Trudna osoba w twoim otoczeniu sprawia, że starzejesz się 1,5% szybciej. „Wampiry energetyczne” mają na nas ogromny wpływ
Być może kojarzycie Colina Robinsona z serialu „Co robimy w ukryciu”, wampira energetycznego, który – w odróżnieniu od reszty wampirów – żywił się energią życiową ludzi poprzez ich irytowanie, zanudzanie czy nużące konwersacje. Okazuje się, że podobne „wampiry energetyczne” naprawdę istnieją i mogą realnie skracać nasze życia.
Każdy zna kogoś, kto potrafi zepsuć dzień jednym zdaniem, wywołać niepokój telefonem albo regularnie podważać nasze decyzje. Naukowcy przyjrzeli się wpływowi osób, które określają mianem „trudnych”. Okazuje się, że spędzanie czasu z osobą, która ciągle sprawia problemy, może wyrządzić dużo więcej szkód niż tylko zepsucie nastroju. Odkryli, że stresujące relacje mogą… przyspieszać proces starzenia. „Wampiry energetyczne” naprawdę „zabierają” nam życie Wyobraź sobie, że twoje komórki mają zegar, który tyka szybciej za każdym razem, gdy ktoś narzeka, powoduje stres czy niepokój. Badanie opublikowane w czasopiśmie „Proceedings of the National Academy of Sciences” wykazało, że regularny kontakt z trudnymi ludźmi może podnosić poziom stresu i przyspieszać biologiczne starzenie. A czym ono jest? Starzenie biologiczne odnosi się do szybkości, z jaką starzeją się komórki naszego ciała – nie zawsze odpowiada temu, co mamy wypisane w dowodzie osobistym. Czyli jeśli masz w otoczeniu „wampira energetycznego” twój organizm starzeje się szybciej, niż wskazywałby pesel. O ile starzejemy się przez trudne relacje? W badaniu przeprowadzonym przez naukowców z Indiana University i New York University, uczestnicy oceniali swoje relacje w ostatnich 6 miesiącach – pytano ich, jak często ktoś im „dokuczał” czy „utrudniał życie”. Pobierano także próbki śliny do analizy zmian epigenetycznych, które pokazują, jak szybko starzeją się komórki. Okazało się, że każda dodatkowa trudna osoba w otoczeniu przyspieszała starzenie biologiczne średnio o 1,5% rocznie. Oznacza to, że osoba, w której życiu występują wyjątkowo trudne relacje, może starzeć się o około 1,015 roku biologicznego na każdy rok kalendarzowy. Czym są telomery i dlaczego są ważne dla młodości komórek? Telomery, czyli „czapeczki” na końcach chromosomów, chronią nasze DNA przed uszkodzeniami. Każda porcja stresu (szczególnie przewlekłego) powoduje, że telomery się skracają, a wraz z nimi – skraca się czas życia komórki. To mechanizm dobrze udokumentowany naukowo. Trudne relacje powodują stres – szczególnie u kobiet Już dziecięce traumy – ale też codzienny, powtarzalny stres w relacjach – zostawiają ślad w długości telomerów. Narażenie na toksyczne relacje obniża odporność, pogarsza regenerację, a nawet zwiększa ryzyko chorób przewlekłych. Co ciekawe, według badań to kobiety częściej wskazują na obecność „wampirów energetycznych” w swoim życiu. Nie jest jednak jasne, czy częściej ich zauważają, czy po prostu są bardziej wyczulone na tego rodzaju relacje. Kogo najczęściej postrzegamy jako „wampiry energetyczne”? To nie tylko szef czy złośliwy sąsiad. Najczęściej stresujemy się relacjami z najbliższą rodziną – rodzicami, dziećmi, rodzeństwem. Badania pokazały, że bliscy, z którymi nie da się „zerwać” kontaktu, są źródłem największego przewlekłego stresu. Nie zawsze możemy ograniczyć kontakt, nawet jeśli relacja jest toksyczna. Taki długotrwały stres jest bardziej niszczący. Źródło: PNAS, PAP Nasz autor Jonasz Przybył Redaktor i dziennikarz związany wcześniej m.in. z przyrodniczą gałęzią Wydawnictwa Naukowego PWN, autor wielu tekstów publicystycznych i specjalistycznych. W National Geographic skupia się głównie na tematach dotyczących środowiska naturalnego, historycznych i kulturowych. Prywatnie muzyk: gra na perkusji i na handpanie. Interesuje go historia średniowiecza oraz socjologia, szczególnie zagadnienia dotyczące funkcjonowania społeczeństw i wyzwań, jakie stawia przed nimi XXI wiek.
Dracula Land: nowy gigant rozrywki pod Bukaresztem. Co naprawdę powstaje w Rumunii?
W krainie hrabiego Drakuli powstaje nowoczesny park rozrywki, nawiązujący do najbardziej znanego mieszkańca Transylwanii na świecie. Dracula Land, którego pomysłodawcą jest rumuński milioner Dragoș Dobrescu, ma zapewniać nie tylko atrakcje znane z lunaparków, ale również być technologicznym centrum dla licznych firm z branży informatycznej.
Postać Hrabiego Drakuli – wiekowego wampira zamieszkującego zamek w rumuńskiej krainie Transylwania – od lat stanowi ważny element światowej popkultury. O wampirzym władcy powstawały filmy, książki i gry komputerowe, a sam region Karpat, będący domem Drakuli, cieszy się ogromnym zainteresowaniem fanów stylistyki horroru na całym świecie. Nic dziwnego, że przedsiębiorcy z kraju ze stolicą w Bukareszcie chętnie korzystają z wizerunku słynnego hrabiego. Gigantyczny, nowoczesny kompleks rozrywkowy, którego motyw wizualny ma nawiązywać do krainy krwiopijców, powstaje w okolicy miasta stołecznego i ma łączyć świat rzeczywisty z wirtualnym. Czym będzie Dracula Land? Inicjatorzy projektu zapowiadają z rozmachem: Dracula Land to nie tylko park rozrywki. Na działce o powierzchni 164 hektarów ma powstać wiele atrakcji przyciągających przyjezdnych z całej Europy – zarówno najmłodszych, jak i dorosłych. Na obszarze inwestycji mają się znaleźć obiekty takie jak: arena z zapleczem – na 780 tys. m² ma stanąć hala widowiskowa na 22 tysiące miejsc, w której odbywać się będą koncerty i rozgrywki e-sportowe. Towarzyszyć jej mają zaplecze treningowe, strefa gastronomiczna oraz przestrzeń wystawiennicza; sześciostrefowy park rozrywki – ponad czterdzieści kolejek rozlokowanych w sześciu strefach tematycznych, m.in. Transylwania, dzielnica księżycowa, zamek Drakuli czy odwzorowane ulice starego Londynu; centrum technologiczne – przestrzeń dla start-upów i innych projektów z branży informatycznej, mieszcząca się w nowoczesnym biurowcu. Dodatkowo w Dracula Land znajdą się hotele, tory wyścigowe oraz aquapark. Dracula w świecie wirtualnym Dracula Land ma powstać nie tylko w świecie materialnym. Gigantyczna inwestycja zostanie wiernie odwzorowana także w tzw. DraculaLand Metaverse, dzięki któremu odwiedzający będą mogli korzystać z atrakcji parku również w przestrzeni cyfrowej. Twórcy podkreślają, że Metaverse nie będzie jedynie grą, lecz „portalem” łączącym świat rzeczywisty z wirtualnym. W materiale promocyjnym widzimy postacie stworzone przez sztuczną inteligencję, wykonujące te same aktywności, które park ma oferować w rzeczywistości. Gracze będą mogli wchodzić w interakcje z innymi „odwiedzającymi” oraz brać udział w wydarzeniach organizowanych w ramach funkcjonowania wirtualnego lunaparku. DraculaLand Metaverse będzie posiadał własną walutę umożliwiającą zakupy i ulepszanie postaci. Całość projektu twórcy określają jako prawdziwą rewolucję w sposobie tworzenia przestrzeni rozrywkowych. Połączenie świata realnego i cyfrowego ma otworzyć park na gości, którzy z różnych względów nie mogą odwiedzić Dracula Landu w rzeczywistości. Rozmach przedsięwzięcia imponuje, ale naturalnie budzi też wątpliwości dotyczące jego ostatecznej jakości i skuteczności. Prezentowany materiał zawiera tak wiele elementów, że pytania o ich dopracowanie są całkowicie zrozumiałe. Gdzie powstaje park i kiedy zostanie otwarty? Teren pod inwestycję położony jest około 15 minut od miasta Ploeszti na północ od Bukaresztu. Dla przedsiębiorców istotne było ulokowanie projektu w pobliżu lotniska – i rzeczywiście, port lotniczy Bukareszt-Otopeni znajduje się również około 15 minut drogi od działki. Według zapowiedzi inicjatorów Dracula Land ma zostać otwarty w 2027 roku. Gotowy jest już projekt parku i jego wirtualnego odpowiednika. Kolejne lata to czas budowy oraz wdrażania DraculaLand Metaverse. W pierwszym roku funkcjonowania park spodziewa się około 3 milionów odwiedzających, co automatycznie uczyniłoby go jednym z najpopularniejszych parków rozrywki w Europie. Źródła: Dracula Land, Parkmag Nasz autor Olaf Kardaszewski Absolwent Instytutu Stosowanych Nauk Społecznych na Uniwersytecie Warszawskim. Obecnie student magisterskiego kierunku Studiów Miejskich na tej samej uczelni. Interesuje się społecznymi i kulturowymi aspektami zmieniającego się świata, o czym chętnie pisze w swoich pracach. Współprowadzący projekt „Podziemna Warszawa” w National Geographic Polska. Uwielbia podróże, w trakcie których zawsze stara się obejrzeć mecz lokalnej drużyny piłkarskiej.
Wampiry nie tylko w Transylwanii. W Chorwacji znaleziono grób demonicznego człowieka
Na stanowisku Rašaška leżącym na południowy wschód od Zagrzebia archeolodzy odnaleźli niezwykły grób, w którym pochowany został wampir. Człowiek, przed którym lokalna ludność drżała ze strachu. Cechy pochówku sugerują, że obawiano się, iż zmarły może powrócić do żywych.
Spis treści: Chorwacki Nosferatu Wampir zmarły od uderzenia w głowę Cmentarz w osadzie zakonników Wiara w demony, wiedźmy, wilkołaki czy wampiry szczególnie silna była w Europie Środkowej i Wschodniej. Przez setki lat snuto tam mroczne opowieści, a mity i legendy żyły w powszechnej świadomości przede wszystkim ludności chłopskiej. Osoby podejrzewane o wampiryzm czy bycie pod wpływem innych złych sił najczęściej wykluczano ze społeczności. Często spotykały je represje, a nawet śmierć. Ludzie ci oczywiście nie byli wysłannikami diabła. Najczęściej zmagali się z różnymi chorobami, których objawy przerażały lokalną ludność. Chorwacki Nosferatu Tak było np. W przypadku „wampirki” z miejscowości Pień niedaleko Bydgoszczy. Kobieta, którą polscy archeolodzy nazwali Zosia, zmarła w wieku zaledwie 18–20 lat. W XVII wieku pochowano ją z sierpem na szyi i kłódką na stopie. Był to rodzaj zabezpieczenia, ale nie zmarłej, tylko tamtejszych mieszkańców. Przypuszczalnie ówczesna społeczność obawiała się, że kobieta powstanie z grobu w postaci wampirzycy czy strzygi. Teraz archeolodzy prowadzący wykopaliska we wschodniej części Chorwacji twierdzą, że znaleźli grób wampira. Badacze odkryli, że w pochówku, który znajdował się pod podłogą starego kościoła, szczątki zmarłego zostały celowo przemieszczone. Ponadto przy jego głowie i nogach odnaleziono dwa kamienie. – Wiemy, że w wielu krajach słowiańskich wiara w złe duchy przetrwała nawet po przyjęciu chrześcijaństwa. Wiara w wampiry była z pewnością dość powszechna – powiedziała Live Science Nataša Šarkić, archeolożka, która badała pochówek. Wampir zmarły od uderzenia w głowę Badania szkieletu dowiodły, że szczątki należały do mężczyzny. W chwili śmierci miał 40–50 lat. Analiza kości wykazała, ze zajmował się ciężką pracą fizyczną, ale zidentyfikowano również ślady, które sugerowały, że mógł być wielokrotnie bity. Przyczyną śmierci był najprawdopodobniej silny cios w głowę. Jego grób datowany jest wstępnie na okres pomiędzy XIII a XVI wiekiem. Tułów zmarłego był skierowany do ziemi, a głowa, która została odcięta, ku górze. – Wygląda na to, że został tak celowo ułożony już po śmierci – powiedzieli badacze podczas konferencji prasowej, na której zaprezentowano odkrycie. – Nietypowy pochówek sugeruje, że człowiek ten mógł być uważany za wyrzutka, kogoś, kogo nie chciano w tamtej społeczności. Sposób pochowania zwłok każe przypuszczać, że ludzie obawiali się, że po śmierci może nękać mieszkańców miasteczka – twierdzą autorzy. – Osoby pochowane w ten sposób i uważane za wampiry mogły w ciągu swojego życia wykazywać grzeszne lub agresywne zachowania. W średniowieczu ludzie uważali, że jeśli rytuały pogrzebowe nie zostaną przeprowadzone prawidłowo, duch zmarłego będzie nawiedzać innych. A w najgorszym wypadku wampir mógłby powstać z grobu i siać spustoszenie w miasteczku – powiedziała Šarkić. Cmentarz w osadzie zakonników Na razie nie wiadomo, co były przyczyną podejrzeń o wampiryzm. To będzie stanowić przedmiot dalszych badań. Mężczyzna nie był jednak demoniczną bestią rodem z powieści Brama Stokera „Drakula”. Najprawdopodobniej cierpiał na chorobę, np. skóry, która budziła niepokój mieszkańców tamtejszej osady. – Stanowisko archeologiczne Rašaška było częścią większej osady o nazwie Bobare. W średniowieczu pierwotnie należało do templariuszy, następnie do Rycerskiego Zakonu Szpitalników Świętego Jana z Jerozolimy, czyli Zakonu Maltańskiego, a w końcowym etapie istnienia do lokalnej szlachty – wyjaśniają badacze. Miejsce to zostało opuszczone prawdopodobnie ok. XVI wieku. W latach 2012–2023 w wykopaliskach archeologicznych odkryto tam pozostałości budowli sakralnej. Na jej terenie znajdował się cmentarz, na którym pochowano kilkaset osób. Do tej pory naukowcom udało się zidentyfikować 181 pochówków. – Pogrzebani zmarli zazwyczaj leżeli na plecach z rękami skrzyżowanymi. Tylko w kilku grobach odkryto dary grobowe i przedmioty osobiste, w tym fragmenty biżuterii. Większość pochówków pochodziła z XV–XVI wieku – napisali uczeni. Źródło: Sve o arheologiji Nasz autor Jakub Rybski Dziennikarz, miłośnik kina niezależnego, literatury, ramenu, gier wideo i dobrego rocka. Wcześniej związany z telewizją TVN24 i Canal +. Zawodowo nie boi się podejmować żadnego tematu, prywatnie bardzo zainteresowany polityką. Autor bloga na Instagramie "Mini Podróże".
Tak wyglądała kobieta pochowana 400 lat temu z sierpem na szyi. Spektakularna rekonstrukcja
Zmarła w wieku zaledwie 18–20 lat. W XVII wieku pochowano ją z sierpem na szyi na cmentarzu w rejonie dzisiejszego Pnia w woj. kujawsko-pomorskim. Światowej sławy ekspert odtworzył realistyczny wizerunek kobiety.
Spis treści: Tak wyglądała „wampirka” Zosia Dlaczego kobietę pochowano w tak dziwny sposób? Pień – czy czeka nas więcej zagadek? W 2022 r. naukowcy odkryli w Pniu parę grobów, ale jeden zwrócił ich szczególną uwagę. Był to pochówek kobiety. Na jej szyi znajdował się żelazny sierp. Z kolei na palcu lewej stopy zamknięto trójkątną kłódkę. Znalezisko wzbudziło wielkie zainteresowanie w kraju i za granicą. Z tego powodu badacze postanowili odtworzyć jej realistyczny wizerunek. Właśnie zaprezentowali wynik. Tak wyglądała „wampirka” Zosia Do udziału w projekcie zaproszono znanego szwedzkiego rekonstruktora i jednocześnie archeologa, Oscara Nilssona. To on wykonał popiersie zmarłej, która archeolodzy nazywają Zosia. Dlaczego takie imię? Jak wyjaśniła National Geographic Polska Magdalena Zagrodzka z Toruńskiego Stowarzyszenia Edukacyjnego „Ewolucja”, reprezentująca zespół badaczy, tak ją określił jeden z pracowników zatrudnionych w czasie wykopalisk i takie miano już przylgnęło do zmarłej. Popiersie ukazuje młodą kobietę z jasnymi oczami i ciemnymi blond włosami. Na głowie ma jedwabny czepek – pozostałości po nim znaleźli w czasie wykopalisk archeolodzy. Oznacza to, że mogła pochodzić z zamożnej rodziny. Ciało kobiety ułożono na poduszce w staranny sposób. Eksperci zauważają, że zmarła nie była skazana za rzekome czary – ciała takich osób traktowano w inny sposób. Dlatego interpretacja tego pochówku jest dla badaczy zagadką. Wykonane rekonstrukcji wizerunku zmarłej było wieloetapowe. Pierwszym krokiem w rekonstrukcji były badania antropologiczne szkieletu wykonane przez dr Alicję Drozd-Lipińską z Muzeum we Włocławku. Kolejno przystąpiono do zrobienia tomografii i skanu czaszki zmarłej. Dr Łukasz Czyżewski z Instytutu Archeologii UMK w Toruniu przygotował pliki 3D, z których wykonano wydruk czaszki w trójwymiarze w skali 1:1. Potem do pracy przystąpił Nilsson. Artysta doklejał do wydruku kołki o różnej długości, które odzwierciedlają grubość ciała w anatomicznych punktach twarzy. Na nie nałożył mięśnie wykonane ze specjalnej gliny. Następnie zamontował gałki oczne i kolejne warstwy imitujące tkanki i skórę, z uwzględnieniem m.in. porów skóry, rysów twarzy oraz blizn po urazach. Ostatnim etapem było zanurzenie „twarzy” w silikonie i osadzenie w nim włosów, rzęs i brwi. Warto przypomnieć, że artysta wykonał wcześniej m.in. rekonstrukcję twarzy Damy z Ampato. Wynik obiegł cały świat. Dlaczego kobietę pochowano w tak dziwny sposób? Z jakiego powodu kobieta miała na szyi sierp i kłódkę na dużym palcu lewej stopy? Badacze sądzą, iż był to rodzaj zabezpieczenia. Jednak nie zmarłej, tylko lokalnych mieszkańców. Przypuszczalnie lokalna społeczność sądziła, że kobieta powstanie z grobu w postaci wampirzycy czy strzygi. – To pierwszy taki przypadek, gdy spotykamy się z podwójnym zabezpieczeniem. W grobie znajdował się zarówno sierp, jak i kłódka. Wprawdzie znane są w Polsce pochówki z kłódkami, ale nigdy nie występowały one wraz z żelaznym sierpem – powiedział tuż po odkryciu National Geographic, archeolog prof. Dariusz Poliński z Instytutu Archeologii Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. W XVII wieku zmarłych chowano na cmentarzach przykościelnych. Nekropola, na której złożono wampirkę była inna, bo z dala od świątyni. Zdaniem badaczy mógł być to cmentarz dla wykluczonych, gdzie chowano takie osoby, o których nie chciano pamiętać albo obawiano się ich nawet po śmierci. Pień – czy czeka nas więcej zagadek? Planowane są dalsze analizy szkieletu. Już teraz wiemy jednak o zmarłej całkiem sporo. Oprócz rekonstrukcji wizerunku eksperci wykryli w jej kościach nowotwór w trzonie mostka. Mógł powodować ból i przyczynić się do powstania deformacji w postaci widocznego na klatce piersiowej guza. Analizy DNA i izotopowe dały też ciekawe wyniki: ma z nich wynikać, że „wampirka” ma pochodzenie skandynawskie. Archeolodzy chcą też kontynuować prace terenowe, czyli wykopaliska, w 2025 roku. Z badań geofizycznych wynika, że grobów może być więcej. Warto przypomnieć, że na tym samym cmentarzu odkryto do tej pory szereg innych nietypowych pochówków. Wśród nich jest grób dziecka pochowanego twarzą do dołu, z „antywampiryczną” trójkątną kłódką umiejscowioną pod stopą. Źródła: Nauka w Polsce, UMK, National Geographic Polska. Nasz autor Szymon Zdziebłowski Dziennikarz naukowy, z wykształcenia archeolog śródziemnomorski. Przez wiele lat był związany z Serwisem Nauka w Polsce PAP. Opublikował m.in. dwa przewodniki turystyczne po Egipcie, a ostatnio – popularnonaukową książkę „Wielka Piramida. Tajemnice cudu starożytności” o największej egipskiej piramidzie.
Wampirzyca, której nigdy wcześniej nie widziano. Zadziwiające odkrycie w głębinach morskich
Naukowcy uważają, że odkryli nowy gatunek wampirzycy, czyli głowonoga z rodzaju Vampyroteuthis. Stworzenie zostało zaobserwowane w Morzu Południowochińskim.
W tym artykule: Zidentyfikowano drugi gatunek bardzo rzadkiej kałamarnicy Wampirzyce odkryto w głębinach Morza Południowochińskiego Naukowcy są niemal pewni, że V. pseudoinfernalis to odrębny gatunek Vampyroteuthis to rodzaj głowonogów, którego dotychczas jedynym przedstawicielem była wampirzyca piekielna, zwana również wampirnicą (Vampyroteuthis infernalis). Gatunek ten został odkryty i opisany przez Carla Chuna podczas ekspedycji statku badawczego Valdivia już w 1903 roku i początkowo uważano, że zwierzę należy do ośmiornic. Zidentyfikowano drugi gatunek bardzo rzadkiej kałamarnicy Osiągają długość do 30 cm. Zamieszkują głębiny mórz i oceanów i żywią się zazwyczaj martwymi rybami i bezkręgowcami. Co ciekawe badania pokazują, że te rzadkie zwierzęta mogły żyć w podobnych warunkach nawet 30 mln lat temu. Ich ciało jest bardzo delikatne i ma galaretowatą konsystencję, która przypomina meduzę. Stworzenia te są czarne lub ciemnoczerwone, w zależności od występowania. W przeszłości te różnice prowadziły naukowców do wniosków, że są to różne gatunki, ale ostatecznie udowodniono, że wszystkie należą do jednego. Mają również osiem ramion połączonych błoną. W proksymalnych odcinkach nie mają przyssawek. Ich oczy są stosunkowo duże, mają nawet 25 mm średnicy. Wampirzyce odkryto w głębinach Morza Południowochińskiego Teraz okazuje się, że naukowcy z Chin mogli zidentyfikować nowy, drugi gatunek wampirzej kałamarnicy. Na łamach czasopisma naukowego „BioRxiv” opisali badania, które wykazały różnice morfologiczne od V. Infernalis. – Dziesięć identycznych gatunków, które zostały wcześniej opisane, wykazywało pewne różnice na różnych etapach życia – powiedział w rozmowie z Live Science główny autor badania Dajun Qiu, biolog morski z Instytutu Oceanologii Morza Południowochińskiego. Ta niezwykle rzadka kałamarnica została odkryta na ekstremalnie dużej głębokości Grupa naukowców, która badała dno Morza Filipińskiego natrafiła na to odkrycie. Kałamarnica znajdowała się ponad 6 kilometrów pod wodą. Uczeni w swoim badaniu opisali drugi gatunek wampirzycy, który został odnaleziony w 2016 roku na dnie Morza Południowochińskiego w pobliżu chińskiej wyspy Hainan. Nazwano go Vampyroteuthis pseudoinfernalis. Zwierzę pływało ok. 800 do 1000 metrów pod powierzchnią morza, w strefie nazywanej batial. Głębokość ta charakteryzuje się spokojnymi wodami, brakiem światła, dość ubogim życiem zwierzęcym oraz słabym wpływem lądu na zachodzące procesy w tym środowisku. W związku z brakiem światła nie ma tam roślin. Naukowcy uważają, że nowo zidentyfikowany gatunek wykazuje pewne cechy, które odróżniają go od wampirzycy piekielnej. To na przykład położenie dwóch fotoforów, czyli narządów świetnych, które emitują światło. Cecha ta występuje u niektórych organizmów zamieszkujących wody głębinowe. Wampirzyca piekielna ma duże, parzyste fotofory u podstawy płetw i małe fotofory rozproszone w skórze całego ciała, a także dwa położone do tyłu od oczu. Naukowcy są niemal pewni, że V. pseudoinfernalis to odrębny gatunek Z kolei u V. pseudoinfernalis znajdują się mniej więcej w połowie długości ciała. Ten gatunek ma również spiczasty ogon, a V. infernalis nie ma go wcale. Na fotografiach zwierzę wygląda jak czarna, galaretowata plama. Jednak – jak twierdzą naukowcy – w środowisku głębinowym najpewniej przypomina swojego kuzyna. Co więcej, chińscy naukowcy przeprowadzili również badanie DNA, które potwierdziło, że V. pseudoinfernalis to odrębny gatunek. – Przeanalizujemy teraz więcej okazów, aby mieć stuprocentową pewność, że zaobserwowane różnice morfologiczne rzeczywiście pozwalają wyodrębnić nowy gatunek – powiedział prof. Qiu. – Wydaje się również, że dieta nowej wampirzycy jest podobna do diety wampirzycy piekielnej – dodał biolog. Źródło: BioRxiv. Nasz ekspert Jakub Rybski Dziennikarz, miłośnik kina niezależnego, literatury, ramenu, gier wideo i dobrego rocka. Wcześniej związany z telewizją TVN24 i Canal +. Zawodowo nie boi się podejmować żadnego tematu, prywatnie bardzo zainteresowany polityką. Autor bloga na Instagramie "Mini Podróże".
Powstał wydruk 3D czaszki „wampirki” z Pnia. To pierwszy krok w rekonstrukcji jej twarzy
Kilkaset lat temu w miejscowości Pień niedaleko Bydgoszczy pochowano młodą kobietę z sierpem na szyi i kłódką na palcu lewej stopy. Teraz naukowcy odtwarzają jej wygląd. Pierwszym krokiem jest wydruk 3D jej czaszki.
W tym artykule: Wyjątkowy pochówek kobiety Jak wyglądała zmarła? Wydruk 3D i żmudny proces rekonstrukcji zmarłej To było jedno z najciekawszych odkryć archeologicznych 2022 roku. Dokonano go pod koniec wakacji na terenie XVII-wiecznej nekropolii protestanckiej w Pniu. Badaniami kierował prof. Dariusz Poliński z Instytutu Archeologii Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Wyjątkowy pochówek kobiety W 2022 r. naukowcy odkryli w Pniu kilka grobów, ale ten zwrócił ich szczególną uwagę. Był to pochówek kobiety, na szyi której znajdował się żelazny sierp, a na palcu lewej stopy zamknięto trójkątną kłódkę. Skąd takie przedmioty i jaka była ich funkcja? Naukowcy uważają, że był to rodzaj zabezpieczenia, ale nie zmarłej, tylko lokalnych mieszkańców. Być może obawiali się, że dziewczyna powstanie z grobu w postaci wampirzycy, strzygi lub innej bestii. Naukowcy odpowiedzialni za odkrycie twierdzą, że to pierwszy taki grób odnaleziony w Polsce. – To pierwszy taki przypadek, gdy spotykamy się z podwójnym zabezpieczeniem. W grobie znajdował się zarówno sierp, jak i kłódka. Wprawdzie znane są w Polsce pochówki z kłódkami, ale nigdy nie występowały one wraz z żelaznym sierpem – powiedział tuż po odkryciu National Geographic, archeolog prof. Dariusz Poliński. Antropolog ekipy ustaliła, że zmarła dziewczyna była młoda. Mogła mieć zaledwie 17–20 lat. Przyczyna jej zgonu nie jest znana. Ciało kobiety ułożono na poduszce. Na głowie miała zapewne jedwabny czepek, co oznacza, że mogła pochodzić z zamożnej rodziny. Zmarła nie była skazana za rzekome czary, bo ciała takich osób traktowano w inny sposób. Dlatego pochówek ten jest dla badaczy zagadką. Jak wyglądała zmarła? Zespół badaczy postanowił odtworzyć wygląd zmarłej. W tym celu zaproszono do udziału w projekcie znanego szwedzkiego rekonstruktora i jednocześnie archeologa, Oscara Nilssona. – Ta rekonstrukcja to będzie popiersie. Trwają rozmowy, czy będzie ona wystawiona w jednym stałym miejscu, czy też będzie wypożyczana instytucjom, muzeom do wykorzystania w celach edukacyjnych oraz promocji i popularyzacji – wyjaśnia w rozmowie z National Geographic Polska prezeska TSE Ewolucja Magdalena Zagrodzka, która odpowiada za promocję badań. – Nasze działania mają na celu pokazanie całego procesu badawczego w sposób zrozumiały dla wszystkich. Chcemy pokazać wszystkim, jak fascynująca jest archeologia. Oraz że Polacy mają fantastycznych badaczy, niesamowite odkrycia i że jesteśmy gotowi, aby o tym mówić i je pokazywać. Są na równi ciekawe jak odkrycia zachodnioeuropejskie – podkreśla Zagrodzka. Czy tego typu rekonstrukcje to rzadkość w polskiej nauce? Według Zagrodzkiej w Polsce wykonuje się z reguły rekonstrukcje rysunkowe, ale coraz częściej powstają również rekonstrukcje cyfrowe. – Rzeczywiste rekonstrukcje są jednak rzadkością. Rekonstrukcja dziewczyny z grobu 75/22, nazwanej przez media „wampirką z Pnia” będzie pierwszą rekonstrukcją zrobioną przez Oscara Nilssona ze szkieletu znalezionego w Polsce – podkreśliła prezeska. Wydruk 3D i żmudny proces rekonstrukcji zmarłej Pierwszym krokiem w rekonstrukcji było wykonanie tomografii i skanu czaszki zmarłej. Dr Łukasz Czyżewski z Instytutu Archeologii UMK w Toruniu przygotował pliki 3D, które następnie trafiły do do Stowarzyszenia Robisz.to i pracowni FabLab powered by Orange w Warszawie. Tam powstał wydruk 3D czaszki w skali 1:1 Teraz czaszka trafi do Oskara Nilssona, który w ciągu najbliższego roku wykona popiersie zmarłej. Ostatnio ten artysta wykonał rekonstrukcję twarzy Damy z Ampato. Była to dziewczyna złożona w ofierze przez Inków na stokach wulkanu. Jej tkanki zachowały się dość dobrze, bo uległa naturalnej mumifikacji. Koordynatorką projektu była dr Dagmara Socha z Centrum Badań Andyjskich UW. Nasz ekspert Szymon Zdziebłowski Dziennikarz naukowy, z wykształcenia archeolog śródziemnomorski. Przez wiele lat był związany z Serwisem Nauka w Polsce PAP. Opublikował m.in. dwa przewodniki turystyczne po Egipcie, a ostatnio – popularnonaukową książkę „Wielka Piramida. Tajemnice cudu starożytności” o największej egipskiej piramidzie.
Niezwykłe odkrycie w Luksemburgu. Odnaleziono skamieniałość jurajskiej „wampirzycy”
Paleontolodzy z Niemiec dokonali interesującego znaleziska w Luksemburgu. Odkryli nowy gatunek wampirzego głowonoga z epoki jurajskiej. Pływał w oceanie ponad 183 miliony lat temu.
W tym artykule: Współcześnie znany jest tylko jeden żyjący gatunek wampirzyc Paleontolodzy zidentyfikowali nowy gatunek rzędu Vampyromorphida Co wyróżniało nowo odkrytą wampirzycę? Wampirzyca żyła w okresie jurajskim Paleontolodzy z Niemiec i Luksemburga opublikowali właśnie niezwykle interesujący artykuł na łamach czasopisma naukowego „Swiss Journal of Palaeontology”. Informują w nim o odkryciu nowego gatunku głowonoga z rzędu wampirzyc (Vampyromorphida). Współcześnie znany jest tylko jeden żyjący gatunek wampirzyc To małe stworzenia z grupy płaszczoobrosłych, które z wyglądu przypominają ośmiornice. Właśnie dlatego dawniej zaliczano je do rzędu Octopoda. Współcześnie ustalono jednak, że to forma przejściowa pomiędzy ośmiornicami a dziesięciornicami. Wampirzyce występowały już w erze mezozoicznej, ponad 200 milionów lat temu. Jednak niewiele wiadomo o ich ewolucji. Wiadomo, że do dziś przetrwał tylko jeden gatunek, jakim jest wampirzyca piekielna (Vampyroteuthis infernalis). Żyje w ciepłych wodach oceanicznych na głębokości 800–2000 m. Co ciekawe, badania sprzed kilku lat wykazały, że te rzadkie stworzenia mogły żyć w podobnych warunkach nawet 30 mln lat temu. Paleontolodzy zidentyfikowali nowy gatunek rzędu Vampyromorphida – Ewolucyjna historia rzędu głowonogów Vampyromorphida jest wciąż niejasna. Nowy okaz z wczesnej jury dostarcza kolejnych informacji na temat morfologii wampirzyc w tym okresie – napisali naukowcy w artykule. Badacze nowo odkryty gatunek nazwali Simoniteuthis michaelyi. Jak walczą ze sobą ośmiornice? Nigdy czegoś takiego nie widziano Naukowcy odkryli, że ośmiornice w trakcie walki, ciskają w swoich przeciwników piaskiem i kawałkami dna morskiego. To normalne zachowanie, czy przebiegłość tego gatunku? Skamieniałość została znaleziona podczas wykopalisk we wsi Bascharage, w południowo-zachodnim Luksemburgu, w 2022 roku. Dzięki odkryciu naukowcom udało się przygotować niemal pełny opis taksonomiczny gatunku. Paleontolodzy stwierdzili, że gatunek jest morfologicznie pośredni między dwoma rodzinami wampirzyc: Loligosepiidae i Geopeltidae. – Co ciekawe, S. michaelyi ma tylko cztery pary ramion, chociaż u przedstawicieli linii macierzystej Vampyromorphida należy spodziewać się konfiguracji ramion składającej się z pięciu par – twierdzą autorzy. Co wyróżniało nowo odkrytą wampirzycę? – Ta obserwacja zachęciła nas do krytycznego przeglądu domniemanej homologii (wspólne ewolucyjne pochodzenie narządów) włókien rzędu wampirzyc – twierdzą uczeni. Co ciekawe, skamieniałość głowonoga znajdowała się w towarzystwie kilku ryb kostnoszkieletowych. Odnaleziono je w okolicy pyska wampirzycy. – To sugeruje, że Simoniteuthis michaelyi żerowały na tych stworzeniach w głębinach oceanicznych – czytamy. Naukowcy napisali, że odkryli również różnice pomiędzy nowo odkrytym głowonogiem a współcześnie żyjącym jedynym przedstawicielem rzędu. – W przeciwieństwie do współczesnej wampirzycy piekielnej, Simoniteuthis michaelyi żyły i polowały w płytszych wodach, co jest typowe dla rzędu Vampyromorphida z mezozoicznej linii – wyjaśnili badacze. Wampirzyca żyła w okresie jurajskim Paleontolodzy datują skamieniałość wampirzycy na ok. 183 miliony lat. To oznacza, że przemierzała oceany w okresie jurajskim. Miała długość 38 centymetrów. – Skamieniałość jest wyjątkowa również dlatego, że zachowała się w niemal doskonałym stanie. To pozwoliło szczegółowo zbadać struktury tkanek miękkich, takich jak gałki oczne i tkanka mięśniowa – napisali autorzy. Zespół zwrócił uwagę, że niezwykły stopień zachowania wampirzycy wynika z wyjątkowych warunków panujących w momencie śmierci stworzenia. Woda na dnie morza, w miejscu, w którym umarła, była tak słabo natleniona, że stworzenie się udusiło. W tym środowisku żadne inne stworzenie nie mogło żerować na jej szczątkach, dlatego zostały zachowane w całości. Źródło: Swiss Journal of Palaeontology. Nasz ekspert Jakub Rybski Dziennikarz, miłośnik kina niezależnego, literatury, ramenu, gier wideo i dobrego rocka. Wcześniej związany z telewizją TVN24 i Canal +. Zawodowo nie boi się podejmować żadnego tematu, prywatnie bardzo zainteresowany polityką. Autor bloga na Instagramie "Mini Podróże".
Wład Palownik mógł być weganinem. Najnowsze odkrycie sugeruje, że Drakula nie jadł mięsa
Wład Palownik żył w XV w. Do dziś jest znany jako wyjątkowy brutalny władca. Co ciekawe, według najnowszych ustaleń badaczy, na co dzień Drakula miał unikać krwi w kuchni.
W tym artykule: Drakula nie jadł mięsa Jak zginął Wład Palownik? Gdzie jest zamek Drakuli? Wład Palownik, czyli Drakula, jest uważany za najbardziej znanego wampira na świecie. Sęk w tym, że hospodar z Rumunii naprawdę nie był krwiopijcą. Prawdą jest jednak, że rządził twardą ręką i nie stronił od krwawych wyroków. Swoich wrogów nadziewał na pale i stąd też wziął się jego oryginalny przydomek. To niejedyny krwawy wątek w historii Drakuli. Jak niedawno ustali naukowcy, pierwowzór książkowego wampira cierpiał na chorobę, która powodowała, że z jego oczu płynęła krew. Co jeszcze wiadomo o Władzie Palowniku? Według badaczy miał być na bezmięsnej diecie. Drakula nie jadł mięsa Do takich wniosków prowadzi analiza chemiczna trzech listów, napisanych w latach 1457 i 1475 przez Włada. Adresatem korespondencji był Thomas Altemberger, władca miasta Sybin. W listach poruszano temat między innymi poboru podatków. Aby nie zniszczyć i nie zabrudzić tych cennych źródeł historycznych, naukowcy pobrali próbki przy użyciu etylenu i octanu winylu. – Zidentyfikowaliśmy około 500 peptydów, z czego około 100 z pewnością było pochodzenia ludzkiego [...] We wszystkich dokumentach zidentyfikowano peptydy związane z białkami krwi lub pochodzące z białek układu oddechowego – napisali autorzy badań w oświadczeniu. Zaskakujące jest to, że analiza nie wykazała białek pochodzenia zwierzęcego. To według współautora badania Gleba Zilbersteina ma sugerować, że słynny Wład Palownik był wegetarianinem lub nawet weganinem. Skąd u niego takie nawyki żywieniowe? Eksperci sugerują, że hospodar raczej nie kierował się kwestiami etycznymi. W końcu według szacunków mógł mieć na sumieniu około 80 000 zgonów. Według autorów badania mięsa było wówczas mało. Jego brak w diecie mógł wynikać z braku wyboru. To odkrycie kontrastuje jednak z wizerunkiem, jaki przez wielki przylgnął do Włada Palownika. Mało kto zakładał, że krwawy władca mógł na co dzień raczyć się jarskimi daniami. Jak zginął Wład Palownik? Według literatury i podań wampiry można unieszkodliwić, wystawiając je na światło słoneczne. Przydać może się też czosnek i drewniany kołek do wbicia w serce. Prawdziwy Drakula zginął co prawda w mniej efektowny sposób, ale to, co wydarzyło się z jego ciałem po śmierci również może przyprawiać o gęsią skórkę. W 1476 roku Włada zabito i ścięto. Jego głowa miała zostać dostarczona Mehmedowi II w Konstantynopolu jako trofeum do umieszczenia na bramach miasta. Wcześniej najprawdopodobniej wpadł w zasadzkę Turków. Niektórzy uważają jednak, że został zabity nie przez wrogów, a jednego ze sprzymierzeńców. Długo wierzono, że resztę ciała Drakuli pochowano w monastyrze na wyspie Snagov. Do tej pory archeolodzy nie trafili tam jednak na jego szczątki. Rumunia: Szukanie śladów Drakuli to tylko pretekst, by poznać Siedmiogród Legenda wampira wszech czasów to oczywiście tylko pretekst do tego, by zobaczyć rumuński Siedmiogród. Gdzie jest zamek Drakuli? Zwiedzanie zamku Drakuli to jedna z najpopularniejszych atrakcji, oferowanych przez biura organizujące wycieczki do Rumunii. Najczęściej chodzi o zamek Bran. XIV-wieczna budowla to narodowy zabytek Rumunów. Problem w tym, że Wlad Palownik nigdy tam nie mieszkał. Krwawy hospodar urzędował w zamku Poenari na Wołoszczyźnie. Do dziś w okręgu Ardżesz zachowały się jego ruiny, w tym mury i wieże. Bran jest jednak popularniejszy chociażby dlatego, że zachował się w o wiele lepszym stanie. Przez cały rok na miejscu organizowane jest zwiedzane wnętrz, a w Halloween można wziąć udział w corocznym balu. Pod tym względem trudno o bardziej klimatyczny kierunek w Europie niż Transylwania. Źródło: ACS Analytical Chemistry. Nasz ekspert Mateusz Łysiak Dziennikarz zakręcony na punkcie podróżowania. Pierwsze kroki w mediach stawiał w redakcjach internetowej i papierowej magazynu „Podróże”. Redagował i wydawał m.in. w gazeta.pl i dziendobrytvn.pl. O odległych miejscach (czasem i tych bliższych) lubi pisać nie tylko w kontekście turystycznym, ale też przyrodniczym i społecznym. Marzy o tym, żeby zobaczyć zorzę polarną oraz Machu Picchu. Co poza szlakiem? Kuchnia włoska, reportaże i pływanie.
Drakula płakał krwawymi łzami. Badania wykazały, że Wład Palownik cierpiał na rzadką chorobę
Analiza chemiczna listów Włada Palownika, nazywanego również Drakulą, wykazała, że cierpiał na chorobę, która powodowała, że z jego oczu płynęła krew.
W tym artykule: Hrabia Drakula cierpiał na rzadką chorobę Analiza chemiczna rzuciła światło na choroby Włada Palownika Krwawa dolegliwość śmiertelnego wampira Włada Palownika zna prawie każdy. Jeśli nie pod jego pełnym imieniem, to pod przydomkiem – Drakula. To właśnie hospodar wołoski urodzony w XV wieku w Siedmiogrodzie stanowił inspirację dla powieści Brana Stokera o arystokratycznym wampirze, mieszkającym w swoim transylwańskim pałacu. Magnat wprawdzie słynął ze swojego okrucieństwa, ale miał również wielu wrogów, którzy pomogli mu wykreowaniu tej mrocznej legendy. Hrabia Drakula cierpiał na rzadką chorobę Zespół międzynarodowych naukowców przeprowadził ostatnio analizę chemiczną trzech listów napisanych przez Włada w 1457 i 1475 roku, w czasach pełnienia funkcji hospodara wołoskiego. Badacze odkryli, że Drakula mógł cierpieć na bardzo rzadką chorobę, która sprawiała, że płakał krwawymi łzami. Wnioski z najnowszych badań zostały właśnie opublikowane na łamach czasopisma naukowego „Analytical Chemistry”. – Charakterystyka dawnych białek wyekstrahowanych z tych dokumentów pozwoliła nam zbadać warunki środowiskowe w drugiej połowie XV wieku na Wołoszczyźnie. To region uważany za miejsce spotkań żołnierzy, migrantów i podróżników, którzy prawdopodobnie wymieniali się nie tylko towarami i tradycjami, ale również chorobami i epidemiami. Ponadto identyfikacja wielu ludzkich peptydów i białek odzyskanych z listów pozwoliła nam dowiedzieć się więcej o Władzie „Draculi” Palowniku – napisali w badaniu autorzy z uniwersytetów w Izraelu, Włoch i Rumunii. Analiza chemiczna rzuciła światło na choroby Włada Palownika Badacze twierdzą, że dane, które uzyskali z analizy, wykazały, że prawdopodobnie Drakula cierpiał na różne dolegliwości. Naukowcy wykorzystali spektrometrię mas, której podstawą jest pomiar stosunku masy do ładunku elektrycznego danego jonu. Metoda służy m.in. do identyfikacji związków chemicznych i ich mieszanin. Badanie to ujawniło pozostałości zawierające 500 peptydów, z których 100 było pochodzenia ludzkiego. – Dane proteomiczne sugerują, że Drakula mógł cierpieć na stan patologiczny zwany hemolakrią, czyli mógł ronić łzy zmieszane z krwią. Warto zauważyć, że więcej średniowiecznych osób mogło dotykać tych dokumentów, czemu nie można zaprzeczyć. Ale można również przypuszczać, że najbardziej znaczące dawne białka powinny być związane z księciem Władem Palownikiem, który napisał i podpisał te listy – podkreślają autorzy. 8 legendarnych mieczy. Każdy z nich ma swoją mityczną historię. Która z nich jest prawdziwa? Magiczne miecze towarzyszą nam w baśniach i legendach od setek lat. Walczą mini bohaterowie, kradną je złoczyńcy, są obecne na koronacjach i przebijają serca złych smoków. Są także lege... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/8-legendarnych-mieczy-kazdy-z-nich-ma-swoja-mityczna-historie-ktora-z-nich-jest-prawdziwa-626af88.jpeg" width="938" height="528" alt="8 legendarnych mieczy. Każdy z nich ma swoją mityczną historię. Która z nich jest prawdziwa?" title="8 legendarnych mieczy. Każdy z nich ma swoją mityczną historię. Która z nich jest prawdziwa?" /> Hemolakria to rzadka choroba, która polega na tym, że z oczu chorego wypływają krwawe łzy. Krwawienie może występować kilka razy dziennie i trwać od kilku minut do godziny. Krwawym łzom mogą towarzyszyć uporczywy ból oraz zawroty głowy. Sama hemolakria może być objawem wielu chorób, takich jak nowotwór narządu łzowego. Zazwyczaj jest jednak wywołana przez czynniki lokalne, np. bakteryjne zapalenie spojówek. Krwawa dolegliwość śmiertelnego wampira Badacze ogłosili, że to właśnie w liście z 1475 r. zidentyfikowano trzy peptydy występujące w białkach krwi i łez. Na podstawie cech tych organicznych związków chemicznych autorzy stwierdzili, że hemolakria to najbardziej prawdopodobny scenariusz. Co ciekawe, badanie dostarczyło również dowodów na to, że Drakula mógł cierpieć na poważną infekcję dróg oddechowych. Naukowcy nie są pewni, co dokładnie spowodowało ten stan, ale może to być związane z urazem oka lub bakteryjnym zapaleniem spojówek – infekcją błony śluzowej oka. – To prawdopodobnie pierwsze takie badania, gdy zwróciliśmy uwagę nie tylko na dzieje Włada Palownika, ale także na jego życie i przede wszystkim stan zdrowia – twierdzą naukowcy. Chociaż legenda Drakuli przedstawia go jako okrutnego człowieka, który pozbywał się wszystkich swoich wrogów, najnowsze badania wykazały, że był tak samo podatny na choroby, jak każdy inny śmiertelnik. Z drugiej zaś strony, być może to właśnie krwawe łzy były jednym z powodów, dla którego ludzie obawiali się bezwzględnego hrabiego. Źródło: Analytical Chemistry. Nasz ekspert Jakub Rybski Dziennikarz, miłośnik kina niezależnego, literatury, ramenu, gier wideo i dobrego rocka. Wcześniej związany z telewizją TVN24 i Canal +. Zawodowo nie boi się podejmować żadnego tematu, prywatnie bardzo zainteresowany polityką. Autor bloga na Instagramie "Mini Podróże".
Naukowcy zrekonstruowali twarz „wampira” z Connecticut, który żył w XIX wieku
Mężczyzna w chwili śmierci miał 55 lat i chorował na gruźlicę. Został pochowany w sposób, który wskazuje na to, że lokalna ludność uważała go za „wampira”. Teraz naukowcy na podstawie jego DNA dokonali rekonstrukcji twarzy zmarłego.
W tym artykule: Wampir z Connecticut żył w XIX wieku Naukowcy postanowili stworzyć rekonstrukcję twarzy farmera Rekonstrukcja twarzy na podstawie zdegradowanych kości jest wyzwaniem Dlaczego John Barber był uznawany za wampira? Griswold w amerykańskim stanie Connecticut, 1990 rok. Trzech chłopców bawi się na terenie miejskiej żwirowni. W pewnym momencie na zboczu wzgórza zauważają, że coś wystaje z piasku. Dziecięca ciekawość zwycięża i chłopcy zaczynają kopać, aby dowiedzieć się, co skrywają połacie żwiru. Wampir z Connecticut żył w XIX wieku Tak trafili na pierwsze groby lokalnej ludności sprzed 200 lat. Dzieci powiadomiły rodziców, a ci zgłosili to odpowiednim służbom. Wkrótce okazało się, że szkielet jednego zmarłych, którego nazwano JB55 (od epitafium na nagrobku), 5 lat po śmierci został pocięty, a kości zostały ułożone w chaotyczny sposób. Jego czaszka leżała na klatce piersiowej, serce usunięto, a nogi ułożono w kształcie krzyża. Eksperci uważali wówczas, że w XIX wieku miejscowi obawiali się, że zmarły może wrócić po śmierci w postaci wampira… 30 lat później badania wykazały, że mężczyzna nazywał się John Barber. Żył w XIX wieku i zmarł na gruźlicę w wieku 55 lat. Był ubogim farmerem i wiódł całkowicie zwyczajne życie. Jednak 200 lat temu choroba wywoływana prątkiem gruźlicy nie była jeszcze dobrze znana. Naukowcy postanowili stworzyć rekonstrukcję twarzy farmera Charakterystycznymi objawami gruźlicy były uporczywy kaszel, przekrwione i zapadnięte oczy oraz szara skóra. Chorzy w większości przypadków szybko umierali, co wywoływało lęk i panikę wśród mieszkańców Nowej Anglii. Nikt jeszcze nie wiedział, jak rozprzestrzenia się choroba. Niestety, tam, gdzie logika i rozum zawodzą, ludzie zaczynają szukać odpowiedzi w zjawiskach nadprzyrodzonych. Wampiry żywią się wyłącznie krwią. W przeżyciu pomaga im brak pewnych genów Naukowcy porównali genom wampira zwyczajnego, czyli Desmodus rotundus z genomami 25 innych gatunków nietoperzy. Jak ustalili, u D. rotunudusa brakuje 13 kopii genów. W trakcie najnowszych badań naukowcy z Parabon NanoLabs z Wirginii oraz Armed Forces DNA Identification Laboratory postanowili stworzyć rekonstrukcję twarzy Johna Barbera. W tym celu wykorzystali jego materiał genetyczny, aby określić kolor skóry, oczu oraz włosów. Badaczom udało się odkryć nawet, że mężczyzna był piegowaty. Rozczarowani mogą poczuć się ludzie, którzy wierzą w duchy, upiory i inne potwory. Farmer nie wykazywał żadnych wampirzych cech. Rekonstrukcja twarzy na podstawie zdegradowanych kości jest wyzwaniem John Barber był białym mężczyzną o brązowych oczach i kruczoczarnych włosach. Wizerunek z rekonstrukcji przypomina raczej amerykańskiego transcendentalistę pokroju Ralpha Waldo Emersona lub Henry’ego Davida Thoreau niż krwiożerczą bestię. Naukowcy przyznają jednak, że odtworzenie twarzy farmera było trudnym zadaniem. – Kości się starzeją i ulegają rozpadowi. Dodatkowo, jeśli znajdują się pod ziemią od setek lat, próbki DNA zawierają również materiał genetyczny bakterii i grzybów. Naszym badaniem chcieliśmy pokazać, że wyodrębnienie DNA z trudnych próbek historycznych jest możliwe – mówi Ellen Greytak, dyrektorka bioinformatyki z Parabon NanoLabs. Naukowcy w celu rekonstrukcji skorzystali z trzech metod: sekwencjonowania DNA typu shotgun, analizy genomu oraz badania polimorfizmu pojedynczych nukleotydów. Co ciekawe, zapisy historyczne z XIX wieku zawierają nekrolog zmarłego znanego jako NB13, którego nekrolog wspomina Johna Barbera. Naukowcy przeanalizowali DNA tej osoby i okazało się, że mógł być to bliski kuzyn farmera. Dlaczego John Barber był uznawany za wampira? Pytanie brzmi: dlaczego akurat John Barber był podejrzewany o bycie wampirem? To pytanie może pozostać w sferze domysłów. Ale bardzo możliwe, że ma to związek z wydarzeniami w Jewett City, które jest jedną z dzielnic Griswold. W 1854 roku członkowie rodziny o nazwisku Ray twierdzili, że zmarli krewni nawiedzają ich po śmierci. O sprawie pisały nawet lokalne media. Rayowie mieli wykopywać zmarłych z grobów, a następnie palić ich ciała lub wyrywać serca i odcinać głowy. Zupełnie tak, jak miało to miejsce ze zwłokami Johna Barbera. W ten sposób próbowali chronić się przed nieumarłymi. Cała rodzina zmarła w ciągu 9 lat. Jak się później okazało – na gruźlicę. Źródło: Parabon Nanolabs Nasz ekspert Jakub Rybski Dziennikarz, miłośnik kina niezależnego, literatury, ramenu, gier wideo i dobrego rocka. Wcześniej związany z telewizją TVN24 i Canal +. Zawodowo nie boi się podejmować żadnego tematu, prywatnie bardzo zainteresowany polityką. Autor bloga na Instagramie "Mini Podróże".
Wampirzyca piekielna odkryta w „zagubionej” skamielinie. Niezwykłe odkrycie sprzed 30 mln lat
Wampirnica, wampirzyca piekielna albo wampirza kałamarnica – to wszystko nazwy gatunku głowonoga, który wciąż można spotkać w największych głębinach oceanów. Nowe badania pokazują, że te rzadkie zwierzęta mogły żyć w podobnych warunkach nawet 30 mln lat temu.
W tym artykule: Zaginiona i odnaleziona skamieniałość Przystosowanie się do życia w głębinie Współcześnie wampirnice (Vampyroteuthis infernalis) potrafią żyć w głębokich, ubogich w tlen wodach oceanicznych. To niezwykła zdolność jak na kałamarnice, bowiem większość gatunków z tego rodzaju zamieszkuje płytsze siedliska zlokalizowane wzdłuż szelfów kontynentalnych. Naukowcy od lat próbowali ustalić, kiedy wampirnice wykształciły zdolność do przeżycia przy niewielkiej ilości tlenu. Uniemożliwiał to jednak brak dobrze zachowanych skamieniałości przodków dzisiejszych głowonogów. Obecna analiza ponownie odkrytej „zagubionej skamieniałości” pomaga wypełnić lukę w liczącej 120 milionów lat historii ewolucji kałamarnic wampirzych. Badanie ujawnia, że przodkowie współczesnych wampirnic żyli w głębokich oceanach już w czasie oligocenu, czyli od 23 do 34 milionów lat temu. Autorzy analizy sugerują, że kałamarnice wampirze wyewoluowały adaptację do wody o niskiej zawartości tlenu w okresie jurajskim. – Życie w stabilnych, niskich poziomach tlenu przynosi korzyści ewolucyjne – niską obecność drapieżników i mniejszą konkurencję – stwierdził współautor badania Martin Košťák, paleontolog z Uniwersytetu Karola w Pradze. 4-latka odkryła ślad dinozaura sprzed 220 mln lat. Niezwykłe znalezisko w Walii O tej 4-letniej dziewczynce mówi cały świat. Lily Wilder w czasie spaceru z tatą zauważyła odciśnięty w kamieniu ślad. Tata Lily zrobił zdjęcie znaleziska i skontaktował się ze specjal... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/ea59935cf2e6714f1c429f8d10d2baad4735daf1-76af660.jpeg" width="938" height="528" alt="Skamieniały odcisk łapy dinozaura, który znalazła 4-letnia Lily (Image: © Amgueddfa Cymru – National Museum of Wales)" title="Skamieniały odcisk łapy dinozaura, który znalazła 4-letnia Lily (Image: © Amgueddfa Cymru – National Museum of Wales)" /> Zaginiona i odnaleziona skamieniałość Martin Košťák wraz z zespołem odnalazł skamielinę od dawna uznawaną za zaginioną. W 2019 roku badacze natrafili na nią w zbiorach Węgierskiego Muzeum Historii Naturalnej, gdy szukali skamielin przodków dzisiejszej mątwy. Ponownie odkryta przez Košťáka skamieniałość pierwotnie została znaleziona w 1942 roku przez węgierskiego paleontologa Miklósa Kretzoiego, który zidentyfikował ją jako kałamarnicę sprzed około 30 milionów lat i nazwał ją Necroteuthis hungarica. Późniejsi badacze argumentowali jednak, że był to przodek mątwy. W 1956 roku podczas rewolucji węgierskiej muzeum zostało spalone, a skamielina zniszczona i uznana za bezpowrotnie utraconą. Na ponowne odkrycie musiała czekać ponad pół wieku. Košťák i jego zespół zbadali skamieniałość za pomocą skaningowego mikroskopu elektronowego i przeprowadzili analizę geochemiczną. Odkryli, że pierwotna identyfikacja dokonana przez Kretzoiego była poprawna i skamielina pochodzi od kałamarnicy, a nie przodka mątwy. Wewnętrzna skorupa zwierzęcia miała około 15 centymetrów długości, co sugeruje, że całkowita wielkość kałamarnicy wraz z ramionami wynosiła około 35 cm. To nieco więcej niż współcześnie żyjące wampirnice, które osiągają do 28 cm długości. W osadach otaczające skamielinę naukowcy nie znaleźli żadnych śladów mikroskamieniałości, które często można spotkać na dnie morskim. To sugeruje, że kałamarnica nie żyła w płytkich wodach. Badacze przeanalizowali również poziomy zmian zawartości węgla w osadzie i odkryli, że osad prawdopodobnie pochodzi ze środowiska beztlenowego lub o niskiej zawartości tlenu. Takie warunki są charakterystyczne dla oceanicznych głębin. Ślady sprzed 313 mln lat na zarwanym klifie z Wielkiego Kanionu. Co je pozostawiło? Skała, w której odcisnęły się ślady łap dwóch zwierząt żyjących na terenie Wielkiego Kanionu 313 mln lat temu, trafiła w ręce badaczy po oberwaniu jednego z tamtejszych klifów. Profes... Przystosowanie się do życia w głębinie Nowe badanie opublikowane w czasopiśmie Communications Biology wyjaśnia, jak przodkowie wampirnic nauczyli się żyć tam, gdzie żadne inne kałamarnice nie mogły. Spoglądając głębiej w zapis kopalny, najstarsze skamieniałości z tej grupy kałamarnic dotyczą okresu jurajskiego - między 201 a 174 milionów lat temu - i zwykle znajdują się w osadach beztlenowych. – Główna różnica polega na tym, że te zubożone w tlen warunki powstały na szelfie środowiska płytkiej wody. Oznacza to, że przodkowie wampirnic byli mieszkańcami okolic płytkich wód, ale byli już przystosowani do warunków o niskiej zawartości tlenu – wyjaśnia autor badań. Istnieje luka w zapisie kopalnym z dolnej kredy – okresu, który rozpoczął się około 145 milionów lat temu. W tym czasie wampirnica mogła już przenieść się do głębszego oceanu – twierdzi Košták. Ten „głębinowy styl życia” może wyjaśniać, dlaczego jako jedyne ze swojego rodzaju przetrwały kryzys pod koniec okresu kredy. Kiedyś żyły tu krowy morskie, dziś jest pustynia. Oto jak zmienia się nasza planeta Około 40 milionów lat temu na wschodzie Egiptu – tu gdzie dziś znajduje się Pustynia Arabska – panowały całkowicie odmienne warunki. W tutejszych płytkich wodach pławiły się syreny mo... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/a9789759f4ede6fd08a14aa23f7de556b8b09d17-4dd413d.jpeg" width="938" height="625" alt="Krowy morskie, inaczej syreny morskie, przed milionami lat były zwierzętami lądowymi i półwodnymi (fot. Getty Images)" title="Krowy morskie, inaczej syreny morskie, przed milionami lat były zwierzętami lądowymi i półwodnymi (fot. Getty Images)" /> Skamieniałość sprzed 30 mln lat pomaga połączyć najnowszą historię wampirnic z ich odległą przeszłością. Teraz zespół naukowców chce znaleźć podobne brakujące elementy dotyczące historii ewolucji mątw, których pochodzenie jest podobnie niejasne. Wampirnice to gatunek głębinowego głowonoga, jedyny znany przedstawiciel rodzaju Vampyroteuthis, jedyny współcześnie żyjący przedstawiciel rodziny Vampyroteuthidae i rzędu wampirzyc (Vampyromorphida). Choć ich nazwa kojarzy się z pijącymi krew wampirami, to pochodzi ona od czerwonego ubarwienia, a nie zwyczajów żywieniowych. Naukowcy z Instytutu Badawczego Monterey Bay odkryli, że wampirnice nie zachowują się jak drapieżniki, a raczej czekają ukryte w ciemnym środowisku, aż w ich pobliżu opadną okruchy materii organicznej. Wówczas łapią je przyssawkami pokrytymi śluzem.
Rumunia: Szukanie śladów Drakuli to tylko pretekst, by poznać Siedmiogród
Legenda wampira wszech czasów to oczywiście tylko pretekst do tego, by zobaczyć rumuński Siedmiogród.
Obdzieranie ze skóry, gotowanie żywcem, oślepianie, odcinanie kończyn, nabijanie na pal – to tylko niektóre pozycje z arsenału metod, przy pomocy których rządził żyjący tu w XV w. hospodar wołoski Wład Palownik zwany Drakulą. Tureckim posłom, którzy na jego widok nie chcieli zdjąć z głowy turbanów, kazał przybić je do głowy gwoździami. A własną żonę doprowadził do samobójstwa! To legenda o jego krwawych rządach zainspirowała Brama Stokera do stworzenia w 1897 roku postaci słynnego wampira zamieszkującego zamczysko w Transylwanii. Irlandzki pisarz okazał się świetnym marketingowcem: dziś zbudowany na stromej wapiennej skale zamek w Branie to najbardziej oblegany zabytek Rumunii. Głównie dlatego, że pisarz właśnie tu zlokalizował siedzibę krwawego władcy. Nie do końca zresztą słusznie, bo według historyków prawdziwy Drakula w rzeczywistości spędził tu tylko kilka nocy. Tak czy inaczej, zbudowana z myślą o torturach XIII-wieczna twierdza pełna tajemnych przejść i podziemnych tuneli robi wrażenie. Tak duże, że nie są go w stanie zepsuć nawet trącące kiczem, odgrywane dla turystów, „mrożące krew w żyłach” spektakle strachu czy nieco natrętni sprzedawcy masek, koszulek, kubków i innych plastikowych gadżetów z wszechobecnymi wizerunkami najsłynniejszego wampira świata. Więcej autentyzmu ma w sobie magiczny średniowieczny Braszów, jedno z najwspanialszych miast Transylwanii. Chwali się on najwęższą uliczką w Europie (ul. Powroźna, zaledwie 130 cm szerokości) i największym gotyckim kościołem „od Wiednia do Stambułu”. W okolicach koniecznie trzeba też zajrzeć do któregoś z chłopskich zamków, które są fenomenem na skalę międzynarodową. Mieszkańcy wiosek budowali bowiem w tych okolicach z własnej inicjatywy twierdze, w których mieli się chronić nie władcy, lecz oni sami z inwentarzem. Charakter obronny miały też miejscowe kościoły. Przez wieki prawdziwym zagrożeniem dla Siedmiogrodzian był bowiem nie Drakula, ale turecki najeźdźca. Dziś na szczęście Transylwanię oblegają już tylko turyści. NO TO W DROGĘ: DOJAZD ■ Samochodem przez Ukrainę na Lwów, Czerniowce i Suczawę, następnie przez Węgry na Koszyce, Miszkolc, Debreczyn, przejście graniczne w Bors do rumuńskiej Oradei i dalej w głąb Siedmiogrodu.
Wampiry to nie wymysł wyobraźni. Prawdopodobnie dzięki nim istniejemy
Prastare ofiary znalezione w Wielkim Kanionie sugerują, że dzisiejsze złożone organizmy zawdzięczają swoje istnienie miniaturowym drapieżnikom. Ciała ofiar mają mniej więcej 750 milionów lat.
Wyniki autopsji tych skostniałych resztek potwierdzają ich okropną śmierć. Organizmy jednokomórkowe, odkryte na klifach Wielkiego Kanionu, mają na ciele malutkie dziurki – to charakterystyczne znaki po mikroskopijnych „wampirycznych” atakach drapieżników, które przekłuwały ich skórę i zjadały wnętrzności, kawałek po kawałku. - To mądre małe organizmy – twierdzi Susannah Porter, paleobiolog z Uniwersytetu Kalifornijskiego w Santa Barbara, która niedawno opublikowała wyniki badań z żeru drobnoustrojów w czasopiśmie naukowym Proceeding of the Royal Society B: Biological Science. Porter zidentyfikowała cztery osobne rodzaje ran, sugerując przy tym, że istniały rożne gatunki mini wampirów, polujących w młodych oceanach Ziemi. Dla Porter szczególnie istotny jest czas przeprowadzania ataków. Wampiryczne stworzenia polowały w czasach, kiedy życie na naszej planecie przechodziło szybkie i istotne zmiany. Po mniej więcej miliardzie lat ewolucyjnej rutyny, w końcu zaczęły się pojawiać nowe gatunki. Porter wierzy, że siłą napędową tych wydarzeń było pojawienie się tzw. mini wampirów i innych drapieżników. Zapoczątkowały one ewolucyjny „wyścig zbrojeń”, który z kolei zmusił naturę do dywersyfikacji, by mogła przetrwać gwałtowny atak. Przykładowo niektóre osobniki rozwinęły twarde, biomineralne struktury szkieletów i opancerzone skóry, inne z kolei odnalazły bezpieczeństwo w liczebności - tworząc kolonie, które stały się prymitywnymi organizmami wielokomórkowymi – najwcześniejszymi prekursorami zróżnicowanych i złożonych form życiowych występujących dzisiaj na naszej planecie. Jeżeli Porter ma rację, to nasze istnienie zawdzięczamy malutkim wampirom i innym podobnym stworzeniom, które ewoluowały w czasach, kiedy życie na Ziemi ze spokojnego stało się bardziej brutalne. Łatwiejsze czasy Główni bohaterowie tej opowieści to eukarionty – złożone organizmy jednokomórkowe, będące przodkami zwierzęcych, roślinnych i grzybowych komórek. Eukarionty po raz pierwszy pojawiły się około 1,8 miliarda lat temu. Wtedy jednak w ekosystemie oceanów Ziemi odgrywały niewielką rolę, a dominującymi formami życiowymi były proste, jednokomórkowe bakterie, zwane prokariontami – nie posiadały osobnego jądra komórkowego ani innych struktur typowych dla współczesnych komórek. Ten stan rzeczy pozostawał niezmienny przez miliard lat –a naukowcy o tym okresie w historii naszej planety mówią “nudny miliard”. Eukarionty zjadały bakterie i rozmnażały się, tym samym tworząc jeszcze więcej eukariontów, które znów żywiły się i rozmnażały - i ciągle to samo przez wieki. Jednak w końcu coś zaczęło się dziać. – Mamy dowody na to, że około 800 milionów lat temu, a może nawet trochę wcześniej, eukarionty naprawdę zaczęły się różnicować i być coraz ważniejsze dla naszej planety – podkreśla Porter. – Możemy zaobserwować kolejne innowacje, takie jak biomineralizacja (twarde struktury strukturalne) i formy wielokomórkowe. Naukowcy nie wiedzą, co wywołało gwałtowny rozwój ewolucji w tym okresie. Niektórzy twierdzą, że wzrastający poziom tlenu w oceanach spowodował pojawienie się bardziej złożonych organizmów, których metabolizm wymagał więcej energii. Ostatnie badania sugerują jednak, że niektóre zwierzęta potrzebują mniej tlenu niż się wcześniej wydawało. A dowody w postaci skamielin pokazują, że zróżnicowanie eukariontów rozpoczęło się zanim pojawiły się oznaki natleniania wody. Porter wierzy, że choć czynniki takie jak podwyższony poziom tlenu mogły odegrać ważną rolę, główna zmiana miała miejsce, kiedy nowe gatunki eukariontów zaczęły rozwijać w sobie zamiłowanie do żywienia się innymi eukariontami. - Mogło chodzić o problem z gęstością występowania – tłumaczy. – Jeżeli eukarionty stawały się coraz bardziej powszechne, ma sens twierdzenie, że ktoś musiał zacząć się nimi żywić. Patrząc na to z szerszej perspektywy, wszystko ma sens. – Istnieją badania dowodzące, że drapieżniki są użyteczne jeśli chodzi o zapewnianie różnorodności na niższych poziomach łańcucha pokarmowego – tłumaczy Porter. – Żaden osobny organizm z danego gatunku nie może przejąć kontroli, bo zapobiegną temu drapieżniki. Mało tego, drapieżniki mogą zapoczątkować ewolucyjny „wyścig zbrojeń”, gdyż w nieustannej walce o pierwszą pozycję zarówno u łowcy jak i jego ofiary wykształcają się nowe cechy. Tekst: Mark Strauss Źródło: National Geographic News - Pełna wersja artykułu znajduje się tutaj. Zobacz nasz nowy cykl "Warto spróbować"! W pierwszym odcinku uczymy się LANDKITE, próbujemy, testujemy, sprawdzamy co to buggy oraz pokazujemy jakich błędów unikać i dlaczego WARTO SPRÓBOWAĆ właśnie tej dyscypliny sportu. View oEmbed on the source website
W mieście zakochanych chciałem odszukać wampiry, ucałować nagrobek Oscara Wilde’a i zjeść mnóstwo croissantów.
Podobno w Paryżu mieszkają wampiry, te najstarsze, znudzone życiem w Transylwanii. A ucałowanie nagrobka Oscara Wilde’a przynosi szczęście w miłości. Przeszukując przez ponad dwa tygodnie oferty tanich linii lotniczych, odświeżyłem sobie w głowie wszystkie obejrzane filmy, przeczytane książki, zasłyszane piosenki o Paryżu. Im dłużej szukałem, tym coraz bardziej chciałem już tu być. W końcu znalazłem – przełom maja i czerwca. Akurat nie wypadają żadne święta, nie ma jeszcze wakacji. Idealnie. Nie będzie dzikich tłumów turystów – myślałem i snułem plany zwiedzania. Naiwny. Już wiem, że Paryż bez turystów to coś niemożliwego. W labiryncie uliczek Ale z pewnością nie każdy turysta w tym mieście pragnie spotkania z wampirami. Ja tak. Opowieści o nich pociągają mnie od czasów filmu Wywiad z wampirem. W moim przypadku to jakaś swoista nieuleczalna obsesja połączona z wiarą, że istoty owe nie tylko istnieją, ale również niebawem odmienią moje życie, czyniąc mnie jednym z nich. Postanowiłem je odszukać w Muzeum Wampirów (Le Musée Des Vampires). Znajduje się w podparyskim Lilas, na północnym wschodzie miasta, zagubione w labiryncie małych uliczek. Dotarcie na miejsce zajęło mi blisko godzinę. Niestety drzwi były zamknięte. Urocza dziewczyna opowiada mi, że muzeum jest prywatne, założone przez pisarza i wykładowcę Jacques’a Sirgenta, który poświęcił całe swoje życie badaniom nad wampirami. I że otwierane jest ono wyłącznie na specjalną prośbę przedstawioną panu Jacques’owi, ale akurat nie ma go w mieście. Szkoda, bardzo szkoda – powtarzam w myślach. Tym bardziej że dowiedziałem się też, iż wizyta w muzeum oznacza kolację z gospodarzem, mroczne opowieści oraz degustację czerwonego napoju. No cóż, pozostaje powrót do Paryża i spacer po Champs-Élysées. Wciąż niepocieszony siadam w parku i na obiad zjadam bagietkę i oliwki. Cały czas liczę pieniądze, żeby zmieścić się w kosztach ok. 1400 zł. Na razie jest dobrze. Mój „obiad” kosztował mniej niż 6 euro. Miałem też farta, bo obok piknik urządziła sobie grupka Hiszpanów i poczęstowali mnie winem. Po chwili poczułem się już lepiej. Resztę dnia spędziłem, błądząc po Paryżu, i było cudownie. Zabłądzić w tym mieście jest tak samo bosko, jak znaleźć się w nim po raz pierwszy. Zmęczenie nawet mi posłużyło. Zasnąłem bowiem bez trudu w wieloosobowym pokoju w tanim hostelu. Nawet nie przeszkadzała mi para baraszkująca za ścianą. Następnego dnia obieram drugi cel – pocałować nagrobek Wilde’a. Najpierw jednak objadam się croissantami. Poprzestaję na trzech rogalikach o różnych smakach po 1,5 euro za sztukę. Maślane zwyciężają. Czas na zwiedzanie. Oczywiście będąc w Paryżu, trzeba zrobić to co wszyscy, czyli popatrzeć na miasto z wieży Eiffla. Stojąc w trzygodzinnej kolejce (winda na sam szczyt 13 euro, na drugi poziom 8 euro, dla oszczędnych pozostają schody za 4,5 euro), byłem świadkiem trzech oświadczyn. Banalne? Może. Romantyczne? Na pewno. Na górze widoki zapierają dech, jednak dziki tłum szybko odbiera radość. Próbuję uciec od tłumu nad Sekwaną i średnio mi się to udaje. Pośpiesznie zwiedzam katedrę Notre Dame i zachwycam się gargulcami, które sprawiają wrażenie żywych. Następnie plac Pigalle i Moulin Rouge. Na ulicy kupuję ogromnego naleśnika z bananami i czekoladą za 3,5 euro. To na obiad. Nasycony i zasłodzony, z przewodnikiem w dłoni zmierzam w kierunku Rue des Degrés – najkrótszej ulicy Paryża, która ma zaledwie 5,75 m długości i składa się z 14 schodków. Od nich wzięła się zresztą nazwa ulicy – degrés to po francusku „stopnie”. Przy ulicy nie ma żadnych budynków, drzwi czy okien. Tutaj były kręcone sceny do filmu Pan Ibrahim i kwiaty Koranu. Tak dla porównania – wyczytałem, że najdłuższą paryską ulicą jest Rue Vaugirard w dzielnicy Montparnasse, licząca ponad 4 km, a najszerszą 140-metrowa Avenue Foch w 16. dzielnicy. Ulec pokusie Przyszedł czas na najsłynniejszy paryski cmentarz Père-Lachaise. O swoim głównym celu już wspomniałem – muszę pocałować nagrobek Oscara Wilde’a, ponieważ gest ten zapewnia podobno niebywałe szczęście w miłości. Po drodze odwiedzam, jak każdy Polak w Paryżu, miejsce spoczynku Fryderyka Chopina, jak każdy obywatel świata – grób Jima Morrisona, jako miłośnik Francji – grób Édith Piaf, gdzie wzruszony przysłuchuję się, jak grupa osób śpiewa szeptem Non, je ne regrette rien. Gdy docieram do grobu Wilde’a, drżą mi kolana. Jestem tu, gdzie jest pochowany Mój pisarz, autor ukochanego cytatu: Jedynym sposobem pozbycia się pokusy jest uleganie jej. Niestety. Modernistyczny pomnik stworzony przez Jakuba Epsteina, przedstawiający anioła w locie, otoczono szklaną barierą. No i nici z pocałunków. No cóż, w przeszłości tysiące całusów szkodziły ponoć pomnikowi. Cmokam więc szklaną taflę. W sumie cel zaliczony, odhaczony. Na koniec zostawiłem sobie najbardziej paryskie muzeum – Luwr. Wizja czekania w kilkugodzinnej kolejce zniechęciła mnie wystarczająco. Decyduję się więc na wizytę w położonym na lewym brzegi Sekwany Muzeum d’Orsay. Po drodze bagietka, czerwone wino i słoik oliwek zjedzone na trawniku w Ogrodzie Luksemburskim, pogapienie się na ludzi. I dopiero po tej sjeście obcowanie w towarzystwie dzieł. Edgar Degas, Paul Gauguin, Claude Monet, Vincent van Gogh i inni. Między nimi wielki obraz Williama-Adolphe’a Bouguereau zatytułowany Dante And Virgil In Hell, czyli Dante i Wergiliusz w piekle, a na nim… demoniczne wampiry. Ten obraz z magnetyzującą sceną „ukąszenia” przez wampira powstał ok. 1850 r. No i znalazłem dowód na to, że wampiry są w Paryżu! Warto wiedzieć: Albert Finers - pedagog z Poznania Albert Finers (Fot. Archiwum prywatne) Wybrałem to miejsce, bo: Zostałem nakarmiony filmami i książkami o Paryżu. Moja podróż jest wyjątkowa, bo: Mogłem nie tylko poznać główne atrakcje miasta, ale kilka razy zabłądzić, porozmawiać z paryżanami. Ta podróż była sprawcą małych i dużych wzruszeń. Mój patent: Stawiam na tanie linie lotnicze. Staram się być elastyczny i zawsze znajduję bilet w przyzwoitej cenie. Poza tym śledzę promocje. Wtedy można upolować loty nawet za złotówkę. Albert Finers
Brazylia: Nietoperz wampir ugryzł mężczyznę, który niedługo potem zmarł
To nie pierwszy tego typu przypadek. Od marca w Brazylii zarejestrowano około 40 przypadków ugryzienia ludzi przez nietoperze wampiry.
Do tej pory uważano, że ten gatunek nigdy nie atakuje ludzi, jedynie ptaki lub bydło. Ostatnie przypadki jednak temu zaprzeczają. Wiąże się z tym spore zagrożenie, ponieważ nietoperze przenoszą wściekliznę i to właśnie jej ofiarą padł mężczyzna, który zmarł po ukąszeniu. Według Stacji Epidemiologicznych na świecie każdego roku z powodu wścieklizny umiera około 59 000 osób. Patrząc na zdjęcie wampirka sierścionogiego trudno podejrzewać go o złe zamiary, a jednak spotkanie go może być bardzo niebezpieczne. Zobacz video amerykańskiego National Geographic na temat tych nietoperzy. View oEmbed on the source website Źródło: Live Science
Tego człowieka bała się cała okolica. Uważano go za wampira. Jego szkielet wystawiono w polskim muzeum
Szkielet mężczyzny, który zdaniem naukowców był uznany za wampira, można oglądać w muzeum w Kamieniu Pomorskim (Zachodniopomorskie). Cegła w jego ustach i uszkodzenia kości świadczą, że budził on strach wśród mieszkańców miasta.
"Prezentowany szkielet ma przebitą lewą kość udową oraz fragment cegły umieszczony między żuchwą, a pozbawioną zębów szczęką" - powiedział PAP dyrektor Muzeum Historii Ziemi Kamieńskiej Grzegorz Kurka. Jego zdaniem, człowiek, który został w ten sposób potraktowany był uznany za wampira. "Sposób w jaki został unieszkodliwiony miał nie dopuścić do opuszczenia grobu" – wyjaśnił. Zdaniem prof. Karola Piaseckiego z Instytutu Etnologii i Antropologii Kulturowej Uniwersytetu Szczecińskiego, który badał szczątki, był to mężczyzna o ciemnych włosach, niskiej posturze, który zmarł w wieku 45-55 lat. Według niego, czterokrotne pęknięcie kości udowej jest nieprzypadkowe i zostało spowodowane uderzeniem młotka albo grubego gwoździa. Do uszkodzenia doszło po rozłożeniu się ciała w czasach nowożytnych, kiedy cmentarz był użytkowany - dodał. Nietypowy grób jest datowany na przełom XVI i XVII w. Kurka, za prof. Piaseckim, stawia hipotezę, że "zabiegi antywampiryczne mogli wykonać grabarze, którzy przygotowywali nowy pochówek. Znajdujące się tam szczątki mogły wywołać w nich jakiś niepokój". Nie wyklucza też, że mężczyzna za życia cieszył się złą sławą, ze względu na zniekształcenie czaszki, która rzutowała na jego wygląd zewnętrzny. Jak podkreślił, to jedyne takie znalezisko na terenie Kamienia Pomorskiego. Szkielet został odkryty w maju 2014 r. przez archeologa Sławomira Górkę podczas prac badawczych na terenie dawnego klasztoru dominikańskiego istniejącego od XIII do XVI w. w Kamieniu Pomorskim. Odkryto tu również relikty zabudowań klasztornych, kościoła św. Idziego oraz ślady osady słowiańskiej z XI-XII w. Na wystawie obok wampira prezentowane są również zabytki sztuki funeralnej z okolic Kamienia Pomorskiego m.in. drewniane i marmurowe płyty nagrobne, żeliwne krzyże i ich fragmenty z XIX i XX wieku z poniemieckich cmentarzy. Żródło: PAP Człowiek kontra ośmiotysięcznik. Zobacz co powiedział Andrzej Bargiel, Człowiek Roku National Geographic, podczas Gali Travelerów w Warszawie! View oEmbed on the source website
Co się stało na Pomorzu? Groby wampirów. Szkielety z kosami wokół szyi
​Wampiry czy ofiary? Bioarcheolodzy prowadzący badania na cmentarzu w Drawsku Pomorskim wreszcie mają odpowiedź.
Sześć z 333 ekshumowanych ciał pochowano w sposób przeznaczony dla podejrzanych o wampiryzm: z kosami wokół szyi (z lewej) lub kamieniami pod szczęką, które według wierzeń powstrzywały je przed wstaniem z grobu. Badacze sądzili, że zmarli byli ofiarami ostracyzmu pochodzącymi spoza miejscowej społeczności. Jednak gdy dr Lesley Gregoricka z Uniwersytetu Południowej Alabamy zmierzyła poziom izotopów strontu w szkliwie ich zębów (różni się w różnych lokalizacjach i pomaga zidentyfikować miejsce, w którym dana osoba się wychowała) odkryła, że było odwrotnie: aż pięć osób pochodziło z okolicy. Czy były ofiarami przemocy, czy choroby? Każdy z tych losów mógł uczynić je podejrzanymi. Autor: Jeremy Berlin