National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2026-01-07T08:59:08.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: W starożytnej Europie żyły wielbłądy! W Bazylei odkryto szczątki hybrydy dwóch gatunków tego zwierzęcia
items: Chwila zabawy dla ludzi, lata bólu dla zwierząt. Prawda o popularnych turystycznych atrakcjach szokuje
items: Zwierzęta juczne to nie tylko wielbłądy czy osły, ale też psy i słonie. Rekordziści unoszą nawet tonę
items: Te wielbłądy wyginęły, zanim nadano im nazwę. Zapomniany gatunek zachował się na rycinach
items: Starożytna sztuka sakralna przedstawiała hybrydy wielbłądów
items: Australia odstrzeli 10 tys. wielbłądów. Spragnione zwierzęta zagrażają ludziom
items: Indie: Outsiderzy z Radżastanu
items: Po białe złoto Sahary: wyprawa Jakuba Pająka
items: W opolskim ZOO urodził się kolejny wielbłąd
items: W ZOO w Opolu urodził się wielbłąd dwugarbny
items: Festiwale - Europa, jakiej nie znacie
items: Pozdrowienia z... Synaju
items: Czyż nie jest śliczna?

W starożytnej Europie żyły wielbłądy! W Bazylei odkryto szczątki hybrydy dwóch gatunków tego zwierzęcia
type: item
date: 2026-01-07T08:58:42.000Z
creator: Jakub Rybski
subject: Historia
subject: archeologia
subject: starożytność
subject: starożytny rzym
subject: wielbłądy
description: Szwajcarscy archeolodzy odnaleźli dowody na to, że wielbłądy mogły być powszechnie znane w starożytnej Europie za czasów Cesarstwa Rzymskiego. W Bazylei odkryto fragmenty kości zwierzęcia będącego hybrydą dromadera i baktriana.
encoded: Wielbłądy to zwierzęta kojarzące się głównie z pustynnymi regionami Afryki oraz Bliskiego Wschodu. Choć ich obecność w Europie w czasach starożytnych może wydawać się zaskakująca, warto pamiętać, że granice Cesarstwa Rzymskiego sięgały daleko poza kontynent europejski. Umożliwiało to intensywną wymianę towarów, ludzi, a także zwierząt z odległymi regionami leżącymi na peryferiach imperium. W efekcie pojedyncze osobniki pozaeuropejskich gatunków – w tym wielbłądy – bywały sprowadzane także do Europy. Szczątki hybrydy wielbłąda odkryte w Bazylei Zespół szwajcarskich archeologów odnalazł właśnie dowód na obecność wielbłądów w starożytnym Rzymie. Jednak ich badania sugerują, że zwierzęta te nie były pojedynczo sprowadzane na kontynent, lecz żyły i były wykorzystywane przez ludzi na terenie dzisiejszej Szwajcarii ok. 1700 lat temu. Badacze prowadzili wykopaliska w centrum Bazylei. Naukowcy odnaleźli początkowo żuchwę, która na pierwszy rzut oka nie zrobiła na nich większego wrażenia. Dopiero szczegółowa analiza ujawniła, że kość ta należała do wielbłąda, który był krzyżówką jednogarbnego dromadera z dwugarbnym baktrianem. Autorzy odkrycia stwierdzili, że zwierzęta te były wykorzystywane przez Rzymian do transportu ciężkiego sprzętu, a także działań wojskowych. – To niezwykłe odkrycie nie tylko poszerza naszą wiedzę na temat rzymskiego handlu i mobilności ich wojska, ale także podkreśla zaskakującą rolę Bazylei w rozległej, wzajemnie powiązanej sieci Cesarstwa Rzymskiego – napisali w oświadczeniu badacze pod kierunkiem archeolog Barbary Stopp. Z odległej Afryki do Cesarstwa Rzymskiego Hybryda dwóch gatunków wielbłąda była w starożytności dobrze znana i bardzo ceniona, choć nie w całym świecie śródziemnomorskim, lecz głównie na obszarach Azji i Bliskiego Wschodu. Zwierzęta te były zwykle większe i silniejsze niż oba gatunki, z których powstawała ta krzyżówka. Lepiej znosiły zarówno zimno, jak i upały. Hybrydy te w dawnych kronikach np. perskich znane były jako tülü lub buk…

wielblady-5b21a08.jpg
width: 1786
height: 1200

Chwila zabawy dla ludzi, lata bólu dla zwierząt. Prawda o popularnych turystycznych atrakcjach szokuje
type: item
date: 2025-09-20T10:16:14.000Z
creator: Sabina Zięba
subject: Porady
subject: Przyroda
subject: Traveler
subject: atrakcje turystyczne
subject: delfiny
subject: słonie
subject: tygrysy
subject: wielbłądy
subject: zwierzęta
description: Za kolorowymi zdjęciami z wakacji często kryje się mroczna rzeczywistość. To, co turystom wydaje się niewinną rozrywką, dla zwierząt oznacza ból, stres i lata cierpienia. Coraz więcej organizacji apeluje, by spojrzeć na popularne atrakcje z innej perspektywy – nie przez pryzmat własnej przyjemności, lecz ich dramatycznych konsekwencji.
encoded: Wakacje kojarzą się z beztroską i odkrywaniem nowych miejsc, ale nie wszystkie atrakcje turystyczne mają w sobie coś z niewinnej rozrywki. Egzotyczne kierunki kuszą przeżyciami, które dla Europejczyków mogą wydawać się wyjątkowe, lecz za kulisami często kryje się... cierpienie zwierząt. Słonie uczone wykonywania sztuczek, małpy pozbawiane wolności czy dzikie koty wykorzystywane do robienia pamiątkowych zdjęć – to tylko część praktyk, które stoją w sprzeczności z zasadami etyki. Warto zadać sobie pytanie: czy nasza chwilowa przyjemność powinna odbywać się kosztem życia i dobrostanu zwierząt? Dlaczego delfinaria są nieetyczne i szkodliwe dla zwierząt? Choć pokazy delfinów wciąż przyciągają turystów, ich kulisy są dalekie od beztroskiej zabawy. Żadne delfinarium nie jest w stanie zapewnić tym inteligentnym zwierzętom warunków sprzyjających zdrowemu i zrównoważonemu życiu. W niewoli cierpią one zarówno fizycznie, jak i psychicznie, gdyż przebywają w zbyt małych zbiornikach, są narażone na hałas i szkodliwe substancje chemiczne, a brak stymulacji prowadzi do stereotypowych zachowań i apatii. Aby zmusić je do wykonywania sztuczek, ogranicza się im pożywienie, a w przypadku chorób czy problemów ze stresem – podaje środki farmakologiczne, także psychotropowe. Na szczęście coraz więcej osób zdaje sobie sprawę ze szkodliwości delfinariów, przez co coraz głośniej zaczęły wybrzmiewać protesty przeciwko ich funkcjonowaniu. Dzięki temu m.in. w Meksyku zapadła przełomowa decyzja. Tamtejsza Izba Deputowanych jednogłośnie zatwierdziła poprawkę do Ustawy o Ochronie Przyrody, zakazującą wykorzystywania delfinów, lwów morskich i orek w widowiskach organizowanych w niewoli – zarówno w formie pokazów stałych, jak i objazdowych. W wyniku tego zarządzenia 350 delfinów ma zostać przeniesionych z betonowych zbiorników do nadmorskich rezerwatów. Selfie z dzikimi zwierzętami i ukryta cena pamiątkowych zdjęć Selfie z tygrysem czy zdjęcie z małpą na ramieniu to atrakcja, która na pozór wydaje si…

slonie-eb9f5cc.jpg
width: 5013
height: 3256

Zwierzęta juczne to nie tylko wielbłądy czy osły, ale też psy i słonie. Rekordziści unoszą nawet tonę
type: item
date: 2023-10-21T09:30:14.000Z
creator: Szymon Zdziebłowski
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: konie
subject: psy
subject: renifery
subject: słonie
subject: wielbłądy
subject: Wolny czas
subject: zwierzęta
description: Zwierzęta juczne od wielu tysiącleci pomagały człowiekowi w transporcie towarów. Ich rola do dzisiaj jest nie do przecenienia. Tam, gdzie nawet teraz nie wtoczy się najlepszy samochód terenowy, wejdzie obładowane pakunkami zwierzę.
encoded: W tym artykule: Wielbłądy – wytrzymałe zwierzęce „tiry” Lamy i alpaki – transportery Ameryki Południowej Koń – jaki jest, każdy widzi Osioł – może i uparty, ale też wytrzymały i cierpliwy Muł. Cenna krzyżówka Pies – nie tylko najlepszy przyjaciel człowieka Słoń. Gigant wśród zwierząt jucznych Również renifery przenoszą towary, nie tylko zaprzęg Świętego Mikołaja Czym są zwierzęta juczne? To takie gatunki zwierząt, które są wykorzystywane przez człowieka do przenoszenia towarów. Nie należy jednak ich mylić ze zwierzętami pociągowymi. W przypadku zwierząt jucznych towary są mocowane i przenoszone bezpośrednio na zwierzęciu. Natomiast w przypadku zwierząt pociągowych – zwierzęta ciągną zaprzężone do nich na przykład wozy. Wielbłądy – wytrzymałe zwierzęce „tiry” Wielbłądy uważane są za niezastąpione zwierzęta juczne na pustyniach. Wyróżniamy dwa gatunki: baktrian (Camelus ferus f. domestica – bactrianus), dromader (Camelus dromedarius f. domestica). Wielbłąd dromader jest jednogarbny. Obecnie występuje tylko w formie udomowionej na terenie Afryki. Nadal jest niezastąpionym transportowcem. Potrafi obyć się bez wody przez całe tygodnie. Nie ma większych wymagań dotyczących karmienia. Pałaszuje nawet suche krzewy. Dromader potrafi przenieść na sobie 150 kg ładunku. Średnio wielbłądy te idą 50 km dziennie, ale są w stanie przebiec nawet do 140 km. Drugim udomowionym gatunkiem wielbłąda jest dwugarbny baktrian, znany ze wschodniej i środkowej Azji. To bardzo wytrzymałe zwierzę. Baktrian z powodzeniem jest wykorzystywany również na dużych wysokościach – aż do 4 tys. m n.p.m. Nie są mu straszne pustynne upały, ani zamiecie śnieżne. Przenosząc ładunek, pokonuje dziennie 30–40 km. Lamy i alpaki – transportery Ameryki Południowej W Ameryce Południowej jako zwierzęta juczne wykorzystywane nadal są do transportu: lamy (Lama guanicoe f. domestica – f. glama), alpaki (Vicugna vicugna f. domestica – f. pakos). Są to gatunki zwierząt z rodziny wielbłądowatych. Te zwierzęta juczne z And…

zwierzeta-juczne-6eabd5c.jpg
width: 4752
height: 3168

Te wielbłądy wyginęły, zanim nadano im nazwę. Zapomniany gatunek zachował się na rycinach
type: item
date: 2023-10-02T13:57:34.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: historia
subject: półwysep arabski
subject: przyroda
subject: Travel
subject: wielbłądy
subject: Wolny czas
description: Wielbłądy to jedno z pierwszych skojarzeń, jakie przychodzą na myśl o krajach arabskich. Zwierzęta te odgrywały ważną rolę w codzienności lokalnych społeczności. Jak wyglądają te z zapomnianych rycin?
encoded: W tym artykule: Trudności w badaniach Tak wyglądały wielbłądy Zagadka wielbłądów z Arabii Saudyjskiej Ludzkie szczątki i ruiny budowli to niejedyne znaleziska, na jakie trafiają podczas wykopalisk archeolodzy. Równie fascynujące są wszelkiego rodzaju rysunki, malowidła czy rzeźby. To, co kiedyś było sztuką, dziś jest ważnym źródłem informacji dla badaczy i historyków. Najbardziej znane są oczywiście malowidła z Lascaux. Sztukę naskalną sprzed tysięcy lat odnajduje się jednak w wielu miejscach Ostatnie tego typu odkryciu rzuca nowe światło na historię pustyni w Arabii Saudyjskiej. Trudności w badaniach Miejscem znaleziska jest stanowisko archeologiczne Sahout na południowym krańcu pustyni Nafud. To tam znajduje się wychodnia skalna z rycinami przedstawiającymi kilkanaście wielbłądów. Zwierzęta są naturalnej wielkości i reprezentują wymarły gatunek, który tysiące lat temu przemierzał tereny dzisiejszej Arabii Saudyjskiej. Badacze nie nadali mu nazwy naukowej. To nie pierwszy raz, kiedy archeolodzy przeprowadzili prace terenowe w tym miejscu. Dotychczas wielbłądy pozostawały jednak niezauważone. W rozmowie z serwisem Live Science główna autorka badania Maria Guagnin powiedziała, że jej zespół dowiedział się o tym miejscu z innych artykułów naukowych. Odkrycie rysunków nie było jednak proste z kilku powodów. Po pierwsze, lokalizacja wychodni skalnej nie była precyzyjna. Po drugie, pustynie nie są łatwym terenem do nawigowania. To niejedyna trudność, z jakąś musieli zmierzyć się archeolodzy. Na wielbłądy nakładały się nowsze ryciny. To kolejna warstwa tajemnicy. Gaugnin wspomina o gęstych skupiskach sztuki naskalnej z „wielu różnych okresów”. – Powstawały w różnych fazach i różnią się stylistycznie – podkreśliła. Tak wyglądały wielbłądy Większość z nich wykonano wewnątrz szczelin. To dodatkowo utrudnia ich analizę. Dotychczas badacze stosowali metodę radiowęglową. Wyniki wskazują, że miejscowe stanowisko archeologiczne było zamieszkiwane między plejstocenem (2,6 mln do 1…

te-wielblady-wyginely-zanim-nadano-im-nazwe-dfca326.png
width: 1200
height: 630

Starożytna sztuka sakralna przedstawiała hybrydy wielbłądów
type: item
date: 2022-01-26T15:39:17.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: odkrycia archeologiczne
subject: sztuka
subject: Travel
subject: wielbłądy
subject: Wolny czas
description: Wielbłąd wielbłądowi nierówny. Władcy Hatry wiedzieli, jak stworzyć najsilniejsze okazy.
encoded: W tym artykule: Starożytne hybrydy wielbłądów Święte zwierzęta Archeolodzy pracujący przy odbudowie Świątyni Allat w Iraku znaleźli dowody na to, że już w starożytności hybrydyzowano tam wielbłądy. Powstanie budowli datuje się na II wiek naszej ery. To jeden z najcenniejszych zabytków z zachowanych ruin historycznego miasta Hatra. W latach 2015-2017 pozostałości po metropolii zostały zniszczone przez ISIS. Wcześniej świątynia była zaniedbywana przez dziesięciolecia. Zwierzęta pustynne - jakie gatunki żyją na pustyni? Sprawdź, ile o nich wiesz Zwierzęta pustynne musiały przystosować się do życia w najtrudniejszych warunkach klimatycznych. Brak wody, ograniczony dostęp do pożywienia, deficyt naturalnych schronień, znaczne wahania ... Starożytne hybrydy wielbłądów Podczas renowacji badacze zaobserwowali ciekawy szczegół na fryzie nad drzwiami do Świątyni Allat – kamienną płaskorzeźbę przedstawiającą hybrydy wielbłądów będące efektem skrzyżowania dwóch różnych ras. To odkrycie pozwoliło naukowcom lepiej zrozumieć zwyczaje panujące w Hatrze. – Dzieło wydaje się wyrażać konkretne przesłanie – król był bezpośrednio zaangażowany w praktyki związane z hodowlą, zarządzaniem i hybrydyzacją wielbłądów – komentuje Massimo Vidale, profesor nadzwyczajny na Università degli Studi di Padova we Włoszech. Według archeologów płaskorzeźba pojawiła się w świątyni w 168 r. za czasów panowania króla Sanatruqa. Początkowo badacze uznali, że frez przedstawia osiem dromaderów i dwa wielbłądy dwugarbne. Po powtórnej analizie profesor Vidale i jego koledzy z zespołu zauważyli, że wielbłądy dwugarbne wyglądają tak, jakby zostały skrzyżowane z dromaderami. Wskazują na to kształty ich głów oraz niewielkie wcięcie zamiast przestrzeni między garbami – to cecha charakterystyczna dla hybryd. Dla porządku: dromadery mają jeden garb i najczęściej są używane do jazdy, a nawet wyścigów. Wielbłądy dwugarbne są z kolei bardzo wytrzymałymi zwierzętami jucznymi. Potrafią przetrwać zarówno w niskich temperatur…

starozytna-sztuka-sakralna-przedstawiala-hybrydy-wielbladow1-00bbb3b.jpeg
width: 1271
height: 819

Australia odstrzeli 10 tys. wielbłądów. Spragnione zwierzęta zagrażają ludziom
type: item
date: 2020-01-08T09:45:53.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: australia
subject: dzikie zwierzęta
subject: Travel
subject: wielbłądy
description: Aborygeńskie władze regionu APY (Anangu Pitjantjatjara Yankunytjatjara) w Australii chcą chronić mieszkańców przed wielbłądami desperacko poszukującymi wody w pobliżu ludzkich siedzib. Podjęto decyzję o odstrzale blisko 10 tysięcy zwierząt.
encoded: Region APY to słabo zaludniony obszar w południowej Australii, mieszka tu niespełna 2,5 tys. osób. Władze regionu zdecydowało się na podjęcie drastycznych kroków w obronie mieszkańców po tym, jak spragnione wielbłądy zaczęły niszczyć zagrody, a nawet wchodzić do domów. – Utknęliśmy w cuchnących, gorących i niewygodnych warunkach, bo wielbłądy przychodzą, niszcząc ogrodzenia i wchodząc do domów, bo próbują dostać się do wody przez klimatyzatory – mówi członkini rady APY Marita Baker w rozmowie z CNN. Wielbłądy są w stanie wyczuć wodę nawet z odległości kilku kilometrów, a trawiące Australię susza i pożary sprawiają, że naturalne źródła wody wysychają i nie są już dostępne dla zwierząt. Jak podaje samorząd APY, obecność wielbłądów w pobliżu zamieszkanych miejscowości oraz znaczący wzrost populacji tych zwierząt już przyczynił się do wielu zniszczeń. Dlatego też zdecydowano się na odstrzał części stad. Media podają, że może chodzić nawet o 10 tys. zwierząt. Rozpoczęcie odstrzału zaplanowano na środę. Ma być prowadzony z powietrza przy użyciu dwóch helikopterów Robinson R44 i trwać pięć dni. Zabite zwierzęta, w miarę możliwości będą zakopywane lub palone. Szacuje się, że obecnie populacja wielbłądów w Australii liczy ponad milion osobników i wciąż szybko rośnie. W tym tempie jej liczebność może podwoić się w ciągu dziewięciu lat. Australijskie media podają też, ile dwutlenku węgla wytwarza tak duże stado. Okazuje się, że milion wielbłądów produkuje tonę CO2 rocznie. To tyle, ile roczna emisja pochodząca z 400 tysięcy aut. „Jesteście mordercami!” Podczas kiedy oczy całego świata zwrócone są na Australię, a organizacje prozwierzęce prowadzą zbiórki na rzecz poszkodowanych w katastroficznych pożarach zwierząt, informacja o dodatkowym odstrzale wielbłądów dla wielu okazała się ciosem. „Wstyd!”, „Hańba!”, „Jesteście mordercami” – to tylko część z dziesiątek komentarzy, jakie pojawiły się na profilu regionu APY pod postem informującym o planowanym odstrzale zwierząt. Po media…

zagrozonych-odstrzalem-moze-byc-nawet-10-tysiecy-zwierzat-fot-getty-images-7faff6a.jpeg
width: 1986
height: 1171

Indie: Outsiderzy z Radżastanu
type: item
date: 2019-03-04T09:50:00.000Z
creator: Zuzanna Pol
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Edukacja
subject: indie
subject: Kultura
subject: podróże
subject: radżastan
subject: Travel
subject: wielbłądy
subject: Wolny czas
description: Raz do roku smagana gorącym wiatrem, sroga pustynia Thar w Radżastanie ożywa na kilka dni. Wędrowny lud Raika przybywa tu ze swoimi stadami na wielki targ wielbłądów.
encoded: W pełnię Księżyca miesiąca Kartika (przełom października i listopada) 330 mln bóstw hinduistycznych nawiedza święte wody jeziora Puszkar. Nie ma lepszego czasu na dokonanie rytualnych ablucji niż Purnima Kartika. Wtedy kąpiąc ciało, oczyszcza się duszę i zapewnia zbawienie. Dlatego senne przez cały rok Puszkar budzi się w religijnym uniesieniu tysięcy świętych mężów, sadhu i wiernych, przybywających z całych Indii. Sprawom boskim i duchowym towarzyszą sprawy ludzkie, materialne. Te załatwia się tuż obok, pośród piaszczystych wydm pustyni Thar, gdzie od ponad stu lat jest organizowany największy i najsłynniejszy w Azji targ wielbłądów. Na pięć dni w ogromnej oazie zamieszka 50 tys. wielbłądów i 200 tys. ludzi. Na spalonej słońcem ziemi wyrośnie miasto namiotów, wśród których ludzie będą spać, gotować, sprzedawać, kupować, zawierać małżeństwa, zaklinać węże, przepowiadać przyszłość, śpiewać, recytować, tańczyć i fotografować. Coroczny targ to okazja do wymiany zwierząt, pieniędzy, myśli i genów. Ale najważniejsze są porykujące, smukłe i dostojne wielbłądy. Podobno pierwszego wielbłąda ulepiła bogini Parwati z kurzu i potu, który zebrała ze swego medytującego męża –Śiwy. Kiedy ten tchnął w zwierzę życie, aby Parwati miała z niego pożytek, wielbłąd natychmiast uciekł. Wtedy do opieki nad nim Śiwa stworzył człowieka, pierwszego Raika. Raika albo Rabari są półnomadycznym ludem, który od kilkuset lat zajmuje się w Radżastanie hodowlą wielbłądów. Profesja wymusiła na Raika opuszczenie miast. Żyli najpierw na przedmieściach, później zaczęli się coraz bardziej oddalać w poszukiwaniu pastwisk dla swoich zwierząt. Dlatego nazwano ich Raika – outsiderami, tymi, którzy zeszli z drogi. Ale to oni właśnie są najlepszymi znawcami dróg na pustyni, po której chodzą ze swoimi stadami od ponad 500 lat. Oni dostarczali najlepsze wielbłądy na dwory radżów i maharadżów. Kiedy wybudowano drogi i kolej, Raika zaczęli hodować również kozy, owce i konie. Jednak to wielbłądy do dziś pozostają o…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/60a330c178be4a9f81be0c74fbccea2c6caa3bc7-e77663a.jpeg
width: 1000
height: 667

Po białe złoto Sahary: wyprawa Jakuba Pająka
type: item
date: 2018-03-29T07:43:00.000Z
creator: Jakub Pająk
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: karawana
subject: konkursy
subject: pustynie
subject: sahara
subject: sól
subject: traveler
subject: wielbłądy
subject: wyprawy
description: Cel wyprawy: Uchwycenie w obiektywie i opisanie tradycyjnych karawan solnych przemierzających Saharę: od wydobycia soli, przez jej obróbkę, po przygotowanie do transportu na wielbłądach i handel solą
encoded: Sznur dromaderów przemierza największą pustynię świata. Do boków mają przytwierdzone wielkie płyty soli kamiennej. Wielbłądy mijają kolejny, na wpół przysypany piaskiem, częściowo obleczony zasuszoną skórą szkielet swojego krewniaka. Jako poganiacz, pomocnik i nowicjusz w karawanie modlę się, aby zwierzęta okazały się wystarczająco wytrzymałe, a natura – łaskawa. Na czele idzie najbardziej doświadczone ze zwierząt – dromader przewodnik. Na jego grzbiecie miarowo kiwa się postać w błękitno-granatowych szatach. Tegoż samego koloru zawój na głowie – szesz – zakrywa prawie całą twarz Maura. Ów czterometrowej długości kawałek materiału zabezpiecza przed wciskającym się wszędzie pyłem, chroni przed słońcem, w nocy pomaga przetrzymać przejmujący chłód. Jadący na przedzie karawany Hassan zna solny szlak do kopalń Taoudenni jak własną kieszeń. Od wieków białe złoto stanowi największe bogactwo tej pustyni. Jeden z ostatnich funkcjonujących do dziś solnych szlaków karawanowych wiedzie znad łuku rzeki Niger, m.in. z legendarnego Timbuktu, do kopalń Taoudenni w północnym Mali. Liczy blisko 1500 km w obie strony. Jego pokonanie zajmuje od czterech do sześciu tygodni w zależności od liczby wielbłądów i panujących na pustyni warunków. Kiedyś szlak był dwukrotnie dłuższy – łączył Czarną Afrykę z krajami Maghrebu i dalej Europą. Jeszcze na początku XIX w. na północ płynęły nim złoto, egzotyczne skóry, drewno i inne towary, a także niewolnicy, w przeciwnym zaś kierunku –sól kamienna z saharyjskich kopalń, której złóż brakuje w Afryce Zachodniej. Dla Maurów koczujących na pograniczu Sahary i Sahelu sól kamienna stanowi praktycznie jedyne źródło dochodu. Nie zabieram pieniędzy, paszportu ani rzeczy mogących stanowić pokusę dla rabusiów. Z Timbuktu wyruszam zaopatrzony w worek ryżu, mąki, parę kilo orzeszków ziemnych i daktyli, cukier, herbatę oraz leki i papierosy na wymianę. Do obozowiska Hassana na pustyni jadę wraz z jego bratankami. Po trzech dniach spędzonych na grzbiecie wielbłąda…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/ea921f6f277dc6fb4e66eeb19316fb72eda55e78-70b7cfd.jpeg
width: 500
height: 334

W opolskim ZOO urodził się kolejny wielbłąd
type: item
date: 2013-04-02T07:00:00.000Z
creator: Anna Szczypczyńska
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: opolskie zoo
subject: wielbłądy
subject: zoo
description: Na wielbłąda dwugarbnego trzeba czekać 400 dni. Tym większa radość, gdy przyjdzie na świat
encoded: W zeszłym tygodniu dotarła do nas radosna nowina. W Ogrodzie Zoologicznym w Opolu przyszła na świat samiczka. Okazuje się, że będzie miała wesołe dzieciństwo w Wielkanoc urodził się jej przyrodni brat. - Samiec urodził się szybko i bez żadnych komplikacji. Kiedy rano przyszyliśmy do pracy, już stał o własnych nogach - opowiedział nam Grzegorz Rolik z ZOO w Opolu. - To brat przyrodni samiczki, która przyszła na świat w zeszłym tygodniu. Mają różne mamy, ale jednego ojca. Umieściliśmy je tak, by mogły siebie widzieć przez siatkę. Każde małe przebywa ze swoją mamą. Gdy tylko stopnieje śnieg i zrobi się nieco cieplej, będą mogły się wspólnie bawić na wybiegu - mówi szczęśliwy pracownik ogrodu. W opolskim ZOO jest duży wybieg (tzw. "Azjatycki Step"), na którym przebywają 4 samice i jeden samiec oraz 2 kułany. Teraz stado się powiększyło o małą samiczkę i kilka dni młodszego samca. - To jest dla nas ogromna radość! - cieszą się pracownicy, a my jeszcze raz gratulujemy!

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/3a249e20358c5256699547cd6491f70cda1401ed-9be3137.jpeg
width: 600
height: 896

W ZOO w Opolu urodził się wielbłąd dwugarbny
type: item
date: 2013-03-26T14:31:00.000Z
creator: Anna Szczypczyńska
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: wielbłądy
subject: zoo
description: Wiadomość z ostatniej chwili: Już wiadomo, że noworodek to samiczka!
encoded: Dziś obiegła Polskę bardzo dobra wiadomość: urodził się wielbłąd dwugarbny w ZOO w Opolu. Od razu zadzwoniliśmy, by pogratulować i zapytać o szczegóły. - Cieszymy się bardzo! Ciąża wielbłąda trwa ok 400 dni, więc dość długo czeka się na potomstwo - cieszy się Grzegorz Rolik z opolskiego ZOO. - To musiało się wydarzyć tuż nad ranem. Kiedy zajrzeliśmy do wielbłądów o 7.00, nasze małe stado było już powiększone. Mała samiczka leżała już w błonach. Zadbaliśmy o to, by bezpiecznie przenieść ją wraz z matką do osobnego pomieszczenia. Przez najbliższy rok - bo tyle trwa okres laktacji - samiczka będzie przebywać z mamą, a później pomyślimy o tym, by przenieść ją do innego ogrodu, ale na razie jest za wcześnie na to, by myśleć o takich rzeczach - dodaje Grzegorz Rolik. W opolskim ZOO jest duży wybieg (tzw. "Azjatycki Step"), na którym przebywają 4 samice i jeden samiec oraz 2 kułany. Teraz stado się powiększyło. Ostatnie narodziny wielbłąda dwugarbnego miały miejsce 2 lata temu. - Tym bardziej się cieszymy, bo na małe trzeba bardzo cierpliwie czekać - dodaje pracownik ZOO. - Nie jest to gatunek zagrożony, ale bardzo ciekawy pod względem edukacyjnym. Redakcja National Geographic serdecznie gratuluje!

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/fc283455a18984297b3e11571d1cf43f5a279869-faf7d7a.jpeg
width: 530
height: 400

Festiwale - Europa, jakiej nie znacie
type: item
date: 2010-04-26T19:11:26.000Z
creator: M. Liczbarski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: byki
subject: festiwale
subject: festyn
subject: glina
subject: grunwald
subject: pomidory
subject: ser
subject: stonehenge
subject: wielbłądy
subject: wikingowie
subject: zabawa
description: Wkręć się w szaloną zabawę na imprezach, gdzie tylko jedno jest pewne – grawitacja. Reszta, czyli logika, powaga i zdrowy rozsądek, na chwilę zrobiła sobie wolne
encoded: Tomatina Hiszpania 25 sierpień Podczas zajadłej bitwy poleje się filmowa krew, czyli świeży keczup La Tomatina jest dziełem przypadku. Wszystko zaczęło się w 1945 r., kiedy to kilku krewkich mieszkańców Bunol (około 40 km od Walencji) posprzeczało się podczas parady gigantes y cabezudos (gigantów i wielkich głów). W trakcie przepychanki silnych argumentów dostarczył znajdujący się nieopodal stragan z pomidorami. Od tamtej pory bitwa na pomidory stanowi punkt kulminacyjny trwającej tu tydzień fiesty. Z wybiciem godz. 10.00 kilkunastu śmiałków stara się wdrapać na szczyt nasmarowanego mydłem słupa i zerwać zawieszoną tam szynkę. Gdy tylko się to uda, z miejskiego ratusza rozlega się armatni wystrzał – znak dla wiwatującego tłumu, że bitwa została rozpoczęta! Kilkanaście ciężarówek wysypuje na ulicę czerwoną „amunicję” wyhodowaną w regionie Estremadura. Przed nami równo godzina zabawy. Należy pamiętać o przestrzeganiu kilku zasad: przed każdym rzutem trzeba zgnieść pomidora, żeby nikogo nim nie zranić. Warto się ubrać w strój luźny i mało elegancki. Nie liczmy na to, że plamy po bitwie uda się kiedykolwiek wywabić! Dobrze jest też założyć wygodne buty – przydadzą się do ucieczki przed latającymi pomidorami. Kolejny armatni wystrzał sygnalizuje koniec walki. Od tego momentu nie można już rzucać czerwonymi warzywami. Jednocześnie jest on wezwaniem służb miejskich, aby przystąpiły do usuwania z ulicy i domów zupy o krwistym kolorze. Na uczestników zabawy czekają prysznice specjalnie przygotowane na ulicach miasteczka. Jest ich niemało – w końcu muszą sprawnie spłukać keczup z około 30 tys. osób. Tyle bowiem miłośników pomidorowego szaleństwa każdego roku zjeżdża do Bunol. – Marta Muszyńska Rolowanie sera Wielka Brytania 31 maja Kto zdobędzie przewagę na stoku – człowiek czy mleczne przetwory? Sery Traditional Double Gloucester startują na „trzy”, a zawodnicy – na „cztery”. Jedni i drudzy toczą się po stromym zboczu wzgórza Cooper's Hill w Brockworth. W zasadzie człowiek p…

ng2-5b1a9be.jpg
width: 600
height: 400

Pozdrowienia z... Synaju
type: item
date: 2010-03-03T07:00:00.000Z
creator: Katarzyna Suchocka
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: egipt
subject: piasek
subject: synaj
subject: wielbłądy
description: Według Biblii na szczycie Synaju Mojżesz otrzymał od Boga tablicę z dekalogiem. Około 100 tys. turystów wchodzi każdego roku na jego wierzchołek nocą, żeby obejrzeć wschód słońca. Ja tez tam weszłam.
encoded: Po trzygodzinnej podróży z Szarm asz-Szajch wysiadam przy Klasztorze św. Katarzyny u podnóża Synaju. Towarzyszy mi grupa nieznanych Polaków. Jest godz. 1.30 w nocy i otaczają nas egipskie ciemności. Dostaję latarkę od naszego przewodnika, młodego Beduina Mohammeda. W klasztorze pozostawiam niepotrzebny bagaż (po co ja to wszystko brałam?). Po chwili podchodzą do nas starsi mężczyźni z kocami w rękach. – Only 20 dolar! Only! Cold! Cold! – wołają jeden przez drugiego. Nie daję się przekonać. Nie kupuję koca od Beduina. Nie kupuję także „arafatki”, która nie wydaje mi się niezbędna. Błąd. Ale o tym przekonam się później. Jest lutowa noc w Egipcie, temperatura ok. 16 st. C. Ogólnie ciepło. Godz. 2.00. Pierwszy coffee shop Zaczynamy wspinaczkę na Górę Mojżesza. Włączam latarkę i patrzę pod nogi, ale nie widzę nic prócz żwiru, kamieni i swoich nowych adidasów (przecież nie myślałam, że w Egipcie będę potrzebować traperów!). Za mną drepcze jakiś Rosjanin w klapkach (bez skarpetek) i w krótkich spodenkach. Jeszcze ma dobry humor. – Camel! Camel! Camel! – nagle krzyczy ktoś za nami. Szlak ma jakieś 1,5 m szerokości, idą nim turyści i wielbłądy, które mają pierwszeństwo. Na jednym z garbatych wierzchowców siedzi opatulona w koc turystka w szpilkach! Aby ją przepuścić, musimy się przykleić do skały. Po kilkunastu minutach docieramy do pierwszego coffee shopu. To namiot z tektury i papy. Beduin (ubrany a la Eskimos albo mieszkaniec Syberii) woła na całe gardło: Hot coffee! Hot tea! Hot chocolate! Trochę mi go szkoda, bo ciężko pracuje, a chętnych na jego gorące napoje brak. Na razie... Godz. 2.30. Robi się chłodniej Średnia wieku moich coraz bardziej zmęczonych towarzyszy wynosi około 35 lat. Temperatura w granicach 10 st. C. Mam na sobie ciepłą (tak mi się wydaje) kurtkę i rękawiczki. Pod dżinsami damskie kalesony, czyli getry. Jak dla mnie, jest w porządku. Ale Rosjanin zaczyna pytać o skarpetki. Niestety, wzięłam tylko jedną parę (szkoda – druga przydałaby mi się później). C…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/05a06a5f7e71800c84f7b4bb3d603246e454a99c-22be189.jpeg
width: 334
height: 500

Czyż nie jest śliczna?
type: item
date: 2010-01-18T15:33:49.000Z
creator: Matthew Teague
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: arabia saudyjska
subject: beduini
subject: koczownicy
subject: muzułmanie
subject: półwysep arabski
subject: wielbłądy
description: Na doroczny konkurs piękności, który odbywa się w Abu Zabi, przybywają wielbłądy z całego spalonego słońcem Półwyspu Arabskiego. Tu tradycyjne zwierzęta juczne zmieniają się w rozpieszczane okazy wystawowe.
encoded: Finałowej nocy konkursu pustynię spowiła mgła – nieprzenikniona niczym burza piaskowa, przesłaniająca wszystkie gwiazdy. W mroku szpiedzy myszkowali wśród wydm, przeglądając obóz za obozem w poszukiwaniu czegoś szczególnego. Cała wyprawa nie rozpoczęła się jednak od szpiegowania w ciemnościach. Już miesiąc wcześniej z Omanu, Arabii Saudyjskiej, Kataru i każdego zakątka Półwyspu Arabskiego w daleką podróż wybrały się dziesiątki karawan. Wszyscy zebrali się w tych odludnych okolicach emiratu Abu Zabi, by wziąć udział w wyborach najpiękniejszego wielbłąda. Przez dziewięć dni zwierzęta paradowały przed trybunami, zaś apodyktyczni sędziowie odsyłali skromniejsze okazy do domów, ku przygnębieniu ich właścicieli. Jury musiało dokonać prawdziwej czystki pośród 24 tys. kandydatów. Dziesiątego dnia pozostało jedynie dwóch Beduinów i ich olśniewające zwierzęta. Mężczyźni – należący do starszyzny swoich klanów i noszący rodowe nazwiska Bin Tanaf i Rames – będą musieli zmierzyć się w finałowym pojedynku pełnym intryg i zaciętej rywalizacji, łączą ich bowiem więzy pokrewieństwa. Przez lata ścierali się ze sobą w mniejszych konkursach. Wynik dzisiejszego spotkania zadecyduje nie tylko o ich pozycji w świecie hodowców wielbłądów, ale także w obrębie ich własnego plemienia. Zwycięzca zgarnie kosztowne nagrody, a co ważniejsze – honory dla własnej rodziny. Dlatego też każdy z nich ma swoich szpiegów. Szukają oni najpiękniejszych zwierząt, przetrząsając obozy pokonanych konkurentów, ponieważ jeden wyjątkowy wielbłąd odkupiony od innego hodowcy o świcie, gdy rozpoczną się kolejne obrady sędziów, może dać im przewagę. Zastanówmy się przez chwilę nad wielbłądem. Zwróćmy uwagę na olbrzymi garb, chybotliwą górę tłuszczu drżącą przy każdym kroku kościstych nóg zwierzęcia. Na koślawe kolana i płaskie stopy niezdolne do niczego więcej ponad niezdarny bieg. Spójrzmy także na szyję, wykrzywioną pod ciężarem głowy. A teraz popatrzmy na samą głowę: absurdalnie długie rzęsy, mrugające zalotnie pon…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/8714c6b3e7b4c777a0e5de9be42c006261fe1d7a-f79ea9c.jpeg
width: 714
height: 514