National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2024-08-23T12:51:58.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Podróż za jeden uśmiech - jak zwiedzać świat nie bankrutując?
items: Wojciech Cejrowski zdradza przepis na urlop pełen wrażeń
items: 11/2011
items: Babcia - to brzmi dumnie
items: Świętych obcowanie
items: NG TRAVELER od kwietnia jako miesięcznik
items: W dżungli czuję się najlepiej

Podróż za jeden uśmiech - jak zwiedzać świat nie bankrutując?
type: item
date: 2018-01-05T11:49:04.000Z
creator: Wojciech Cejrowski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: egzotyka
subject: felieton
subject: podróże
subject: praca za granicą
subject: rzeka amazonka
subject: wojciech cejrowski
description: Martwią mnie maile od młodych ludzi, którzy pytają, skąd wziąć pieniądze na wyprawę. Niekiedy proszą wprost, by im załatwić sponsora. A gdy odpowiadam, by pojechali do Londynu popracować przy zmywaniu garów, a po dwóch miesiącach stać ich będzie na egzotyczną wyprawę, słyszę: Eee... szkoda wakacji. Mnie nie było szkoda.
encoded: Moja pierwsza wyprawa do Meksyku: ląduję w stolicy, mam 5 kg bagażu i 20 dolarów w kieszeni. Co teraz? Miasto leży w górach – nocą zimno, a mnie nie stać na hotel. Ale to wiedziałem jeszcze przed przylotem i miałem przygotowany plan: „Coś się zorganizuje”. A gdyby niczego się nie zorganizowało, miałem też plan B: „Jakoś to będzie”. Pierwszego dnia wieczorem, kiedy zaczęło się robić wyraźnie chłodno, błąkałem się po centrum. W końcu znalazłem miejsce, gdzie układali się na noc podobni do mnie bezdomni przybysze – rodzaj noclegowni, a konkretnie kratki wentylacyjne od metra. Wieje z nich ciepło i jest całkiem przyjemnie, chociaż trochę ciasno – takich jak ja było tam kilkanaście osób. A ja jedyny biały, więc od razu wzbudziłem zainteresowanie. Stali „mieszkańcy” kratki chętnie zrobili dla mnie miejsce. Oni tam nie mają telewizji, więc robiłem za telenowelę zastępczą – przez pół nocy opowiadałem o świecie, o Polsce, a oni ochoczo słuchali, poprawiali moją kulawą wówczas hiszpańszczyznę i uczyli mnie nowych słówek. Następnego dnia rano moi nowi przyjaciele znaleźli mi pierwszą pracę, która polegała na ochotniczym udzielaniu pomocy zbłąkanym turystom. Poznałem dość szybko plac Centralny i okolice. Amigos z kratki od metra pokazali mi kilka ciekawostek w bocznych zaułkach, do których nie wprowadza się normalnych wycieczek. Tylne drzwi do katedry, które pozwalają wyminąć ludzki zator w drzwiach głównych, dużo tańszy kiosk z pamiątkami, czysty przytulny comedor, gdzie serwuje się regionalne dania z południa Meksyku... takie rzeczy. Pierwszego dnia zarobiłem 20 dolarów, a po tygodniu miałem dość kapitału, by wyruszyć na karaibskie plaże Jukatanu. Zmieniałem ciężarówki, furmanki, okazje. Czasami wysiadałem gdzieś w szczerym polu i natykałem się na takie oto obrazki: bosy chłop w kusych portkach i ogromnym sombrero z żoną i dzieciakiem sieją kukurydzę. Ojciec idzie przodem, w rękach trzyma zaostrzony kołek i tym kołkiem robi dziury w ziemi. Miarowo, do rytmu: krok-buch-dziura,…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/a8bf4458232ee657f792458f8a50ed8022cb7880-b695840.jpeg
width: 1000
height: 667

Wojciech Cejrowski zdradza przepis na urlop pełen wrażeń
type: item
date: 2014-07-17T06:59:00.000Z
creator: redakcjang
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: podróże
subject: polska
subject: wojciech cejrowski
description: Spotkanie z Wojciechem Cejrowskim - gościem specjalnym kampanii „Kujawsko-Pomorska podróż po zdrowie” już w najbliższą sobotę 19 lipca w Chełmży
encoded: „Kujawsko-Pomorska Podróż po Zdrowie” trwa. Kolejny przystanek naszej kampanii zdrowotnej to pięknie położne miasto Chełmża. Marszałek Województwa Kujawsko-Pomorskiego oraz Burmistrz Miasta Chełmży zapraszają 19 lipca do wspólnej zabawy, udziału w badaniach profilaktycznych oraz wykładach edukacyjnych. Wszyscy, którzy pojawią się w tym dniu w Chełmży będą mieli okazję do spotkania o godzinie 14.10 i 15.10 z Wojciechem Cejrowskim. Znany podróżnik przedstawi nam przepis na aktywne, pełne niezapomnianych wrażeń i niespodzianek wakacje. Zapewniamy, że nie będą to opowieści o opalaniu się z drinkiem w ręku w pięciogwiazdkowym hotelu. Kreatywne podróżowanie jest bowiem jak produkt 3w1: regionalna kuchnia, przyjaźni ludzie i trochę (czasem więcej niż trochę!) ruchu. Nie zaprzeczycie, że połączenie zdrowego odżywiania, braku stresu i aktywności fizycznej to najlepsza recepta na zdrowie. Gość specjalny będzie odpowiadał na Państwa pytania. Dla ambitnych przygotowano prozdrowotną grę miejską. Na zwycięzców czeka voucher na 2-osobowy weekendowy pobyt w sanatorium, ufundowany przez Przedsiębiorstwo Uzdrowisko Ciechocinek S.A. Z uwagi na prozdrowotny charakter akcji nie może w niej również zabraknąć miejsca na badania profilaktyczne. Zainteresowani będą mogli skorzystać z USG aorty brzusznej, mammografii, cytologii, badania dermatoskopowego skóry, badań krwi w kierunku WZW, pomiaru ciśnienia tętniczego krwi oraz zawartości tlenku węgla w wydychanym powietrzu. Odważnym (wyniki potrafią być zaskakujące) proponujemy sprawdzenie zawartości tłuszczu i wody w organizmie oraz poznanie swojego wieku metabolicznego. Mieszkańcy regionu będą mogli także uzyskać dostęp do Zintegrowanego Informatora Pacjenta oraz informacje na temat Europejskiej Karty Ubezpieczenia Zdrowotnego. Przewidziano także pokazy ratownictwa medycznego, konkursy dla publiczności oraz występy wokalne. Na wszystkich, którzy przybędą do tego urokliwego miasta czeka także mnóstwo atrakcji związanych z obchodami XXXIV Dni …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/680ba61d8718fe64e199400669c5d91f29194bb4-0a5568c.jpeg
width: 1056
height: 746

11/2011
type: item
date: 2011-10-27T20:00:00.000Z
creator: redakcja
subject: Magazyn
subject: National Geographic
subject: amazonia
subject: dżungla
subject: indianie
subject: wojciech cejrowski
subject: yerba mate
description: W XXI wieku śmierć jest tematem tabu. Nie chcemy o niej myśleć, nie chcemy o niej rozmawiać, najchętniej wyeliminowalibyśmy ją, podobnie jak starość, z naszego życia. Nie wyobrażamy sobie, że dotknie nas albo kogoś z naszych najbliższych, nie wymagamy od dzieci, żeby chodziły na pogrzeby. Jednak na swój sposób jest też pociągająca, szczególnie gdy ma miejsce gdzieś na końcu świata. Bo jak inaczej wytłumaczyć chęć uczestnictwa turystów w rytualnych pochówkach odbywających się chociażby w Indiach albo w Indonezji? Zapewne jednym z takich powodów jest widowiskowość tych ceremonii i fakt, że nie zawsze są smutne. Tana Toradża na Celebes są w stanie za celebrowanie śmierci zapłacić bardzo dużo. Najważniejszym wydarzeniem w ich życiu nie są narodziny członka społeczności ani ślub, tylko... ceremonia pogrzebowa. To nie jest zwykła żałobna stypa, jaką znamy z naszych realiów, tylko wielki festyn, który kosztuje fortunę. Aby wyprawić krewnego na tamten świat, wiele rodzin popada w długi. Właśnie w ten sposób wyraża swój szacunek dla zmarłego. W dzień Wszystkich Świętych stawimy się przy grobach bliskich, żeby zapalić znicze, a potem w rodzinnym gronie powspominać drogie nam osoby. Obejrzymy udekorowane chryzantemami i bratkami grobowce rozświetlone tysiącami lampek. Zadumamy się nad własnym życiem. Wyobraźmy sobie, że śmierci nie ma. Czy wtedy nasze życie wydawałoby się nam równie piękne i cenne? Agnieszka Franus
encoded: SPIS TREŚCI: Wywiad z Krzysztofem Mroziewiczem – o Fidelu Castro i jego Kubie, na której parasolki mogłyby rodzić pomarańcze.Rozmawia Danuta Śmierzchalska Skarb Sasów. Kto zakopał skarb złożony z dziwnie pogiętych złotych okuć mieczy? Epoka legendarnego króla Artura ma jeszcze wiele tajemnic. Tana Toradża. W tej społeczności zabalsamowany zmarły może czekać – w domu! – na pogrzeb miesiącami. A wszystko przez to, że na urządzenie pochówku trzeba małej fortuny. Obróceni w proch. W płomieniach, żołądkach sępów, a czasem innych ludzi... Wyprawa na tamten świat jest kluczowym zagadnieniem w każdej kulturze. Ziemie rzadkie. Na tych metalach opierają się nowoczesne technologie. Ale nie dość, że jest ich mało, to jeszcze większość złóż kontrolują Chiny. Tymczasem potrzeby rosną... Rekin wielorybi. Choć ogromne, żywią się morską drobnicą. A rybacy wcale nie drżą na myśl o spotkaniu z nimi. A nawet podkarmiają je, jak kaczki. Saamowie. W nowoczesnej Norwegii trudno być pasterzem i nomadą. A jednak wielu Saamów chce żyć tak jak ich wędrujący za reniferami przodkowie. Ötzi. Choć zmarł ponad 5 tys. lat temu, wciąż trzyma się nieźle. A lekarze nie dają mu spokoju, próbując za pomocą najnowocześniejszych metod wydrzeć tajemnice jego i czasów, w których żył. Tylko dla prenumeratorów: Rzeki USA. Dzikie i malownicze – kiedyś takie były wszystkie. Dziś ostatnich ich fragmentów przed zabudową, tamami i mostami bronią zapaleńcy.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/b78260ad96e985d51e12d46712168f3e7b82eea7-f6299dc.jpeg
width: 1039
height: 1508

Babcia - to brzmi dumnie
type: item
date: 2011-03-10T07:17:57.000Z
creator: M. Liczbarski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: ludzie
subject: traveler
subject: wojciech cejrowski
description: Fotograf, podróżniczka i dziennikarka. Ma za sobą 16 lat pracy jako informatyk w Polsce i tyle samo w Australii, dokąd wyjechała w 1981 r. Po przejściu na emeryturę odbyła roczną podróż po Afryce, czego owocem są książki Babcia w Afryce (nominowana do nagrody Traveler 2010) oraz Babcia w pustyni i w puszczy. W roku 2001 w Canberze otrzymała prestiżową nagrodę prasową za osiągnięcia w dziedzinie fotografii.
encoded: Z Barbarą Meder rozmawia Marcin Dzierżanowski Marcin Dzierżanowski: Z tą „babcią” to żart? Barbara Meder: Proszę pytać Wojtka Cejrowskiego. To on wymyślił tytuł mojej książki. M.D.: Trochę przesadził. B.M.: Bo babcia źle się kojarzy? M.D.: Bardzo dobrze. Ale z niańczeniem wnuków, a nie podróżami dookoła świata. B.M.: Czas to zmienić. Przed wydaniem książki rozesłałam e-mai-lem propozycję tego tytułu do moich znajomych. Efekt mnie zaskoczył. Wszyscy Polacy napisali, że to fatalny pomysł. Sto procent Australijczyków – że rewelacyjny. M.D.: Posłuchała pani Australijczyków. B.M.: I Wojtka Cejrowskiego, który powiedział, że chodzi o pozytywną prowokację. Miał rację, o czym przekonały mnie reakcje czytelników. Nie zapomnę, jak na spotkaniu autorskim podeszła do mnie pani, mniej więcej w moim wieku. Właśnie przeszła na emeryturę, miała z tym psychiczny problem. Dziękowała mi ze łzami w oczach. „Dotąd byłam przekonana, że świat się przede mną zamyka. Teraz zrozumiałam, że się otwiera”. Kilku młodych ludzi prosiło mnie o dedykacje na trzech egzemplarzach książki. Kiedy pytałam, po co im aż tyle, odpowiadali: „Jedna dla mnie, a pozostałe na prezenty obu babciom. Może pójdą w pani ślady?”. M.D.: Pewnie nie pójdą. Pani od 20 lat mieszka w Australii… B.M.: …i na wszystko mnie stać? M.D.: Mniej więcej to chciałem powiedzieć... B.M.: Bajki! Po pierwsze, mam naprawdę niewysoką emeryturę. Kiedy podróżując, spotykam Polaków, zawsze okazuje się, że moja wyprawa ma dużo niższy budżet niż ich. A nie są to klienci ekskluzywnych biur podróży, tylko studenci, back-pakerzy. Po drugie, żeby podróżować, wcale nie trzeba mieć pieniędzy. Pamiętam moją pierwszą egzotyczną podróż. To był Afganistan. M.D.: Teraz jeździ tam nasze wojsko. W latach 70. można tam było jeździć w góry. B.M.: Z naszego Towarzystwa Eksploracyjnego w Warszawie pojechała piątka. Nie mieliśmy za dużo pieniędzy, ale ktoś poradził, żebyśmy zabrali trochę gum do żucia, donaldów. M.D.: To był wtedy hit! B.M.: W dodatku w ZSRR ni…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/6c9b64883d655f574fcc6ed713652ee0f34fd78b-534b1e4.jpeg
width: 504
height: 310

Świętych obcowanie
type: item
date: 2010-07-08T06:50:00.000Z
creator: Wojciech Cejrowski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: duchy
subject: dżungla
subject: indianie
subject: śmierć
subject: szamanizm
subject: wojciech cejrowski
description: Dla Indianina śmierć nie jest końcem życia – ot jeden z etapów... rozwoju, przez który się po prostu przechodzi dalej.
encoded: Śmierć to przejście z jednego normalnego stanu w inny – także normalny. Bo cóż jest nienormalnego w byciu nieboszczykiem, albo duchem? – zapyta Indianin. Nikt z nas nie zapłacze nad bryłką lodu, że już nie jest wodą. Nikt nie będzie płakał po wodzie, która wyparowała. Podobnie Indianie nie płaczą po duszach, które „wyparowują” w zaświaty. Po śmierci są pewne rytuały, które należy wykonać. I żadnym z nich nie jest płacz. Przeciwnie – płacz jest jak najbardziej niewskazany, bo „przytrzymuje” zmarłego na tym świecie. Dopóki płaczesz po kimś, on nie może spokojnie odejść. Dopóki płaczesz, myślisz, kochasz, zmarły tkwi jedną nogą w ziemskim świecie; jak w potrzasku. To bolesne tkwienie – rozdarcie między „byłem” a „jestem”. Ponadto my – żywi – jeśli trzymamy się kurczowo zmarłego to... możemy być wciągnięci w zaświaty, oderwani od tu i teraz. Dlatego po śmierci Indianina zaplata się wejście do jego szałasu łykiem z lian, a z przeciwnej strony robi nowe wejście, którego zmarły nie zna. Szałas obsypuje się popiołem, aby duch pomyślał, że wszystko spłonęło i nie wracał. Zasiada się nocami wokół jego ogniska, wbija palisadę ze strzał i śpiewa pieśni odpędzające ducha. Przez kilka kolejnych dni wdowa wstaje nocą, śpiewa głośno i szuka w obejściu śladów męża – wszelkich pozostałości po nim. Zbiera je i rytualnie niszczy. Naczynia, z których jadał - rozbija, a skorupy zagrzebuje w ziemi. Trofea myśliwskie pali, łamie strzały… I wypluwa łzy. Wypluwa tak długo, jak długo chce się jej płakać. W końcu żal mija i zmarły zostaje uwolniony do zaświatów – rodzi się do nowego życia w Krainie Zmarłych. To koniec ziemskiego żywota. I początek żywota wiecznego. Dopiero wtedy ducha uwolnionego od ziemskich powiązań można spokojnie zaprosić z powrotem do domu. Stany pośrednie i brak zdecydowania, kim się jest, są niebezpieczne. Powinno się być albo chłopcem, albo wojownikiem; albo dziewczynką, albo kobietą… Albo człowiekiem, albo duchem. Indianie nie boją się duchów i obcują z nimi dość swob…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/01bbac5b2d6ddec06a62dea14dd3b568e483555c-f32bcea.jpeg
width: 520
height: 335

NG TRAVELER od kwietnia jako miesięcznik
type: item
date: 2010-02-08T13:21:40.000Z
creator: M. Liczbarski
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: beata pawlikowska
subject: martyna wojciechowska
subject: miesięcznik
subject: traveler
subject: wojciech cejrowski
description: Magazyn NG TRAVELER, od kwietnia br. będzie się ukazywał w cyklu miesięcznym. Dotychczas pismo ukazywało się jako dwumiesięcznik. Pierwszy numer NG TRAVELERA jako miesięcznika trafi do rąk czytelników 9 kwietnia br., zaś ostatnie wydanie w cyklu dwumiesięcznym ukaże się 12 lutego br.
encoded: NG TRAVELER ukazuje się w Polsce od 2005 roku (na świecie od 1984 roku). Początkowo ukazywał się jako wydanie specjalne National Geographic Polska. Od lutego 2006 r. NG TRAVELER jest dostępny regularnie co dwa miesiące. To praktyczny magazyn o podróżach, który inspiruje i informuje. Skierowany jest do osób aktywnych, ambitnych, ciekawych świata i jego atrakcji – zarówno przyrodniczych, architektonicznych, jak i kulturowych. Dostarcza gotowe przepisy na fascynujące wyprawy, także rodzinne. Mocną stroną magazynu są rzetelne informacje, mapy, testy sprzętu przeprowadzane przez ekspertów i porady związane z szeroko pojmowaną tematyką podróżniczą. Dodatkowy atut stanowią autorzy, uznani globtroterzy. Swoimi doświadczeniami na łamach dzielą się: Martyna Wojciechowska (redaktor naczelna magazynu), Beata Pawlikowska, Elżbieta Dzikowska, Wojciech Cejrowski, Marek Tomalik, Edi Pyrek, David Kaszlikowski, fotograficznych porad udziela Tomasz Tomaszewski. NG TRAVELER patronuje wielu polskim wyprawom. Raz w roku redakcja oraz czytelnicy przyznają prestiżową nagrodę TRAVELERY promującą polskich naukowców i podróżników.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/d2ee3ba65cdf4c7688a7c485b0af6af4215de232-ad066ff.jpeg
width: 188
height: 237

W dżungli czuję się najlepiej
type: item
date: 2009-03-19T20:24:58.000Z
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: amazonia
subject: dżungla
subject: indianie
subject: wojciech cejrowski
subject: yerba mate
description: Chodzi na bosaka, ale tylko latem. Pstrokate koszule kupuje na wagę w ciuchlandzie. Wstaje o 6.00 rano, czyta Stary Testament i pije yerba mate. Nie lubi, gdy się zdrabnia jego imię. Ma dwa koty, które z łóżka wygania, ale jak mu się położą obok klawiatury komputera, to ich nie przepędza. Słynie z niewyparzonego języka i słabości do dzikich plemion.
encoded: Z Wojciechem Cejrowskim rozmawia Agnieszka Franus Kim chciałeś zostać, gdy byłeś małym chłopcem? Wojciech Cejrowski: Papieżem, by udowodnić światu, że Polak potrafi. Potem milionerem (udało się). Pisarzem (również). Teraz bardzo chciałbym wykładać na uniwersytetach jako profesor antropologii. Taki wiek – człowiek zebrał pewną porcję wiedzy i nadszedł czas, aby się nią dzielić. Od ponad 20 lat niemal co roku poszukujesz dzikich plemion w Ameryce Południowej. Czy one jeszcze tam żyją? Mam nadzieję, że tak. W przeciwnym razie zaprzestałbym organizowania wypraw. Ale moja nadzieja słabnie. Jeszcze dziesięć lat temu właściwie każdy wyjazd kończył się sukcesem. Dzisiaj najczęściej wracam z niczym. Zamiast szamana znajduję gościa z paczką przeterminowanej aspiryny. A zamiast przepasek biodrowych – nylonowe gatki. Przeszkadzają Ci majtki u Indian? Sam je chyba nosisz. Nieprawda. Przed wejściem na terytorium dzikich ubieram się tak jak oni. Niedawno pojechałem do nich w przepasce, którą kupiłem specjalnie na tę okazję. Wysiadłem z czółna w wiosce, o której mój przewodnik opowiadał, że to już ostatnia w pełni tradycyjna osada. Świeciłem gołym tyłkiem, myśląc, że robię na nich dobre wrażenie, a wódz przywitał mnie w spodenkach Adidasa. Niby wszyscy tam mówili po indiańsku, mieli szamana, ale... tylko ja miałem przepaskę. Biali wyprawiają się na koniec świata, żeby doświadczyć prawdziwej dzikości, a okazuje się, że „straszny” wódz ma kino domowe i pasjami ogląda amerykańskie seriale. Sami mieszkamy w wygodnych, ciepłych domach, a od innych oczekujemy, że będą ganiać nago po dżungli i polować na małpy? O co nam chodzi? Tęsknimy do czasów, w których żyliśmy w szałasach? Nie jeżdżę w poszukiwaniu dzikości. Dzikość gryzie, kłuje i zabija, moczy nocną ulewą i uwiera w tyłek przy siedzeniu. Wyjeżdżam, bo żal mi, że ten świat ginie. Życie Indianina w dżungli jest bardzo trudne, ale on jest tam u siebie. Pozostaje wolnym człowiekiem. Niby nic nie ma, ale jednocześnie niczego mu nie brak…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/5d2b00bf4dc5a3b4c48768a93fcf41fe6cb860e2-49c5497.jpeg
width: 600
height: 396