Jeszcze niedawno było spokojnym miasteczkiem. Dziś przyciąga turystów przez cały rok
Uniejów to jedno z najbardziej niezwykłych uzdrowisk termalnych w Polsce. Położone nad Wartą miasto przyciąga turystów gorącymi wodami geotermalnymi, leczniczym mikroklimatem oraz zabytkami sięgającymi średniowiecza. Sprawdź, dlaczego coraz więcej osób wybiera Uniejów na relaks, leczenie i weekendowy wypoczynek.
Spis treści: Historia miasta Uniejów Uniejów jako uzdrowisko termalne i centrum leczenia Najpopularniejsze zabiegi uzdrowiskowe w Uniejowie Tężnie solankowe i mikroklimat Uniejowa Dlaczego warto odwiedzić Uniejów? Uniejów położony jest w centralnej Polsce, w województwie łódzkim, nad rzeką Wartą. To jedno z wyjątkowych miast uzdrowiskowych w Polsce, które od lat cieszy się popularnością wśród osób, które chcą zadbać o swoje zdrowie oraz tych, które szukają relaksu oraz kontaktu z naturą. Uniejów znany jest przede wszystkim jako nowoczesne uzdrowisko termalne, ale jego historia, położenie geograficzne i lokalne tradycje sprawiają, że jest to miejsce, które może zaoferować przyjeżdżającym tam turystom o wiele więcej. Miasto Uniejów łączy w sobie walory lecznicze, turystyczne i kulturowe, dzięki czemu przyciąga gości przez cały rok i jest jednym z najważniejszych punktów na mapie polskich uzdrowisk termalnych. Historia miasta Uniejów Historia Uniejowa sięga średniowiecza. Prawa miejskie uzyskał już w XIV wieku, a przez wieki był ważnym ośrodkiem administracyjnym i religijnym. Uniejów należał do arcybiskupów gnieźnieńskich, co miało ogromny wpływ na jego rozwój. Do dziś w mieście podziwiać można zabytki przypominające o bogatej przeszłości, w tym zamek arcybiskupi, który jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli miasta. Mimo burzliwej historii i wielu trudnych momentów Uniejów zachował swój unikatowy charakter. Dziedzictwo kulturowe widoczne jest tu na każdym kroku – w architekturze, lokalnych legendach oraz pielęgnowanych tradycjach. Historia tego miasta idealnie łączy się z jego nowoczesnym obliczem jako uzdrowiska. Uniejów jako uzdrowisko termalne i centrum leczenia Największym skarbem, jaki posiada Uniejów, są oczywiście wody geotermalne. To właśnie dzięki nim uzyskał on status uzdrowiska, co czyni go jedynym takim miastem w województwie łódzkim. Wody termalne w Uniejowie wydobywane są z głębokości ponad 2000 metrów i charakteryzują się wysoką mineralizacją oraz temperaturą sięgającą nawet 68°C u źródła, co czyni je niezwykle skutecznymi w leczeniu wielu dolegliwości. To jedne z popularniejszych term w Polsce. Uniejów specjalizuje się przede wszystkim w leczeniu chorób układu ruchu, w tym: schorzeń reumatologicznych, zwyrodnieniowych pourazowych. Zabiegi oferowane w Uniejowie pomagają osobom cierpiącym na bóle kręgosłupa, stawów, mięśni, a także pacjentom po operacjach ortopedycznych. Uzdrowisko polecane jest również osobom z chorobami neurologicznymi, problemami krążeniowymi oraz schorzeniami dermatologicznymi, takimi jak łuszczyca czy atopowe zapalenie skóry. Kąpiele termalne w Uniejowie wspomagają regenerację organizmu, redukują stres i poprawiają ogólne samopoczucie. Uzdrowiskowy charakter Uniejowa sprawia, że jest to idealne miejsce zarówno na krótki weekendowy wypad, jak i dłuższy pobyt leczniczy. Najpopularniejsze zabiegi uzdrowiskowe w Uniejowie Uniejów oferuje bardzo szeroki wachlarz zabiegów leczniczych i rehabilitacyjnych. Do najpopularniejszych należą kąpiele termalne w basenach solankowych, które poprawiają krążenie, obniżają napięcie mięśniowe i działają przeciwbólowo. Kąpiele w Uniejowie są wykorzystywane zarówno w celach leczniczych, jak i relaksacyjnych. W uzdrowisku Uniejów dużą popularnością cieszą się także zabiegi fizykoterapeutyczne, takie jak krioterapia, laseroterapia, magnetoterapia oraz elektroterapia. Można tam również skorzystać z profesjonalnych masaży leczniczych, rehabilitacyjnych i relaksacyjnych, które wspomagają proces regeneracji organizmu. Coraz więcej osób odwiedza Uniejów także ze względu na bogatą ofertę zabiegów SPA i wellness, łączących lecznicze właściwości wód termalnych z nowoczesną kosmetologią. Uniejów to miejsce, w którym leczenie łączy się z wypoczynkiem, a jego wyjątkowy mikroklimat sprzyja poprawie kondycji fizycznej i psychicznej. Tężnie solankowe i mikroklimat Uniejowa Jednym z ważnych elementów uzdrowiskowego krajobrazu miasta Uniejów są tężnie solankowe. Tężnie w Uniejowie stanowią doskonałe uzupełnienie terapii zdrowotnych i są chętnie odwiedzane zarówno przez kuracjuszy, jak i turystów. Inhalacje solankowe pomagają w leczeniu chorób górnych dróg oddechowych, astmy, alergii oraz przewlekłych infekcji. Tężnie gwarantują wyjątkowy mikroklimat, porównywalny do tego, który panuje nad Morzem Bałtyckim. Regularne spacery w ich pobliżu wzmacniają odporność, poprawiają wydolność układu oddechowego i pozytywnie wpływają na samopoczucie. To kolejny dowód na to, że Uniejów jest uzdrowiskiem kompleksowym, dbającym o zdrowie na wielu poziomach. Co warto zobaczyć i robić w Uniejowie? Uniejów to nie tylko miejsce, w którym warto podjąć rekonwalescencję. Miasto oferuje wiele atrakcji turystycznych. Zdecydowanie warto odwiedzić Termy Uniejów, czyli nowoczesny kompleks basenów termalnych, z którego można korzystać przez cały rok. Klimat miasta zachęca również do spacerów i wycieczek rowerowych po malowniczych terenach nad Wartą oraz po rozległych parkach zdrojowych. W Uniejowie warto również odwiedzić zamek arcybiskupi i kolegiatę Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Miasto znane jest z pielęgnowania lokalnych tradycji i promocji zdrowego stylu życia. Regularnie organizowane są wydarzenia promujące kuchnię regionalną, historię oraz walory uzdrowiskowe miasta. Ciekawostką jest fakt, że Uniejów jako jedno z nielicznych miast w Polsce wykorzystuje energię geotermalną nie tylko w celach leczniczych, ale także do ogrzewania budynków. Źródło: uniejow.pl Nasz ekspert Filip Nowek Od lat związany z mediami i komunikacją, z wykształcenia dziennikarz, który zawodowo rozwija się w obszarze marketingu. Pasjonuje się podróżami, które stanowią dla niego niewyczerpane źródło inspiracji – zarówno w pracy, jak i poza nią. Jest autorem przewodników po krajach europejskich oraz licznych zestawień i ciekawostek dotyczących największych miast świata. Uważnie obserwuje zmieniające się trendy w turystyce i sposoby odkrywania nowych miejsc. Po godzinach oddaje się swojej drugiej pasji – tenisowi, a także chętnie spędza czas w kinie, szukając historii, które poruszają i inspirują.
Dolina Przysowy i Słudwi – ptasi raj na wyciągnięcie ręki. Dlaczego warto ją odwiedzić?
Wiosenne poranki potrafią odsłonić świat, którego na co dzień nie dostrzegamy. Wystarczy zatrzymać się na chwilę, spojrzeć w górę albo wsłuchać się w dźwięki. Wyprawa do Doliny Przysowy i Słudwi prowadzi do jednego z najbardziej spektakularnych ptasich przystanków w centralnej Polsce. Oto ptasi raj, który warto poznać bliżej.
Spis treści: Sokoły wędrowne nad Warszawą Złaków Kościelny: nieoczywiste spotkanie z ptakami Walewice – kiedy przyroda nie pozwala się nudzić Dolina Przysowy i Słudwi – w sercu ptasiego raju Spod PKiN w Warszawie, gdzie na wysokościach budzą się już sokoły wędrowne, ruszam w stronę Ziemi Łódzkiej. Wraz z grupą zostawiamy za plecami betonowe wieżowce, by znaleźć się w zupełnie innej rzeczywistości. Wśród wież kościoła i starych zabudowań spotykam uszatkę – niewielką sowę o przenikliwym spojrzeniu. Potem kieruję się w stronę podmokłych łąk oraz stawów – nad rozlewiskami pojawiają się bataliony, gęsi i łabędzie, a wysoko nad nimi szybują bieliki. Przede mną Dolina Przysowy i Słudwi – miejsce, gdzie krajobraz nieustannie pulsuje ruchem skrzydeł. Sokoły wędrowne nad Warszawą Zbiórka o 7:30 pod Pałacem Kultury i Nauki. Jestem na miejscu przed czasem, a poranne miasto dopiero budzi się do życia. Po chwili pojawia się nasz przewodnik, Rafał Bartosz. Sprawnie rozstawia lunetę ornitologiczną – specjalistyczne, jednooczne urządzenie o dużym powiększeniu, stworzone do precyzyjnej obserwacji przyrody. Wszyscy z zaciekawieniem spoglądamy w stronę iglicy PKiN. Oto sokół o imieniu Hrabia, rezydent tutejszego gniazda – mówi przewodnik, wskazując na niewielki punkt na wysokościach. Jest wiosna, a para sokołów wędrownych (Falco peregrinus) intensywnie wysiaduje jaja. Każdy ruch tych ptaków jest dokumentowany przez Stowarzyszenie Na Rzecz Dzikich Zwierząt „SOKÓŁ”. Obecna partnerka Hrabiego nie ma jeszcze imienia. To samica bez obrączek, która przyleciała prawdopodobnie z Niemiec. Pojawiła się w Warszawie niedługo po śmierci poprzedniej sokolicy, słynnej Gigi, która odeszła w lutym 2026 r. Mimo krótkiego stażu, nowa para błyskawicznie przystąpiła do lęgów. Już na początku kwietnia w gnieździe pojawiły się cztery jaja, którymi ptaki opiekują się na zmianę z ogromnym zaangażowaniem. Sokół wędrowny to prawdziwy obywatel świata – występuje na każdym kontynencie z wyjątkiem Antarktydy, mając najszerszy naturalny zasięg lęgowy spośród wszystkich ptaków lądowych. Jeszcze do lat 40. XX w. gatunek ten gniazdował we wszystkich regionach Polski. Przykładowo w 1935 r. w samym regionie olsztyńskim znanych było ok. 100 gniazd. Niewiele rzadziej ptaki te spotykano na Pomorzu, Śląsku, w Wielkopolsce czy na Ziemi Lubuskiej. W latach 50. nastąpił tragiczny zwrot akcji. Masowe stosowanie DDT oraz innych pestycydów i insektycydów doprowadziło gatunek na skraj przepaści. Silne środki owadobójcze wykorzystywano wówczas bez opamiętania – zarówno w rolnictwie, jak i w walce z malarią. Paul Müller, który odkrył owadobójcze właściwości DDT, został za to uhonorowany Nagrodą Nobla w 1948 r. Naukowcy wierzyli wówczas, że znaleźli antidotum na problem głodu i chorób zakaźnych. Byli dumni z preparatu, który bezwzględnie niszczył szkodniki, a wczesne badania sugerowały, że środek ten nie pozostawia po sobie szkodliwych śladów w środowisku. Prawdziwy dramat ujawnił się dopiero lata później. Jako pierwsi alarm podnieśli ornitolodzy, obserwując katastrofalny spadek liczebności sokołów wędrownych. Toksyczne substancje zaburzały gospodarkę wapniową ptaków, co sprawiało, że skorupki jaj stawały się niezwykle kruche i pękały pod ciężarem wysiadującego rodzica. Trucizna przenikała też do wnętrza, zabijając zarodki. W efekcie sokoły niemal całkowicie zniknęły z mapy Polski – ostatni potwierdzony lęg odnotowano w 1964 r. Dzisiejsza obecność sokołów to efekt tytanicznej pracy przyrodników i sokolników. Program restytucji, czyli odbudowy gatunku, ruszył wiele lat po katastrofie. Do 1998 r. na wolność wypuszczono 97 młodych ptaków: 80 trafiło do lasów Wielkopolski, Pomorza i Mazowsza, 11 w Pieniny, a 6 do Warszawy. Szacuje się, że dzięki tym staraniom dzisiejsza populacja sokoła wędrownego w Polsce liczy od 100 do 120 par, a Hrabia, spoglądający na stolicę ze szczytu PKiN, stał się dla wielu żywym symbolem tego wielkiego powrotu. Złaków Kościelny: nieoczywiste spotkanie z ptakami Wysiadam z autokaru w Złakowie Kościelnym, wsi o korzeniach sięgających XIV w., głęboko osadzonej w tradycji Księstwa Łowickiego. Wraz z przewodnikiem ruszamy w kierunku kościoła. Nad głowami słyszymy niezwykłą kakofonię dźwięków – od „kia, kia” po „kii-kii-kii-kii”. W zakamarkach kościelnych wież mieszkają tu kawki (Coloeus monedula), niezwykle wygadane i towarzyskie szaro-czarne ptaki z rodziny krukowatych. Tworzą pary na całe życie i chętnie zasiedlają wysokie budowle. W ich sąsiedztwie lęgną się także pustułki (Falco tinnunculus) – ptaki szponiaste z rodziny sokołowatych. To jedne z najbardziej rozpoznawalnych sokołów, znane z unikatowej umiejętności „zawisania” w powietrzu podczas polowania, co sprawia wrażenie, jakby były zawieszone na niewidzialnej nici. Niektóre z tutejszych pustułek są zaobrączkowane – jedna z nich miała białą obrączkę na prawej nodze. W zeszłym roku, dokładnie w tym samym miejscu, udało mi się odczytać numer takiej obrączki. Dane wprowadziłem do systemu Polring, prowadzonego przez Krajową Centralę Obrączkowania Ptaków w Polsce. W odpowiedzi otrzymałem fascynującą historię: ptak został zaobrączkowany jako pisklę w maju 2022 r. Mój odczyt był dopiero drugą informacją zwrotną o tym osobniku w systemie, choć minęło niecałe 4 lata. Takie dane są bezcenne dla naukowców, zwłaszcza ornitologów – pozwalają potwierdzić, że ptak żyje, sprawdzić, jak daleko się przemieszcza, oraz pomagają ustalić długość życia gatunku. Nagle, nie wierząc własnym oczom, spotykam znajomą fotografkę przyrody, którą poznałem podczas fotografowania dzików w Warszawie. Nie była uczestniczką tej wycieczki. – Widziałeś pójdźkę? – zapytała. Odpowiedziałem, że niestety nie udało mi się jej wypatrzeć, choć niektórym uczestnikom wycieczki ornitologicznej dopisało szczęście. – A uszatkę? – dodała, wskazując kierunek, gdzie ją widziała. Bez pośpiechu udałem się we wskazane miejsce i rzeczywiście – była tam. Olśniło mnie, gdy ją zobaczyłem. Wydawała się zaskakująco mała, choć na zdjęciach sprawiała wrażenie znacznie większej sowy. To było pierwsze tak bliskie spotkanie z uszatką (Asio otus), nazywaną tak z powodu charakterystycznych, długich „pseudouszu”. W rzeczywistości to tylko pęczki piór, a nie prawdziwe uszy – te ukryte są głęboko pod upierzeniem. Nigdy nie zapomnę chwili, gdy podczas fotografowania tego gatunku spojrzała na mnie tak przenikliwie, że trudno było oderwać wzrok. Spacerując dalej w stronę okolicznych łąk, trudno nie ulec wrażeniu, że w Złakowie Kościelnym historia i przyroda przenikają się na każdym kroku. Jednym z obrazów, które najczęściej definiują te podmokłe tereny i pola są stada batalionów (Calidris pugnax), które co jakiś czas zrywają się do lotu, kreśląc na niebie figury w niemal idealnej, budzącej podziw synchronizacji. To jeden z najliczniejszych tu gatunków siewkowych w okresie wiosennych przelotów, pojawiający się w Dolinie Przysowy i Słudwi głównie podczas wędrówek na północ. Batalion gnieździ się w północnej Europie i Azji, zasiedlając strefę tundry i lasotundry. Jeszcze w XIX w. gatunek ten był rozpowszechniony w wielu częściach Polski. Po II wojnie światowej jego liczebność zaczęła jednak gwałtownie spadać, a dziś krajowa populacja lęgowa znajduje się na krawędzi wymarcia. W naszym kraju ptak ten pozostawał gatunkiem łownym aż do 1995 r. – objęcie go ochroną nastąpiło niestety w czasie, gdy był już skrajnie nieliczny. Patrząc na bataliony, trudno nie pomyśleć o tym, jak szybko może zniknąć coś, co kiedyś wydawało się powszechne. Choć zmiany w środowisku wydają się nieodwracalne, właśnie takie chwile budują najtrwalsze wspomnienia, które pozostaną we mnie na zawsze. Tak niepozorne krajobrazy nadal mają wielką wartość przyrodniczą, a ich tajemnice wciąż odkrywam na nowo. Walewice – kiedy przyroda nie pozwala się nudzić Po południu lądujemy w Walewicach, małej wsi znanej z okazałego pałacu – klasycystycznej rezydencji wzniesionej pod koniec XVIII w. przez szambelana Stanisława Augusta Poniatowskiego. Znana jest tu także największa w Polsce stadnina koni rasy półkrwi angloarabskiej, z doskonałym zapleczem jeździeckim. Udajemy się na stawy rybne, których jest aż 8 o łącznej powierzchni ponad 200 ha. Raptem słyszę hasło „bielik” (Haliaeetus albicilla). Widzę go, jak stoi na płytkiej wodzie jednego ze zbiorników, kilkadziesiąt metrów ode mnie. Po chwili wzbija się w powietrze, a ja trzymam aparat w pogotowiu i robię serię zdjęć. Ptak szponiasty zaczyna nad nami szybować, wypatrując z wysokości prawdopodobnie zdobyczy, na którą mógł by zapolować. Odwracam się, a na zbiorniku obok pływają jedne z największych ptaków krajowych – łabędzie nieme (Cygnus olor), łabędzie krzykliwe (Cygnus cygnus) oraz łabędzie czarnodziobe (Cygnus columbianus). Przez lunetę dostrzegam w ich pobliżu mniejsze ptaki wodne – płaskonosy (Spatula clypeata), cyranki (Spatula querquedula), a także nurkujące perkozy dwuczube (Podiceps cristatus). Niedaleko mnie słychać donośne echa klangoru żurawi (Grus grus), a nad głową co chwilę, z różnych kierunków, docierają nietypowe świsty. Dźwięki te należą do łabędzi niemych i powstają w locie najprawdopodobniej dzięki pracy skrzydeł oraz silnym oddziaływaniom aerodynamicznym towarzyszącym utrzymaniu tak dużej masy ciała w powietrzu. Jest to efekt reakcji na siłę nośną i opór powietrza – przy każdym uderzeniu sztywne pióra przecinają powietrze, generując niskie, rytmiczne buczenie, które może nieść się nad wodą nawet na kilka kilometrów. Pomyślałem wtedy, że to niemal cud, ile dzieje się tu jednocześnie, ze wszystkich stron. W gęstwinie drzew cicho śpiewa rudzik (Erithacus rubecula), a nad polami niesie się chrapliwe krakanie kruków (Corvus corax). Trudno się tu nudzić – przyroda po prostu na to nie pozwala. Dolina Przysowy i Słudwi – w sercu ptasiego raju Dolina Przysowy i Słudwi to prawdziwy raj dla miłośników ptaków – ostoja obejmująca rozległe, podmokłe łąki wzdłuż dolin obu rzek, położona na pograniczu województw łódzkiego i mazowieckiego. Jest to jeden z najważniejszych w Polsce punktów koncentracji ptaków wodno-błotnych podczas wiosennej migracji, których stada mogą liczyć nawet kilkadziesiąt tysięcy osobników. Według dostępnych danych w tym regionie obserwowano m.in.: gęsi (Anserinae) – do 22 tys. osobników, siewki złote (Pluvialis apricaria) – ok. 11 tys. os., czajki (Vanellus vanellus) – 10 tys. os., krzyżówki (Anas platyrhynchos) – 5 tys. os., bataliony (Calidris pugnax) – 3,5 tys. os., świstuny (Mareca penelope) – 2,5 tys. os., żurawie (Grus grus) – 2 tys. os. Teren ten obfituje w stwierdzenia także wyjątkowo rzadkich gatunków ptaków, obserwowano tu m.in.: gęś tybetańską (Anser indicus), gęś krótkodziobą (Anser brachyrhynchus), berniklę rdzawoszyją (Branta ruficollis), berniklę białolicą (Branta leucopsis), gęś śnieżną (Anser caerulescens), bociana czarnego (Ciconia nigra), błotniaka stepowego (Circus macrourus), kurhannika (Buteo rufinus), sokoła wędrownego, orła przedniego (Aquila chrysaetos), kanię rudą (Milvus milvus), kulika mniejszego (Numenius phaeopus), orzechówkę (Nucifraga caryocatactes), dzięcioła zielonosiwego (Picus canus), czajkę towarzyską (Vanellus gregarius), biegusa zmiennego (Calidris alpina), rzepołucha (Linaria flavirostris), edredona (Somateria mollissima), rybołowa (Pandion haliaetus) czy szablodzioba (Recurvirostra avosetta). Mój udział w terenowym kursie rozpoznawania ptaków, zorganizowanym przez polskie biuro podróży Horyzonty.pl, był czymś więcej niż tylko wycieczką. To intensywna lekcja uważności spędzona na podmokłych łąkach Doliny Przysowy i Słudwi. Pod okiem doświadczonego ornitologa uczyłem się, jak w chaosie tysięcy skrzydeł dostrzec rzadkiego bekasa kszyka (Gallinago gallinago) czy odróżnić cyraneczkę (Anas crecca) od krakwy (Mareca strepera). Wyjazd ten uważam za wyjątkowo udany – nie tylko ze względu na listę zaobserwowanych gatunków, ale przede wszystkim dzięki nauce szacunku do ptasiego spokoju, który w takich miejscach jest wartością najwyższą. Pamiętajmy, że każda nasza wizyta na tych terenach powinna być aktem pokory, a nie podboju. Ptaki z roku na rok tracą swoje siedliska, dlatego nasza obecność nie może być dla nich kolejnym ciężarem. Niech podziw nad ich pięknem idzie w parze z odpowiedzialnością – bo tylko w ciszy i z dystansu możemy naprawdę dostrzec duszę tych dzikich miejsc. Źródła: peregrinus.pl, sosknbul.ptaki.org.pl, otop.org.pl Nasz autor Aleksander Kusznir Od lat łączy pasję do ptaków z fotografią i edukacją przyrodniczą. Wspołpracuje z „National Geographic Polska”, gdzie opowiada o świecie natury – zarówno tej, którą spotyka na codzień, jak i bardziej egzotycznej. Najchętniej o dzikiej przyrodzie, jej ochronie i niezwykłych zachowaniach zwierząt. Pracuje też w laboratorium weterynaryjnym, gdzie na co dzień ma możliwość badania różnych gatunków zwierząt. Inspirację czerpie z podróży i nowych doświadczeń, a twórczą energię najłatwiej odnajduje przy filiżance dobrej kawy – najlepiej pośród śpiewu ptaków.
Zagraniczny podróżnik wskazał najbrzydsze miasto w Polsce. Wywołał burzę w sieci
Najbrzydsze miasto w Polsce leży w województwie łódzkim – tak twierdzi brazylijski podróżnik, znany jako „The Brazilian Nomad”. Jego surowy werdykt natychmiast wywołał burzę w sieci i oburzył tysiące internautów.
W tym artykule: To najbrzydsze miasto w Polsce. Tak twierdzi brazylijski podróżnik Internauci są innego zdania Polskie miasta coraz częściej pojawiają się w zagranicznych mediach i na profilach podróżniczych influencerów. Zazwyczaj prezentowane są w pozytywnym świetle. Jak chociażby Wrocław, który popularny holenderski twórca, Luke Patrick Hoogmoed, ocenił 10/10, chwaląc jego wyjątkowy klimat i architekturę. Tym większe zdziwienie wywołała opinia brazylijskiego vlogera, który jedno z miast województwa łódzkiego nazwał… najbrzydszym w Polsce. To najbrzydsze miasto w Polsce. Tak twierdzi brazylijski podróżnik Ciao, działający w sieci pod nazwą „The Brazilian Nomad”, to Brazylijczyk łączący pracę w marketingu z pasją do podróży. Jako cyfrowy nomad relacjonuje życie w drodze i dzieli się przemyśleniami o odwiedzanych miejscach. Tym razem zatrzymał się w Polsce, skąd regularnie publikuje swoje obserwacje. Ostatnio Brazylijczyk zawitał do Zgierza (woj. łódzkie) i – ku zaskoczeniu wielu obserwatorów – nie pozostawił na mieście suchej nitki. W swojej relacji nazwał je najbrzydszym w kraju. – Turyści nigdy tu nie przyjeżdżają. Chciałem zobaczyć, co to miejsce oferuje. Niestety, nie ma tu niczego, absolutnie żadnych atrakcji. To naprawdę o wiele brzydsze miasto od innych, które można znaleźć w tym regionie – mówi na opublikowanym na Instagramie nagraniu. Jak zaznaczył, na wyróżnienie zasługują jedynie dwa punkty na mapie miasta – neogotycki kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej oraz ulica Narutowicza z odrestaurowanymi domami tkaczy. – To wszystko – skwitował, dodając przy okazji, że Łódź, w której aktualnie przebywa, jest o wiele lepsza. Internauci są innego zdania Pod zamieszczonym postem – co nietrudno przewidzieć – zaroiło się od komentarzy. Zdecydowana większość internautów nie podzieliła jego zdania. Jedna z użytkowniczek zdecydowanie sprzeciwiła się jego opinii, podkreślając, że ocena miasta była pobieżna i krzywdząca. – Urodziłam się tu i – uwierz mi – z dobrym przewodnikiem dostrzegłbyś piękno tego miasta – napisała, ewidentnie urażona oceną zgierzanka. Podobnych reakcji było znacznie więcej. Wiele osób zauważyło, że brazylijski podróżnik spojrzał na miasto przez pryzmat stereotypów. Ich zdaniem skupił się wyłącznie na tym, co najgorsze, pomijając miejsca będące dziś powodem do dumy mieszkańców. Jednym z nich są „Malinki”, czyli nowoczesna przestrzeń wypoczynkowo-rekreacyjna, która w ostatnich latach przeszła gruntowną metamorfozę i obecnie przyciąga zarówno lokalnych mieszkańców, jak i odwiedzających z okolic. Głos w sprawie postanowiły zabrać także tamtejsze władze. Na oficjalnym profilu miasta w mediach społecznościowych możemy przeczytać: – Zgierz to nasze miasto – pełne historii, pięknych miejsc i ludzi z pasją! Brazylijski podróżnik i marketingowiec postanowił pokazać Zgierz z najgorszej strony… My jednak wiemy, że nasze miasto ma w sobie mnóstwo uroku. Zgierz to jedno z najstarszych miast województwa łódzkiego. Pierwsze wzmianki o nim pojawiły się już w XII wieku, a prawa miejskie otrzymał w XIII w. Obecnie liczy ponad 53 tysiące mieszkańców (dane z 2023 r.). Źródła: Instagram @imthebraziliannomad; Instagram @miasto_zgierz; National Geographic Polska Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
Rozpoznajecie ten pałac? Mieści się w województwie łódzkim i został wybrany Cudem Polski 2025
Województwo łódzkie zyskało nowy powód do dumy – Muzeum Pałac Saski w Kutnie zostało uhonorowane Cudem Polski 2025 w plebiscycie magazynu „National Geographic Traveler”. Tysiące internautów uznało, że to jedno z najciekawszych miejsc w kraju. Niezwykły pałac pozwala przenieść się w czasie do innej epoki.
Na Muzeum Pałac Saski w Kutnie po zwycięstwie w plebiscycie „Cuda Polski” zwróciły się tysiące oczu. Nic dziwnego, bo to wspaniały zabytek o wyjątkowej historii, odrestaurowany z rozmachem i pasją przywracającą klimat królewskiej epoki. Jakie były dzieje tej rezydencji i czemu warto ją odwiedzić? Historia i architektura Pałacu Saskiego w Kutnie Pałac Saski w Kutnie powstał w 1750 roku na zlecenie króla Augusta III Sasa. Jego przeznaczeniem miał być królewski zajazd na zmienionej rok wcześniej trasie łączącej Drezno z Warszawą. Nowa droga miała skrócić czas przejazdu przez tereny nie znajdujące już w granicach Rzeczypospolitej. To wspaniały przykład architektury barokowej: niemal słuchać w nim gwar dworu królewskiego. Pałac był dla korony bardzo ważny i pełnił funkcję reprezentacyjną, ponieważ Kutno leżało na ważnych europejskich szlakach komunikacyjnych, a więc zatrzymywali się w nim dostojnicy i zagraniczni goście. Tak jak wiele budowli powstających na zlecenie dynastii Wettynów – a do niej należał król August – Pałac Saski w Kutnie charakteryzuje dbałość o detale i innowacyjność rozwiązań architektonicznych. Pożar pałacu i przemyślana rewitalizacja Niestety zabytkowy pałac w 2003 roku niemal doszczętnie spłonął. To jednak nie ostudziło zapału miłośników architektury i historii, a jedynie podgrzało ich nastroje. Pożar stał się iskrą potrzebną do szeroko zakrojonej rewitalizacji, której efektem jest współczesny, nowoczesny kompleks muzealny otwarty dla zwiedzających od 2023 roku. Odbudowa obiektu pochłonęła 36 milionów złotych – mimo że jego wzniesienie kosztowało raptem 6 tys. talarów – i dzisiaj Pałac Saski łączy historię Polski z nowoczesną ekspozycją. W środku znajdziemy m.in. rekonstrukcje dawnych komnat, multimedialne instalacje i interaktywne pokazy, które przeniosą nas wprost na XVIII-wieczny dwór Augusta III Sasa. Muzeum Pałac Saski w Kutnie Cudem Polski 2025 Tytuł Cudu Polski został przyznany w wyniku ogólnopolskiego głosowania internautów oraz czytelników „National Geographic Traveler”, którzy wybierali spośród 48 nominowanych lokalizacji z całego kraju. W województwie łódzkim to właśnie ten barokowy pałac zdobył największe poparcie. Zaangażowanie lokalnej społeczności i rekordowa liczba głosów z całej Polski świadczą o ogromnej wartości tego miejsca dla mieszkańców i miłośników historii. Festiwal Saski w Kutnie Jednym z najważniejszych wydarzeń cyklicznych odbywających się w pałacu jest Festiwal Saski. To wyjątkowa na skalę kraju impreza, podczas której można posłuchać koncertów muzyki dawnej, obejrzeć pokazy rekonstrukcyjne, wybrać się na warsztaty artystyczne czy prezentacje kuchni historycznej. Festiwal przyciąga zarówno mieszkańców Kutna, jak i gości z całego kraju. W pałacu regularnie odbywają się również lekcje muzealne czy prelekcje historyczne. Warto odwiedzić go także w Noc Muzeów, w trakcie której zwiedzanie odbywa się w magicznej scenerii. To jeszcze bardziej podkreśla klimat minionych epok. Sponsorem plebiscytu jest: Źródło: National Geographic Polska, Urząd Miasta Kutno, Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Łodzi, Uniwersytet Łódzki Nasz autor Jonasz Przybył Redaktor i dziennikarz związany wcześniej m.in. z przyrodniczą gałęzią Wydawnictwa Naukowego PWN, autor wielu tekstów publicystycznych i specjalistycznych. W National Geographic skupia się głównie na tematach dotyczących środowiska naturalnego, historycznych i kulturowych. Prywatnie muzyk: gra na perkusji i na handpanie. Interesuje go historia średniowiecza oraz socjologia, szczególnie zagadnienia dotyczące funkcjonowania społeczeństw i wyzwań, jakie stawia przed nimi XXI wiek.
Odwiedziłem jedną z najlepszych pizzerii na świecie. Pizza z Pabianic jest pyszna, a jej cena szokuje!
Restauracja Zielona Górka z Pabianic w województwie łódzkim ponownie znalazła się wśród stu najlepszych lokali w rankingu 50 TOP Pizza World – zestawieniu najlepszych pizzerii na świecie. Tym razem zajęła miejsce 94., awansując o trzy pozycje. Najlepszymi pizzeriami świata wybrano I Masanielli z Caserty koło Neapolu i Una Pizza Napoletana z Nowego Jorku.
Spis treści: Moja wizyta w jednej z najlepszych pizzerii świata według 50 Top Pizza Co warto zamówić w Zielonej Górce? Moje trzy pizzowe strzały w dziesiątkę Ceny pizzy w Zielonej Górce zaskakują – pozytywnie! Kilka dni temu właściciele Zielonej Górki, Lilianna i Jędrzej Lewandowscy, wrócili z Neapolu z oficjalnym certyfikatem. „To jest 10. rok naszego istnienia i właśnie kolejny raz spotkało nas wspaniałe wyróżnienie! Jechaliśmy z przygodami – odwołano nam w ostatniej chwili lot do Neapolu i ostatecznie dotarliśmy na czas w odrobinę okrojonym składzie” – napisali w swoich mediach społecznościowych. Moja wizyta w jednej z najlepszych pizzerii świata według 50 Top Pizza 50 Top Pizza World to światowy ranking, który powstał w 2017 roku, kiedy pizza neapolitańska trafiła na listę niematerialnego dziedzictwa UNESCO. Inspektorzy odbywają anonimowe wizyty w lokalach i nigdy nie wiadomo, ile razy odwiedzają dany lokal. Oceniają m.in. jakość składników, smak i wykonanie ciasta, atmosferę panującą w restauracji i jej wygląd, a także podejście do gości. Postanowiłem więc zostać jednym z nich i wreszcie skosztować jednej z najlepszych pizz na świecie. Nie będę jednak silił się na eksperckie recenzje kulinarne, gdyż kulinarnym ekspertem nie jestem. Jestem zaś „pizza loverem”, i to pochodzącym z Pabianic, przez co do „Zielonej Górki” i jej właścicieli mam sentyment, a więc nie chciałbym być posądzony o stronniczość w swej ocenie. Opiszę zatem, co zjadłem i ile za to zapłaciłem. A było tego sporo, zaś majątku nie wydałem. Lubię takie miejsca jak Zielona Górka, która niczego nie musi udawać. To jedna z atrakcji województwa łódzkiego. Wiadomo, że przyjeżdżając tu, nie przeniesiecie się do hałaśliwego Neapolu, za to spędzicie miło czas w restauracji nieco oddalonej od centrum Pabianic, przy zielonym skwerku, gdzie kiedyś ja z kumplami, a teraz kolejne pokolenia dzieciaków, przesiadują na wagarach. Goście restauracji siedzą zaś przy stolikach w środku lub w ogródku i obserwują dzięki otwartej kuchni, jak pizzaiolo przygotowują pizze. – Mamy bardzo muzykalny zespół, może dlatego funkcjonujemy jak dobra orkiestra. Na Zielonej Górce pizzę w piecu z Neapolu, opalanym drewnem, wypiekają perkusiści, a ciasto robi bluesman. Jedna z kelnerek jest śpiewaczką operową – opowiada gościom Lilianna Lewandowska, która nie tylko ich wita, ale też oprowadza po lokalu, przy okazji wspominając, jak 10 lat temu razem z mężem (oboje są architektami) porzucili dotychczasową karierę, by poświęcić się temu, co kochają najbardziej – dobremu jedzeniu. – Kiedy postanowiliśmy przewrócić nasze życia do góry nogami dla pizzy i wartości tradycji za nią stojącej, marzyliśmy tylko o zrobieniu dobrej pizzy. Zaczynaliśmy w garażu, na małych piecykach, a pierwszego dnia mieliśmy przygotowane może osiem kulek ciasta czekających na gości. Dzisiaj wypiekamy 500 pizz dziennie – zdradza Lilianna. Co warto zamówić w Zielonej Górce? Moje trzy pizzowe strzały w dziesiątkę Zaglądam do menu. Wybór pizz jest oszałamiający – doliczyłem się kilkudziesięciu pozycji. Do tego są one pogrupowane według składników, a każda opatrzona dopiskami takimi jak: „hit”, „top5”, „new”, „napoli”, „classic”, „felicita”. Za pierwszym razem trudno mi się zdecydować na jedną pizzę, dlatego zjadłem trzy – tłumacząc sobie, że nie wiadomo, kiedy tu wrócę, a na stolik trzeba czekać nawet kilka tygodni. Za namową Lilianny wybieram jako pierwszą białą pizzę neapolitańską o nazwie Sorrentina – z mozzarellą di bufalą, serem Parmigiano Reggiano, bazylią i plastrami cytryny, które dla moich kubków smakowych okazują się najbardziej zaskakującym dodatkiem – niezwykle orzeźwiającym w ciepły letni dzień. I choć po tym doznaniu kulinarnym mogłem powiedzieć basta, to jednak łakomstwo – jak zwykle – wzięło górę. Tak więc na moim stoliku pojawiły się dwie kolejne pizze: Nduja – z pikantną kalabryjską, płynną kiełbasą i cebulą (uwielbiam to zestawienie), Margherita Piennolo – z mozzarellą i pomidorkami piennolo, o charakterystycznym, lekko śliwkowatym kształcie i szpiczastym wierzchołku, rosnącymi na zboczach Wezuwiusza. Na tę ostatnią pizzę na pewno jeszcze wrócę do Zielonej Górki. Ceny pizzy w Zielonej Górce zaskakują – pozytywnie! Tym bardziej, że na pizzę nie wydałem majątku: Sorrentina kosztowała 42 zł, Nduja – 59 zł, a Margherita Piennolo – 39 zł. I tu brawa dla właścicieli, bo w menu można nawet znaleźć pizze za 29 zł (np. Pizza Marynarzy czy Mastunicola), a ceny najdroższych pozycji – takich jak: Prosciutto Crudo z dojrzewającą szynką, Fico z konfiturą figową i gorgonzolą, czy smażona na oleju, a następnie zapiekana w ogniu pizza Montanara z wędzoną neapolitańską mozzarellą – nie przekraczają 70 zł. Potwierdzam: w Zielonej Górce naprawdę chodzi o dobre jedzenie za przyzwoite pieniądze. Źródło: National Geographic Traveler Nasz autor Michał Cessanis Redaktor prowadzący „National Geographic Traveler", autor podróżniczej serii telewizyjnej „Do zobaczenia” w Dzień Dobry TVN oraz książek „Opowieści z pięciu stron świata” i „Made in China”. Prowadzi blog podróżniczy „Cessanis na walizkach".
Cuda Polski 2025 – nominacje z województwa łódzkiego i dolnośląskiego
Mijają kolejne tygodnie trwania plebiscytu Cuda Polski 2025, a każdego dnia spływają setki głosów na Waszych ulubionych kandydatów. Tym razem redakcja „National Geographic Traveler” prezentuje Wam reprezentantów województwa łódzkiego i dolnośląskiego. Będzie dużo przyrody, dużo kultury i odrobina nauki.
Cuda Polski 2025 to plebiscyt, w którym wybieramy najciekawsze, najbardziej inspirujące i nieoczywiste punkty na mapie Polski. Zwycięzców z każdego województwa wybiorą czytelnicy w głosowaniu internetowym. W szranki staje ze sobą po trzech starannie wyselekcjonowanych kandydatów z każdego regionu, a głosowanie trwa do 13 października. To wystarczająco czasu, by zapoznać się ze wszystkimi uczestnikami, a być może niektórych z nich odwiedzić nawet... osobiście. Dzisiaj prezentujemy kolejną szóstkę nominowanych – tym razem na tapet bierzemy województwo łódzkie oraz województwo dolnośląskie. Na kogo zagłosujecie? Cuda Polski 2025 – nominacje z województwa łódzkiego Parowozownia Skierniewice Muzeum Pałac Saski w Kutnie Centrum Komiksu i Narracji Interaktywnej EC1 Parowozownia Skierniewice Zabytkowy kompleks kolejowy z jedną z największych w Polsce kolekcji lokomotyw i wagonów. Znajduje się przy dawnym szlaku Drogi Żelaznej Warszawsko-Wiedeńskiej. Prowadzony przez pasjonatów, oferuje ekspozycje, warsztaty i wydarzenia. To raj dla miłośników kolejnictwa i historii techniki. Muzeum Pałac Saski w Kutnie Rewitalizowany pałac z XVIII w. łączy barokowy styl z nowoczesnymi ekspozycjami. Multimedialne wystawy i rekonstrukcje dworskiego życia przenoszą w czasy królów. Szczególną atrakcją jest Festiwal Saski z koncertami i pokazami. To miejsce, gdzie historia ożywa w pełnej krasie. Centrum Komiksu i Narracji Interaktywnej EC1 Nowoczesna przestrzeń łącząca sztukę komiksu z nowymi technologiami. Oferuje wystawy, warsztaty i interaktywne instalacje. To centrum twórczości, które rozwija wyobraźnię i przyciąga fanów popkultury. Idealne miejsce na kreatywną przygodę w Łodzi. Cuda Polski 2025 – nominacje z województwa dolnośląskiego Geopark Kraina Wygasłych Wulkanów Muzeum Porcelany w Wałbrzychu Kopalnia Uranu w Kletnie Geopark Kraina Wygasłych Wulkanów Geopark UNESCO na Dolnym Śląsku oferuje 500 mln lat historii zapisanej w skałach i wulkanicznych krajobrazach. To miejsce pełne ścieżek edukacyjnych, warsztatów i punktów widokowych. Można tu dosłownie „dotknąć” przeszłości Ziemi. Dla pasjonatów geologii i miłośników przyrody to obowiązkowy punkt na mapie Polski. Muzeum Porcelany w Wałbrzychu Zlokalizowane w pałacu Albertich muzeum prezentuje tysiące porcelanowych dzieł sztuki. Kolekcja obejmuje wyroby wałbrzyskich i europejskich manufaktur. Interaktywne ekspozycje przyciągają rodziny i koneserów piękna. To elegancka podróż przez epoki i style. Kopalnia Uranu w Kletnie Dawna kopalnia uranu zamieniona w podziemną trasę turystyczną z minerałami i geologiczną historią. Można zwiedzić kolorowe korytarze i poznać historię wydobycia. Temperatura 7°C i świetlna scenografia tworzą tajemniczy klimat. To przygoda dla ciekawych świata. Na kogo Wy oddacie swój głos? Kliknijcie w baner poniżej: Źródło: National Geographic Polska Nasz autor Jonasz Przybył Redaktor i dziennikarz związany wcześniej m.in. z przyrodniczą gałęzią Wydawnictwa Naukowego PWN, autor wielu tekstów publicystycznych i specjalistycznych. W National Geographic skupia się głównie na tematach dotyczących środowiska naturalnego, historycznych i kulturowych. Prywatnie muzyk: gra na perkusji i na handpanie. Interesuje go historia średniowiecza oraz socjologia, szczególnie zagadnienia dotyczące funkcjonowania społeczeństw i wyzwań, jakie stawia przed nimi XXI wiek.
To moje ulubione adresy w Łodzi: TOP 5 łódzkich knajpek oczami lokalsa
Jako rodowity lodzermensch jestem zdania, że Łódź ma naprawdę wiele do zaoferowania wszystkim przyjezdnym. Kto był, ten wie! Chodzi nie tylko o wyjątkowy pofabryczny klimat czy bezpośrednich ludzi – chociaż tutaj pewnie nie zgodziłby się ze mną Pan Bogusław Linda – ale także klimatyczne knajpki, których nie można ominąć podczas wizyty w mieście jednorożca. Podążajcie za mną, pokażę Wam same perły!
Ograniczenie tej listy do zaledwie kilku miejsc było naprawdę karkołomnym zadaniem. Nie oznacza to, że poza nimi w Łodzi nie znajdziemy już nic ciekawego – wręcz przeciwnie! Dzisiaj wybierzmy się na wycieczkę kulinarnym szlakiem, w trakcie którego skubniemy zarówno coś z kuchni regionu, jak i z bardziej egzotycznych części świata. Zapraszam na pokład Łodzi. 1. Caffe przy ulicy Przed podróżą po Łodzi warto się porządnie posilić. Nie istnieje na to lepszy sposób, niż śniadanie w kultowym już Caffe przy ulicy. To znana na całą Łódź śniadaniowania, której lokale można znaleźć w każdej dzielnicy miasta. Oprócz szerokiego wyboru śniadań, które postawią na nogi nawet po najkrótszej nocy, w każdej z placówek można znaleźć inną pozycję inspirowaną daną dzielnicą. Czy próbowałem wszystkich? Pomidor. Warto dodać, że śniadania są tam serwowane do godzin wieczornych. Każdy decyduje o tym, kiedy wstaje! Gdzie szukać Caffe przy ulicy: Bałuty – Łagiewnicka 120 Retkinia – Kostki Napierskiego 1 Chojny – Rzgowska 219 Teofilów – Wici 32 Śródmieście – Nawrot 1a Widzew – Bartoka 69 2. Nie pytaj Dzielnicę Łódź-Górna warto odwiedzić chociażby po to, by wpaść do Nie Pytaj (Skupiona 1). Czeka tam jedna z najlepszych kaw w Łodzi (to nie wyłącznie moje zdanie, co potwierdzają liczne nagrody wiszące na ścianach lokalu), matcha czy wypiekane na miejscu obłędne słodkości, codziennie inne. Ale to nie wszystko. Można tam zjeść także wspaniałe wytrawne chałki – w szczególności polecam zainteresować się „polską”, podawaną z kaszanką, ogórkiem kiszonym, karmelizowanym jabłkiem i majonezem truflowym. Każdy znajdzie jednak coś dla siebie. 3. Ato Ramen / Ferment Chociaż te dwie restauracje zasługują na osobne wyróżnienia, to łączy je wspólny mianownik: właściciel. No i jakość. Oba powstały przez zamiłowanie do kuchni japońskiej i chociaż jedno to według wielu najlepsza ramenownia w Polsce, a drugie pizzeria z twistem, to łatwo odnaleźć w nich ten sam „element magiczny”. To te lokale, do których stale się wraca. W Ato Ramen (Roosevelta 6) można zjeść fantastyczne rameny, dla których warto stać w kolejce – pytajcie w szczególności o intensywny w smaku Kobe, bo nawet jeśli sezonowo nie ma go w karcie, to zawsze znajdzie się porcja „spod lady”. Ferment (Piotrkowska 99) kusi pizzą, której ciasto fermentuje ponad 72 godziny. Nadaje mu to specyficznej sprężystości, ale ważne są też składniki: wiele pozycji zaskakuje azjatyckimi dodatkami, które wbrew pozorom sprawdzają się świetnie. Ja uwielbiam ich capriciosę z żółtkiem i grzybami shimeji. 4. Gorąca Kiełbasiarnia Kiedyś mówiono, że gdyby bomba spadła na łódzkie Bałuty i zniszczyła je doszczętnie, to straty wyceniono by na 31 złotych i 50 groszy. To oczywiście żart – to piękna i urokliwa dzielnica, ale od kiedy znajdziemy w niej Gorącą Kiełbasiarnię (Głowackiego 5/5a), jej wartość jeszcze wzrosła. To jeden z typowo łódzkich szlagierów. Można tam zjeść wyjątkowe polskie dania w klimatycznej, swojskiej odsłonie. Nie sposób opuścić Łodzi nie spróbowawszy zalewajki, a tam jest moim zdaniem najlepsza: jak u mamy. Na deser wybierzcie sztandarową kiełbasę ciętą w szyszkę, a na pewno wrócicie do Łodzi – choćby tylko do tego lokalu. 5. Marco Bistro Marco Bistro (Piotrkowska 282) ma wszystko to, co pozwala przenieść się myślami na półwysep Apeniński – uśmiechniętego od ucha do ucha szefa Włocha (Marco), zapach świeżych warzyw, wędlin i serów czy ogród, z którego roztacza się widok na park. To fantastyczne miejsce zarówno na kawę z widokiem, coś słodkiego podczas spaceru wśród zieleni czy autentyczną włoską kolację: wszystkie produkty przyjeżdżają prosto z Italii i są przygotowywane przez szefa z należytym pietyzmem. Ta lasagna potrafi śnić się po nocach! Nic dziwnego, że z łódzkiego lotniska wycofywane są połączenia do Włoch – nie ma potrzeby tam latać. To tylko wierzchołek góry lodowej tego, co Łódź skrywa pod powierzchnią memów i nastrojowych zdjęć. Warto odwiedzić ją zarówno czysto turystycznie, jak i eksplorując kulinarne zakamarki – nie tylko na ulicy Piotrkowskiej. Fabryczne przestrzenie to także miejsca dużych imprez muzyki elektronicznej, z której znane jest miasto. Źródło: National Geographic Polska Nasz ekspert Jonasz Przybył Redaktor i dziennikarz związany wcześniej m.in. z przyrodniczą gałęzią Wydawnictwa Naukowego PWN, autor wielu tekstów publicystycznych i specjalistycznych. W National Geographic skupia się głównie na tematach dotyczących środowiska naturalnego, historycznych i kulturowych. Prywatnie muzyk: gra na perkusji i na handpanie. Interesuje go historia średniowiecza oraz socjologia, szczególnie zagadnienia dotyczące funkcjonowania społeczeństw i wyzwań, jakie stawia przed nimi XXI wiek.
Od włókienniczej potęgi do kreatywnego miasta – oto fabryczna dusza Łodzi
Łódź to miasto, które zawdzięcza swoją tożsamość fabrykom. Dziś, mimo upływu lat, ślady po tej przemysłowej przeszłości wciąż są obecne, a miasto, z zachowanymi zabytkami fabrycznymi, staje się symbolem idących z duchem czasu zmian.
Spis treści Jedyne takie muzeum Miasto, moda, maszyna Prosto do pałacu Łódzka enklawa Kiedy wjeżdżałam do Łodzi, nie zobaczyłam na horyzoncie ani jednego komina fabrycznego. Bezchmurne błękitne niebo wolne było od smogu, którego można by się spodziewać w tym „europejskim Manchesterze”, kojarzącym się nam do dziś z wysiłkiem włókniarek i włókniarzy, pracą na akord i kilkunastogodzinnym dniem pracy. Ale fabryczne dziedzictwo Łodzi jest wciąż żywe. Oto najważniejsze obiekty z nim związane. Jedyne takie muzeum Centralne Muzeum Włókiennictwa to jeden z najstarszych budynków fabrycznych w Łodzi. Zajmuje gigantyczną powierzchnię 16 tys. m². Powstało w 1960 r. w tzw. Białej Fabryce i jest skarbcem wiedzy o łódzkim włókiennictwie, gromadzi też sztukę. Ma w zbiorach m.in prace Magdaleny Abakanowicz i Władysława Strzemińskiego. W sumie znajduje się tu aż 2,5 tys. obiektów z tak zwanej polskiej szkoły tkaniny, w tym również kilimy i gobeliny. Co trzy lata odbywają się tu triennale ukazujące zmiany trendów w tkactwie. Kiedy weszłam do muzeum, od razu zatrzymałam się przy starej maszynie parowej. To właśnie tu uruchomiono ją w mieście po raz pierwszy i był to symboliczny początek przemysłu w Łodzi. Wreszcie można było uniezależnić się od naturalnych źródeł napędu – zwierząt pociągowych czy wody. Ta pierwsza oryginalna maszyna już nie istnieje, ale zastąpiła ją w muzeum inna, też nie byle jaka, bo ta, która zagrała w filmie „Ziemia obiecana” Andrzeja Wajdy. Kiedy założona przez Ludwika Geyera biała Fabryka ruszała, miała i przędzalnię, i wykańczalnię. Wszystkie podstawowe procesy mogły się odbywać w jednym miejscu. Co się więc musiało wydarzyć, że w 1869 r. Geyer umierał jako bankrut? Zaczęło się od pożaru, a potem było już tylko gorzej: przeinwestowanie, wybuch wojny secesyjnej w Stanach Zjednoczonych, skąd m.in. sprowadzał bawełnę. W rezultacie bank przejął fabrykę, a Geyer otrzymywał tylko ułamek procentu od dochodu za jej nadzór. Miasto, moda, maszyna Wchodzę do zaaranżowanej w muzeum hali fabrycznej, w której oprócz XIX-wiecznych maszyn pamiętających czasy pierwszych łódzkich fabrykantów stoją również zgrzeblarki, przędzarki, krosna i stół drukarski z lat 70. i 80. XX w. Na jednej z drewnianych belek wiszących pod sufitem ktoś wyrył datę 1839 – to rok budowy najstarszego skrzydła fabryki. Stropy i drewniane konstrukcje są wykonane z dębu i modrzewia, przetrwały tyle lat! Niektóre z maszyn wciąż można wprawić w ruch, podobnie jak dzwon fabryczny pochodzący z łódzkich zakładów wełnianych Juliusza Heinzla. Kiedy mocno pociągnęłam za sznur, rozległ się jego donośny głos kiedyś budzący robotników do pracy. Dowiaduję się, że w XIX w. zmiana trwała 14–16 godz. z przerwą na posiłek, pod koniec XIX w. robotnicy pracowali 12 godz. na dobę, a po rewolucji 1905 r. wywalczono skrócenie pracy do 10 godz. Dopiero w 1918 r. Józef Piłsudski, jako naczelnik państwa, wprowadził 8-godzinny dzień pracy. Na starych lampach widać bawełniany pył, w kantorku brygadzisty leżą paczka papierosów, popielniczka i zszywacz – tak jakby ktoś przed chwilą jeszcze tu pracował – tkał, snuł osnowę… Tymczasem dziś jest tu selfie point. Każdy może usiąść przy biurku brygadzisty i zrobić sobie zdjęcie. Na następnym piętrze muzeum obserwuję, jak fabryka kształtowała krajobraz miasta, przyspieszając jego rozwój. Na monitorach zawieszonych na ścianie widać wyraźnie, jak Łódź – z osady z niskimi drewnianymi domami – zmieniała się w miasto fabryk, kominów, okazałych kamienic, a nawet – pałaców. Wzruszają mnie zdjęcia kraciastych chust, którymi włókniarki otulały się w drodze do pracy, na kilkunastogodzinną zmianę. Kolejny etap wystawy – moda – to już prawdziwa podróż w przeszłość. Łódź po II wojnie światowej została okrzyknięta polską stolicą mody, a w muzeum możemy dziś oglądać wzory wszystkich marek sprzed 40 czy 50 lat. Sala jest na tyle przestronna, że przez chwilę możemy poczuć się jak podczas spaceru ulicą Piotrkowską w latach 70. Kultowa Telimena, Dom Mody „Nestor”, motyl – słynne logo Pewexu, Cora, Moda Polska, Wólczanka i Cepelia. Wizytę w Białej Fabryce kończę na wystawie mody Arkadiusa, wśród jego kolorowych tkanin i wzorów. Lekkich, szalonych, tak bardzo różniących się od pierwszych tkanin wyprodukowanych w tych murach blisko dwieście lat temu. Krzysztof Kierepa, od 36 lat mistrz tkacki, mechanik i nastawiacz maszyn, pracuje w Muzeum na maszynie pokazowej. – To nie jest trudne – przekonuje. – Metr materiału można utkać w niespełna 15 min. Niech pani spróbuje – zachęca. Biorę do ręki miękką przędzę bistoru, porównuję ją z bardziej gęstą bawełną. I już od dziś wiem, że prawdziwa bawełna nigdy nie jest śnieżnobiała. – Ma odcień écru – dodaje mój rozmówca, kiedy wspólnie uruchamiamy maszynę. Prosto do pałacu Ruszam dalej włókienniczym łódzkim szlakiem, prosto do pałacu Izraela Poznańskiego, który również zaczynał tu swój biznes od zera. Ale kiedy pytano go po kilkunastu latach ciężkiej pracy, w jakim stylu chce zbudować swój dom, odpowiadał, że stać go na każdy styl. I rzeczywiście, sala balowa w tym największym fabrykanckim pałacu w Łodzi nie ma sobie równych. Złoto, błękitny sufit, wyszukane meble, secesyjne detale, obrazy. Najwyraźniej Poznański przywiązywał uwagę do detali, bo w jednej z szaf zobaczyłam jego laskę z gałką w kształcie głowy charta. Dziś dawny huk maszyn w jego fabryce został zastąpiony gwarem kawiarnianych rozmów i muzyką. Stara fabryka otrzymała drugie życie i znana jest dziś wszystkim jako Manufaktura – kompleks 13 historycznych budynków i nowo wybudowanego centrum handlowego, obejmujący powierzchnię 27 ha. Zrewitalizowane budynki z charakterystyczną bramą fabryczną, prowadzącą kiedyś do tekstylnego królestwa Poznańskiego, znów są symbolem Łodzi. Cegły, z których Poznański zbudował fabrykę i bramę, pochodziły z jego prywatnej cegielni i były sygnowane inicjałami IP. Przy bramie połowa z nich posiada taką sygnaturę, a inne oryginalne egzemplarze można zobaczyć w Muzeum Fabryki znajdującym się na terenie Manufaktury. Łódzka enklawa Do dawnego imperium Karola Scheiblera jadę z Manufaktury niespełna 20 minut. Księży Młyn to moja ulubiona łódzka enklawa, zielona wiosną i latem, stylowa i spokojna. To właśnie tu w drugiej połowie XIX w. Scheibler, król miasta i konkurent Poznańskiego, wybudował – na wzór angielskich osad przemysłowych – ogromny zespół fabryczno-mieszkalny. Prawdziwe miasto w mieście! Dawne budynki fabryczne, osiedle dla robotników, wille dyrektorskie, szkoła, dwa szpitale, remiza straży pożarnej, sklep, gazownia, ulice i bocznice kolejowe zostały zrewitalizowane, a cały kompleks został uznany za zabytek w skali światowej. I pomyśleć, że kiedy Scheibler zarobił w Łodzi swój pierwszy milion, kupił sobie grunt, wytyczył ulicę i nazwał ją – Milionową. Wyjeżdżając z Łodzi zajechałam jeszcze do wciąż pracującej pełną parą fabryki Dywilan, kiedyś słynącej z dywanów, której historia sięga 1881 r., kiedy to Juliusz Fial i Wilhelm Lucker założyli niewielką fabrykę pluszu. Dzisiaj specjalizuje się ona nie tylko w dywanach, ale też, jako pierwszy producent na świecie, w tkaniu sztucznej trawy na boiska piłkarskie. – Tak właśnie zmienia się moja Łódź! – pomyślałam. Wciąż dostosowując się do potrzeb nowych czasów.
To najbardziej rozświetlona wieś w kraju. „Polskie Las Vegas” zimą przyciąga tłumy
Choć liczy niespełna 300 mieszkańców, pozazdrościć mogłoby jej niejedno duże miasto. „Polskie Las Vegas” – bo tak nazywana jest ta najbardziej rozświetlona wieś w kraju – raz do roku zamienia się w prawdziwą krainę świateł.
W tym artykule: Gdzie jest „polskie Las Vegas”? „Sieradzkie Las Vegas” Grudzień to czas, gdy miasta rozbłyskują tysiącami świateł, a magiczna atmosfera udziela się każdemu. Mieszkańcy najmniejszych nawet miejscowości zaskakują wtedy pomysłowością, dekorując domy, ogrody i skwery kolorowymi iluminacjami. Jest jednak jedna wieś w Polsce, która od lat zachwyca rozmachem i przyciąga tłumy odwiedzających. Ta maleńka wioska nieprzypadkowo bywa porównywana do Las Vegas. Gdzie jest „polskie Las Vegas”? W poszukiwaniu „polskiego Las Vegas” musimy się udać do województwa lubuskiego, a dokładnie do niewielkiej, liczącej ponad 300 mieszkańców wsi Popowo w powiecie międzyrzeckim. To właśnie tutaj co roku tysiące świateł i imponujących instalacji rozświetla całą okolicę, tworząc niezwykłe widowisko pełne magii i świątecznego blasku. Jak to wszystko się zaczęło? Należy cofnąć się do 2007 r., gdy Popowo zwyciężyło w organizowanym przez gminę Bledzew konkursie na najlepiej ozdobioną wieś. Od tego momentu mieszkańcy z dumą podtrzymują tradycję, dbając o to, by każdej zimy ich mała ojczyzna lśniła blaskiem tysięcy świateł. – Praktycznie wszystkie domy, obejścia, bramy i płoty są podświetlane. Co tylko jest możliwe, jest ozdobione lampkami – przyznał w jednym z wywiadów Tomasz Walczak, sołtys Popowa. I zaznaczył, że wysokie rachunki za prąd nie są mieszkańcom straszne. Choć ze względu na wzrost cen energii część gospodarstw zdecydowała się zmniejszyć ilość dekoracji. Podobnie jak w poprzednich latach Popowo na dobre rozświetli się świątecznym blaskiem już 22 grudnia, a magiczne iluminacje będą cieszyć oczy do 6 stycznia. Dekoracje można oglądać codziennie w godzinach od 16:30 do 22:00 (w okresie świąteczno-noworocznym zapewne nieco dłużej). Każdy, kto planuje odwiedzić „polskie Las Vegas”, musi pamiętać, że za tym widowiskiem stoją mieszkańcy. Dlatego uszanujmy ich pracę, by magia tego miejsca mogła trwać dalej. Dodajmy, że do Popowa dojedziemy zarówno samochodem, jak i pociągiem POLREGIO. Podróż z Zielonej Góry trwa niespełna półtorej godziny. „Sieradzkie Las Vegas” Jak się okazuje, nie tylko Popowo przyciąga swoim świątecznym blaskiem. W Sieradzu prawdziwą atrakcją stał się dom Krzysztofa Kulawiaka przy ul. Wiejskiej 6 w Sieradzu, który na Google Maps można znaleźć pod nazwą „Las Vegas Sieradz”. Co roku zachwyca on niesamowitymi dekoracjami, ale w bieżącym sezonie świątecznym właściciel przeszedł samego siebie. Jego posesję rozświetla rekordowe 170 tysięcy lampek. – W tym roku poszliśmy na rekord. Mamy 170 tys. lampeczek, czyli ponad 32 tys. więcej niż poprzednio. Doszły też świecące drzewa, stajenka narodzin Jezusa. Są też postaci, takie jak choćby prządka, doszły święte Mikołaje. Jest barwnie, ale i głośno, bo różnorakie figury i figurki grają, śpiewają – mówi pan Krzysztof w rozmowie z portalem naszemiasto.pl. Prace nad przygotowaniem iluminacji ruszyły już w połowie października. To właśnie wtedy pan Krzysztof wraz z rodziną rozpoczął montaż, który krok po kroku zamienił ich dom w magiczną krainę świateł. – Pracowaliśmy po kilka godzin dziennie, ale największe trudności przysporzyły nam opady deszczu. Staraliśmy się jednak powoli i bezpiecznie wszystko montować, tak aby zgrać lampeczki, aby wszystko chodziło, jak należy – dodaje. „Sieradzkie Las Vegas” rokrocznie przyciąga tłumy turystów. Ubiegłej zimy atrakcję podziwiało ponad 50 tysięcy osób, a ruch był tak duży, że na ul. Wiejskiej tworzyły się spore korki. Co ciekawe, wśród odwiedzających pojawili się również goście z zagranicy. – Byli też goście z zagranicy, w tym nawet z Ameryki Północnej, Azji czy Australii. Cieszy nas, że pięknie promujemy nasze miasto, że mówi się już o nas Sieradzkie Las Vegas. Kochamy nasze miasto – podkreśla z dumą pan Krzysztof. Świąteczne dekoracje można podziwiać codziennie do godziny 20:00, z wyjątkiem Wigilii. Iluminacje będą dostępne aż do Święta Trzech Króli. Wstęp jest całkowicie darmowy, choć goście mogą zostawić drobną kwotę na pokrycie kosztów zużytej energii. Źródła: naszemiasto.pl; National Geographic Traveler Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
Załęczański Park Krajobrazowy jest mało znany. Jednak to jeden z najciekawszych zakątków Łódzkiego
Załęczański Park Krajobrazowy, gdzie na tle jurajskiego krajobrazu Wyżyny Wieluńskiej malują się zabytki architektury i techniki, to obszar o niezwykłych walorach przyrodniczych i kulturowych. Powstał jako jeden z pierwszych w Polsce, właśnie po to, by chronić wyjątkową przyrodę tego miejsca. Co warto zobaczyć w Załęczańskim Parku Krajobrazowym? Na to i inne pytania odpowiadamy poniżej.
Spis treści: Gdzie znajduje się Załęczański Park Krajobrazowy? Charakterystyka Załęczańskiego Parku Krajobrazowego Przyroda Załęczańskiego Parku Krajobrazowego Fauna Załęczańskiego Parku Krajobrazowego Atrakcje w Załęczańskim Parku Krajobrazowym Wielki Łuk Warty, gdzie trzecia najdłuższa rzeka w Polsce płynie pierwotnym, nieuregulowanym przez człowieka biegiem, to jeden z najbardziej malowniczych i bez wątpienia jeden z najcenniejszych jej odcinków. Dzikie koryto wcina się tam w wapienne skały i polodowcowe utwory, rzeźbiąc głębokie przełomy. Bogactwo tamtejszej ichtiofauny jest wprost zaskakujące. W obrębie Wielkiego Łuku żyją gatunki, które w innych rejonach uchodzą za ginące, a do tego należy doliczyć jeszcze bogatą reprezentację ptaków i pozostałych gromad. Ten niezwykły fragment Jury Polskiej znajduje się w granicach jednego z najstarszych polskich parków krajobrazowych – Załęczańskiego PK. Gdzie znajduje się Załęczański Park Krajobrazowy? Załęczański Park Krajobrazowy rozpościera się na obszarze trzech województw: łódzkiego, opolskiego i śląskiego, przy czym należy podkreślić, że największy jego fragment znajduje się w województwie łódzkim. Tam swoimi granicami obejmuje cztery gminy: Działoszyn, Osjaków, Pątnów i Wierzchlas. W województwie śląskim jest położony w obszarze gminy Lipie, a w opolskim – Rudniki. Teren ten stanowi północno-wschodnią część Wyżyny Wieluńskiej. Charakterystyka Załęczańskiego Parku Krajobrazowego Załęczański Park Krajobrazowy jest najstarszym tego typu obszarem w centralnej części kraju. Został utworzony 5 stycznia 1978 roku, w tym samym dniu, w którym powołano Nadmorski PK. Starsze od niego są tylko obszary na północy: Mazurski i Suwalski Park Krajobrazowy. Powierzchnia Załęczańskiego Parku Krajobrazowego Granice parku obejmują obszar o powierzchni 14750 ha. Strefa ochronna, czyli otulina, to 12010 ha. Dla porównania, Stobrawski Park Krajobrazowy, zamykający pierwszą dziesiątkę największych parków w Polsce, rozciąga się na obszarze o powierzchni 52636,5 ha. Na terenie województwa łódzkiego znajduje się aż 13588 ha powierzchni parku i 8113 ha otuliny. Resztę dzielą między sobą województwa: śląskie i opolskie. Teren Załęczańskiego Parku Krajobrazowego Około 49 proc. powierzchni parku pokrywają lasy. Reszta to grunty orne (ok. 38 proc.), użytki zielone i wody (ok. 10 proc.) oraz tereny osadnicze (ok. 3 proc.). Występują tam liczne zjawiska krasowe (w tym leje, suche doliny i jaskinie), które rozwinęły się w górnojurajskich wapieniach wyłaniających się spod pokrywy osadów plejstoceńskich i holoceńskich. Rezerwaty przyrody w Załęczańskim Parku Krajobrazowym W Załęczańskim Parku Krajobrazowym wyznaczono trzy rezerwaty przyrody: „Węże” (woj. łódzkie), „Dąbrowa w Niżankowicach” (woj. łódzkie), „Bukowa Góra” (woj. śląskie). Kolejne dwa powstały w otulinie parku: „Stawiska” (woj. śląskie), „Szachownica” (woj. śląskie). Pomniki przyrody w Załęczańskim Parku Krajobrazowym Trzynaście tworów w ZPK i na terenie otuliny parku ma status pomników przyrody. Najciekawsze z nich to: „Góra św. Genowefy” (200 m n.p.m.) – najdalej wysunięty ostaniec Jury Wieluńskiej, „Granatowe Źródła” – jedyne na Jurze Polskiej pulsujące źródła krasowe, formy kopalne w kamieniołomie w pobliżu „Jaskini Ewy”, góra „Wapiennik” (198 m n.p.m.), góra „Krzemionki”, „Ujście Suchej Strugi”, „Żabi Staw”. Warte uwagi są też drzewa (głównie dęby, lipy i klony) o imponujących obwodach pni, od 270 do 674 cm. Przyroda Załęczańskiego Parku Krajobrazowego Każdy z pięciu rezerwatów przyrody cechuje się odmiennymi waporami przyrodniczymi. Rezerwat geologiczny „Węże” W rezerwacie geologicznym „Węże” dominują stanowiska roślinności wapieniolubnej: szczelinowych zespołów paproci, muraw naskalnych i kserotermicznych. Tworem chronionym jest tam góra „Zelce” z systemem dziesięciu jaskiń krasowych i wieloma innymi zjawiskami krasowymi. Znajdują się tam liczne stanowiska paleontologiczne lądowej fauny pliocenu. Rezerwat przyrody „Dąbrowa w Niżankowicach” Rezerwat przyrody „Dąbrowa w Niżankowicach” chroni naturalną kwaśną dąbrowę trzcinnikową i dąbrowę świetlistą. Występują tam rzadkie na niżu gatunki roślin i 130-letni drzewostan dębu bezszypułkowego. Na tym obszarze należy wyróżnić stanowiska zawilca gajowego, dąbrówki rozłogowej, konwalii majowej, koniczyny dwukłosowej i konwalijki dwulistnej. Rezerwat przyrody „Bukowa Góra” W rezerwacie leśnym „Bukowa Góra” występują 73 gatunki roślin naczyniowych, z czego największą wartość mają pomnikowe przestoje buka pospolitego. 21 okazów cechuje się obwodem pni od 221 do 343 cm, a 15 – od 82 do 163 cm. Tamtejsza kwaśna buczyna niżowa jest uboga i silnie zniekształcona. Wzdłuż cieków i na dnie zagłębień występuje roślinność porastająca siedliska o podwyższonej wilgotności: skrzyp leśny, niezapominajka błotna, narecznica samcza i krótkoostna, wietlica samcza. Rezerwat geologiczny „Szachownica” Znajdujący się w granicach parkowej otuliny rezerwat „Szachownica” został powołany w celu ochrony wapiennego wzgórza „Krzemienna Góra”, profilu geologicznego i systemu korytarzy proglacjalnej jaskini „Szachownica”. Łączna długość korytarzy przekracza 1000 m. Jaskinia stanowi drugie w kraju najliczniejsze zimowe miejsce hibernacji nietoperzy (występuje tam 10 gatunków tych ssaków). Na jej ścianach odznaczają się skamieniałe formy, tworzące jurajskie skały, w tym amonity, gąbki i belemnity. Rezerwat przyrody „Stawiska” W podmokłym rezerwacie „Stawiska” występuje 115 gatunków roślin naczyniowych i 15 gatunków mszaków. Z ciekawszych należy wymienić podlegająca częściowej ochronie przytulię wonną i pierwiosnek lekarski. Warto wspomnieć także o grupie krzewów ozdobnych, w tym kasztanowca zwyczajnego i bzu czarnego, i pomnikowych okazach dębów, z których siedem osiąga obwód do 674 cm. Fauna Załęczańskiego Parku Krajobrazowego Wielki Łuk Warty jest najbardziej zróżnicowanym gatunkowo odcinkiem rzeki. Występują tam gatunki ryb, które w innych rejonach są uznawane za rzadkie lub ginące. Należy tu wskazać choćby na klenie, świnki pospolite i brzany. Na obszarze parku stwierdzono występowanie ok. 130 gatunków ptaków, w tym zimorodka, gągoła, łabędzia krzykliwego, dudka, krogulca, myszołowa i jastrzębia. Wśród płazów należy wyróżnić kumaka nizinnego, grzebiuszkę ziemną, traszkę grzebieniastą i zwyczajną, rzekotkę drzewną, ropuchy (szarą, paskówkę i zieloną) i żaby: moczarową, trawną i wodną. Gady są reprezentowane przez żmiję zygzakowatą, padalca, jaszczurki: zwinkę i żyworodną i zaskrońca. Ssaki występujące na obszarze parku to m.in. bóbr, wydra i chomik europejski. Na szczególną uwagę zasługują nietoperze, reprezentowane przez kilkanaście gatunków, w tym przez nocka dużego, rudego, wąsatka i Brandta, gacka brunatnego i mopka zachodniego. Atrakcje w Załęczańskim Parku Krajobrazowym Atrakcją ZPK jest nie tylko przyroda ożywiona i nieożywiona, ale także liczne zabytki architektury sakralnej i techniki. W krajobrazie parku wyróżniają się XVI-wieczne kościoły typu wieluńskiego z prostokątną nawą i węższym, wielobocznie zamkniętym prezbiterium. Można je znaleźć w miejscowościach Łaszew Rządowy, Grębień, Popowice, Gaszyn, Kadłub i Wierzbie. Wśród innych cennych zabytków należy wymienić XIX-wieczny drewniany młyn wodny w Kępowiźnie. Do dziś zachowały się też wapienniki, czyli prymitywne piece do wypału wapienia. Nasz autor Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Plebiscyt Cuda Polski 2024 rozstrzygnięty. Wybraliście najpiękniejsze miejsca w kraju
Poznaliśmy wyniki plebiscytu Cuda Polski 2024. Laureatów z każdego województwa, tak jak w poprzednim roku, wyłonili czytelnicy w głosowaniu internetowym. Walka o zwycięstwo w wielu regionach toczyła się do samego końca.
W tym artykule: Wyniki plebiscytu Cuda Polski 2024 „Cuda Polski 2024” – zwycięskie miejsca Plebiscyt Cuda Polski 2024 zakończony. O miano „nowego cudu”, tak jak w roku minionym, ubiegało 48 niezwykłych, czasem zupełnie nieznanych miejsc z całego kraju. W ich poszukiwaniu pomogły nam regionalne organizacje turystyczne, lokalni przewodnicy, a także sami mieszkańcy. Decydujący głos należał jednak do was, czytelników magazynu „National Geographic Traveler”. I ponownie nie zawiedliście. W tegorocznej edycji plebiscytu oddano łącznie rekordowe 258 tys. głosów. To najlepszy dowód na to, że wciąż uwielbiacie odkrywać nowe miejsca na turystycznej mapie Polski, co bardzo nas cieszy. – Nie mamy wątpliwości, że „Cuda Polski" to największy w naszym kraju plebiscyt, którego celem jest promowanie wciąż niedocenionych miejsc w naszym kraju. W tym roku w wydarzeniu wzięło udział jeszcze więcej osób niż rok temu. Walka była wyrównana do samego końca, a każdy z ponad 250 tys. głosów oddanych na nominowane miejsca mógł zaważyć o zwycięstwie – przyznaje Łukasz Załuski, redaktor naczelny „National Geographic Polska". I dodaje: – Warto podkreślić, że mimo iż tytuł nowych „Cudów Polski" trafi tylko do 16 miejsc, każda z nominowanych destynacji jest warta odwiedzenia. Poniżej przedstawiamy pełną listę zwycięzców plebiscytu Cuda Polski 2024. Wyniki plebiscytu Cuda Polski 2024 Dolnośląskie – Twierdza Srebrna Góra; Kujawsko-Pomorskie – Pałace w Ostromecku; Lubelskie – Chełmskie Podziemia Kredowe; Lubuskie – Park Dworski w Iłowej; Łódzkie – Centralne Muzeum Włókiennictwa z Łódzkim Parkiem Kultury Miejskiej; Małopolskie – Zamek w Muszynie; Mazowieckie – Wzgórze Tumskie w Płocku; Opolskie – Fabryka Robotów w Mosznej; Podkarpackie – Zamek w Łańcucie; Podlaskie – Prawosławny skit w Odrynkach; Pomorskie – Bory Tucholskie; Śląskie – Bielsko-Biała; Świętokrzyskie – Muzeum Archeologiczne w Wiślicy; Warmińsko-Mazurskie – Lidzbark Warmiński; Wielkopolskie – Pyzdry; Zachodniopomorskie – Darłowo. – Wielkie gratulacje dla wszystkich tegorocznych zwycięzców. Kolejny raz nasi czytelnicy wybrali 16 nowych „Cudów Polski", oddając na nie rekordową liczbę głosów. To pokazuje, jak bardzo chcemy promować i odkrywać nasz kraj. I jak bardzo jest on zróżnicowany. Na liście znalazły się bowiem miejsca naturalne, takie jak Bory Tucholskie, także te z wielką historią, jak Zamek w Łańcucie czy Twierdza Srebrna Góra, ale nie brakuje też miast, jak Pyzdry czy Lidzbark Warmiński, które z pewnością warto odwiedzić. Mam nadzieję, że „Cuda Polski 2024” staną się wyjątkowym, zaskakującym szlakiem podróżniczym – podkreśla Michał Cessanis, redaktor prowadzący „National Geographic Traveler” i ambasador plebiscytu. Zagraniczne media zachwycone „polskimi Malediwami”. Każdy może tu wypocząć za darmo „Polskie Malediwy” zostały wyróżnione przez „The Sun". Brytyjski dziennik w swojej publikacji wprost zachęca czytelników, by jeszcze w tym roku wybrali się w to niezwykle malownicze mie... „Cuda Polski 2024” – zwycięskie miejsca Twierdza Srebrna Góra (Dolnośląskie) Jest obiektem unikatowym w skali całej Europy. I to nie tylko dlatego, że jest największą górską fortyfikacją na Starym Kontynencie. Twierdza Srebrna Góra to ciekawa, wielowątkowa historia rozpięta pomiędzy XVIII wiekiem i okresem II wojny światowej, to niesamowite górskie widoki, to miejsce, w którym całe rodziny mogą wyjątkowo ciekawie spędzić czas. Twierdza Srebrna Góra / fot. mat. prasowy Pałace w Ostromecku (Kujawsko-Pomorskie) Niedaleko centrum Bydgoszczy znajduje się niezwykły zespół pałacowo-parkowy zbudowany w stylu warszawskiego rokoka. Z okien pałacu, a także z tarasu znajdującego się za budynkiem roztacza się malowniczy widok na rozciągający się poniżej ogród włoski i Wisłę wraz z jej starorzeczem. W parku odbywają się koncerty i wydarzenia kulturalne, które przyciągają rzesze Bydgoszczan. Pałac Stary w Ostromecku / fot. mat. prasowy Chełmskie Podziemia Kredowe (Lubelskie) Obiekt wyjątkowy w skali kraju i Europy. Wydobycie kredy do celów gospodarczych odbywało się tutaj od średniowiecza do XIX w. W wyniku eksploatacji złóż powstał unikatowy i tajemniczy labirynt podziemnych korytarzy, które ciągną się pod całym Starym Miastem na kilku kondygnacjach. Chełmskie Podziemia Kredowe / fot. mat. prasowy Park Dworski w Iłowej (Lubuskie) Park Dworski okalający pałac zwyciężył już w plebiscycie na najpiękniejsze i najbardziej klimatyczne zielone miejsce w Lubuskiem, zyskując aż 70% głosów internautów. W parku można podziwiać ogrody: różany, japoński i chiński oraz angielski. Ogród japoński utworzony z inicjatywy Friedricha von Hochberga był pierwszym w Europie. Stał się inspiracją do utworzenia ogrodu japońskiego we Wrocławiu. Widok na park z pałacem / fot. mat. prasowy Centralne Muzeum Włókiennictwa z Łódzkim Parkiem Kultury Miejskiej (Łódzkie) Posiada jedną z najbogatszych w świecie kolekcji współczesnej tkaniny artystycznej. Od 1972 r. cyklicznie organizuje prestiżową imprezę wystawienniczą Międzynarodowe Triennale. Muzeum multimedialne oferuje zwiedzającym możliwość wirtualnego obcowania z wybranymi eksponatami, zapoznania się z historią przemysłu włókienniczego, Białej Fabryki oraz rodziny Geyerów, która kryje wiele sekretów. Centralne Muzeum Włókiennictwa z Łódzkim Parkiem Kultury Miejskiej / fot. P. Wacławiak Zamek w Muszynie (Małopolskie) Okazałe ruiny średniowiecznego zamku przyciągają nie tylko amatorów historii. W malowniczej scenerii Beskidu Sądeckiego rozciągają się sensoryczne ogrody zmysłów. Pomimo niezwykle atrakcyjnego położenia, miejsce to zostało zaprojektowane w taki sposób, żeby mogło zapewniać niezwykle intensywne bodźce pozawzrokowe. To idealna propozycja dla osób szukających relaksu i odprężenia. Lot nad Muszyną / fot. Konrad Rogoziński / archiwum MOT Wzgórze Tumskie w Płocku (Mazowieckie) Tu zaczęła się historia miasta w X w., gdy Mieszko I wzniósł na wysokim wzgórzu nad Wisłą gród obronny. To właśnie od tego miejsca najlepiej zacząć spacer po Płocku. Centralną część Wzgórza Tumskiego zajmuje Stary Rynek z kamienicami z XVIII i XIX wieku oraz z ratuszem. Wzgórze Tumskie w Płocku / fot. UM Płock Fabryka Robotów w Mosznej (Opolskie) To dzieło jednego, niezwykle zdolnego człowieka, fana filmów science-fiction i fantasy – pana Sebastiana Kucharskiego. W muzeum można podziwiać zbudowane przez niego roboty. Przede wszystkim postaci z filmów sci-fi, z których największe dochodzą do 3,5 m wysokości i ważą niemal tonę. Fabryka Robotów w Mosznej / fot. mat. prasowy Zamek w Łańcucie (Podkarpackie) Jedna z najcenniejszych rezydencji arystokratycznych w Polsce. Zespół zamkowy słynie ze znakomitych wnętrz mieszkalnych oraz niezwykle cennej kolekcji pojazdów konnych. Liczne dzieła sztuki, pochodzące z dawnych zbiorów łańcuckich, ukazują nie tylko wspaniałość kultury i sztuki minionych epok, ale także historię rodu Lubomirskich i ich dziedzictwo. Zamek otacza stary, malowniczy park w stylu angielskim. Zamek w Łańcucie / fot. mat. prasowy Prawosławny skit w Odrynkach (Podlaskie) Skit Świętych Antoniego i Teodozjusza Pieczerskich w Odrynkach to pierwsza prawosławna pustelnia w Polsce. Miejsce wyjątkowe, chronione przez malownicze rozlewiska Narwi. Jego założycielem i opiekunem był charyzmatyczny ojciec Gabriel. W skicie odbywają się nabożeństwa. Można też spacerować po nadnarwiańskich kładkach i chłonąć spokój tego mistycznego miejsca. Prawosławny skit w Odrynkach / fot. Maciej Nowakowski Bory Tucholskie (Pomorskie) Bory Tucholskie to nazwa parku narodowego oraz popularnego wśród turystów regionu. Są jednym z największych kompleksów borów sosnowych na terenie naszego kraju, nazywanym często zielonymi płucami. Przyciągają nie tylko walorami przyrodniczymi, ale również unikatową mieszanką kultur – Borowiaków Tucholskich, Kaszubów i Kociewiaków. Bory Tucholskie / fot. mat. prasowy Bielsko-Biała (Śląskie) Nazywana „miastem splotów” Bielsko-Biała to kreatywna przestrzeń spotkań ludzi i pomysłów. W unikatowym wielobarwnym wzorze pojawiają się dwa dominujące motywy: przepleciona krętą nicią rzeki Białej historia dwóch kiedyś odrębnych miast. Ciągły ruch interferuje ze spokojem niezmiennie trwającej górskiej przyrody. „Najfajniejsze miasto w Polsce” – tak Bielsko-Białą określił Filip Springer, renomowany polski pisarz specjalizujący się w tematyce miejskiej. Bielsko-Biała / fot. Łukasz Kałwa Muzeum Archeologiczne w Wiślicy (Świętokrzyskie) Wiślica jest najbogatszym zespołem zabytkowym na Ponidziu i jednocześnie kolebką polskiej państwowości. Od czerwca 2022 roku, po czterech latach prac modernizacyjnych, Muzeum Archeologiczne jest dostępne do zwiedzania. Na na turystów czeka unikatowy podziemny szlak łączący najcenniejsze wiślickie skarby. W poznaniu historii Wiślicy pomagają m.in: cyfrowe rekonstrukcje 3D, laserowe hologramy i aplikacja VR. Wiślica z lotu ptaka / fot. mat. prasowy Lidzbark Warmiński (Warmińsko-Mazurskie) Jest nazywany Perłą Warmii (do XIX wieku był jej stolicą). Miasto dąży do tego, aby stać się uzdrowiskiem. Goście już dziś mogą korzystać ze źródeł termalnych, zażywać kąpieli w Termach Warmińskich oraz odwiedzać tężnie. W centrum miasta znajduje się średniowieczny zamek, który jest określany jako „Wawel północy” albo „perła gotyku”. Lidzbark Warmiński / fot. Adobe Stock Pyzdry (Wielkopolskie) Urokliwe małe miasteczko, które rozłożyło się na wysokim brzegu Warty. Niech was jednak nie zwiedzie jego kameralność, bo jest tu naprawdę sporo do zobaczenia i zrobienia. Pyzdry to wielka historia w małym mieście. Swego czasu było jednym z najważniejszych w Wielkopolsce. Zapisało się też na kartach historii w czasach zaborów, kiedy stało się najdalej wysuniętym na zachód miastem pod władzą rosyjskich carów. Darłowo (Zachodniopomorskie) Darłowo to urocze miasteczko nad Bałtykiem. Znane głównie z pięknych plaż i malowniczych widoków, przyciąga turystów z całego kraju i zagranicy. W centrum miasta znajduje się średniowieczny Zamek Książąt Pomorskich. To tu urodził się Eryk Pomorski, jedyny król Danii, Szwecji i Norwegii z pomorskiej dynastii Gryfitów. Darłowo oferuje również liczne możliwości aktywnego wypoczynku, takie jak sporty wodne czy piesze wycieczki po okolicznych lasach i parkach. Darłowo / fot. Shuttertock Wszystkim uczestnikom serdecznie dziękujemy za udział w konkursie, a laureatom gratulujemy! Obserwuj National Geographic Traveler Poland na Facebooku i podziel się z nami swoją opinią. Znajdziesz nas także na Instagramie – @natgeopl.
Cuda Polski 2024 – obiekty z Łódzkiego i Małopolskiego nominowane w plebiscycie
Wystartował plebiscyt Cuda Polski 2024. Poniżej przedstawiamy listę pochodzących z województw łódzkiego i małopolskiego nominowanych miejsc, które w tym roku rywalizują o ten zaszczytny tytuł. Zwycięzcę z każdego regionu wyłonią internauci.
W tym artykule: Cuda Polski 2024 – nominacje z Łódzkiego Cuda Polski 2024 – nominacje z Małopolskiego Lista zwycięzców plebiscytu Cuda Polski 2023 Głosowanie w tegorocznej edycji plebiscytu Cuda Polski oficjalnie rozpoczęte. Podobnie jak w latach minionych, także i teraz, zwycięzcę z każdego województwa wyłonią czytelnicy magazynu „National Geographic Traveler” i użytkownicy serwisu national-geographic.pl. Dziś prezentujemy kolejną szóstkę nominowanych, tym razem z województw łódzkiego i małopolskiego. Cuda Polski 2024 – nominacje z Łódzkiego Podziemna trasa turystyczna w Łowiczu Pałac w Nieborowie Centralne Muzeum Włókiennictwa z Łódzkim Parkiem Kultury Miejskiej ​​​​​​​ Podziemna trasa turystyczna w Łowiczu Krypty tworzone od XVI do XVIII wieku zostały połączone prawie 100-metrowym korytarzem tworząc podziemną trasę turystyczną, umożliwiającą zwiedzanie tej przestrzeni. Pochowano tu 12 Prymasów Polski. Na uwagę zasługuje krypta arcybiskupa Jana Wężyka z sarkofagiem z trumną ze szczątkami prymasa, gabloty z dewocjonaliami i naczyniami liturgicznymi, krzyżykami, zawieszkami, różańcami, kielichem i pateną oraz manierką z XIX wieku. Pałac w Nieborowie Obiekt zaprojektował Tylman z Gameren. Od 1774 pałac należał do księcia Michała Hieronima Radziwiłła, który zgromadził w nim bogatą kolekcję obrazów mistrzów europejskich – holenderskich, niemieckich, włoskich i hiszpańskich oraz portrety osobistości polskich i obcych, gabinet kilkunastu tysięcy rycin, księgozbiór unikatowych starodruków (od XVI w.), zespoły mebli polskich, angielskich i francuskich, zbiory sztuki zdobniczej – sreber, porcelany, szkieł i tkanin. Centralne Muzeum Włókiennictwa z Łódzkim Parkiem Kultury Miejskiej Posiada jedną z najbogatszych w świecie kolekcji współczesnej tkaniny artystycznej. Od 1972 r. cyklicznie organizuje prestiżową imprezę wystawienniczą Międzynarodowe Triennale. Muzeum multimedialne oferuje zwiedzającym możliwość wirtualnego obcowania z wybranymi eksponatami, zapoznania się z historią przemysłu włókienniczego, Białej Fabryki oraz rodziny Geyerów, która kryje wiele sekretów. Cuda Polski 2024 – nominacje z Małopolskiego Zamek w Muszynie Brama w Gorce Chochołów Zamek w Muszynie Okazałe ruiny średniowiecznego zamku przyciągają nie tylko amatorów historii. W malowniczej scenerii Beskidu Sądeckiego rozciągają się sensoryczne ogrody zmysłów. Pomimo niezwykle atrakcyjnego położenia, miejsce to zostało zaprojektowane w taki sposób, żeby mogło zapewniać niezwykle intensywne bodźce pozawzrokowe. To idealna propozycja dla osób szukających relaksu i odprężenia. Brama w Gorce Centrum Edukacyjno-Przyrodnicze w Waksmundzie to przede wszystkim wyjątkowa ścieżka spacerowa – prowadzi w górę, aż po wierzchołki drzew, następnie po ziemi aż do podziemnego tunelu. Z kładki i dwóch wieży widokowych w koronach drzew podziwiać można górskie pejzaże i karpacką puszczę. Na ziemi w budynku pawilonu przyrodniczo-edukacyjnego interaktywne pomoce naukowe, multimedialne ekspozycje, sala kinowa i bacówka Chochołów Zspół drewnianego budownictwa ludowego, charakterystycznego dla Skalnego Podhala, stanowi o bezcennej wartości historycznej Chochołowa. Domy ustawione szczytami do drogi, tworzą tradycyjny układ wsi, nazwany ulicówką. Budynki na rzucie prostokąta, nakryte są gontowymi dachami półszczytowymi. Swoich faworytów można wspierać za pośrednictwem strony national-geographic.pl/cuda-polski. Głosowanie potrwa do 5 czerwca, a laureatów tegorocznej edycji wydarzenia poznamy 10 czerwca. Wszystko w waszych rękach! Lista zwycięzców plebiscytu Cuda Polski 2023 Poniżej przedstawiamy pełną listę zwycięzców plebiscytu Cuda Polski 2023: Dolnośląskie – Miasto Bardo; Kujawsko-pomorskie – Wyspa Młyńska z Młynami Rothera; Lubelskie – Włodawa; Lubuskie – Park Książęcy Zatonie; Łódzkie – Monopolis; Małopolskie – Pustynia Błędowska; Mazowieckie – Park Nauki Torus w Ciechanowie; Opolskie – Twierdza Nysa; Podkarpackie – Muzeum Przemysłu Naftowego i Gazowniczego im. Ignacego Łukasiewicza w Bóbrce; Podlaskie – Odkrywkowa Kopalnia Kredy w Mielniku; Pomorskie – Zagroda Inicjatyw Twórczych Swołowo; Śląskie – Żelazny Szlak Rowerowy; Świętokrzyskie – Geopark Świętokrzyski; Warmińsko-Mazurskie – Gołdap; Wielkopolskie – Antidotum Airshow Leszno; Zachodniopomorskie – Ogrody Hortulus w Dobrzycy.
Ferie zimowe 2024 – terminy dla poszczególnych województw. Kiedy zaplanować wyjazd?
Ferie zimowe 2024 rozpoczną się w połowie stycznia. Zgodnie z obowiązującą od wielu lat tradycją, dwutygodniową przerwę w nauce podzielono na cztery tury, dzięki czemu można uniknąć tłumów w popularnych kurortach.
W tym artykule: Kiedy są ferie zimowe w 2024 roku? Ferie zimowe 2024 – dolnośląskie Ferie zimowe 2024 – mazowieckie Ferie zimowe 2024 – opolskie Ferie zimowe 2024 – zachodniopomorskie Ferie zimowe 2024 – podlaskie Ferie zimowe 2024 – warmińsko-mazurskie Ferie zimowe 2024 – lubelskie Ferie zimowe 2024 – łódzkie Ferie zimowe 2024 – podkarpackie Ferie zimowe 2024 – pomorskie Ferie zimowe 2024 – śląskie Ferie zimowe 2024 – kujawsko-pomorskie Ferie zimowe 2024 – lubuskie Ferie zimowe 2024 – małopolskie Ferie zimowe 2024 – świętokrzyskie Ferie zimowe 2024 – wielkopolskie Gdzie na ferie zimowe 2024? Ferie zimowe 2024, tak jak w poprzednich latach, zostały podzielone na cztery tury, co pozwala uniknąć tłoku w największych ośrodkach narciarskich w Polsce. W roku szkolnym 2023/2024 pierwsi uczniowie udadzą się na zasłużony wypoczynek już 15 stycznia. Najdłużej poczekają młodzi mieszkańcy pięciu województw, w których dwutygodniowa przerwa od nauki rozpocznie się 12 lutego. Szczegóły do sprawdzenia poniżej. Kiedy są ferie zimowe w 2024 roku? 15–28 stycznia 2024: dolnośląskie, mazowieckie, opolskie, zachodniopomorskie; 22 stycznia – 4 lutego 2024: podlaskie, warmińsko-mazurskie; 29 stycznia – 11 lutego 2024: lubelskie, łódzkie, podkarpackie, pomorskie, śląskie; 12–25 lutego 2024: kujawsko-pomorskie, lubuskie, małopolskie, świętokrzyskie, wielkopolskie. Ferie zimowe 2024 – dolnośląskie Jako pierwsi na ferie zimowe 2024 pojadą uczniowie z woj. dolnośląskiego. Dwutygodniową przerwę w nauce rozpoczną w poniedziałek, 15 stycznia, a zakończą w niedzielę, 28 stycznia. Macie w planach wycieczkę na Dolny Śląsk? Podpowiadamy, co warto zwiedzić. Ferie zimowe 2024 – mazowieckie W pierwszej turze ferii zimowych (15–28 stycznia 2024) białemu szaleństwu oddadzą się także uczniowie z Mazowsza. Szybki wypad za miasto? Podpowiadamy, co zwiedzić w województwie mazowieckim. Ferie zimowe 2024 – opolskie Ferie zimowe 2024 dla dzieci z woj. opolskiego rozpoczną się 15 stycznia, a zakończą 28 stycznia. Weekend na Opolszczyźnie? Podpowiadamy, co warto zobaczyć w województwie opolskim. Ferie zimowe 2024 – zachodniopomorskie Ferie zimowe w Zachodniopomorskiem przypadną, podobnie jak w woj dolnośląskim, mazowieckim i opolskim, na okres od 15 stycznia do 28 stycznia 2024. Wybieracie się do województwa zachodniopomorskiego? Przekonamy się, z czego słynie Pomorze Zachodnie. Ferie zimowe 2024 – podlaskie W drugim terminie ferii zimowych w roku szkolnym 2023/2024 na zasłużony odpoczynek udadzą się uczniowie z Podlasia. Przerwę od codziennych obowiązków rozpoczną w poniedziałek, 22 stycznia, a zakończą ją w niedzielę, 4 lutego. Planujecie wycieczkę na wschód Polski? Oto, co warto zobaczyć w województwie podlaskim. Ferie zimowe 2024 – warmińsko-mazurskie Ferie zimowe 2024 w woj. warmińsko-mazurskim zaplanowano w terminie 22 stycznia – 4 lutego 2024. Co warto zobaczyć na Mazurach? Lista atrakcji dla fanów aktywnego odpoczynku i leniuchowania. Ferie zimowe 2024 – lubelskie Trzecią turę ferii zimowych w 2024 roku zaplanowano na okres od 29 stycznia do 11 lutego. W tym terminie dwutygodniową przerwę od nauki rozpoczną m.in. lubelskie szkoły. Szukacie pomysłu na wycieczkę? Oto najciekawsze zamki na Lubelszczyźnie. Ferie zimowe 2024 – łódzkie Ferie zimowe 2024 w woj. łódzkim przypadną na okres od 29 stycznia do 11 lutego. Szukacie pomysłu na wycieczkę? Oto atrakcje w województwie łódzkim, które warto zobaczyć. Ferie zimowe 2024 – podkarpackie Uczniowie z woj. podkarpackiego ferie zimowe w 2024 roku rozpoczną 29 stycznia, a do szkolnych ław powrócą 11 lutego. Atrakcje Podkarpacia – sprawdź, jakie miejsca warto zobaczyć w południowo-wschodniej Polsce Ferie zimowe 2024 – pomorskie Ferie zimowe 2024 w woj. pomorskim zaplanowano w terminie 29 stycznia – 11 lutego 2024. Północna Polska skrywa wiele atrakcji i pięknych zakątków. Odkryj ciekawe miejsca na Pomorzu. Ferie zimowe 2024 – śląskie Na przełomie stycznia i lutego (29 stycznia – 11 lutego 2024) na ferie zimowe wyjadą dzieci z województwa śląskiego. Macie w planach wycieczkę na Dolny Śląsk? Podpowiadamy, co warto zwiedzić. Ferie zimowe 2024 – kujawsko-pomorskie W dniach 12–25 lutego przypadnie czwarta i zarazem ostatnia tura ferii zimowych 2024. Jednym z pięciu regionów, w którym uczniowie rozpoczną dwutygodniową przerwę w nauce, będzie Kujawsko-Pomorskie. Z czego słynie województwo kujawsko-pomorskie? Przedstawiamy kilka interesujących propozycji. Ferie zimowe 2024 – lubuskie Ferie zimowe 2024 w Lubuskim przypadną na okres od 12 do 25 lutego. Oto 10 najpiękniejszych miejsc na zachodzie Polski – atrakcje Lubuskiego, które musisz zobaczyć. Ferie zimowe 2024 – małopolskie W ostatniej turze ferii zimowych 2024, w terminie od 12 do 25 lutego, wyjazd na zimowisko mogą planować rodzice uczniów małopolskich szkół. Wybieracie się na południe Polski? Podpowiadamy, co warto zobaczyć w województwie małopolskim. Ferie zimowe 2024 – świętokrzyskie W tym samym czasie, co uczniowie z woj. kujawsko-pomorskiego, lubuskiego i małopolskiego, ferie rozpoczną ich rówieśnicy ze Świętokrzyskiego. Przerwę zimową zaplanowano w terminie od 12 do 25 lutego 2024. Odkryj Świętokrzyskie na nowo – region skrywa wiele atrakcji i tajemnic. Ferie zimowe 2024 – wielkopolskie Najdłużej na ferie muszą poczekać uczniowie z woj. wielkopolskiego, gdzie przerwa zimowa rozpocznie się 12 lutego, a zakończy 25 lutego 2024. Zapraszamy na wycieczkę szlakiem największych atrakcji województwa wielkopolskiego. Polskie miasto numerem jeden w Europie. To najlepsze miejsce na zimowy wyjazd Polskie miasto uznane za najlepsze miejsce na zimowy wyjazd. I to po raz trzeci z rzędu. W specjalnie przygotowanym zestawieniu wyprzedziło m.in. Berlin i Wiedeń. Gdzie na ferie zimowe 2024? W okresie ferii najchętniej odwiedzane przez rodziny z dziećmi jest południe kraju, z Zakopanem, czyli „zimową stolicą Polski”, na czele. Planując zimowy wypoczynek w Polsce warto rozważyć także inne kurorty, których jest u nas pod dostatkiem. Zarówno zaawansowanym, jak i początkującym miłośników sportów zimowych polecamy Białkę Tatrzańską, Szklarską Porebę, Szczyrk, Wisłę, Jaworzynę Krynicką oraz Czarną Górę. Coraz częściej ferie zimowe spędzamy za granicą. Najczęstszym wyborem są kurorty w Austrii, szwajcarskie stoki i włoskie ośrodki narciarskie, jak Cortina d'Ampezzo czy Selva di Val Gardena. Osobom szukającym mniej oczywistych kierunków proponujemy narty w Bułgarii, narty w Andorze oraz narty w Turcji. Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
„To jedyny taki projekt z Polski”. Rzeka wraca na powierzchnię po 100 latach
To przedsięwzięcie unikatowe nie tylko w skali kraju, ale również całej Europy. Rzeka Lamus, płynąca obecnie podziemnym kanałem przez centrum Łodzi, powróci na powierzchnię miasta po ponad 100 latach.
W tym artykule: Rzeka Lamus wraca na powierzchnię po 100 latach Łódź chętnie odwiedzana przez turystów Łódź z roku na rok cieszy się coraz większym zainteresowaniem turystów zarówno polskich, jak i zagranicznych. Już wkrótce jednym z magnesów przyciągających gości stanie się odnowiony park im. płk. Jana Kilińskiego, przez który popłynie odsłonięta po ponad 100 latach rzeka Lamus. Na ten cel władze miasta otrzymały ponad 15 milionów złotych pochodzących ze środków unijnych. Rzeka Lamus wraca na powierzchnię po 100 latach Przez Łódź przepływa ok. 20 niewielkich rzek, ale większość z nich ukryta jest w podziemnych kanałach. Jednak już niebawem jeden z tych cieków wodnych zostanie wydobyty na powierzchnię po ponad 100 latach. Mowa o dwukilometrowej rzece Lamus, która miała swój znaczący udział w rozwoju gospodarczym miasta, napędzając młyn wodny stojący w miejscu dzisiejszego placu Zwycięstwa. O inwestycji wartej miliony złotych za pośrednictwem mediów społecznościowych poinformowała Hanna Zdanowska, prezydent Łodzi. – Po ponad 100 latach rzeka Lamus wraca na powierzchnię. Unia Europejska przyznała ponad 15 milionów złotych na ten cel! Projekt dofinansowania złożył łódzki europoseł Marek Belka – przekazała Hanna Zdanowska. Polska atrakcja robi prawdziwą furorę. Tłumy turystów przyjeżdżają z całego kraju Brama w Gorce to zupełnie nowa atrakcja na turystycznej mapie Polski. Zlokalizowana na Podhalu ścieżka w koronie drzew jest tłumnie odwiedzana zarówno przez pobliskich mieszkańców, jak i odw... Jak zaznacza Marek Belka, który wnioskował o dofinansowanie przedsięwzięcia, odkryciu rzeki Lamus towarzyszyć będzie urządzenie wokół niej terenów zieleni, wchodzących w skład parku im. J. Kilińskiego. – To jedyny taki projekt z Polski, który w tym roku otrzymał aż tak duże wsparcie finansowe. Projekt odkrycia Lamusa składać się będzie z dwóch ważnych komponentów: rewaloryzacji parku im. J. Kilińskiego oraz odkrycia rzeki Lamus poprzez „wyciągnięcie” jej spod ziemi, umożliwienie przepływu wody w naturalnym korycie i udostępnienie jej w przestrzeni parku użytkownikom dzięki utworzeniu tarasów i zejść do wody – podkreśla łódzki eurodeputowany. Według wstępnych zapowiedzi prace mają się zakończyć w 2025 roku. – Zadanie będzie realizował Zarząd Inwestycji Miejskich w trybie „zaprojektuj i wybuduj" we współpracy z Wydziałem Kształtowania Środowiska, który opracował koncepcję projektu i prowadził całą formułę współpracy z Parlamentem Europejskim – czytamy na stronie miasta. W ramach ciekawostki dodajmy, że nazwa rzeki pochodzi od słowa „lamusa”, czyli magazynu, składu, który stał przy młynie. Łódź chętnie odwiedzana przez turystów Przypomnijmy, że Łódź znalazła się na liście 25 wyróżnionych miejsc „BEST OF THE WORLD 2022 National Geographic”. Było to drugie w historii plebiscytu wyróżnienie dla kierunku z naszego kraju po tym, jak w 2019 r. w gronie finalistów znalazła się Puszcza Białowieska. W minionym roku do czwartego co do wielkości miasta Polski zawitało blisko 2,5 mln turystów. Najchętniej odwiedzaną przez nich atrakcją było otwarte pod koniec kwietnia 2022 r. Orientarium, prezentujące faunę i florę Azji Południowo-Wschodniej. Dużą popularnością wśród mieszkańców i przyjezdnych cieszył się również Light Move Festival, coroczne wydarzenie, podczas którego Łódź rozbłyska milionami barwnych świateł. Warto wspomnieć, że kilka tygodni temu otwarte zostało długo wyczekiwane Centrum Komiksu i Narracji Interaktywnej. To największe i najnowocześniejsze w Polsce muzeum poświęcone polskiej sztuce komiksowej i grom komputerowym. Znajdujące się na terenie kompleksu EC1 centrum otwarte jest od wtorku do niedzieli. Źródło: lodz.pl. Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
Wieś z powieści „Chłopi” istnieje naprawdę. Lipce Reymontowskie zachwycają na każdym kroku
Lipce Reymontowskie naprawdę istnieją. Wieś, w której toczy się akcja nagrodzonej Nagrodą Nobla powieści „Chłopi”, zamieszkiwał sam autor, Władysław Reymont.
W tym artykule: Gdzie leżą Lipce z powieści „Chłopi”? Z czego słyną Lipce Reymontowskie? „Chłopi” to najbardziej znane dzieło Władysława Reymonta. W 1924 r. Szwedzka Akademia Nauk przyznała mu za nie Literacką Nagrodę Nobla. Mimo że od wydania powieści minęło już ponad 120 lat, tytuł znów jest na ustach wielu osób na świecie. To zasługa najnowszej adaptacji filmowej. Wyjątkowa animacja malarska w reżyserii DK i Hugh Welchmanów podbiła serca widzów. Świadczy o tym, chociażby fakt, że jest to najbardziej kasowy film roku 2023 w naszym kraju i polski kandydat do Oscara. View oEmbed on the source website Gdzie leżą Lipce z powieści „Chłopi”? Powieść „Chłopi” i jej filmowe adaptacje przedstawiają losy rodziny Borynów i pięknej Jagny na tle zmieniających się pór roku. Cała akcja toczy się w niewielkiej wsi Lipce. Dla wielu może być zaskoczeniem, że malownicza wioska istnieje naprawdę i jest chętnie odwiedzana nie tylko przez miłośników twórczości Reymonta. Lipce Reymontowskie są położone w województwie łódzkim, między Skierniewicami a Łodzią. Wieś została założona w XIV wieku, a konkretnie w 1338 roku przez arcybiskupa gnieźnieńskiego Janisława. W czasie zaborów okolice wioski znalazły się pod panowaniem Prus, z kolei w 1807 r. weszły w skład utworzonego w wyniku wojen napoleońskich Księstwa Warszawskiego. Akcja „Chłopów” umieszczona jest w Lipcach nieprzypadkowo. To tutaj Władysław Reymont pracował jako niskiej rangi funkcjonariusz Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej. Łączyła ona Warszawę z granicą zaboru austriackiego. Wybitny polski pisarz żył tam w latach 1888-1893. Zwiedzający wciąż mogą podziwiać XIX-wieczny dom dróżnika, w którym pomieszkiwał noblista. Przypomina o tym pamiątkowa tablica w pobliżu stacji kolejowej. Obecna nazwa wsi (z członem Reymontowskie) obowiązuje od 1984 r. Wcześniej odnosiła się jedynie do przystanku kolejowego wybudowanego po II wojnie światowej w czynie społecznym. Z czego słyną Lipce Reymontowskie? Nie jest tajemnicą, że Lipce Reymontowskie największą popularność zawdzięczają autorowi powieści „Chłopi”. Widać to tu na każdym kroku. Wybitnemu pisarzowi poświęcono główną ulicę, a na terenie wsi znajdują się aż cztery pomniki upamiętniające laureata Nagrody Nobla. Podziwiać je można w Szkole Podstawowej im. Wł. St. Reymonta (1967 r.), w Zagrodzie Ludowej (2001 r.), w lipieckim mini parku (2006 r.) oraz przy Muzeum Regionalnym im. Wł. St. Reymonta (2016 r.). Ostatni z wymienionych obiektów szczególnie zainteresuje miłośników twórczości Władysława Reymonta. Muzeum otwarte jest przez cały rok, z wyjątkiem poniedziałków. Na odwiedzających czekają zarówno stałe i czasowe wystawy oraz wiele drogocennych zbiorów. Wśród nich m.in. eksponaty związane bezpośrednio z autorem „Chłopów” czy pamiątki po dawnych mieszkańcach Lipiec. Nieopodal Muzeum Regionalnego znajduje się również „Centrum Reymontowskie – Zagroda Ludowa”. Pomysł na utworzenie skansenu z chałupami, oborą, stodołą i spichlerzem narodził się w czasie trwania Roku Reymontowskiego (2000 r). Historyczne budynki przeniesiono z Woli Drzewieckiej i terenu gminy Godzianów. Krzywa Wieża w Polsce, o której mogliście nie słyszeć. „Śląska Piza” zachwyca wszystkich Największa Krzywa Wieża w Polsce zlokalizowana jest na południu kraju. Choć pod względem rozmiarów ustępuje słynnej konstrukcji z Pizy, cieszy się dużą popularnością wśród turystów. Będąc w Lipcach Reymontowskich, warto odwiedzić także: Muzeum Czynu Zbrojnego, symboliczny grób Macieja Boryny, głównego bohatera „Chłopów”; Galerię Staroci i Pamiątek Regionalnych; zabytkową XIX-wieczną kaplicę cmentarną; oraz Rezerwat Bukowiec. Dodajmy, że co roku w Lipcach Reymontowskich, Łodzi oraz miejscowościach na trasie przejazdu specjalnego pociągu odbywa się cykliczna impreza pod nazwą „Dzień Reymonta”. Wydarzenie promuje twórczość polskiego pisarza. Źródło: lipcereymontowskie.pl Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.