National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2026-05-19T11:00:21.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Ta winnica „zatrudniła" stado 800 kaczek. Ptaki pilnują, by szkodniki trzymały się z dala od winorośli
items: Lubuskie – kraina winem płynąca. Co zobaczyć i czego spróbować w Zielonej Górze i okolicach?
items: Zamojskie dolce vita z Karolem Okrasą
items: Przewodnik po Morawach południowych. Dlaczego warto pojechać do Czech kamperem?
items: Autem przez winnice Portugalii. Ruszaj na jedną z najpiękniejszych tras samochodowych na świecie
items: Mołdawia – kierunek obowiązkowy dla prawdziwego winopijcy
items: Podróż szlakiem mołdawskich winnic. To najprzyjemniejsze, co możesz dla siebie zrobić!
items: Szlakiem winnic polsko-słowackiego pogranicza
items: 2/2014
items: Polska dla hedonistów: Lubuskie - Między ulem a kieliszkiem
items: Barossa - winna dolina
items: Riverina czyli Międzyrzecze- Australia

Ta winnica „zatrudniła" stado 800 kaczek. Ptaki pilnują, by szkodniki trzymały się z dala od winorośli
type: item
date: 2026-05-19T11:00:41.000Z
creator: redakcja
subject: Przyroda
subject: ciekawostki
subject: winnice
subject: zwierzęta
description: Winnica pod Kapsztadem zatrudniła 800 kaczek, które każdego ranka meldują się na swoich stanowiskach. Biegusy indyjskie stoją na straży ekologicznych upraw, pilnując, by szkodniki trzymały się z dala od dojrzewających winorośli.
encoded: Spis treści: Kaczki w służbie wina Symbioza ludzi i ptaków Biegusy indyjskie odgrywają istotną rolę w naturalnym utrzymaniu upraw winorośli. Te smukłe, wyprostowane kaczki doskonale radzą sobie z wyszukiwaniem i zbieraniem szkodników – zwłaszcza ślimaków – ukrytych między liśćmi. To dlatego, od ponad 30 lat, setki biegusów indyjskich wspierają ekologiczne uprawy w południowoafrykańskiej winnicy Vergenoegd Löw. Jak przekonuje Peter Stuart zarządzający winnicą, wszystko zaczęło się od zaledwie kilku sztuk. Kaczki w służbie wina Codziennie o ósmej rano w głośnej tyralierze przechodzą przez teren zabudowany i wkraczają na uprawy winorośli, gdzie rozpoczynają ucztowanie. Ptaki pomagają nie tylko w walce ze szkodnikami – ich odchody działają jak naturalny nawóz, który użyźnia glebę bez potrzeby stosowania chemii. Symbioza ludzi i ptaków Winnica funkcjonuje w pełnej harmonii z naturą. Dzięki biegusom, które skutecznie eliminują szkodniki, nie ma potrzeby sięgania po pestycydy. Ptaki realizują swoje naturalne potrzeby, jednocześnie wspierając zdrowie upraw. Towarzyszą im gęsi, pełniące rolę strażników – pilnują gniazd i chronią jaja przed wronami oraz innymi drapieżnikami. Po dniu intensywnej pracy ptaki odpoczywają, zażywając kąpieli w pobliskim stawie. Ich codzienna, barwna parada przez okolicę stała się lokalną atrakcją i przyciąga turystów z całego regionu. Działania właścicieli nie pozostały niezauważone. Za proekologiczne podejście gospodarstwo zostało wyróżnione certyfikatem organizacji WWF. Choć utrzymanie ptaków generuje wyższe koszty niż stosowanie środków chemicznych, ich obecność wspiera bioróżnorodność, wzmacnia lokalny ekosystem i chroni jakość gleby. Zobacz poranny wymarsz biegusów do pracy: View oEmbed on the source website Źródło: News24

biegusy-indyjskie-5b0c898.jpg
width: 5184
height: 3888

Lubuskie – kraina winem płynąca. Co zobaczyć i czego spróbować w Zielonej Górze i okolicach?
type: item
date: 2023-12-03T09:07:28.000Z
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: polska
subject: polska zabytki
subject: Travel
subject: winnice
subject: wino
subject: województwo lubuskie
subject: zabytki
subject: zielona góra
subject: zwiedzanie
description: Porośnięte krzewami winorośli wzgórza przypominające Toskanię. Historyczny system unikatowych piwnic winiarskich będący częścią Zielonogórskiego Szlaku Wina i Miodu. Rozległy park krajobrazowy wraz z ruinami XIX-wiecznego pałacu w Zatoniu. Lubuskie to miejsce, w którym ciężko się nudzić i łatwo zakochać.
encoded: W tym artykule: Podziemne piwnice winiarskie Obiad w Palmiarni Zatonie – park księżnej Doroty de Talleyrand-Périgord 900 lat historii lubuskiego winiarstwa Rodzinna winnica w Sulechowie Ślady kultury winiarskiej można odnaleźć w Zielonej Górze niemalże na każdym kroku, choć często są one niezauważalne na pierwszy rzut oka. Tak jest właśnie w przypadku piwnic winiarskich znajdujących się w podziemiach zabytkowych kamienic, od których zaczynam zwiedzanie miasta. Podziemne piwnice winiarskie Podziemia, na co dzień niedostępne dla turystów, można odwiedzić za darmo w ramach organizowanego corocznie, na przełomie kwietnia i maja Lubuskiego Festiwalu Otwartych Piwnic i Winnic. Ja wykupuję dodatkowo pakiet degustacyjny wina. Wraz z Mariuszem, który będzie moim przewodnikiem po tej winnej krainie przez najbliższe 2 dni, zwiedzamy dziś 3 z kilkunastu piwnic. Tu prezentują swe wyroby 32 lubuskie winnice. Będzie też można posłuchać specjalnie organizowanych koncertów czy pogadanek na temat historii winiarstwa tego regionu. – To właśnie w tych piwnicach, liczących sobie nawet aż kilkaset lat, winiarze trzymali niegdyś beczki i butelki z drogocennym trunkiem. Podziemia zachowały się w różnym stanie, niektóre zostały podzielone na lokatorskie komórki, inne zniszczone i zagruzowane są zupełnie niedostępne, a jeszcze inne jak te, które goszczą nas dzisiaj, wciąż zachwycają architekturą i unikalnym mikroklimatem. To one tworzą drugie, podziemne miasto – tłumaczy Mariusz. Słucham go z ogromnym zaciekawieniem, delektując się kieliszkiem Pinot Noir i rozglądając z podziwem po kilkudziesięciometrowym, ceglanym wnętrzu o charakterystycznym łukowym sklepieniu. To świadectwo dawnej potęgi zielonogórskiego winiarstwa. Obiad w Palmiarni Późnym popołudniem mój przewodnik zabiera mnie na spacer po zielonogórskiej starówce. Jej elegancka zabudowa, choć usytuowana na parcelach wytyczonych jeszcze w średniowieczu, w dużej mierze pochodzi z przełomu XIX i XX. – A to na skutek pożarów, które wielok…

lubuskie-kraina-winem-plynaca-co-zobaczyc-i-czego-sprobowac-w-zielonej-gorze-i-okolicach-fot-julo-wikimedia-commons-public-domain-73caf6c.jpg
width: 4200
height: 1600

Zamojskie dolce vita z Karolem Okrasą
type: item
date: 2022-06-27T11:17:42.000Z
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Współpraca reklamowa
subject: jedzenie
subject: kuchnia regionalna
subject: podróże kulinarne
subject: toskania
subject: Travel
subject: winnice
subject: wino
subject: włochy
subject: zamość
description: Na odkrywanie Zamościa wybieramy się z Karolem Okrasą. W tym najbardziej włoskim z polskich miast będziemy wspólnie szukać południowej idylli, znakomitej kuchni i aromatycznych win.
encoded: W tym artykule: Padwa Północy Pirogi i cebularze Swojskie życie Powstały z inspiracji renesansowymi miastami idealnymi Zamość łączy w sobie urok spokojnego włoskiego miasteczka ze swojskością Lubelszczyzny. Pierwsze skojarzenia na temat Zamościa większość z nas wyniosła pewnie ze szkoły: najbardziej włoskie miasto w Polsce, prywatna inicjatywa hetmana Jana Zamoyskiego i piękny rynek. Wraz z Karolem Okrasą, jednym z najbardziej cenionych polskich szefów kuchni, który na Zamojszczyźnie szukał inspiracji do inspiracji do menu swojej restauracji Platter, sprawdzamy, dlaczego warto tam spędzić trochę więcej czasu. W podróż wybieramy się włoskim – a jakże! – Maserati Levante z napędem hybrydowym. Padwa Północy Projektując Zamość, włoski architekt Bernardo Morando z pieczołowitością zadbał o każdy szczegół. Perfekcyjnie zaplanowane miasto do dziś wyróżnia się rozwiązaniami, które wpływają na codzienną jakość życia. Dzięki szerokim ulicom mieszkańcy Zamościa mogą cieszyć się naturalnym systemem wentylacji, zaś lekkie pochylenie w kierunku rzeki Łabuńki od stulecie ułatwia odpływ nieczystości. Nawet w upalne dni, których w tym regionie Polski nie brakuje, na Starym Mieście czuć przyjemny powiem wiatru. Neapol zyskuje przy bliższym spotkaniu. 7 pomysłów na wycieczki po środkowych Włoszech Stolica regionu Kampania w wielu osobach wzbudza mieszane uczucia. Już na pierwszy rzut oka można wyciągnąć wniosek, że Neapol to miasto kontrastów. Zarówno miasto, jak i cała środkowa It... Na Rynku Głównym Karol ma umówione spotkanie z Danielem Sabacińskim, lokalnym przewodnikiem, który obiecał nam opowiedzieć, jak kształtował się niepowtarzalny charakter Zamościa. – Początkowo Zamość był pomyślany jako miasto wyłącznie dla zamożnych. To oni stają się pierwszymi mieszkańcami, budują kolejne kamienice i decydują o szybkim rozwoju miasta. Z czasem jednak Jan Zamoyski zaczął zapraszać kolejne społeczności. Każda z nich dołożyła się do tworzenia wyjątkowości tego miejsca. Pierwsi przybyli boga…

maserati-a626542.jpeg
width: 5760
height: 3238

Przewodnik po Morawach południowych. Dlaczego warto pojechać do Czech kamperem?
type: item
date: 2022-06-07T14:37:18.000Z
creator: Jakub Rybski
subject: Kierunki
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: czechy
subject: Kuchnia
subject: Kultura
subject: podróże
subject: Społeczeństwo
subject: Travel
subject: winnice
subject: wino
description: Razem z Campiri udaliśmy się na wyprawę kamperem po południowych Morawach. Przekonałem się, że nie ma nic lepszego od karawaningu.
encoded: W tym artykule: Dzień pierwszy – przepaść Macocha, pałac Slavkov i zalew Nove Mlyny Dzień drugi – rowerem przez Morawy i Mikulov Dzień trzeci – zamek w Lednicach, wioska Vrbice i przypadkowe spotkanie z Pavelem w jego winnicy Moja fascynacja Czechami zaczęła się w bardzo pokrętny sposób. Wcale nie miała swojego początku w stolicy kraju ani w czeskim piwie. W Pradze bywałem wielokrotnie i choć jest to niewątpliwie piękne miasto, muszę z przykrością przyznać, że nie urzekło mnie na tyle, żeby z wypiekami na twarzy o nim opowiadać. Po pierwsze, wynika to ze względów sentymentalnych. Numerem jeden europejskich stolic zawsze będzie dla mnie Budapeszt. Po drugie, z biegiem lat staram się raczej uciekać od wielkich miast. Czechami zainteresowałem się najpierw poprzez kino, a później przez literaturę. Wszystko zaczęło się od czechosłowackiego horroru „Palacz zwłok” z 1968 roku w reżyserii Juraja Herza, który obejrzałem kilka lat temu. Po seansie filmu stwierdziłem, że naród, który tworzy takie arcydzieła gatunku grozy, musi mieć wiele do zaoferowania. W tym roku z kolei zacząłem nadrabiać czeską literaturę, która mnie wprost oczarowała. Opowiadania Oty Pavela i Josefa Škvorecký’ego sprawiły, że przewracając ostatnią stronę książki tego drugiego, postanowiłem, że w tym roku muszę lepiej poznać ten kraj. Wybór miejsca nie trwał zbyt długo. Od razu wiedziałem, że chcę zwiedzić południowe Morawy. Czechy: Mały kraj pełen wielkich skarbów W kraju cztery razy mniejszym od Polski jest aż 12 zabytków UNESCO, czyli tylko o jeden mniej niż u nas. W Czechach dwa najdalsze są oddalone od siebie raptem o kilka godzin jazdy samochodem, w... Większym problemem natomiast był wybór transportu. Miejsca, które chciałem zobaczyć, znajdowały się w dużej odległości od siebie. Na całą podróż miałem zaledwie 4 dni. Komunikacja publiczna zatem odpadała. Szczególnie, że na mojej liście były miejsca, do których po prostu bym nie dotarł pociągiem ani autobusem. Na ratunek mojej wyprawie przybyło Campir…

morawy-838b311.jpeg
width: 2121
height: 1414

Autem przez winnice Portugalii. Ruszaj na jedną z najpiękniejszych tras samochodowych na świecie
type: item
date: 2021-04-19T08:29:10.000Z
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Edukacja
subject: Kuchnia
subject: Kultura
subject: portugalia
subject: samochody
subject: Sport
subject: Travel
subject: winnice
description: 93 zakręty, 180 km i tysiąc bezcennych widoków. Przejazd tą trasą zajmuje 4 dni i warto wybrać się tu właśnie wiosną.
encoded: W tym artykule: Dwa tysiące lat wina Na gorącej ziemi Pojedziecie w prawo, na pierwszym rondzie w lewo, następnie prosto, a dalej będzie już tylko jedna wąska dróżka. I to będzie to. Spodoba wam się – obiecuje staruszka, kiedy po raz kolejny się zgubiliśmy, i żeby nie skończyć na portugalskich bezdrożach, pytaliśmy w okolicznych wioskach o drogę do Pinhão. Objeżdżaliśmy Portugalię w podróży bez planu i co krok ktoś nas przekonywał, że będzie najpiękniej, najsmaczniej, po prostu naj. Bywało różnie, dlatego przytaknęłam niezobowiązująco i pojechaliśmy dalej. Niedługo później okazało się, że staruszka miała rację. To, co zobaczyliśmy, było zachwycające. Musimy się zatrzymać – powtarzałam co kilometr, kiedy wydawało się, że widok nie może być piękniejszy. Tymczasem panorama zmieniała się co chwilę, robiłam zdjęcie za zdjęciem, mrucząc pod nosem: „Nie mogę uwierzyć, że to naprawdę tak wygląda”. Trasa N-222 ciągnie się przez cały kraj, od przygranicznej Almendry aż do Vila Nova de Gaia tuż przy ujściu Duero. 27-kilometrowy odcinek między Pinhão a Peso da Régua ranking firmy Avis uznał za najpiękniejszą drogę widokową na świecie, a my obraliśmy ją za szkielet naszej podróży po północnej Portugalii. Droga wije się wśród pagórków i zahacza o wiekowe miasteczka i senne wioski. Łagodne wzgórza ciągną się po horyzont. Podzielone na nieregularne prostokąty zieleni i ochry zbocza znaczą regularne linie tarasów, na których w równych rządkach rosną krzewy winne. Na dnie doliny raz po raz pojawia się bura wstęga rzeki Duero. Tuż nad lustrem wody, jak biało-rdzawe domki dla lalek, leżą rozrzucone zabudowania Pinhão, naszego pierwszego przystanku. Dwa tysiące lat wina Malutkie Pinhão żyje winem. Bieloną stację kolejową ozdobiono kafelkami azulejos. Błękitny rysunek przedstawia – oczywiście – winobranie. Senną atmo­sferę miasteczka potęguje rosnący upał. Na ulicach nie ma prawie nikogo, psy chowają się w cieniu, rudy kot wytrwale wygrzewa się na murku. Pinhão to idealna baza na wyciecz…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/b90c8c8ef4d96c8817fe11138bbc1f03154d187e-58a7d9b.png
width: 1392
height: 873

Mołdawia – kierunek obowiązkowy dla prawdziwego winopijcy
type: item
date: 2020-09-04T06:43:37.000Z
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: mołdawia
subject: podróże
subject: Travel
subject: winnice
subject: wino
description: Podobno jedna trzecia Mołdawian żyje z wina. Zresztą samo lotnisko od niedawna nosi nazwę Wine of Moldova Airport.
encoded: Tam nic nie ma – usłyszałam o Kiszyniowie i od razu włączył się mój wschodnioeuropejski radar. Do decyzji o niemal natychmiastowym wyjeździe skłoniły mnie jeszcze trzy rzeczy: bezpośrednie połączenie lotnicze z Warszawą, relacje o ogromnym bazarze oraz dużej ilości niedrogich win. Obserwowanie otwierania się poszczególnych krajów na świat, po upadku ZSRR, jest dla mnie fascynujące. Mołdawia, niepodległa dopiero od 1991 r., jest tak naprawdę wciąż na początku tej drogi. Tu rozmawia się o miliardzie dolarów, który wyparował z banków, o osiemnaściorgu kandydatów na prezydenta, o kredytach hipotecznych z oprocentowaniem 17 proc. Jest jeszcze jeden powód mojego umiłowania prawej strony mapy Europy. Kraje o niezbyt silnej lub zniszczonej kulturze kulinarnej przegrywają w starciu z wolnym rynkiem. Zalewa je, tak jak to się dzieje w Polsce, koncernowa żywność w błyszczących opakowaniach, podczas gdy lokalne produkty i tradycje zanikają. A Mołdawia wciąż jest jak dziewicze tereny łowieckie dla każdego foodie. Poza tym to kierunek obowiązkowy dla prawdziwego winopijcy. Jak w sklepie z zabawkami We wrześniu trwa winobranie. Na lotnisku od razu ktoś mi wciska w rękę buteleczkę lokalnego wina – zresztą samo lotnisko od niedawna nosi nazwę Wine of Moldova Airport. W hotelu Cosmos – biały betonowy wieżowiec z łamanymi balkonami w stylu „jak zrobić piorunujące wrażenie na przyjezdnych w latach 70.” – nie ma wprawdzie etażnej (windziarki), ale za to między pokojami 153 a 155 nie ma śladu mojego 154. Błąkam się po ciemnym piętrze, aż słyszę „czewo iszczysz?”. Rosyjskojęzyczna pani pokojowa kieruje mnie w zaułek, w którym wreszcie odnajduję 154. Na pierwszy rzut oka widać, że od 30 lat nie zmieniono tu niczego. W mieście podobnie. Dla wszystkich ekscytujących się losem warszawskiej Rotundy czy dworca w Katowicach Kiszyniów jest jak sklep z zabawkami. Wszędzie kolorowe mozaiki o tematyce „kraj mlekiem i miodem płynący”. Ruina hotelu National prawie w samym centrum. Bramy Kiszyniowa – d…

kompleks-orheiul-vechi-to-obowiazkowy-punkt-kazdej-wycieczki-poza-kiszyniow-fot-getty-images-125f4cc.jpeg
width: 1024
height: 583

Podróż szlakiem mołdawskich winnic. To najprzyjemniejsze, co możesz dla siebie zrobić!
type: item
date: 2019-05-19T08:20:52.000Z
creator: Martyna Wasilewska
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Kuchnia
subject: mołdawia
subject: Sport
subject: Travel
subject: winnice
description: Mieszkańcy Mołdawii często podkreślają, że kontur ich kraju przypomina kiść winogron. Każdy z nas pewnie mógłby coś powiedzieć o tym, jak powinna wyglądać kiść winogron i czy rzeczywiście kształt niewielkiego państwa między Ukrainą a Rumunią odpowiada tym wyobrażeniom. Odstawiając jednak na bok kwestie formalne, trzeba przyznać, że Mołdawian nie trzeba uczyć tego, jak powinna wyglądać winorośl i co się z nią robi.
encoded: Mołdawia słynie z upraw i produkcji wina. Doliczono się nawet, że jest to kraj z największym na świecie zagęszczeniem winnic. Taki stan rzeczy wynika z wielu czynników, ale nie będę rozpisywać się o szerokości geograficznej takiej samej jak francuski region Bordeaux, jakości gleb czy mikroklimacie. Tamtejsza tradycja winiarska to przede wszystkim opowieść o społeczeństwie, które ją pielęgnuje i jego historii. W podróż szlakiem mołdawskich winnic ruszyłam z listą przygotowaną przez ekspertów organizacji "Wina Mołdawii" (Wine of Moldova). Jej celem jest promowanie lokalnych win na zagranicznych rynkach, czuwanie nad ich wysoką jakością oraz certyfikacja. Wcześniej, gdy Mołdawia zaopatrywała w wino cały Związek Radziecki, a następnie - już po rozpadzie - eksportowała głównie na rynek rosyjski, skupiano się na produkcji win słodkich o lichej jakości. Dwukrotne embargo handlowe nałożone przez dawnego zwierzchnika (w 2006 i 2013 rok) było tym złym, co wyszło na dobre, przynajmniej dla segmentu winiarskiego. Zaczęto inwestować w produkcję trunków wytrawnych, które zadowolą zachodnie, przyzwyczajone do francuskich szczepów, podniebienia. Z takim właśnie podniebieniem rozpoczęłam wycieczkę, na której pierwszym przystankiem była Cricova. Cricova - siedem kilometrów szampana Winnica Cricova to skarb narodowy. 120 kilometrów podziemnych korytarzy przywołuje skojarzenia z naszą Wieliczką albo tolkienowską Morią. Zwiedzający poruszają się po piwnicach w specjalnych pojazdach, a niektórzy pracownicy na rowerach. Wydrążone na głębokości osiągającej nawet 80 metrów królestwo wina niegdyś było kopalnią wapienia. Za wizytówkę winnicy uznaje się znakomite wina musujące. Same butelki z "szampanem" zajmują 7 kilometrów korytarzy. To tutaj dowiedziałam się, że wina musujące można otwierać na dwa sposoby: rosyjski oraz francuski. Każdy kto ma wujka, który na imprezie rodzinnej wyrywa się do odkorkowywania butelki szampana, powinien znać styl rosyjski - musi być z hukiem. Opcja francuska je…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/193dbbe4e4ad51eddd13b0742a429762b83074cc-3c47c04.jpeg
width: 4256
height: 2832

Szlakiem winnic polsko-słowackiego pogranicza
type: item
date: 2018-10-11T14:55:29.000Z
subject: Artykuły sponsorowane
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: winnice
subject: Wolny czas
description: Błyszczące w słońcu, pachnące, dorodne winogrona od lat stanowią jeden z elementów krajobrazu przygranicznych wzgórz. Historia podkarpackich win sięga średniowiecza, kiedy to produkowany przez przyklasztorne winnice napój stosowany był do sprawowania liturgii, a niebawem stał się także popularnym trunkiem wśród mieszczan.
encoded: Wraz z rozbudową sieci dróg i szlaków kupieckich podkarpackie wina były stopniowo wypierane przez wina węgierskie. Na szczęście jednak tradycja i sztuka winiarstwa na tym terenie nie upadła, bowiem w wielu zagranicznych winnicach pracowali Polacy – oni także opiekowali się sprowadzonym z południa winem już na miejscu: w piwnicach, podczas leżakowania. Winiarstwo to spory kawałek polskiej i słowackiej historii, stara się o nią dbać marka Carpathia, która powstała z inicjatywy Stowarzyszenie Euroregion Karpacki Polska. Carpathia od lat pracuje nad tym, aby karpackie pogranicze stało się rozpoznawalne wśród polskich i zagranicznych turystów. Również dzięki przybliżaniu dziedzictwa, na którym opiera się współczesny kształt tych terenów, w tym również winnic. Kuszący smak karpackiego wina Prawdziwy rozkwit współczesnego winiarstwa w Polsce to dopiero końcowe lata XX wieku – wraz z powstawaniem coraz to większej liczby winnic pojawiła się również nowa dziedzina turystyki – enoturystyka, czyli turystyka winiarska. Tę gałąź turystyki definiuje się zazwyczaj jako wyjazdy do regionów winiarskich, podczas których turysta zapoznaje się z procesem wytwarzania wina lub uczestniczy w degustacji. Organizatorzy, a przede wszystkim sami gospodarze, nastawieni są przede wszystkim na przekazywanie wiedzy o winie, sposobach jego wytwarzania, przechowywaniu i odmianach winogron. To, co łączy winiarzy pogranicza to przede wszystkim niesamowita pasja: w trudnych podkarpackich warunkach wyprodukowanie jednej butelki wina kosztuje znacznie więcej pracy, niż w krajach południowych. Z tego też powodu uprawiane są tutaj winogrona odmian mieszanych i północnych, które znacznie lepiej znoszą zimowe mrozy i wiosenne przymrozki. Odmiany, z których uprawia się kuszące wino białe to przede wszystkim Bianca, Aurora, Solaris czy też rodzima i niezwykle aromatyczna odmiana o przyjemnej nazwie Jutrzenka. Wina czerwone o przepięknej, głębokiej barwie pochodzą między innymi z odmian Regent, Rondo, Leon Mil…

szlakiem-winnic-polsko-slowackiego-pogranicza-04af579.jpeg
width: 5456
height: 3632

2/2014
type: item
date: 2014-01-20T22:00:00.000Z
creator: redakcja
subject: Magazyn
subject: Traveler
subject: australia
subject: winnice
subject: wypoczynek
subject: zwiedzanie
description: Najlepszym lekarstwem na złamane serce jest podróż. Nie, to nie cytat z harlequina, ale wyniki badań socjologów zajmujących się turystyką. Nieszczęśliwi w miłości to – obok studentów i emerytów – największa czy też raczej najbardziej zauważalna dla naukowców grupa podróżników (zbiory te nie muszą być rozłączne, zdarzają się np. tragicznie zakochane studentki czy odrzuceni przez niewiasty emeryci). Wyprawa w nieznane pozwala może nie tyle zapomnieć o uczuciu, co nabrać do niego dystansu. Poskładać się na nowo. Otworzyć na świat, na innych ludzi. Tym bardziej zaskoczył nas odzew na konkurs „Beztroskie podróżowanie” (przyszło aż 280 tekstów!). Okazało się, że dla wielu naszych czytelników najlepsza podróż to ta we dwoje. Zarówno pierwsza, jak i po 35 latach małżeństwa. Po Podlasiu, Ameryce czy dookoła świata. Czytając konkursowe teksty, przypomniała nam się rada zaprzyjaźnionego przewodnika po Botswanie: „Chcecie tam jechać? Świetnie, tylko koniecznie zabierzcie kogoś ze sobą – przyjaciela, siostrę, chłopaka. Wszystko jedno. Tam jest tak pięknie, że będziecie się chcieli tym podzielić”. I chyba o to chodzi w podróży. O dzielenie się.No dobrze, ale dokąd jechać w lutym? My proponujemy 10 najwspanialszych wysp świata. Idealnych zarówno dla nieszczęśliwie, jak i szczęśliwie zakochanych.Redakcja
encoded: Spis treści: Fotoreportaż: Nowy Jork, centrum cywilizacji planeta travelera Wieści ze świata Kierunek kultura podróżuj z głową Tanie podróżowanie: Alpy francuskie za półdarmo Patent Travelera: Mycie bez mydła Zostań tubylcem: Henna na szczęście Etyka podróżnika: Seks za jeden uśmiech Ludzie w drodze: Jacob A. Sobol o pracy fotografa najpiękniejsze wyspy świata Bora-Bora: Co za rozkosz! Malta: Zbyt mała na tak wiele Lofoty: Krajobrazy nie z tej Ziemi Hajnan: Chińskie Hawaje Cozumel: Nura w głębinę Wyspa Wielkanocna: Pępek świata Reunion: Piecyk daje czadu Vanuatu: Adrenalina na lianach Andamany: Krwiożerczy ludożercy Martynika: Piasek i diament podróże we dwoje Afryka Zachodnia: Śladami Maurów Sardynia: On i ona na wirażach USA: Stany na kanapie Podlasie: Suka z pola rumianku Dookoła globu: Świat na spółkę miasto w 48 godzin: Bratysława Radośnie absurdalna plebiscyt 7 nowych cudów polski Krosno: stolica szkła Polska Magiczna: Pomost do przeszłości Najpiękniejsze mosty biegun adrenaliny Kompas Adventure: W Himalaje z psem Warto spróbować: Góralem po śniegu Test Travelera: Pora na rakiety śnieżne Przerwa techniczna Raport specjalny W przebraniu do Mekki i Medyny Świat na patelni: Apetyt na czekoladę Igor Zalewski o ciałach 10 najdziwniejszych pojazdów na świecie Akademia fotografii Najlepsze zdjęcia czytelników Kalendarz na luty

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/bb7a23a295d5171cc9150bc31f55e8ef4748eb2d-a01e505.jpeg
width: 1212
height: 1571

Polska dla hedonistów: Lubuskie - Między ulem a kieliszkiem
type: item
date: 2013-10-09T07:00:00.000Z
creator: Michał Głombiowski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: alkohole
subject: hedonizm
subject: polska
subject: przyjemność
subject: relaks
subject: wakacje
subject: winnice
subject: wino
subject: województwo lubuskie
description: Do wyboru kieliszek chardonnay, pinot noir, rieslinga… Jesteśmy we Francji? Nie, w Lubuskiem!
encoded: Największe wyzwanie to ustalić, kto ma być kierowcą. Niemal 30 winiarni i dziesiątki otwieranych butelek pełnych trunku to nie najlepsza sceneria dla przymusowego abstynenta. Losujemy więc metodą tradycyjną: wyciągając zapałki. Uff, trafiam na najdłuższą. Lubuski Szlak Wina i Miodu stoi przede mną otworem! Jeden z najprężniej działających polskich regionów winnych rozciąga się między Mierzęcinem a Zieloną Górą, z mocnym punktem w postaci Gorzowa Wielkopolskiego. Jedną z najstarszych winnic w tym regionie jest Kinga. Pierwsze nasadzenia odbyły się tu 28 lat temu. Niestety powódź w 1997 r. zniszczyła niemal cały areał, oszczędzając zaledwie jeden krzaczek. Historia winnicy toczyła się jednak dalej, wzbogacając się o kolejne szczepy, pochodzące głównie z Mołdawii. Nic na to nie poradzę, ale nie bardzo je toleruję. W przeciwieństwie do przyrządzonych na miejscu gołąbków z marynowanych liści winorośli. Szybciej odnajduję się pośród gości z Zachodu – niemieckich winorośli traminer i riesling czy zweigelta z Austrii. To właśnie Niemcy rozpoczęli winiarską tradycję na tych ziemiach, sadząc tu winorośl dobre 700 lat temu. Właściciele winnicy Stara Winna Góra w Górzykowie wzięli sobie to do serca i skupili się na szczepach przywożonych właśnie z zagranicy. Szczególnie dobrze wypada riesling. Gdy siedzimy przy jego butelce, zanurzając fachowo nosy w kieliszki i doszukując się bukietu kwiatów i jabłek, muszę się powstrzymywać, by za szybko nie sięgać po dolewkę. W przerwie między degustacjami idziemy pospacerować wśród rzędów winorośli. Plantacja przytuliła się do Odry, zajmując łagodny stok otoczony drzewami. Owoce są jeszcze drobniutkie, prawdziwy ruch zacznie się tu dopiero jesienią. Zakończenie winobrania niechybnie oznacza bachusową ucztę. To najlepszy czas, by odkryć, że do polskiego wina świetnie pasują proste potrawy – żytni chleb ze smalcem, a nawet kiszony ogórek. W winnicy Julia gospodyni podsuwa nam też talerzyk miodu. Wielokwiatowy smakołyk pochodzi z własnej pasie…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/4bd65f31db4685edba83343174d61dcf1718afe7-8ad245f.jpeg
width: 1240
height: 812

Barossa - winna dolina
type: item
date: 2010-09-13T11:40:00.000Z
creator: M. Liczbarski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: australia
subject: wakacje
subject: winnice
subject: wino
description: Jednym z najpiękniejszych regionów południowej Australii jest dolina Barossa. Niemieccy imigranci w XIX w. przywieźli tu ze sobą szczepy wyśmienitych winogron z Francji, Hiszpanii, Niemiec, Portugalii i Włoch.
encoded: Okazało się, że dojrzewające w pełnym słońcu owoce wytwarzają tyle cukru, że produkowane z nich wino może mieć nawet ponad 15 proc. alkoholu! Jednak smakosze wolą, gdy winogrona zbierane są wcześniej. Tym przeznaczonym do najlepszych odmian trunków – shiraz, chardonnay czy cabernet sauvignon – nikt nie pozwala tyle czasu czekać na słońcu. Winnic w dolinie Barossa jest około 150. I tyleż samo okazji do degustacji. Niewielkie piwnice mają lokalny koloryt. Jednak wiedzę o produkcji trunków najlepiej zdobywać w jednej z największych w regionie winiarni, w Jacob’s Creek. Na pomysłowej interaktywnej wystawie pokazano specyfikę szlachetnych alkoholi Nowego Świata. Polega ona na łączeniu wiedzy przekazywanej przez pokolenia i nowych technologii. W Jacob’s Creek wina robi się z 14 sprawdzonych szczepów winogron. O wprowadzaniu nowoczesnych rozwiązań świadczy m.in. zastąpienie zwykłych korków zakrętkami. Podobno gwarantują zachowanie świeżego smaku, koloru. Nietuzinkowe podejście do produkcji wina ułatwia pewnie fakt, że na światową skalę w Australii wytwarza się je od zaledwie 30 lat. Centrum Turystyczne Jacob’s Creek leży kilkadziesiąt kilometrów na północny wschód od miasta Adelaide. Rocznie odwiedza je ponad 200 tys. osób.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/48ef0072977724d82a17adeae10f1ec8f9e9ec35-0e3fbd8.jpeg
width: 500
height: 325

Riverina czyli Międzyrzecze- Australia
type: item
date: 2009-03-17T15:34:32.000Z
creator: Marek Tomalik
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: australia
subject: winnice
subject: wypoczynek
subject: zwiedzanie
description: Nazwa pochodzi od dwóch wielkich rzek na kontynencie – Murray, rozdzielającej stany Wiktoria i Nowa Południowa Walia, i Murrumbidgee.
encoded: Krajobrazy sielskie, anielskie, otwarte przestrzenie – niekończące się niewysokie wzgórza, poprzecinane dolinami, także wielu mniejszych rzek. A wśród nich rozrzucone farmy produkujące najlepszą żywność w Australii i winnice wysyłające butelki na cały świat. Uroki Krainy Rzek najłatwiej odkryć samochodem. Park Narodowy Cocoparra – ostoja dzikości – zaprasza malowniczymi wąwozami i najdalej na zachód wysuniętymi posterunkami Wielkich Gór Wododziałowych. Dalej już tylko niekończące się niziny. Są wydzielone miejsca na kemping, ale trzeba tu przyjechać z własnym zapasem wody! Z miasteczka Griffith warto pojechać na południe, do Darlington Point nad Murrumbidgee, i przejechać drogą wzdłuż nurtu rzeki, pod prąd, wśród starodrzewu nieprawdopodobnej urody. Fantasmagoryczne kształty, korony zwisające do lustra wody nie raz zatrzymają auto i poproszą o wyciągniecie aparatu fotograficznego. Stuart Highway doprowadzi do historycznej farmy Tubbo, kiedyś największej i najbogatszej w Riverinie. Koala przysypiają nieco dalej, w Narrandera, na drzewach w buszu nad jeziorem Talbot. Jest to jedno z miejsc, gdzie te słodkie leniwce odnawiają swą populację pod czujnym okiem rangera. Można wśród nich rozbić namiot i przyczaić się z wędką na dużą rybę z wielkiej rzeki. Na przyjemne, romantyczne spacery trzeba się udać na północ od Griffith, do Parku Narodowego Willandra, umieszczonego na Liście Światowego Dziedzictwa UNESCO. To będzie także podróż do epoki pionierów pasterstwa owiec w tym regionie i możliwość podpatrywania kangurów, strusi emu i wielu innych gatunków ptaków. Riverina najbardziej jednak winem słynie, próbując zadowolić podniebienia Europejczyków, którzy od kilku lat coraz chętniej sięgają po australijskie butelki. Powodów jest kilka – od mody na wina z tzw. Nowego Świata po niską cenę za wysoką jakość. Również sami Australijczycy całkiem niedawno porzucili piwo i mocniejsze trunki... i masowo oddali się degustowaniu innych smaków. Pamiętam imprezy w Australii kilkanaście …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/1f47d290f9190c792fb12a2961e46a1331b91a41-5dbdf93.jpeg
width: 500
height: 317