (Japan Exchange and Teaching). Zarobki ok. 5 500 zł/mies. Minus: praca w szkołach prywatnych jest płatna ok. tysiąc złotych mniej. W Korei najwięcej ofert dotyczy nauki dzieci. Typowy kontrakt obejmuje 120 godzin/mies. za pensję wynoszącą ok. 3 400–3 700 zł plus gratisowy bilet lotniczy, zakwaterowanie, płatne wakacje i ubezpieczenie medyczne. Odpowiednikiem japońskiego JET jest EPIK (English in Korea Program) prowadzony przez Ministerstwo Edukacji (4 000– –5 000 zł/mies.). Bangkok szuka nauczycieli angielskiego z dylomem i bez. Ogłoszenia znajdziesz w „The Bangkok Post” i „The Nation”. Minus: stawki 15 zł/godz. lekcyjna i 1 400 zł/mies. Plus: koszty utrzymania w Tajlandii są niskie. Wolontariat Jedyny minus to wpisowe wynoszące 2 500 zł przy dwutygodniowych projektach. Plusem jest np. udział w morskich wyprawach naukowych do egzotycznych miejsc. Przez Travellers Worlwide zatrudnimy się na okres od 2 tygodni do roku, w sektorze prawa, medycyny, turystyki i dziennikarstwa w różnych krajach Azji. Z Coral Cay Conservation znajdziemy pracę przy co najmniej dwutygodniowych projektach ochrony raf koralowych (Filipiny, Malezja) i lasów tropikalnych (Filipiny). Podobnie w przypadku Greenforce, tyle że tu na rafach wschodniej Malezji możemy spędzić aż 10 tygodni. Earthwatch Europe – najstarsza i największa z organizacji charytatywnych wysyła wolontariuszy z Europy na projekty np. śladami cywilizacji na obszarze współczesnej Kambodży, pasterstwo nomadów w Mongolii. Indian Voluntee for Comunity Service oferuje 6-miesięczne programy w odległych i biednych prowincjach Indii, zaś Link Overseas Exchange programy nauczania Tybetańczyków lub opieki nad niepełnosprawnymi w Indiach, Nepalu i na Sri Lance. Inny wolontariat w Indiach to Bihar, Bodhgaya – Samanway Ashram (tel. 0631 2200223). Polega na pracy przy projektach dotyczących rozwoju socjalnego lokalnych społeczności (np. nauka angielskiego). Kup i sprzedaj Ten rodzaj zarobkowania może kojarzyć się z okresem transformacji ekonomicznej w Polsce na początku lat 90. XX w., kiedy znaczna część rodaków wędrowała z torbami po straganach Europy, a nawet dalej. Tanie i dobrej jakości wyroby rękodzieła w Azji zachęcają do pohandlowania nimi w Europie. Ceny są bardzo niskie. Piękny bieżnik na stół ze wzorami z jedwabiu kosztuje w Laosie (Luang Prabang) 6–7 zł, elegancka spódnica z bawełny – 25 zł, składany abażur z papieru czerpanego, bambusa i suszonych, naturalnych kwiatów – 3 zł. Kupując pięć sztuk szóstą dostaniemy po negocjacjach gratis. W Polsce można te rzeczy sprzedawać 5–10 razy drożej! I to będzie warte tej ceny. Na granicy nie należy jednak przesadzić z ilością towaru – dopuszczalne jest posiadanie kilkunastu sztuk z każdego asortymentu. Najlepiej rozprowadzać te rzeczy wśród znajomych, wstawiać do sklepów (umawiając się wcześniej z właścicielem na stałe dostawy) lub na aukcje internetowe (najlepiej na Allegro). Można także bezpośrednio polecieć z Azji do Paryża, Wiednia czy Monachiumi tam sprzedawać ciuchy na pchlich targach. Minus: jest to praca na granicy legalności, tylko dla obdarzonych talentem handlowym. Po francusku Tom, którego spotkaliśmy w kambodżańskim Siem Reap, jest Francuzem, który ponad dwa lata temu przyjechał do Azji na wakacje. Od tego czasu nie był w domu. Powoli przemieszcza się z jednego azjatyckiego kraju do drugiego. Zatrzymuje się na kilka tygodni, miesięcy w jednym miejscu. Udziela się jako wolontariusz przy różnych humanitarnych projektach, a jednocześnie zarabia na życie wszędzie tam, gdzie go zechcą. Zajmował się orangutanami w Indonezji i pracował jako model i mężczyzna do towarzystwa dla bogatych Singapurek. To nie była prostytucja. Dla tych kobiet biznesu pokazanie się w restauracji, na raucie lub w teatrze z białym partnerem jest oznaką wysokiego statusu społecznego. Praca polegała na wspólnym chodzeniu na imprezy dla VIP-ów, podczas których rozmawiało się o sztuce i życiu, a potem każdy szedł w swoją stronę. Tom pracował jako wolontariusz przy morskich żółwiach w Malezji (Nocami patrolowaliśmy plaże, gdzie żółwie przypływały, składając jaja. Zbieraliśmy je zanim pojawili się tam ludzie kradnący jaja. Potem, kiedy gady się wykluły, wpuszczaliśmy je do morza) i w tym samym czasie występował jako muzyk w knajpach w całej Malezji. W Tajlandii znalazł na Khao San Road ogłoszenie o pracy w reklamówce jakiegoś tajskiego piwa. Zarobione wówczas pieniądze wydał na utrzymanie, bezpłatnie ucząc birmańskich uchodźców angielskiego. Teraz mieszka w Kambodży i pracuje w przytułku dla dzieci, a utrzymuje się z uczenia angielskiego i… siedzenia w knajpach (Jest wiele nowych knajp, turyści nie wiedzą, które są dobre, więc właściciele zatrudniają mnie, abym siedział w takiej knajpie sprawiał dobre wrażenie. Turysta widzi zadowolonego białego przy stoliku, więc myśli, że to musi być dobra restauracja. Ja jeszcze rzucam w rozmowie, że mają tu najlepsze w Azji jedzenie i już…).