National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2025-11-24T11:54:53.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Naukowcy po raz pierwszy znaleźli w morzu rzadkiego wieloryba... i strzelili do niego z kuszy. Dlaczego?
items: Ten wieloryb żyje przez stulecia i wiadomo, jak to robi. Jego sekret pomoże pokonać starość
items: Zniknięcie robaka-zombie pożerającego kości budzi postrach naukowców. To mroczny, ale kluczowy składnik ekosystemu
items: Dwa procent nadziei. Atlantyckie olbrzymy wracają z krawędzi wyginięcia
items: Czułe giganty: po raz pierwszy nagrano „całujące się” orki
items: Wieloryby ratują siebie nawzajem – mamy dowód
items: Co mówi śpiewający wieloryb? Potomek wikingów zdradza sekret Húsavíku
items: Argentyna powołała w Patagonii nowy, olbrzymi rezerwat morski. Żyją w nim m.in. wiosłujące kaczki, które nie potrafią latać
items: Jest lodołamaczem wśród wielorybów. Żyje w miejscach niedostępnych dla innych gatunków
items: Ten wieloryb wyróżnia się nie tylko specyficznym wyglądem. Jest uważany za „odludka”
items: Archeolodzy badają cmentarzyska wielorybników. Na krańcu świata
items: Poprzez mocz i odchody. Tak wieloryby wspierają środowisko naturalne
items: Humbak uwięziony w sieciach rybackich w Bałtyku. Jak tam trafił?
items: Pieśniami wielorybów rządzi taka sama zasada jak językami ludzkimi. Chodzi o prawo Zipfa
items: Humbaki wytwarzają narzędzia do polowania? Tak można nazwać sieci z pęcherzyków, w które łapią kryl
items: Po raz pierwszy udało się nagrać płetwala błękitnego karmiącego młode. Film nakręcił amator snorkelingu
items: Kaszaloty mają własny język? Ich serie kliknięć przypominają alfabet – odkryli badacze
items: Naukowcy porozumieli się z wielorybem. Pierwsza „rozmowa” z humbakiem trwała 20 minut
items: Mają największe mózgi w świecie zwierząt. Wreszcie doczekały się pierwszego rezerwatu
items: Masowa rzeź wielorybów miała miejsce w Europie już wiele stuleci temu. Zniknęły dwa gatunki
items: To najcięższe zwierzę, jakie kiedykolwiek żyło. Ważyło dwa razy więcej niż płetwal błękitny
items: Dlaczego wieloryby śpiewają? O ich tajemniczych pieśniach nadal nie wiemy wszystkiego
items: Średniowieczne manuskrypty zdradzają sekretny sposób polowania wielorybów
items: Mogą ważyć nawet 190 ton, a ich śpiew pokonuje tysiące kilometrów. Czym jeszcze zaskakują nas wieloryby?
items: Niezwykle rzadkie nagranie. Pierwsze chwile wieloryba tuż po narodzeniu

Naukowcy po raz pierwszy znaleźli w morzu rzadkiego wieloryba... i strzelili do niego z kuszy. Dlaczego?
type: item
date: 2025-11-24T12:58:55.000Z
creator: Jonasz Przybył
subject: Przyroda
subject: badania naukowe
subject: dna
subject: gatunki
subject: morze
subject: ocean spokojny
subject: walenie
subject: wieloryby
subject: zwierzęta
description: Po latach poszukiwań – udało się. Naukowcy po raz pierwszy zidentyfikowali w morzu żywego dziobowala miłorzębozębnego: rzadkiego walenia, który do tej pory owiany był tajemnicą. Jeśli przykuliśmy waszą uwagę kuszą, to bez obaw – waleniowi nic się nie stało, a „ostrzeliwanie” to standardowy proces.
encoded: Pierwszy raz w historii udało się zaobserwować żywy gatunek wieloryba z rodziny wali dziobogłowych, który do tej pory znaliśmy jedynie za sprawą martwych osobników wyrzucanych na brzeg morza. Temu nieuchwytnemu ssakowi udało się nawet pobrać DNA… za pomocą kuszy. Tajemnicze ssaki ukryte pod powierzchnią wody Dziobowal miłorzebozębny przez dekady owiany był całkowitą tajemnicą. Gdyby nie martwe osobniki wyrzucane przez morze na brzeg nie wiedzielibyśmy tak naprawdę o jego istnieniu. Brakowało potwierdzonych obserwacji tych wielorybów na otwartym morzu. I to mimo tego, że należy on do rodziny wali dziobogłowych – drugiej co do liczby gatunków i zarazem najsłabiej poznanej wśród dużych ssaków żyjących na Ziemi. Przełom w poszukiwaniu dziobowala nastąpił w kilka lat temu, kiedy zespół naukowców prowadzących badania u zachodnich wybrzeży Meksyku zarejestrował wyjątkowe sygnały echolokacyjne. Przypisano je tajemniczemu gatunkowi, jednak brakowało dowodów. W 2020 roku zaczęto poszukiwania. Rzadkie spotkanie na otwartym morzu Badacze korzystali z zaawansowanych podwodnych mikrofonów (hydrofonów) i długo próbowali namierzyć źródło nietypowego dźwięku. W 2024 roku impuls echolokacyjny doprowadził ich do pojedynczego osobnika, który w istocie okazał się być wielorybem dziobogłowym. W ciągu kilku dni udało się dotrzeć do niewielkiego stada, w którym znajdował się m.in. dorosły samiec pokryty wojennymi bliznami i dorosła samica z młodym. Gatunki wielorybów dziobogłowych bywają jednak trudne do rozróżnienia, więc sama obserwacja wielorybów nie wystarcza do identyfikacji. I tutaj w tej historii pojawia się kusza. Naukowcy strzelili do wieloryba z kuszy Zespół mógł potwierdzić swoje obserwacje dopiero po pobraniu próbki DNA. W tym celu badacze strzelili do niego ze specjalnej kuszy – wszystko po to, by pobrać jego tkankę i nie niepokoić zwierzęcia zbytnim zbliżeniem się czy „łapanką”. Gruba skóra ssaka sprawiła jednak, że nie ma się o co martwić. Zwierzę ma się dobrze, a „wyciągnię…

FABRIC-KOLAZ-32-23-debc51c.jpg
width: 2700
height: 1800

Ten wieloryb żyje przez stulecia i wiadomo, jak to robi. Jego sekret pomoże pokonać starość
type: item
date: 2025-10-31T12:59:29.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Nauka
subject: Przyroda
subject: badania naukowe
subject: długowieczność
subject: ssaki
subject: wieloryby
description: Kiedyś prawie go wytępiliśmy, a teraz może wydłużyć nasze życie. Najnowsze badania nad walem grenlandzkim wreszcie rozwikłały zagadkę jego długowieczności. Dają też nadzieję na nowe sposoby w walce ze starzeniem się.
encoded: Wal grenlandzki (Balaena mysticetus) to masywny wieloryb, pokryty półmetrową warstwą tłuszczu. Zadziwia swoją niezwykłą długowiecznością – może żyć ponad 200 lat. Naukowcy od dawna zastanawiali się, jak to możliwe, że zwierzę o tak dużych rozmiarach i tak długim życiu rzadko zapada na nowotwory i inne choroby podeszłego wieku. Najnowsze badania, opublikowane 29 października w prestiżowym „Nature”, wreszcie rzucają światło na tę zagadkę. Dlaczego wal grenlandzki żyje 200 lat? Okazuje się, że kluczową rolę odgrywa specjalne białko aktywowane przez zimno, które wspomaga naprawę uszkodzonego DNA. Zespół badaczy kierowany przez biolog Verę Gorbunovą z Uniwersytetu w Rochester (USA) odkrył, że białko zwane CIRPB (cold-inducible RNA-binding protein), aktywuje się w niskich temperaturach i naprawia uszkodzenia w DNA, chroniąc organizm wala grenlandzkiego przed mutacjami. Właśnie ta zdolność może być głównym czynnikiem jego długiego i do końca zdrowego życia. Naukowcy od dawna poszukują w świecie zwierząt mechanizmów długowieczności. Badano m.in. nietoperze, bobry, słonie czy golce piaskowe. Wcześniejsze badania zespołu z Uniwersytetu Tongji (Chiny) wykazały, że żyjące nawet 30 lat golce także mają wydajne białka naprawiające DNA. Pomoc Inuitów i wyprawa naukowców wgłąb Alaski Ale badanie wali grenlandzkich to znacznie trudniejsze zadanie. Zarówno ich względu na ich rozmiar, jak i nieprzyjazne, zimne siedliska. Naukowcy poprosili o pomoc Inuitów z północnej Alaski, którzy przy okazji polowań na wale przekazywali naukowcom fragmenty ich tkanek. Wśród Inuitów takie polowania to wciąż tradycja, dopuszczana jesienią pomimo ochrony wala grenlandzkiego. Dla naukowców odebranie próbek z odległych regionów Alaski było prawdziwą wyprawą. Nie prowadzą tam żadne drogi i nie ma żadnej możliwości wysłania paczki. Cudowne właściwości białka CIRPB Po analizie hodowanych w laboratorium komórek wieloryba badacze zauważyli, że wbrew oczekiwaniom, komórki te łatwiej przekształcały się w nowotw…

wal-grenlandzki-3a27aa0.jpg
width: 3744
height: 2496

Zniknięcie robaka-zombie pożerającego kości budzi postrach naukowców. To mroczny, ale kluczowy składnik ekosystemu
type: item
date: 2025-10-30T06:51:40.000Z
creator: Jonasz Przybył
subject: Przyroda
subject: ekosystem
subject: kości
subject: oceany
subject: robaki
subject: wieloryby
description: Chociaż brzmi to jak halloweenowa historia, to robaki pożerające kości są rzeczywistością. Co więcej, ich zniknięcie zamiast cieszyć, niepokoi naukowców. Są one ważnym składnikiem równowagi ekologicznej głębin oceanów. A od 10 lat słuch po nich zaginął.
encoded: Robaki-zombie, czyli pierścienice z rodzaju Osedax, są niewielkie i ukryte na dnie oceanów. Mają jednak do odegrania ogromną rolę w ekosystemie: odpowiadają za rozkładanie kości wielorybów, a dzięki temu wspierają łańcuch pokarmowy i bioróżnorodność głębinowych stref. Eksperymenty z udziałem kości humbaka nie wykazały jednak ich aktywności – co się stało z pierścienicami i czy to początek poważniejszych problemów? Niezwykły rozkładacz kości i jego rola w ekosystemie Pożeracze kości są grupą pierścienic, która odgrywa kluczową rolę w procesie dekompozycji szczątków wielorybów (i nie tylko) opadających na dno morskie. Są niezwykłe, ponieważ nie posiadają ani ust, ani przewodu pokarmowego – składniki odżywcze pozyskują dzięki symbiozie z bakteriami rozkładającymi materię kostną. Ich praca przypomina trochę horror: samice Osedax wytwarzają charakterystyczne „korzenie”, które penetrują wnętrze kości, umożliwiając rozkład i uwalnianie cennych substancji zasilających kolejne ogniwa łańcucha pokarmowego dna morskiego. Proces ten jest niezwykle ważny dla całego ekosystemu. Wielorybie szkielety tworzą dzięki temu lokalne oazy życia i bioróżnorodności, przyciągając wiele gatunków uzależnionych od tych mikrohabitatów. Badaczy bardzo martwi brak pierścienic i poszukują ich tam, gdzie tylko się da: Naukowców martwi brak „zombie” Najnowsze eksperymenty przeprowadzone przez Ocean Networks Canada oraz University of Victoria wykazały, że na kościach humbaka zanurzonych na głębokość prawie 1000 metrów u wybrzeży Kolumbii Brytyjskiej przez 10 lat nie pojawiły się żadne kolonie Osedax. Wyniki badania opublikowano w czasopiśmie „Frontiers in Marine Science”. To wyjątkowe i alarmujące odkrycie – robaki-zombie do tej pory uważano za stały elementy oceanicznej fauny. Ich brak możne oznaczać, że inne organizmy nie są w stanie efektywnie rozłożyć kości, co prowadzi do zaburzenia całego łańcucha pokarmowego na dnie oceanu. Czemu pierścienice zniknęły? Dr Fabio De Leo – naukowiec współprowadząc…

GettyImages-822752238-69b7d6a.jpg
width: 5197
height: 3452

Dwa procent nadziei. Atlantyckie olbrzymy wracają z krawędzi wyginięcia
type: item
date: 2025-10-24T11:15:35.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Przyroda
subject: ocean atlantycki
subject: ochrona gatunkowa
subject: wieloryby
subject: zagrożone gatunki
description: Wieloryb biskajski to jeden z najbardziej zagrożonych gatunków na Ziemi. Najnowsze dane z 2025 roku przynoszą jednak promyk nadziei – populacja tych olbrzymów nieznacznie wzrosła. Czy to wystarczy, by odwrócić los gatunku?
encoded: Dobre wiadomości napłynęły z północnego Atlantyku. Populacja krytycznie zagrożonego wieloryba biskajskiego (Eubalaena glacialis) po raz kolejny nieznacznie wzrosła. Według najnowszych szacunków z 2024 roku, na świecie żyją teraz 384 osobniki. To wzrost w porównaniu z poprzednim rokiem. Dane opracowali naukowcy z Anderson Cabot Center for Ocean Life przy New England Aquarium we współpracy z amerykańską NOAA. Uwzględniono w nich także nowonarodzone cielęta. Ostrożny optymizm badaczy Liczba wielorybów biskajskich wzrosła dokładnie o 2,1% w porównaniu z rokiem 2023 (376 osobników). Heather Pettis, kierująca programem badań i przewodnicząca North Atlantic Right Whale Consortium podkreśla, że choć wzrost jest niewielki, to pozwala na „ostrożny optymizm”. Jednak wobec tak małej liczby osobników wciąż konieczne są zdecydowane działania ochronne. Dla wieloryba biskajskiego każdy rok może okazać się kluczowy. Życie z liną w pysku: największe zagrożenia Największymi zagrożeniami dla tych zwierząt są sieci rybackie, w które regularnie wpadają. Poza tym są ofiarami kolizji ze statkami. W 2024 roku odnotowano: 5 zgonów, 16 przypadków zaplątania i 8 kolizji. Rok 2025 przyniósł wyraźną poprawę – póki co nie stwierdzono żadnej śmierci, tylko jedno zaplątanie i jedną kolizję. Naukowcy zaznaczają jednak, że niektóre osobniki wciąż pływają z resztkami lin i sieci z poprzednich lat, a do końca roku pozostało jeszcze kilka miesięcy. Ciekawym przykładem jest samiec oznaczony jako „Catalog #5110”, zauważony z linami oplątanymi wokół pyska w grudniu 2024 r., a potem ponownie w kwietniu 2025 r. w zatoce Cape Cod (USA). Mimo prób odplątania i ogromnego zaangażowaniu kilku organizacji, nie udało się usunąć wszystkiego i zwierzę nadal żyje z liną w pysku. Późne narodziny w nietypowych miejscach W sezonie 2025 urodziło się 11 cieląt, w tym cztery od samic rodzących po raz pierwszy. To wynik niższy od oczekiwań, ale ważny sygnał, że starsze samice też rodzą. Część porodów nastąpiła w nietypowych …

MoiraBrown-MWB0195-NEA-S4-96c2295.jpg
width: 3008
height: 2000

Czułe giganty: po raz pierwszy nagrano „całujące się” orki
type: item
date: 2025-06-30T14:50:16.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Przyroda
subject: norwegia
subject: obserwacje
subject: orki
subject: wieloryby
subject: zachowania
description: Udokumentowno nigdy wcześniej niewidziane zachowanie dzikich orek – delikatne dotykanie się pyskami, przypominające całowanie. Nagranie z fiordów północnej Norwegii rzuca nowe światło na społeczne interakcje tych morskich ssaków.
encoded: Spis treści „Całujące się” orki dotychczas widziano tylko w niewoli Gesty czułości czy coś więcej? Jak naukowcy interpretują pieszczoty orek W październiku 2024 roku, podczas ekspedycji snorkelingowej w fiordach Kvænangen w północnej Norwegii, grupa naukowców-amatorów zaobserwowała i udokumentowała niezwykle rzadkie zachowanie dwóch dzikich orek. Zwierzęta przez około dwie minuty delikatnie dotykały się pyskami, w tym trzykrotnie wzajemnie podgryzały się w języki. Zachowanie to przypominało całowanie. Nagranie i artykuł naukowy poświęcony tej obserwacji opublikowano w czasopiśmie "Oceans". „Całujące się” orki dotychczas widziano tylko w niewoli Do tej pory podgryzanie języków i „całowanie” u orki oceanicznej odnotowano tylko kilka razy i to wyłącznie w niewoli. Po raz pierwszy w 1978 roku, a ponownie m.in. w 2019 w ogrodzie zoologicznym Loro Parque na Teneryfie. Obserwacja z Norwegii stanowi pierwszy dowód występowania tego zachowania w naturze. View Ediplayer on the source website Według autorów publikacji, tego rodzaju pieszczoty mogą pełnić funkcję społeczną, podobnie jak inne formy kontaktu pyskiem u ssaków społecznych. U małp "całowanie" i dotykanie ust jest wyrazem przywiązania i zaufania, u psów i wilków lizanie pyska oznacza często uległość lub szacunek. Wśród ssaków morskich podobne interakcje obserwowano także u białuch arktycznych (Delphinapterus leucas). Wygląda na to, że w wodzie kontakt z użyciem jamy ustnej może pełnić ważne funkcje komunikacyjne, bo inne formy dotyku są ograniczone. Gesty czułości czy coś więcej? Jak naukowcy interpretują pieszczoty orek Dr Javier Almunia, współautor badania i dyrektor Loro Parque Fundación, podkreśla, że podgryzanie języków jest u orek niezwykle rzadkie. Chociaż opiekunowie orek w kilku ośrodkach znają to zjawisko, występuje ono sporadycznie i nieregularnie – może pojawić się raz, a potem zniknąć na całe lata. Naukowcy nie są zgodni co do interpretacji tego zachowania. Może to być forma zacieśniania więzi, zabawy, a…

GettyImages-1227190928-b218a73.jpg
width: 5079
height: 3780

Wieloryby ratują siebie nawzajem – mamy dowód
type: item
date: 2025-06-01T11:44:06.000Z
creator: Melissa Hobson
subject: Przyroda
subject: psychologia zwierząt
subject: ssaki
subject: wieloryby
subject: zachowania
description: Gdy młody wieloryb zaplątał się w sprzęt rybacki, towarzyszący mu osobnik nie odpłynął. Nowe badania naukowców wskazują, że humbaki mogą wykazywać empatię i świadomie pomagać innym w potrzebie.
encoded: Spis treści: Niezwykłe reakcje humbaków Empatia humbaków Dlaczego wieloryby chronią inne wieloryby? Jak uratować wieloryby przed sieciami? Czy wieloryby są altruistyczne? Nowy artykuł naukowy oraz nagranie wideo przedstawiają przekonujące dowody na to, że odpowiedź brzmi „tak”. Kilka lat temu, gdy Rachel Cartwright i jej zespół badawczy zbliżyli się do dwóch wielorybów, zauważyli coś dziwnego. Młodszy wieloryb był zaplątany w linkę rybacką. Dorosły osobnik z tej pary zaczął gwałtownie uderzać płetwą ogonową o wodę. W końcu młodszy wieloryb zareagował i również zaczął uderzać ogonem. Wyglądało to tak, jakby dorosły pokazywał młodemu, co ma robić. Stopniowo linka rybacka, w którą się zaplątał, zaczęła się odczepiać. „Asystenci badawczy nazwali ją Taylor, bo próbowała ‘shake it off’ – otrząsnąć się,” mówi Cartwright, główna badaczka w The Keiki Kohola Project. W nowym badaniu Cartwright i zespół specjalistów zajmujących się przypadkami wyrzuceń na brzeg udokumentowali, w jaki sposób „towarzyszący wieloryb” próbuje pomóc, gdy inny humbak zaplącze się w sprzęt rybacki. Niezwykłe reakcje humbaków W osobnym przypadku Cartwright prowadziła badania nad rozmnażaniem humbaków, gdy jej zespół natknął się na uwięzioną dwuletnią samicę. Dorosły wieloryb płynął powoli obok niej. Delikatnie kładł płetwę piersiową na jej płetwie albo leżał z nią pyskiem w pysk na powierzchni wody. W pewnym momencie wydawało się, że próbuje ją chronić przed rekinami tygrysimi. „Płynął za nią i odganiał je ogonem” – mówi. Drugi wieloryb płynął pod nią i unosił młodą samicę na powierzchnię. „Było całkiem jasne, że nie próbował się z nią kopulować” – mówi Cartwright. Samce podczas kopulacji ustawiają się bowiem na górze. „Dla mnie naprawdę interesujące w tej sytuacji jest to, że były to niespokrewnione wieloryby” – dodaje. Dzięk sugestii Eda Lymana, eksperta NOAA ds. zaplątań oraz współautora badania, zespół skontaktował się z organizacjami ratunkowymi na Hawajach i Alasce. Chcieli dowiedzieć się, jak c…

Humbak-Hawaje-3bb8f51.jpg
width: 5150
height: 3433

Co mówi śpiewający wieloryb? Potomek wikingów zdradza sekret Húsavíku
type: item
date: 2025-05-25T08:44:15.000Z
creator: Piotr Milewski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: islandia
subject: wieloryby
subject: wyspy
description: Húsavík – europejska stolica wielorybów – przyciąga turystów marzących o spotkaniu z morskimi olbrzymami. Przekonaj się, co warto tu zobaczyć i jak wygląda rejs po Zatoce Wstrząsów.
encoded: Spis treści: Húsavík – miasto z historią i festynem Marudagar Co zobaczysz w Muzeum Wielorybów? Gdzie zjeść i przenocować w Húsavíku? Droga wznosi się i opada. Po jednej stronie rozlewa się zielona wyżyna, po drugiej – granatowa tafla Morza Grenlandzkiego. Łagodnymi łukami jedziemy na południe, w głąb szerokiej zatoki. – Nazywa się Skjalfandi, czyli „Zatoka Wstrząsów” – wyjaśnia kierowca Oskar, po czym nagle wykrzykuje: – Wieloryby! – Podążam wzrokiem za jego wyciągniętą ręką w stronę zatoki. Na gładkiej tafli dostrzegam kilka ciemnych plam. Poruszają się powoli, pozostawiając za sobą jasny tor. Od czasu do czasu wyłaniają się na powierzchnię, a potem znowu znikają w morskiej toni. Wytężam wzrok, ale nie udaje mi się ujrzeć zbyt wielu szczegółów. Dzieli nas kilka kilometrów. A jednak już sam fakt, że je dostrzegam, świadczy o tym, jak wielkie muszą być. Wstrzymuję z ekscytacji oddech. Może wkrótce uda mi się spotkać z nimi twarzą w twarz? Húsavík – miasto z historią i festynem Marudagar Chwilę później dojeżdżamy do Húsavíku. Jest spokojne letnie popołudnie, nie wieje islandzki wiatr, a powietrze zaskakuje ciepłem, którego zwykle tutaj się nie doświadcza. Skąpane w promieniach słońca miasteczko wygląda jak wyjęte z folderu reklamowego. U stóp wyrastającej nad portem góry Husavikurfjall (417 m) pięknie wyglądają drewniane domy o kolorowych ścianach i białych okiennicach, a w wodach zatoki niczym w zwierciadle odbija się biała fasada z czerwonym szachulcem kościoła z 1907 r. To wyjątkowy dzień, nie tylko z powodu pogody. Mieszkańcy obchodzą Marudagar, czyli „Dni Cukierków”, jedyny w swoim rodzaju lokalny festyn. Nie sposób tego nie zauważyć: całe miasto przyozdobione jest kolorowymi proporczykami, chorągiewkami i plakatami. Główna droga prowadzi do portu. Zatrzymujemy się przy nabrzeżu. To tutaj bije serce miasta. Na scenie grają popularne islandzkie zespoły, z wesołego miasteczka dobiega śmiech dzieci. Jest głośno, wesoło i tłoczno, zupełnie jakby zgromadziła się tuta…

Whale-watching-2a9fffc.jpg
width: 6720
height: 4480

Argentyna powołała w Patagonii nowy, olbrzymi rezerwat morski. Żyją w nim m.in. wiosłujące kaczki, które nie potrafią latać
type: item
date: 2025-05-02T10:00:50.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Przyroda
subject: argentyna
subject: Czas na naturę
subject: parki narodowe
subject: patagonia
subject: rezerwat
subject: wieloryby
description: Azul Provincial Park w regionie Chubut objął 300 tys. hektarów wybrzeża nad Oceanem Atlantyckim. To bezcenne przyrodniczo tereny, na których żyją między innymi humbaki, sejwale, pingwiny magellańskie i ponad 50 gatunków ptaków migrujących.
encoded: Spis treści Azul Provincial Park: oaza bioróżnorodności Największe atrakcje nowego parku Leżąca na terytorium Aregntyny i Chile Patagonia to kraina surowa, a jednak niezwykle bogata przyrodniczo. Jest słabo zaludniona i stanowi siedlisko dla wielu endemicznych gatunków zwierząt, takich jak mara patagońska, gwanako czy nandu. Patagonia od lat przyciąga turystów parkami narodowymi, np. Torres del Paine czy Los Glaciares. Argentyna właśnie utworzyła nowy rezerwat przyrody. Obejmuje on zjawiskowe wybrzeże i wody Morza Argentyńskiego w prowincji Chubut. Azul Provincial Park: oaza bioróżnorodności W Argentynie utworzono nowy regionalny rezerwat przyrody – Patagonia Azul Provincial Park. To największy morski rezerwat utworzony przed samorząd w kraju. Znajduje się w południowej części prowincji Chubut, obejmującej między innymi wybrzeże Morza Argentyńskiego. To tzw. morze otwarte, cześć południowego Oceanu Atlantyckiego. Nowy park ma aż 300 000 hektarów i obejmuje ponad 60 wysp i wysepek, rozległe łąki wodorostów, zjawiskowe skaliste wybrzeże. Ten obszar Patagonii to dom dla ponad 50 gatunków ptaków morskich, w tym pingwinów magellańskich, kormoranów cesarskich i petreli olbrzymich. W wodach przybrzeżnych żyją również liczne morskie ssaki, takie jak kotiki, lwy morskie oraz wieloryby – w tym humbaki, orki i sejwale. W sumie żyje tu aż 7 gatunków wielorybów i delfinów. Obszar ten jest także szczególnie bogaty w życie podwodne: lasy wodorostów są uważane za jeden z najobfitszych ekosystemów Ziemi. Można tu spotkać niezwykłe endemiczne gatunki. Kaczka Tachyeres leucocephalus ma tak małe skrzydła, że nie potrafi latać. Zamiast tego używa ich do szybkiego wiosłowania. Przypomina wtedy parostatek, stąd jej angielska nazwa – steamer duck. Mara patagońska to z kolei duży, roślinożerny gryzoń występujący w suchych i otwartych regionach Argentyny, zwłaszcza w Patagonii. Należy do rodziny kawiowatych. Jest bliską krewną świnki morskiej, choć swoim wyglądem bardziej przypomina zająca l…

Mountainbike-Patagonia-Azul-Maike-Friedrich-2022-0428-d54c4d4.jpg
width: 1200
height: 674

Jest lodołamaczem wśród wielorybów. Żyje w miejscach niedostępnych dla innych gatunków
type: item
date: 2025-05-02T07:03:12.000Z
creator: Artur Białek
subject: Przyroda
subject: Czas na naturę
subject: dzikie zwierzęta
subject: ssaki
subject: walenie
subject: wieloryby
description: Wal grenlandzki należy do najbardziej wyjątkowych morskich ssaków. Ogromny wieloryb świetnie przystosował się do życia w skrajnie nieprzyjaznych warunkach. Wygląda groźnie, ale to tylko pozory. W rzeczywistości jest łagodnym olbrzymem. Przez to znalazł się na krawędzi wyginięcia, a jego sytuacja wciąż jest trudna. Przyjrzyjmy się nieco bliżej temu wspaniałemu kolosowi.
encoded: Spis treści: Wal grenlandzki to zawodnik wagi ciężkiej Spokojny samotnik Długowieczny olbrzym Potężne fiszbiny wala grenlandzkiego Łatwy cel dla wielorybników Wal grenlandzki (Balaena mysticetus) nie miał potrzeby wykształcenia agresywnych zachowań. Tak ogromne zwierzę nie ma naturalnych wrogów (prawie, bo zdarza się, że wielki wieloryb pada ofiarą stada orek). Łagodne usposobienie stało się jego przekleństwem. Niewykazujące skłonności do ataku zwierzę już kilkaset lat temu stało się celem wielorybników. Od 100 lat ogromny wieloryb znajduje się pod ochroną, ale populacja tych kolosów wciąż jeszcze nie zdołała się w pełni odrodzić. Wal grenlandzki to zawodnik wagi ciężkiej Wal grenlandzki jest jednym z największych mieszkańców mórz i oceanów, co do tego nie ma wątpliwości. Największe osobniki osiągają 20 m długości i ważą do 100 ton. Pod względem długości, wal jest zbliżony do kaszalotów. Daleko mu do rekordu w tej kategorii, ale należy podkreślić, że pod względem masy, ustępują jedynie płetwalowi błękitnemu, największemu znanemu zwierzęciu. W praktyce mówimy tu o drugim najpotężniejszym wielorybie. Skąd taka duża masa? To zasługa obfitej warstwy tłuszczu podskórnego, która u wala grenlandzkiego mierzy od 43 do 50 cm grubości. Pod tym względem ten kolos góruje nad każdym innym wielorybem. Pysk jak taran Ze względu na stosunek masy do długości, wal prezentuje się potężnie. To wrażenie potęguje ogromna głowa (stanowi jedną trzecią całkowitej długości ciała) z żuchwą wyraźnie zagiętą ku dołowi. Szczęka jest wręcz karykaturalnie duża. Wygląda jak taran i właśnie taką funkcję spełnia. Wal grenlandzki z dużą łatwością rozbija nawet 60-centymetrową pokrywę lodową. Po co? Zimnolubny kolos Odpowiedź jest prosta – żeby zaczerpnąć powietrza. Nie bez powodu tę potężne wieloryby mają tak grubą warstwę tłuszczu podskórnego. To naturalne przystosowanie do życia w najzimniejszych wodach na naszej planecie. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08…

Wal-grenlandzki--30e02f3.jpg
width: 1000
height: 625

Ten wieloryb wyróżnia się nie tylko specyficznym wyglądem. Jest uważany za „odludka”
type: item
date: 2025-04-27T06:31:05.000Z
creator: Artur Białek
subject: Przyroda
subject: dzikie zwierzęta
subject: ssaki
subject: walenie
subject: wieloryby
description: Humbaki należą do najcharakterystyczniejszych morskich ssaków. Gdy mowa o „wielorybach”, wiele osób ma przed oczami właśnie tego kolosa o charakterystycznej sylwetce i długich płetwach. Niewiele brakowało, żeby te piękne zwierzęta wyginęły bezpowrotnie. Na szczęście dziś populacja humbaków utrzymuje się na stabilnym poziomie.
encoded: Spis treści: Humbaki to charakterystyczne kolosy Bywalec wszystkich oceanów Energiczny kolos Społeczny typ? Trochę tak, trochę nie Pół roku uczty, pół roku postu Zaloty gigantów Pieśń humbaka Ciekawostki o humbakach W połowie XX wieku, na świecie żyło zaledwie 450 osobników z gatunku Megaptera novaeangliae. Humbaki były wówczas bliskie wyginięcia, co było rezultatem działalności wielorybników, którzy bezlitośnie brali te zwierzęta na celowniki swoich harpunów. Na szczęście podjęte działania ochronne przyniosły pozytywne rezultaty. Populacja humbaków wraca do stanu sprzed ery kłusownictwa. W ciągu zaledwie 12 lat liczebność wielkich ssaków zwiększyła się do około 25 tys. Przyjrzyjmy się nieco bliżej tym niezwykłym zwierzętom. Humbaki to charakterystyczne kolosy Krępe cielsko z wyraźnie zarysowanym garbem, głowa pokryta guzami i płetwy piersiowe, które swoim rozmiarem przypominają skrzydła. Humbaka, inaczej długopłetwca oceanicznego, naprawdę trudno pomylić z innym gatunkiem. Rozmiary i masa Mówimy tu o jednym z największych przedstawicieli rodziny płetwalowatych. Dorosły humbak osiąga do 17 m długości! Minimalna długość to natomiast 14 metrów. Masa potężnego cielska zamyka się w przedziale od 30 do 45 ton. Nawet młode są prawdziwymi kolosami. Noworodek mierzy około 400 cm długości. Wygląd zewnętrzny Sylwetka tego olbrzyma jest krępa i przyciężkawa, ale niepozbawiona opływowości. W części grzbietowej zwierzę jest czarne, niepołyskujące. Na głowie i żuchwie wyraźnie widoczne są guzowate struktury. Wbrew pozorom nie są to żerujące na humbaku pasożyty ani symptom choroby. Owe guzy to nic innego, jak pozostałość po mieszkach włosowych. Charakterystyczne są też składające się z dwóch części nozdrza. Płetwy humbaka Charakterystyczną cechą humbaka są jego płetwy. W końcu nie bez powodu nazywa się go długopłetwcem. To określenie nie dotyczy jednak płetwy grzbietowej, która jest uwsteczniona i tworzy charakterystyczny garb, zaburzający opływową sylwetkę zwierzęcia. Z kolei płe…

Humbak-c8767d5.jpg
width: 1000
height: 700

Archeolodzy badają cmentarzyska wielorybników. Na krańcu świata
type: item
date: 2025-03-14T10:52:00.000Z
creator: Szymon Zdziebłowski
subject: Historia
subject: norwegia
subject: odkrycia archeologiczne
subject: polowanie
subject: wieloryby
description: Archeolodzy badają nekropole należące do wielorybników żyjących kilkaset lat temu na Svalbardzie w Norwegii. Ich zachowaniu zagrażają zmiany klimatu.
encoded: Spis treści: Boom na wieloryby Ślady po wielorybnikach – znikają Wielorybnicza zbieranina z różnych krajów Svalbard to fascynujące miejsce na Ziemi. Jest to archipelag położony między Norwegią kontynentalną a Biegunem Północnym. Uznawany jest za najbardziej wysunięty na północ zamieszkały obszar świata. Boom na wieloryby To w tym miejscu na początku XVII wieku rozpoczęło się odławianie wielorybów na dużą skalę. Wówczas w Europie wzrosło zapotrzebowanie na produkty z wielorybów i fok, zwłaszcza na olej, który był używany do produkcji mydła, zaopatrzenia lamp oliwnych, a także w przemyśle tekstylnym i skórzanym. Z kolei fiszbiny (płyty rogowe zwisające z podniebienia wielorybów) były wykorzystywane do produkcji gorsetów i parasolek. Koniec ery intensywnego wielorybnictwa na wodach wokół Svalbardu nastąpił pod koniec XVIII wieku. Kilkaset lat polowań przyczyniło się do drastycznego spadku populacji wielorybów na wschód i zachód od Grenlandii. Ślady po wielorybnikach – znikają Na Svalbardzie cmentarzyska wielorybników należą zarówno do najstarszych, jak i najbardziej delikatnych stanowisk archeologicznych w tym rejonie świata. Do tej pory groby zachowywały się w dobrym stanie ze względu na zimny klimat i wieczną zmarzlinę. Jednak w ostatnich dziesięcioleciach to się zmieniło – temperatury drastycznie rosną. W konsekwencji jest więcej opadów, co przyczynia się do powstawania osuwisk i osiadania gleby. Na przykład na stanowisku Likneset wiele z grobów uległo zniszczeniu właśnie z tego powodu, bo położone są niedaleko brzegu morza. Archeolożka z Norweskiego Instytutu Badań nad Dziedzictwem Kulturowym (NIKU), Lise Loktu, porównuje stan i warunki zachowania szkieletów i tkanin z kilku dużych cmentarzysk w fiordzie Smeerenburg, w północno-zachodnim Parku Narodowym Spitsbergenu. Z szacunków wynika, że w sumie pochowano tam 600 wielorybników w latach 1600-1700. Część z nich przebadano wykopaliskowo w latach 1985-1990. – Groby stanowią unikalny archeologiczny materiał źródłowy, …

Pic2Coffininground-1-bb270f9.jpg
width: 1500
height: 1000

Poprzez mocz i odchody. Tak wieloryby wspierają środowisko naturalne
type: item
date: 2025-03-11T13:42:41.000Z
creator: Szymon Zdziebłowski
subject: Przyroda
subject: ekosystem
subject: oceany
subject: wieloryby
description: Te wielkie morskie ssaki są nie tylko pięknymi zwierzętami, ale też bardzo pożytecznymi. To dzięki nim w niektórych miejscach rozkwita życie dlatego, że transportują składniki odżywcze w formie… moczu i odchodów.
encoded: Spis treści: Wieloryb jak wielki transportowiec Transporty „życia”. Skąd i dokąd docierają? Zaskakujący sposób transportu Wieloryby są bezsprzecznie jednymi z najbardziej spektakularnych morskich zwierząt. Niestety, ich populacja znacznie zmniejszyła się w wyniku komercyjnych połowów. Chociaż niektóre populacje tych wielkich zwierząt zaczęły się odbudowywać dzięki wysiłkom przyrodników podejmowanym od lat 70. XX wieku, wiele z nich nadal pozostaje poważnie przetrzebionych. Taka sytuacja może mieć poważnie konsekwencje dla ekosystemu i bioróżnorodności Ziemi. Wieloryb jak wielki transportowiec Starania o ratowanie wielorybów mogą być ważniejsze, niż długo sądzono. Okazuje się, że zwierzęta te odgrywają kluczową rolę w kształtowaniu środowiska naturalnego i dobrostanu organizmów żyjących w oceanach. Wynika to z badań międzynarodowego zespołu ekspertów pod kierunkiem badaczy z amerykańskiego University of Vermont. Swoje wnioski opublikowali właśnie na łamach „Nature Communications”. Z analiz wynika, że wieloryby – w tym pływacze szare i humbaki – transportują około 4000 ton azotu rocznie do obszarów przybrzeżnych w tropikach i subtropikach, cechujących się niską zawartością składników odżywczych. Jednocześnie też przynoszą ze sobą ponad 45 000 ton biomasy. Z szacunków badaczy wynika, że zanim wielorybnicy zdziesiątkowali populacje tych morskich ssaków, ten długodystansowy transport mógł mieć zdecydowanie większą skalę i być trzy lub więcej razy większy. Transporty „życia”. Skąd i dokąd docierają? Naukowcy prześledzili skąd i dokąd wieloryby przenoszą cenne składniki odżywcze. Uogólniając: z bogatych żerowisk na wysokich szerokościach geograficznych na tereny zwykle ubogich w składniki odżywcze w strefach tropikalnych i subtropikalnych, gdzie samice rodzą młode. Składniki odżywcze transportowane są przez wieloryby z: okolic Antarktydy (żerowiska humbaków z południowej półkuli), wód w pobliżu Rosji (żerowiska waleni szarych), wybrzeża Alaski (żerowiska humbaków z central…

GettyImages-83398476-938f7f5.jpg
width: 2121
height: 1414

Humbak uwięziony w sieciach rybackich w Bałtyku. Jak tam trafił?
type: item
date: 2025-02-27T12:30:09.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: Przyroda
subject: morze bałtyckie
subject: wieloryby
subject: zwierzęta
description: Mieszkańcy Międzyzdrojów z niedowierzaniem obserwowali morskiego olbrzyma uwięzionego w sieciach zaledwie 80 metrów od brzegu. Choć humbaki zwykle wybierają oceany, czasem przypadkiem zaglądają do Bałtyku, podążając za zdobyczą.
encoded: Spis treści: Humbak w Bałtyku Ochrona waleni to wspólna odpowiedzialność Wieloryb a humbak – jaka jest różnica? Morze Bałtyckie, mimo że nie jest ani największe, ani najbardziej słone w Europie, potrafi zaskoczyć. Choćby swoją fauną. Bałtyk zamieszkują między innymi foki, morświny, meduzy oraz wiele gatunków ryb. Zdarzają się i niespodziewani goście. Tak jak w Międzyzdrojach, gdzie 26 lutego – zaledwie 80 metrów od brzegu – w sieci rybackie zaplątał się młody humbak. Humbak w Bałtyku Dzikie zwierzę zauważyli mieszkańcy i spacerowicze. To oni zgłosili, że niedaleko brzegu pojawił się wyraźnie osłabiony wieloryb. Mimo imponujących rozmiarów – około 5 metrów długości – nie był w stanie uwolnić się z sieci. Na miejsce natychmiast ruszyła Morska Służba Poszukiwania i Ratownictwa (SAR), Wodne Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe (WOPR) Międzyzdroje, a także strażacy z OSP i PSP Międzyzdroje. Ratownicy, przy wsparciu ekspertów z Wolińskiego Parku Narodowego i Urzędu Morskiego w Szczecinie, z ogromną ostrożnością rozcinali sieci, by nie wyrządzić zwierzęciu krzywdy. Akcja ratunkowa trwała kilka godzin. Sytuacja odbiła się głośnym echem w mediach lokalnych i ogólnopolskich. Nie tylko z uwagi na rozmiary humbaka, ale i fakt, że Bałtyk nie jest typowym siedliskiem tych zwierząt morskich. Humbaki, tak jak i inne wieloryby, zdecydowanie lepiej czują się w głębszych i cieplejszych wodach oceanicznych. Znajdują tam bogate łowiska kryla i ryb, które są podstawą ich codziennego menu. Mimo to przypadki wizyt humbaków w Bałtyku zdarzają się, choć rzadko. W 2016 roku dorosłego humbaka zauważono u wybrzeży Niemiec i Danii. W 2023 roku zwierzę widziano w okolicach Bornholmu. Naukowcy uważają, że młode osobniki mogą zabłądzić, podążając za ławicami ryb przez Cieśniny Duńskie. Z powodu płytkich wód i brak dostatecznej ilości pokarmu Bałtyk jest trudnym środowiskiem dla tych olbrzymów. Ochrona waleni to wspólna odpowiedzialność Incydent w Międzyzdrojach przypomina, jak ważna jest ochrona morskiej…

Humbak-bd1b7ea.jpg
width: 5472
height: 3648

Pieśniami wielorybów rządzi taka sama zasada jak językami ludzkimi. Chodzi o prawo Zipfa
type: item
date: 2025-02-12T08:00:08.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: Przyroda
subject: badania naukowe
subject: język
subject: oceany
subject: odkrycia
subject: ssaki
subject: wieloryby
description: Naukowcy są coraz bliżej ustalenia, czy wokalizacje wielorybów mogą w istocie być językiem tych wielkich ssaków. Badania pieśni długopłetwców oceanicznych wykazały, że spełniają one regułę statystyczną, która dotyczy każdego ludzkiego języka.
encoded: W tym artykule: Jak każdy z nas uczy się języka? Czy wieloryby mają swój własny język? Kiedy porozmawiamy z wielorybem? Na świecie istnieje ponad 7 tys. języków. Mogą się od siebie całkowicie różnić, jednak wszystkie podlegają tej samej regule. Jest nią tzw. prawo Zipfa. Mówi ono, że w każdym języku pierwsze pod względem popularności słowo pojawia się dwa razy częściej niż drugie. Drugie dwa razy częściej niż trzecie, trzecie dwa razy częściej niż czwarte – i tak dalej. W języku angielskim np. aż 7 proc. wszystkich słów występujących w korpusie języka stanowi „the”. Drugie słowo „of” to 3,5 proc. korpusu. Prawo Zipfa dotyczy nie tylko używanych języków: kiedy dokładnie przeanalizowano słynny Manuskrypt Wojnicza z XV w., okazało się, że spełnia on tę regułę. Badacze uznali to za dowód, że nie jest on oszustwem, tylko faktycznie został spisany nieznanym językiem lub stanowi szyfr. Naukowcy od dawna głowili się, czy regule Zipfa podlegają systemy komunikacji zwierząt. Jak dotąd nie udało się tego potwierdzić. Jednak w najnowszym numerze prestiżowego czasopisma „Science” ukazała się praca, która jako pierwsza dostarcza odpowiedniego dowodu. Jej autorzy wykazali, że prawo Zipfa spełniają wokalizacje długopłetwców oceanicznych, czyli humbaków. Jak każdy z nas uczy się języka? Grupę badaczy na właściwy trop naprowadziło gaworzenie małych dzieci. A dokładniej – poszukiwanie odpowiedzi na pytanie: jak maluchy uczą się mówić? Mowa dorosłych to ciąg dźwięków, który dopiero nasz umysł dzieli na poszczególne słowa. Jak jednak nabyliśmy umiejętność rozpoznania, kiedy jedno słowo się kończy, a zaczyna drugie? Odpowiedzią jest rozkład statystyczny dźwięków i słów. W ludzkich językach niewiele słów używanych jest regularnie, większości potrzebujemy raczej rzadko. Na dodatek dźwięki w słowach są przewidywalne, pomiędzy słowami zaś już nie. Pojawienie się w mowie zaskakującego, niespodziewanego w danej chwili dźwięku sygnalizuje, że zaczyna się nowe słowo. To samo dotyczy wokalizacji …

dlugopletwiec-7865d5c.jpg
width: 1920
height: 1267

Humbaki wytwarzają narzędzia do polowania? Tak można nazwać sieci z pęcherzyków, w które łapią kryl
type: item
date: 2024-08-28T09:48:28.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: alaska
subject: badania naukowe
subject: polowanie
subject: ssaki
subject: wieloryby
subject: Wolny czas
description: Wieloryby wykorzystują wyrafinowane techniki łowieckie. Tworzą sieci z pęcherzyków powietrza, w których zamykają ławice kryla. Zdaniem autorów najnowszych badań sieci te można uznać za narzędzia. Naukowcy zaliczyli humbaki do wąskiej grupy zwierząt, które umieją narzędzia wytwarzać i modyfikować.
encoded: W tym artykule: Jak polują humbaki Sprytne jak wieloryby Badania humbaków Pojedynczo i w grupie Wiele zwierząt używa do pozyskiwania pożywienia prostych narzędzi. Potrafią to m.in. ssaki naczelne, a także niektóre ptaki. Znacznie rzadziej zdarza się jednak, by zwierzęta same wytwarzały narzędzia. Szczególnie te służące do polowania. Do tej wąskiej grupy należą humbaki (długopłetwce oceaniczne). To kilkunastometrowe wieloryby rozpowszechnione we wszystkich oceanach świata. Ssaki te są znane ze skomplikowanych pieśni, które słychać na ogromnych dystansach. A także charakterystycznych wyskoków nad wodę. 30-tonowy humbak potrafi wybić się tak mocno, że wynurza się cały z oceanu. Jeszcze jedną wyjątkową umiejętnością humbaków jest sposób polowania. Zwierzęta te wypuszczają z pyska pęcherzyki powietrza, które układają się w wodzie w okrąg. Już wcześniej odkryto, że to pomaga im polować na kryl. Teraz badacze z Hawajów przyjrzeli się bliżej „sieciom” humbaków. I odkryli, że są one tak skomplikowane, iż można je uznać za narzędzia. Jak polują humbaki – Ustaliliśmy, że humbaki zamieszkujące południowo-wschodnią Alaskę tworzą skomplikowane sieci z bąbli, aby łowić kryl – powiedział Lars Bejder z University of Hawaiʻi w Mānoa. Długopłetwce umiejętnie wypuszczają pęcherzyki powietrza tak, by stworzyły sieć składającą się z pierścieni. Kontrolują szczegóły takie jak liczba pierścieni, a także szerokość i głębokość sieci. Biorą pod uwagę nawet przestrzeń pomiędzy pęcherzykami! Wszystko po to, by sieć otoczyła ławicę drobnych skorupiaków, ułatwiając wielorybowi posiłek. – Ta metoda pozwala wielorybom złapać siedem razy więcej ofiar podczas jednego zanurzenia – powiedział Lars Bejder. – I to bez zużywania dodatkowej energii. Sprytne jak wieloryby Humbaki używają tej metody polowania bardzo pomysłowo. Najpierw głęboko nurkują, tak by znaleźć się pod ławicą kryla. Następnie opływają ją wokół, wypuszczając pęcherzyki powietrza. Bąbelki wznoszą się, tworząc wokół skorupiaków cylindrycz…

humbaki-wytwarzaja-narzedzia-do-polowania-tak-mozna-nazwac-sieci-z-pecherzykow-w-ktore-lapia-kryl-3b55bcd.jpg
width: 1024
height: 683

Po raz pierwszy udało się nagrać płetwala błękitnego karmiącego młode. Film nakręcił amator snorkelingu
type: item
date: 2024-07-05T14:31:15.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: biologia
subject: ocean indyjski
subject: płetwal błękitny
subject: wieloryby
subject: Wolny czas
description: Niezwykłe nagranie powstało u wybrzeży Timoru Wschodniego. Widać na nim – po raz pierwszy – samicę płetwala błękitnego, która karmi swoje młode.
encoded: W tym artykule: Płetwale w Timorze Wschodnim Największe zwierzęta na Ziemi Czym odżywiają się płetwale? Wody są ciemnobłękitne, lekko przymulone. Poruszają się w nich dwa duże obłe kształty. Jeden jest wyraźniej większy od drugiego. Widać płetwy boczne i charakterystyczne wielorybie ogony. Zwierzęta płyną obok siebie, a mniejszy osobnik wygląda, jakby był przyczepiony do większego. Tak wygląda pierwsze znane nagranie samicy płetwala błękitnego, która karmi swoje młode. Film nie jest wyraźny i można odnieść wrażenie, że mały wieloryb trzyma się większego. W rzeczywistości tak nie jest. Samica płetwala wypuszcza swoje mleko prosto do wody, skąd połyka je jej dziecko. Płetwale w Timorze Wschodnim Film powstał dwa lata temu u wybrzeży Timoru Wschodniego. Nagrał go turysta uprawiający snorkeling w czasie ekoturystycznej wyprawy, w ramach której pływano w pobliżu stolicy kraju, Dili. Nagranie zostało przekazane naukowcom, którzy właśnie je upublicznili. – To na pewno nie jest nowo narodzone cielę – mówi „New Scientistowi” Karen Edyvane z Australian National University w Darwin. – Nadal jednak odżywia się mlekiem matki – dodaje. Naukowczyni szacuje, że młody płetwal na filmie ma około dwóch lat. To, że nadal jest przy matce, nie dziwi: młode płetwale odłączają się od matki w wieku trzech lat. View oEmbed on the source website Największe zwierzęta na Ziemi Płetwal błękitny (Balaenoptera musculus) to największe zwierzę na Ziemi. Ten morski ssak może ważyć nawet 170-200 ton i mieć 30 m długości. Natomiast nowo narodzony płetwal waży już 2-3 tony. Ma 6-7 metrów długości. Płetwal jest większy nawet od wymarłych od dinozaurów. Prawdopodobnie to największe zwierzę, jakie kiedykolwiek żyło na naszej planecie. Istnieją cztery podgatunki płetwala błękitnego. Różnią się zasięgiem występowania, ubarwieniem i rozmiarami. Na filmie z Timoru nagrany został płetwal krótkoogonowy (Balaenoptera musculus brevicauda). Jest on nieco mniejszy od innych płetwali – ma „tylko” 24 metry długości i …

po-raz-pierwszy-udalo-sie-nagrac-pletwala-blekitnego-karmiacego-mlode-film-nakrecil-amator-snorkelingu-d719996.png
width: 1871
height: 810

Kaszaloty mają własny język? Ich serie kliknięć przypominają alfabet – odkryli badacze
type: item
date: 2024-05-08T13:47:42.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: język
subject: kaszalot
subject: wieloryby
subject: Wolny czas
subject: zwierzęta
description: Kaszaloty spermacetowe mają złożony system komunikacji, składający się z serii charakterystycznych kliknięć. Zdaniem badaczy jest on najbliższy ludzkiemu językowi w całym królestwie zwierząt.
encoded: W tym artykule: Jak porozumiewają się kaszaloty? Sześćdziesiąt waleni z podwodnych głębi Czy kaszaloty mają własny język? Nawet trzy kilometry pod powierzchnię – aż tak głęboko potrafią zanurzać się kaszaloty spermacetowe. Na takich głębokościach poszukują pokarmu: kałamarnic, ryb, płaszczek. Jak to zrobić w miejscu, gdzie jest ciemno jak oko wykol? Walenie posługują się echolokacją. Przy okazji zaś wydają bardzo charakterystyczne dźwięki. Przypominają one serie kliknięć. Te kliknięcia kaszalotów fascynują naukowców od dawna. Potężne ssaki są bowiem zwierzętami społecznymi – żyją w małych grupach, które trzymają się cały czas ze sobą. Taki tryb życia sprzyja rozwojowi komunikacji, umożliwiającej wymianę informacji między członkami grupy. – Kaszaloty razem nurkują, razem jedzą, razem polują – mówi „New Scientistowi” Daniela Rus z MIT. – Podczas wykonywania tych wszystkich czynności słyszymy ich wokalizacje. Pytanie brzmi: co one oznaczają? – zastanawia się badaczka. Jak porozumiewają się kaszaloty? Klikanie kaszalotów od dawna przyprawiało biologów o ból głowy. Kaszaloty „klikają” cały czas, jednak można odnieść wrażenie, że bez przerwy powtarzają te same serie dźwięków. A przynajmniej tak się wydawało do tej pory. W czasopiśmie „Nature Communications” ukazała się właśnie praca, której współautorką jest Daniela Rus. W artykule tym grupa badaczy skupiona w inicjatywie Project CETI w nowatorski sposób analizuje wokalizacje kaszalotów. Ich analiza pokazuje, że komunikacja tych zwierząt jest o wiele bardziej złożona niż dotychczas podejrzewano. Nie tylko różni się między poszczególnymi grupami, mającymi własne „zawołania”. Jak się okazuje, serie dźwięków, które wydają wieloryby, są przez te zwierzęta modyfikowane. Mogą również być składane w większe całości. Sześćdziesiąt waleni z podwodnych głębi Badacze przeanalizowali nagrania odgłosów 60 różnych kaszalotów, zebrane między 2005 a 2018 rokiem. W sumie było ich prawie 9 tysięcy. Dźwięki te zostały następnie posegregowan…

kaszaloty-maja-wlasny-jezyk-ich-serie-klikniec-przypominaja-alfabet-odkryli-badacze-c8b9f1a.jpg
width: 2121
height: 1414

Naukowcy porozumieli się z wielorybem. Pierwsza „rozmowa” z humbakiem trwała 20 minut
type: item
date: 2023-12-18T12:04:08.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: Edukacja
subject: inteligencja
subject: język
subject: komunikacja
subject: kosmici
subject: przyroda
subject: wieloryby
description: Po raz pierwszy udało się skomunikować z długopłetwcem oceanicznym, czyli humbakiem. W przełomowym eksperymencie samica o imieniu Twain przez ponad kwadrans wymieniała pozdrowienia z naukowcami.
encoded: W tym artykule: Powitania z łodzi Dwadzieścia minut czatu z wielorybem Komunikacja z kosmitami Co ma wspólnego wieloryb z inteligencją pozaziemską? Na pozór nic. Jednak grupa naukowców uważa, że jeśli nauczymy się komunikować z obdarzonymi inteligencją zwierzętami, może nam to w przyszłości pomóc porozumieć się z potencjalnymi cywilizacjami kosmicznymi. O tym, że to nie mrzonka, świadczy artykuł opublikowany niedawno w czasopiśmie naukowym „PeerJ”. Jego autorzy to interdyscyplinarny zespół badaczy. W skład zespołu weszli naukowcy z: Instytutu SETI, ośrodka szukającego w kosmosie obcych form życia, Uniwersytetu Kalifornijskiego w Davis, Alaska Whale Fundation (AWF). Razem postanowili zbadać, czy da się porozumieć za pomocą dźwięków z długopłetwcem oceanicznym, czyli humbakiem. Powitania z łodzi − Humbaki są niezwykle inteligentne – mówi dr Fred Sharpe z AWF. – Mają złożone systemy społeczne. Wytwarzają narzędzia – czyli „sieci” z bąbli, w które łapią ryby. Ponadto porozumiewają się ze sobą w zaawansowany sposób z pomocą pieśni i społecznych nawoływań – dodaje badacz. Czy sztuczna inteligencja odkryje życie pozaziemskie? Na razie znalazła osiem nietypowych sygnałów, które wcześniej przeoczono Model AI opracowany przez naukowców przejrzał dane z radioobserwacji gromadzone w ramach poszukiwania życia pozaziemskiego. Sztuczna inteligencja znalazła aż osiem interesujących sygnałów, ... Naukowcy wykorzystali tę ostatnią cechę humbaków. Opisana w ich publikacji „rozmowa” z wielorybem odbyła się w pobliżu Alaski. Naukowcy wypłynęli na ocean łodzią, a następnie puszczali z niej wielorybie powitanie. Czyli odgłosy, jakie wydają humbaki, gdy chcą powiadomić współbratymców, gdzie się znajdują. Odpowiadają one ludzkiemu komunikatowi typu: „cześć, tutaj jestem”. − To jedne z najpowszechniejszych sygnałów z repertuaru odgłosów społecznych humbaków – powiedział Fred Sharpe dla „Business Insidera”. Dwadzieścia minut czatu z wielorybem Na zawołanie odpowiedziała dorosła samica imienie…

naukowcy-porozumieli-sie-z-wielorybem-pierwsza-rozmowa-z-humbakiem-trwala-20-minut-fot-shutterstock-7575d45.jpg
width: 1000
height: 563

Mają największe mózgi w świecie zwierząt. Wreszcie doczekały się pierwszego rezerwatu
type: item
date: 2023-11-16T11:42:50.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: ochrona przyrody
subject: ochrona zwierząt
subject: rezerwat
subject: Travel
subject: walenie
subject: wieloryby
subject: Wolny czas
subject: zwierzęta
description: To jedne z najważniejszych zwierząt dla morskich ekosystemów. Nareszcie będą miały rezerwat. Jego utworzenie ma pomóc nie tylko jednej populacji waleni, ale też całej planecie. W jaki sposób?
encoded: W tym artykule: Kaszaloty kontra działalność człowieka Pierwszy taki rezerwat na świecie Czy kaszaloty uratują planetę? Największe mózgi i różne dialekty Relacja ludzi ze światem natury nigdy nie była prosta ani partnerska. Jedna ze stron zawsze dominuje drugą. Na początku to nasi przodkowie byli uzależnieni od kaprysów sił planety Ziemi, jej flory oraz fauny. Z czasem nauczyliśmy się jednak częściowo panować nad przyrodą i zmieniać zastane środowiska. Z różnym skutkiem. W ostatnim czasie działalność człowieka na Ziemi najczęściej jest kojarzona z globalnym ociepleniem czy szerzej rozumianymi zmianami klimatu. Kaszaloty kontra działalność człowieka Jak szacują klimatolodzy, sytuacja jest coraz poważniejsza. Aby jednak nie pogrążać się w smutku i beznadziei, warto podkreślić, że na świecie cały czas prowadzone są liczne działania na rzecz ochrony planety. W tym jej zwierzęcych mieszkańców. Aktywiści i biolodzy regularnie monitorują populacje dzikich zwierząt oraz to, jak ich funkcjonowanie zmienia się pod wpływem działalności człowieka. Niektóre gatunki, na przykład niedźwiedzie polarne, są wręcz uważane za symbol katastrofalnych skutków globalnego ocieplenia. Gwałtowne zmiany wzorców pogodowych to niejedyne zagrożenia dla ekosystemów wynikające z antropopresji. W przypadku kaszalotów ryzyko dotyczy też zaplątania się w sieci połowowe czy zderzenia z łodziami. Jeśli dodamy do tego rosnące zanieczyszczenie wód, ocean zaczyna się jawić jako miejsce bardzo nieprzyjemne do życia. Pierwszy taki rezerwat na świecie To na swój sposób urocze, ale też skłaniające do refleksji i pokory, że kaszaloty, mierzące nawet 15 m długości, bywają bezbronne. Na szczęście walenie te tak jak zwierzęta domowe mogą czasem liczyć na pomoc i opiekę ludzi. Maleńki wyspiarski kraj Dominika ogłosił niedawno, że utworzy pierwszy na świecie rezerwat specjalnie dla kaszalotów. Chroniony obszar zajmie 788 kilometrów kwadratowych, co odpowiada prawie połowie powierzchni Londynu. Dlaczego pierwszy na ś…

dominika-utworzy-pierwszy-na-swiecie-rezerwat-dla-kaszalotow-fot-shutterstock-bfcbbe2.jpg
width: 960
height: 540

Masowa rzeź wielorybów miała miejsce w Europie już wiele stuleci temu. Zniknęły dwa gatunki
type: item
date: 2023-10-27T09:33:01.000Z
creator: Szymon Zdziebłowski
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: archeologia
subject: polowanie
subject: wieloryby
subject: Wolny czas
subject: zagrożone gatunki
subject: zwierzęta
description: Dwa gatunki wielorybów – biskajskiego i szarego – wytrzebiono we wschodniej części Oceanu Atlantyckiego na wieki przed rozpoczęciem ery przemysłowego wielorybnictwa w XIX wieku. Setki lat temu były to najbardziej powszechne gatunki tych morskich ssaków na tym obszarze.
encoded: W tym artykule: Wieloryb. Zwierzę zagrożone wyginięciem już w pradziejach Analiza kilkuset kości wielorybów zdradza mroczną tajemnicę Jak polowano setki lat temu? Dwie ofiary: wieloryb szary i biskajski Największe morskie ssaki, wieloryby wzbudzają dziś zachwyt i objęte są ochroną. Jednak już wiele stuleci temu ludzie bardzo chętnie na nie polowali. Można było z nich pozyskać nie tylko mięso, ale i cenny olej do lamp. Natomiast z kości tych ssaków wykonywano niemal wszystko, od gorsetów po drobne przedmioty. Wieloryb. Zwierzę zagrożone wyginięciem już w pradziejach Wydawać by się mogło, że dopiero w epoce przemysłowej polowania na wieloryby odbywały się na dużą skalę i przyczyniły do zdziesiątkowania licznych gatunków. Nic bardziej mylnego. Międzynarodowy zespół naukowców opublikował właśnie w czasopiśmie naukowym „Royal Society Open Science” analizę dotyczącą szczątków kości wielorybów ze wschodniej części Oceanu Atlantyckiego. Wniosek? Owszem, wielorybnictwo przemysłowe w XIX i XX wieku prawie wytępiło kilka gatunków. Jednak mimo że przed tym okresem polowania odbywały się na znacznie mniejszą skalę, wystarczyło to, aby co najmniej dwa gatunki całkowicie zniknęły z wód Europy. Analiza kilkuset kości wielorybów zdradza mroczną tajemnicę Naukowcy przeanalizowali ponad 700 kości wielorybów z różnych kolekcji muzealnych w Europie. Większość z tych szczątków pochodziła z okresu od około 900 r. p.n.e. do 1500 r. n.e. Gatunek ustalono na podstawie pozostałości białka w materiale kostnym. Kości pochodziły od wielorybów złowionych w różnych rejonach Europy: Norwegii na północy i Hiszpanii na południu kontynentu. To dowód na to, że połowy wielorybów były częstą praktyką wśród wielu europejskich społeczności. Zarówno w Skandynawii, jak i na Wyspach Brytyjskich, ale także w Belgii, Francji i Hiszpanii. Jak polowano setki lat temu? Zabicie wieloryba musiało być wyzwaniem, ale ludzie mieli swoje sposoby. – Źródła historyczne pokazują, że pierwsi wielorybnicy używali harpunów z …

wieloryb-1d3e101.jpg
width: 5229
height: 3446

To najcięższe zwierzę, jakie kiedykolwiek żyło. Ważyło dwa razy więcej niż płetwal błękitny
type: item
date: 2023-08-04T11:30:59.000Z
creator: Jakub Rybski
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: Edukacja
subject: kości
subject: odkrycia
subject: paleontologia
subject: prehistoria
subject: ssaki
subject: walenie
subject: wieloryby
description: Paleontolodzy twierdzą, że prehistoryczny gatunek wieloryba, był najcięższym zwierzęciem, jakie kiedykolwiek zamieszkiwało Ziemię. Naukowcy uważają, że mógł być nawet dwukrotnie cięższy niż płetwal błękitny.
encoded: W tym artykule: Najcięższe zwierzę w historii Cięższy, ale nie dłuższy, niż płetwal błękitny Odkrycie rzuca światło na historię ewolucji waleni Dotychczas uważano, że płetwal błękitny to największe zwierzę, jakie kiedykolwiek żyło na Ziemi. Osiąga nawet 32 metrów długości, a jego masa dochodzi do 150 ton. Sam tylko język tego olbrzyma waży niemal 3 tony, a serce nawet 700 kilogramów. Jednak biorąc pod uwagę najnowsze odkrycie paleontologów z Peru, rozmiar tego kolosa przestaje być tak imponujący. Najcięższe zwierzę w historii Jak dowiedziono, w przeszłości naszą planetę zamieszkiwało inne – znacznie cięższe – i jak się okazuje najcięższe zwierzę w historii. Peruwiańscy i niemieccy naukowcy opisali właśnie prehistoryczny gatunek walenia, który żył 39 milionów lat temu. To prawdziwa masa ciężka wśród morskich ssaków. Paleontolodzy nazwali nowy gatunek Perucetus colossus, a badania opublikowali na łamach czasopisma naukowego „Nature”. Naukowcy twierdzą, że pradawny wieloryb należał do bazylozaurów (Basilosaurus). To rodzaj prowalenia żyjącego w eocenie, od ok. 40 do 34 milionów lat temu. Większość gatunków charakteryzowało znaczne wydłużenie kręgów, co sprawiało, że zwierzęta przypominały olbrzymie pływające jaszczurki. W przeszłości badania wykazywały, że jednakowa długość kręgów krzyżowych, lędźwiowych, czy piersiowych, sprawiała, że prowaleń poruszał się, wykonując szczupakowate ruchy. Cięższy, ale nie dłuższy, niż płetwal błękitny Nowo opisany bazylozaur mógł ważyć od 85 do 340 tysięcy kilogramów. Oznacza to, że byłby nawet dwukrotnie cięższy niż płetwal błękitny. Badacze zwrócili jednak uwagę, że P. colossus był raczej krótszy od współcześnie żyjącego rekordzisty. Jego długość mogła wynosić ok. 20 metrów, czyli tyle, ile miała większość przedstawicieli rodzaju Basilosaurus. – Według naszej wiedzy Perucetus colossus wykazuje najwyższy znany dotychczas stopień wzrostu masy kostnej, adaptację związaną z płytkim nurkowaniem. Szacowana masa szkieletu P. colossus przekr…

najciezsze-zwierze-swiata-ddecbc3.webp
width: 970
height: 546

Dlaczego wieloryby śpiewają? O ich tajemniczych pieśniach nadal nie wiemy wszystkiego
type: item
date: 2023-05-01T09:05:40.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: dzikie zwierzęta
subject: kaszalot
subject: przyroda
subject: ssaki
subject: walenie
subject: wieloryby
subject: Wolny czas
subject: zwierzęta
description: Sekrety życia największych wodnych ssaków – czyli wielorybów – odsłania film „Pieśni Wielorybów” (Whale Nation) w reż. Jeana-Alberta Lièvre. Ten dopracowany wizualnie i muzycznie obraz jest pokazywany w Konkursie Głównym tegorocznego Festiwalu Millenium Doc Against Gravity.
encoded: W tym artykule: Skąd się wzięły wieloryby? Pieśni wielorybów Migracje wielorybów Pieśni miłosne humbaków Dzieciństwo wielorybów Pieśni wali grenlandzkich Millennium Docs Against Gravity Jakie największe zwierzęta zamieszkują obecnie Ziemię? Są to wieloryby. Rekordzista – płetwal błękitny – waży nawet 170 ton. Czyli tyle, ile 2700 ludzi. Nowo narodzony płetwal waży już 2–3 tony. Ten ssak jest większy nawet od wymarłych dinozaurów. To prawdopodobnie największe zwierzę, jakie kiedykolwiek istniało na naszej planecie. Płetwal błękitny ma żołądek składający się z kilku komór. Może skonsumować nawet milion kalorii dziennie. Płetwale, jak inne wieloryby, sezonowo migrują. W czasie migracji pokonują nawet 8 tys. km. I, podobnie jak inne wieloryby, wyśpiewują złożone i skomplikowane pieśni. W filmie „Pieśni wielorybów” można usłyszeć, że wydawane przez nie odgłosy rozchodzą się nawet na tysiąc kilometrów. Skąd się wzięły wieloryby? Praprzodkowie dzisiejszych wielorybów nie mieli nic wspólnego z morzem. Wieloryby pochodzą od lądowych ssaków należących do rzędu parzystokopytnych. Są spokrewnione z indohyusem – wymarłym ssakiem, który przed ok. 50 mln lat zamieszkiwał dzisiejszą Azję. Zwierzę to przypominało świnkę skrzyżowaną ze szczurem. Nie miało żadnych cech, z którymi dzisiaj kojarzymy wieloryby. Dlaczego ich przodkowie wybrali do życia wodne środowisko? Prawdopodobnie łatwiej było im tam znaleźć żywność i schronienie. W wodzie nie istniały zagrożenia, z którymi ssaki mierzyły się na lądzie – pożary, wybuchy wulkanów czy zlodowacenia. Średniowieczne manuskrypty zdradzają sekretny sposób polowania wielorybów Wieloryby wabią ryby do paszczy udając, że to bezpieczne miejsce. Sposób polowania wielorybów obserwowano już tysiące lat temu. Naukowcy przekonali się o tym, studiując średniowieczne man... W ciągu 5–10 mln lat wieloryby przystosowały się do nowego środowiska. Nauczyły się wstrzymywać oddech. Ich tylne kończyny zanikły. Płetwa ogonowa powiększyła się i podzieliła na dw…

nurkowanie-z-humbakami-7-23d3c34.jpg
width: 1280
height: 853

Średniowieczne manuskrypty zdradzają sekretny sposób polowania wielorybów
type: item
date: 2023-03-01T08:00:52.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: Edukacja
subject: wieloryby
description: Wieloryby wabią ryby do paszczy udając, że to bezpieczne miejsce. Sposób polowania wielorybów obserwowano już tysiące lat temu. Naukowcy przekonali się o tym, studiując średniowieczne manuskrypty.
encoded: W tym artykule: Jak polują wieloryby? Bestie ze średniowiecznych manuskryptów Czego można się dowiedzieć ze starożytnych bestiariuszy? Dwa lata temu na Instagramie pojawiło się niezwykłe wideo. Film pokazywał wieloryba w sprytny sposób polującego na ryby w Zatoce Tajlandzkiej. Wieloryb czekał na swoje ofiary przyczajony tuż przy powierzchni wody. Pozostawał zupełnie nieruchomy. Na filmie – będącym fragmentem odcinka serialu BBC „A Perfect Planet” – widać wielką, rozdziawioną paszczę. Gigantyczne szczęka i żuchwa są do siebie ustawione pod kątem prostym. Żuchwa jest nieco zanurzona w wodzie – tak, by kąciki paszczy znajdowały się poniżej powierzchni. Przy takim położeniu powstaje prąd, wraz z którym ryby same wpływają do paszczy potwora. Widać również, że niektóre skaczą w panice, lądując w pułapce przygotowanej przez wieloryba. Na koniec potężny ssak powoli zamyka paszczę. Wraz z połkniętymi ofiarami majestatycznie zanurza się w głębinach. Jak polują wieloryby? Wideo zrobiło furorę i stało się wiralem. Przyciągnęło uwagę naukowców i mediów. Ci pierwsi wyjaśniali, że tego rodzaju spryt wieloryby wykazują już od dziesięciu lat. Po raz pierwszy biolodzy zarejestrowali bowiem takie zachowanie morskich ssaków w 2011 roku. Dotychczas zakładano, że wieloryby łapią ryby, bezpośrednio je atakując. Niektóre z nich – jak humbaki, czyli długopłetwce oceaniczne – gdy chcą upolować ławicę ryb, aktywnie współpracują ze sobą. Otaczają ryby kołem, z boku i z dołu. Potem dezorientują je i zmuszają do wynurzenia. Dopiero wtedy następuje atak, podczas którego jeden osobnik może połknąć nawet tysiące ryb. Niezależnie od strategii wieloryby są podczas polowania aktywne. Dlaczego zatem zaczęły nagle zaczajać się przy powierzchni, przyjmując w wodzie pionową postawę jak unoszące się w wodzie korki? Badacze wiązali to nowe zachowanie z zanieczyszczeniem środowiska. Spekulowano, że ścieki spływające do Zatoki Tajlandzkiej pozbawiły ją tlenu. Dobrze natlenione pozostały tylko wody powierzchni…

polowanie-wielorybow-ee8f44a.jpg
width: 2000
height: 1000

Mogą ważyć nawet 190 ton, a ich śpiew pokonuje tysiące kilometrów. Czym jeszcze zaskakują nas wieloryby?
type: item
date: 2023-02-25T14:03:02.000Z
creator: Artur Białek
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: biologia
subject: dzikie zwierzęta
subject: Edukacja
subject: przyroda
subject: ssaki
subject: walenie
subject: wieloryby
subject: zwierzęta
description: Wieloryby stanowią jedną z najciekawszych, a jednocześnie najbardziej tajemniczych grup zwierząt zamieszkujących naszą planetę. Co jeszcze wiemy na temat tych niezwykłych zwierząt? Odpowiedź znajdziesz poniżej.
encoded: W tym artykule: Ewolucja wielorybów Charakterystyka wielorybów Rodzaje wielorybów Pokarm wielorybów Ile żyją wieloryby? Śpiew wielorybów Wieloryby w Bałtyku Czy wieloryby są groźne dla człowieka? Ciekawostki o wielorybach Całe swoje życie spędzają w nieprzystępnej morskiej toni, co nie jest częstym zjawiskiem w całej gromadzie ssaków. Pod względem masy ciała niektóre gatunki wygrywają nawet z zauropodami – największymi przedstawicielami prehistorycznego świata dinozaurów. Mówiąc o wielorybach, na myśli trzeba mieć wybranych przedstawicieli gromady ssaków, zaliczanych do infrarzędu waleni. Zwierzęta te są obecne na Ziemi od ok. 50 mln. lat i najprawdopodobniej właśnie teraz znajdują się w szczytowym stadium rozwoju. Ewolucja wielorybów Mechanizmy rządzące ewolucją są doprawdy zaskakujące. W początkowej fazie kształtowania się życia na Ziemi, organizmy wodne zaczęły wychodzić ze swojego środowiska na ląd. Trzeba jednak podkreślić, że w dziejach naszej planety nie brakuje też sytuacji, w których zwierzęta lądowe zaczęły wchodzić do wody. Tak właśnie było z praprzodkami wielorybów. Sensacyjna sekcja zwłok wieloryba. Pod płetwą znaleziono „ludzką" dłoń Sekcja zwłok wieloryba, w której uczestniczył dr Mark Scherz. Zdjęcie, na którym trzyma ogromną pięciopalczastą dłoń, podbiło naukowego Twittera. Po wyginięciu dinozaurów, w oceanach nie zostało zbyt wielu drapieżników. To w połączeniu z wysoką produktywnością biologiczną tego środowiska sprawiło, że wielka woda stała się doskonałym miejscem do życia. Dziesiątki milionów lat temu nastąpiło wydzielenie niektórych gatunków z rzędu parzystokopytnych. W toku ewolucji, przodkowie dzisiejszych waleni zaczęli wykształcać niezwykłe mechanizmy, które umożliwiły im 100-procentowe wykorzystanie potencjału oceanów. Co ciekawe, nie ulega wątpliwości, że zwierzęta te były wyraźnie mniejsze od swoich współczesnych odpowiedników. Walenie są największymi istotami, które kiedykolwiek zamieszkiwały naszą planetę. Zdaniem naukowców, właśnie t…

wieloryby-gdzie-zyja-co-jedza-i-o-co-chodzi-ze-spiewem-wielorybow-fot-getty-images-a4f39ea.jpg
width: 2121
height: 1414

Niezwykle rzadkie nagranie. Pierwsze chwile wieloryba tuż po narodzeniu
type: item
date: 2023-01-12T12:30:45.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: Travel
subject: wieloryby
subject: zwierzęta
description: Są na świecie miejsca, w których nietrudno zobaczyć wieloryba. Poród ssaka to zupełnie co innego. Wiele szczęścia mieli obserwatorzy waleni w południowej Kalifornii.
encoded: W tym artykule: Pływacz szary urodził się na oczach turystów Pierwsze chwile życia małego wieloryba Gdzie żyją pływacze szare? Nie tylko w okolicach Grenlandii czy Islandii można obserwować wieloryby. Podglądanie ogromnych ssaków cieszy się nie mniejszą popularnością na przykład w Kalifornii. Szczególnie w zatoce Monterey, na północ od Los Angeles, i w południowej części stanu. W tych miejscach turyści mają największe szanse zobaczyć wieloryby. Wystarczy odrobina szczęścia. Pływacz szary urodził się na oczach turystów Na początku stycznia grupa pływająca wzdłuż wybrzeży południowej Kalifornii miała szczęścia jeszcze więcej. Uczestnicy wycieczki doświadczyli czegoś, co organizator rejsów – Captain Dave's Dolphin & Whale Watching Safari – nazwał „jedynym w życiu”. Na własne oczy widzieli przyjście na świat pływacza szarego (Eschrichtius robustus). Najpierw pasażerowie i załoga myśleli jednak, że zbliżający się wieloryb nie zwiastuje nic dobrego. Samotna samica o długości od 12 do 15 metrów zaczęła poruszać się w nietypowy sposób. Następnie na powierzchni wody pojawiła się krew. Wbrew obawom nie był to ślad po ataku rekina. Wszystko stało się jasne, kiedy po chwili z wody wypłynął nowo narodzony wieloryb. Cud narodzin został uwieczniony na nagraniu z drona i telefonu komórkowego. Widać na nim, jak matka pływa razem z potomkiem. Maluch ma wyraźnie jaśniejszą skórę od rodzicielki. Samica podtrzymuje dziecko w górze, aby mogło odpocząć i oddychać. Pływacze szare rodzą się z miękkimi ogonami, które twardnieją dopiero po 24 godzinach. Do tego czasu nie są w stanie samodzielnie pływać do przodu, dlatego potrzebują wsparcia rodzica. Pierwsze chwile życia małego wieloryba Na nagraniu widać też, jak mały wieloryb ociera się o głowę matki. W rozmowie z serwisem NPR Alisa Schulman-Janiger, badaczka waleni z Los Angeles, wytłumaczyła, że to typowe zachowanie ssaków. – Ssaki lądowe wąchają się nawzajem, ale ssaki oceaniczne nie czują zapachu, więc duża część ich skóry jest bardzo w…

thumb1377138reference-9bab44f.jpg
width: 1280
height: 720