Chiny zorganizowały pierwszy turniej robotów kickbokserów. Czas się bać?
Czegoś takiego świat jeszcze nie widział. W chińskim Hangzhou humanoidalne roboty zderzyły się w ringu w pierwszym w historii turnieju kickboxingu. Ciosy, kopnięcia, nokaut – wszystko jak u ludzi, ale wykonane przez maszyny.
Spis treści: Pierwszy taki turniej Przyszłość walk robotów Chiny nieustannie dążą do pozycji światowego lidera w nowoczesnych technologiach. Po sukcesie globalnych marek i aplikacji coraz większy nacisk kładą na rozwój sztucznej inteligencji i robotyki. W kwietniu humanoidalne roboty po raz pierwszy wzięły udział w półmaratonie w Pekinie, a kilka tygodni później w Hangzhou odbył się pierwszy na świecie turniej robotycznego kickboxingu. Pierwszy taki turniej Wydarzenie zorganizowane przez China Media Group w ramach „World Robot Competition – Mecha Fighting Series” zgromadziło cztery roboty G1 firmy Unitree Robotics. Te dwunożne maszyny o wysokości 132 cm i wadze 35 kg zaprojektowano z myślą o kontaktowej walce sportowej. Walki toczyły się na ringu, z zachowaniem zasad punktacji podobnych do ludzkiego kickboxingu. Choć wyglądały na autonomiczne, roboty były sterowane w modelu „human-in-the-loop”. W praktyce to człowiek wydawał komendy, a sztuczna inteligencja analizowała sytuację i planowała ruchy. Systemy wizyjne robotów umożliwiały im także śledzenie przeciwnika i dopasowywanie reakcji do aktualnej sytuacji na ringu. Mimo to ich ruchy były wyraźnie wolniejsze niż ludzkie. Na obecnym etapie rozwoju AI roboty nie mogą jeszcze konkurować z zawodowymi fighterami. Walczące humanoidy wyglądały jak żywcem wyjęte z filmu science fiction. W jednej z walk doszło nawet do widowiskowego nokautu. Wydarzenie było transmitowane na żywo w chińskiej telewizji. Władze zapowiedziały już kolejne zawody z udziałem robotów o jeszcze bardziej rozwiniętych umiejętnościach. W Shenzen mają zmierzyć się maszyny o pełnowymiarowej, ludzkiej posturze. Przyszłość walk robotów Wygląda na to, że sportowa rywalizacja może stać się nowym poligonem doświadczalnym dla badań nad sztuczną inteligencją. Walki robotów to nie tylko rozrywka, ale też testy biomechaniki, systemów stabilizacji, podejmowania decyzji w czasie rzeczywistym i współpracy człowieka z maszyną. Potencjalne zastosowania obejmują nie tylko roboty bojowe, ale też np. roboty rehabilitacyjne, które muszą dostosowywać ruchy do dynamicznie zmieniających się warunków. Jak na razie walki robotów wzbudzają jednak skrajne emocje. Część widzów była zachwycona technologicznym pokazem. Pojawiły się też głosy krytyczne. Część komentatorów obawia się, że takie wykorzystanie sztucznej inteligencji może prowadzić do nieetycznych eksperymentów z automatyzacją przemocy. Źródło: CGTN Nasz autor Mateusz Łysiak Dziennikarz podróżniczy, rowerzysta, górołaz. Poza szlakiem amator kuchni włoskiej, popkultury i języka hiszpańskiego.
Zemsta sprzed tysiącleci. Archeolodzy odkryli miejsce krwawych porachunków z czasów Stonehenge
Blisko 40 osób brutalnie zamordowano i wrzucono do głębokiego szybu. Wiele wskazuje, że część z nich została nawet częściowo zjedzona. Wydarzenie rozegrało się 4 tysiące lat temu w południowej Anglii. Co było jego przyczyną?
Spis treści: Największa masakra w pradziejowej Wielkiej Brytanii Zamordowani i pożarci – masakra w Anglii Kanibalizm w czasach Stonehenge Wielkie konflikty między ludźmi to nie „wynalazek” ostatnich stuleci. Jak się okazuje, już w pradziejach dochodziło do krwawych walk i rzezi. Archeolodzy długo uważali, że epoka brązu w Wielkiej Brytanii była stosunkowo spokojna. Wówczas nie miało dochodzić do większych aktów przemocy. Jednak mylili się. Największa masakra w pradziejowej Wielkiej Brytanii Naukowcy opublikowali właśnie na łamach czasopisma „Antiquity” analizy kości wrzuconych do kilkunastometrowego szybu w okolicach Bristolu w Wielkiej Brytanii na stanowisku archeologicznym Charterhouse Warren. Szczątki odkryto w latach siedemdziesiątych XX wieku, ale dopiero teraz dokładnie je przeanalizowano. Wniosek jest dość przerażający: to największy przykład przemocy międzyludzkiej w brytyjskich pradziejach. – W rzeczywistości znajdujemy więcej dowodów na obrażenia szkieletów datowanych na okres neolitu w Wielkiej Brytanii, niż na wczesną epokę brązu. Dlatego Charterhouse Warren wyróżnia się jako bardzo niezwykłe miejsce – mówi główny autor badań profesor Rick Schulting z Uniwersytetu Oksfordzkiego. W ocenie archeologa, to ustalenie maluje dość mroczny obraz tego okresu. Zamordowani i pożarci – masakra w Anglii Wrzucone bezwładnie szczątki znaleziono w naturalnej rozpadlinie o głębokości 15 m. Wydobyto z niej 3000 kości i ich fragmentów. Należały do dzieci, kobiet i mężczyzn. W przeciwieństwie do większości pochówków z tego okresu w Anglii, na czaszkach wrzuconych do szybu widać ślady po urazach zadanych tępym narzędziem. To te ciosy doprowadziły do śmierci tych ludzi. Ale to nie wszystko. Naukowcy znaleźli na kościach liczne ślady nacięć i złamania, które nastąpiły mniej więcej w momencie śmierci. Tego typu ślady mogą świadczyć o tym, że zostały zjedzone przez napastników. – Jest to mocne przypomnienie, że ludzie w prehistorii mogli dorównywać swoim okrucieństwem tym zadawanym przez ludzi później. Rzuca też światło na ciemną stronę ludzkiego zachowania. Jest mało prawdopodobne, aby było to jednorazowe wydarzenie, dlatego opowiedzenie tej historii jest jeszcze ważniejsze – uważa prof. Schulting. Ale dlaczego ludzie w Wielkiej Brytanii z wczesnej epoki brązu mieliby zamordować tak dużą grupę ludzi, a nawet być może ich zjeść? Kanibalizm w czasach Stonehenge Do masakry w Charterhouse Warren doszło w czasach, gdy rozkwitało Stonehenge – zlokalizowane kilkadziesiąt kilometrów na wschód. To wówczas w tej najbardziej znanej na świecie konstrukcji megalitycznej odbywały się różnego rodzaju rytuały, zapewne związane z ruchem ciał niebieskich. Co było przyczyną tak krwawego wydarzenia? Czy tę grupę ludzi zabito z głodu? Mieli być po prostu posiłkiem? Zdaniem badaczy, jest to mało prawdopodobne. Nie mamy informacji o jakimś kryzysie w tym okresie. Poza tym na pobliskich osadach, ale też w szybie, w którym były zwłoki, zachowały się liczne ślady bydła, które było jednym ze składników diety ówczesnych ludzi. Dlatego kanibalizm pełnił zapewne inną rolę. Naukowcy przypuszczają, że mordercy, spożywając swoje ofiary, również w symboliczny sposób dokonywali eksterminacji. Zatem zjadając ich mięso i mieszając kości ze szczątkami bydła, zabójcy upodabniali swoich wrogów do zwierząt, tym samym odczłowieczyli ich. Co było przyczyną tak wielkiej zbrodni? Archeolodzy mają kilka pomysłów. Wykluczają walkę o zasoby i dostęp do żywności. Nie był też to atak jakiejś obcej społeczności, w każdym razie pod względem genetycznym, bo taka wówczas w tym rejonie się nie pojawiła. Najbardziej prawdopodobna przyczyna to konflikt spowodowany czynnikami społecznymi. Pojawia się sporo możliwości. Być może była to kradzież lub zniewaga. Mogło to doprowadzić do napięć, które eskalowały do niewyobrażalnych rozmiarów. Czy wzmogła je epidemia dżumy? Na zębach dwójki dzieci wrzuconych do szybu znaleziono ślady tej choroby. – Znalezienie dowodów na dżumę w poprzednich badaniach przeprowadzonych przez kolegów z Instytutu Francisa Cricka, było całkowicie nieoczekiwane. Nadal nie jesteśmy pewni, czy, a jeśli tak, to w jaki sposób jest to związane z przemocą w tym miejscu – zastrzega prof. Schulting. Znalezisko miejsca kaźni sprzed 4 tysięcy lat w Wielkiej Brytanii jest dość zaskakujące dla badaczy. Bo wśród setek ludzkich szkieletów datowanych na ok. 2500–1500 lat p.n.e., bezpośrednie dowody na brutalny konflikt są rzadkie. Źródło: Antiquity Nasz autor Szymon Zdziebłowski Dziennikarz naukowy, z wykształcenia archeolog śródziemnomorski. Przez wiele lat był związany z Serwisem Nauka w Polsce PAP. Opublikował m.in. dwa przewodniki turystyczne po Egipcie, a ostatnio – popularnonaukową książkę „Wielka Piramida. Tajemnice cudu starożytności” o największej egipskiej piramidzie.
Poznajcie prawdziwą historię Yasukego, pierwszego czarnego samuraja w Japonii
Nieprawdopodobna podróż zaprowadziła Yasukego z Afryki do samurajskiego oddziału Ody Nobunagi. W jego szeregach stał się jednym z najbardziej niezwykłych wojowników w dziejach Japonii. Poznajcie jego historię.
Spis treści: Tajemnicze początki Yasukego Kąpiel na powitanie. Pierwsze kroki w Japonii Czy Yasuke był samurajem? Samurajowie, elitarna kasta wojowników, przez wieki decydowali o dziejach Japonii, a o ich wyczynach i przygodach krążą legendy. Bohaterem jednej z najbardziej fascynujących i tajemniczych opowieści jest Yasuke – Afrykanin, który w XVI w. najprawdopodobniej został samurajem. Dziś jest jednym z bohaterów „Assassin’s Creed Shadows”, samurajskiej edycji popularnego cyklu gier wideo. Ale kim naprawdę był Yasuke? Czego udało się historykom dowiedzieć o jego życiu? Tajemnicze początki Yasukego O jego młodości nie wiemy niemal nic. Część uczonych przypuszcza, że mógł urodzić się w połowie XVI w. na terenie Mozambiku, niektórzy wskazują jednak na inne zakątki Afryki. Imię Yasuke przybrał dopiero po przybyciu do Japonii, dokąd trafił wraz z jezuickim misjonarzem Alessandrem Valignano. Duchownego poznał najprawdopodobniej w Afryce lub w Indiach, pod koniec lat 70. XVI stulecia. Valignano, któremu zlecono dokonanie wizytacji misji katolickich w Azji, przed wyruszeniem w podróż przez Indie, Chiny i Japonię najął mężczyznę jako przybocznego, by zapewnić sobie ochronę. Potężna sylwetka Yasukego – mierzył ponad 180 cm – musiała wówczas robić wrażenie. Zasłynął również ze swej tężyzny. W „Kronice Pana Nobunagi”, XVII-wiecznym japońskim manuskrypcie, opisano jego siłę fizyczną jako „imponującą” i „przewyższającą moc 10 ludzi”. Yasuke nie był pierwszym Afrykaninem w Japonii – europejskim kupcom i misjonarzom już wcześniej zdarzało się przybywać tu ze służącymi lub marynarzami z Afryki. Mimo to wzbudzał zainteresowanie, gdziekolwiek się pojawił i szybko stał się wręcz swego rodzaju celebrytą. Ludzie gromadzili się na ulicach, by go zobaczyć. W Sakai zebrał się tłum tak wielki, że uszkodzone zostały niektóre z budynków. Kąpiel na powitanie. Pierwsze kroki w Japonii W 1581 r. na Yasukego zwrócił uwagę Oda Nobunaga, potężny władca feudalny, marzący o zjednoczeniu Japonii po okresie zamętu w epoce Sengoku. Czasy te, nazywane również Epoką Wojujących Królestw, należały do najbardziej burzliwych w dziejach kraju – lokalni władcy toczyli nieustanne walki o panowanie nad coraz bardziej poszatkowanym terytorium. To wtedy Japonia po raz pierwszy zaczęła intensywniej stykać się też z obcymi kulturami z dalekich stron – począwszy od lat 40. XVI w. coraz liczniej pojawiali się tu portugalscy i hiszpańscy kupcy i misjonarze. Gdy Nobunaga i Yasuke spotkali się po raz pierwszy, władca przyjrzał się podobno uważnie skórze przybysza, podejrzewając zrazu, że jest pomalowana na czarno. Pewny, że tak właśnie jest, rozkazał, by wojownik się wykąpał. Mimo niezbyt fortunnego powitania, Yasuke szybko zaimponował gospodarzowi – do tego czasu zdążył już nauczyć się podstaw japońskiego. Wkrótce przeszedł ze służby u jezuity pod rozkazy Nobunagi, od którego otrzymał dom, pieniądze, służących, a nawet nowe imię. Jezuicki kronikarz Luís Forsí twierdzi wręcz, że wielu spodziewało się, iż na tym zaszczyty się nie skończą i Nobunaga nada Yasukemu tytuł szlachecki. Czy Yasuke był samurajem? Historycy spierają się, czy Yasuke był tak naprawdę samurajem, gdyż termin ten nie oznacza po prostu wojownika. Samuraje z urodzenia przynależeli do określonej warstwy społecznej. Od wczesnej młodości przechodzili surową edukację, obejmującą nie tylko trening umiejętności bojowych, ale także kulturalne i filozoficzne przygotowanie do pełnienia swojej roli w społeczeństwie. Zważywszy na liczne otrzymane zaszczyty, a także na fakt, że Nobunaga podarował Yasukemu miecz, nie jest jednak wykluczone, że przybysz mógł uzyskać honorowy tytuł. Niezależnie od tego, Yasuke dowiódł swej lojalności, walcząc – jako samuraj lub nie – u boku Nobunagi, dążącego do skonsolidowania swej władzy nad krajem. W 1582 r. Akechi Mitsuhide, jeden z wasali Nobunagi, wszczął bunt i osaczył seniora w jednej ze świątyń w Kioto. Yasuke walczył dzielnie w obronie swego pana, ale wobec znaczącej przewagi liczebnej atakujących losy starcia były przesądzone. Nie chcąc dostać się do niewoli, Nobunaga popełnił seppuku – rytualne samobójstwo. Yasuke został później pojmany, ale Mitsuhide postanowił darować mu życie, jako że nie był Japończykiem. Jakie były dalsze losy Yasukego? Część historyków uważa, że mógł pozostać w Japonii – źródła wspominają o obecności wysokiego Afrykanina w tym kraju w latach 90. XVI w. Czy był to jednak Yasuke? To póki co pozostaje zagadką. Chcecie więcej dowiedzieć się o samurajach i ich kulturze? W listopadowym numerze National Geographic Polska przeczytacie reportaż na ich temat. Magazyn kupicie w salonach prasowych i za pośrednictwem naszego sklepu internetowego.
Przemoc i wojny okresie neolitu były bardzo powszechne. Dlaczego ludzie już wtedy się mordowali?
Na podstawie analizy kości i czaszek z okresu neolitu naukowcy odkryli, że przemoc i działania wojenne były bardzo powszechne wśród prehistorycznych ludzi. Co dziesiąte badane szczątki wykazywały ślady obrażeń, które zadano różnego rodzaju bronią.
W tym artykule: Naukowcy postanowili zbadać kilka tysięcy szkieletów z okresu neolitu Pierwszy naukowy dowód na działania wojenne na szeroką skalę Konflikty były spowodowane wzrostem konkurencji i walką o zasoby naturalne Ludzkie szczątki są niezwykłym źródłem wiedzy dla archeologów i badaczy dziejów człowieka. Analiza kości może dostarczyć wiedzy na temat ewolucji, zmian społecznych, demograficznych i ekonomicznych, a także zwyczajów i tradycji, które obowiązywały kilkaset, a nawet kilka tysięcy lat temu. Naukowcy postanowili zbadać kilka tysięcy szkieletów z okresu neolitu Międzynarodowy zespół naukowców z Wielkiej Brytanii, Niemiec i Szwecji przeprowadził badania ponad 2300 szkieletów osadników i rolników. Szczątki pochodziły ze 180 stanowisk archeologicznych z całej Europy i datowane były na lata 8000–4000 p.n.e. Wyniki zostały opublikowane na łamach czasopisma naukowego „Proceedings of the National Academy of Sciences”. Dotychczas nie wiadomo było, jak wyglądały konflikty wśród prehistorycznych społeczności. Nie można jednoznacznie stwierdzić, czy neolityczni ludzie prowadzili wojny, takie jak w starożytności, jaka była ich skala oraz powody. Wynika to z braku wystarczających dowodów oraz źródeł pisanych. Dlatego badacze tego okresu uważali, że ta epoka cechowała się względnym pokojem. Jednak w najnowszych badaniach naukowcy odkryli pewien wzór, który może rzucić nowe światło na historię wojenną neolitu. Pierwszy naukowy dowód na działania wojenne na szeroką skalę Zespół naukowców stwierdził, że średnio co dziesiąty badany szkielet wykazywał ślady przemocy. Autorzy przyznają, że są to zazwyczaj obrażenia zadane różnego rodzaju bronią, m.in. wykonaną z kamienia. Uczeni zwracają uwagę, że w tym okresie w różnych kulturach mogli pojawić się wyspecjalizowani wojownicy, którzy odgrywali rolę w działaniach zbrojnych. Ludzie z okresu wczesnego neolitu używali kryształów do oznaczania kurhanów. Co to oznaczało? Archeolodzy odnaleźli kryształy na zachodzie Anglii, które zostały celowo złożone w miejscach pochówków sprzed nawet 6000 lat. – Neolit europejski to okres, w którym społeczeństwa przechodziły od łowiectwa-zbieractwa i koczownictwa do hodowli i rolnictwa. Następował wzrost populacji i zmiana stylu życia. Zmiany te najprawdopodobniej spowodowały wzrost bodźców, które przyczyniały się do konfliktów i agresji konkurujących ze sobą grup – czytamy w artykule. Konflikty były spowodowane wzrostem konkurencji i walką o zasoby naturalne Badacze stwierdzają również, że rozwój technologiczny mógł być dodatkowym czynnikiem, który sprawiał, że ludzie wchodzili w agresywne interakcje. Już 9000 lat temu ludzie zaczęli wytwarzać kamienne siekiery, krzemienne noże, łuki i groty strzał. Niektóre z nich miały być elementem tożsamości poszczególnych grup. – Badane przez nas szkielety miały ślady urazów, które zadawano tępymi narzędziami. Niektóre pęknięcia i dziury świadczą o obrażeniach spowodowanych strzałami. W niektórych kościach znajdowały się odłamki grotów – przyznają autorzy. Co ciekawe, niektóre ludzkie szczątki, które miały ślady obrażeń, pochodziły z masowych grobów. Badacze sugerują, że to dowód na duży konflikt, w którym ginęło wiele osób. Na Półwyspie Arabskim znaleziono tajemnicze neolityczne konstrukcje. Do czego służyły „latawce”? Neolityczne konstrukcje odkryto terenie dzisiejszej Jordanii, Syrii, Arabii Saudyjskiej i Iraku. Ich budowa wymagała ogromnych zasobów. Dlaczego przestano z nich korzystać? – Ludzkie kości to najbardziej bezpośredni i najmniej stronniczy dowód na prehistoryczne działania wojenne. Potrafiliśmy odróżnić obrażenia zadane narzędziem lub bronią od uszczerbków naturalnych lub powstałych wskutek niefortunnych wypadków – zaznacza dr Linda Fibiger, archeolożka i współautorka badania. Na podstawie zebranych danych naukowcy doszli do wniosku, że przemoc w okresie neolitu osiągała skalę wrogości jednej grupy wobec drugiej, a niektóre działania wojenne doprowadzały do zniszczenia całej społeczności. Konflikty były prawdopodobnie spowodowane przez rosnącą konkurencję w regionach oraz walkę o dostęp do ziemi uprawnej. Ponadto uczeni zwracają uwagę, że wraz z poprawą sytuacji ekonomicznej, w różnych grupach zaczęły pojawiać się coraz większe nierówności, które spowodowały dodatkowy wzrost agresji. Źródło: PNAS. Nasz ekspert Jakub Rybski Dziennikarz, miłośnik kina niezależnego, literatury, ramenu, gier wideo i dobrego rocka. Wcześniej związany z telewizją TVN24 i Canal +. Zawodowo nie boi się podejmować żadnego tematu, prywatnie bardzo zainteresowany polityką. Autor bloga na Instagramie "Mini Podróże".
Zaskakujące odkrycie w Japonii. Samce os używają genitaliów do obrony przed drapieżnikami
Japońscy naukowcy odkryli, że samce pewnego gatunku osy wykorzystują ostre kolce na swoich genitaliach do obrony przed większymi zwierzętami. Badacze twierdzą, że to niezwykle skuteczna broń.
W tym artykule: Samce tego gatunku osy używają genitaliów do obrony przed drapieżnikami Niektórym samcom udawało się uciec przed napastnikiem Naukowcy podkreślają rolę genitaliów samców os Świat przyrody jest niezwykle bezwzględny. Drapieżniki nieustannie polują na inne zwierzęta, aby zapewnić sobie i swojej rodzinie pożywienie. Większe stworzenia zjadają te mniejsze. Mali mieszkańcy naszej planety w bezpośrednich starciach zazwyczaj nie mają żadnych szans. W konfrontacji z dużym napastnikiem siła przestaje mieć znaczenie. Ważny jest spryt i umiejętności przetrwania. W wyniku ewolucji różne gatunki wykształciły różnorodne strategie, które pomagają im przeżyć takie starcia. Samce tego gatunku osy używają genitaliów do obrony przed drapieżnikami Naukowcy z Uniwersytetu Kobe w Japonii dokonali niezwykłego odkrycia. Zaobserwowali, że samce osy z gatunku Anterhynchium gibbifrons z grupy kopułkowatych (ang. potter wasp lub mason wasp) potrafią w nietypowy sposób bronić się przed większymi drapieżnikami. Uważaj, z kim zadzierasz! Pszczoły i osy mogą rozpoznawać twarze To kluczowa umiejętność do tworzenia stosunków społecznych. W ich ośrodkach nerwowych zachodzi podobny proces jak i u nas – z rozpoznawanych osobno kawałków zostaje złożona twarz. Badacze przeprowadzili eksperyment, w którym w małym terrarium zamknęli rzekotkę drzewną (gatunek płaza z rodziny rzekotkowatych) z samcami A. gibbifronts. Badanie przeprowadzono w sumie na 17 osobnikach. Wyniki zostały opublikowane na łamach czasopisma naukowego „Current Biology”. Niektórym samcom udawało się uciec przed napastnikiem Naukowcy chcieli sprawdzić, jak owady radzą sobie w takiej konfrontacji. Okazało się, że samce os używają swoich genitaliów jak żądła i atakują nimi płazy. Podczas gdy rzekotka próbowała połknąć osę, ta przekłuwała ostrym kolcem jej otwór gębowy lub inne części ciała. Badacze zaobserwowali, że na ponad 30% przypadków, kopułkowatym udało się skutecznie obronić przed napastnikiem. View oEmbed on the source website – To badanie podkreśla znaczenie męskich genitaliów w świecie zwierząt. Narząd rozrodczy samców os Anterhynchium gibbifrons służy im do obrony przed drapieżnikami – podkreślają Shinji Sugiura i Misaki Tsujii z Uniwersytetu Kobe, autorzy najnowszego odkrycia. Dotychczas uważano, że same os są relatywnie niegroźne. Znane były jednak gatunki, które posiadały tzw. pseudożądła. Na przykład samce smukwowatych mają swoisty „trójząb”, który znajduje się końcu odwłoka. Jednak kolce te nie są jadowite, w przeciwieństwie do broni samic. Naukowcy podkreślają rolę genitaliów samców os A. gibbifrons to gatunek, który został odkryty dopiero w 2015 roku. Naukowcy twierdzą, że kolce, których używają owady, znajdują się na końcu narządu rozrodczego. Wiadomo, że samce niektórych gatunków mają podobną budowę genitaliów, która pomaga im m.in. w kopulacji. Jednak Sugiura i Tsujii nie zaobserwowali, aby A. gibbifrons korzystał z kolców w trakcie godów. Co ciekawe, naukowcy przeprowadzili jeszcze jeden eksperyment. Zamknęli w klatce rzekotki drzewne, ale tym razem z samicami A. gibbifrons. W tym przypadku płazy nie były już tak zaangażowane w atakowanie owadów. To pierwszy taki przypadek na świecie. Pszczoły, osy i wiewiórki zamieszkały w ciele wisielca Choć brzmi makabrycznie, to doskonała okazja dla naukowców by nauczyć się jeszcze więcej o prawach przyrody. Naukowcy twierdzą, że wpływ na to może mieć fakt, iż samice posiadają jadowite żądło, które może działać jak „straszak". Instynkt nakazywał drapieżnikom zaniechać konfrontacji. Tylko niespełna 50% płazów podjęło walkę z samicami. Jednak te rzekotki, które zaatakowały, nie miały najmniejszych problemów ze zjedzeniem osy. Natomiast samcom, które przekłuwały genitaliami części ciała płaza, udawało się uciec. Badacze twierdzą, że jest to dowód na to, jak niedoceniane mogą być te pseudożądła, a rola genitaliów samców jest większa, niż dotychczas podejrzewano. Źródło: Current Biology Nasz ekspert Jakub Rybski Dziennikarz, miłośnik kina niezależnego, literatury, ramenu, gier wideo i dobrego rocka. Wcześniej związany z telewizją TVN24 i Canal +. Zawodowo nie boi się podejmować żadnego tematu, prywatnie bardzo zainteresowany polityką. Autor bloga na Instagramie "Mini Podróże".
Ośmiolatki w klatce. Kontrowersyjny świat dziecięcego MMA [REPORTAŻ]
Czy dzieci w wieku 8 lat powinny walczyć w klatce? Jak oceniać decyzje rodziców, którzy zachęcają je do takiego sportu? Pytań jest wiele, odpowiedzi nie są oczywiste.
Najstarszy syn Sama Mendozy zaczął trenować mieszane sztuki walki mając niespełna 10 lat. Najmłodszy zaczynał już w wieku sześciu. Podczas zawodów, Korey i Sammy (obecnie 14 i 11 lat) używają elementów wielu dyscyplin, w tym zapasów, kickboxingu i jujitsu. Dzieci w wieku Sammy i młodsze są dobierane w pary zarówno z chłopcami jak i dziewczynkami. Korey gdy skończy 12 lat będzie walczyć tylko z chłopcami. Dziecięce MMA jest wzorowane na wersji tego sportu dla dorosłych. To na tyle kontrowersyjny sport, że w Nowym Jorku został on zdelegalizowany. Obecnie jego zawody można organizować w 50 stanach USA. (W ciągu ostatnich lat MMA stało się także bardzo popularne w Polsce – przyp. tłum.) Dziecięca wersja jest mniej znana i oczywiście znacznie mniej niebezpieczna dla uczestników niż dorosła, jednak od czasu głośnej publikacji w 2008 roku wzbudza wiele kontrowersji. Znany komentator MMA, Sam Caplan stwierdził nawet, że sport ten powinien być dozwolony tylko od lat 18. Mendoza zna tą opinię. - Wielu ludzi uważa mnie za szaleńca – mówi – twierdzą, że jestem złym rodzicem. Ale MMA dla dzieci to nie dokładnie to samo co oficjalne amerykańskie zawody dla dorosłych. Zasady zakładają, że dzieci nie mogą uderzać się w głowy i ma nie dochodzić do knock-outów. Oprócz tego zawodnicy są sprawdzani przez lekarza przed zawodami, a podczas walki mają ochraniacze na głowy. Organizatorzy muszą mieć podczas walk na miejscu ambulans. Do tej pory liga nie zarejestrowała ani jednego wstrząsu mózgu podczas 222 walk pomiędzy październikiem 2014 a majem 2016 roku. John Rodriguez oraz Adam Brooks, którzy na codzieć są lekarzami pracującymi ze sportowcami, korzystali z dokumentów i danych by zbadać urazowość dziecięcego MMA. Pierwszy z nich pracuje w Andrews Research & Education Foundation, drugi związany jest z University of California, w Los Angeles. Rodriguez mówi, że w innych dyscyplinach nie ma odpowiedniej dokumentacji, bo po meczu nikt nie sprawdza uczesników. Można w ten sposób zwyczajnie przegapić przypadek wstrząśnienia mózgu. W MMA organizowanym przez U.S. Fight Leagu takie sprawdzanie jest praktykowane. Natomiast dane z ligi nie zawierają żadnych informacji o ewentualnych urazach odniesionych podczas treningów. Ostatecznie Brooks i Rodriguez przyznają, że nie mogą ocenić czy dziecięce MMA jest równie urazogenne co piłka nożna czy football. Od 2014 roku U.S. Fight League zarejestrowało 240 zawodników i zawodniczek w wieku od 8 do 17 lat w Kalifornii i Missouri. To jedyne dwa stany dopuszczające dziecięce MMA. John Frank, założyciel organizacji, przekonuje, że podbudowuje to poczucie własnej wartości u dzieci. - To jest nauka samoobrony – tłumaczy Frank – jeśli chcesz poznać ją w sposób efektywny nie ma lepszej drogi niż MMA. Frank dodaje, że wielu rodziców, którzy zachęcili dzieci do tego sportu, obawiali się wcześniej prześladowania ich dzieci w szkołach. Potwierdzają to publikacje prasowe, na przykład Drew Magary pisząc dla GQ o dziecięcym MMA zaznaczyła, że główną motywacją do nauki jest chęć obrony przed gnębieniem ze strony innych dzieci. Jednak określanie tego jako samoobrona nie oznacza, że Frank chciałby by dzieci przenosiły umiejętności z ringu do życia codziennego. Obecnie dyskusja dotyczy zarówno tego czy taki sport powinien być uregulowany prawnie, oraz o przyszłości jego dziecięcych zawodników. Tekst: Becky Little Źródło: National Geographic News View oEmbed on the source website
W masce ducha. Co kryje się za afrykańską maską
W Afryce i jej diasporze maska przemienia śmiertelników w bogów i stanowi manifest polityczny. Maskarady mają wymiar sakralny, historyczny lub humorystyczny.
W sferze duchowej maska jest czymś więcej niż tylko przykryciem. Ma moc transformacji. Człowiek w masce może przemawiać innym głosem, poruszać się inaczej niż na co dzień, inaczej się zachowywać. A to wszystko dlatego, że zakładając maskę, staje się kimś zupełnie innym. Jej założenie automatycznie zaciera granice między rzeczywistością i iluzją, bóstwem i człowiekiem, życiem i śmiercią. Zamaskowany człowiek nie odgrywa roli. On staje się rolą, którą przyjmuje. Maska stanowi zazwyczaj centralny element przebrania, niekiedy uzupełnionego przez inne rekwizyty. Niektóre maskarady służą rozrywce i mogą przyjmować formę pokazów tanecznych, których celem jest wzmocnienie więzów społecznych i tożsamości grupy. Inne są nierozłącznie powiązane z religijnymi rytuałami. W maskaradach uczestnik może odgrywać rolę stróża moralnego, którego zadaniem jest uczyć innych, karać ich, utrzymywać i przywracać porządek lub przewodniczyć rytuałom przejścia – z chłopca w mężczyznę, zwykłego członka społeczności w przywódcę, czasu siewu w czas żniw. Zdaniem historyka sztuki Herberta M. Cole’a źródeł obrzędów związanych z maskami należy szukać w tradycjach myśliwskich i chęci ucieleśnienia, a być może przebłagania dusz zwierzyny. Od ponad 20 lat fotografka Phyllis Galembo podróżuje po Afryce i Haiti, dokumentując maskarady. Co spowodowało zainteresowanie artystki tym tematem? – Podziwiam niezwykłą kreatywność twórców. I nie chodzi tylko o maski, ale o całość strojów obrzędowych – wyjaśnia Galembo. Aby zrobić zdjęcia, fotografka z pomocą przewodników poszukuje kolejnych ceremonii rytualnych na danym terenie. Gdy na taką trafi, rozstawia światła i statyw z widokiem na ścianę, płot, bok domu i pozwala fotografowanym przyjąć wybraną pozę. Jednej osobie robi pełną rolkę zdjęć – 12 klatek. – Albo wyjdzie z tego dobre zdjęcie, albo nie – mówi Galembo. Najczęściej jednak wychodzi.
To prawdziwa sztuka walki. Przede wszystkim sztuka. Capoeira: wytrwałość w dążeniu do celu
Trudno o trafniejsze słowa. Capoeira to i walka, i gra. A wszystko w akompaniamencie pięknych brazylijskich melodii.
Stoimy w kole, ramię przy ramieniu, Marta intonuje piosenkę, nie oszczędza się, śpiewa po portugalsku na całe gardło, reszta powtarza za nią. Jest nas tu ze 30 osób. Do tego muzyka grana na tradycyjnych brazylijskich instrumentach – przypominającym wielki łuk berimbau, pandeiro, czyli swojskim tamburynie, i wielkim bębnie zwanym atabaque. Klimat niesamowity, energia i radość. Koło walki Kończy się trening i przyszedł czas na roda (czyt. hoda), czyli krąg, w którym gra się capoeirę. Bo tak mówi się o tej chwili, kiedy dwie osoby wychodzą na środek i zaczynają… No właśnie co? Taniec? Nie ma ciosów, wszystkie są powstrzymywane, markowane, unikane, a mimo to łatwo wyobrazić sobie, że ten popis mógłby w sekundę zmienić się w ostrą walkę. Przyglądam się zafascynowana, co chwilę zmienia się dynamika i zmienia się też para w środku. – To co widzisz, to kupowanie gry; jeśli chcesz wejść do środka, ustawiasz się twarzą do jednego z zawodników i wkładasz rękę pomiędzy nich – tłumaczy Marta. Nie mogę się nadziwić, jak różne mogą być te gry. Spokojne, wolne wręcz, a za moment dynamiczne, agresywne. W capoeirze wymieniasz kopnięcia, odepchnięcia i stale szukasz okazji, żeby zajść tego drugiego od tyłu albo wywrócić. A najważniejsze, żeby kogoś przechytrzyć. Piękny spektakl, muzyka nadaje płynności ruchom. Wcale nie wszyscy znają tu portugalski, część grupy uczyła się tekstów fonetycznie. Ale zarówno nauka gry na instrumentach, jak i właśnie tradycyjnych brazylijskich pieśni jest stałym elementem treningów. – Wejdź do środka – zachęca mnie drobna blondynka, która przed momentem robiła zgrabny przewrót, opierając się na jednej tylko dłoni. – No wchodź, nie bój się, oni wiedzą, że jesteś pierwszy raz – uśmiecha się druga. Wszystko, czego uczymy się w trakcie zajęć, ta cała gra w parach i poruszanie się wokół siebie, jest po to, żeby móc wykorzystać to w roda. – Ale co ja potrafię? – bronię się. No prawie nic. Zaczęliśmy od solidnej rozgrzewki. Nie liczyłam okrążeń wokół boiska, a było ich trochę. Rozciąganie i na koniec pompki. – Nie dajesz rady zrobić pełnych, oprzyj się na kolanach – rzuciła mi koło ratunkowe Monika prowadząca zajęcia. Widziała, że padam na twarz. A tu nie ma zmiłuj, trzeba być dobrze rozgrzanym, rozciągniętym, uważać na kręgosłup i kolana. Tysiąc powtórzeń Podstawą jest krok zwany ginga (czyt. żinga). To z ginga wykonuje się wszystkie kopnięcia, uniki czy akrobacje. Zaczynam, lewa noga wyciągnięta mocno do tyłu. Druga zgięta w kolanie, które koniecznie musi być ustawione idealnie w osi stopy. Głęboki wypad, ciało pochylam do przodu, proste plecy. Lewa ręka przed siebie, zasłania twarz i część klatki piersiowej. Zmiana, teraz to samo z prawą nogą. I tak 10, 20, 30 razy. Co chwilę słyszę: „Skoryguj kolano”. Zaczynam się pocić. Ale w końcu ginga idzie mi płynnie, czas na pierwszy unik. Podoba mi się to szeleszczące brzmienie, będę się uczyć – szkiwa baisz, tak naprawdę esquiva baixa. Zaczynam z ginga, a potem moja dłoń ląduje płasko na podłodze. Zasada jest prosta – prawa ręka przy prawej nodze, zmiana i lewa przy lewej. I właśnie cała dłoń, a nie na przykład opuszki palców, ma być stabilna. Okazuje się, że w unikach jestem niezła. Ciekawe, jak pójdzie mi pierwsze kopnięcie. Meia lua de frente, zataczam nogą łuk tuż nad głową partnera, który w tym samym momencie robi unik. I tak na zmianę. Walczę, żeby utrzymać równowagę i nie wypaść z rytmu. Muzyka ogromnie pomaga. Kopnięcie, unik, bęben wybija rytm, kopnięcie, unik, oddycham szybciej, gubię się i zaczynam raz jeszcze. I znów, uff. W końcu znajduję tempo. Tyle udało mi się na pierwszych w życiu zajęciach. – Spokojnie, nikt się capoeiry nie nauczy w pół roku, nie ma szans, potrzebne są lata treningów – śmieje się Marta. – To bardzo techniczny sport, każdy ruch powtarza się tysiące razy, żeby dojść do perfekcji. Na jednym treningu spotykają się ludzie będący na różnych poziomach i robią to samo. Bo tu nie ma tak, że już coś umiem i nie muszę tego doskonalić. Zaczęłam ćwiczyć 10 lat temu. Dlaczego? Szczerze mówiąc, nie mogłam się zdecydować: taniec czy sztuki walki, i wtedy ktoś powiedział mi o capoeirze, która łączy obie te rzeczy. Nauczyłam się przede wszystkim wytrwałości w dążeniu do celu. Nie zabronisz mi Capoeira powstawała w XVIII i XIX w. ćwiczona przez niewolników w Brazylii. Wyczytałam też, że narodziła się w dokach Bahii (jednego ze stanów w tym kraju), gdzie robotnicy portowi bawili się, kto wypchnie drugiego z koła bez użycia rąk. To tylko hipotezy, jednej wersji nie ma. Wiadomo za to, że przez lata była w Brazylii nielegalna; dopiero od lipca 1937 r. nauczanie jej i ćwiczenie stało się dozwolone. Ale tylko w klubach i na salach gimnastycznych, a i do tego trzeba było mieć zezwolenie policji. W 1953 r. prezydent Getúlio Vargas uznał capoeirę za brazylijski sport narodowy i sztukę walki. Dziś można uczyć się jej bez narażenia na szykany. Jak długo może trwać roda? – pytam Martę. – Ile nam sił starczy, nawet i półtorej godziny. Oglądam swoje stopy i już wiem, dlaczego tak pieką. Oba duże palce obtarte do krwi. Ćwiczy się na bosaka. – Nie przejmuj się, każdy z nas z początku miał ten sam problem, owiniesz te miejsca plastrami – słyszę. Wcale się nie przejmuję, we krwi buzuje adrenalina, jestem zachwycona. A palce, no cóż, mamy wtorek, do czwartkowego treningu muszą się wygoić. Tekst: Monika Berkowska 3 pytania które musisz sobie zadać przed zajęciami capoeiry 1. Nie wiem, czy to dla mnie? Szukasz wymówki, nie znajdziesz jej. Zajęcia są otwarte dla widzów, można się najpierw wybrać, żeby zobaczyć, jak wyglądają treningi w sekcjach zrzeszonych w FICAG. 2. Za stary, a może za młody? Na zajęciach możesz spotkać kilkuletnie maluchy, ale i osoby po pięćdziesiątce. Znajdziesz na pewno bratnią duszę. 3.Przerażą mnie akrobacje. Czy dam sobie radę? Podstawowe ruchy nie wymagają jakiejś niezwykłej sprawności. W miarę ćwiczeń odważysz się na więcej.
Takiej walki jeszcze nie było! Starcie buldożerów na ulicy w Pekinie
Policja w północnym Pekinie została wezwana do bardzo nietypowego wydarzenia. Kłótnia pracowników budowy przerodziła się w walkę z użyciem buldożerów. Przynajmniej dwa z nich wywróciły się na środku ulicy.
Nagranie, które prezentujemy poniżej, zostało wykonane w sobotę. Kierowcy buldożerów szarżują na siebie ciężkim sprzętem podczas gdy kierowcy samochodów osobowych i przechodnie uciekają w popłochu. View oEmbed on the source website Według informacji od lokalnych władz kierowcy maszyn należeli do dwóch konkurujących ze sobą firm. Nie podano informacji o ewentualnych aresztowaniach oraz stratach wynikających z potyczki. Chiński sektor budowlany ostatnio przechodzi dość trudny czas. Jego wzrost spadł o dwie trzecie w stosunku do najlepszego okresu dwie dekady temu. Nieruchomości to prawie jedna czwarta chińskiej gospodarki, znacznie więcej niż w innych krajach. Zatem każde zwolnienie na tym rynku natychmiast przekłada się na inne sektory: stali, szkła czy cementu. Źródło: Toronto Sun
Fotoreportaż „Kolory hiszpańskiej flagi” został wyróżniony w ubiegłorocznej, IV edycji Wielkiego Konkursu Fotograficznego National Geographic.
Ole!!! - wrzeszczy tłum na trybunach w hiszpańskiej Granadzie, kiedy matador lekko, niemal od niechcenia, unika ataku ogromnego byka. Zwierzę nie daje za wygraną., zawraca, pochyla nisko łeb i po chwili znowu szarżuje. Tym razem mężczyzna robi tylko ruch nadgarstkiem, czerwona muleta zwodniczo trzepocze, a rozpędzone kilkaset kilo potyka się i ciężko zwala na ziemię. Orkiestra szaleje. Walki byków można oglądać w różnych krajach: w Portugalii, niektórych państwach Ameryki Łacińskiej, a nawet na afrykańskiej wyspie Pemba, ale w powszechnej świadomości corrida kojarzy się z Hiszpanią. Co roku tłumy turystów zapełniają tam areny. Większość z nich nie zna nazwisk gwiazd szpady i mulety ani nie rozumie zasad widowiska, ale już niedługo to od nich może zależeć być albo nie być tej starej tradycji. - Zamknij się, idioto! - krzyczy otyły brunet do widza z innego rzędu, który głośno domaga się, żeby bykowi darować życie w nagrodę za wykazaną odwagę. Ale tym razem przeciwnicy łaski są w większości, a najgłośniejszy z nich czerwienieje na twarzy jak burak, choć nie do końca wiadomo, czy z emocji, czy od alkoholu. Na arenach nie obowiązuje zakaz picia, więc publiczność przynosi alkohol, często w tradycyjnych skórzanych bukłakach, z których płyn leje się do gardła wąskim strumieniem z odległości wyciągniętej ręki – sztuką jest się nie oblać. Komu mało, może kupić piwo albo spróbować dopchać się do baru, gdzie starsi mężczyźni z żalem przyznają, że czasy świetności corrida ma już za sobą. Na pierwszy rzut oka nic nie wskazuje na ciężką sytuację: wraz z początkiem sezonu na słupach jak zwykle wiszą fantazyjne ogłoszenia, stali bywalcy ustawiają się w kolejkach po karnety, a lokalne telewizje nadają retransmisje pojedynków, czyli jak gdyby nic się nie zmieniło od czasów Franco, kiedy to promowano walki byków jako jeden z przejawów rzekomej monokulturowości Hiszpanii. Ale to tylko fasada, za którą kryje się powolna agonia: wszystkie przeprowadzone w ostatnich latach badania opinii publicznej pokazują, że od momentu demokratyzacji spada liczba miłośników walk, a statystyczny kibic to podstarzały mężczyzna z południa kraju. W siłę rosną przeciwnicy corridy, organizują manifestacje, a anarchizująca młodzież wypisuje sprayem na murach aren „Mordercy”. W 2004 r. rada miejska Barcelony oficjalnie (choć bez skutków prawnych) proklamowała miasto jako „będące przeciw walkom byków”, a na Wyspach Kanaryjskich są one zakazane w ogóle. Jakby tego było mało, rząd centralny zabronił transmisji w telewizjach ogólnokrajowych oraz wstępu na widowiska dzieciom poniżej 14. roku życia. I choć w legitymacje szkolne nikt nie zagląda, szczególnie w Andaluzji, to młodych Hiszpanów na trybunach ze świecą szukać. Gdy mówię kolegom z uniwersytetu w Granadzie, że będę fotografował corridę, obojętnie wzruszają ramionami. Tylko jeden ożywia się i tłumaczy mi, że zobaczę Hiszpanię w pigułce - mieszankę teatru, muzyki, pasji i cierpienia. - Popatrz na arenę, gdy byk wykrwawia się na piasku. Te kolory wyglądają jak na naszej fadze - mówi, choć sam na walce nie był od dziecka. Człowiek i zwierzę stoją naprzeciw siebie w cichym napięciu. Nagle kopyta gwałtownie zrywają się z miejsca, poroże o centymetry mija matadora, który wbija szpadę aż po rękojeść w kark przeciwnika. Rdzeń kręgowy jest przerwany, walka skończona. Rodowitych Hiszpanów jest na trybunach nieco ponad połowa. Grupa Niemców krzywi się i komentuje z obrzydzeniem. Gdy na koniec wyciągają ciało byka z areny, na piasku zostaje szeroka smuga krwi i faktycznie wygląda to jakby pasy na hiszpańskiej fadze zamieniły się kolorami, ale w tych warunkach trudno nie pozbyć się wrażenia, że to symboliczne „wyprowadzenie sztandaru”.
Fotoreportaż „10 dolar fight” został wyróżniony w ubiegłorocznej, IV edycji Wielkiego Konkursu Fotograficznego National Geographic.
Potężne kopnięcie w głowę powala zawodnika na deski. Koniec walki. Tłum szaleje, a muzyka przyspiesza. Nieprzytomny bokser leży, jego trener sprawdza mu puls i próbuje cucić. Po kilku minutach zawodnik chwiejąc się, wstaje. Z rozciętego łuku brwiowego leje się krew. Na miejscu jest człowiek, który opatruje skaleczenia. Tym razem wszystko kończy się kilkoma szwami. Dawniej walka byłaby bardziej krwawa. W tradycyjnym khmerskim boksie reguły niemal nie istniały. W XX w. trochę go ucywilizowano, wprowadzając wiele elementów z boksu angielskiego: podział na rundy (wcześniej walka trwała do czasu, aż jeden z zawodników poddał się lub nie był w stanie bić się dalej), kategorie wagowe, zamknięcie walki w ringu, rękawice dla zawodników. Zakazano też niektórych ciosów, w tym atakowania przeciwnika głową. Nękana wojnami od blisko 30 lat Kambodża jest wyniszczona i skorumpowana. 65 proc. mieszkańców kraju to analfabeci. Większość ludności żyje w skrajnym ubóstwie, a przeciętny roczny dochód nie przekracza 250 dolarów na głowę. W latach 70. XX w. tradycyjna sztuka walki zwana Pradal Serey była zakazana przez komunistyczny reżim Czerwonych Khmerów, jednak od początku lat 90. powstaje coraz więcej aren i szkół khmerskiego boksu. Klubów funkcjonuje dziś ponad setka, a zarejestrowanych zawodników – 300. Tych nieoficjalnych jest dużo, dużo więcej. Pochodzą głównie z ubogiej prowincji, gdzie poza walką nie ma wielu innych dróg zdobycia środków utrzymania. A pojedynki są brutalne, najczęściej kończą się nokautem. To jednak nikogo tu nie zniechęca, zwłaszcza że oprócz pieniędzy nagrodą jest szacunek lokalnej społeczności. Walkę oglądam w otoczonej spiętrzoną masą „zaparkowanych” rowerów i motorów Arena Boxing w Phnom Penh. Cena biletu – pół dolara. W centrum hali oświetlony ring, a na nim dwaj przeciwnicy. Trybuny sięgają prawie sufitu. Z jednej strony zamiast nich jest miejsce przypominające scenę, na której siedzą VIP-y i kilkuosobowa orkiestra. „Wściekłe” bębny i tradycyjne instrumenty dęte ogłuszają. Tempo muzyki się zmienia – motywuje zawodników, to znów pomaga im w koncentracji. Przeciskam się przez tłum, bliżej ringu. Gong! Rywale schodzą do narożników, by chwilę odpocząć przed następną rundą. Kolejni młodzi mężczyźni szykują się do starcia. Trener obwiązuje ramię boksera cienką przepaską zwaną kruang rang, która ma mu zapewnić szczęście. Zawodnicy kłaniają się swoim szkoleniowcom i wchodzą na ring. Klękają twarzą zwróconą w kierunku miejsca, gdzie znajduje się reprezentowana przez nich szkoła, i odmawiają krótką modlitwę. Potem wstają i zaczynają tańczyć. Wyglądają jak początkujący uczniowie kursu tanecznego liczący w myśli kroki. Każda szkoła ma charakterystyczny dla siebie układ ruchów. Zawodnik w ten sposób wyraża swój szacunek dla tradycji, trenera i rodziny. Poprzez taniec oddaje także cześć Bogu i przygotowuje się psychicznie do walki. Rozpoczyna się starcie. „Bukmacherzy” przestają przyjmować zakłady. Widzowie głośno dopingują swoich faworytów. Zawodnicy zaczynają wolno, szukając słabych punktów przeciwnika. Dla kilku dolarów zaryzykują zdrowie, a może i życie.