Te miejsca lada dzień zakwitną na różowo. Spektakularne wiśnie zobaczysz blisko Polski
Kwitnące wiśnie to niekwestionowany symbol japońskiej wiosny, który co roku przyciąga tysiące turystów spragnionych widoku różowych płatków. Choć tradycja hanami wywodzi się z Azji, podobne spektakle przyrody można dziś podziwiać w sercu Nowego Jorku czy na ulicach europejskich miast.
W tym artykule: Gdzie oglądać kwitnące wiśnie w Japonii? Tak wygląda Central Park wiosną Tam w Europie zobaczysz kwitnące wiśnie Japonia przywodzi na myśl na wiele skojarzeń, ale wiosną są to przede wszystkim kwitnące wiśnie. Różowawe kwiaty symbolizują efemeryczną naturę życia i piękno nowych początków. Każdej wiosny, poza pandemiczną przerwą, do Japonii przylatują tysiące turystów aby na własne oczy zobaczyć ten wyjątkowy spektakl w przyrodzie. W parkach, świątyniach i sanktuariach robi się wtedy tłoczno. Gdzie oglądać kwitnące wiśnie w Japonii? Sezon kwitnienia wiśni w Japonii zwykle rozpoczyna się na południu, a następnie przesuwa się na północ. Zaczyna się na przełomie marca i kwietnia i zazwyczaj trwa około pięciu tygodniu. Szczyt kwitnienia przypada w różnym czasie w zależności od regionu i pogody. Najpopularniejszym miejscem do oglądania kwitnących wiśni w Japonii jest park Ueno w Tokio. Inne sprawdzone miejscówki to: Ścieżka Filozofów w Kioto, park Nakanoshima w Osace, ogród Shukkeien w Hiroszimie. Oglądanie kwitnących wiśni to nie tylko atrakcja turystyczna. To wiekowa tradycja, nazywana przez Japończyków hanami. Pod koniec marca i na początku kwietnia ludzie zbierają się w parkach, aby śpiewać, pić sake, a nawet pisać wiersze. Wszystko ku chwale otaczającego piękna. Współcześnie zakochani i całe rodziny wykorzystują ten czas na sesje fotograficzne w plenerze. Kwiat wiśni jest integralną częścią kultury japońskiej. Motyw ten pojawia się w dziełach sztuki, literaturze, a nawet na monetach jenów. Przypomina o kruchości życia i docenianiu każdej chwili. Tak wygląda Central Park wiosną Nie tylko w Japonii wiosna patrzy przez różowe okulary. Kwitnące wiśnie są również symbolem nowojorskiego Central Parku. Jedna z odmian (Okame) rosnących wzdłuż zachodniej strony zbiornika wodnego zdążyła już zakwitnąć. Kolejne dopiero czekają na swój szczyt. Nowojorczycy i turyści mogą śledzić, gdzie w Central Parku jest już różowo za pomocą aplikacji przygotowanej przez Central Park Conservancy. David Bayne, kierownik ds. zarządzania krajobrazem wytłumaczył w komunikacie prasowym, że łagodne przejście z zimowej aury na wiosenno-letnią sprzyja wczesnemu kwitnięciu wiśni. Nagłe upały mogłyby zaburzyć rytm przyrody. Łącznie w Central Parku na ponad 340 hektarach rosną cztery rodzaje wiśni: Kwanzan (znany z ciemnoróżowego odcienia), Higan (białe i różowe kwiaty), Yoshino (białe kwiaty), Okame (różowe kwiaty). Tam w Europie zobaczysz kwitnące wiśnie Pola Marsowe w Paryżu Trudno o bardziej malownicze miejsce na piknik niż Pola Marsowe w Paryżu. Szczególnie wiosną robi się tam jeszcze bardziej fotogenicznie. To zasługa kwitnących wiśni. Co prawda nie ma ich tam tak wiele jak w Central Parku, ale to nie szkodzi. Okolica, w tym wieża Eiffla, dopełnia wrażenia estetyczne. Bonn w Niemczech Mniej oczywistym wyborem jest Bonn położone w zachodnich Niemczech. W kwietniu turystyka sprowadza się tam do dwóch ulic: Heerstrasse i Breite Straße. Rosnące wzdłuż nich wiśnie zostały przywiezione z Japonii po zjednoczeniu Niemiec. Heerstrasse jest nazywana przez mieszkańców „Aleją Kwitnącej Wiśni” i nie ma co się dziwić. Wiosną wygląda jak różowy tunel. Taka sceneria przyciąga fotografów z całego kraju i zagranicy. Kersenbloesempark w Amstelveen/Amsterdamie Znanym i sprawdzony miejscem jest również Kersenbloesempark położony niedaleko lotniska Amsterdam Schiphol. Podarowane miastu przez Japanese Women’s Club w 2000 roku prawdziwe japońskie drzewa sakura tworzą jeden z najlepszych ogrodów kwitnących wiśni w Europie. Każde drzewo ma nawet swoją własną nazwę – są to imiona kobiet w języku japońskim lub holenderskim. Nasz ekspert Mateusz Łysiak Dziennikarz zakręcony na punkcie podróżowania. Pierwsze kroki w mediach stawiał w redakcjach internetowej i papierowej magazynu „Podróże”. Redagował i wydawał m.in. w gazeta.pl i dziendobrytvn.pl. O odległych miejscach (czasem i tych bliższych) lubi pisać nie tylko w kontekście turystycznym, ale też przyrodniczym i społecznym. Marzy o tym, żeby zobaczyć zorzę polarną oraz Machu Picchu. Co poza szlakiem? Kuchnia włoska, reportaże i pływanie.
Święto kwitnącej wiśni odwołane. Mieszkańcy mówią wprost: to kryzys
Co roku sezon kwitnienia wiśni zamienia Japonię w różowo-białą bajkę, która przyciąga miliony turystów z całego świata. Tradycja Hanami stała się jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli kraju i magnesem dla zagranicznych podróżnych. W nadchodzących tygodniach w całej Japonii rozpoczną się festiwale organizowane z tej okazji. Jednak nie wszystkie samorządy zdecydowały się je utrzymać. W jednej z miejscowości w pobliżu Tokio wydarzenie zostało odwołane z powodu nadmiernego napływu turystów.
Japonia od lat znajduje się w czołówce podróżniczych marzeń – przyciąga zarówno futurystycznym obliczem Tokio, historycznym Kioto, jak i mniej oczywistymi miejscami (czyli np. azjatycką Wenecją), które zyskują popularność dzięki mediom społecznościowym. Po pandemicznym załamaniu branża turystyczna w kraju przeżywa rekordowe odbicie, a liczba zagranicznych gości bije kolejne historyczne wyniki. Problem w tym, że największe obciążenie coraz częściej spada nie na metropolie, lecz na małe miejscowości, które nie są przygotowane na tak intensywny ruch. Jednym z symboli tego napięcia stała się położona u stóp góry Fudżi Fujiyoshida, gdzie lokalne władze zdecydowały się odwołać festiwal kwitnącej wiśni, argumentując decyzję względami bezpieczeństwa i komfortu mieszkańców. Napływ turystów do Japonii. Festiwal w Fujiyoshidzie odwołany Powrót zagranicznych podróżnych do Japonii po pandemii okazał się bardziej obfity, niż przewidywano. W 2025 roku kraj odwiedziło aż 42,7 miliona turystów – to najwyższy wynik w historii i wyraźny wzrost względem niemal 37 milionów gości rok wcześniej. Osłabiony jen dodatkowo zwiększył atrakcyjność Japonii jako kierunku podróży, czyniąc ją bardziej dostępną cenowo. Szczególnie mocno odczuły to najpopularniejsze miasta. W Kioto mieszkańcy od miesięcy skarżą się na tłumy oraz zachowania turystów, którzy zaczepiają gejsze ubrane w kimona, próbując robić im zdjęcia bez zgody. Coraz częściej jednak problem wykracza poza metropolie i dotyka mniejszych miejscowości, których infrastruktura nie była projektowana z myślą o masowej turystyce. W Fujiyoshidzie (mieście położonym u podnóża góry Fudżi w prefekturze Yamanashi) sytuacja stała się nie do wytrzymania. Lokalne władze informowały o permanentnych korkach, niedopałkach papierosów wyrzucanych na ulice, wchodzeniu na prywatne posesje oraz przypadkach załatwiania potrzeb fizjologicznych w ogrodach mieszkańców. – Za pięknym krajobrazem góry Fuji kryje się rzeczywistość, w której spokojne życie mieszkańców jest zagrożone. Czujemy że jesteśmy w kryzysie – oświadczył burmistrz miasta Shigeru Horiuchi. W rezultacie podjęto decyzję o odwołaniu odbywającego się od dekady festiwalu kwitnącej wiśni, który co roku przyciągał około 200 tysięcy osób. – Aby chronić godność i warunki życia naszych obywateli, postanowiliśmy zakończyć festiwal – podkreśliły władze. Odwołany festiwal nie zatrzyma tłumów. Hanami przyciąga miliony Decyzja o zakończeniu 10-letniego festiwalu nie oznacza, że okolice Fujiyoshidy nagle opustoszeją. Władze miasta nie mają złudzeń, że nawet bez festiwalu park Arakurayama Sengen (słynący z widoku na górę Fudżi, pięciopiętrową pagodę Chureito i aleję kwitnących wiśni) będzie przeżywać oblężenie. To jedno z najbardziej rozpoznawalnych miejsc w Japonii, regularnie pojawiające się w mediach społecznościowych, przewodnikach i na tysiącach zdjęć. W szczycie sezonu miasto notuje ponad 10 tysięcy odwiedzających dziennie, a turyści potrafią ustawiać się w wielogodzinnych kolejkach, by uchwycić idealne ujęcie góry Fudżi w otoczeniu różowych kwiatów. Samorządowcy wskazują, że napływ gości napędzają m.in. korzystny kurs jena oraz viralowa popularność miejsca w internecie. Aby ograniczyć chaos, planowane jest zwiększenie liczby pracowników porządkowych, utworzenie tymczasowych parkingów i instalacja przenośnych toalet. Wregionie podejmowano już bardziej radykalne kroki – ustawiano bariery zasłaniające widok na Fudżi, wprowadzano opłaty oraz limity wejść na niektóre szlaki. Mimo to sezon kwitnienia wiśni pozostaje jednym z najważniejszych momentów w japońskim kalendarzu turystycznym. W marcu i kwietniu parki, świątynie i nadrzeczne bulwary w całym kraju – od Tokio i Kioto po Hiroszimę czy Fukuokę – wypełniają się mieszkańcami i gośćmi z zagranicy organizującymi pikniki pod kwitnącymi drzewami. To tradycja sięgająca setek lat, łącząca estetyczne doświadczenie z refleksją nad ulotnością życia. Wiele miast nadal organizuje własne wydarzenia i iluminacje nocne (yozakura), które przyciągają tłumy mimo rosnących obaw. Odwołanie jednego festiwalu nie zmienia więc faktu, że kwitnąca wiśnia pozostaje symbolem Japonii – i jednym z największych magnesów dla turystów. Źródła: ABC News, The Guardian Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Wiśnie zakwitły w Japonii najwcześniej od 1200 lat
Przeszło 1000 lat kwitnące drzewa sakura w Japonii głosiły swoimi kolorami i zapachem nadejście wiosny. Dziś opadające na ziemię kwiatki zwiastują raczej dramatyczną zmianę klimatu.
Wiosna 2021 w Kyoto nadeszła szybciej niż ktokolwiek pamięta, a nawet wcześniej, niż kiedykolwiek w historii zapisków kwitnienia drzew wiśni. A to ponad 1200 lat historii. Nikt nigdzie nie prowadzi dłużej regularnych zapisów wydarzeń opisujących cykliczne zjawisko. View oEmbed on the source website Sakura w Tokio zakwitła w ostatnim tygodniu marca. Tak samo jak rok temu i jak w 1953 roku, pierwszym prowadzenia rejestru przez japońską służbę meteo. Drzewko służące do kontrolowania tego zjawiska, odmiana wiśni jedońskiej (somei-yoshino) rosnące w tokijskiej świątyni Yasukuni w okręgu Chiyoda, zakwitło 12 dni wcześniej niż zwykle. Wiśnie najwcześniej w Japonii zakwitły w tym roku w Hiroszimie, 11 marca, czyli 16 dni wcześniej niż zwykle. Raz tylko kwitnienie odnotowano wcześniej – 10 marca 2010 roku w parku koło zamku Kochi, w prefekturze Kochi - czytamy w „Japan Times”. – Cieplejszy luty niż zwykle przyśpieszył kwitnienie w całym kraju – zwróciła uwagę japońska agencja meteo, JMA. Drzewo kwitnie, podaje definicję JMA, jeżeli 80 proc. pączków na gałęziach otworzy się. W 2018 roku wiśnie jedońskie wokół zamku Kochi na wyspie Shikoku zakwitły jako pierwsze w całej Japonii (ze wszystkich pod obserwacją), 11 dni wcześniej niż zwykle i 18 dni wcześniej niż w roku 2017. Z kolei drzewka wiśni w Tokio zakwitły 9 dni wcześniej, niż zwykle. Wczesne kwitnięcia w ostatnich dekadach odnotowano 21 marca 2002 w tokijskim okręgu Chiyoda oraz w prefekturze Kochi w 2010 roku. Biorąc pod uwagę tereny, których JMA już nie monitoruje, w 1973 roku wiśnie zakwitły 20 marca w prefekturze Kagoshima. Pierwsze oficjalne dokumenty dotyczące kwitnienia drzew wiśni pochodzą z 812 roku. Najwcześniejsze odnotowane w przeszłości kwitnienie sakury wypadło 27 marca 1409 roku. Przez stulecia podziwianie ukwieconych drzew zmieniło się z rozrywki zarezerwowanej dla cesarskiego dworu do czegoś co chętnie robi większość zwykłych Japończyków. Przybiera to formę praktykowanego co roku przez dwa pierwsze tygodnie kwietnia tradycji hanami, podziwiania urody kwiatów, w szczególności kwiatów ozdobnych wiśni piłkowanych (Cerasus serrulata, sakura). Przyjęło się w historii uważać 17 kwietnia za szczyt kwitnienia, ale przez dziesiątki lat data ta przesunęła się do 5 kwietnia. W tym roku pełne kwitnienie przyszło jeszcze zanim marzec się skończył. Oficjele w Kioto ogłosili ten moment 26 marca. View oEmbed on the source website - Dowody w postaci zapisków o kwitnieniu to rodzaj historycznego pomiaru który naukowcy wykorzystują do rekonstrukcji dawnych trendów klimatycznych – klimatolog Michael Mann powiedział dziennikowi „Washington Post”. Kwitnienie rosnących w górach Japonii drzew wiśnie od IX wieku odnotowano 732 razy. Zdaniem Manna, prowadzone od 1200 lat zapiski na temat osadzonego w japońskiej kulturze zwyczaju pokrywają się z rygorystycznie dokumentowaną wiedzą naukową na temat zmian klimatu. – Wywołane przez człowieka i obserwowane obecnie ocieplenie klimatu jest z perspektywy czasu wydarzeniem bez precedensu – dodaje naukowiec. Im wcześniej wiosna dociera na północną półkulę, tym szybciej niektóre rośliny i zwierzęta zmieniają swoje zachowanie. W tym moment kwitnienia. Gdy naukowcy nałożyli na wykres daty kwitnienia wiśni w Kioto, zaczął wyglądać niemal identycznie jak wykres reprezentujący globalne ocieplenie, zauważa „Washington Post”. Obecne modele prognostyczne nie wróżą dobrej przyszłości japońskim tradycjom związanym z wiosennym kwitnieniem wiśni. Przy podniesieniu globalnych temperatur o 2,5 stopnia, kwiaty wiśni zdążą już opaść w położonym w górach mieście Takayama zanim krajowy festiwal z okazji nadejścia wiosny w ogóle się rozpocznie.
Japoński bladoróżowy szał. O czym nam przypominają kwitnące wiśnie?
Na południu Japonii wiśnie budzą się czasem już u schyłku lutego. Zaczyna się hanami, niezwykłe święto polegające na podziwianiu kwitnących kwiatów wiśni.
Sakura to wiśnia. Hanami to podglądanie wiśni. Te dwa słowa wywołują w Japończykach dreszcz emocji. Siedzą wszędzie. Całymi grupami. Na kocach, matach, wprost na trawie, pod drzewami. I patrzą. Patrzą, jak kwiaty kwitną. Dla kogoś z boku może wydać się to dziwne, być może nawet śmieszne. Dla Japończyka to coś tak oczywistego jak to, że po nocy wstaje dzień, a życie kończy się śmiercią. Zaczyna się hanami, niezwykłe święto polegające na podziwianiu kwitnących kwiatów wiśni (po japońsku: sakura). Na wyspie Okinawa, daleko na południu, wiśnie budzą się czasem już u schyłku lutego, potem sakura stopniowo przesuwa się na północ, by do odległych krańców Hokkaido dotrzeć dopiero w maju. W centralnej Japonii, na wyspie Honsiu, zwykle przypada ona na drugą połowę marca, ale trzeba pamiętać, że pogoda również tu lubi płatać figle. Dlatego już parę tygodni wcześniej w mediach zaczynają się pojawiać prognozy sakura zensen, czyli z „frontu kwitnienia wiśni”. Sakurę ogląda się w parkach, na skwerach, przy placach i ulicach. W zasadzie wszędzie, bo w Japonii wiśnie są wszechobecne. Zwłaszcza te najpopularniejsze, wiśnie piłkowane, charakteryzujące się brakiem owoców. Nieco mniej popularne – acz uświęcone jeszcze dłuższą tradycją – jest oglądanie kwitnącej śliwy. Trwa to wszystko około dwóch tygodni. Czasem jeszcze krócej, jak choćby w przypadku najbardziej cenionej, hybrydowej odmiany wiśni, somei yoshino. – Na ten czas ludzie wpadają w amok – tłumaczy mi Keiko Hashimoto, studentka psychologii z Tokio. – Od chwili, gdy na drzewach pojawiają się bladoróżowe kwiaty, przez kilkanaście dni, aż po sakura fubuki, czyli moment, kiedy płatki wiśni spadają na ziemię niczym śnieg, w kraju nic nie jest normalne. Mam okazję tego doświadczyć, siedząc wśród setek ludzi w tokijskim parku Ueno. Wokół mnie dużo młodzieży. Leżą na brezentowych płachtach, śmieją się, rozmawiają, pokrzykują, śpiewają. Leje się sake, a z koszyków co chwilę ktoś wyciąga ryżową kulkę dango, typowy sakurowy przysmak. Kilka ostro umalowanych i ubranych na różowo nastolatek w krótkich sukienkach chichocze pod drzewem, ukradkiem spoglądając w stronę równie młodych chłopaków. Patrzę na tę scenę, a po głowie chodzi mi stary przebój Francuzów z grupy Air Cherry Blossom Girl (Dziewczyna kwitnącej wiśni): Trochę dalej jakaś para gra w badmintona, obok nich większa grupa gimnastykuje się, inni tańczą jakiś egzotyczny taniec, na moje oko coś pomiędzy kazaczokiem a zorbą. Gdzieś z brzegu ulokowali się młodociani malarze, na twarzach powaga, na płótnach - abstrakcja. W niebo lecą kolorowe balony i latawce. Wszędzie: muzyka, śmiech, jazgot, harmider. Naród singli Sumire Minamii, 25-letnia ekonomistka, z którą spotkam się później w modnej kawiarni w dzielnicy Asakusabashi, o hanami opowie mi z dystanstem i lekką ironią: – Nie jestem fanką tej fiesty. Lubię kwitnące wiśnie, ale ta cała impreza pod drzewami jest dla mnie trochę na pokaz. Obcokrajowcy, którzy ją oglądają, mogą odnieść wrażenie, że jesteśmy tacy fajni, wyluzowani, tolerancyjni i otwarci na świat. A to nieprawda. A przynajmniej nie cała prawda. Sumire może sobie pozwolić na dystans i spojrzenie z boku, bo przez wiele lat uczyła się w Anglii. Kiedy wróciła do ojczyzny, miała w sobie sporo krytycyzmu wobec rodaków: – Jestem dumna z bycia Japonką, ale dostrzegam też wady. Japończycy wciąż są zamknięci na inne kultury. Mogą być mili, uśmiechać się i pomagać, gdy pytasz o drogę, ale w gruncie rzeczy nigdy do końca cię – jako obcego – nie zaakceptują. Ja mam z tym podwójny problem. Bo o ile cudzoziemca potraktują z ulgą, tłumacząc to kulturowymi różnicami, o tyle ja mam obowiązek być typową Japonką. Żyć zgodnie z tutejszymi zasadami, tradycją. Społeczeństwo nie toleruje odstępstw od normy. Styl życia, styl ubierania się, wysławiania. To, jak się bawisz, i przede wszystkim to, jak pracujesz, musi być zgodne z normami. Praca jest zresztą sednem japońskiego życia. Zdaniem Sumire typowy Japończyk poświęca się pracy do tego stopnia, że przedkłada ją nad życie osobiste. Rezygnuje z wypoczynku, a coraz częściej także z posiadania dzieci. Boi się, że przez to jego kariera się załamie. Że będzie gorzej zarabiać, że szef straci do niego zaufanie. Efektem jest jeden z największych problemów Japonii – starzenie się społeczeństwa. Już w tej chwili co czwarty Japończyk to emeryt, a szacuje się, że w najbliższych pięćdziesięciu latach naród skurczy się nawet o jedną trzecią. – Co gorsza, na nieposiadanie dzieci decydują się najczęściej ludzie dobrze wykształceni, z dużych miast. Tworzy się społeczeństwo singli. I to mocno zdziwaczałych singli. Niedawno czytałam gdzieś, że 25 proc. ludzi z miast, którzy skończyli 30 lat, nigdy nie uprawiało seksu. Pomyślałam sobie: „O mój Boże! Mój kraj to katastrofa!” – mówi Sumire. – Mam wrażenie, że lawinowo rośnie liczba geeków, ludzi, którzy całe życie spędzają samotnie przy komputerze. Jedyny kontakt z innymi zapewnia im internet, nie ma więc mowy o żadnych relacjach erotycznych. Oni kochają się jedynie w postaciach z mangi (japońskiego komiksu pełnego m.in. rysunków kobiet o nienaturalnie wielkich biustach), nierealnych, idealnych dziewczynach. Jak dla mnie, jest to chore. Ale w czasie hanami o tym wszystkim mało kto pamięta. Społeczne problemy są gdzieś daleko. Liczy się tu i teraz. A więc zachwyt tym, co dała natura. Wiśnie filozoficzne Jadę do Kioto, dawnej stolicy cesarstwa. Tutejsze hanami jest jakby spokojniejsze, bardziej wyciszone. Melancholijne wręcz. A może tylko tak trafiłem? Sakurę oglądam bowiem, idąc wzdłuż Tetsugaku-no-michi, czyli Ścieżki Filozofów. Swoją nazwę aleja zawdzięcza jednemu z najsłynniejszych japońskich myślicieli XX w., Nishidzie Kitaro, znanemu z medytacyjnych poszukiwań sensu życia. Kitaro przez wiele lat pokonywał tę trasę w drodze na uniwersytet, tu powstało wiele z jego teorii. Być może z szacunku dla wielkiego filozofa dziś – nawet podczas hanami – nie słychać tu młodzieńczych wrzasków i głośnych śpiewów. Są za to zakochane pary fotografujące się w namiętnych pozach pod drzewami i zastygli w zachwycie staruszkowie kontemplujący bladoróżowe płatki. I nawet uśmiechnięci nastolatkowie, przemierzający ścieżkę nad kanałem sporymi grupami, tu są bardziej stonowani. W tym miejscu przypominam sobie o filozoficznej, buddyjskiej wykładni sakury. To gwałtowne, radosne kwitnienie, chwilę później upadek – na chodnik czy asfalt – i wreszcie zapomnienie jest metaforą ludzkiego życia. Przypomina o jego kruchości i ulotności. O tym, że trzeba się nim cieszyć tu i teraz, nie czekając na jutro. Bo jutra możemy nie doczekać. Ścieżka Filozofów ciągnie się wzdłuż kanału w historycznej dzielnicy Higashiyama, pomiędzy świątyniami Eikan-do i Ginkaku-ji. Poza oglądaniem kwitnących wiśni, po drodze lub w pobliżu ścieżki zwiedzać można liczne przybytki buddyjskie i chramy szintoistyczne. Zadziwiająco lekkie w konstrukcji budowle imponują wyrafinowaną architekturą, niezwykłymi detalami. Już poza ścieżką, w południowej Higashiyamie, tłumy zwiedzających o każdej porze roku przyciąga drewniany kompleks klasztorny Kiyomizu-dera. Główny pawilon przyklejony jest do stromego zbocza i można stąd podziwiać wspaniałą panoramę całego Kioto, w którym jest ponad tysiąc sześćset świątyń buddyjskich i około czterystu chramów szinto. Ta sześciopiętrowa konstrukcja z cyprysowym dachem i podłogą zbudowaną z czterystu cedrowych desek, do której budowy nie użyto ani jednego gwoździa, budzi szacunek i zachwyt. Pierwsza świątynia, poświęcona bogini Kannon, powstała tu u schyłku VIII w., a założył ją buddyjski mnich Enchin, który we śnie usłyszał polecenie odszukania źródła czystej wody (stąd nazwa kompleksu oznaczająca świątynię czystej wody). Źródłem okazał się tutejszy wodospad Otowa-no-taki. Dziś trzy strumienie wodospadu wpadają do stawu poniżej XVII-wiecznej bryły pawilonu. Pielgrzymi, którzy docierają tu, by napić się świętej wody, muszą zdecydować, czy najbardziej zależy im na: 1. zdrowiu, 2. długim życiu, czy 3. wiedzy. Każdy strumień odpowiada za co innego, a zwyczajowo wybrać można tylko jeden. W kompleksie Kiyomizu-dera uwagę warto zwrócić także na chram Jishu Jinja poświęcony bóstwu miłości Okuninushi-no-mikoto. Obok świątyni usytuowano dwa oddalone od siebie o 18 m głazy. Według legendy każdy samotnik, który z zamkniętymi oczami przejdzie od jednego do drugiego, powtarzając imię ukochanego lub ukochanej, zapewni sobie szczęście w miłości. Przy Jishu Jinja przypominam sobie to wszystko, o czym w Tokio mówiła mi Sumire. Być może właśnie tu należałoby przysłać tych wszystkich japońskich singli, którzy nie uprawiają seksu i nie zależy im na dzieciach? Łazienna etykieta Wieczorem docieram do onsenu Funaoka uważanego za najlepszy w całym mieście. Onsen to rodzaj łaźni zbudowanej na ciepłych źródłach. Tak jak niemal wszystko w Japonii wiąże się z osobnym rytuałem. Przed wejściem do basenów termalnych obowiązkowo trzeba się dokładnie wyszorować z użyciem mydła. I już ten punkt może sprawić trudności. Japończycy kąpią się, siedząc na niedużych stołeczkach, w żadnym wypadku na stojąco. Wskutek czego sitka prysznicowe zamontowane są mniej więcej na wysokości europejskiego pępka. Potem jest nieco łatwiej – pod warunkiem że zachowamy powagę i takt. Bo pobyt w onsenie to nie jest zwyczajna kąpiel. Przychodzą tu razem całe rodziny, grupy przyjaciół, kolegów z pracy – by omówić najważniejsze prywatne czy zawodowe sprawy. Onsen relaksuje i dodaje energii. Źródła mają właściwości lecznicze, ale też – a może przede wszystkim – w ciepłej wodzie kąpie się nie tylko ciało, ale i dusza. Maciej Wesołowski
Tak się wita wiosnę! Poznaj 5 niezwykłych zwyczajów z całego świata
Podziwianie kwitnących wiśni, czerpanie mocy z meksykańskich piramid - to tylko niektóre z fascynujących zwyczajów związanych z powitaniem wiosny. Sprawdź, czy znasz je wszystkie. Zdążysz jeszcze zaplanować podróż i na własnej skórze doświadczyć wiosennych festiwali.
Czujecie wiosnę w powietrzu? Marcowe przesilenie jest symbolem nowego początku, do którego trzeba się odpowiednio przygotować. Chyba wszystkim zdarzyło się topić marzannę – symbol słowiańskiej bogini zimy i śmierci. A jakie złe duchy odgania się w innych częściach świata? Sprawdźcie! Zdążycie jeszcze zaplanować podróż i na własnej skórze doświadczyć tych niezwykłych wiosennych festiwali. Poznaj 5 niezwykłych obyczajów związanych z powitaniem wiosny >>> Źródło: r.pl