National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2026-04-24T11:55:34.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Cierpienie zamiast pomocy. Eksperci wzywają: przerwijcie akcję ratunkową humbaka w zatoce Kirchsee
items: Naukowcy po raz pierwszy znaleźli w morzu rzadkiego wieloryba... i strzelili do niego z kuszy. Dlaczego?
items: To zwierzę potrafi długo przeżyć bez oddychania. Naukowcy chcą wykorzystać jego sekret
items: Białucha o imieniu Kimalu przeszła pionierską operację usunięcia torbieli z czubka głowy
items: Jeden kieł, a robi z nim cuda. Narwal jednozębny zadziwia naukowców
items: Jest lodołamaczem wśród wielorybów. Żyje w miejscach niedostępnych dla innych gatunków
items: Ten ssak morski zaskakuje. Wyróżnia się nie tylko oryginalnym wyglądem
items: Ten wieloryb wyróżnia się nie tylko specyficznym wyglądem. Jest uważany za „odludka”
items: Orka oceaniczna to szczytowy drapieżnik. Potrafi upolować wieloryba, ale nie wykazuje agresji wobec ludzi
items: Już wiadomo, do czego służy zagadkowy organ narwala. Osiąga 3 m długości
items: Inia amazońska przypomina delfina, ale nim nie jest. Ten waleń występuje tylko w Ameryce Południowej
items: Narluga to hybryda dwóch rzadkich zwierząt. Naukowcy wciąż niewiele wiedzą na jej temat
items: Dlaczego orki zatapiają łodzie? To może być po prostu zabawa znudzonych nastolatków
items: „Najcięższe zwierzę świata” było fizyczną niemożliwością? Na to wskazuje gęstość jego ciała
items: Biolodzy po raz pierwszy zarejestrowali kopulację u humbaków. Okazało się, że to... stosunek dwóch samców
items: Mają największe mózgi w świecie zwierząt. Wreszcie doczekały się pierwszego rezerwatu
items: To najcięższe zwierzę, jakie kiedykolwiek żyło. Ważyło dwa razy więcej niż płetwal błękitny
items: Nowi rekordziści? Wale grenlandzkie mogą być w ciąży nawet 23 miesiące, sugerują badania
items: Dlaczego wieloryby śpiewają? O ich tajemniczych pieśniach nadal nie wiemy wszystkiego
items: Mogą ważyć nawet 190 ton, a ich śpiew pokonuje tysiące kilometrów. Czym jeszcze zaskakują nas wieloryby?
items: 41 fascynujących ciekawostek o delfinach. Nie są tak miłe i łagodne, jak się powszechnie uważa
items: Niedawno odkryty gatunek walenia jest zagrożony wyginięciem. Zostało tylko 51 osobników
items: Największy wieloryb. Poznajcie płetwala błękitnego, który waży tyle, co 30 słoni
items: Hity wielorybów potrafią pokonać ocean. Humbaki oddalone o 14 tys. km śpiewają te same pieśni
items: Morze wyrzuciło na brzeg tajemniczy gatunek martwego walenia. Miał liczne rany na całym ciele

Cierpienie zamiast pomocy. Eksperci wzywają: przerwijcie akcję ratunkową humbaka w zatoce Kirchsee
type: item
date: 2026-04-24T13:15:06.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Przyroda
subject: akcja ratunkowa
subject: niemcy
subject: walenie
subject: wieloryby
description: To, co dzieje się wokół wieloryba uwięzionego przy niemieckiej wyspie Poel, jest już medialnym spektaklem. Po początkowym zaprzestaniu prób ratunku, jednak je podjęto, ale bez rezultatów. Jednak eksperci cały czas mówią jednym głosem i nie zmieniają zdania. Dobitnie przypomniała o tym Międzynarodowa Komisja Wielorybnictwa, wydając kolejne oświadczenie.
encoded: Humbak nazywany Timmy lub Hope od miesiąca leży na mieliznach w Zatoce Meklemburskiej, a od trzech tygodni w jednym miejscu, w zatoce Kirchsee na wyspie Poel. Mimo zaleceń ekspertów, aby zostawić zwierzę w spokoju i pozwolić mu umrzeć, lokalne władze ugięły się pod naporem opinii publicznej i zezwoliły na próbę „ratunku”. Niestety, z naukowego punktu widzenia jest ona jedynie niepotrzebnym stresem dla osłabionego humbaka. Najnowsza opinia Międzynarodowej Komisji Wielorybnictwa Eksperckie głosy w ostatnich tygodniach zostały zagłuszone przez medialną wrzawę, ale nie znaczy to że ucichły. Międzynarodowa Komisja Wielorybnictwa (IWC) postanowiła przypomnieć o swojej opinii i 22 kwietnia po raz drugi opublikowała oświadczenie. Eksperci podkreślają, że interwencje nie doprowadziły do trwałej poprawy stanu wieloryba ani jego skutecznego powrotu na bezpieczne wody. Zamiast tego powtórnie osiadał na mieliźnie, a jego stan się pogarsza. Rozwój wypadków jest zgodny z wcześniejszą opinią, według której organizm zwierzęcia był już poważnie osłabiony, a dalsze aktywne próby ściągnięcia go z mielizny lub przemieszczenia miały niewielkie szanse powodzenia i niosły ze sobą ryzyko dodatkowego cierpienia. W sytuacji, gdy wielokrotne wysiłki zakończyły się niepowodzeniem, a zwierzę pozostaje w stanie silnego wyczerpania, dodatkowe próby manipulacji, przemieszczania czy stymulowania wieloryba stanowią źródło dodatkowego stresu, zamiast realnej pomocy. Co dalej z Timmym? Zalecenia ekspertów Twierdzenia, że wieloryb może zostać skutecznie wyprowadzony na bezpieczne wody budzą złudną nadzieję i nierealistyczne oczekiwania. IWC pisze, że należy zaprzestać zarówno interwencji, jak i obserwacji wieloryba. Podkreśla, że dyskusja publiczna powinna opierać się na stanie klinicznym zwierzęcia, historii wielokrotnych powrotów na mieliznę oraz realistycznej ocenie opartej na wiedzy. Komisja podtrzymuje też swoją wcześniejszą opinię na temat ewentualnej eutanazji Timmy’ego. Humanitarna eutanazja tak…

humbak-timmy-4ed5996.jpg
width: 4500
height: 3000

Naukowcy po raz pierwszy znaleźli w morzu rzadkiego wieloryba... i strzelili do niego z kuszy. Dlaczego?
type: item
date: 2025-11-24T12:58:55.000Z
creator: Jonasz Przybył
subject: Przyroda
subject: badania naukowe
subject: dna
subject: gatunki
subject: morze
subject: ocean spokojny
subject: walenie
subject: wieloryby
subject: zwierzęta
description: Po latach poszukiwań – udało się. Naukowcy po raz pierwszy zidentyfikowali w morzu żywego dziobowala miłorzębozębnego: rzadkiego walenia, który do tej pory owiany był tajemnicą. Jeśli przykuliśmy waszą uwagę kuszą, to bez obaw – waleniowi nic się nie stało, a „ostrzeliwanie” to standardowy proces.
encoded: Pierwszy raz w historii udało się zaobserwować żywy gatunek wieloryba z rodziny wali dziobogłowych, który do tej pory znaliśmy jedynie za sprawą martwych osobników wyrzucanych na brzeg morza. Temu nieuchwytnemu ssakowi udało się nawet pobrać DNA… za pomocą kuszy. Tajemnicze ssaki ukryte pod powierzchnią wody Dziobowal miłorzebozębny przez dekady owiany był całkowitą tajemnicą. Gdyby nie martwe osobniki wyrzucane przez morze na brzeg nie wiedzielibyśmy tak naprawdę o jego istnieniu. Brakowało potwierdzonych obserwacji tych wielorybów na otwartym morzu. I to mimo tego, że należy on do rodziny wali dziobogłowych – drugiej co do liczby gatunków i zarazem najsłabiej poznanej wśród dużych ssaków żyjących na Ziemi. Przełom w poszukiwaniu dziobowala nastąpił w kilka lat temu, kiedy zespół naukowców prowadzących badania u zachodnich wybrzeży Meksyku zarejestrował wyjątkowe sygnały echolokacyjne. Przypisano je tajemniczemu gatunkowi, jednak brakowało dowodów. W 2020 roku zaczęto poszukiwania. Rzadkie spotkanie na otwartym morzu Badacze korzystali z zaawansowanych podwodnych mikrofonów (hydrofonów) i długo próbowali namierzyć źródło nietypowego dźwięku. W 2024 roku impuls echolokacyjny doprowadził ich do pojedynczego osobnika, który w istocie okazał się być wielorybem dziobogłowym. W ciągu kilku dni udało się dotrzeć do niewielkiego stada, w którym znajdował się m.in. dorosły samiec pokryty wojennymi bliznami i dorosła samica z młodym. Gatunki wielorybów dziobogłowych bywają jednak trudne do rozróżnienia, więc sama obserwacja wielorybów nie wystarcza do identyfikacji. I tutaj w tej historii pojawia się kusza. Naukowcy strzelili do wieloryba z kuszy Zespół mógł potwierdzić swoje obserwacje dopiero po pobraniu próbki DNA. W tym celu badacze strzelili do niego ze specjalnej kuszy – wszystko po to, by pobrać jego tkankę i nie niepokoić zwierzęcia zbytnim zbliżeniem się czy „łapanką”. Gruba skóra ssaka sprawiła jednak, że nie ma się o co martwić. Zwierzę ma się dobrze, a „wyciągnię…

FABRIC-KOLAZ-32-23-debc51c.jpg
width: 2700
height: 1800

To zwierzę potrafi długo przeżyć bez oddychania. Naukowcy chcą wykorzystać jego sekret
type: item
date: 2025-08-30T10:16:19.000Z
creator: Niranjana Rajalakshmi
subject: Przyroda
subject: nowotwory
subject: ssaki
subject: walenie
subject: zawał
description: Wale Cuviera potrafią nurkować niemal 3 km pod wodę i przeżyć bez tlenu przez prawie 4 godziny. Naukowcy badają, czy ich niezwykłe przystosowania mogą pomóc w opracowaniu nowych terapii udaru, raka i chorób neurodegeneracyjnych.
encoded: Spis treści: Rekordziści nurkowania wśród ssaków Sztuczki waleni, które oszczędzają tlen Wydajna gospodarka tlenem na poziomie komórkowym Więcej krwi i wolniejszy metabolizm Mózg ssaków morskich Co to oznacza dla medycyny człowieka Supermoce pod lupą Spotkania z waleniami nigdy nie są pewne, a z walami Cuviera szczególnie trudno się zetknąć, bo 90 procent czasu spędzają pod wodą. Dlatego gdy łódź Jillian Wisse i jej zespołu staje we właściwym miejscu, a zwierzęta wynurzają się, to sukces. Podczas wypraw u wybrzeży Karoliny Północnej czasem udaje się podpłynąć na tyle blisko, by pobrać próbki tkanek i przyjrzeć się zadrapaniom, które powstają w wyniku zalotów, zabaw i zachowań dominacyjnych. — Wyglądają jak buldogi angielskie w świecie waleni. Uwielbiam je oglądać — mówi Wisse, fizjolożka zachowania z Uniwersytetu Duke’a. Rekordziści nurkowania wśród ssaków Znane także jako zyfie gęsiogłowe, wale Cuviera nurkują głębiej niż jakikolwiek inny znany ssak i występują w większości oceanów świata. Te nieuchwytne zwierzęta regularnie schodzą na głębokość około 1 006 m i polują bez przerwy przez 20–40 minut. Ich najgłębsze zanurzenie w historii sięga 2 992 m, a najdłuższe znane nurkowanie trwało 222 minuty (około 3 godziny i 42 minut). Dla porównania, płetwale błękitne docierają zwykle do około 500 m i nurkują przez 10–20 minut, a najlepsi nurkowie głębinowi wśród ludzi kończą na rekordach około 253 m i 30 minut. Aby osiągać tak imponujące wyniki, ciała zyfii przystosowały się do przetrwania poziomów hipoksji, czyli niedotlenienia, które człowiekowi łatwo mogłyby zagrażać życiu. Wyprawy Wisse są częścią projektu Uniwersytetu Duke’a, którego celem jest zrozumienie tych głębokomorskich adaptacji u waleni i delfinów butlonosów. Hipoksja odgrywa rolę w chorobach od udaru po raka. Ostateczny cel badaczy to przełożenie odkryć z organizmów morskich na terapie, które pewnego dnia mogą pomóc ludziom. Sztuczki waleni, które oszczędzają tlen Projekt z Duke’a to jeden z wielu na świecie…

2025-08-25-123118-The-deepest-diving-whales-could-inspire-new-treatments-for-stroke-and-cancer--N-9ba6735.png
width: 1077
height: 711

Białucha o imieniu Kimalu przeszła pionierską operację usunięcia torbieli z czubka głowy
type: item
date: 2025-07-07T13:40:00.000Z
creator: Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka
subject: Przyroda
subject: dzikie zwierzęta
subject: operacja
subject: ssaki
subject: walenie
description: Operacje chirurgiczne są zawsze obarczone ryzykiem. Nawet, gdy zabieg jest rutynowy, a pacjent dobrze przebadany. W przypadku operacji głowy białuchy, ryzyko było ogromne. Lekarze najbardziej obawiali się, czy ssak wybudzi się ze znieczulenia.
encoded: Spis treści: Jak zbadać ssaka morskiego? Pionierska operacja Nowa karta w historii bieług Białugi są znane również jako białuchy arktyczne albo potocznie jako białe wieloryby. Są gatunkiem ssaka morskiego z rodziny narwalowatych. Występują głównie w wodach Arktyki i w akwenach subarktycznych. Młode rodzą się ciemnoszare, jednak ich skóra rozjaśnia się wraz z wiekiem. Samce białuchy mogą osiągnąć nawet 5,5 m długości i wagę dochodzącą do 1,6 tony. Samice są nieco mniejsze. Te morskie ssaki są bardzo inteligentne. Komunikują się ze sobą za pomocą dźwięków, przez co otrzymały nawet przydomek „kanarki morza”. Są znane ze swojej ciekawości i łatwości nawiązywania relacji międzygatunkowych. W naturze żerują na dnie morskim, wykorzystując do tego echolokację. Na kontynencie można spotkać je jedynie w wielkich oceanariach, zapewniających im miejsce do pływania i rozrodu. Jak zbadać ssaka morskiego? Białucha o imieniu Kimalu mieszkała przez całe życie w chicagowskim oceanarium Shedd. Jest przyjacielska, a pracownicy oceanarium dobrze ją znają. Dzięki temu szybko zorientowali się, że coś jest nie tak z Kimalu. Podczas jednej z codziennych kontroli zauważyli zmiany na głowie białuchy. Po przeprowadzeniu kilku wstępnych badań zdecydowali, że konieczne jest wykonanie tomografii komputerowej. Choć w przypadku ludzi jest to łatwa procedura, tak w przypadku ważącego niemal pół tony ssaka morskiego jeden problem goni kolejny. Przede wszystkim nie można doprowadzić do przesuszenia skóry. Tomografia powiodła się i ujawniła torbiele na głowie zwierzęcia. Jedynym rozwiązaniem była operacja chirurgiczna. – Nie istnieją podręczniki dotyczącego znieczulania i operowania białuch. Mogliśmy jedynie oprzeć się na naszej dogłębnej wiedzy o Kimalu oraz na szerokiej sieci ekspertów zarówno w Shedd Aquarium, jak i spoza naszej placówki, aby przeprowadzić tę pionierską procedurę – napisała w oświadczeniu dr Karisa Tang, wiceprezes ds. zdrowia zwierząt w Shedd Aquarium. Pionierska operacja Operację …

bialucha-operacja-95c47a2.jpg
width: 2880
height: 1920

Jeden kieł, a robi z nim cuda. Narwal jednozębny zadziwia naukowców
type: item
date: 2025-07-05T06:31:47.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: Przyroda
subject: biologia
subject: dzikie zwierzęta
subject: ssaki
subject: walenie
description: Narwal jednozębny (Monodon monoceros), znany jako morski jednorożec, to niezwykły ssak zamieszkujący arktyczne wody. Jego charakterystyczny spiralny kieł budzi fascynację i wiele pytań.
encoded: Spis treści: Narwal jednozębny – wygląd i cechy morfologiczne Środowisko życia i występowanie narwali Co je narwal jednozębny? Rozmnażanie i rozwój młodych Rola kła narwala Zagrożenia i ochrona gatunku Narwal jednozębny należy do rzędu waleni (Cetacea), podrzędu zębowców (Odontoceti), i rodziny narwalowatych (Monodontidae), do której należy także białucha arktyczna. Naukowa nazwa Monodon monoceros pochodzi od greckich słów „monos” – jeden i „odous” – ząb, co dosłownie znaczy „jeden ząb”. Narwal jednozębny to gatunek monotypowy, bez wyróżnionych podgatunków. Z punktu widzenia ewolucji, uważa się, że narwale wyewoluowały w plejstocenie, dostosowując się do surowych warunków lodowych północnych oceanów. Narwal jednozębny – wygląd i cechy morfologiczne Narwale osiągają długość od 4 do 5,5 metra i ważą od 800 kg do 1600 kg. Samce są zwykle większe i cięższe niż samice. Ich ciało jest walcowate, bez płetwy grzbietowej. Ta cecha ułatwia poruszanie się pod lodem morskim. Skóra narwala zmienia kolor wraz z wiekiem. Młode są niebieskoszare, dorosłe marmurkowe, a bardzo stare osobniki przybierają barwę niemal całkowicie białą. Najbardziej charakterystyczną cechą narwala jest przerośnięty lewy kieł. To długi, spiralnie skręcony narząd, który może mierzyć nawet do 3 metrów. Kieł ten posiada miliony zakończeń nerwowych. Najnowsze badania wskazują, że pełni funkcję czuciową – wykrywa zmiany ciśnienia, temperatury i zasolenia wody. Środowisko życia i występowanie narwali Narwale zamieszkują zimne wody arktyczne, głównie wzdłuż wybrzeży Kanady, Grenlandii, Norwegii i Rosji. Spotykane są na obszarach pokrytych lodem morskim, często w pobliżu polinii – naturalnych otworów w lodzie, które umożliwiają im oddychanie. Ich migracje są sezonowe – zimą przebywają w głębszych, lodowych wodach, latem migrują w kierunku ujść rzek i fiordów. Badania z wykorzystaniem tagów satelitarnych pokazują, że narwale mogą przemieszczać się nawet o 1500 km między sezonowymi siedliskami. Ich środowisko życia…

Narwal-jednozebny-fot.dottedhippoGetty-Images-17df81a.jpg
width: 6336
height: 3564

Jest lodołamaczem wśród wielorybów. Żyje w miejscach niedostępnych dla innych gatunków
type: item
date: 2025-05-02T07:03:12.000Z
creator: Artur Białek
subject: Przyroda
subject: Czas na naturę
subject: dzikie zwierzęta
subject: ssaki
subject: walenie
subject: wieloryby
description: Wal grenlandzki należy do najbardziej wyjątkowych morskich ssaków. Ogromny wieloryb świetnie przystosował się do życia w skrajnie nieprzyjaznych warunkach. Wygląda groźnie, ale to tylko pozory. W rzeczywistości jest łagodnym olbrzymem. Przez to znalazł się na krawędzi wyginięcia, a jego sytuacja wciąż jest trudna. Przyjrzyjmy się nieco bliżej temu wspaniałemu kolosowi.
encoded: Spis treści: Wal grenlandzki to zawodnik wagi ciężkiej Spokojny samotnik Długowieczny olbrzym Potężne fiszbiny wala grenlandzkiego Łatwy cel dla wielorybników Wal grenlandzki (Balaena mysticetus) nie miał potrzeby wykształcenia agresywnych zachowań. Tak ogromne zwierzę nie ma naturalnych wrogów (prawie, bo zdarza się, że wielki wieloryb pada ofiarą stada orek). Łagodne usposobienie stało się jego przekleństwem. Niewykazujące skłonności do ataku zwierzę już kilkaset lat temu stało się celem wielorybników. Od 100 lat ogromny wieloryb znajduje się pod ochroną, ale populacja tych kolosów wciąż jeszcze nie zdołała się w pełni odrodzić. Wal grenlandzki to zawodnik wagi ciężkiej Wal grenlandzki jest jednym z największych mieszkańców mórz i oceanów, co do tego nie ma wątpliwości. Największe osobniki osiągają 20 m długości i ważą do 100 ton. Pod względem długości, wal jest zbliżony do kaszalotów. Daleko mu do rekordu w tej kategorii, ale należy podkreślić, że pod względem masy, ustępują jedynie płetwalowi błękitnemu, największemu znanemu zwierzęciu. W praktyce mówimy tu o drugim najpotężniejszym wielorybie. Skąd taka duża masa? To zasługa obfitej warstwy tłuszczu podskórnego, która u wala grenlandzkiego mierzy od 43 do 50 cm grubości. Pod tym względem ten kolos góruje nad każdym innym wielorybem. Pysk jak taran Ze względu na stosunek masy do długości, wal prezentuje się potężnie. To wrażenie potęguje ogromna głowa (stanowi jedną trzecią całkowitej długości ciała) z żuchwą wyraźnie zagiętą ku dołowi. Szczęka jest wręcz karykaturalnie duża. Wygląda jak taran i właśnie taką funkcję spełnia. Wal grenlandzki z dużą łatwością rozbija nawet 60-centymetrową pokrywę lodową. Po co? Zimnolubny kolos Odpowiedź jest prosta – żeby zaczerpnąć powietrza. Nie bez powodu tę potężne wieloryby mają tak grubą warstwę tłuszczu podskórnego. To naturalne przystosowanie do życia w najzimniejszych wodach na naszej planecie. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08…

Wal-grenlandzki--30e02f3.jpg
width: 1000
height: 625

Ten ssak morski zaskakuje. Wyróżnia się nie tylko oryginalnym wyglądem
type: item
date: 2025-04-27T12:27:38.000Z
creator: Artur Białek
subject: Przyroda
subject: delfiny
subject: dzikie zwierzęta
subject: ssaki
subject: walenie
description: Grindwal to przedstawiciel rodziny delfinowatych, ale pod względem wyglądu bliżej mu do wielorybów niż do swoich krewniaków. To niejedyny wyróżnik tego niezwykłego ssaka. Co jeszcze warto wiedzieć o grindwalach? Na to pytanie odpowiadamy poniżej.
encoded: Spis treści: Grindwal to jeden z największych delfinów Prawdziwa osobliwość w swojej rodzinie Wszędobylski wędrownik Apetyt adekwatny do rozmiarów Społeczne zwierzę Jeden z najinteligentniejszych ssaków morskich Czy grindwalom grozi wyginięcie? Rodzina delfinowatych kojarzy się przede wszystkim z delfinami zwyczajnymi, butlonosami czy delfinami białonosymi. Nie można jednak nie wspomnieć, że zaliczane są do niej także gatunki, które już na pierwszy rzut oka wyróżniają się w pokaźnym tłumie ssaków morskich. Jednym z nich jest grindwal – kolos z bulwiastą głową. Grindwal to jeden z największych delfinów Ze względu na okazałe rozmiary i krępą budowę ciała, grindwal w pierwszej chwili może nasuwać skojarzenia z wielorybami. Faktem jest, że to wspaniałe zwierzę jest waleniem, ale w rzeczywistości nie ma nic wspólnego z rodziną płetwalowatych, którą reprezentuje choćby majestatyczny humbak. To przedstawiciel rodziny delfinowatych, do której zaliczany jest między innymi najsprawniejszy morski drapieżnik – orka oceaniczna. Pod względem rozmiarów, grindwalowi daleko do największych płetwali. Może natomiast stanąć w szranki z niektórymi narwalowatymi. Przeciętny grindwal jest dłuższy choćby od białuchy. W praktyce, mówimy tu o jednym z największych delfinów. Dorosły osobnik osiąga do 8 metrów długości i masę dochodzącą do 3500 kg, co jest imponującym wynikiem. Szczegółowe informacje: długość ciała: od 3 do 6 m w przypadku samic i od 4 do 8 m w przypadku samców. Noworodki osiągają od 140 do 190 cm; masa ciała: od 1300 do 1500 kg w przypadku samic i od 2300 do 3500 kg w przypadku samców. Noworodki ważą od 40 do 80 kg. Prawdziwa osobliwość w swojej rodzinie Na pierwszy rzut oka, trudno rozpoznać, że grindwal jest delfinem. Pod względem pokroju i rozmiarów, bliżej mu do narwalowatych. Tak jak inny przedstawiciel nadrodziny Delphinoidea – morświn amerykański – grindwal nie ma charakterystycznego „dzioba”. Pysk zwierzęcia jest ścięty, co w połączeniu z wypukłym czołem (efekt obecno…

Grindwal-fa9cd35.jpg
width: 1000
height: 667

Ten wieloryb wyróżnia się nie tylko specyficznym wyglądem. Jest uważany za „odludka”
type: item
date: 2025-04-27T06:31:05.000Z
creator: Artur Białek
subject: Przyroda
subject: dzikie zwierzęta
subject: ssaki
subject: walenie
subject: wieloryby
description: Humbaki należą do najcharakterystyczniejszych morskich ssaków. Gdy mowa o „wielorybach”, wiele osób ma przed oczami właśnie tego kolosa o charakterystycznej sylwetce i długich płetwach. Niewiele brakowało, żeby te piękne zwierzęta wyginęły bezpowrotnie. Na szczęście dziś populacja humbaków utrzymuje się na stabilnym poziomie.
encoded: Spis treści: Humbaki to charakterystyczne kolosy Bywalec wszystkich oceanów Energiczny kolos Społeczny typ? Trochę tak, trochę nie Pół roku uczty, pół roku postu Zaloty gigantów Pieśń humbaka Ciekawostki o humbakach W połowie XX wieku, na świecie żyło zaledwie 450 osobników z gatunku Megaptera novaeangliae. Humbaki były wówczas bliskie wyginięcia, co było rezultatem działalności wielorybników, którzy bezlitośnie brali te zwierzęta na celowniki swoich harpunów. Na szczęście podjęte działania ochronne przyniosły pozytywne rezultaty. Populacja humbaków wraca do stanu sprzed ery kłusownictwa. W ciągu zaledwie 12 lat liczebność wielkich ssaków zwiększyła się do około 25 tys. Przyjrzyjmy się nieco bliżej tym niezwykłym zwierzętom. Humbaki to charakterystyczne kolosy Krępe cielsko z wyraźnie zarysowanym garbem, głowa pokryta guzami i płetwy piersiowe, które swoim rozmiarem przypominają skrzydła. Humbaka, inaczej długopłetwca oceanicznego, naprawdę trudno pomylić z innym gatunkiem. Rozmiary i masa Mówimy tu o jednym z największych przedstawicieli rodziny płetwalowatych. Dorosły humbak osiąga do 17 m długości! Minimalna długość to natomiast 14 metrów. Masa potężnego cielska zamyka się w przedziale od 30 do 45 ton. Nawet młode są prawdziwymi kolosami. Noworodek mierzy około 400 cm długości. Wygląd zewnętrzny Sylwetka tego olbrzyma jest krępa i przyciężkawa, ale niepozbawiona opływowości. W części grzbietowej zwierzę jest czarne, niepołyskujące. Na głowie i żuchwie wyraźnie widoczne są guzowate struktury. Wbrew pozorom nie są to żerujące na humbaku pasożyty ani symptom choroby. Owe guzy to nic innego, jak pozostałość po mieszkach włosowych. Charakterystyczne są też składające się z dwóch części nozdrza. Płetwy humbaka Charakterystyczną cechą humbaka są jego płetwy. W końcu nie bez powodu nazywa się go długopłetwcem. To określenie nie dotyczy jednak płetwy grzbietowej, która jest uwsteczniona i tworzy charakterystyczny garb, zaburzający opływową sylwetkę zwierzęcia. Z kolei płe…

Humbak-c8767d5.jpg
width: 1000
height: 700

Orka oceaniczna to szczytowy drapieżnik. Potrafi upolować wieloryba, ale nie wykazuje agresji wobec ludzi
type: item
date: 2025-04-12T12:31:16.000Z
creator: Artur Białek
subject: Przyroda
subject: dzikie zwierzęta
subject: dźwięki
subject: orki
subject: ssaki
subject: walenie
description: Orka oceaniczna jest jednym z największych i przy okazji najniebezpieczniejszym morskim drapieżnikiem. Jednak to nie siła jest najbardziej fascynującą cechą tych zwierząt. Na największą uwagę zasługuje ich inteligencja. Co warto wiedzieć na temat zachowań orki? Na to i inne pytania odpowiadamy poniżej.
encoded: Spis treści: Jak wygląda orka oceaniczna? Gdzie występuje orka oceaniczna? Tryb życia orki oceanicznej Czym żywi się orka oceaniczna? W swoim środowisku orka oceaniczna znajduje się na samym szczycie łańcucha pokarmowego. Nad innymi drapieżnikami góruje nie tylko siłą, ale także zwinnością i złożonymi zachowaniami społecznymi. Aż trudno uwierzyć, jak bardzo inteligentne są te niezwykłe zwierzęta. To w połączeniu z ogromnymi rozmiarami i masą czyni z orki drapieżnika idealnego, który może zapolować właściwie na dowolną zdobycz. Jak wygląda orka oceaniczna? To charakterystyczne zwierzę trudno pomylić z jakimkolwiek innym morskim ssakiem. Orka oceaniczna (Orcinus orca), zwana też orką lub miecznikiem, wyróżnia się przede wszystkim kontrastowym ubarwieniem. W części grzbietowej jest czarna. Na tym tle wyraźnie maluje się biała plama za okiem i biaława za płetwą grzbietową. Kształt i odcień tej drugiej jest różny u poszczególnych populacji. Część brzuszna orki jest biała i łączy się z białą plamą na boku. Kolejnym wyróżnikiem przedstawicieli tego gatunku jest płetwa grzbietowa. Charakterystycznie wysoka i trójkątna, jest największa w rodzinie delfinowatych. U samców osiąga wysokość do 180 cm. Długie są także płetwy piersiowe. Te mają zaokrąglony kształt. U samców są wyraźnie większe niż u samic. Rozmiary i masa Orka oceaniczna jest największym przedstawicielem rodziny delfinowatych. Dorosły samiec osiąga do 980 cm długości i masę do 6600 kg. Samice są wyraźnie mniejsze. Mierzą do 770 cm i maksymalnie ważą 4700 kg. Ogromne wrażenie robią nie tylko dojrzałe osobniki, ale także noworodki. Po przyjściu na świat, te piękne zwierzęta osiągają do 260 cm długości i ważą do 180 kg. Gdzie występuje orka oceaniczna? Orka oceaniczna jest nie tylko największym, ale także najbardziej rozpowszechnionym delfinowatym. To gatunek kosmopolityczny. Te niezwykłe zwierzęta można spotkać właściwie we wszystkich oceanach i większych morzach, od równika do obu stref polarnych. Tak duże rozpowsze…

orka-8e9d9bb.jpg
width: 1000
height: 667

Już wiadomo, do czego służy zagadkowy organ narwala. Osiąga 3 m długości
type: item
date: 2025-03-03T13:11:36.000Z
creator: Szymon Zdziebłowski
subject: Przyroda
subject: arktyka
subject: dzikie zwierzęta
subject: kanada
subject: oceany
subject: walenie
description: Kieł narwala, wyrastający z jego szczęki, osiąga nawet 3 metry długości. Do czego tak naprawdę służy temu zwierzęciu? Naukowcy rozwiązali tę zagadkę dzięki obserwacjom z użyciem drona. Wnioski okazały się zaskakujące.
encoded: Spis treści: Drony nad narwalami Wielofunkcyjny organ narwali Zręczny jak narwal Ten osiągający 5–6 metrów długości waleń żyje w wodach strefy arktycznej. Narwal (łac. Monodon monoceros) posiada pojedynczy, spiralnie skręcony kieł. Ten narząd zwraca na siebie uwagę, bo w przypadku samców osiąga nawet 3 metry długości. Ale do czego kieł tak naprawdę służy? Naukowcy przypuszczali, że z jego pomocą narwale otrzymują informacje o otoczeniu: temperaturze czy substancjach w wodzie. Tego typu kły mają być też pomocne w czasie godów. Dron nad narwalami Wyzwaniem przy badaniu waleni jest ich obserwacja w naturalnym otoczeniu. I tu pomocne stały się drony, które niezauważone przez te wielkie wodne ssaki mogły dostarczać informacje na temat ich zachowań. Naukowców szczególnie ciekawiła funkcja podłużnego „rogu” – tak naprawdę jest on wydłużonym zębem. Wiele funkcji tego organu było dyskusyjnych i dopiero bezpośrednie obserwacje narwali w ich naturalnym środowisku postawiły kropkę nad i. Badania przeprowadzili badacze z Harbor Branch Oceanographic Institute na Florida Atlantic University oraz kanadyjskiego Departamentu Rybołówstwa i Oceanów, we współpracy ze społecznościami Inuitów w Nunavut w kanadyjskiej Wysokiej Arktyce. Wielofunkcyjny organ narwali Dane wideo uzyskane dzięki dronom okazały się bardzo cenne dla naukowców. Na ich podstawie badacze opublikowali artykuł na łamach czasopisma naukowego „Frontiers in Marine Science”. Wyróżniono 17 różnego rodzaju zachowań narwali związanych z podłużnym kłem. Oto część z nich: manipulowanie, ogłuszanie i zabijanie ryb – golca arktycznego; korekta kursu w czasie śledzenia ryb – narwale wykonywały szybkie i precyzyjne ruchy kłem; odganianie mew, które chciały „przejąć” ich zdobycz; zjawisko podkradania upolowanego zwierzęcia określa się jako kleptopasożytnictwo; zabawa – naukowcy dostrzegli zachowania, które można interpretować jako rodzaj zabawy. Polegała na obracaniu i popychaniu ryb, a nie ich ogłuszaniu. Tego typu obserwacja była…

PodMonodonmonoceros-97bde00.jpg
width: 2801
height: 1449

Inia amazońska przypomina delfina, ale nim nie jest. Ten waleń występuje tylko w Ameryce Południowej
type: item
date: 2024-12-22T08:51:35.000Z
creator: Artur Białek
subject: Przyroda
subject: delfiny
subject: rzeka amazonka
subject: ssaki
subject: walenie
description: Inia amazońska, znana także jako delfin słodkowodny z Amazonki, to osobliwy waleń, który już na pierwszy rzut oka różni się od swoich kuzynów. Należy jednak podkreślić, że na ich tle wyróżnia się nie tylko budową ciała czy ubarwieniem. Ten rzadki ssak przystosował się do życia w zupełnie innym ekosystemie niż większość delfinów. Jak wygląda inia amazońska? Gdzie występuje? Na te i inne pytania odpowiadamy poniżej.
encoded: Spis treści: Jak wygląda inia amazońska? Gdzie występuje inia amazońska? Tryb życia inii amazońskiej Zagrożenia dla inii amazońskiej Walenie kojarzą się przede wszystkim ze zwierzętami słonowodnymi. Warto jednak wiedzieć, że istnieje grupa tych ssaków, która przystosowała się do życia w słodkich wodach. Należy do niej między innymi inia amazońska. Od swoich morskich krewniaków odróżnia się nie tylko środowiskiem występowania, ale także wieloma cechami morfologicznymi. Jak wygląda inia amazońska? Inia amazońska, czyli Inia geoffrensis, bywa nazywana delfinem z Amazonki, jednak warto wiedzieć, że z butlonosami i innymi przedstawicielami rodziny delfinowatych łączy ją tylko przynależność do infrarzędu waleni i parvordo zębowców. Inia geoffrensis reprezentuje rodzinę iniowatych i jest największym ze wszystkich „delfinów” rzecznych. Dojrzały samiec mierzy średnio 230 cm długości i waży ok. 170 kg. Samice są mniejsze. Przeciętnie osiągają 200 cm długości, a ich średnia masa utrzymuje się na poziomie ok. 140 kg. Największy poznany męski osobnik mierzył 255 cm i ważył 207 kg. Rekordowa samica osiągnęła 225 cm długości i masę ciała na poziomie 153 kg. Nowo narodzone inie mierzą 80–90 cm i ważą 10–13 kg. Skóra młodych osobników jest ciemnoszara. Z wiekiem zaczyna jaśnieć. Dojrzałe inie amazońskie są jasnoszare w części grzbietowej i różowawe w części brzusznej. Różowy kolor skóry wynika z płytkiego ulokowania naczyń krwionośnych. Dzięki temu chłodzenie organizmu przebiega sprawniej. Osobniki trzymane w niewoli w klimacie umiarkowanym mają białe ubarwienie brzucha. Inia amazońska ma wąski, mocno wydłużony pysk, przypominający nieco ptasi dziób. Ciało zwierzęcia jest krępe i masywne. Słabo wykształcona płetwa grzbietowa kontrastuje z płetwami piersiowymi, które są duże i mięsiste, podobnie jak płetwa ogonowa, która ma nieregularne brzegi. Dymorfizm płciowy U waleni dymorfizm płciowy jest słabo zaznaczony. W przypadku inii amazońskich różnice między samcami i samicami są natomia…

inia-amazonska-3b8aeb2.jpg
width: 1000
height: 667

Narluga to hybryda dwóch rzadkich zwierząt. Naukowcy wciąż niewiele wiedzą na jej temat
type: item
date: 2024-11-12T09:32:50.000Z
creator: Artur Białek
subject: Przyroda
subject: dzikie zwierzęta
subject: ewolucja
subject: ssaki
subject: walenie
description: Narluga jest ekstremalnie rzadkim zwierzęciem, którego istnienie potwierdzono dopiero w 2019 roku. Do tej pory niewiele wiadomo na temat życia i zwyczajów tej niezwykłej hybrydy dwóch ssaków morskich. Nie wiadomo też, dlaczego walenie krzyżują się ze sobą i jakie może to mieć konsekwencje w przyszłości.
encoded: Spis treści: Czym właściwie jest narluga? Odkrycie narlugi Dlaczego białuchy krzyżują się z narwalami? Czy narluga zastąpi w naturze narwala? Królestwo zwierząt jest pełne dziwnych hybryd. Wiele z nich zawdzięcza swoje istnienie człowiekowi, ale należy podkreślić, że niektórzy przedstawiciele spokrewnionych ze sobą gatunków krzyżują się ze sobą już od dawna, bez pomocy ludzi. Do tej grupy zalicza się narluga – tajemniczy ssak z arktycznych głębin. Co wiemy na jego temat? Czym właściwie jest narluga? Na pochodzenie tego zwierzęcia wskazuje jego nazwa, będąca zlepkiem słów „narwal” i „beluga” (czyli „białucha”). Narluga jest naturalną hybrydą jedynych żyjących waleni z rodziny narwalowatych. Oba występują w obszarach arktycznych. Zasięg narwala jednozębnego obejmuje wody okołobiegunowe sięgające na północ do 85° szerokości geograficznej północnej i na południe do około 60° szerokości geograficznej północnej. Obszar występowania białuchy arktycznej rozciąga się w wodach arktycznych i subarktycznych, między 64° szerokości geograficznej północnej na północy i 50° szerokości geograficznej północnej na południu. Choć narluga znana jest od niedawna, jest prawdopodobne, że występuje w oceanicznych wodach znacznie dłużej. Czaszki wspólnych potomków nawali i białuch były znajdowane w Arktyce przez Inuitów, co wskazuje, że oba spokrewnione gatunki krzyżują się ze sobą już od dość długiego czasu. Odkrycie narlugi Jak doszło do odkrycia tego niezwykłego zwierzęcia? Nastąpiło to pod koniec lat 80. XX wieku, gdy Jens Larsen, myśliwy z Arktyki, polował na wieloryby. Jego celem były dwa gatunki – narwal i białucha. Zabił trzy okazy, ale żaden nie odpowiadał charakterystyce waleni, które chciał upolować. Wszystkie zwierzęta miały jednolicie szarą skórę, podczas gdy skóra białuchy jest biała, a narwala – cętkowana. Płetwy zabitych osobników były podobne do płetw białuchy, ale ogon był taki sam, jak u narwala. Żadne ze zwierząt nie miało charakterystycznego spiralnego kła, jaki mają sam…

narluga-1-e7d19ad.jpg
width: 1200
height: 630

Dlaczego orki zatapiają łodzie? To może być po prostu zabawa znudzonych nastolatków
type: item
date: 2024-06-04T10:00:01.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: biologia
subject: gibraltar
subject: morze śródziemne
subject: orki
subject: walenie
subject: Wolny czas
description: Wypadki taranowania łodzi przez orki w okolicach Półwyspu Iberyjskiego mogą mieć prozaiczną przyczynę. Młode ssaki mają ostatnio więcej czasu na zabawę. Dlaczego? Ponieważ odnowiły się ławice tuńczyka. I orki nie muszą już całymi dniami szukać żywności.
encoded: W tym artykule: Orki nie są agresywne Dlaczego orki zatapiają łodzie Jak się bawią orki? Jak się uchronić przed zabawami orek Wszystko zaczęło się w maju 2020 roku. Wówczas odnotowano pierwsze niebezpiecznie bliskie spotkania orek z łodziami. Dochodziło do nich w południowo-zachodniej Europie, na wodach wokół Półwyspu Iberyjskiego. Żyje tam niewielka, krytycznie zagrożona populacja orek oceanicznych. Szacuje się, że liczy około 40 osobników. A jednak już tyle orek wystarczy, żeby siać chaos wokół Gibraltaru. Tylko w 2020 roku naliczono 52 incydenty z ich udziałem. Przez incydent rozumie się podpływanie kilkutonowych zwierząt do łodzi, a następnie stukanie nosem w ster i próby staranowania. W 2021 roku takich zdarzeń było już 197, a rok później – 207. Do dzisiaj orki zabawiały się z łodziami łącznie 673 razy. W sześciu przypadkach zakończyło się to zatopieniem łodzi. Dlaczego te zwierzęta nagle zainteresowały się łodziami i ich sterami? Pojawiały się różne nietypowe teorie: np. że orki zatapiają łodzie z zemsty. Przyczyna dziwnego zachowania może być jednak znacznie bardziej prozaiczna. Młode orki najprawdopodobniej się w ten sposób bawią. Orki nie są agresywne Do takiego wniosku doszedł zespół naukowców z Międzynarodowej Organizacji Wielorybnictwa (ang. International Whaling Commission, IWC). Pod koniec maja badacze opublikowali raport, opisujący nowe dziwne zachowanie orek. Po przeanalizowaniu nagrań incydentów i ich opisów eksperci stwierdzili, że łodziami interesuje się ok. 15 osobników. I że są to wyłącznie młode orki, najczęściej samce. Naukowcy porównali zachowanie orek z innymi nagraniami pokazującymi ssaki w czasie polowania albo podczas zabaw. Doszli do wniosku, że w czasie incydentów orki nie okazują wrogości. – Zbliżają się spokojnie do łodzi i wyglądają, jakby się bawiły. Następnie delikatnie trącają ster końcówką nosa – opowiada stojący na czele zespołu badaczy Alex Zerbini z Uniwersytetu Waszyngtońskiego w Seattle. – Ich zachowanie nie ma w sobie agres…

dlaczego-orki-zatapiaja-lodzie-to-moze-byc-po-prostu-zabawa-nudzacych-sie-nastolatkow-podejrzewaja-naukowcy-1d94095.jpg
width: 1000
height: 562

„Najcięższe zwierzę świata” było fizyczną niemożliwością? Na to wskazuje gęstość jego ciała
type: item
date: 2024-03-11T12:52:42.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: biologia
subject: oceany
subject: płetwal błękitny
subject: walenie
subject: Wolny czas
subject: zwierzęta
description: Nowe badania podważają rewolucyjne odkrycie z zeszłego roku. Znalezione wówczas „najcięższe zwierzę świata” najprawdopodobniej nie mogłoby istnieć. Miałoby kłopoty z pływaniem w wodzie.
encoded: W tym artykule: Najcięższe zwierzę świata Czy doszło do pomyłki? Ile waży najcięższe zwierzę świata? To była sensacja 2023 roku. W sierpniu peruwiańscy i niemieccy naukowcy ogłosili, że odkryli najcięższe zwierzę, jakie kiedykolwiek żyło na Ziemi. Był to prehistoryczny waleń. Jego masę oszacowano nawet na 340 ton. Gatunek został nazwany Perucetus colossus. Waleń był ponad dwa razy cięższy od najcięższego żyjącego zwierzęcia, czyli płetwala błękitnego. Analiza zachowanych kości wykazała jednak, że był od niego krótszy. Płetwale błękitne mogą dorastać do 30 m. P. colossus miał około 20 m. Jak mogło wyglądać zwierzę ważące tyle, ile dwa płetwale, ale mniejszej długości? Na ilustracjach widzimy potężne stworzenie o karykaturalnie małej głowie i gigantycznym, obłym ciele. Jednak zdaniem dwóch paleontologów niezwiązanych z odkryciem Perucetus colossus, zwierzę o takich rozmiarach nie mogłoby istnieć. Byłoby bowiem zbyt gęste. Najcięższe zwierzę świata Szczątki P. colossus znaleziono 30 temu w peruwiańskiej prowincji Ica. W sumie zgromadzono 13 kręgów (jeden ważył nawet 150 kg), kilka żeber i kość biodrową. Zespół pod kierunkiem Giovanniego Bianucciego badał je przez wiele lat, zwracając uwagę na bardzo dużą gęstość kości. Na jej podstawie naukowcy oszacowali potencjalną masę całego zwierzęcia i spróbowali zrekonstruować jego wygląd. Uznali, że mogło przypominać żyjącego współcześnie manata, jednak z niezwykle małą głową. Ich szacunki podważają teraz prof. Ryosuke Motani z University of California Davis i Nick Pyenson Smithsonian National Museum of Natural History. W czasopiśmie naukowym „PeerJ” wykazują, że prehistoryczny waleń nie mógł być tak ciężki, jak pierwotnie szacowano. Gdyby jego waga dochodziła do 340 ton, byłby zbyt gęsty. Utrzymanie się w wodzie stałoby się dla niego jeśli nie niemożliwe, to co najmniej bardzo trudne. – Unoszenie się na powierzchni lub choćby podniesienie się z dna morskiego to byłaby dla tego wieloryba prawdziwa harówka – tłumaczy Motani. – Ż…

najciezsze-zwierze-swiata-aec674a.webp
width: 970
height: 546

Biolodzy po raz pierwszy zarejestrowali kopulację u humbaków. Okazało się, że to... stosunek dwóch samców
type: item
date: 2024-03-01T08:29:00.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: homoseksualizm
subject: kopulacja
subject: ssaki
subject: walenie
subject: Wolny czas
subject: zwierzęta
description: Pierwsza taka obserwacja humbaków rzuca nowe światło na ich życie seksualne. Czy zachowania homoerotyczne są powszechne dla całego gatunku? Biolodzy mają zagadkę do rozwiązania.
encoded: W tym artykule: Pierwsza udokumentowana kopulacja humbaków Podwodny homoseksualizm Co wiemy, a czego nie wiemy o humbakach Podczas gdy wiele krajów na świecie nadal zmaga się z akceptacją i zrozumieniem różnorodnych orientacji seksualnych, królestwo zwierząt pokazuje nam, że zachowania homoseksualne są w nim nie tylko powszechne, ale spełniają także różne funkcje. Do ponad tysiąca gatunków, u których udokumentowano homoseksualizm, dołączyły niedawno humbaki. Pierwsza udokumentowana kopulacja humbaków Fotografom dzikiej przyrody po raz pierwszy udało się zarejestrować kopulację dwóch humbaków. Jak się okazało, ich obserwacja była podwójnie wyjątkowa. Lyle Krannichfeld i Brandi Romano zarejestrowany przez siebie na Hawajach materiał pokazali ekspertce. Doktorantka Stephanie Stack z Fundacji Pacific Whale potwierdziła, że obie strony stosunku były samcami. Jak przyznała w komentarzu przesłanym do redakcji „IFL Science”, mimo że humbaki są badanie od dziesięcioleci, ich zachowania seksualne pozostawały w dużym stopniu owiane tajemnicą. – Chociaż od dawna zdajemy sobie sprawę ze skomplikowanych struktur społecznych tych niesamowitych stworzeń, obserwowanie kopulacji dwóch samców wielorybów po raz pierwszy jest wyjątkowym i niezwykłym wydarzeniem – dodała. Co ciekawe, badacze już od dawna dysponowali dowodami sugerującymi, że humbaki mogą być skłonne do zachowań homoseksualnych. Za jeden z takich dowodów uważa się obserwację sprzed 40 lat, kiedy to młodszy osobnik pocierał penisem o szczelinę genitalną dorosłego. Jeśli w tym przypadku także doszło do kopulacji, to poza zasięgiem ludzkiego wzroku. Podwodny homoseksualizm Wśród nielicznych zaobserwowanych humbaków używających penisa w sumie pięć raportów mówi o samcach wskazujących swoimi genitaliami na innych samców. Cztery z nich dotyczyły jednak rywalizacji o dostęp do płodnej samicy. Badacze byli więc prawdopodobnie świadkami rywalizacji o względy pani, a nie wzajemnej adoracji panów. No dobrze, ale skąd w ogóle zachowa…

biolodzy-po-raz-pierwszy-zarejestrowali-kopulacje-u-humbakow-64a1125.jpg
width: 960
height: 540

Mają największe mózgi w świecie zwierząt. Wreszcie doczekały się pierwszego rezerwatu
type: item
date: 2023-11-16T11:42:50.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: ochrona przyrody
subject: ochrona zwierząt
subject: rezerwat
subject: Travel
subject: walenie
subject: wieloryby
subject: Wolny czas
subject: zwierzęta
description: To jedne z najważniejszych zwierząt dla morskich ekosystemów. Nareszcie będą miały rezerwat. Jego utworzenie ma pomóc nie tylko jednej populacji waleni, ale też całej planecie. W jaki sposób?
encoded: W tym artykule: Kaszaloty kontra działalność człowieka Pierwszy taki rezerwat na świecie Czy kaszaloty uratują planetę? Największe mózgi i różne dialekty Relacja ludzi ze światem natury nigdy nie była prosta ani partnerska. Jedna ze stron zawsze dominuje drugą. Na początku to nasi przodkowie byli uzależnieni od kaprysów sił planety Ziemi, jej flory oraz fauny. Z czasem nauczyliśmy się jednak częściowo panować nad przyrodą i zmieniać zastane środowiska. Z różnym skutkiem. W ostatnim czasie działalność człowieka na Ziemi najczęściej jest kojarzona z globalnym ociepleniem czy szerzej rozumianymi zmianami klimatu. Kaszaloty kontra działalność człowieka Jak szacują klimatolodzy, sytuacja jest coraz poważniejsza. Aby jednak nie pogrążać się w smutku i beznadziei, warto podkreślić, że na świecie cały czas prowadzone są liczne działania na rzecz ochrony planety. W tym jej zwierzęcych mieszkańców. Aktywiści i biolodzy regularnie monitorują populacje dzikich zwierząt oraz to, jak ich funkcjonowanie zmienia się pod wpływem działalności człowieka. Niektóre gatunki, na przykład niedźwiedzie polarne, są wręcz uważane za symbol katastrofalnych skutków globalnego ocieplenia. Gwałtowne zmiany wzorców pogodowych to niejedyne zagrożenia dla ekosystemów wynikające z antropopresji. W przypadku kaszalotów ryzyko dotyczy też zaplątania się w sieci połowowe czy zderzenia z łodziami. Jeśli dodamy do tego rosnące zanieczyszczenie wód, ocean zaczyna się jawić jako miejsce bardzo nieprzyjemne do życia. Pierwszy taki rezerwat na świecie To na swój sposób urocze, ale też skłaniające do refleksji i pokory, że kaszaloty, mierzące nawet 15 m długości, bywają bezbronne. Na szczęście walenie te tak jak zwierzęta domowe mogą czasem liczyć na pomoc i opiekę ludzi. Maleńki wyspiarski kraj Dominika ogłosił niedawno, że utworzy pierwszy na świecie rezerwat specjalnie dla kaszalotów. Chroniony obszar zajmie 788 kilometrów kwadratowych, co odpowiada prawie połowie powierzchni Londynu. Dlaczego pierwszy na ś…

dominika-utworzy-pierwszy-na-swiecie-rezerwat-dla-kaszalotow-fot-shutterstock-bfcbbe2.jpg
width: 960
height: 540

To najcięższe zwierzę, jakie kiedykolwiek żyło. Ważyło dwa razy więcej niż płetwal błękitny
type: item
date: 2023-08-04T11:30:59.000Z
creator: Jakub Rybski
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: Edukacja
subject: kości
subject: odkrycia
subject: paleontologia
subject: prehistoria
subject: ssaki
subject: walenie
subject: wieloryby
description: Paleontolodzy twierdzą, że prehistoryczny gatunek wieloryba, był najcięższym zwierzęciem, jakie kiedykolwiek zamieszkiwało Ziemię. Naukowcy uważają, że mógł być nawet dwukrotnie cięższy niż płetwal błękitny.
encoded: W tym artykule: Najcięższe zwierzę w historii Cięższy, ale nie dłuższy, niż płetwal błękitny Odkrycie rzuca światło na historię ewolucji waleni Dotychczas uważano, że płetwal błękitny to największe zwierzę, jakie kiedykolwiek żyło na Ziemi. Osiąga nawet 32 metrów długości, a jego masa dochodzi do 150 ton. Sam tylko język tego olbrzyma waży niemal 3 tony, a serce nawet 700 kilogramów. Jednak biorąc pod uwagę najnowsze odkrycie paleontologów z Peru, rozmiar tego kolosa przestaje być tak imponujący. Najcięższe zwierzę w historii Jak dowiedziono, w przeszłości naszą planetę zamieszkiwało inne – znacznie cięższe – i jak się okazuje najcięższe zwierzę w historii. Peruwiańscy i niemieccy naukowcy opisali właśnie prehistoryczny gatunek walenia, który żył 39 milionów lat temu. To prawdziwa masa ciężka wśród morskich ssaków. Paleontolodzy nazwali nowy gatunek Perucetus colossus, a badania opublikowali na łamach czasopisma naukowego „Nature”. Naukowcy twierdzą, że pradawny wieloryb należał do bazylozaurów (Basilosaurus). To rodzaj prowalenia żyjącego w eocenie, od ok. 40 do 34 milionów lat temu. Większość gatunków charakteryzowało znaczne wydłużenie kręgów, co sprawiało, że zwierzęta przypominały olbrzymie pływające jaszczurki. W przeszłości badania wykazywały, że jednakowa długość kręgów krzyżowych, lędźwiowych, czy piersiowych, sprawiała, że prowaleń poruszał się, wykonując szczupakowate ruchy. Cięższy, ale nie dłuższy, niż płetwal błękitny Nowo opisany bazylozaur mógł ważyć od 85 do 340 tysięcy kilogramów. Oznacza to, że byłby nawet dwukrotnie cięższy niż płetwal błękitny. Badacze zwrócili jednak uwagę, że P. colossus był raczej krótszy od współcześnie żyjącego rekordzisty. Jego długość mogła wynosić ok. 20 metrów, czyli tyle, ile miała większość przedstawicieli rodzaju Basilosaurus. – Według naszej wiedzy Perucetus colossus wykazuje najwyższy znany dotychczas stopień wzrostu masy kostnej, adaptację związaną z płytkim nurkowaniem. Szacowana masa szkieletu P. colossus przekr…

najciezsze-zwierze-swiata-ddecbc3.webp
width: 970
height: 546

Nowi rekordziści? Wale grenlandzkie mogą być w ciąży nawet 23 miesiące, sugerują badania
type: item
date: 2023-07-27T10:59:33.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: biologia
subject: ciąża
subject: dzikie zwierzęta
subject: przyroda
subject: walenie
subject: Wolny czas
subject: zwierzęta
description: Jeśli wyniki te się potwierdzą, będzie to oznaczać, że gromada ssaków ma nowego rekordzistę. Naukowcy zebrali dowody wskazujące, że samice wali grenlandzkich mogą być w ciąży aż 23 miesiące. Czyli dłużej niż słonie.
encoded: W tym artykule: Ile trwa ciąża u wali grenlandzkich? Co można wyczytać z fiszbin wielorybów? Najdłuższa ciąża wśród ssaków Wale grenlandzkie żyją na północy, na wodach Arktyki. To środowisko jest bardzo wymagające, więc wieloryby przystosowały się do niego na wiele sposobów. Ich ciało pokrywa kilkudziesięciocentymetrowa warstwa tłuszczu, która chroni je przed zimnem. Charakterystyczny wykrzywiony pysk z wielkimi ustami jest pełen długich fiszbin, pozwalających odfiltrowywać z wody pokarm. Zwierzęta potrafią też doskonale nurkować i pływać pod lodem. Ssaki te żyją bardzo długo – być może nawet ponad 150 lat. Samice rodzą młode raz na kilka lat. Ciąża trwa ponad rok. Dotychczas przyjmowano, że samica wala grenlandzkiego czeka na przyjście potomka aż 13–14 miesięcy. Ile trwa ciąża u wali grenlandzkich? Być może jednak nie jest to do końca prawda. Wskazują na to opublikowane właśnie wyniki badań naukowców z kilku ośrodków – Uniwersytetu Suffolk, Arctic Aquatic Research Division, Fisheries and Oceans Canada i Greenland Institute of Natural Resources. W czasopiśmie „Royal Society Open Science” uczeni donoszą, że być może ciąża u wali grenlandzkich trwa nawet 23 miesiące. Najdłużej żyjące zwierzęta. Poznaj rekordy długowieczności Najdłużej żyjące zwierzęta udowadniają, że czas, jaki jest dany człowiekowi, to ledwie jedna krótka chwila. W przyrodzie występuje całkiem sporo gatunków, które mogą żyć dłużej ni... Jak badacze doszli to tego wniosku? Analizując hormony pobrane z fiszbin wielorybów. Materiału dostarczyły martwe ssaki, które między 1998 a 2011 rokiem upolowali rdzenni myśliwi zamieszkujący Grenlandię i północ Kanady. Co można wyczytać z fiszbin wielorybów? Fiszbiny wielorybów zawierają wiele informacji o tym, jak wyglądało życie danego zwierzęcia. Analizując je, można na przykład ustalić, jak zmieniał się poziom hormonów u samicy wala. Naukowcy skupili się na poziomie progesteronu, estradiolu i kortykosteronu. Każdy z nich jest produkowany na różnych etapach ciąży…

nowi-rekordzisci-wale-grenlandzkie-moga-byc-w-ciazy-nawet-23-miesiace-sugeruja-nowe-badania-ryc-getty-images-717715e.jpg
width: 2309
height: 1299

Dlaczego wieloryby śpiewają? O ich tajemniczych pieśniach nadal nie wiemy wszystkiego
type: item
date: 2023-05-01T09:05:40.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: dzikie zwierzęta
subject: kaszalot
subject: przyroda
subject: ssaki
subject: walenie
subject: wieloryby
subject: Wolny czas
subject: zwierzęta
description: Sekrety życia największych wodnych ssaków – czyli wielorybów – odsłania film „Pieśni Wielorybów” (Whale Nation) w reż. Jeana-Alberta Lièvre. Ten dopracowany wizualnie i muzycznie obraz jest pokazywany w Konkursie Głównym tegorocznego Festiwalu Millenium Doc Against Gravity.
encoded: W tym artykule: Skąd się wzięły wieloryby? Pieśni wielorybów Migracje wielorybów Pieśni miłosne humbaków Dzieciństwo wielorybów Pieśni wali grenlandzkich Millennium Docs Against Gravity Jakie największe zwierzęta zamieszkują obecnie Ziemię? Są to wieloryby. Rekordzista – płetwal błękitny – waży nawet 170 ton. Czyli tyle, ile 2700 ludzi. Nowo narodzony płetwal waży już 2–3 tony. Ten ssak jest większy nawet od wymarłych dinozaurów. To prawdopodobnie największe zwierzę, jakie kiedykolwiek istniało na naszej planecie. Płetwal błękitny ma żołądek składający się z kilku komór. Może skonsumować nawet milion kalorii dziennie. Płetwale, jak inne wieloryby, sezonowo migrują. W czasie migracji pokonują nawet 8 tys. km. I, podobnie jak inne wieloryby, wyśpiewują złożone i skomplikowane pieśni. W filmie „Pieśni wielorybów” można usłyszeć, że wydawane przez nie odgłosy rozchodzą się nawet na tysiąc kilometrów. Skąd się wzięły wieloryby? Praprzodkowie dzisiejszych wielorybów nie mieli nic wspólnego z morzem. Wieloryby pochodzą od lądowych ssaków należących do rzędu parzystokopytnych. Są spokrewnione z indohyusem – wymarłym ssakiem, który przed ok. 50 mln lat zamieszkiwał dzisiejszą Azję. Zwierzę to przypominało świnkę skrzyżowaną ze szczurem. Nie miało żadnych cech, z którymi dzisiaj kojarzymy wieloryby. Dlaczego ich przodkowie wybrali do życia wodne środowisko? Prawdopodobnie łatwiej było im tam znaleźć żywność i schronienie. W wodzie nie istniały zagrożenia, z którymi ssaki mierzyły się na lądzie – pożary, wybuchy wulkanów czy zlodowacenia. Średniowieczne manuskrypty zdradzają sekretny sposób polowania wielorybów Wieloryby wabią ryby do paszczy udając, że to bezpieczne miejsce. Sposób polowania wielorybów obserwowano już tysiące lat temu. Naukowcy przekonali się o tym, studiując średniowieczne man... W ciągu 5–10 mln lat wieloryby przystosowały się do nowego środowiska. Nauczyły się wstrzymywać oddech. Ich tylne kończyny zanikły. Płetwa ogonowa powiększyła się i podzieliła na dw…

nurkowanie-z-humbakami-7-23d3c34.jpg
width: 1280
height: 853

Mogą ważyć nawet 190 ton, a ich śpiew pokonuje tysiące kilometrów. Czym jeszcze zaskakują nas wieloryby?
type: item
date: 2023-02-25T14:03:02.000Z
creator: Artur Białek
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: biologia
subject: dzikie zwierzęta
subject: Edukacja
subject: przyroda
subject: ssaki
subject: walenie
subject: wieloryby
subject: zwierzęta
description: Wieloryby stanowią jedną z najciekawszych, a jednocześnie najbardziej tajemniczych grup zwierząt zamieszkujących naszą planetę. Co jeszcze wiemy na temat tych niezwykłych zwierząt? Odpowiedź znajdziesz poniżej.
encoded: W tym artykule: Ewolucja wielorybów Charakterystyka wielorybów Rodzaje wielorybów Pokarm wielorybów Ile żyją wieloryby? Śpiew wielorybów Wieloryby w Bałtyku Czy wieloryby są groźne dla człowieka? Ciekawostki o wielorybach Całe swoje życie spędzają w nieprzystępnej morskiej toni, co nie jest częstym zjawiskiem w całej gromadzie ssaków. Pod względem masy ciała niektóre gatunki wygrywają nawet z zauropodami – największymi przedstawicielami prehistorycznego świata dinozaurów. Mówiąc o wielorybach, na myśli trzeba mieć wybranych przedstawicieli gromady ssaków, zaliczanych do infrarzędu waleni. Zwierzęta te są obecne na Ziemi od ok. 50 mln. lat i najprawdopodobniej właśnie teraz znajdują się w szczytowym stadium rozwoju. Ewolucja wielorybów Mechanizmy rządzące ewolucją są doprawdy zaskakujące. W początkowej fazie kształtowania się życia na Ziemi, organizmy wodne zaczęły wychodzić ze swojego środowiska na ląd. Trzeba jednak podkreślić, że w dziejach naszej planety nie brakuje też sytuacji, w których zwierzęta lądowe zaczęły wchodzić do wody. Tak właśnie było z praprzodkami wielorybów. Sensacyjna sekcja zwłok wieloryba. Pod płetwą znaleziono „ludzką" dłoń Sekcja zwłok wieloryba, w której uczestniczył dr Mark Scherz. Zdjęcie, na którym trzyma ogromną pięciopalczastą dłoń, podbiło naukowego Twittera. Po wyginięciu dinozaurów, w oceanach nie zostało zbyt wielu drapieżników. To w połączeniu z wysoką produktywnością biologiczną tego środowiska sprawiło, że wielka woda stała się doskonałym miejscem do życia. Dziesiątki milionów lat temu nastąpiło wydzielenie niektórych gatunków z rzędu parzystokopytnych. W toku ewolucji, przodkowie dzisiejszych waleni zaczęli wykształcać niezwykłe mechanizmy, które umożliwiły im 100-procentowe wykorzystanie potencjału oceanów. Co ciekawe, nie ulega wątpliwości, że zwierzęta te były wyraźnie mniejsze od swoich współczesnych odpowiedników. Walenie są największymi istotami, które kiedykolwiek zamieszkiwały naszą planetę. Zdaniem naukowców, właśnie t…

wieloryby-gdzie-zyja-co-jedza-i-o-co-chodzi-ze-spiewem-wielorybow-fot-getty-images-a4f39ea.jpg
width: 2121
height: 1414

41 fascynujących ciekawostek o delfinach. Nie są tak miłe i łagodne, jak się powszechnie uważa
type: item
date: 2022-12-05T08:09:03.000Z
creator: Artur Białek
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: delfiny
subject: dzikie zwierzęta
subject: Edukacja
subject: przyroda
subject: ssaki
subject: walenie
subject: zwierzęta
description: Delfiny uchodzą za wyjątkowo sympatyczne, łagodne i inteligentne stworzenia, które chętnie nawiązują kontakt z człowiekiem. Trzeba jednak wiedzieć, że wizerunek tych ssaków lansowany w niezliczonych filmach fabularnych to tylko jedna strona ich „osobowości”. Czym zaskakują delfiny? Ciekawostki i interesujące fakty na temat tych zwierząt wymieniamy poniżej.
encoded: W tym artykule: Ciekawostki o fizjologii delfinów Ciekawostki o ciąży delfinów Ciekawostki o języku delfinów Co jedzą delfiny? Gdzie żyją delfiny? Inne ciekawostki o delfinach Delfiny należą do najbardziej niezwykłych przedstawicieli gromady ssaków. W całym królestwie zwierząt, to właśnie delfiny mają mózg najbardziej zbliżony do ludzkiego. Potrafią się uczyć, mają swój własny język, a osobniki żyjące w niewoli rozróżniają swoje imiona. Chcesz dowiedzieć się więcej na temat tych zaskakujących stworzeń? Zatem koniecznie zapoznaj się z poniższą listą ciekawostek o delfinach. Ciekawostki o fizjologii delfinów Na rodzinę delfinowatych składa się aż 39 gatunków. Nie jest więc specjalnie zaskakujące, że ich fizjologia skrywa wiele ciekawostek. Największym i najniebezpieczniejszym przedstawicielem rodziny delfinowatych jest orka oceaniczna. Obserwując delfiny, można odnieść wrażenie, że zwierzęta te są nieustannie uśmiechnięte. To tylko złudzenie. Pysk delfina nie ma mimiki, a wrażenie uśmiechu jest spowodowane specyficzną budową tej części ciała. U większości gatunków żuchwa jest dłuższa od szczęki. W trakcie snu, delfiny „wyłączają” tylko jedną półkulę mózgu. Druga przez cały czas pozostaje aktywna. Dzięki temu mogą chronić się przed drapieżnikami i kontrolować oddech. Delfiny są wyjątkowo sprawnymi pływakami. Pod wodą mogą osiągać prędkość dochodzącą do 60 km/godz. To zasługa silnej i ruchliwej płetwy ogonowej. Delfiny oddychają powietrzem atmosferycznym. Delfiny mają duży mózg z silnie pofałdowaną korą, bardziej niż w ludzkim mózgu. Naukowcy dowiedli, że struktury mózgowe odpowiedzialne za samoświadomość i przetwarzanie złożonych emocji są silnie rozwinięte u delfinów. Mózg delfina waży 1,6 kg, czyli więcej niż mózg człowieka. Ciekawostki o ciąży delfinów Delfiny zawierają najbardziej złożone sojusze w świecie zwierząt. Skuteczniejsi w kooperacji są tylko ludzie Analizując dane o 121 samcach butlonosów, naukowcy wykazali, że zwierzęta te budują najbardziej skomplikowan…

41-fascynujacych-ciekawostek-o-delfinach-fot-getty-images-4f0957a.jpg
width: 2059
height: 1456

Niedawno odkryty gatunek walenia jest zagrożony wyginięciem. Zostało tylko 51 osobników
type: item
date: 2022-10-24T08:31:42.000Z
creator: Jakub Rybski
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: Edukacja
subject: ekologia
subject: ropa naftowa
subject: stany zjednoczone
subject: walenie
subject: wieloryby
subject: zagrożone gatunki
subject: zatoka meksykańska
subject: Zdrowie
description: Gatunek walenia został odkryty zaledwie w ubiegłym roku, a już okazuje się, że jest zagrożony. Zwierzę żyje w wodach Stanów Zjednoczonych, dlatego eksperci apelują do prezydenta Joe Bidena, aby ten podjął działania ochronne.
encoded: W tym artykule: Walenie Rice’a zidentyfikowano jako nowy gatunek dopiero w 2021 roku „Krytycznie zagrożony” gatunek Duży wpływ na spadek populacji miała eksplozja Deepwater Horizon Walka z czasem o przetrwanie Waleń Rice’a (Balaenoptera ricei) to endemiczny gatunek fiszbinowca, który żyje w Zatoce Meksykańskiej. Przez wiele lat był błędnie identyfikowany jako subpopulacja płetwala Bryde’a, którego pozycja taksonomiczna, swoją drogą, wciąż jest niejasna. Walenie Rice’a zidentyfikowano jako nowy gatunek dopiero w 2021 roku Dopiero w 2021 roku dokładna analiza szkieletowa oraz badania genetyczne pozwoliły wyodrębnić walenia Rice’a jako zupełnie nowy gatunek. Problem polegał na tym, że wieloryby Rice’a i Bryde’a wyglądają prawie identycznie. Okazało się jednak, że ten pierwszy miał znacznie szerszą kość nosową, unikatowy kształt kości czołowej, a dodatkowo zaobserwowano różnice na poziomie DNA. Walenie Rice’a dorastają do 12 metrów długości, ważą ok. 27 ton i mają jeden z najbardziej zróżnicowanych repertuarów dźwiękowych spośród wszystkich znanych waleni na świecie. Ponadto jest to jedyny wieloryb, który żyje tylko w wodach Stanów Zjednoczonych. „Krytycznie zagrożony” gatunek Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody wpisała walenia do Czerwonej Księgi Gatunków Zagrożonych i określiła jego status jako „krytycznie zagrożony”. Organizacja oceniła, że powodem, dla którego populacja gatunku drastycznie się zmniejszyła, jest industrializacja Zatoki Meksykańskiej (chodzi głównie o przemysł gazowy i naftowy). Zagrożeniem dla waleni są również porzucony sprzęt rybacki oraz zderzenia ze statkami, które pływają po zbiorniku. Niedawne badania wykazały , że pozostało tylko 51 osobników tego gatunku. Właśnie dlatego grupa 101 międzynarodowych ekspertów wystosowała list otwarty do administracji Joe Bidena, w którym apelują o pilne działania. Najnowsze badania pokazują, że światło słoneczne pomaga usuwać skutki wycieku ropy naftowej do oceanów Naukowcy odkryli, że światło słoneczne ma duż…

walen-rice-a-2d7d4e2.jpg
width: 549
height: 366

Największy wieloryb. Poznajcie płetwala błękitnego, który waży tyle, co 30 słoni
type: item
date: 2022-09-12T08:53:54.000Z
creator: Jan Stradowski
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: płetwal błękitny
subject: przyroda
subject: rekordy
subject: ssaki
subject: Travel
subject: walenie
subject: wieloryby
description: Największy wieloryb to bez wątpienia płetwal błękitny. Ile waży wieloryb zaliczany do tego gatunku? Jego masa sięga 190 ton. Rozmiary wieloryba też budzą podziw.
encoded: W tym artykule: Ile waży wieloryb? Płetwal błękitny bije rekordy Rozmiary wieloryba są zbliżone do 10-piętrowego wieżowca Czy jakieś zwierzę mogłoby być cięższe od płetwala? Największy z wielorybów jest zagrożony wyginięciem Jaki jest największy wieloryb na świecie? Pod względem masy ciała prym wiedzie płetwal błękitny (Balaenoptera musculus). Jest największym zwierzęciem, jakie obecnie zamieszkuje Ziemię. I największym w całej dotychczasowej historii życia na naszej planecie. Oraz, oczywiście, największym ze ssaków. Ile waży wieloryb? Płetwal błękitny bije rekordy Rekordowe okazy płetwala błękitnego osiągają 190 tys. kg, czyli 190 ton. To mniej więcej tyle, co 30 słoni albo tyranozaurów. Albo tyle, co 2600 dorosłych ludzi. Sam język tego zwierzęcia może ważyć tyle, co jeden słoń, czyli ponad 6 ton. Serce płetwala błękitnego waży do 900 kg, tyle co samochód osobowy. Natomiast jego oczy są niewielkie, rozmiaru grejpfruta. Największy wieloryb odżywia się drobnymi stworzeniami morskimi, przede wszystkim krylem. Dziennie połyka go nawet 16 ton, co stanowi odpowiednik 28 mln kcal. Za jednym otwarciem paszczy potrafi zjeść pół miliona kilokalorii! Ale w okresie godowym, który przypada zimą, płetwale poszczą. Wędrują wówczas na wody tropikalne, gdzie brakuje ich pożywienia. Według najnowszych badań walenie jedzą nawet 3 razy więcej niż przypuszczano Okazuje się, że największe zwierzęta świata jedzą znacznie więcej niż do tej pory zakładali naukowcy. Problem polega na tym, że nikt wcześniej nie zbadał żyjącego walenia, a tylko ich... Płetwal błękitny ma też na koncie inny rekord. Produkuje najtłustsze mleko. Zawiera ono aż 50 proc. tłuszczu, czyli tyle, ile tłusty ser. Mleko kobiece ma go tylko ok. 3,5 proc., a krowie – 4 proc. Tak tłuste mleko jest wielorybom niezbędne. Noworodek płetwala w chwili przyjścia na świat waży około dwóch ton. To też rekord w świecie zwierząt. Wysokokaloryczny pokarm pozwala małemu płetwalowi zwiększać masę ciała nawet o 90 kg dziennie. Każdego …

najwiekszy-wieloryb-poznajcie-pletwala-blekitnego-ktory-wazy-tyle-co-30-sloni-fot-getty-images-7e67ef6.jpg
width: 2124
height: 1410

Hity wielorybów potrafią pokonać ocean. Humbaki oddalone o 14 tys. km śpiewają te same pieśni
type: item
date: 2022-09-06T08:57:40.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: dzikie zwierzęta
subject: Kultura
subject: przyroda
subject: śpiew
subject: walenie
subject: wieloryby
subject: Wolny czas
subject: zwierzęta
description: Kultura rozprzestrzenia się na gigantyczne odległości nie tylko w społecznościach ludzi. Naukowcy odkryli, że humbaki na całym Południowym Pacyfiku – od wschodnich wybrzeży Australii, przez Polinezję Francuską, aż po Ekwador – wyśpiewują te same pieśni godowe.
encoded: W tym artykule: Jak śpiewają humbaki? Jak się rozchodzą wielorybie pieśni? Jak wieloryby uczą się swoich pieśni? Długopłetwce oceaniczne, zwane również humbakami, to wielkie morskie ssaki z długimi, przypominającymi skrzydła płetwami piersiowymi. Żyją we wszystkich oceanach świata. Jednak większość populacji szacowanej na 80 tys. osobników występuje na półkuli południowej. Tam właśnie grupa naukowców z Ekwadoru i Wielkiej Brytanii prowadziła badania pieśni „wyśpiewywanych” przez samce humbaków. Okazało się, że wieloryby uczą się od siebie nawzajem nowych kawałków. A wielorybi hit może pokonać nawet tysiące kilometrów. W pracy opublikowanej w czasopiśmie „Royal Society Open Science” naukowcy opisali, jak nowa wielorybia pieśń, która została ułożona w pobliżu Australii, po kilku latach trafiła do Polinezji Francuskiej. A następnie przewędrowała Pacyfik i była słyszana aż w pobliżu Ekwadoru. Jak śpiewają humbaki? Wśród humbaków pieśni wyśpiewują tylko samce. Ich śpiewy to ciągi niskich dźwięków, przypominających buczenie. Zazwyczaj trwają od kilkunastu do dwudziestu paru minut. Każda grupa wielorybów zamieszkująca określony teren ma własne, charakterystyczne pieśni, które rozbrzmiewają w zimie, w sezonie godów. Te zdjęcia sprawią, że sam odpłyniesz! Nurkowanie z wielorybami z Królestwa Tonga Pod wodą zwykle fotografuję stworzenia kilkunastomilimetrowej, czasami wręcz kilkumilimetrowej wielkości. Przed moim obiektywem rzadko pojawiają się zwierzęta większe niż piłeczka do ping... Pieśni te mają unikatowe „tematy przewodnie”. Każda zawiera ich kilka. Co pewien czas pieśni wyśpiewywane przez daną grupę przechodzą rewolucję, a ich charakterystyczne frazy się zmieniają. Pieśni wielorybie rozchodzą się w wodzie na wiele dziesiątków kilometrów. Wieloryby słyszą więc siebie nawzajem. Jak się właśnie okazało, sprzyja to rozprzestrzenianiu się nowych wielorybich utworów. I to na odległości, które trudno sobie wyobrazić. Jak się rozchodzą wielorybie pieśni? Już na początku tego w…

hity-wielorybow-potrafia-pokonac-ocean-humbaki-oddalone-o-14-tys-km-spiewaja-te-same-piesni-fot-john-tlumacki-the-boston-globe-via-getty-images-b5be72c.jpg
width: 1024
height: 655

Morze wyrzuciło na brzeg tajemniczy gatunek martwego walenia. Miał liczne rany na całym ciele
type: item
date: 2022-05-27T14:41:02.000Z
creator: Jakub Rybski
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: Edukacja
subject: kalifornia
subject: oceany
subject: Społeczeństwo
subject: ssaki
subject: stany zjednoczone
subject: Travel
subject: walenie
subject: wieloryby
description: Naukowcy nie są pewni, do jakiego gatunku należy zwierzę, ani co spowodowało jego śmierć. Znaleziono je w Kalifornii.
encoded: W tym artykule: Waleń należy do rodziny zyfiowatych Naukowcy nie są pewni, jaki gatunek reprezentuje martwy waleń Tajemnicze zwierzę miało na ciele liczne rany i obrażenia Ssak mógł zginąć na skutek połknięcia plastiku, ale to na razie hipoteza Zwłoki walenia odnaleziono na kalifornijskiej plaży, która znajduje się w granicach narodowego rezerwatu przyrody Jug Handle, na północny-zachód od Sacramento. Zwierzę miało prawie 5 metrów długości. Naukowcy ustalili, że należy do rodziny zyfiowatych. Stworzenia te posiadają charakterystyczny dziób, co sprawia, że przypominają delfiny. Waleń należy do rodziny zyfiowatych Kalifornijska Akademia Nauk w San Francisco we współpracy z Noyo Center for Marine Science podjęła się odzyskania ciała walenia z plaży. Grupa naukowców pobrała próbki tkanek i organów stworzenia, a następnie przesłała je do analizy instytutowi w Karolinie Południowej. Wieloryby są wielkie od niedawna. Jak do tego doszło? Zmiany klimatu i pojawienie się ogromnych ilości pożywienia przed trzema milionami lat uczyniły z niedużych wielorybów największe zwierzęta w historii Ziemi – informuje pismo "Proceedings... Naukowcy liczą na to, że uda im się dowiedzieć więcej o tych zwierzętach. Zyfiowate stanowią drugą co do liczby gatunków i jedną z najmniej znanych rodzin dużych ssaków. Wszystko dlatego, że te wieloryby pływają na ekstremalnych głębokościach, a przynajmniej dużo głębiej niż inne ssaki morskie. Eksperci sądzą, że niektóre gatunki mogą przebywać pod wodą nawet przez 3 godziny. Naukowcy nie są pewni, jaki gatunek reprezentuje martwy waleń Właśnie dlatego do tej pory naukowcy zaobserwowali bardzo znikomą liczbę przedstawicieli zyfiowatych. Niektórzy badacze uważają więc, że odkrycie zwłok w Kalifornii może być bardzo ważnym krokiem naprzód w badaniach nad tą rodziną. Uczeni wciąż nie są pewni, do jakiego gatunku może należeć waleń. Mają jednak cztery typy: dziobowal skryty (Mesoplodon carlhubbsi), dziobowal szablozębny (Mesoplodon stejnegeri), dziobowal mi…

tajemniczy-wieloryb-80fc72a.jpeg
width: 1440
height: 1440