National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2025-12-10T06:59:08.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Brytyjski piechur wyruszył w podróż dookoła świata. Po 27 latach jest bliski finału
items: Byłem w najdłuższym hotelu Europy. Szczyrk może pochwalić się też innymi rekordami
items: Piesze wędrówki na Bornholmie – odkryj piękno wyspy krok po kroku
items: Najwyższy szczyt Karkonoszy od setek lat cieszy się popularnością wśród turystów. Jak go zdobyć?
items: Nie tylko Wielki Mur Chiński. „Fortyfikacje w Państwie Środka widzi się wszędzie”
items: To w ten sposób Homo sapiens opuścili Afrykę. Nowe badania wyjaśniają wieloletnie wątpliwości
items: Gdzie jechać w góry? Najlepsze pomysły na wyjazd dla miłośników górskich wędrówek
items: Podążaj śladami samurajów na starożytnym szlaku Tōkaidō
items: Jak dobrać buty trekkingowe? Najważniejsze wskazówki
items: Transhumancja – zawdzięczamy jej jodłowanie, ludowe piosenki i festiwale. Czym jest i czy jest obecna do dziś?
items: National Geographic Extra 04/20
items: Wojna, bieda i niedoścignione ambicje. Paul Salopek o tym, dlaczego ludzie porzucają swoje domy
items: W XXI wieku wszyscy jesteśmy migrantami. Wciąż jednak trwa konflikt „przybysz kontra tubylec”
items: Gorce - tu wciąż są schroniska, gdzie zaproponują ci darmową herbatę
items: 76 dni wędrówki przez góry Iranu. Ruszył, by delektować się samotnością. Zamiast niej znalazł życzliwych ludzi
items: "W życiu jest czas na wędrówkę, ale trzeba uważać, by podróż nie stała się ucieczką" - ten wywiad powinien przeczytać KAŻDY podróżnik
items: Dzika droga! Jak przygotować się do wędrówki po długodystansowych szlakach USA?
items: Samotna wędrówka przez Skandynawię to jego plan na najbliższe cztery pory roku
items: 05/2016
items: Przywitaj wracające do Polski ptaki. Obserwuj i notuj
items: Santiago de Compostela: najdłuższa wędrówka życia
items: Nie mów do mnie misiu!
items: Mężne serce sikorki
items: Trekking przez Atlas
items: Śmiercionośne kontakty

Brytyjski piechur wyruszył w podróż dookoła świata. Po 27 latach jest bliski finału
type: item
date: 2025-12-10T06:58:53.000Z
creator: Sabina Zięba
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: podróż dookoła świata
subject: podróżnicy
subject: wędrówki
subject: wyprawy
description: Brytyjski podróżnik jest o krok od zakończenia jednej z najdłuższych pieszych wypraw w historii. Karl Bushby wyruszył z Chile w 1998 roku, postanawiając wrócić do Wielkiej Brytanii bez korzystania z jakiegokolwiek środka transportu mechanicznego. Po 27 latach nieprzerwanej wędrówki – pełnej wyzwań, blokad granicznych i ekstremalnych warunków – jego niezwykła podróż wreszcie dobiega końca.
encoded: Wiele lat temu Karl Bushby założył się w barze, że zdoła przejść pieszo z południowego krańca Ameryki Południowej aż do rodzinnej Anglii. Choć jego znajomi uważali to za pomysł całkowicie nierealny, on postanowił potraktować go poważnie. – Nagle stało się to wyzwaniem. Dyskusja nabierała tempa, aż w końcu stwierdziłem: „To jest wykonalne”. Stałem się niemal obsesyjnie skoncentrowany na tym, co trzeba zrobić, aby w ogóle spróbować – wspomina dziś, opisując rozmowę, która z żartu przerodziła się w życiowy projekt. Kilka lat później, bo w 1998 roku, stanął na obrzeżach Punta Arenas w Chile, gotowy rozpocząć liczącą ponad 50 tysięcy kilometrów wędrówkę, którą pierwotnie planował ukończyć w mniej więcej 12 lat. Nikt, łącznie z nim samym, nie przewidywał, że zajmie mu ona ponad dwie dekady i przeistoczy się w jedną z najbardziej wymagających pieszych podróży we współczesnym świecie. 27 lat samotnej wędrówki. Szczegóły wyprawy Karla Bushby'ego Ponad dwadzieścia lat pieszej wędrówki uczyniło Karla Bushby'ego jedną z najbardziej niezwykłych postaci współczesnych wypraw. W wieku 56 lat Brytyjczyk ma już za sobą około 50 tys. kilometrów pokonanych wyłącznie na własnych nogach – trasę prowadzącą przez obie Ameryki, Rosję, Mongolię, Azję Środkową oraz ekstremalne przejście przez skute lodem wody Cieśniny Beringa. Jego wieloletni marsz przypadł na okres intensywnych przemian (od obchodów milenijnych, przez zamachy z 11 września, po pandemię COVID-19), co często przekładało się na zamknięte granice, restrykcje i dodatkowe przeszkody logistyczne. Po drodze mierzył się również z wyzwaniami natury: w Arktyce niemal natknął się na niedźwiedzie polarne, a w 2024 roku, pozbawiony innej drogi, przepłynął blisko 300 kilometrów przez Morze Kaspijskie, aby kontynuować wyprawę. Od początku narzucił sobie dwa warunki definiujące całe przedsięwzięcie – i przez ponad dwie dekady nie złamał żadnego z nich. Pierwszy zakładał całkowitą rezygnację z transportu mechanicznego. Drugi – że nie wróci do…

gsf-e4a4dbd.jpg
width: 1300
height: 915

Byłem w najdłuższym hotelu Europy. Szczyrk może pochwalić się też innymi rekordami
type: item
date: 2024-10-25T11:33:11.000Z
creator: Szymon Zdziebłowski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: beskidy
subject: góry
subject: hotele
subject: polska
subject: rowery
subject: szczyrk
subject: turystyka
subject: wędrówki
description: Nowo otwarty najdłuższy hotel Europy ma taką samą długość jak wieża Eiffla – wysokość. Ale, ku mojemu zaskoczeniu Szczyrk, może poszczycić się też innymi rekordami. Zachwycą fanów sportu, przyrody i wędrówek górskich. W czym jeszcze ta miejscowość wybija się na prowadzenie?
encoded: Polskie góry potrafią oczarować o każdej porze roku. Co prawda szczyt sezonu przypada z reguły latem, gdy pogoda sprzyja wędrówkom i zimą – gdy stoki gotowe są dla narciarzy – to również jesień to świetny moment, by je odwiedzić. Na kilka październikowych dni wybrałem się do Szczyrku w polskich Beskidach. Był to strzał w dziesiątkę. Złota polska jesień zachwyciła feerią barw. A jako, że ostatnio w tym miejscu byłem przed wieloma laty, miałem dobre porównanie co do zmian, które nastąpiły. I okazało się, że Szczyrk jako kurort może poszczycić się atrakcjami, które są „naj” i to na wielu płaszczyznach. W czym Szczyrk jest „naj”? Mimo że w okolicy Szczyrku góry nie są najwyższe w Polsce, to rzeźba terenu jest szalenie miła dla oka. Poza tym w ostatnich latach nastąpił znaczący rozwój infrastruktury turystycznej. Rozpoznając Szczyrk i okolice, odkryłem następujące rekordowe miejsca i wydarzenia: Mercure Szczyrk Resort – hotel, w którym nocowałem, jest najdłuższym tego typu obiektem w Europie. Mierzy 330 m długości. Taką wysokość ma na przykład wieża Eiffla. Przejście całego obiektu wzdłuż zajęło mi prawie 4 minuty. W okolicy Szczyrku znajduje się najwyższy szczyt Beskidu Śląskiego – Skrzyczne (1257 m n.p.m.). Można na niego wejść kilkoma szlakami albo wjechać wygodną kolejką linową ze Szczyrku. Ze szczytu roztacza się piękny widok. Nad Szczyrkiem, w lesie porastającym pasmo góry Klimczok, rośnie najprawdopodobniej najwyższe drzewo w Polsce – mierzy 57 metrów wysokości. Jest to daglezja zielona. Ma około 120 lat i potencjał na dalszy wzrost. Wokół rosną niemal równie wysokie drzewa. W centrum Szczyrku znajduje się największa w południowej Polsce prywatna galeria sztuki współczesnej – Bator Art Gallery. Tak naprawdę galeria zlokalizowana jest w dwóch lokalizacjach w tej miejscowości, tak więc można smakować sztukę na raty. W Szczyrku mamy do dyspozycji najwięcej tras narciarskich w Polsce możliwych do przejechania na jednym skipasie – aż 40 km. W tej górskiej miejscowości …

skrzyczne-3c7b818.jpg
width: 1000
height: 666

Piesze wędrówki na Bornholmie – odkryj piękno wyspy krok po kroku
type: item
date: 2024-10-06T12:23:35.000Z
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: dania
subject: lato
subject: RPWNG
subject: skandynawia
subject: szlaki piesze
subject: trekking
subject: wędrówki
description: Bornholm, malownicza duńska wyspa na Morzu Bałtyckim, jest idealnym miejscem dla osób, które szukają przygody w otoczeniu dzikiej przyrody, malowniczych wiosek i zabytków. Choć wyspa jest znana przede wszystkim z rowerowych tras, to szlaki piesze, takie jak Kyststien, oferują niezapomniane widoki i unikatowe doświadczenia. Bornholm to miejsce, gdzie na każdym kroku można natknąć się na klify, lasy, wrzosowiska czy piękne plaże, a także historyczne ruiny i średniowieczne kościoły.
encoded: Spis treści: Szlak Kyststien – 120 kilometrów wzdłuż wybrzeża Co warto zobaczyć podczas pieszej wędrówki po Bornholmie? Gdzie nocować na Bornholmie podczas pieszej wyprawy? Porady praktyczne na piesze wędrówki po Bornholmie Podsumowanie Szlak Kyststien – 120 kilometrów wzdłuż wybrzeża Szlak Kyststien to prawdziwa perełka dla miłośników pieszych wędrówek. Biegnie on wokół całego Bornholmu, oferując 120 kilometrów niezapomnianych widoków. Trasa prowadzi przez różnorodne krajobrazy – od szerokich, złocistych plaż na południu po surowe klify i malownicze miasteczka na północy. Jest to doskonała propozycja dla osób, które chcą odkryć Bornholm w pełni – krok po kroku, w bliskim kontakcie z naturą. Najważniejsze atrakcje na trasie Kyststien Wzdłuż Kyststien można zobaczyć wiele unikatowych miejsc. Na południu warto odwiedzić Dueodde, gdzie znajdują się wydmy i plaże z najdrobniejszym piaskiem na świecie, kiedyś wykorzystywanym do produkcji klepsydr​. W miarę jak szlak prowadzi na północ, pojawiają się formacje skalne i budowle, takie jak Hammershus – ruiny największej średniowiecznej twierdzy w Skandynawii​. Klify Helligdomsklipperne to kolejny punkt obowiązkowy. Te spektakularne formacje skalne, poprzecinane wąwozami i ostrymi krawędziami, uchodzą za święte miejsce, gdzie w okresie przesilenia letniego odbywają się pielgrzymki​. Szlak prowadzi również przez malownicze wioski. Takie jak Gudhjem, zbudowane na granitowej skale, na której stromych uliczkach wprowadzono zakaz jazdy rowerem​. Dla kogo jest szlak Kyststien? Kyststien jest trasą dostępną dla każdego, niezależnie od kondycji fizycznej. Bornholm, choć oferuje zróżnicowane krajobrazy, nie wymaga dużego wysiłku od piechurów, dzięki czemu trasa ma ocenę trudności 1/10, ale widoki to zdecydowane 11/10​. Szlak jest odpowiednio oznaczony, a poszczególne odcinki można dowolnie dostosować do swoich preferencji – od krótszych, jednodniowych wędrówek, po wielodniowe wyprawy dookoła wyspy. Co warto zobaczyć podczas pieszej wę…

shutterstock2034054992-6aae1f1.jpg
width: 1000
height: 589

Najwyższy szczyt Karkonoszy od setek lat cieszy się popularnością wśród turystów. Jak go zdobyć?
type: item
date: 2024-07-20T08:01:05.000Z
creator: Artur Białek
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: góry
subject: karkonoski park narodowy
subject: karkonosze
subject: polska
subject: polska góry
subject: śląsk
subject: trekking
subject: wędrówki
subject: Wolny czas
description: Najwyższy szczyt Karkonoszy jest najbardziej charakterystycznym symbolem Karpacza. Górujący nad miastem grzbiet, wyznaczający fragment polsko-czeskiej granicy, jest zaliczany do Korony Gór Polski i Korony Europy. W Polsce plasuje się dopiero na 74. pozycji na liście najwyższych gór, ale w Republice Czeskiej nie ma wyższego wierzchołka. Jaki jest najwyższy szczyt Karkonoszy? Jak go zdobyć? Na te i inne pytania odpowiadamy poniżej.
encoded: W tym artykule: Jaki jest najwyższy szczyt Karkonoszy? Gdzie znajduje się najwyższy szczyt Karkonoszy? Informacje o najwyższym szczycie Karkonoszy Historia wejść na Śnieżkę Jak wejść na najwyższy szczyt Karkonoszy? Atrakcje najwyższego szczytu Karkonoszy Karkonosze, pasmo położone w centralnej części Sudetów Zachodnich, są częstym celem turystycznych wojaży. Nie jest to specjalnie zaskakujące. Mnogość atrakcji, górskich szlaków i szczytów do zdobycia czynie je wyjątkowo atrakcyjnym miejscem. Szczególnie wart uwagi jest najwyższy szczyt Karkonoszy. Który wierzchołek dzierży to miano? Jaki jest najwyższy szczyt Karkonoszy? Najwyższym szczytem Karkonoszy jest Śnieżka. Osiąga wysokość 1603,3 m n.p.m. Dość często można spotkać się z informacją, że faktyczna wysokość góry to 1602 m n.p.m. W tym miejscu warto jednak podkreślić, że ta wartość nie odnosi się do samego wierzchołka, a do jednego z punktów osnowy geodezyjnej, który jest zlokalizowany w obrębie kopuły szczytowej. Śnieżka jest najwyższym szczytem w łańcuchu Sudetów, najwyższą górą Dolnego Śląska i najwyższym wierzchołkiem w Czechach. Wypada także wspomnieć, że mówimy tu o najwyższym szczycie Polski i Czech. Wszystkie tatrzańskie wierzchołki o wybitności przekraczającej 300 m są zlokalizowane po stronie słowackiej. Zatem, Śnieżka, której minimalna deniwelacja względna wynosi 1203 m, wiedzie prym w tej kategorii. Gdzie znajduje się najwyższy szczyt Karkonoszy? Wierzchołek wyraźnie górujący nad sąsiadującymi z nim szczytami wznosi się nad Kotliną Jeleniogórską, na polski-czeskim pograniczu. Po stronie polskiej znajduje się na terenie Karkonoskiego Parku Narodowego (podobnie jak po stronie czeskiej, gdzie obszar ten nosi nazwę Krkonošský národní park) i administracyjnie należy do Karpacza. Śnieżka jest położona w zachodniej części Czarnego Grzbietu. Od Równi pod Śnieżką po stronie zachodniej oddziela ją Przełęcz pod Śnieżką. W kierunku wschodnim rozciąga się Czarny Grzbiet, natomiast ku południu biegnie boczne ramię …

najwyzszy-szczyt-karkonoszy-od-setek-lat-cieszy-sie-popularnoscia-wsrod-turystow-jak-go-zdobyc-a0f14ca.png
width: 1200
height: 630

Nie tylko Wielki Mur Chiński. „Fortyfikacje w Państwie Środka widzi się wszędzie”
type: item
date: 2024-02-02T10:45:25.000Z
creator: Paul Salopek
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: chiny
subject: ludzie
subject: Reportaże na 25-lecie
subject: trekking
subject: wędrówki
subject: Wolny czas
description: Jedenaście lat marszu przez cały świat – i przez szańce ludzkich umysłów. Wielki Mur Chiński to tylko jedna z licznych fortyfikacji, które można napotkać w Państwie Środka – pisze Paul Salopek w relacji dla National Geographic z Chin.
encoded: W tym artykule: Marsz śladem dawnych i obecnych ludzi Dawno temu w Chinach Pierwszy mur Szczelny jak mur? Mur, który powstał w jeden dzień Mury są wszędzie Czas jest murem. I być może życie także Okolice przełęczy Yanmen, Shanxi, Chiny, 39°11’41”N, 112°48’30” E – Czy mury działają? Stoję na „dzikim murze”, fragmencie Wielkiego Muru Chińskiego – porzuconym, zniszczonym skraweczku umocnień długich na ponad 20 tysięcy kilometrów i składających się z wielu linii. Kiedyś broniły one dawnych chińskich państw przed sobą nawzajem i przed nomadami z krain Eurazji. Ten odcinek fortyfikacji w pobliżu Yanmenguan – Przełęczy Dzikich Gęsi – w środkowej części prowincji Shanxi nie został odrestaurowany na potrzeby turystów. Niepokojące, obłożone kamieniem szańce mierzą niespełna osiem metrów. Osypują się tu i tam, pozarastały je suche trawy. Łyse, zerodowane grzbiety pasma Hengshan falują niczym ogromny brązowy kręgosłup. Towarzyszy mi Wang Wei, profesor archeologii z uniwersytetu w Taiyuanie. To niezmordowany piechur – prawdziwa z niego górska kozica. – Tak, uważam, że mury działają – odpowiada Wang, przekrzykując dmący znad Mongolii wicher. – Ten świetnie spełniał swoją funkcję, i to przez setki lat. – Gdy widzę mur graniczny, dostrzegam w nim dowód politycznej porażki – upieram się. – Zgoda. Bywa i tak. Marsz śladem dawnych i obecnych ludzi Wędruję przez Chiny. To jedenasty rok mojej długiej podróży przez cały świat: Out of Eden Walk. Wsparty radami archeologów, paleontologów, genetyków i historyków, na piechotę odtwarzam szlaki, którymi ludzie w epoce kamienia rozprzestrzenili się z Afryki. Po drodze przyglądam się bieżącym wydarzeniom z perspektywy długiego trwania. Szukam źródeł newsów z ostatniej chwili na zapomnianych gmachach historii. Od 2013 r. maszeruję przez świat coraz silniej zjednoczony gospodarczo, ale pod względem politycznym trzeszczący w szwach. Głęboko pod moimi stopami ewidentnie się coś porusza. Moje obserwacje – mimo że poczynione z nietypowej perspektywy p…

wielki-mur-chinski-153cf53.jpg
width: 4032
height: 3024

To w ten sposób Homo sapiens opuścili Afrykę. Nowe badania wyjaśniają wieloletnie wątpliwości
type: item
date: 2023-10-06T14:03:13.000Z
creator: Jakub Rybski
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: afryka
subject: Edukacja
subject: europa
subject: homo sapiens
subject: ludzie
subject: migracje
subject: wędrówki
description: Naukowcy odkryli, w jaki sposób ponad 80 tys. lat temu pierwsi Homo sapiens opuścili Afrykę i dotarli do Eurazji. Badacze uważają, że znaleźli dowody na istnienie szlaku, który prowadził przez półwysep Synaj i Jordanię.
encoded: W tym artykule: Jak pierwsi ludzie opuścili Afrykę? Korytarz prowadzący przez Lewant w kierunku zachodniej Azji Życiodajny, zielony szlak Naukowcy od dawna wspierają teorię o tym, że pierwsi Homo sapiens ok. 70–100 tysięcy lat temu zaczęli opuszczać Afrykę i migrować w stronę Eurazji. Człowiek rozumny jest jedynym znanym gatunkiem, który zaludnił i przystosował się do różnorodnych regionów planety, a ewolucja umożliwiła mu przetrwać. Wciąż jednak jest wiele pytań, na które nie ma jednoznacznych odpowiedzi. Jak pierwsi ludzie opuścili Afrykę? O tym, jak trudne są to badania, przekonali się ostatnio badacze ze Stanów Zjednoczonych. Zespół stwierdził, że określenie, kto jako pierwszy spośród Homo sapiens opuścił Afrykę jest trudniejsze, niż dotychczas zakładano. To dlatego, że badania genomów wykazały, że ponad 400 tys. lat temu krzyżowały się co najmniej dwie populacje ludzi. Inne badania wykazały, że migranci napływali falami w odstępach liczących kilka tysięcy lat. Punktem startowym było tajemnicze miejsce na Bliskim Wschodzie. Pozostaje również pytanie, jaką trasą podróżowali ludzie z Afryki do Eurazji? Ten problem postanowił poruszyć międzynarodowy zespół naukowców. Badacze opublikowali właśnie artykuł na łamach czasopisma naukowego „Science Advances”. Według uczonych ponad 80 tys. lat temu pierwsi Homo sapiens opuścili afrykański kontynent przez swoisty zielony korytarz. Czyli „dobrze nawodnioną dolinę”, która prowadziła przez Lewant. Korytarz prowadzący przez Lewant w kierunku zachodniej Azji – Homo sapiens wielokrotnie migrował z Afryki do Eurazji w środkowym i późnym plejstocenie. Trasa prowadząca przez północno-wschodnią Afrykę w kierunku Lewantu jest realnym korytarzem lądowym. Obecnie to surowy i pustynny region. Jednak prawdopodobnie podczas ostatniego interglacjału był pokryty sawannami i łąkami – napisali autorzy najnowszych badań. – Nasze ustalenia potwierdzają rosnący konsensus w sprawie dobrze nawodnionej doliny rzeki Jordan, która kierowała migrantów…

migracja-z-afryki-9b9516c.jpg
width: 3612
height: 1846

Gdzie jechać w góry? Najlepsze pomysły na wyjazd dla miłośników górskich wędrówek
type: item
date: 2022-12-12T09:47:27.000Z
creator: Jakub Rybski
subject: Adventure
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: góry
subject: góry świętokrzyskie
subject: karkonosze
subject: karpacz
subject: karpaty
subject: polskie góry
subject: Społeczeństwo
subject: sudety
subject: tatry
subject: Travel
subject: wędrówki
subject: zakopane
description: Polska jest krajem niezwykle zróżnicowanym, jeśli chodzi o ukształtowanie terenu. Znajdziemy tutaj przepiękne jeziora, majestatyczne parki narodowe, bory i lasy oraz kilka pasm górskich. Miłośnicy pieszych wędrówek znajdą tutaj coś dla siebie praktycznie o każdej porze roku. Jednak wszystko to, co najpiękniejsze, znajduje się na południu kraju. Sprawdźmy zatem, gdzie jechać w góry w Polsce?
encoded: W tym artykule: Gdzie jechać w góry w Polsce? Góry Świętokrzyskie to najniższe góry w Polsce Droga na Łysicę jest pełna malowniczych krajobrazów Najlepsze trasy górskie w Sudetach Jak wejść na Śnieżkę? Co jeszcze zobaczyć w Sudetach? Karpaty to łańcuch górski dla wymagających miłośników gór Polska jest niewątpliwie rajem dla miłośników gór. Znajdziemy tu trzy łańcuchy górskie, w których skład wchodzi aż 46 pasm górskich. To Góry Świętokrzyskie, Sudety oraz Karpaty. Każde z nich charakteryzują inne krajobrazy, ukształtowanie, przyroda oraz poziom trudności tras. W Tatrach nie każdy szlak będzie odpowiedni dla początkujących, a w Bieszczadach zawodowi wspinacze mogą doświadczyć zaledwie spokojnych i sielskich spacerów. Gdzie jechać w góry w Polsce? Gdzie zatem pojechać w polskie góry? Na początku należy odpowiedzieć sobie pytanie, jak dobrze jesteśmy przygotowani do spacerów górskich. Chodzenie po niskich partiach gór, jak i dolinach, zazwyczaj nie jest dużym wyzwaniem. Należy jednak pamiętać, że m.in. w wysokich Tatrach niekiedy może być bardzo niebezpiecznie, szczególnie dla amatorów i osób bez odpowiedniego sprzętu. Praktycznie każdego roku w mediach pojawiają się zdjęcia, na których widać turystów wchodzących na Giewont w klapkach lub japonkach. To błąd, który może kosztować życie lub zdrowie. Góry Świętokrzyskie to najniższe góry w Polsce Góry Świętokrzyskie to idealny kierunek dla osób, które dopiero zaczynają swoją przygodę ze wspinaczką lub wędrówkami po górach. Nie znajdziemy tu bardzo wymagających tras, raki nie będą konieczne, a czekany można spokojnie zostawić w domu. To najniższy łańcuch górski w kraju, który znajduje się w południowo-wschodniej Polsce. Położony jest w centralnej części Wyżyny Kieleckiej. Jednak podziwiać tu możemy piękne widoki, zapierającą dech w piersiach naturę oraz niesamowite zabytki Świętokrzyskiego Parku Narodowego. Badacze rozwiązali zagadkę pierwszych gór na Ziemi. Kiedy i jak powstały? Naukowcy z Uniwersytetu w Aberdeen wiedzą,…

gdzie-jechac-w-gory-55f09fb.jpg
width: 3000
height: 2000

Podążaj śladami samurajów na starożytnym szlaku Tōkaidō
type: item
date: 2022-10-04T09:52:57.000Z
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: azja
subject: droga
subject: historia
subject: japonia
subject: szlaki
subject: tokio
subject: Travel
subject: wędrówki
description: Po tym, jak Japonia ponownie otworzyła swoje granice, nastał najlepszy czas na odkrywanie Tōkaidō, głównego gościńca, który był inspiracją do stworzenia humorystycznych przewodników turystycznych w stylu mangi oraz jednego z najsłynniejszych dzieł sztuki w kraju.
encoded: W tym artykule: Ryōi Asai był prekursorem klasycznych japońskich przewodników Wielka droga ery Edo Kultura gościńca przetrwała dzięki stacjom pocztowym Tokaido kiedyś i dziś Niektóre odcinki Tōkaidō wciąż przywołują wspomnienia sprzed 400 lat W drugiej połowie XVII wieku buddyjski duchowny wraz ze swym towarzyszem wyruszyli z Tokio, miasta, które znane było wówczas jako Edo, na kilkusetkilometrowy spacer wzdłuż japońskiej drogi Tōkaidō, aż do Kioto. Tak, jak wielu pielgrzymów, para wędrowała najważniejszym szlakiem dawnej epoki, przez nierówne wybrzeża, zalesione góry oraz nad rwącymi rzekami. Po drodze próbowali lokalnych przysmaków i podziwiali słynne zabytki: świątynie, kapliczki, zamki oraz niezwykle symetryczne piękno góry Fuji. Nie zawsze było tak kolorowo i nie obyło się bez komplikacji. Pewnego razu ścigał ich agresywny pies z zakręconym ogonem... Jednak w przeciwieństwie do innych podróżników, ci dwaj mężczyźni... nie istnieli. Byli to główni bohaterowie składającego się z sześciu tomów fabularyzowanego przewodnika, „Tōkaidō Meishoki” (tłum. red. słynne miejsca wzdłuż Tōkaidō). Tokaido stało się inspiracją Hiroshige Utagawy do stworzenia drzeworytu „Pięćdziesiąt trzy stacje na gościńcu Tōkaidō” Ryōi Asai był prekursorem klasycznych japońskich przewodników Jego autor, Ryōi Asai, stworzył humorystyczną opowieść, aby w przystępny sposób pokazać czytelnikom lokalną kulturę, zwyczaje i historię, które związane są ze szlakiem. Ilustracją przewodnika były proste rysunki, które przypominają dzisiejszą mangę. Ryōi Asai chciał w ten sposób, aby czytelnicy zeszli z tatami i wyruszyli na szlak Tōkaidō. Wraz z rozwijającym się przemysłem drukarskim i wzrostem liczby piśmiennych Japończyków, Tōkaidō Meishoki wraz z resztą ówczesnych przewodników, jak Tōkaidōchū Hizakurige, przyczynił się do spopularyzowania podróżowania w epoce Edo (1603–1868). To zaś położyło podwaliny pod kolejne pokolenia utworów literackich, książek i dzienników podróżniczych. Kto tu raz przyjechał, …

gora-fuji-af1f565.jpg
width: 2658
height: 1989

Jak dobrać buty trekkingowe? Najważniejsze wskazówki
type: item
date: 2022-09-06T11:03:00.000Z
creator: Paweł Wroński
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: buty
subject: gore-tex
subject: góry
subject: Lifestyle
subject: porady w podróży
subject: Sport
subject: trekking
subject: wędrówki
description: Jak dobrać buty trekkingowe? Czym się kierować przy wyborze odpowiedniego modelu? Które sprawdzą się najlepiej podczas górskich wędrówek? Odpowiedzi na te pytania i wiele innych znajdziecie w dalszej części artykułu.
encoded: W tym artykule: Do czego służą buty trekkingowe? Jakie buty trekkingowe w góry? Jak wybrać dobre buty trekkingowe? Gdzie można kupić buty trekkingowe? Gdy do wyszukiwarki zakupów wpiszemy hasło „buty trekkingowe”, zostaniemy zarzuceni definicjami, nazwami, parametrami, ofertami. Oraz zapewnieniami, że niewątpliwie to najlepsze modele na świecie i że obyć się bez nich nie możemy. Niestety, przymiotnik „trekkingowe” zastosowano do obuwia na wszelkie rodzaje wędrówek, zarówno po wysokich górach, jak i lasach deszczowych i pustyni. Jednak co tak naprawdę rozumiemy przez słowo „trekkingowe”? Do czego służą buty trekkingowe? Tymczasem dla Anglosasów słowo „trekking” oznacza wędrówkę po względnie trudnych, a nawet dzikich terenach, zazwyczaj z dość ciężkim plecakiem. Wycieczki bez obciążenia, w łatwiejszym terenie (ze ścieżkami, schroniskami i z gospodami), określane są mianem hiking. Spacery po lesie czy mieście to po prostu walking. Jeśli komuś udało się w ogóle sklasyfikować formy turystyki, to chyba właśnie Anglosasom. Dla nich ewidentnie trudniejsza od trekkingów jest turystyka w górach wysokich, wymagająca zarówno opanowania techniki poruszania się w skalnym albo lodowcowym terenie, jak i stosownego do technicznych wyzwań ekwipunku. Takie formy turystyki określa się u nich mianem mountaineering. Czymś jeszcze innym jest climbing, czyli wspinaczka. „Trekking” powinien mieć więc dość precyzyjnie wytyczone granice. Trekking w Dolomitach. 5 szlaków na trasy dla początkujących i zaawansowanych Wciśnięte między Włochy, Szwajcarię a Austrię strzeliste pasmo gór Dolomitów każdego lata zachwycającymi szlakami przyciąga turystów z całego świata. W opisie modeli pojawia się określenie pór roku. Cięższym modelom butów przypisywany jest atrybut „zimowe”, lżejszym zaś –„letnie”. Jednak na eskapady w góry typu alpejskiego przez cały rok potrzebne będą cięższe, cieplejsze modele. Z kolei na Czarny Ląd – modele lżejsze. Butów będziemy szukać przede wszystkim w polskich sklepach. Zate…

jak-dobrac-buty-trekkingowe-5c40c9d.jpg
width: 2120
height: 1414

Transhumancja – zawdzięczamy jej jodłowanie, ludowe piosenki i festiwale. Czym jest i czy jest obecna do dziś?
type: item
date: 2021-03-15T07:30:37.000Z
subject: Historia
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: owce
subject: Społeczeństwo
subject: unesco
subject: wędrówki
description: Transhumancja to rodzaj pierwotnego pasterstwa. To transhumancji zawdzięczamy jodłowanie i róg alpejski oraz niezliczone ludowe piosenki, wiersze, święta i festiwale w Apulii, podobnie jak w pasterskich regionach na całym świecie.
encoded: Każdego roku w czerwcu Nunzio Marcelli zbiera swoje stado – 1300 owiec – i wyrusza z domu znajdującego się w pobliżu średniowiecznej wioski Anversa degli Abruzzi w Apeninach. 65-letni Marcelli w ciągu trzech dni pokonuje jakieś 45 km w towarzystwie swoich owczarków i kilku gości ciekawych tradycyjnego dla tego regionu Włoch sposobu życia, przeganiając owce ku wysoko położonym halom. Droga z farmy na letnie pastwiska biegnie tratturo – ścieżką wydeptaną w tej ziemi przez ponad 2300 lat takich migracji. Pokonawszy przy stukocie racic brukowane uliczki Anversy, owce i pasterze zaczynają wspinaczkę. Idąc krętą wąską ścieżką, przemierzają łany dzikich kwiatów, stare brzeziny, lasy sosnowe i podupadające kamienne osady – w tym eteryczną wioseczkę Castrovalva (liczba mieszkańców: 12) przylgniętą do chropowatej wapiennej skały wznoszącej się ku niebu. Trzeciego dnia po południu osiągają leżący jakieś 2000 m n.p.m. płaskowyż pod wciąż pokrytym śniegiem szczytem Monte Greco. Choć do Rzymu jest stąd zaledwie 150 km, płaskowyż sprawia wrażenie zapomnianego świata. Trzmiele buszują tu w kwiatach tymianku i oregano. Orły przednie i sokoły szybują na tle błękitnego apenińskiego nieba. Setki gatunków ziół, traw i dzikich kwiatów oszałamiają bujnością. Telefony komórkowe nie mają tutaj zasięgu. To miejsce, którego nigdy nie chciałoby się opuścić. Ale Marcelli ma na farmie sporo pracy – prowadzi tam także agroturystykę, oferując gościom pokoje w swoim gospodarstwie. Po uroczystym obiedzie składającym się z tradycyjnego abruzyjskiego dania, takiego jak gulasz jagnięcy lub chlebowo-warzywna zupa pancotto, wszyscy wracają busikiem do Anversy. Wszyscy, ale nie owce. Te pozostają na ziemi, którą Marcelli dzierżawi od gminy Scanno położonej niedaleko Parku Narodowego Abruzji, Lacjum i Molise – na lato i wczesną jesień, aby najeść się do woli bujnej roślinności z tutejszych łąk. Zostają także pasterze, z owczarkami maremma, aby strzec i chronić stada przed wilkami, niedźwiedziami i innymi d…

transhumancja-czym-jest-co-jej-zawdzieczamy-fot-getty-images-061aab3.jpeg
width: 1400
height: 788

National Geographic Extra 04/20
type: item
date: 2020-12-03T11:22:01.000Z
creator: Katarzyna Grzelak
subject: Magazyn
subject: National Geographic
subject: Edukacja
subject: himalaje
subject: Kultura
subject: Lifestyle
subject: mongolia
subject: muzeum etnograficzne
subject: onz
subject: podróże
subject: pustynia gobi
subject: suwalszczyzna
subject: Travel
subject: unesco
subject: unicef
subject: wędrówki
subject: Wolny czas
description: Królowie Egiptu

national-geographic-extra-04-20-746770e.jpeg
width: 1200
height: 1632

Wojna, bieda i niedoścignione ambicje. Paul Salopek o tym, dlaczego ludzie porzucają swoje domy
type: item
date: 2020-10-01T06:54:31.000Z
creator: Paul Salopek
subject: Historia
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: emigracja
subject: migracje
subject: Społeczeństwo
subject: uchodźcy
subject: wędrówki
description: ONZ szacuje, że ponad miliard ludzi – jedna na siedem żyjących dziś osób – migruje, przenosząc się w obrębie własnych krajów albo poza ich granice. Miliony uciekają przed przemocą: wojną, prześladowaniami, przestępczością, politycznym chaosem. Wielu innych migruje, aby odnaleźć w dalekich stronach ekonomiczną ulgę. U podstaw tego exodusu leży system zglobalizowanego rynku, rozregulowany klimat i ludzkie pragnienia podsycane przez współczesne media. Jak wyglądają migracje i jakie tragedie kryją za sobą ludzkie wędrówki?
encoded: Migracje ludności na świecie – czemu migrujemy? Od prawie siedmiu lat chodzę z migrantami. Zimą 2013 r. wyruszyłem z Herto Bouri, stanowiska archeologicznego w północnej Etiopii, na którym znaleziono skamieniałości Homo sapiens. Zacząłem odtwarzać na piechotę, migrację, która zdefiniowała rodzaj ludzki – naszą pierwszą kolonizację Ziemi w epoce kamienia. W moim marszu chodzi o opowieść. Relacjonuję to, co widzę na ścieżkach naszego pierwotnego odkrywania planety. Od początku wiedziałem, że moja trasa będzie nieokreślona. Antropolodzy sugerują, że nasz gatunek wyszedł z Afryki 600 wieków temu i w końcu dotarł, idąc w zasadzie bez celu, do czubka Ameryki Południowej – ostatniego nieznanego krańca kontynentów i punktu docelowego także mojej podróży. Byliśmy migrującymi myśliwymi i zbieraczami. Nie znaliśmy pisma, koła, udomowionych zwierząt ani rolnictwa. Migrując przez puste plaże, kosztowaliśmy skorupiaków. Ustalaliśmy kierunek, patrząc na klucze wędrownych żurawi. Cele podróży trzeba było dopiero wynaleźć. Do tej pory tropiłem tych zapomnianych migrantów przez 16 000 km. Dziś przemierzam Indie. Nasze współczesne życie, tak bardzo powiązane z domem, od tamtej złotej ery nieskrępowanej eksploracji zmieniło się nie do poznania. Ale czy aby na pewno? Kroczę przez świat w tempie 24 km na dzień, często pośród wysiedlonych. W Dżibuti sączyłem herbatę z migrantami na smętnych postojach ciężarówek. Spałem obok nich w zakurzonych namiotach oenzetowskich obozów dla uchodźców w Jordanii. Słuchałem ich opowieści o bólu. Odwzajemniałem ich śmiech. Oczywiście nie jestem jednym z migrantów. Jestem uprzywilejowanym piechurem. Mam w plecaku kartę bankową i paszport. Ale dzieliłem z migrantami niedole dyzenterii i wielokrotnie byłem zatrzymywany przez ich nemezis – policję. (Erytrea, Sudan, Iran i Tadżykistan odmówiły mi wiz; Pakistan wydalił mnie, a potem wpuścił z powrotem). Co można powiedzieć o tych wypędzonych braciach i siostrach? O ogromnych krainach cienia, które zamieszkują? …

paul-salopek-znany-jest-ze-swojej-wieloletniej-pieszej-wedrowki-przez-swiat-fot-national-geographic-61471bf.jpeg
width: 1272
height: 715

W XXI wieku wszyscy jesteśmy migrantami. Wciąż jednak trwa konflikt „przybysz kontra tubylec”
type: item
date: 2020-09-30T07:30:27.000Z
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: migracje
subject: migranci
subject: Społeczeństwo
subject: wędrówki
description: Ludzie są gatunkiem wędrownym, jednakże niektórzy podzieliliby nas na dwa rodzaje: migrantów i tubylców. Wędrujemy z powodu stresu środowiskowego i fizycznych niebezpieczeństw, ze względu na małostkowość naszych sąsiadów oraz aby być tym, kim chcemy być, szukać tego, czego pragniemy szukać.
encoded: Wszyscy jesteśmy potomkami imigrantów. Nasz gatunek, Homo sapiens, nie narodził się w Lahaur, miejscu, gdzie piszę te słowa. Nie wywodzimy się też z Szanghaju, Topeki czy Buenos Aires, z Kairu czy Oslo, gdzie ty być może te słowa czytasz. Nawet jeśli mieszkasz dziś na obszarze Wielkich Rowów Afrykańskich, na kontynencie, który jest matką nas wszystkich, w miejscu, gdzie odkryto najstarsze szczątki naszego gatunku, twoi przodkowie również się przemieszczali – wyjeżdżali, zmieniali miejsce, mieszali, zanim powrócili tu, gdzie teraz żyjesz. Tak jak w moim przypadku. Opuściłem Lahaur i przez wiele lata mieszkałem w Ameryce Północnej i Europie, aby w końcu powrócić do domu, gdzie niegdyś mieszkali moi dziadkowie, w którym spędziłem dzieciństwo. Z pozoru wyglądam na tubylca, ale podróże zrobiły ze mnie zupełnie innego człowieka. Dla nikogo z nas miejsce, które nazywamy domem, nie jest miejscem ojczystym. Bycie człowiekiem to migrowanie naprzód w czasie. Sekundy są jak wyspy, na które przybywamy, niczym rozbitkowie, i z których zmywa nas przypływ. Dopływamy nieustannie na nowo, w nowym momencie, na nową wyspę, taką, której nigdy wcześniej nie doświadczyliśmy. W trakcie trwania naszego życia te sekundy, przez które migrujemy, gromadzą się, zmieniają się w godziny, miesiące, dekady. Stajemy się uchodźcami naszego dzieciństwa, szkół, przyjaciół, zabawek, rodziców. Rzeczy, które były całym naszym światem, przeminęły. Zastąpiły je nowe budynki, rozmowy telefoniczne, albumy zdjęć i wspomnienia. Stawiamy kroki na ulicy, podnosząc głowę na górujące nad nami sylwetki dorosłych. Ponownie wychodzimy na ulice chwilę później i nasza młodość przyciąga spojrzenia innych. A jeszcze później pojawiamy się z naszymi dziećmi. A potem jeszcze raz, zdawałoby się niewidoczni, niewzbudzający zainteresowania, przygarbieni na skutek sił grawitacji. Wszyscy doświadczamy nieustannej dramaturgii tego, co nowe, i nieustannej żałoby po tym, co zostało za nami. To uniwersalny smutek, tak potężny, że prób…

zaatari-oboz-dla-uchodzcow-w-jordanii-polozony-10-kilometrow-na-wschod-od-al-mafrak-ktory-stopniowo-przeksztalca-sie-w-stala-osade-fot-national-geographic-87f063b.jpeg
width: 1120
height: 630

Gorce - tu wciąż są schroniska, gdzie zaproponują ci darmową herbatę
type: item
date: 2020-09-03T07:56:29.000Z
creator: Ludwika Włodek
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: gorce
subject: góry
subject: polska
subject: polska szlaki turystyczne i piesze
subject: szlaki
subject: szlaki piesze
subject: szlaki turystyczne
subject: Travel
subject: urlop
subject: wędrówki
subject: weekend
description: Jedna z największych zalet Gorców? Oprócz najbardziej uczęszczanych szlaków są to góry raczej puste.
encoded: Polska stolica salamandry plamistej Idziemy kamienistą drogą przez bukowy las. Słońce prześwieca przez liście, zgromadzona przez noc w poszyciu wilgoć paruje. Srebrne pnie drzew lśnią jak wypolerowane. Las stopniowo rzednie, a naszym oczom ukazuje się świeżo skoszona łąka. To Polana Chowańcowa, moje najulubieńsze miejsce w Gorcach. Stoją tu dwa spore szałasy, a wyżej, nad samym Pucołowskim Stawkem, wiata dla turystów. Choć jest dopiero 7 rano, na polanie już mocno grzeje. Jest o kilka stopni cieplej niż w lesie, z którego właśnie wyszliśmy. Tatr, które zwykle stąd widać, jeszcze nie dostrzegamy zza snujących się po dolinie Dunajca mgieł. Ale i tak jest pięknie. Pachnie sianem i rozgrzaną ziemią. Oprócz nas nie ma tu nikogo. I to jest właśnie jedna z największych zalet Gorców: oprócz najbardziej uczęszczanych szlaków są to góry raczej puste. W szczycie sezonu w czasie ładnej pogody nie jesteście oczywiście w górach sami, ale turystów w Gorcach jest znacznie mniej niż w Tatrach czy Pieninach. A są miejsca, gdzie nadal można spotkać ledwie kilka osób w czasie wycieczki. Tak jest choćby na czarnym szlaku z Łopusznej na polanę Jankówki, przy którym leży Polana Chowańcowa. A miejsce jest przecież urokliwe i dojść tam naprawdę nietrudno. Od szosy asfaltowej biegnącej doliną Łopuszanki, w górze wsi Łopuszna, zajmuje to około godziny. Nie ma tu nikogo oprócz salamandry plamistej, powinnam była napisać. Ten największy w Europie płaz ogoniasty szczególnie ukochał sobie Gorce. Być może dlatego, że lubi wilgotne lasy, zwłaszcza bukowe, a takich tutaj dostatek. Salamandra ta jest czarna z pomarańczowymi plamkami, trudno jej nie zauważyć, kiedy przecina błotnistą drogę. Mamy szczęście, bo salamandry zwykle polują w nocy, a dnie spędzają zaszyte pod konarami drzew. To tylko fragment artykułu "Bohater drugiego planu". Czytaj więcej we wrześniowym wydaniu National Geographic Traveler (9/2020).

gorce-polska-ac00d00.png
width: 921
height: 612

76 dni wędrówki przez góry Iranu. Ruszył, by delektować się samotnością. Zamiast niej znalazł życzliwych ludzi
type: item
date: 2020-06-01T07:55:53.000Z
creator: Redaktor National Geographic
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: iran
subject: Kuchnia
subject: podróżnicy
subject: Sport
subject: Travel
subject: wędrówki
description: Samotność, oślepiające słońce w dzień, mróz w nocy – wędrówka przez góry Zagros nie należy do typowych pomysłów na wakacje.
encoded: ZOBACZ GALERIĘ >>> Temperatura przekracza 35 stopni. W takim upale nie da się wędrować szybko. Odmierzam więc spokojnie kroki, kilometry i godziny, jakie pozostały mi do późnego popołudnia. Wtedy żar osłabnie, a ja będę mógł przyspieszyć. Wokół pomarańczowe i brązowe wzgórza pokryte suchymi trawami, ciągnące się po horyzont. Kompas i stara radziecka mapa muszą mi wystarczyć do wyznaczania drogi przez te pustkowia. Cztery lata wcześniej przyjechałem po raz pierwszy do Iranu. Wędrowałem ulicami starych perskich miast, namacalnie czując 3 tys. lat historii. Pod dachami miejscowych ludzi spędziłem wiele dni i nocy. Poznałem trudną współczesność tego kraju. Kiedy wyjeżdżałem po pięciu tygodniach, byłem nim zafascynowany. Chciałem wrócić i dotrzeć do miejsc, których podczas pierwszej krótkiej wizyty nie udało mi się odwiedzić. Gdy już w Polsce patrzyłem na mapę Iranu, mój wzrok stale zatrzymywał się na potężnym łańcuchu górskim ciągnącym się przez całą zachodnią część kraju. Góry Zagros – mało poznane i opisane, ziemia na poły nieodkryta, pustynna, poprzedzielana wysokimi pasmami. Pomysł, by przejść je w całości, nie dał mi spokoju. Spakowałem minimalny zestaw sprzętu i poleciałem do Teheranu. Ruszyłem samotnie zmierzyć się z górami i z samym sobą – pokonać pieszo ponad 2 tys. km. Początek drogi Zaczynam od miasta Tebriz i północno-zachodnich prowincji zamieszkałych przez irańskich Azerów i Kurdów. Choć to dopiero początek mojej wędrówki, trudno o miejsce bardziej oddalone od cywilizacji niż wzgórza nad brzegami wysychającego jeziora Urmia i wzdłuż granicy z Irakiem. A jednak szybko zdaję sobie sprawę, że otaczają mnie jedne z najpiękniejszych gór, jakie widziałem. Zachodzące słońce wydobywa z nich dziesiątki kolorów. Narzucam sobie plan na każdy dzień: 14 godz. marszu i przejście w tym czasie 35 km. Mój podstawowy zapas wody to cztery litry na dzień. Poza tym niosę 10-litrowy bukłak, na wypadek gdybym nie znalazł strumienia lub źródła przez dwa lub trzy dni. Na szczęście…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/dc0e2c6edfa28b41bb9a735a757534be0a95ede1-6ea007f.jpeg
width: 4608
height: 3456

"W życiu jest czas na wędrówkę, ale trzeba uważać, by podróż nie stała się ucieczką" - ten wywiad powinien przeczytać KAŻDY podróżnik
type: item
date: 2019-10-08T03:10:24.000Z
creator: Magdalena Stopa
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Edukacja
subject: himalaje
subject: Kultura
subject: Lifestyle
subject: mongolia
subject: muzeum etnograficzne
subject: onz
subject: podróże
subject: pustynia gobi
subject: suwalszczyzna
subject: Travel
subject: unesco
subject: unicef
subject: wędrówki
subject: Wolny czas
description: "Muszę się przyznać do zachłanności. Żaden upał, żadne zmęczenie, ból kręgosłupa, przepuklina, leje po bombach, nawet obecność min nie były w stanie powstrzymać mnie w wędrowaniu" – mówi Andrzej Strumiłło, artysta i podróżnik.
encoded: MAGDALENA STOPA: Zwiedził Pan prawie całą Azję – przemierzył Mongolię, z plecakiem i bronią przeszedł niemal tysiąc kilometrów syberyjskiej tajgi, ma Pan za sobą Himalaje, a dziś mieszka w Maćkowej Rudzie, małej wsi na Suwalszczyęnie. Co Pana sprowadziło pod litewską granicę? ANDRZERJ STRUMIŁŁO: Chyba pamięć genetyczna. Przez lata towarzyszył mi kompleks repatrianta, człowieka, który jadąc do Drugiej Ojczyzny, zostawił Pierwszą. Przyszedłem na świat w Wilnie. Moja rodzina była, jak to się mówi, wysadzona z siodła. Dziadek miał ziemię pod Mińskiem. Gdy wybuchła rewolucja, musiał uciekać. Przyjechał na Nowogródczyznę, zbudował dom, wykarczował las, założył sad. Rozpoczynał życie od początku, mając przeszło 60 lat. Jako mały chłopiec pracowałem przy nim z siekierą. Matka – Kazimiera Jurszanówna – pochodziła z zaścianka Sudany nad Żejmianą, sąsiadującego z Zułowem Piłsudskich. Ojciec – Rafał Strumiłło-Pietraszkiewicz, budował linie telefoniczne Wileńskiej Dyrekcji Poczt i Telegrafów. Często zabierał mnie ze sobą. Wędrowaliśmy furmanką, mieszkaliśmy w namiocie, co parę dni zmienialiśmy miejsce biwakowania. Wojna zabrała mi ojca, który zmarł na katordze w Kotłasie, mając 46 lat. Znowu trzeba było opuścić dom.Z Nowogródka do Lublina jechaliśmy wagonem towarowym przez miesiąc. Potem już zawsze czułem się wędrowcem. A dziś z Maćkowej Rudy mam do Wilna dwa razy bliżej niż do Warszawy. Rozumiem, że jazda do Lublina była pierwszą wielką podróżą w Pana życiu. A druga? Do Chin. W Pekinie miałem swą pierwszą wystawę w ramach wymiany kulturalnej. Był rok 1954. Na doświadczenia awangardy Władysława Strzemińskiego, u którego uczyłem się w Łodzi, i kolorystów z krakowskiej ASP, gdzie kończyłem studia, nałożyły się kaligrafia, symbol, lapidarny skrót, tajemnica tysiącletnich warstw rozcieranego na kamieniu tuszu. To mnie zafascynowało. Po 1956 roku podjąłem współpracę z Polską Izbą Handlową, dla której projektowałem pawilony wystawiennicze. Dzięki temu w tamtych trudnych latach mogłem …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/910c9cc474c2fa37e90a56ac9b9061afd1860467-d7e2a2e.jpeg
width: 640
height: 426

Dzika droga! Jak przygotować się do wędrówki po długodystansowych szlakach USA?
type: item
date: 2017-06-20T08:24:23.000Z
creator: Redaktor National Geographic
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: stany zjednoczone
subject: szlaki
subject: wędrówki
description: W zeszłym roku przeszli Pacific Crest Trail. Teraz wracają do USA, aby pokonać Appalachian Trail. Opowiadają nam o amerykańskich szlakach długodystansowych i o tym, jak trzeba się przygotować na taką wędrówkę.
encoded: Szlaki długodystansowe i Potrójna Korona USA to ogromne miasta, ale także przepiękne tereny rekreacyjne, w tym rozległe i majestatyczne pasma górskie. Całe Stany Zjednoczone pokryte są siecią szlaków pieszych, konnych i rowerowych, umiejscowionych w najpiękniejszych zakątkach kontynentu. Nas najbardziej fascynują szlaki piesze: średnio i długodystansowe, owoc inicjatywy National Scentic Trail, której ideą było stworzenie sieci szlaków długodystansowych. Począwszy od lat 60. ubiegłego wieku, ustanowiono już 11 szlaków o takim charakterze. Decyzja oraz finansowanie budowy takiego szlaku leżą po stronie Kongresu Stanów Zjednoczonych. Wyznaczenie trasy, badania geologiczne, topograficzne itp. to całe spektrum działań, które razem z pracami ziemnymi potrafią trwać latami. Dla przykładu szlak Pacific Crest Trail (w skrócie PCT) powstawał w latach 1968-1993, czyli grubo ponad ćwierć wieku. Informacja przestaje aż tak dziwić, gdy zdamy sobie sprawę z tego, że szlak mierzy... 4,3 tys. km. Do świadomości Europejczyków, oprócz PCT, najbardziej przedarły się dwa inne szlaki: Appalachian Trail (w skrócie AT) i Continental Divide. Ich popularność związana jest z publikacjami, które w ostatnich latach znalazły swoje filmowe adaptacje. Mowa o książce Cheryl Strayed „Wild” ("Dzika droga"), której bohaterka zmaga się ze szlakiem Pacific Crest Trail oraz o powieści Billa Brysona „A Walk in the Woods” ze szlakiem Appalachów w tle. Szlak Continental Divide nie doczekał się jeszcze swojego debitu literackiego i filmowego, jednak może to być kwestią czasu. Trzy wspomniane szlaki elektryzują także ze względu na wyzwanie, z jakim wiąże się ich pokonanie. Tworzą one bowiem tzw. Potrójną Koronę szlaków długodystansowych w USA. W jej skład nie wchodzi najdłuższy ze szlaków North Country National Trail. Zadecydowały o tym względy historyczne i formalne (częścią tego szlaku jest szlak Appalachian Trail). Wyzwanie: Appalachian Trail Nieco więcej opowiem o Appalachian Trail - szlaku, na który plan…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/11a451e2452b6f68d95c08093eda54e77b53bbc6-f469342.jpeg
width: 1000
height: 667

Samotna wędrówka przez Skandynawię to jego plan na najbliższe cztery pory roku
type: item
date: 2016-07-26T14:40:01.000Z
creator: redakcja
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: patronaty
subject: skandynawia
subject: wędrówki
description: Do pokonania ma ok. 5 tys. kilometrów. Skandynawskie bezdroża zamierza przemierzyć pieszo, pontonem oraz na nartach. Cóż piękne widoki gwarantowane.
encoded: Zobacz wszystkie zdjęcia >>> Uważajcie na Dzika! Poznajcie Grzegorza Dzika, mężczyznę, który przez najbliższe cztery pory roku zamierza wędrować przez Skandynawię. - Znajomi i przyjaciele mówią, że jestem człowiekiem, który jeśli coś sobie postanowi, to to osiąga. Czasem dzięki szczęściu, które nierzadko mi sprzyja, ale też dzięki wytrwałej pracy – opowiada o sobie. Jak mówi zdarza mu się przewracać życie innych do góry nogami. – Nie wiem, czy to dobrze, ale po spotkaniu ze mną ludzie nie potrafią wrócić do normalnego życia. Często kończy się to tak, że rzucają pracę i przez pół roku żyją jakby jutra miało nie być. Na co dzień można go znaleźć na Północy. Zaszył się za kołem podbiegunowym, w miejscu gdzie można rozbijać się na dziko, na wyciągniecie dłoni można mieć świeżego pstrąga, znaleźć się w środku stada reniferów albo oglądać zorzę, leżąc na śniegu. „W cztery pory roku przez Skandynawię” Trawers zaczyna od przejścia Norwegii. Wystartował 8 czerwca spod latarni w Lindesnes - najdalej wysuniętym krańcu Norwegii. Stamtąd kieruje się na Nordkinn - najdalej wysunięty na północ kraniec Europy. Planuje tam dotrzeć w okolicach listopada. Następnie popędzi w stronę Finlandii i zanim spadnie pierwszy śnieg, zaszyje się w jakiejś chatce w Laponii na dwa tygodnie, by nabrać sił. Po zmianie ekwipunku na zimowy będzie kontynuował przeprawę przez Finlandię. Całość zamierza skończyć w kwietniu 2017. Namiot, ryby, ognisko, kąpiele w jeziorach i rzekach to będzie jego codzienność. Pożółkną liście na drzewach, spadnie pierwszy śnieg - Dzik wciąż będzie w drodze. Zamierza dokonać tego jako pierwszy Polak. Prawdopodobnie będzie to również pierwsze przejście Półwyspu Skandynawskiego za jednym podejściem. - Nie zależy mi na tym, by być pierwszym. Wyznaczyłem sobie wyższy i znacznie trudniejszy cel. Po latach odkrywania Skandynawii dotarłem do momentu, w którym chciałbym zrobić coś wyjątkowego i nieprzewidywalnego, przeżyć przygodę, która będzie prawdziwym testem siły umysłu i ducha…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/1ad38024a084839c61e5830c5af24c74662d9d6a-97dc5ea.jpeg
width: 2304
height: 1536

05/2016
type: item
date: 2016-05-30T06:59:00.000Z
creator: redakcja
subject: Magazyn
subject: National Geographic
subject: afryka
subject: berberowie
subject: góry
subject: grota
subject: sahara
subject: trekking
subject: wędrówki
subject: wspinaczka
description: 200 i ciągle mało „Wygląda jak nierealne senne marzenie” – powiedział Hiram Bingham w 1911 r., kiedy zobaczył opuszczone inkaskie miasto wtopione w zbocza góry. Dotarł do miejsca przez prawie 400 lat owianego tajemnicą. I choć był tylko upartym marzycielem bez akademickiego przygotowania, rok później wrócił do Machu Picchu z misją badawczą wspartą przez National Geographic. Od początku istnienia nasze Towarzystwo Naukowe finansuje badania i eksploracje w najdalszych zakątkach ziemi. Przyznaliśmy już ponad 10 tys. grantów naukowcom, ale też szalonym podróżnikom takim jak Bingham, którzy dzięki swojej determinacji docierają do miejsc nieodkrytych. A wszystko po to, żeby lepiej poznać, zrozumieć i opisać świat. Dlatego w tym 200., jubileuszowym wydaniu magazynu National Geographic Polska zabieramy Was w podróż do miejsc najbardziej fascynujących, odległych i niedostępnych. Tych położonych najgłębiej i najdalej. Na dno Rowu Mariańskiego, 11 km poniżej poziomu morza, i na mroźny kraniec północy. Do „jądra ciemności” i do miejsc odnalezionych po wielu latach poszukiwań – Machu Picchu, Troi, Petry. Ale także do nowo powstałych, takich jak Zaatari, gigantyczny obóz, który z dnia na dzień pojawił się na środku pustyni jako schronienie dla syryjskich uchodźców. Dosłownie na naszych oczach wyrosło miasto zamieszkiwane przez tysiące ludzi. Świat i nasza wiedza o nim wciąż się zmieniają. I choć mamy złudne poczucie, że wiemy wszystko, wciąż odkrywamy nowe tajemnice, zmieniamy mapy. Ta podróż nigdy się nie kończy. I właśnie to jest w niej najlepsze!
encoded: 24 - Miasto Jaguara Nieznane ruiny ukryte w tropikalnym lesie? Wydawałoby się, że to tylko fantazja. A jednak... Tekst: Douglas Preston Zdjęcia: Dave Yoder 40 - Skarby dla zuchwałych Troja, Petra, Machu Picchu. Największe odkrycia były dziełem raczej awanturników i obieżyświatów niż naukowców. Tekst: Joanna Lamparska 56 - Fatamorgana 140 tys. ludzi żyjących w jednym miejscu na pustyni. Prawdziwe miasto, którego nie ma, bo w istocie jest obozem dla uchodźców. Tekst: Katarzyna Boni 74 - Kongo Rejs barką po rzece Kongo jest podróżą do geograficznego i mitycznego serca Afryki. Tekst: Robert Draper Zdjęcia: Pascal Maitre 98 - Ziemia Franciszka Józefa Pustkowia Arktyki wciąż pozwalają doświadczyć świata, w którym to natura dominuje nad człowiekiem. Tekst: David Quammen Zdjęcia: Cory Richards 122 - Na gruzach utopii Dzieła potęgi ZSRR sfotografowane w śnieżnej bieli są jak metafora postapokaliptycznej przyszłości. Tekst: Rena Silverman Zdjęcia: Daniła Tkaczenko

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/d8c7cc1fdbbb8613d7e897d596944323be1ee98f-f5ec981.jpeg
width: 2116
height: 3000

Przywitaj wracające do Polski ptaki. Obserwuj i notuj
type: item
date: 2016-03-18T13:17:16.000Z
creator: redakcja
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: bociany
subject: obserwacje
subject: otop
subject: ptaki
subject: wędrówki
description: Trwa wiosenna wędrówka jaskółek, bocianów i tysięcy innych ptaków, które wracają ze swych zimowisk w Afryce oraz zachodniej i południowej Europie. Zanotuj swoje pierwsze obserwacje.
encoded: Dni stają się coraz dłuższe i zewsząd słychać ptasie śpiewy i nawoływania. Trwają przeloty gęsi, obserwujemy żurawie i czajki, śpiewają pierwiosnki, w lasach gruchają siniaki, a dzięcioły kują już nowe dziuple. Wiosna z OTOP Ogólnopolskie Towarzystwo Ochrony Ptaków www.otop.org.pl, organizacja pożytku publicznego, zajmująca się ochroną dzikich ptaków i miejsc w których żyją, jest międzynarodowym koordynatorem projektu Spring Alive. Pierwszego dnia wiosny zainauguruje polską edycję tej międzynarodowej kampanii. Polega ona na notowaniu na platformie www.springalive.net pierwszych obserwacji pięciu gatunków ptaków: bociana białego, jaskółki dymówki, jerzyka, kukułki oraz żołny. Spring Alive Spring Alive to organizowany w 55 krajach Europy, Afryki i Azji Środkowej projekt edukacyjny BirdLife International. Skierowany jest głównie do dzieci i młodzieży, ale biorą w nim udział wszystkie osoby zafascynowane fenomenem ptasich migracji. Uczestnicy akcji obserwują i notują na platformie www.springalive.net przylot bociana białego, jaskółki dymówki, kukułki, jerzyka i żołny. Jaskółki z mojego sąsiedztwa W tym roku Spring Alive odbywa się pod hasłem „Jaskółki z mojego sąsiedztwa”. Dymówka jest pospolitym ptakiem naszych wsi. W naszym krajobrazie na razie nic jej nie zagraża, jednak w innych krajach Europy jej sytuacja jest dużo mniej stabilna. Od 1990 roku populacja dymówki zmalała w Europie o 30%. Zachęcamy dzieci, młodzież i wszystkie osoby zainteresowane ptakami do bliższego poznania jaskółek, które występują w Polsce: dymówki, oknówki i brzegówki. Jak to zrobić? Wsłuchaj się w głos dymówki, a przed jej powrotem nauczysz się ją rozpoznawać. Możesz posłuchać jej głosu tu: http://www.springalive.net/pl-pl/springalive/swallow Monitoruj, ile gniazd w tym sezonie mają dymówki w Twoim sąsiedztwie. Notuj (starając się nie przeszkadzać ptakom) daty przylotu i założenia gniazda, złożenia jaj, wylęgu młodych i opuszczenia gniazda przez pisklęta. Będziesz mógł porównać swoje zapiski w …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/cc0f9aef28e26321a587dc7580b47f6e2a67afa6-0409149.png
width: 640
height: 425

Santiago de Compostela: najdłuższa wędrówka życia
type: item
date: 2014-03-24T09:40:00.000Z
creator: Materiały prasowe
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: pielgrzymka
subject: santiago de compostela
subject: wędrówki
description: Łukasz Supergan opowie o tym jak pokonał 4000 km, o emocjach, jakie towarzyszyły najdłuższej w życiu wędrówce i ludziach spotkanych na szlaku
encoded: 27 marca 2014 r. w Małopolskim Centrum Dźwięku i Słowa odbędzie się kolejny pokaz z cyklu „Podróże małe i duże”. Od ponad tysiąca lat pielgrzymi ze wszystkich zakątków Europy wyruszają w drogę do północno-zachodniej Hiszpanii. Wielu z nich wierzy, że to tam, w mieście Santiago de Compostela, złożone są doczesne szczątki świętego Jakuba, apostoła Chrystusa. Wędrują kilkaset kilometrów przez Hiszpanię, by zanieść do grobu świętego podziękowania, prośby i modlitwy. Wielu innych podąża tam z ciekawości, by poznać kraj i jego kulturę, niekoniecznie z powodów religijnych. W szlakach wiodących do Santiago tkwi magia, która sprawia, że co roku dziesiątki tysięcy ludzi ruszają, by odbyć trudny marsz do tego miejsca. W kwietniu 2013 roku Łukasz na podobieństwo średniowiecznych pątników, wyruszył pieszo do Hiszpanii wprost spod drzwi swojego domu, z Warszawy. Wędrując przez 5 krajów Europy, po 111 dniach dotarł do Santiago, przechodząc około 4000 kilometrów. Łukasz Supergan niewątpliwie lubi przemieszczać się pieszo - w sposób, w jaki przemierzano i poznawano świat przez tysiąclecia. Niedawno zakończył (w lutym 2014 r.) zimowe przejście 841-kilometrowego głównego szlaku Karpat Słowackich, tzw. Cesty hrdinov SNP. W 2013 r wędrował Łańcuchem Karpat, w ciągu 65 dni przechodząc około 2000 km przez 4 państwa. Ale pierwszą z długodystansowych wędrówek było przejście 4000 km przez Stary Kontynent, z Warszawy do hiszpańskiego Santiago de Compostela. Za te wyczyny został wyróżniony na Ogólnopolskich Spotkaniach Podróżników, Żeglarzy i Alpinistów w Gdyni w tym roku. Jak wygląda Stary Kontynent z perspektywy pieszego? Kim są ludzie, którzy decydują się na długą wędrówkę do Santiago? Jak zmienia się człowiek u kresu takiej wędrówki? I czy niewierzący może iść na pielgrzymkę? Odpowiedzi na powyższe pytania poznamy na pokazie o drodze do grobu św. Jakuba. Zapraszamy 27 marca 2014 r. (czwartek) o godz. 19.00 do kina Małopolskiego Centrum Dźwięku i Słowa (ul. Zamkowa 4, Niepołomice). Wstęp wo…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/100e6897b8d898160c0b4497aacba014bc773811-bbf3227.jpeg
width: 500
height: 707

Nie mów do mnie misiu!
type: item
date: 2012-07-19T11:15:00.000Z
creator: Igor Nowiński
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: bieszczady
subject: góry
subject: karpaty
subject: polowanie
subject: wędrówki
subject: wwf
subject: zwierzęta
description: Niedźwiedź brunatny nie jest misiem do przytulania, zaś od naszego zachowania na szlaku zależy przetrwanie tego gatunku w naszym kraju – przypomina WWF Polska. Fundacja we współpracy z polskimi parkami narodowymi i PTTK, rozpoczyna właśnie wakacyjną akcję edukacyjną skierowaną do turystów.
encoded: Obecnie większość problemów niedźwiedzia wynika z działalności człowieka. Ludzie wchodząc na terytorium tych zwierząt, doprowadzili do kurczenia się niedźwiedziowych ostoi, w których żyły. Swoje zrobiły również polowania na niedźwiedzia, zanim gatunek ten został objęty ochroną w 1952 roku. W rezultacie niedźwiedzie występują wyłącznie w polskiej części Karpat, w pasie od Beskidu Żywieckiego po Bieszczady. Ich liczebność szacuje się na około 100 osobników. Dziś coraz większym zagrożeniem jest nieodpowiedzialne zachowanie człowieka na górskim szlaku – mówi Paweł Średziński z WWF Polska. - Wędrując górami ludzie zapominają o tym, że znajdują się w krainie niedźwiedzia, w której powinny obowiązywać inne zasady niż w ich świecie. Dlatego postanowiliśmy przypomnieć turystom o tym, jak zachowywać się na obszarach, gdzie występują te drapieżniki, w wydanym przez nas mini-przewodniku. O czym zatem powinien pamiętać każdy, kto wybiera się na wędrówkę górskim szlakiem? W przypadku spotkania z niedźwiedziem powinien zachować spokój i pod żadnym pozorem nie podchodzić do zwierzęcia, powoli wycofując się do tyłu, bez wykonywania gwałtownych ruchów. Niedopuszczalne jest też zatrzymywanie się w pobliżu niedźwiedzia w celu zrobienia mu zdjęcia i wyrzucanie w jego kierunku pokarmu. Niedźwiedź jest dzikim zwierzęciem i pożywienie powinien znajdować w naturze. Nie zabierajmy też ze sobą psów. W czasie górskiej wędrówki powinniśmy trzymać się oznakowanych szlaków – tłumaczy Paweł Średziński z WWF Polska. - Poza nimi istnieje bowiem jeszcze większe ryzyko spotkania niedźwiedzia, który zaskoczony nagłym pojawieniem się człowieka może zaatakować w swojej obronie. Zwierzę nie zaatakuje człowieka bez powodu. Odnotowane zdarzenia z ostatnich kilku lat dowodzą, że w większości przypadków do poturbowania ludzi przez niedźwiedzia dochodziło w wyniku zaskoczenia zwierząt, na przykład we mgle albo młodniku, a także w wyniku nieodpowiedzialnego zachowania człowieka. Nieodpowiedzialne zachowanie na …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/13d4d996f7962668254da4584050b527d8cd58f7-ede2d58.jpeg
width: 440
height: 376

Mężne serce sikorki
type: item
date: 2010-04-21T10:14:34.000Z
creator: Małgorzata T. Załoga
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: loty samolotem
subject: ornitologia
subject: pióra
subject: ptaki
subject: wędrówki
description: Doktor Jarosław Nowakowski, z wykształcenia leśnik, z zamiłowania ornitolog, szef Stacji Badania Wędrówek Ptaków Uniwersytetu Gdańskiego. Osobiście zaobrączkował przynajmniej 30 tysięcy ptaków.
encoded: Teraz uczy tej sztuki innych. Warszawiak od pokoleń, przeniósł się na północne Kaszuby, żeby być bliżej głównych ptasich szlaków wędrówkowych na wybrzeżu Bałtyku, ale też niedaleko wspaniałych dębowo-bukowych drzewostanów Puszczy Wierzchucińskiej. Jak to się stało, że pan, leśnik, zajął się obrączkowaniem ptaków? Cóż, mój dziadek, z którym byłem silnie związany, studiował leśnictwo przed wojną, ale studiów nie ukończył. Chyba bardzo tego żałował i chciał, żebym kontynuował jego niezrealizowaną pasję. Oczywiście, nigdy tego nie powiedział, ale tak kierował moimi zainteresowaniami, że sam nie wiem, kiedy postanowiłem zostać leśnikiem. Tylko że mnie od początku interesował las jako złożone środowisko, dom dla wielu gatunków roślin i zwierząt, a nie jako magazyn kubików, czyli metrów sześciennych, drewna. I już wtedy wiedziałem, że będę badać ptaki. Konkretnie – sikory: bogatki, modraszki, sosnówki. Są liczne lub bardzo liczne, a więc łatwo zebrać dużą liczbę obserwacji czy pomiarów. Szybko się mnożą, bo w sezonie mogą wyprowadzić nawet 20 młodych, które przystępują do lęgów już w następnym roku. To pozwala podglądać, jak zmieniają się pod wpływem zmian środowiska. Naprawdę obserwować ewolucję w działaniu. Można badać różnice między poszczególnymi gatunkami sikorek i szukać ich przyczyn. Dlaczego dla modraszki lepsze jest to, a dla bogatki co innego? Dlaczego jedne robią to, a drugie tamto? Właśnie na potrzeby tamtych magisterskich badań nauczyłem się obrączkowania. Trudno było? Praca, można rzec, pionierska (śmiech). Nie dlatego, że nie było wypracowanych metod, ale ja oczywiście robiłem wszystko sam od początku. Kupiłem sieci prosto z Japonii – bo przeczytałem, że naukowe chwytanie ptaków naśladuje stare japońskie metody kłusownicze. Razem z kolegą ze studiów, Mietkiem Kurowskim, rozstawialiśmy je w pobliskim lesie i w ten sposób rozpoczęła się zabawa, która trwa do dziś. Rzecz jasna tam wówczas łapały się głównie sikory i tak już zostało (śmiech). W jakiejś książce p…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/72470b5ffeb09831965d6aca48217e5ff2167967-bf302c6.jpeg
width: 1600
height: 1067

Trekking przez Atlas
type: item
date: 2009-03-29T16:25:41.000Z
creator: David Kaszlikowski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: afryka
subject: berberowie
subject: góry
subject: grota
subject: sahara
subject: trekking
subject: wędrówki
subject: wspinaczka
description: Robi się ciemno, pada lodowaty deszcz, a my zsuwamy się po stromym zboczu gdzieś w środku gór.
encoded: Kilka godzin wcześniej mieliśmy nadzieję, że uda się dotrzeć do pobliskiej wioski przed zmrokiem. W końcu gubimy szlak. Stoimy na krawędzi nad skalnym uskokiem. Zejście w dół jest zbyt niebezpieczne. Pamiętam, że nad nami jest mała grota, w której mieszka berberyjski pasterz kóz. Samotny nomada drzemie przy dogasającym ognisku. Budzimy go i gestykulując, prosimy o pozwolenie na nocleg w grocie. Cały jego majątek to koc, gruba dżelaba – kaftan z wielbłądziej wełny, proca, dzbanuszek na miętową herbatę, malutka szklaneczka i oczywiście stado kóz. Rozkładamy nasze prawie puste plecaki na ziemi. Na nich się położymy. Nie planowaliśmy biwaku, jesteśmy więc ubrani jedynie w cienkie bluzy. Po dwóch godzinach zaczynamy dygotać z zimna. Trudno mi sobie wyobrazić, jak ten człowiek może spać pod cienkim kocykiem w ubraniu co najmniej tak skromnym jak nasze. W końcu nie wytrzymuję i próbuję na nowo rozpalić ognisko. W grocie została już tylko jedna gałąź i muszę ją wrzucić do ognia. Znad krawędzi koca pilnuje mnie czujne spojrzenie. Mogę? Mrugnięcie i uśmiech. Czyli tak. Nad żarem ogniska przeczekujemy aż do świtu. Jesteśmy w środku Atlasu Wysokiego. Nasza baza wypadowa znajduje się w Taghii – maleńkiej wiosce położonej na 2000 m n.p.m. Osada leży u zbiegu 3 kanionów – Akka n’Tazarte, Akka n’Taghia i Akka n’Kandate – każdy ma ok. 10 km długości. Okoliczne szczyty sięgają 3000 m n.p.m. Miejscowa ludność to Berberowie, którzy hodują kozy, owce i uprawiają małe poletka. W głębi gór wznosi się wielkie plateau, które podczas letnich miesięcy jest domem wędrujących z Sahary nomadów Ait Atta. Aby się tu dostać, jechaliśmy terenowym samochodem przez 80 km od ostatniego miasteczka Ait Mohammed. Gdy droga się skończyła, wynajęliśmy muły, które doniosły nasze plecaki aż do Taghii. Naszym celem jest rekonesans w głębi Atlasu, poznanie najrzadziej odwiedzanych kanionów, a także wspinaczka na okoliczne ściany. Jeszcze 10 lat temu labirynt kanionów stał zapomniany przez resztę świata. Dziś ru…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/ba05bd68a7fceaa6f36d535c9442bf5716a76d05-8a4a4d6.jpeg
width: 849
height: 565

Śmiercionośne kontakty
type: item
date: 2009-03-26T07:53:37.000Z
creator: David Quammen
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: badania
subject: bakterie
subject: epidemia
subject: medycyna
subject: wędrówki
subject: wirusy
description: We wrześniu 1994 r. wśród koni wyścigowych pod Brisbane w Australii wybuchła epidemia. Stało się to w spokojnej miejscowości Hendra, pełnej stajni, torów wyścigowych, kafejek i kiosków, w których można nabyć kupony zakładów bukmacherskich.
encoded: Pierwszą ofiarą była źrebna klacz o imieniu Drama Series. Zachorowała na pastwisku, a jej stan pogarszał się gwałtownie. Próbowały ją ratować trzy osoby – trener, stajenny i weterynarz. Mimo to po dwóch dniach Drama Series padła, a przyczyna choroby pozostawała nieznana. Ukąsił ją jadowity wąż? Zjadła coś trującego na zaniedbanym pastwisku? Te hipotezy nie znalazły potwierdzenia. W ciągu dwóch tygodni zachorowała natomiast większość koni w stajni. Zwierzęta miały gorączkę, zaburzenia oddychania, puchły im pyski. Niektórym z nozdrzy ciekła krwawa piana. Mimo wysiłków weterynarza w ciągu paru dni padło jeszcze 12 sztuk. Mało tego – rozchorował się sam trener, a później również stajenny. Lekarz, który skrupulatnie przestrzegał zasad higieny, pozostał zdrowy. Trenera wzięto do szpitala, gdzie po paru dniach zmarł. Stajenny przeleżał gorączkę w domu – i przeżył, choć do pełni sił już nie wrócił. Badania wykazały, że konie, a także ludzie, zarazili się nieznanym dotychczas wirusem. Prędkość, z jaką zaraza szerzyła się wśród koni, była niewiarygodna. W szczytowym okresie w ciągu 12 godzin zdychało w męczarniach siedem zwierząt równocześnie, część trzeba było poddać eutanazji. Jeden z koni tak rzucał się w agonii, że lekarz nie był w stanie zbliżyć się do niego i zrobić mu zastrzyku oszczędzającego cierpień. Przenieśmy się teraz do środkowej Afryki. W górnym biegu rzeki Ivindo w Gabonie leży wioska Mayibout II. W lutym 1996 r. nagle zachorowało tam 18 osób, które brały udział w oprawianiu znalezionego w puszczy martwego szympansa i jadły jego mięso. Objawami były: gorączka, ból głowy, wymioty, krwawienie z oczu, dziąseł, czkawka oraz krwawa biegunka. Całą osiemnastkę ewakuowano w dół rzeki, do szpitala, gdzie cztery osoby wkrótce zmarły. Ich zwłoki przewieziono z powrotem do Mayibout II i tam pogrzebano bez zachowywania szczególnych środków ostrożności; piąty chory uciekł ze szpitala i wrócił do wioski, gdzie zmarł. Wkrótce pojawiły się wtórne przypadki gorączki krwotocznej…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/55a100c03cce17d7f1287ef0d726252cf9898ace-9179305.jpeg
width: 550
height: 552