Polacy już planują przyszłoroczne wakacje. Jeden kierunek bije rekordy rezerwacji
Choć wiele osób myśli dziś o zimowych wyjazdach, część Polaków wybiega już daleko w przyszłość. Rezerwacje na lato 2026 ruszyły wyjątkowo wcześnie, a dane pokazują, że zainteresowanie przyszłorocznymi wakacjami rośnie szybciej, niż ktokolwiek mógłby się spodziewać.
Wczesne planowanie letniego wypoczynku staje się coraz bardziej popularne wśród polskich podróżnych. Jak wskazuje Travelist.pl, liczba krajowych rezerwacji na lato 2026 jest już ponad dwukrotnie wyższa niż o tej samej porze rok wcześniej. Co ciekawe, towarzyszy temu spadek średnich cen noclegów o 13%, co dodatkowo zachęca do rezerwowania wyjazdów z wyprzedzeniem. Wszystko wskazuje na to, że Polacy coraz chętniej organizują wakacje z dużym wyprzedzeniem – a pierwsze dane pokazują wyraźnie, które kierunki cieszą się największym zainteresowaniem. Polacy stawiają na nadmorskie kurorty Najnowsze dane pokazują, że to Bałtyk przyciąga obecnie największą liczbę wczesnych rezerwacji na lato 2026, a kierunki nadmorskie odpowiadają już za połowę wszystkich krajowych wyjazdów first minute. Rosnący popyt wynika nie tylko z potrzeby wcześniejszego planowania wakacji, lecz także ze spadających cen. Eksperci podkreślają, że tegoroczna oferta wyróżnia się na tle poprzednich sezonów wyraźną obniżką stawek. – To jeden z pierwszych sezonów, w których obserwujemy spadek cen względem ubiegłego roku. Wynika to przede wszystkim z sytuacji nad Bałtykiem – minione lato przyniosło słabsze wyniki z powodu niepewnej pogody, dlatego hotele decydują się na bardziej konkurencyjne podejście cenowe – wyjaśnia Eliza Maćkiewicz, dyrektorka komercyjna Travelist.pl. Jak dodaje, niższe stawki mają pobudzić popyt i zachęcić podróżnych do rezerwacji z wyprzedzeniem. Największym zainteresowaniem cieszą się Międzyzdroje, łączące szeroką plażę, kultowe molo i bliskość Wolińskiego Parku Narodowego. Oferty first minute zaczynają się tu od 219 zł za parę i od 299 zł za rodzinę z 12-letnim dzieckiem. Kołobrzeg wybierają podróżni szukający zróżnicowanych atrakcji – od spacerów po bulwarach i wycieczek rowerowych po zaplecze uzdrowiskowe i rodzinne rozrywki. Noclegi na lato 2026 kosztują tam od 249 zł za parę i od 448 zł za rodzinę. Z kolei Mielno przyciąga zarówno spokojniejszymi okolicami Unieścia, jak i wakacyjnym centrum pełnym restauracji. Wczesne rezerwacje blisko plaży oferują w tej miejscowości stawki od 199 zł za parę oraz od 294 zł za rodzinę 2+1. Górskie miejscowości i Mazury rosną w siłę Po nadmorskich kierunkach drugie miejsce w rankingu popularności zajmują góry, które odpowiadają za 20% wszystkich rezerwacji. To efekt ubiegłorocznej niepewnej pogody nad Bałtykiem, która skierowała wielu turystów ku bardziej przewidywalnym, górskim rejonom. W planach na lato 2026 szczególnie wyróżnia się Biały Dunajec, wybierany przez osoby szukające spokoju i łatwego dostępu do Zakopanego, szlaków Tatrzańskiego Parku Narodowego czy term (ceny od 254 zł dla pary i od 382 zł dla rodziny). Zainteresowaniem niezmiennie cieszy się także Szklarska Poręba, znana z licznych tras trekkingowych oraz bliskości wodospadów Kamieńczyka i Szklarki. To kierunek idealny dla rodzin, a pobyt first minute zaczyna się od 244 zł dla pary i 364 zł dla rodziny. Podobnie Karpacz oferuje szeroki wybór letnich atrakcji (od wejścia na Śnieżkę, po parki linowe i muzea interaktywne) w cenach od 222 zł dla pary i od 398 zł dla rodziny. Wśród destynacji nad jeziorami, które odpowiadają za 12% rezerwacji, dominują Mikołajki, przyciągające rejsami, promenadą i pełną infrastrukturą wodną (noclegi od 416 zł dla pary i 470 zł dla rodziny). Popularnością cieszy się również Olsztyn, łączący dostęp do jezior i miejskich atrakcji (ceny od 349 zł i 514 zł). Alternatywą jest Żnin – spokojniejszy, kameralny kierunek z trasami rowerowymi i bliskością Parku Dinozaurów w Rogowie oraz Muzeum Kolei Wąskotorowej (noclegi od 386 zł i 490 zł). – Wczesne planowanie wyjazdów daje dziś realną przewagę: większy wybór lokalizacji i terminów, dostępność pokoi rodzinnych oraz korzystniejsze ceny przed sezonowymi podwyżkami. Coraz więcej osób traktuje rezerwacje first minute jako sposób na oszczędność i większy komfort – dodała Eliza Maćkiewicz z Travelist.pl. Źródło: Travelist.pl Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Gdzie szukać słońca zimą? Brytyjczycy wybrali TOP 7 najlepszych destynacji
Aura za oknem nie zachęca, więc coraz więcej Polaków szuka sposobu, by zaznać zimą nieco słońca. Szukając inspiracji warto skorzystać z doświadczenia naszych lewojezdnych przyjaciół, którzy – sami nie mając na Wyspach zbyt wiele słonecznych dni – wybrali 7 najlepszych destynacji na ucieczkę od chłodu i mroku. Poznaj miejsca na wakacje zimą, gdzie w styczniu i lutym czeka ciepło, rajskie plaże i mnóstwo słońca.
Zima w Polsce i w Wielkiej Brytanii zachęca do planowania wyjazdów poszukujących ciepła i słońca. Tęsknota za niebieskim niebem i taką temperaturą, która nie skłania do picia ciepłej herbaty i leżenia pod kocem sprawia, że coraz więcej osób decyduje się na wyjazd zimą, zaraz po Świętach Bożego Narodzenia, albo w styczniu czy lutym: w okresie ferii. Brytyjczycy wskazali 7 miejsc, które łączą łatwą dostępność, przyjemny klimat i atrakcje wyrywające z zimowego marazmu. Zobacz, które kierunki najlepiej według nich sprawdzają się zimą. 1. Marrakesz – egzotyczna kultura w sercu Maroka Perła zachodniej Afryki i stolica Maroka położona u podnóża Atlasu Wysokiego – Marrakesz kusi styczniowymi temperaturami oscylującymi około 18°C, brakiem przejmującej wilgoci i nawet 10 godzinami dziennego światła. To idealna pogoda na zwiedzanie Medyny w Marrakeszu, czyli historycznej części miasta wpisanej na listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. 12 stycznia obchodzony jest tam berberyjski Nowy Rok, więc to dobra pora, żeby wybrać się do Maroka i poczuć zupełnie inny rytm życia. 2. Sewilla i Andaluzja – hiszpańskie słońce poza sezonem Do południowej Hiszpanii zima nie ma wstępu: nawet w styczniu w Sewilli średnie temperatury w ciągu dnia wynoszą od 15 do 18°C, a większość dni jest słonecznych. Poza sezonem kuszą niższe ceny i brak tłumów, a zobaczenia warta jest przede wszystkim kolorowa parada Trzech Króli. Sewilla słynie ze swojej architektury, ale to okazja na odwiedzenie mniej znanych, ale także urokliwych miasteczek w Andaluzji, np. Rondy czy Grazalemy i spróbowania lokalnych tapas. 3. Madera – zielona wyspa pośrodku oceanu Wulkaniczna Madera kusi zachwycającymi, górskimi widokami i temperaturą w styczniu około 15°C. To idealne miejsce dla wielbicieli aktywnego wypoczynku: na portugalskiej wyspie znajduje się wiele szlaków trekkingowych, a na najwyższy szczyt – Pico Ruivo mierzący 1862 m n.p.m. – prowadzi widokowa trasa o długości 10 km. Stolica wyspy Funchal regularnie plasuje się w rankingach najlepszych europejskich city breaków. Zimą na Maderze jest spokojniej niż latem, ale nadal oferuje ona wszystkie swoje atrakcje: kolejki linowe, lokalne wina i wyjątkowe krajobrazy tarasowych plantacji. 4. Teneryfa – kanaryjski relaks w krainie delifnów Na największej z Wysp Kanaryjskich zimą otuli nas łagodny klimat i temperatury około 20°C – nawet w styczniu. Jednym z najbardziej znanych kurortów jest Costa Adeje – cicha, ale ekskluzywna część południowego wybrzeża. To coś dla tych, którzy pragną polecanych restauracji, pól golfowych czy butików. Co kto lubi. Wielbicieli przyrody zachwycą jednak z pewnością charakterystyczne czarne plaże i wulkaniczne pejzaże: tak różne od tego, co możemy zobaczyć zimą w Europie. Do odwiedzin zachęca także duża ilość lotów z Polski. 5. Dominikana – karaibski raj Zdaniem niektórych Karaiby to najlepsze miejsce na świecie, w którym można znaleźć się zimą. To prawdziwy raj, w którym w styczniu cieszyć się będziemy temperaturą 28°C i praktycznie brakiem jakichkolwiek opadów. Oprócz słynnych plaż Punta Cana na Dominikanie warto odwiedzić także stolicę Santo Domingo, które jest jest najstarszym miastem Nowego Świata. Tam kolonialne zabytki przeplatają się z tętniącym codziennym życiem. Na półwyspie Samaná podziwiać można także coroczną migrację humbaków. 6. Wietnam – orientalne klimaty Chociaż europejskim latem pogoda w Wietnamie może być nużąca, to w styczniu i lutym panuje tam w miarę łagodny klimat. W leżącym na południu Ho Chi Minh (dawniej Sajgonie) panuje sucha i słoneczna pogoda, a temperatury sięgają 30°C. To doskonały czas na zwiedzanie świątyń i chłonięcie barwnego wietnamskiego życia ulicznego. Jeśli to za gorąco, to w leżącej na północy kraju stolicy – Hanoi – doświadczymy temperatur bliższych 20°C i spektakularnych widoków. To idealne miejsce na spróbowanie orientalnej kuchni. 7. Namibia – gorące lato i zielone krajobrazy Tych, którzy marzą o całkowitej zmianie klimatu, może skusić Namibia. To południowoafrykańskie państwo w styczniu przeżywa swój szczyt lata, co oznacza wysokie temperatury sięgające 30°C i krótkie, ciepłe, intensywne i niemal codzienne opady. To dzięki nim w tym sezonie sawanna zamienia się w zieloną mozaikę, przyciągając wszystkich miłośników fotografii przyrodniczej. Szczególnie malowniczy jest Park Narodowy Etoszy, gdzie można obserwować młode antylopy, zebry czy słonie. To także teren rozrodu wielu ptaków, dzięki czemu Namibia staje się rajem dla ornitologów. Czy warto podróżować zimą? Jednym z głównych atutów wyjazdów poza klasycznym sezonem urlopowym jest brak tłumów i niższe ceny. Z brytyjskich analiz wynika, że najwięcej osób planuje wakacje zaraz po Nowym Roku lub na przełomie stycznie i lutego. Warto wtedy wybrać miejsca, które i zimą są mniej oblegane: np. Sewillę zamiast Barcelony, Maderę zamiast kontynentalnej Portugalii czy Azję Południowo-Wschodnią. Wystarczy kilka godzin podróży, by zapomnieć o mrozie. Źródło: Daily Mail Nasz autor Jonasz Przybył Redaktor i dziennikarz związany wcześniej m.in. z przyrodniczą gałęzią Wydawnictwa Naukowego PWN, autor wielu tekstów publicystycznych i specjalistycznych. W National Geographic skupia się głównie na tematach dotyczących środowiska naturalnego, historycznych i kulturowych. Prywatnie muzyk: gra na perkusji i na handpanie. Interesuje go historia średniowiecza oraz socjologia, szczególnie zagadnienia dotyczące funkcjonowania społeczeństw i wyzwań, jakie stawia przed nimi XXI wiek.
Po decyzji UOKIK możesz dostać 40 zł od Booking.com. Pokazujemy, jak to zrobić krok po kroku
Korzystałeś z Booking.com od 1 stycznia 2023 r.? Możesz dostać 40 zł lub stały awans w programie Genius. To efekt decyzji Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. W artykule wyjaśniamy, kto może skorzystać, jak i gdzie złożyć reklamację.
Dlaczego Booking.com musi wypłacić rekompensaty klientom? 1 sierpnia 2025 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (UOKiK) wydał decyzję zobowiązującą Booking.com do zmiany sposobu informowania klientów. Dotyczy to nieprawidłowego przekazywania informacji o tym: czy gospodarz to przedsiębiorca, czy osoba prywatna, że rezerwacje u osób prywatnych nie podlegają ochronie konsumenckiej, jak wygląda podział obowiązków między Booking.com a dostawcą zakwaterowania. Decyzja została opublikowana pod numerem RKR-3/2025 i jest dostępna na stronie www.uokik.gov.pl. Jakie przysporzenia przysługują użytkownikom serwisu? Zgodnie z decyzją UOKiK, Booking.com musi przyznać użytkownikom jedno z dwóch przysporzeń konsumenckich: Trwałe podniesienie poziomu w programie Genius o jeden poziom, jeśli użytkownik ma poziom 1 lub 2 w chwili otrzymania informacji, 40 zł w Portfelu Booking.com, jeśli użytkownik ma już najwyższy poziom Genius. Środki te można wykorzystać w ciągu roku na dowolną usługę na Booking.com, o ile możliwa jest płatność z Portfela. Przysporzenie przysługuje każdemu uprawnionemu konsumentowi tylko raz, niezależnie od liczby dokonanych rezerwacji. Ważne jest również, że przysporzenie mogą otrzymać osoby, które obecnie nie mają konta na Booking.com, pod warunkiem że założą je w ciągu 7 dni od otrzymania informacji o przyznaniu rekompensaty. Kto i jak może złożyć reklamację do Booking.com? Reklamacje mogą składać konsumenci, którzy: dokonali rezerwacji od 1 stycznia 2023 r., nie byli jasno informowani, czy gospodarz to osoba prywatna czy przedsiębiorca, nie wiedzieli, że ochrona konsumencka nie dotyczy rezerwacji u osób prywatnych, nie byli poinformowani o podziale obowiązków między Booking.com a dostawcą zakwaterowania. Reklamację należy złożyć przez Centrum pomocy Booking.com – najlepiej przez stronę lub aplikację po zalogowaniu numerem rezerwacji i kodem PIN. Dla przyspieszenia rozpatrzenia warto dodać w treści słowo „UOKiK” lub numer decyzji RKR-3/2025. Reklamację trzeba złożyć do trzech miesięcy od dnia otrzymania informacji o przyznaniu prawa do przysporzenia. Kiedy obowiązuje decyzja UOKiK? Decyzja została wydana 1 sierpnia 2025 r. i ma zastosowanie do wszystkich konsumentów w Polsce. Dotyczy rezerwacji dokonanych od 1 stycznia 2023 r. do trzech miesięcy po otrzymaniu informacji o przysporzeniu. Pełna treść decyzji RKR-3/2025 dostępna jest na stronie www.uokik.gov.pl. Jak wygląda procedura krok po kroku? Sprawdź, czy korzystałeś z Booking.com od 1 stycznia 2023 r. Zaloguj się na stronie Booking.com lub w aplikacji. Przejdź do Centrum pomocy i wybierz odpowiednią rezerwację. Złóż reklamację, wpisując numer rezerwacji i PIN. W treści dodaj słowo „UOKiK” lub numer decyzji RKR-3/2025. Jeśli nie masz konta – załóż je w ciągu tygodnia od otrzymania informacji o przysporzeniu. Poczekaj na rozpatrzenie – otrzymasz 40 zł w Portfelu lub awans w programie Genius. Co jeszcze warto wiedzieć? Reklamacja musi być złożona przez osobę fizyczną – konsumenta. Nawet jeśli wcześniej usunąłeś konto, możesz skorzystać z rekompensaty po jego ponownym założeniu. Środki z Portfela Booking.com są ważne przez 12 miesięcy. Źródła: Decyzja UOKiK RKR-3/2025
Biorą pożyczki, by podróżować. Generacja Z woli długi niż rezygnację z urlopu
Coraz więcej młodych osób traktuje wakacje nie jako przywilej, lecz konieczność – nawet jeśli oznacza to wejście w spiralę zadłużenia. Zaciągane pożyczki stają się sposobem na utrzymanie stylu życia, w którym letni wyjazd jest nieodłącznym elementem budowania tożsamości i społecznego statusu.
Wakacyjny wyjazd jeszcze niedawno uchodził za naturalny element letniego odpoczynku, jednak dla wielu stał się luksusem wymagającym finansowych wyrzeczeń. W obliczu rosnących kosztów życia i niepewności gospodarczej coraz więcej osób decyduje się na kredyt lub pożyczkę, aby sfinansować urlop. Trend ten pokazuje, że potrzeba oderwania się od codzienności bywa silniejsza niż obawy związane z zadłużeniem. Coraz więcej osób finansuje urlop kredytem We Włoszech, jak donosi „La Repubblica”, w 2025 roku aż 9 milionów osób zrezygnuje z urlopu z powodów finansowych. Zjawisko to nie jest odosobnione – Eurostat podaje, że już w 2024 roku 27% mieszkańców Unii Europejskiej nie mogło pozwolić sobie nawet na tygodniowy wypoczynek poza domem. W tle tych ograniczeń rozwija się jednak proces odwrotny, coraz częściej zauważalny, choć rzadziej omawiany publicznie: część osób decyduje się na wyjazd mimo braku środków, finansując go kredytem lub mikropożyczką. W samej tylko Italii w pierwszych pięciu miesiącach 2025 roku udzielono ponad 220 milionów euro pożyczek konsumenckich na cele wakacyjne i turystyczne. Średnia kwota wynosiła około 5500 euro, a spłata rozkładana była zwykle na trzy lub cztery lata. Szczególnie niepokojąca jest struktura wiekowa wnioskodawców – niemal jedna trzecia z nich to osoby poniżej 30. roku życia, czyli pokolenie wychowane na tanich lotach i budżetowych noclegach, które dziś mierzy się z niestabilnymi zarobkami i rosnącymi kosztami utrzymania, traktując nawet weekendowy wyjazd jak inwestycję spłacaną w ratach. Tendencja ta nie ogranicza się wyłącznie do Włoch ani do Europy. W Stanach Zjednoczonych badania wskazują, że około 36% podróżnych jest gotowych zadłużyć się, aby sfinansować wakacje, a wśród młodszych grup – millenialsów i przedstawicieli generacji Z – odsetek ten sięga 42%. Podobne zjawisko obserwuje się w Australii, gdzie aż 40% dorosłych przyznało, że opłaca swoje wyjazdy kredytem konsumenckim lub w formule „kup teraz, zapłać później”. W praktyce oznacza to, że choć część społeczeństwa całkowicie rezygnuje z wakacji, coraz większa grupa uznaje wypoczynek za dobro na tyle istotne, że skłonna jest ponosić ryzyko finansowe, by go sobie zapewnić. Wakacje jako pokaz statusu. Jak media społecznościowe wpływają na decyzje finansowe? Coraz częściej powodem zadłużania się na wakacje nie jest potrzeba odpoczynku, lecz narastająca presja społeczna i kulturowa. Wypoczynek przestaje być prywatnym doświadczeniem, a staje się częścią publicznej narracji, w której urlop musi zostać pokazany, udokumentowany i opatrzony odpowiednim komentarzem w mediach społecznościowych. W efekcie relaks zaczyna być traktowany jak projekt do zrealizowania – wymagający zarówno nakładów finansowych, jak i estetycznej oprawy. Z tego względu wakacje tracą swój pierwotny sens regeneracji ciała i umysłu, a coraz częściej funkcjonują jako symbol statusu, który trzeba zaprezentować. Brak uczestnictwa w tym procesie rodzi poczucie wykluczenia – wielu młodych ludzi przyznaje, że sięga po kredyt nie z powodu braku alternatywy, ale ze strachu przed wypadnięciem z kręgu wspólnych doświadczeń. Mechanizm FOMO, czyli lęku przed utratą tego, co przeżywają inni, sprawia, że wizja urlopu spędzonego w domu czy krótkiego wyjazdu w pobliżu miejsca zamieszkania wydaje się niewystarczająca. Paradoks polega na tym, że właśnie te „nieefektowne” formy spędzania wolnego czasu (jak np. spacer czy lektura książki) potrafią dać równowagę psychiczną i więcej prawdziwego odpoczynku niż egzotyczna podróż na kredyt. Urlop coraz częściej nie jest przeżyciem dla samego siebie, lecz dowodem na bycie „gdzieś” i przeżywanie „czegoś”. Jeśli trzeba wziąć mikropożyczkę, by zdobyć zdjęcie idealnego zachodu słońca nad morzem, dla wielu osób to koszt, który wydaje się uzasadniony. Problem pojawia się wtedy, gdy zamiast wspomnień zostaje zobowiązanie finansowe, a czas wolny – zamiast przynosić ulgę – staje się źródłem dodatkowego obciążenia. Źródła: NSS Magazine, The Latch, Business Insider Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
„Nasze polskie morze jest najpiękniejsze!” i „Nigdy więcej tu nie wrócę!” – rozmawiamy z turystami nad Bałtykiem
Morze Bałtyckie stało się urlopową krainą kontrastów. Niektórzy turyści piszą z przekąsem: „wakacje nad Bałtykiem – drogo, ale za to leje”. Inni z kolei zachwycają się nowoczesną infrastrukturą, widokami i nie tylko. Zapytałam podróżnych, za co najbardziej cenią ten region, a co woleliby w nim zmienić.
Urlop nad Bałtykiem dla jednych to relaks i sentymentalny powrót do dzieciństwa, dla innych – nieprzyjemna przygoda, której nie chcą powtarzać. Kilka razy pisaliśmy o tym, jak Czesi i Słowacy zakochali się w polskim wybrzeżu. Biorąc pod uwagę relacje polskich turystów wracających z urlopu, można śmiało wysnuć hipotezę, że Bałtyk albo się kocha, albo nienawidzi. Jednym widok pstrokatych parawanów i okrzyki handlarzy „gorącej, gotowanej kukurydzy” wcale nie przeszkadzają. Twierdzą nawet, że to cegiełka do uroku i specyfiki tego regionu. – Ja tam byłam zażenowana. Nigdy więcej – słyszymy od pani Weroniki, turystki z Wrocławia. Gdy Bałtyk rozczarowuje – niska ocena pogody i cen „Nie stać mnie na wakacje nad Bałtykiem, więc pojechałem do Portugalii” – napisał w mediach społecznościowych pan Piotr. Podobnych głosów jest więcej. Zazwyczaj internauci zwracają uwagę na dwa aspekty: niepewną pogodę i bardzo wysokie ceny. – Jest drogo, to fakt. I chyba jest większa szansa, że trafi się szóstkę w Lotto, niż na ładną pogodę nad polskim morzem. Pół żartem, pół serio, ale tylko przez te dwa aspekty w życiu nie wybrałabym się w ten rejon na dłużej niż tydzień. Byłam na 4 dni i wystarczy – mówi pani Weronika. Nie tylko ceny czy pogoda ją zniechęciły. – Zdarzały się ładne widoki, zachody słońca. Ale co z tego, skoro, gdy zamknę oczy i pomyślę o Bałtyku, to przed oczami mam: parawany w niebiesko-białe pasy; kwadratowe skrzynki sprzedawców kukurydzy i peleryny przeciwdeszczowe. Ludzie to lubią, koleżanka w pracy mi mówi: „taki urok Morza Bałtyckiego”. Ja byłam zażenowana. Nigdy więcej – opowiada. Bałtyk na plus? Krótkie wypady i cicha infrastruktura Więcej zalet nadbałtyckiego urlopu dostrzegł pan Maks, który na co dzień mieszka w Szczecinie. – W tym sezonie byłem dwukrotnie nad Bałtykiem – pod koniec czerwca w Rewalu i w połowie sierpnia w Łukęcinie. W obu przypadkach zdecydowałem się na krótszy, trzydniowy wyjazd. Dłuższy pobyt potrafi męczyć ze względu na liczbę turystów, a także jest po prostu drogi – twierdzi. – Oczywiście nie jest to najtańsza forma wypoczynku, ale zdecydowanie najwygodniejsza. Czasami po prostu mam ochotę wypocząć przy szumie fal na plaży. Na szczęście podczas obu moich wyjazdów dopisała pogoda, co nie było normą w te wakacje – dodaje. Podczas pobytu w Łukęcinie zachwyciły go przede wszystkim: cisza, spokój i puste plaże. Mimo szczytu sezonu turystycznego w centrum tego niewielkiego kurortu widać było praktycznie samych rowerzystów. – To, co mnie rozczarowało, to coraz wyższe ceny w restauracjach i smażalniach. Niestety, w niektórych miejscach za koktajl trzeba zapłacić nawet 50 zł. To równowartość obiadu w niejednej knajpie w Szczecinie. Takie ceny sprawiają, że dłuższy pobyt nad morzem po prostu się nie opłaca – mówi. – Mimo wszystko polecam wypoczynek nad Bałtykiem wszystkim turystom. Nadmorskie kurorty zmieniły się wręcz nie do poznania na przestrzeni ostatnich kilku lat – podsumowuje. Deszcz, wysokie ceny i… tęsknota za Helem Z kolei pani Małgorzata odwiedziła Półwysep Helski w połowie lipca. – Tydzień spędziłam w Helu i drugi tydzień w Chałupach. Jechałam ze Śląska, z Katowic. Kocham ten region, jeżdżę tam na wakacje od ośmiu lat. Z biegiem lat niestety przybywa turystów, choć akurat podczas mojego pobytu nie było wielkich tłumów. Podobno spowodowane to było niepewną pogodą i ludzie odwoływali noclegi – opowiada turystka. – Uwielbiam Hel również za wiele miejsc, w których można się schować przed tłokiem. Lasy, dzikie i puste plaże. Czasami wystarczy przejść raptem 20 minut i cieszyć się spokojem – dodaje. Panią Małgorzatę od urlopu nad Bałtykiem nie odstraszyły nawet ceny. – Wszystko ostatnio podrożało i to dało się zauważyć. Obiad można było kupić za ok. 50 zł i w górę. Kawa 14, 16 zł. Gałka lodów 7 zł, 9 zł. Gofry z dodatkami ok. 25–30 zł. To, co jest na minus, to zdecydowanie cena noclegów w samym Helu. – W porównaniu z innymi miastami czasem jest nawet 100% drożej w porównaniu z noclegami choćby we Władysławowie. Od lat to obserwuję – zaznacza. Mimo wszystko za rok najpewniej urlop spędzi również nad Bałtykiem. – Nasze polskie morze jest najpiękniejsze, mamy cudowne plaże nad Bałtykiem. Sam Hel to moje miejsce na ziemi, na pewno wrócę – podsumowuje. Źródło: National Geographic Traveler Nasza ekspertka Wiktoria Szydło Dziennikarka i miłośniczka dalekich wypraw rowerowych, okazjonalnie poetka. Z pasją pisze o ciekawych miejscach, zapomnianych szlakach oraz niestworzonych – i tych realnych – historiach.
49-letni Polak utonął w Egipcie. Tragedia nad Morzem Czerwonym
Marsa Alam – popularny egipski kurort – w miniony weekend był świadkiem tragedii. Lokalne służby wyciągnęły z wody ciało 49-letniego turysty z Polski. Sprawą zajmuje się miejscowa prokuratura.
Ciało Polaka znaleziono w sobotę popołudniu w pobliżu popularnego kurortu Marsa Alam. Znajduje się on w południowo-wschodniej części Egiptu, nad Morzem Czerwonym. To niezwykle popularny kierunek wakacyjny dla turystów z naszego kraju. Tragedia w Egipcie Do wypadku doszło niedaleko hotelowej plaży. Według wstępnych informacji mężczyzna miał uczyć się pływać. Egipskie służby nie podają na razie w jakiej odległości od brzegu znajdował się Polak, ani o który dokładnie hotel chodzi. Lekarze stwierdzili, że przyczyną śmierci było uduszenie w wyniku utonięcia. Miejscowa prokuratora cały czas prowadzi jednak dochodzenie. Więcej turystów oznacza więcej wypadków Jak we wszystkich miejscach, do których zjeżdża się dużo ludzi, również w Egipcie zdarzają się tragiczne w skutkach wypadki. Polacy także biorą w nich udział, bo to popularny kierunek wakacyjny z naszego kraju. W Hurghadzie często można usłyszeć język polski, a ilość turystów przyjeżdżająca znad Wisły wzrosła w 2024 roku o niemal 50% w stosunku do roku poprzedniego. I to wszystko mimo napięć regionalnych. Dużo ludzi oznacza więcej wypadków. Pod koniec lipca w wypadku samochodowym w regionie zginęła 41-letnia kobieta i jej 7-letni syn, a w zeszłym roku dwójka Polaków brała udział w katastrofie rejsu nurkowego z Marsa Alam do Hurghady. Na co uważać w Egipcie? MSZ ostrzega W trakcie wszystkich wakacji nad wodą należy zachować ostrożność. W kurortach warto korzystać wyłącznie ze strzeżonych plaż, nie pływać po spożyciu alkoholu czy nie skakać do wód o nieznanej głębokości. Ministerstwo Spraw Zewnętrznych przekazuje dodatkowe informacje dla podróżujących do samego Egiptu. Przede wszystkim odradzane są podróże do gubernatorstwa Synaju Północnego i obszarów sąsiadujących z Libią i Sudanem. Na reszcie terytorium zaleca się szczególną ostrożność. Można spodziewać się także wzmożonych kontroli na ulicach, przy wejściach do kościołów czy muzeów. W Egipcie występuje podwyższone zagrożenie terroryzmem, a MSZ poleca wyjazdy grupowe za pośrednictwem sprawdzonych, certyfikowanych biur podróży. Źródło: Ministerstwo Spraw Zagranicznych, hurghada24.pl Nasz autor Jonasz Przybył Redaktor i dziennikarz związany wcześniej m.in. z przyrodniczą gałęzią Wydawnictwa Naukowego PWN, autor wielu tekstów publicystycznych i specjalistycznych. W National Geographic skupia się głównie na tematach dotyczących środowiska naturalnego, historycznych i kulturowych. Prywatnie muzyk: gra na perkusji i na handpanie. Interesuje go historia średniowiecza oraz socjologia, szczególnie zagadnienia dotyczące funkcjonowania społeczeństw i wyzwań, jakie stawia przed nimi XXI wiek.
Rejsy jak z marzeń: co sprawia, że ta forma wakacji wciąga jak magnes?
Rejsy statkiem na wakacje to wyjątkowa forma urlopu, która łączy zwiedzanie nadmorskich metropolii z chwilami wytchnienia na pokładzie. Podczas jednego rejsu możesz odkryć różnorodne kultury, krajobrazy i architekturę bez konieczności pakowania walizek co dzień.
Spis treści: Rejsy statkiem z Polski – komfortowa przygoda bez konieczności latania Jak wygląda typowy dzień podczas rejsu statkiem wycieczkowym? Ile kosztuje rejs statkiem i co wpływa na cenę? Rejsy statkiem – dokąd warto się wybrać? Rejs statkiem to nie tylko wygodna forma przemieszczania się między portami – to także podróż pływającym hotelem, wyposażonym w restauracje, sklepy i wiele więcej atrakcji. Taki sposób podróżowania pozwala w pełni cieszyć się wakacjami: w ciągu dnia możesz odkrywać kolejne nadmorskie stolice, a wieczorem zrelaksować się na pokładzie, podziwiając panoramiczne widoki morza – bez konieczności codziennego pakowania i zmiany miejsca noclegu. Krytycy zwracają uwagę na negatywny wpływ wycieczkowców na środowisko, w tym emisję spalin i zanieczyszczenia wód. Pojawiają się też głosy dotyczące przeludnienia popularnych portów, co może zaburzać lokalne życie i infrastrukturę turystyczną. Rejsy statkiem z Polski – komfortowa przygoda bez konieczności latania Rejs statkiem z polskiego portu to świetna propozycja dla tych, którzy chcą połączyć wakacyjny relaks z odkrywaniem nowych miejsc – bez stresu związanego z lataniem. Dzięki rosnącej ofercie rejsów z Gdyni i Gdańska, z łatwością rozpoczniesz morską przygodę wprost z Polski. To opcja ceniona szczególnie przez osoby unikające lotnisk, rodziny z dziećmi oraz seniorów. Nowoczesne wycieczkowce przypominają pływające miasta – na pokładzie znajdziesz baseny, strefy SPA, restauracje, bary, sklepy i teatry. Atrakcją samą w sobie może być już pobyt na statku, ale to, co naprawdę przyciąga, to możliwość odwiedzenia w krótkim czasie kilku krajów i miast. Rejsy obejmują m.in. Skandynawię, kraje bałtyckie, fiordy norweskie, a także trasę w kierunku wysp Morza Śródziemnego – wszystko w ramach jednego biletu. Plusem jest również fakt, że plan rejsu jest ustalony z góry, więc nie musisz martwić się o organizację przejazdów, noclegów czy wyżywienia. Co więcej, w sezonie pojawiają się atrakcyjne oferty last minute, które pozwalają zarezerwować luksusowy rejs w bardzo konkurencyjnej cenie. To forma wypoczynku, która łączy wygodę all inclusive z pasją do podróży – w rytmie fal i pod błękitnym niebem. Jak wygląda typowy dzień podczas rejsu statkiem wycieczkowym? Rejs statkiem wycieczkowym to dobrze zorganizowana forma podróży, przypominająca objazdówkę – tyle że na wodzie. Przemieszczanie się między portami odbywa się zazwyczaj nocą, dzięki czemu poranki możesz spędzać już na lądzie, zwiedzając zabytki, lokalne targi czy malownicze wybrzeża. Biura podróży przygotowują szczegółowy plan zwiedzania – zarówno w formie wycieczek grupowych, jak i atrakcji fakultatywnych, które można dokupić według własnych zainteresowań. Podczas rejsu przewidziane są również tzw. dni na morzu, czyli czas spędzony w całości na pokładzie. To doskonała okazja, by korzystać z udogodnień statku: basenów, spa, siłowni, sal widowiskowych czy warsztatów tematycznych. Na promach i statkach wycieczkowych działają też sklepy wolnocłowe, liczne restauracje i bary. W cenie rejsu często zawarte są śniadania w formie bufetu, a także opieka polskojęzycznego pilota dla większego komfortu podróżnych. To zorganizowany, ale elastyczny sposób zwiedzania – pozwala zobaczyć wiele miejsc w krótkim czasie, bez ciągłego pakowania się i zmiany hoteli. Ile kosztuje rejs statkiem i co wpływa na cenę? Koszt rejsu statkiem może znacznie się różnić – w zależności od kierunku, długości rejsu, standardu kabiny oraz sezonu. Najtańsze rejsy po Morzu Bałtyckim, startujące np. z Gdyni lub Sztokholmu, są dostępne już od około 1000–1200 zł za osobę za 5–6 dni podróży. To doskonała opcja dla tych, którzy chcą przetestować ten rodzaj wypoczynku bez dużego obciążenia dla budżetu. Rejsy po Grecji czy Adriatyku zaczynają się od około 1900–2500 zł, a wycieczki po Nilu lub Morzu Czerwonym (Egipt, Izrael, Jordania) mieszczą się w przedziale 2300–2900 zł. Ceny te często obejmują noclegi, wyżywienie, opiekę pilota i program zwiedzania, co czyni je bardzo konkurencyjnymi w porównaniu do klasycznych wycieczek lądowych. Z kolei rejsy egzotyczne, takie jak rejsy po Karaibach, Mauritius, Azja Południowo-Wschodnia czy rejsy transatlantyckie, to wydatek rzędu 9500–11 000 zł, a nawet więcej w przypadku dłuższych tras i kabin premium. Warto jednak pamiętać, że w takich ofertach często zawarte są przeloty, transfery i pakiety all inclusive. Na cenę wpływa też: typ kabiny (wewnętrzna, z oknem, z balkonem, apartament), termin rejsu (sezon wakacyjny vs. poza sezonem), linie rejsowe (różne standardy i udogodnienia), dodatkowe usługi (np. napoje, wycieczki lądowe, opłaty portowe). Oferty last minute mogą obniżyć koszt nawet o 30–50%, dlatego warto śledzić promocje – zwłaszcza na kilka tygodni przed planowaną datą wypłynięcia. Rejsy statkiem – dokąd warto się wybrać? Rejsy statkiem wycieczkowym otwierają przed podróżnikami zupełnie nowe możliwości – zarówno pod względem kierunków, jak i charakteru samej podróży. Oprócz klasycznych tras po Morzu Śródziemnym czy Karaibach, coraz większą popularność zdobywają mniej oczywiste destynacje, które zachwycają przyrodą, autentycznością i spokojem z dala od tłumów. Jeśli zależy Ci na połączeniu przygody z kontaktem z naturą, wybierz się w rejs do Alaski lub wokół Archipelagu Aleuckiego. Czekają tam monumentalne lodowce, dzika przyroda i krajobrazy, których nie doświadczysz nigdzie indziej. Dla miłośników egzotyki idealną propozycją będą rejsy po rzece Magdalena w Kolumbii – trasa prowadzi przez malownicze miasteczka, tropikalne zakątki i zabytki wpisane na listę światowego dziedzictwa. To opcja dla tych, którzy szukają nieoczywistych doznań kulturowych. Riwiera Albańska zyskuje na znaczeniu jako alternatywa dla zatłoczonej Chorwacji czy Grecji. Krystalicznie czysta woda, kameralne porty i urokliwe miasta nad Adriatykiem czynią z Albanii nowy hit sezonu. Dla tych, którzy wolą bardziej klasyczne trasy, Wyspy Greckie nadal pozostają niezawodnym wyborem. Santorini, Mykonos, Korfu czy Kreta oferują nie tylko malownicze widoki, ale też bogatą historię i smak śródziemnomorskiej kuchni. Na szczycie listy niezmiennie pozostają rejsy po Karaibach – rajskie plaże, turkusowa woda i tropikalne wyspy kuszą zarówno pary, jak i rodziny z dziećmi. Wiele tras obejmuje również prywatne wyspy należące do armatorów, gwarantujące komfort, bezpieczeństwo i relaks na najwyższym poziomie. Coraz więcej osób decyduje się też na rejsy po Grenlandii, Islandii czy w kierunku Spitsbergenu – to propozycje dla bardziej wymagających podróżników, pragnących eksplorować dziewicze tereny i lodowe pustkowia. Wachlarz możliwości jest ogromny. Niezależnie od tego, czy wolisz klasyczny relaks w promieniach słońca, czy dziką przygodę w Arktyce – z łatwością znajdziesz rejs dopasowany do Twoich marzeń, stylu podróżowania i budżetu. Kontrowersje wokół wycieczkowców – co warto wiedzieć? Choć rejsy statkiem wycieczkowym kojarzą się z luksusem, wygodą i możliwością zobaczenia wielu miejsc w krótkim czasie, nie są wolne od krytyki. Głównym zarzutem wobec branży rejsów jest negatywny wpływ na środowisko naturalne. Wielkie statki zużywają ogromne ilości paliwa, co wiąże się z emisją gazów cieplarnianych, a także produkcją odpadów, które – mimo nowoczesnych systemów oczyszczania – mogą trafiać do mórz i oceanów. Coraz częściej mówi się również o nadmiernej turystyce w portach docelowych. Małe miasteczka, do których przypływają dziesiątki tysięcy turystów dziennie, często nie są przystosowane do tak dużego ruchu. To prowadzi do przeludnienia, przeciążenia infrastruktury, wzrostu cen oraz erozji lokalnej kultury i stylu życia mieszkańców. Pojawiają się także kontrowersje dotyczące warunków pracy załogi, zwłaszcza na tańszych liniach, gdzie pracownicy pochodzący z krajów rozwijających się często zatrudniani są na trudnych warunkach. W odpowiedzi na te zarzuty wiele linii rejsowych zaczęło inwestować w technologie bardziej przyjazne środowisku, np. zasilanie LNG (skroplonym gazem ziemnym), filtry spalin, oczyszczalnie ścieków na pokładzie czy planowanie tras z myślą o minimalizacji emisji. Jednak tempo zmian nie zawsze nadąża za rosnącymi oczekiwaniami świadomych podróżnych. Dlatego warto przed wyborem rejsu sprawdzić, jakie praktyki środowiskowe i społeczne stosuje dany operator. Źródło: National Geographic Traveler
Wydawało mi się to stratą urlopu. Teraz odkryłam, co naprawdę daje all-inclusive
Przez lata uważałam, że all-inclusive to opcja dla tych, którzy nie chcą naprawdę poznawać świata. Dopiero pobyt w Egipcie pokazał mi, dlaczego tak wielu turystów wybiera właśnie ten sposób podróżowania i z jakiego powodu często nie opuszczają hotelowych murów.
Spis treści: Wypoczynek w Sharm el-Sheikh Rośnie popularność all-inclusive Czym ujęło mnie all-inclusive? Podróżowanie od zawsze było częścią mojego życia. Zaczęło się od szkolnych kolonii i zagranicznych obozów, a później – kiedy dorosłam – przerodziło się w samodzielne wyprawy, które planowałam z dbałością o każdy szczegół. Stałam się mistrzynią w wyszukiwaniu tanich lotów, wygodnych połączeń i wyjątkowych miejsc noclegowych. Organizacja pochłaniała czas, ale dawała poczucie niezależności, którego nie chciałam się wyrzec na rzecz biura podróży, ani tym bardziej wyjazdu all-inclusive. Taka forma wypoczynku wydawała mi się pozbawiona sensu – w końcu po co jechać do innego kraju tylko po to, by leżeć przy hotelowym basenie? A jednak pierwszy raz w życiu zdecydowałam się sprawdzić, jak to wygląda. Pobyt w Egipcie okazał się doświadczeniem, które zmieniło moje podejście. Wypoczynek w Sharm el-Sheikh Wraz z grupą polskich dziennikarzy zostałam zaproszona przez Międzynarodowego Touroperatora Join UP! Polska na wyjazd do Sharm el-Sheikh – jednego z najpopularniejszych egipskich kurortów. Wbrew powszechnemu skojarzeniu, miasto to nie leży w afrykańskiej części kraju, lecz w Azji, na Półwyspie Synaj, otoczonym z jednej strony przez Morze Czerwone, a z drugiej – górskie pasma Synaju. To miejsce słynie z unikatowego mikroklimatu: rocznie notuje się tu ponad 330 słonecznych dni, co czyni z tego regionu całoroczny kierunek turystyczny. To również doskonały punkt startowy do wycieczek na górę Synaj czy Klasztoru św. Katarzyny, a jednocześnie raj dla miłośników nurkowania, którzy mają tutaj dostęp do jednej z najpiękniejszych raf koralowych świata. Zakwaterowano nas w Rixos Radamis Sharm el-Sheikh – imponującym, pięciogwiazdkowym kompleksie, który swoim rozmachem przypomina małe miasteczko. Hotel ten zajmuje teren o powierzchni ponad 200 tysięcy metrów kwadratowych i może pomieścić nawet kilka tysięcy gości jednocześnie. Do ich dyspozycji oddano kilkanaście basenów (w tym ze strefami dla dzieci i dorosłych), 12 restauracji à la carte oraz 2 bufetowe, kilka barów, rozbudowane centrum spa Anjana z dziesiątkami zabiegów, a także nowoczesną siłownię i strefy sportowe oraz place zabaw dla najmłodszych. Co więcej, w pobliżu resortu powstaje właśnie wielki aquapark, który ma jeszcze bardziej rozszerzyć ofertę rekreacyjną kompleksu. Warto dodać, że okolica Sharm el-Sheikh to pasmo luksusowych kurortów ustawionych niemal jeden obok drugiego. W pobliżu Rixos Radamis znajdują się inne obiekty tej samej sieci: Rixos Premium Seagate oraz Rixos Sharm el-Sheikh, a także luksusowy Swissôtel. Nie dziwi więc, że rejon ten przypomina swoisty „łańcuch resortów” – klimat, dostęp do raf i gwarancja słońca przez cały rok czynią z Synaju jedną z najbardziej atrakcyjnych destynacji wakacyjnych na świecie. Rośnie popularność all-inclusive Trzeba przyznać, że coraz silniejszy trend all-inclusive jest jednym z najbardziej widocznych w turystyce w 2025 roku. Według danych Expedia Group, popyt na pakiety all-inclusive wzrósł od 2019 roku aż o 70%, a średnie dzienne stawki (ADR) poszybowały w górę o 40% — to wyraźny sygnał, że ten model wypoczynku staje się coraz bardziej popularny. Co więcej, rośnie zainteresowanie segmentem premium – rezerwacje w pięciogwiazdkowych resortach all-inclusive wzrosły aż o 125% ogółem, przy czym podróżni z Europy dokonali ich o 65% więcej, a z USA aż o 110% więcej niż w 2019 roku. Sporą grupą zwolenników są młodsi turyści – 42% przedstawicieli pokolenia Gen Z deklaruje, że preferują hotele all-inclusive, a jedną trzecią przekonało już nowe (bardziej luksusowe i nowoczesne) postrzeganie tych obiektów. Jednym z głównych powodów jest minimalizacja stresu (41%), a kolejnymi — łatwość rezerwacji (39%) oraz poczucie luksusu (38%). Czym ujęło mnie all-inclusive? Osobiście dopiero podczas swojego pobytu w Sharm el-Sheikh zrozumiałam, dlaczego ten model wypoczynku przyciąga turystów – to nie tylko oferta, ale też „mentalny reset”, gdyż w all-inclusive można... „wyłączyć myślenie”. W codziennym życiu niemal każdy dzień to nieustanne planowanie: listy zadań, maile, decyzje, spotkania. Nawet podczas klasycznych podróży na własną rękę nieustannie towarzyszą pytania: „Gdzie dziś zjemy?”, „Jak tam dojedziemy?”, „Co jeszcze zobaczymy?”. Podczas wakacji all-inclusive ten ciężar znika. Wszystko jest w zasięgu ręki – śniadanie, obiad, kolacja, drink o dowolnej porze, leżak przy basenie czy ręcznik na plaży. Nie trzeba się zastanawiać, kalkulować ani wybierać – można pozwolić sobie na luksus, który na co dzień jest praktycznie niemożliwy, czyli „nicnierobienie”. Doszłam do wniosku, że to właśnie w tym tkwi urok takich wyjazdów – w możliwości zatrzymania się, świadomego oderwania od presji organizowania każdej chwili i oddania się rytmowi miejsca. Dla mnie to było coś więcej niż wygoda. Choć nadal wolę podróże z plecakiem w mniej luksusowe rejony świata, to doceniłam ten rodzaj uwolnienia – od myślenia, konieczności bycia w ciągłym ruchu czy presji produktywności. Mogłam skupić się na czymś, czego często brakuje, czyli na byciu tu i teraz. Odpoczynek nie oznaczał w tym przypadku pustki, ale pełnię: smaków, zapachów, wrażeń, a przede wszystkim spokoju, który pojawia się wtedy, gdy naprawdę nie trzeba się już o nic martwić. Źródło: National Geographic Polska Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Santorini bez tłumów – to możliwe? Nasze 5 sprawdzonych sposobów na wyspę
To jedna z najbardziej zatłoczonych greckich wysp. Uważana jest także za jedną z najpiękniejszych, a jej wyjątkowa historia rokrocznie przyciąga całą masę odwiedzających. Jak odwiedzić mieniące się bielą miasteczka, a przy tym nie utonąć w morzu turystów?
Santorini każdego lata roi się od turystów. Nie ma się co dziwić – próżno próżno szukać drugiego tak urokliwego miejsca na świecie. Kilka tysięcy lat temu olbrzymi wulkan rozerwał środek dawnej wyspy, a na powstałej kalderze zbudowano malownicze, białe wioski. Ich zwiedzanie nie musi jednak oznaczać urlopu spędzonego wśród tłumu. Mieszkańcy mówią, że Santorini to jedno z rzadkich miejsc, które przypominają sen. Udało nam się skonsultować z turystycznymi ekspertami i bywalcami wyspy i wybrać 5 wskazówek, by i wam mógł się on przyśnić – bez tłoku. 1. Unikaj tłumu – zdecyduj się na inną porę dnia – Wystarczy kilka drobnych zmian w planie dnia, by uniknąć tłumów – przekonuje Mina Agnos, założycielka i prezes dużej firmy zarządzającej destynacjami turystycznymi w Grecji. – Wczesne poranki i późne wieczory to twoi najwięksi sprzymierzeńcy, zwłaszcza w Oia. Chociaż zachód słońca w Oia, przez wielu uważanym za najbardziej malownicze miasteczko wyspy, to obowiązkowy punkt każdej wycieczki, wystarczy przeżyć go tylko raz i dzielnie stawić czoła tłumom. Eksplorację miasteczek lepiej zaplanować na wczesny poranek. Kilka kroków od głównych uliczek i można rozkoszować się ciszą. 2. Skosztuj lokalnego wina z wulkanicznej ziemi Na Santorini, na przekór upałom i słonym wiatrom, winorośl hoduje się w specyficznych koszyczkach, zwanych kouloura. Większość osób nie wie, że lokalne wino Assyrtiko jest tak dobre! Jego mineralny smak przypomina na języku klimat wulkanicznej gleby. Warto poznać tę część kultury wyspy i odwiedzić jedną z kameralnych winnic, na przykład Estate Argyros czy Santo Wines. Wiele ofertuje oprowadzanie, degustację wina i specjalny posiłek. 3. Zamiast Firy i Oii – wybierz mniej znane wioski Wielu turystów, chcąc odhaczyć Santorini na swojej turystycznej mapie, uderza wprost do dwóch najbardziej znanych miast – Firy i Oii. Chociaż są niewątpliwie piękne, to w sezonie uroku odejmować może im ilość odwiedzających. Warto więc poznać spokojniejsze wioski: Megalochori, Emporio czy Pyrgos, gdzie czas płynie trochę wolniej. O takim stylu życia włosi mówią la dolce far niente, czyli słodycz robienia… niczego. Czy nie brzmi to pięknie? 4. Przespaceruj się kalderą Turyści tłoczą się w miasteczkach, ale wyspa skrywa wiele innych skarbów. Warto przespacerować się 10-kilometrowym szlakiem wzdłuż krawędzi kaldery, która zapewnia oszałamiający widok na krajobraz Santorini. Zaledwie 20 minut od Oii znajdziesz się na szlaku, na którym zastąpisz długie kolejki turystów cichymi dzwonami kościołów, a za towarzystwo służyć ci będą przyjazne koty. Warto pamiętać o kremie z filtrem i dużej ilości wody! 5. Unikaj zatłoczonych plaż – wybierz Vlychadę lub Exo Gialos Instagramowe plaże pękają w szwach, ale znana Red Beach – wbrew temu, co możemy oglądać w internecie – nie jest jedyną z nich. – Jeśli szukasz plaży bez tłumów, wybierz się na Vlychadę lub Exo Gialos. Wydają się jak zupełnie z innego świata, a łatwo się do nich dostać – mówi Agnos. Na Vlychadzie kuszą szczególnie białe klify i spokojniejsza atmosfera, a Exo Gialos to typowa plaża lokalnych mieszkańców. Kiedy najlepiej jechać na Santorini? Warto także pamiętać, że szczyt sezonu na Santorini przypada na polskie lato i jesień. Od listopada do kwietnia turystów jest znacznie mniej, więc jeśli uda się trafić na dobrą pogodę, zdecydowanie warto odwiedzić wyspę przed lub tuż po sezonie turystycznym. Źródło: National Geographic Nasz autor Jonasz Przybył Redaktor i dziennikarz związany wcześniej m.in. z przyrodniczą gałęzią Wydawnictwa Naukowego PWN, autor wielu tekstów publicystycznych i specjalistycznych. W National Geographic skupia się głównie na tematach dotyczących środowiska naturalnego, historycznych i kulturowych. Prywatnie muzyk: gra na perkusji i na handpanie. Interesuje go historia średniowiecza oraz socjologia, szczególnie zagadnienia dotyczące funkcjonowania społeczeństw i wyzwań, jakie stawia przed nimi XXI wiek.
„Do Kapsztadu zabrałem tylko jedną koszulkę” Michał Cessanis radzi, jak pakować walizkę
Pakowanie na wyjazd nie musi być frustrujące. Michał Cessanis, znany podróżnik i dziennikarz National Geographic Traveler, zdradza, jak przez lata uprościł ten proces do perfekcji. Poznaj praktyczne porady Michała , które sprawdzą się przy każdej podróży – od Azorów po Kapsztad.
Spis treści: Jak wyglądało moje pakowanie kiedyś? Lista to podstawa Pakowanie zaczynam od chaosu Trik, który ratuje w razie zguby bagażu Pakowanie bagażu może wydawać się banalne, ale gdy zaczynamy planować podróż – niezależnie od tego, czy to city break, trekking czy wakacje nad morzem – szybko okazuje się, że to wyzwanie logistyczne. Co zabrać, żeby niczego nie zabrakło? Jak zmieścić się w małej walizce, szczególnie przy zmiennej pogodzie lub z planem na różne aktywności? Ten temat zna od podszewki Michał Cessanis, który przez lata wypracował własny sposób na pakowanie – oparty na prostych zasadach, praktycznych trikach i osobistych doświadczeniach. Jak wyglądało moje pakowanie kiedyś? Pakowanie było dla mnie pestką – przez wiele lat życia na walizkach, a właściwie na małej walizce kabinowej, a potem jedynie z podręcznym plecakiem. Trzymałem się prostej zasady trzech sztuk: skarpetki, majtki, koszulki, spodnie – wszystko po trzy. Jedna rzecz w użyciu, druga czysta, trzecia suszy się po praniu. To najlepszy sposób na podróżowanie z małym bagażem podręcznym. Ale z czasem zauważyłem, że im więcej mam za sobą kilometrów, tym... pakuję się gorzej. Coraz częściej kusi mnie, by zabrać więcej ulubionych rzeczy. I już nie podróżuję tylko z plecakiem, lecz z „kabinówką”. Powód? Uwielbiam lokalne jedzenie – sery, wędliny, przyprawy, słodycze – i chętnie przywożę je z podróży. Dzięki nim wracam wspomnieniami do smaków Bolonii, aromatycznego Stambułu czy roztańczonej Grecji. Lista to podstawa Zdarza się, że w walizce mam znacznie więcej niż planowałem. Dlatego zawsze robię listę rzeczy, które muszę zabrać. Wszystko zależy od rodzaju wyjazdu. Lecąc na Azory i zdobywając szczyt Pico, potrzebowałem tylko odzieży trekkingowej – szybkoschnące koszulki, spodenki, bluza, kurtka przeciwdeszczowa, dobre buty. Całość zmieściłem do małego plecaka. Inaczej jest, gdy planuję różne aktywności i chcę wieczorem iść do restauracji. Nie chcę czuć się, jakbym nadal był „na szlaku”. Dlatego sztuka upychania bagażu to dziś dla mnie większe wyzwanie niż kiedyś. Pakowanie zaczynam od chaosu Wyciągam wszystko z szafy: dziesiątki koszulek, spodni, bielizny, butów. Pozwalam im poleżeć na kanapie. Potem je selekcjonuję. Mam już plan – wiem, ile dni spędzę aktywnie, ile na plaży. Najpierw pierwsza selekcja. Potem druga, czasem trzecia. Kompresyjne organizery bardzo w tym pomagają – ubrania roluję, dzięki czemu się mniej gniotą i zajmują mniej miejsca. Zazwyczaj biorę dwie pary butów: jedne letnie z siateczki i drugie – nieprzemakalne. Do tego mała kosmetyczka z podstawowymi kosmetykami: pasta, krem z filtrem, antyperspirant, miniaturowy żel pod prysznic. Mam też materiałowe woreczki na ładowarki, kable, przejściówki i leki – często wkładam je w buty, by maksymalnie wykorzystać miejsce. Trik, który ratuje w razie zguby bagażu Podzielę się prostym patentem: jeśli podróżuję z bagażem nadawanym, zawsze do podręcznego plecaka wkładam kąpielówki, tiszert i spodenki. Po co? Bo bagaż może zaginąć. Mój zaginął np. w Kapsztadzie. Wysiadłem z samolotu w dresie, tiszercie i bluzie. Zgłosiłem zgubę, po czym ruszyłem na lokalny targ. Od miłej starszej pani kupiłem dwie bransoletki – i wiecie co? Ucieszyłem się jak dziecko. Pomyślałem wtedy, że większość ubrań zabranych „na wszelki wypadek” była mi niepotrzebna. Znów wróciłem do zasady trzech sztuk. Najprostsze rozwiązania są najlepsze. Źródło: National Geographic Traveler Nasz autor Michał Cessanis Redaktor prowadzący „National Geographic Traveler", autor podróżniczej serii telewizyjnej „Do zobaczenia” w Dzień Dobry TVN oraz książek „Opowieści z pięciu stron świata” i „Made in China”. Prowadzi blog podróżniczy „Cessanis na walizkach".
Wakacje ze zwiedzaniem bez celu? Według nowych badań to korzystne dla mózgu
Wakacje bez planu to nie strata czasu. Neurobiolodzy odkryli, że bezcelowa eksploracja otoczenia poprawia zdolność uczenia się i wspiera neuroplastyczność mózgu.
Spis treści Dlaczego warto chodzić bez celu? Eksperyment na myszach i zaskakujące odkrycia Jak mózg uczy się bez wysiłku? Wszechobecny pośpiech, planowanie i wyznaczanie sobie celów dotyczą także wakacji. Większość z nas bardzo rzadko pozwala sobie na chodzenie bez celu, uważając to za stratę czasu. Tymczasem okazuje się, że taka aktywność jest zbawienna dla mózgu, który wtedy pracuje „w tle”. Według badań neurobiologicznych efektem takiego wałęsania się jest polepszenie zdolności mózgu do uczenia się. Dlaczego warto chodzić bez celu? Nowe badania przeprowadzone w Howard Hughes Medical Institute w Virginii (USA) sugerują, że bezcelowe eksplorowanie otoczenia, np. spacerowanie po mieście czy centrum handlowym, może odgrywać istotną rolę w procesie uczenia się. Zespół naukowców, rejestrując u myszy aktywność dziesiątek tysięcy neuronów jednocześnie, odkrył że mózg uczy się nawet bez konkretnych zadań czy celów, niejako „w tle”. Wyniki badania opublikowano właśnie w „Nature”. Eksperyment na myszach i zaskakujące odkrycia Eksperyment pod kierunkiem neurobiologa Lin Zonga, polegał na tym, że myszy poruszały się w wirtualnej rzeczywistości złożonej z różnych pomieszczeń, wypełnionych wizualnymi znakami – np. teksturami. Niektóre z nich powiązano z nagrodami dla myszy, innych nie. Po przyswojeniu przez zwierzaki zasad eksperymentu wprowadzano subtelne zmiany – modyfikując tekstury lub obecność nagród. Eksperyment trwał kilka tygodni. Z czasem badacze zaobserwowali zmiany w aktywności mysich neuronów w korze wzrokowej, świadczące o większej neuroplastyczności i przyswojeniu informacji. Jednak trudno było je wyjaśnić tylko jako „zadaniowe” uczenie się. Doprowadziło to do ważnego pytania: czy samo zadanie jest w ogóle potrzebne do uczenia się? Okazało się, że wiele pozytywnych zmian w mózgu może wynikać z samej eksploracji otoczenia, bez potrzeby uczenia się z zewnętrznym przewodnikiem czy nagrodą. Innymi słowy – zwiedzanie bez przewodnika i wyznaczonego celu jest tak samo wzbogacające. Jak mózg uczy się bez wysiłku? Hipotezę tę przetestowano. Okazało się, że niektóre obszary kory wzrokowej aktywują się podczas biernego poznawania środowiska, rozpoznając cechy wizualne środowiska. Myszy które swobodnie eksplorowały korytarze przez kilka tygodni, szybciej uczyły się skojarzeń między teksturami a nagrodami niż te, które miały tylko zadaniowe szkolenie. Badanie pokazuje, że mózg może uczyć się w sposób nieświadomy i bez nadzoru, a takie „nieukierunkowane” poznawanie przygotowuje nas na przyszłe wyzwania. Sugeruje istnienie dwóch równoległych mechanizmów uczenia: eksploracyjnego (uczenia nienadzorowanego) i zadaniowego (uczenia nadzorowanego). Oba mogą ze sobą współpracować. Wygląda na to, że mózg może być aktywny i zdolny do nauki nawet w pozornie bezproduktywnych momentach. Źródło: Nature Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
Wystarczy jedna kontuzja i za wakacje zapłacisz fortunę. O tym trzeba pamiętać
Skuter w Azji, trekking w górach, nurkowanie w lazurowych wodach – brzmi jak raj? Tylko jeśli masz odpowiednią polisę. Inaczej twoje wakacje mogą skończyć się finansowym dramatem.
Spis treści: Tak unikniesz dodatkowych kosztów Jak wybrać ubezpieczenie na wyjazd? Wakacje to dla wielu z nas okazja do spróbowania nowych sportów, niekiedy ekstremalnych. Szczególną popularnością podczas zagranicznych wyjazdów cieszą się snorkeling, górskie wędrówki czy biwakowanie na łonie natury. Niewielu turystów zastanawia się jednak, czy ich ubezpieczenie turystyczne obejmuje takie aktywności. Zanim oddamy się ulubionej formie wakacyjnej zabawy w zupełnie nowym otoczeniu, dobrze jest się ubezpieczyć. O czym należy pamiętać? Tak unikniesz dodatkowych kosztów Eksperci z branży ubezpieczeniowej przypominają, że wiele popularnych sportów nie jest objętych standardowymi polisami podróżnymi. W przypadku choroby lub kontuzji może to skutkować poważnymi konsekwencjami finansowymi i zdrowotnymi. Terra Baykal, menedżer ds. marketingu w renomowanej firmie ubezpieczeniowej World Nomads, podkreśla, że nawet pozornie nieszkodliwe aktywności, takie jak trekking czy biwakowanie, mogą być wyłączone z ochrony ubezpieczeniowej, zwłaszcza jeśli odbywają się na dużych wysokościach. – Polisy mogą zawierać ograniczenia dotyczące wysokości, głębokości czy intensywności aktywności. Przykładowo, nurkowanie swobodne (freediving) czy nurkowanie z akwalungiem może być objęte ochroną tylko do określonej głębokości – tłumaczy Baykal cytowana przez serwis euronews.com. Koszty leczenia za granicą w przypadku poważnych urazów mogą sięgać tysięcy euro. Dodatkowo brak odpowiedniego ubezpieczenia może oznaczać odmowę pokrycia kosztów ewakuacji medycznej, która w trudnych terenach bywa niezbędna. – Koszty ewakuacji helikopterem w przypadku kontuzji w Andach czy Himalajach mogą być ogromne. Bez ubezpieczenia podróżnik zostaje z tymi wydatkami sam – ostrzega Baykal. Jak wybrać ubezpieczenie na wyjazd? Zdarza się, że dopiero będąc na wakacjach, spontanicznie decydujemy się na aktywność, której nie obejmuje nasza polisa. Co wtedy? W pierwszej kolejności należy sprawdzić, czy możliwe jest dokupienie lub zmiana ubezpieczenia w trakcie podróży. Już wybierając ubezpieczyciela, dobrze jest się upewnić, czy oferuje możliwość wykupienia polisy po rozpoczęciu wyjazdu. Zazwyczaj ubezpieczenie wchodzi w życie dopiero o 00:01 następnego dnia po opłaceniu składki. Niektóre, wydawałoby się „powszechne”, aktywności generują wyjątkowo dużo zgłoszeń do ubezpieczycieli. To między innymi jazda na motorze lub skuterze. Ten środek transportu jest szczególnie popularny w Azji Południowo-Wschodniej, np. w Tajlandii czy Indonezji. Zgłoszenia bardzo często dotyczą też trekkingu na dużych wysokościach, zwłaszcza w Peru i Nepalu, gdzie turyści często borykają się z chorobą wysokościową. Dla tych, którzy planują naprawdę ekstremalne przygody, jak np. skoki spadochronowe, wspinaczka lodowa czy nurkowanie jaskiniowe, niezbędna będzie rozszerzona polisa. Każda forma aktywności fizycznej może wiązać się z ryzykiem. Zanim spróbujesz czegoś nowego, sprawdź szczegółowo swoją polisę. Brak odpowiedniego ubezpieczenia może kosztować znacznie więcej niż sama zagraniczna podróż. Źródło: Euronews Nasz autor Mateusz Łysiak Dziennikarz podróżniczy, rowerzysta, górołaz. Poza szlakiem amator kuchni włoskiej, popkultury i języka hiszpańskiego.
Nazywane jest „miastem tysiąca okien”. Nie bez powodu trafiło na listę UNESCO
Berat to miasto, w którym osmańska architektura spotyka się z dziką przyrodą i autentyczną albańską gościnnością. Położony malowniczo na wzgórzu, nad rzeką Osumi, zachwyca swoją harmonią i klimatem, jakiego nie znajdziecie nigdzie indziej.
W tym artykule: Wyjątkowa gościnność Lato w butelce Szukając Frodo Berat – informacje praktyczne Czasem trzeba się trochę powspinać, ale masz za to każdego dnia wyjątkowy widok z okna – mówi Irina, gdy spytałem ją o to, jak to jest żyć w zamku. Na szczyt zamkowego wzgórza w Beracie, miejscowości w środkowej Albanii, da się co prawda dotrzeć autem, ale trzeba się liczyć z podróżą po kamienistym bruku oraz z mocno ograniczoną przestrzenią na manewrowanie. Bardziej przydaje się tu skuter lub motor. Mieszkańcy tacy jak Irina, prowadząca tu niewielką kawiarnię, często więc wędrują do i z centrum, pokonując kręte uliczki idące obok rozsadzanych przez figowce porzuconych domów. Przed chwilą też przemierzyłem tę trasę i teraz łapię łapczywie hausty tlenu, by uspokoić paniczny bieg serca. Mieszkanie na tym wzgórzu ma w sobie wpisane codzienne hartowanie kondycji. Zamek w Beracie jest jedną z ostatnich zamieszkanych twierdz w Europie, będąc domem dla około 300-osobowej społeczności. Kontynuuje ona tradycję sięgającą setek, jak nie tysięcy lat. Pozostałości kamiennej budowli są czymś w rodzaju historycznego przekładańca. Da się tu znaleźć ślady starożytnego ludu Ilirów sprzed 2400 lat, Rzymian, Bizantyjczyków, Osmanów i oczywiście Albańczyków. Wiekowe domy, liczące sobie blisko 400 lat freski, średniowieczne ulice, potężne blanki – wzgórze jest żywym eksponatem. Pomimo sklepików z pamiątkami i kawiarni urządzonych na potrzeby turystów udało mu się nie zmienić w teatralną scenografię. Pomiędzy kamiennymi murami toczy się codzienne życie – ktoś gotuje obiad, w podmuchach ciepłego wiatru suszy się pranie, dzieci wracają z tornistrami ze szkoły, starsza kobieta idzie pomodlić się do cerkwi. Wyjątkowa gościnność Turyści wdrapują się na zamkowe wzgórze głównie dla widoku, wychylam się więc za metalową barierkę, by z wysokości niemal 200 m spojrzeć na rozciągający się w dole Berat, szmaragdową nić dzielącej miasto na pół rzeki Osumi oraz pierścień gór, które według legendy są zamienionymi w szczyty gigantami bliźniakami. W zasięgu wzroku mam też nowoczesną odsłonę miejscowości, z potężnym budynkiem przykrytym jasną kopułą, przypominającym Kapitol w Waszyngtonie. To dawna siedziba uniwersytetu, a dziś najbardziej luksusowego hotelu w mieście: Colombo Berat. Studenci musieli się pożegnać z gmachem, po tym jak ich uczelnia zaliczyła poważny kryzys wizerunkowy związany z dość niejasnym – oględnie mówiąc – sposobem wydawania dyplomów. Najsłynniejszym miejscem w Beracie nie jest jednak ani wzorowany na amerykańskiej budowli hotel, ani sięgająca starożytności twierdza, lecz rozciągająca się na zboczu wzgórza, poniżej zamku, dzielnica Mangalem. Ciasna, wspinająca się po stoku zabudowa pamięta przełom XV i XVI w., gdy twierdza przestała już być dla rozrastającej się społeczności wystarczająca i zaczęto się osiedlać także poza jej murami. Odbudowane po trzęsieniu ziemi w połowie XIX w. budynki to modelowy przykład architektury w stylu osmańskim, z białymi fasadami, dużymi oknami i zdobionymi wykuszami. Żyjący w tych domach muzułmanie tworzyli jedną z barw na wielokolorowym fresku, jakim przez ostatnie 500 lat był Berat. To miasto przyjmowało zarówno wyznawców Allaha, jak i katolików, prawosławnych, Żydów. O losach tych ostatnich opowiada zresztą niewielkie muzeum Solomoni, do którego zachodzę kilka godzin później. – Żydzi pojawili się na terenie Albanii ok. 70 r., ale tutaj przyglądamy się przede wszystkim ostatnim dziesięcioleciom – tłumaczy mi Angjelina Vrusho, która po śmierci męża prowadzi założone przez niego muzeum. – Podczas II wojny światowej muzułmańscy i chrześcijańscy Albańczycy ryzykowali życie, by dać schronienie ponad dwóm tysiącom Żydów i uchronić ich przed nazistami – dodaje. Do samego Beratu trafiło ponad 600 uciekinierów, dzięki czemu miasto stało się jednym z nielicznych w Europie, w którym po zakończeniu wojny społeczność żydowska była większa niż przed jej wybuchem. Dziś żyje tu już tylko garstka Żydów, wielu z ocalonych w końcu wyjechało do Izraela lub USA.– W Albanii od wieków kultywowana jest besa – tłumaczy Vrusho. – To rodzaj honorowego kodeksu, którego częścią jest też wyjątkowa gościnność. Przybysze zawsze stawiani są na pierwszym miejscu. Nieważne, czy to podróżnicy, czy uciekający przed wojną uchodźcy. Echa tej gościnności rozbrzmiewają do dziś, o czym przekonuję się pod koniec dnia, gdy odwiedzam restaurację w zabytkowej dzielnicy Gorica, po drugiej stronie rzeki, z której rozciąga się widok na Mangalem i wzgórze zamkowe. We wszystkich lokalach spotykam się z miłym przyjęciem: uściskami na powitanie, teatralnym spektaklem podczas serwowania dań, długimi opowieściami i całą baterią raki podawanej na koszt właściciela. Wiem oczywiście, że każdy restaurator na świece ma własne sztuczki, by skusić klientów. Tu jednak, obok marketingu, da się odczuć autentyczną radość ze spotkania z przybyszem, którego należy ugościć najlepiej, jak to możliwe. Lato w butelce Równie ciepło zostaję przywitany w winnicy Çobo na obrzeżach Beratu. Ermira Çobo, najstarsza z córek właściciela, składa na moim policzku powitalny pocałunek i każe siadać przy drewnianym stole zastawionym butelkami. Przyjechałem tu na degustację, czuję się jednak, jakbym trafił do rodzinnego domu, w którym bez pośpiechu podjada się smakołyki, żartuje i gada o wszystkim i o niczym. Ermira opowiada, jak za czasów dyktatury Hodży prowadzona przez jej dziadka winnica została skonfiskowana i przekazana komunistycznym spółdzielniom. I jak wiele wysiłku wymagała później od jej ojca i wujka odbudowa odzyskanej wytwórni. Albańskie wina nigdy nie cieszyły się światową renomą, a większość trunków powstawała w domowych zaciszach i nie trafiała na sprzedaż. Właściciele Çobo uparli się jednak wynieść tutejszą sztukę winiarską na nowy poziom. I gdy próbuję czerwonego trunku z lokalnego szczepu vlosh, leżakującego przez trzy lata w dębowych beczkach, wiem już, że w dużej mierze im się to udało. Nie jest to co prawda wino wyznaczające trendy, opiera się raczej na tradycyjnych smakach i bukiecie. Jest to jednak jakość, której nie powstydziliby się producenci z Francji czy Hiszpanii. Jeszcze lepsze okazuje się białe shëndeverë (co można przetłumaczyć na coś w rodzaju „letniego szczęścia”), lekkie i orzeźwiające. – Wyobraź sobie, że jest gorące lato, a ty masz wolny czas, nie musisz nic robić, jesteś z przyjaciółmi gdzieś nad wodą i czujesz, że wszystko jest dokładnie takie, jakie być powinno – mówi Ermira. – I takie właśnie jest to wino. Szukając Frodo Produkcja wina ma w tym kraju długą, sięgającą Rzymian tradycję, wydaje się jednak zaledwie chwilą w porównaniu z okresem formowania się kanionu Osumi, do którego wybieram się następnego dnia. Głęboka na ponad 120 m formacja powstała dobre 3 mln lat temu i od tego czasu wciąż tu jest, rzeźbiona wiatrem, deszczem i przeciskającą się między kamiennymi ścianami rzeką. Miejsce stało się popularnym punktem do uprawiania raftingu, a latem, gdy poziom rzeki nieco opada – do kanioningu, którego nieodzowną częścią są przerwy na skoki do wody ze skalnych półek. Podziwiam kanion z platformy widokowej pozwalającej z góry zanurzyć wzrok w skalnych głębinach. Gdy zerkam w tę szczelinę, przez głowę przewijają mi się kadry z „Władcy pierścieni”. Krajobraz jest bowiem nie tylko zupełnie dziewiczy, ale też bezsprzecznie spektakularny i wcale bym się nie zdziwił, gdybym dostrzegł w dole wędrującą grupkę hobbitów. Na koniec podróży patrzę na równie fascynujące, choć mające inny charakter, dzieło natury. Wracając do Tirany, zajeżdżam nad Jezioro Szkoderskie położone na północy kraju, przedzielone linią graniczną z Czarnogórą. Akwen jest jednym z największych rezerwatów ptaków w Europie, a jego najbardziej znanym rezydentem jest pelikan kędzierzawy, jeden z większych ptaków słodkowodnych na świecie, borykający się obecnie z ciągłym spadkiem populacji. Czasem da się dostrzec sylwetki tych ptaków z brzegu, szanse na bliskie spotkanie rosną jednak wraz z wypłynięciem na jezioro. Ofert wycieczek nie brakuje – miejscowi już dawno się zorientowali, że akwen o wyjątkowej bioróżnorodność jest cennym miejscem dla miłośników przyrody, i rozbudowali ofertę rejsów po jeziorze. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2025/05/shutterstock295368557-053c9ff.jpg" width="2500" height="1656" alt="Jezioro szkoderskie jest jednym z największych rezerwatów ptaków w Europie, a jego najbardziej znany rezydent to pelikan kędzierzawy" title="Jezioro szkoderskie jest jednym z największych rezerwatów ptaków w Europie, a jego najbardziej znany rezydent to pelikan kędzierzawy" /> Wybieram niewielką łódź, licząc na chwilę spokoju, a przewodnik, Goran, szybko odgaduje moje potrzeby. Prowadzi motorówkę na niskich obrotach silnika, co jakiś czas pozwalając mu wpaść w uśpienie i sunąć łodzi niemal bezszelestnie. Odpuszczam sobie wyszukiwanie przez lornetkę poszczególnych gatunków ptaków, skanuję po prostu horyzont wzrokiem, patrząc tam, gdzie wskazuje mi Goran, i delektuję się ciepłym popołudniem spędzonym na wodzie. Jest wiosna i ptaki zajęte są swoimi sprawami, krzątając się w swoim harmiderze, a my nie zamierzamy im przeszkadzać. Przesuwamy się powoli, nie podpływając zbyt blisko, i po prostu patrzymy, nie wyznaczając sobie żadnych celów ani planów, i w zupełności nam to wystarcza. Berat – informacje praktyczne Dojazd Z Tirany do Beratu dojedziesz najtaniej autobusem. Ze stolicy realizowanych jest w tym kierunku kilkanaście połączeń dziennie. Podróż trwa ok. 2 godz. Koszt biletu w jedną stronę to ok. 20 zł (w promocji możesz też trafić na ceny w granicach 7–10 zł). Niestety, transportem publicznym nie dotrzesz już do punktów widokowych na wąwóz Osumi. Możesz jednak dojechać autobusem z Beratu do Çorovody, ok. 3 km od pierwszego punktu widokowego. Dotrzesz do niego na piechotę, idąc wzdłuż trasy SH72 lub taksówką. Możesz też wykupić całodniową wycieczkę z transportem – np. w Berat City Tours (ok. 55 euro). Nocleg Hotel Ansel w Beracie stoi na nabrzeżu rzeki, oferując świetny widok na dzielnicę Gorica. Tradycyjny albański wystrój wnętrz, obfite i smaczne śniadania. Doba dla 2 os. od 280 zł (ze śniadaniem). Niższe ceny znajdziesz w Guesthouse Pelivani, nieco dalej od rzeki, ale również z doskonałym widokiem z tarasu. Nowocześnie urządzone pokoje, do dyspozycji miejsce parkingowe. Doba: ok. 105 zł. Jeżeli szukasz noclegu nad Jeziorem Szkoderskim, rozważ Lake Escape Villa Shirokë niedaleko Szkodry. Za 260 zł za dobę dostaniesz do dyspozycji cały budynek z widokiem na wodę. Warto wiedzieć Latem, gdy poziom rzeki jest niższy, możesz się wybrać na trekking wąwozem Osumi. Jeżeli dysponujesz wodoszczelnym workiem na rzeczy oraz odpowiednimi gumowymi butami o dobrej przyczepności, poradzisz sobie nawet bez pomocy przewodnika. Cały kanion ma jednak 26 km długości, większość wędrowców mniej więcej w połowie zawraca do punktu startowego. Źródło: National Geographic Traveler
Rząd dopłaci do twoich „wakacji”. Nawet 6 tysięcy złotych
MON rusza z drugą edycją programu „Wakacje z wojskiem”. Zainteresowani mogą nie tylko zdobyć nowe umiejętności i sprawdzić się w wymagającym środowisku, ale także otrzymać blisko 6 tysięcy złotych za udział.
W tym artykule: Kto może wziąć udział w „Wakacjach z wojskiem”? „Wakacje z wojskiem” – jak się zgłosić? Jeśli wciąż nie wiesz, co zrobić z letnim wolnym czasem, a szukasz czegoś więcej niż typowy urlop nad morzem, resort obrony ma dla ciebie konkretną propozycję. „Wakacje z wojskiem” dają możliwość sprawdzenia się, nauczenia czegoś nowego i zarobienia blisko 6 tys. złotych. Szczegóły poniżej. Kto może wziąć udział w „Wakacjach z wojskiem”? Program „Wakacje z wojskiem”, skierowany do osób w wieku 18–35 lat, to niecodzienna szansa na przeżycie intensywnego szkolenia wojskowego w jednym z 70 ośrodków w całej Polsce. Uczestnicy poznają podstawy taktyki, uczą się przetrwania w terenie, strzelania, walki wręcz oraz obsługi wojskowych pojazdów. Co ważne, chętni mogą sprawdzić się w różnych rolach – od żołnierza piechoty, przez marynarza, po rakietowca czy czołgistę. – Rozpoczynamy rekrutację na kolejne zajęcia w ramach projektu „Wakacje z wojskiem”, które kończą się złożeniem przysięgi wojskowej. Zapraszamy wszystkich, którzy chcą zostać żołnierzem Wojska Polskiego. Wielu z nas może budować siłę wojska – i w służbie czynnej, ale także w rezerwie – zachęca Ministerstwo Obrony Narodowej. I dodaje: – Ten projekt to coś więcej niż szkolenie – to element budowania odporności naszego państwa i społeczeństwa, bo bezpieczeństwo to nasze wspólne zadanie i nasz wspólny obowiązek. „Wakacje z wojskiem” – jak się zgłosić? Aby wziąć udział w kolejnej edycji programu „Wakacje z wojskiem”, wystarczy zgłosić się telefonicznie pod numerem 800 180 110, odwiedzić najbliższy punkt rekrutacyjny Wojska Polskiego lub wypełnić formularz na stronie internetowej zostanzolnierzem.pl. Rekruterzy dbają o to, by każdy ochotnik trafił do formacji najlepiej odpowiadającej jego predyspozycjom. Turnus trwa 27 dni, a uczestnicy otrzymują za udział 6 tys. złotych brutto. W 2025 r. zaplanowano trzy tury szkoleniowe: 9 czerwca – 5 lipca, 14 lipca – 9 sierpnia, 18 sierpnia – 13 września. Warto wspomnieć, że udział w programie może być początkiem dłuższej przygody z armią. Po zakończeniu szkolenia ochotnicy mogą dołączyć do WOT, zostać żołnierzami zawodowymi, zasilić szeregi rezerwy lub rozpocząć naukę w akademii wojskowej. Przed rokiem z oferty skorzystało 11 tys. śmiałków. Źródła: gov.pl; Ministerstwo Obrony Narodowej Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
Wietnam zachęca do długich pobytów. „Złota wiza” ma obowiązywać nawet 10 lat
W ostatnich latach Wietnam przeżywa prawdziwy boom turystyczny, przyciągając miliony odwiedzających z całego świata. To efekt nie tylko zalet tego kraju, ale i przemyślanej strategii jego władz. Teraz Wietnam stawia na przyciągnięcie przybyszów na dłużej – nawet na 10 lat.
Spis treści Wietnam przeżywa boom turystyczny Złota wiza ma przyciągnąć talenty Egzotyczna przyroda, bogata historia, kultura oraz przystępne ceny sprawiają, że Wietnam staje się jednym z najpopularniejszych kierunków w Azji Południowo-Wschodniej. Wzrost liczby połączeń lotniczych oraz uproszczone procedury wizowe znacząco ułatwiły dostęp do kraju, także Polakom. Polscy turyści coraz częściej wybierają autentyczny klimat Wietnamu kosztem zatłoczonych kurortów Europy. Przyciągają też niskie ceny i otwartość mieszkańców. Coraz popularniejsze stają się m.in. wycieczki kulinarne. Wietnam przeżywa boom turystyczny W ostatnich latach Wietnam przeżywa prawdziwy boom turystyczny, przyciągając miliony odwiedzających z całego świata. W pierwszym kwartale tego roku kraj odwiedziło 7,67 miliona turystów. To niebywały wzrost aż o niemal 24% w stosunku do poprzedniego roku. Mało który kraj może poszczycić się takim rozwojem turystyki. Do Wietnamu przyjeżdżają m.in. turyści z Chin i Korei Południowej – ich liczby przekraczają milion rocznie. Ale także z Japonii, USA, Tajwanu. Europejczycy to jednak najszybciej rosnąca grupa przybyszów. Kraj ma ambicję by w tym roku przyciągnąć rekordową liczbę 23 milionów turystów. Boom turystyczny powiązany jest z tym ekonomicznym. Do Wietnamu ściąga też coraz więcej przybyszów, którzy chcą się z tym krajem związać na dłużej. Są to m.in. cyfrowi nomadzi, którzy decydują się pracować zdalnie właśnie stąd. Kolejna nisza, jaką kraj chce zagospodarować to wysoko wykwalifikowani specjaliści. Właśnie z myślą o nich przygotowuje nową ofertę wizową. Od 1 marca tego roku Wietnam zniósł obowiązek wizowy dla obywateli Polski na okres do 45 dni w celu turystycznym. Warunkiem jest podróż z zarejestrowanym w Wietnamie biurem podróży. Program bezwizowy jest ważny do 31 grudnia 2025 roku. Złota wiza ma przyciągnąć talenty Wietnam właśnie ogłosił wprowadzenie nowego programu długoterminowych wiz inwestycyjnych, tzw. „złotych wiz”. Mają one obowiązywać przez okres nawet 10 lat. Kandydaci ubiegający się o taką wizę będą musieli spełnić określone kryteria inwestycyjne, np. wniesienie minimalnej kwoty inwestycji w wybrane przez władze sektory. A są to między innymi: nieruchomości, nowoczesne technologie, produkcja, infrastruktura oraz zrównoważony rozwój. Posiadacze złotej wizy uzyskają szereg przywilejów, w tym możliwość wielokrotnego wjazdu i wyjazdu z kraju, prawo do prowadzenia działalności gospodarczej i opcję sprowadzenia członków najbliższej rodziny. Program ma też na celu konkurowanie z podobnymi inicjatywami np. w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, Tajlandii czy Portugalii, gdzie złote wizy już od lat przyciągają inwestorów z całego świata. Program ma ruszyć w najbliższych miesiącach. Źródło: Euro News Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler” i „Kaleidoscope”. Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
W tych miastach słońca jest najwięcej. Uzupełnisz tu witaminę D
Marzysz o urlopie z gwarancją pogody? Oto miasta, które świecą przykładem – dosłownie. Sprawdź, gdzie w Europie słońce świeci najczęściej i najdłużej.
Spis treści: Najbardziej słoneczne stolice w Europie Gdzie szukać słońca? Zazwyczaj, kiedy szukamy miejsca na urlop za granicą, jednym z kluczowych kryteriów jest pogoda. O ile nie chodzi o wyjazd na narty, pożądane warunki to błękitne niebo, przyjemne temperatury i dużo słońca. Nie jest tajemnicą, że największa gwiazda Układu Słonecznego korzystnie wpływa na nasze zdrowie i samopoczucie. Jedną z najczęściej podkreślanych korzyści jest to, że promienie słoneczne wspomagają naturalną produkcję witaminy D, która odgrywa kluczową rolę w funkcjonowaniu układu odpornościowego. Słońce reguluje też produkcję serotoniny, hormonu odpowiedzialnego za dobry nastrój i redukcję stresu. Najbardziej słoneczne stolice w Europie Gdzie w takim razie szukać słońca, kiedy czujemy, że w Polsce jest go za mało? Platforma turystyczna Omio przeanalizowała dane pogodowe z 46 stolic w Europie. Kluczowym punktem odniesienia była liczba słonecznych godzin w skali roku. Na tej podstawie powstał ranking miast, w których słońce świeci najdłużej i najczęściej. Na pierwszym miejscu znalazła się Nikozja. Stolica Cypru zachwyca nie tylko swoją historią, architekturą i śródziemnomorskim klimatem. Może również pochwalić się imponującą liczbą godzin słonecznych w skali roku – 3388. To oznacza, że przez około 140 pełnych dni w roku niebo nad Nikozją pozostaje bezchmurne. Na drugim miejscu uplasowała się Valletta – niewielka, lecz pełna uroku stolica Malty. Z imponującą liczbą 3030 godzin słonecznych rocznie, to idealny kierunek na wiosenny wyjazd (nie tylko wiosną). Położenie nad morzem i łagodny, śródziemnomorski klimat sprawiają, że przez większość roku można tu liczyć na przyjemne ciepło i mnóstwo słońca. Gdzie szukać słońca? Podium zamyka Lizbona. Stolica Portugalii kusi klimatycznymi dzielnicami i pyszną kuchnią, ale to nie jej jedyne atuty. Miasto oferuje również około 2828 godzin słonecznych rocznie. Lato trwa tam wyjątkowo długo, a nawet zimą możemy liczyć na przyjemne temperatury i sporą dawkę słońca. Na kolejnych miejscach uplasowały się Ateny i Madryt. Stolica Grecji to kolejna perełka południa, gdzie historia i piękna pogoda idą w parze. Słońce świeci tam średnio przez 2771 godzin w ciągu roku. Stolica Hiszpanii zapewnia niewiele mniej, bo 2769 słonecznych godzin rocznie. To idealny kierunek dla tych, którzy chcą chłonąć energię dużego miasta, ciesząc się dobrą pogodą. Niezależnie od pory roku, odwiedzając którąkolwiek z tych stolic, mamy dużą szansę na spędzenie urlopu w słonecznej aurze. Warto jednak pamiętać o kremie z filtrem, nakryciu głowy i okularach przeciwsłonecznych. Te proste akcesoria ochronią nas przed nadmiarem słońca, nie odbierając przy tym jego pozytywnego wpływu. Źródło: Omio Nasz autor Mateusz Łysiak Dziennikarz podróżniczy, rowerzysta, górołaz. Poza szlakiem amator kuchni włoskiej, popkultury i języka hiszpańskiego.
All inclusive na celowniku. Hotelarze apelują o regulacje
Coraz więcej tureckich hotelarzy zwraca uwagę na ciemną stronę popularnej formuły all inclusive. Ich zdaniem prowadzi ona do masowego marnotrawstwa żywności. Dlatego domagają się zmian.
W tym artykule: Zmiany w all inclusive Ponad połowa Polaków marnuje żywność w swoich domach Turcja – wakacyjny hit Polaków Wakacje all inclusive, choć niezwykle popularne, mają też swoje drugie, nieco mniej pozytywne oblicze. Niekażdy z urlopowiczów wykupujących wczasy tego typu zdaje sobie sprawę z faktu, ile ton rocznie jedzenia marnowanego jest przez hotelowych gości. Problem ten – jako pierwsi – zauważyli tureccy hotelarze, którzy zaapelowali o wprowadzenie nowych regulacji. Głos w sprawie postanowił zabrać Hakan Saatçioğlu, prezes Stowarzyszenia Profesjonalnych Menedżerów Hoteli (Professional Hotel Managers Association – POYD) . W rozmowie z serwisem turkiyetravelnews.com podkreślił, że „all inclusive jest sprzeczne ze zrównoważonym rozwojem”. Dlatego branża powinna na nowo zdefiniować koncepcję systemu, w którym wczasowicze mogą liczyć na dostęp do szerokiej gamy posiłków, dostępnych przez cały dzień. – Marnowanie żywności i napojów pozostawionych na stołach stoi w sprzeczności ze zrównoważonym rozwojem. Uważam, że jeśli nie zrewidujemy i nie zdefiniujemy na nowo zasad all inclusive, w nadchodzących latach nie będziemy w stanie utrzymać naszej pozycji wśród świadomych europejskich społeczeństw – zaznacza prezes POYD. I dodaje: – W Turcji są hotele, które stale ulepszają ten system. Nadszedł jednak czas, aby hotelarze wspólnie ustalili nową strategię, biorąc pod uwagę zarówno reguły all inclusive, jak i zasady zrównoważonego rozwoju, jednocześnie promując tę koncepcję na rynku krajowym i międzynarodowym. Zmiany w all inclusive Co warte podkreślenia, planowanych zmian nie odczują główni zainteresowani. Hakan Saatçioğlu przekonuje, że celem nowej formuły wyżywienia w hotelach nie jest obniżenie poziomu oferowanych usług, a jedynie uświadomienie turystom, jak ogromne ilości jedzenia marnujemy. – Stworzenie nowej strategii w zakresie all inclusive nie oznacza pogorszenia jakości czy zmniejszenia różnorodności produktów. Celem jest podnoszenie świadomości i uwrażliwianie na kwestie marnotrawstwa – mówi Saatçioğlu. Przypomnijmy, że Turcja, o czym wspomina sam prezes POYD, znajduje się w światowej czołówce państw marnujących żywność. Według danych ONZ z 2021 r., przeciętny Turek w ciągu roku wyrzuca aż 93 kg przetworzonej żywności, co w skali kraju przekłada się na 7,7 miliona ton zmarnowanego jedzenia rocznie. Ponad połowa Polaków marnuje żywność w swoich domach Powodów do dumy w tej kwestii nie mają również Polacy. Z raportu „Nie Marnuj Jedzenia 2023”, opracowanego przez Federację Polskich Banków Żywności, wynika, że 56% naszych rodaków przyznaje się do marnowania jedzenia w domach. Rocznie jako społeczeństwo do kosza wyrzucamy 4,8 miliona ton żywności. Najczęściej pozbywamy się: pieczywa (52%), owoców (38%), warzyw (36%) wędlin (32%). – Marnowanie żywności to problem, który ma ogromne konsekwencje dla społeczeństwa, środowiska i gospodarki. Raport Banków Żywności pomaga lepiej zrozumieć to zjawisko i jego przyczyny – zaznacza Beata Ciepła, prezeska Federacji Polskich Banków Żywności. Turcja – wakacyjny hit Polaków Turcja od lat jest jednym z najchętniej wybieranych przez Polaków kierunków wakacyjnych. W 2024 roku urlop spędziło tutaj ponad 60 mln turystów, w tym 1,87 mln z Polski. Kraj ze stolicą w Ankarze kusi nie tylko pięknymi plażami, wspaniałymi zabytkami czy niezwykle bogatą ofertą all inclusive. Od trzech lat wczasowicze znad Wisły mogą podróżować do Turcji bez paszportu. Lecący z Polski nie potrzebują także wizy, jeśli pobyt nie przekracza 90 dni. Wystarczy jedynie ważny dowód osobisty. Źródła: turkiyetravelnews.com; money.pl; bankizywnosci.pl.
Turystyczne hity Polaków w 2024 r. Na pierwszym miejscu nie Włochy ani Grecja
Wiemy już, gdzie Polacy najchętniej wypoczywali w minionych dwunastu miesiącach. Na liście największych turystycznych hitów 2024 roku uwielbiane przez naszych rodaków Chorwacja czy Turcja nie plasują się najwyżej.
W tym artykule: Największe turystyczne hity 2024 roku Najlepszy kraj na city break Polecane kierunki podróży na 2025 rok Kiedy myślimy o najczęściej odwiedzanych miejscach w Europie, zwykle do głowy przychodzą nam tak oczywiste kierunki jak Chorwacja, Grecja czy Włochy. Tymczasem w minionym roku Polacy chętniej planowali urlop w kraju, który do tej pory cieszył się większym uznaniem wśród filmowców niż turystów. Największe turystyczne hity 2024 roku Polacy coraz chętniej sięgają po oferty internetowych biur podróży, co potwierdzają badania agencji GfK na zlecenie eSky.pl. Jak wynika z raportu, połowa respondentów organizuje swoje wakacje za pośrednictwem platform online. Co więcej, aż 85% ankietowanych deklaruje, że właśnie w ten sposób rezerwuje krótsze wyjazdy typu city break. – Z biegiem lat coraz więcej osób organizuje wyjazdy tak, aby mieć jak największą elastyczność w wyborze kierunku, zakwaterowania i aktywności na miejscu. Na to zapotrzebowanie odpowiadają internetowe biura podróży, które oferują zarówno popularne, jak i mniej znane destynacje, mają różnorodną bazę noclegową i często niedostępne hotele, a także pozwalają zarezerwować pobyt o dowolnej długości i w każdym terminie w konkurencyjnej cenie – przyznaje Deniz Rymkiewicz z eSky.pl. I tak kierunkiem numerem jeden wśród Polaków w 2024 roku – dość nieoczekiwanie – była Malta (26% rezerwacji). Turyści znad Wisły tłumnie odwiedzali Qawrę, Melliehę, Sliemę i Pembroke. Co ciekawe, w każdej z tych miejscowości długość pobytu wynosiła zwykle sześć nocy, które większość osób spędziła w czterogwiazdkowych hotelach z wliczonym w cenę śniadaniem. Na drugim miejscu uplasowała się Hiszpania (25%). Wybór przeważnie padał na Teneryfę i Majorkę, a także na popularne wybrzeża Costa Brava, Costa Blanca i Costa Dorada. Podróżni preferowali noclegi w hotelach trzy- i czterogwiazdkowych, korzystając z różnych opcji wyżywienia: od śniadań, przez dwa posiłki dziennie, aż po all inclusive. Podium uzupełnił Cypr (19%), który przyciąga wczasowiczów gwarancją aż 300 dni słonecznych w roku. Tuż za czołową trójka znalazła się Grecja (15%), gdzie dominującą formą pobytu był all inclusive, oraz Włochy (14%). Najlepszy kraj na city break W przypadku krótkich wypadów, czyli tzw. city breaków, ranking wygląda zupełnie inaczej. Na czele plasują się włoskie miasta, takie jak Rzym, Mediolan, Wenecja, Rimini, Katania, Palermo oraz Bergamo. Masę turystów z Polski przyciągnęły nie tylko bogactwem zabytków i wyjątkową atmosferą, ale przede wszystkim łatwą dostępnością dzięki licznym połączeniom lotniczym. Polacy chętnie wybierali również maltańskie destynacje, które idealnie nadawały się zarówno na dłuższe wakacje, jak i na krótki kilkudniowy wypad. Na trzeciej pozycji uplasowała się Hiszpania. Nasi rodacy najczęściej wybierali Barcelonę, Alicante, Walencję, Malagę, Palmę de Mallorca oraz Madryt. Nieco mniejszą popularnością cieszyły się miasta greckie i cypryjskie. W pierwszym przypadku wybór padał głównie na Ateny, Kretę, Rodos, Korfu lub Saloniki. Z kolei ci, którzy zdecydowali się na city break na Cyprze, najchętniej podróżowali do Larnaki, Pafos, Ayia Napa oraz Protaras. Polecane kierunki podróży na 2025 rok Po podsumowaniu podróżniczych hitów Polaków w 2024 roku warto przyjrzeć się prognozom na 2025. Swoje zestawienie przygotowało m.in. CNN, wskazując najciekawsze miejsca na nadchodzące miesiące. W gronie wyróżnionych kierunków znalazł się – ku naszej radości – Gdańsk. Miasto doceniono za jego bogatą historię, wyjątkową architekturę i niepowtarzalny klimat. – Dawniej znany jako Danzig, Gdańsk został całkowicie odbudowany po wojnie, stając się jednym z najpiękniejszych i najbardziej kolorowych miast Polski – zaznaczyli amerykańscy dziennikarze. Dodajmy, że swoje podróżnicze hity na nowy rok wybrał również nasz magazyn we współpracy z międzynarodowymi edycjami „Travelera”. Wyróżnione zostały zarówno odległe zakątki, jak i europejskie perełki. Więcej o tegorocznej edycji zestawienia „Best Of The World” dowiecie się z artykułu „Gdzie jechać w 2025 roku?”. Źródło: mat. prasowe eSKy.pl; National Geographic Tarveler Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
Egipt nie jest już numerem 1. Zaskakujący kierunek bije rekordy i przyciąga tłumy
Zmiany na turystycznej mapie Afryki. Po latach dominacji Egipt oddaje palmę pierwszeństwa krajowi, który jeszcze niedawno był pomijany w wakacyjnych planach wielu turystów.
W tym artykule: Egipt zdetronizowany Maroko stanie się turystycznym hitem Polaków? Myśląc o wakacjach w Afryce, większość osób automatycznie wskazuje Egipt. I trudno się dziwić. Kraj faraonów oferuje bowiem wszystko, czego tylko turystyczna dusza zapragnie. Od majestatycznych piramid, przez luksusowe kurorty i szerokie, piaszczyste plaże, po gwarancję słońca niemal przez cały rok. Od niedawna jednak widać wyraźny zwrot w preferencjach podróżnych. Miejsce lidera – o dziwo – zajmuje ktoś inny. Szczegóły poniżej. Egipt zdetronizowany Jak się okazuje, afrykańska turystyka przechodzi cichą rewolucję. Na prowadzenie wysuwa się już nie Egipt, a – ku zaskoczeniu wielu – Maroko. Według oficjalnych danych, w 2024 roku kraj ten odwiedziło aż 17,4 mln turystów, czyli o 20% więcej w porównaniu z rokiem poprzednim. Dla porównania, dotychczasowy lider przyciągnął w minionych dwunastu miesiącach 15,7 mln wczasowiczów. Z opublikowanych liczb wynika, że wśród ponad 17 mln odwiedzających znalazło się 8,8 miliona turystów zagranicznych (wzrost o 23% rok do roku) i 8,6 mln członków marokańskiej diaspory (+17%). Taki wynik oznacza 35-procentowy wzrost w porównaniu do czasów sprzed pandemii i historyczny sukces dla branży. Rosnące zainteresowanie krajem przełożyło się także na gospodarkę. W 2024 roku przychody z turystyki osiągnęły 104 miliardy dirhamów (10,4 mld dolarów), notując wzrost o przeszło 7%. Władze w Rabacie nie zamierzają jednak spoczywać na laurach. Celem strategicznym władz jest przyciągnięcie 26 milionów odwiedzających rocznie. Ma w tym pomóc m.in. organizacja piłkarskich Mistrzostw Świata w 2030 r., których Maroko będzie współgospodarzem wraz z Hiszpanią i Portugalią. Maroko stanie się turystycznym hitem Polaków? Nowe kierunki coraz śmielej wchodzą na listę wakacyjnych hitów. Choć wciąż królują te najbardziej znane, wiele osób zaczyna szukać czegoś innego. Pomagają w tym bezpośrednie loty, jak te z Warszawy do Marrakeszu, które sprawiają, że egzotyka staje się dostępna na wyciągnięcie ręki. Tygodniowe wakacje all inclusive w Maroku można znaleźć już od około 1800–2000 zł za osobę, choć standardowe oferty zazwyczaj mieszczą się w przedziale 2500–3500 zł, w zależności od sezonu i lokalizacji. Warto przypomnieć, że w ostatnich miesiącach rekordy popularności wśród naszych rodaków bije Malta. Tylko w styczniu tę śródziemnomorską wyspę odwiedziło ponad 30 tysięcy turystów znad Wisły, co czyni nas najliczniejszą grupą odwiedzających z całej Europy. Według szacunków Maltańskiej Organizacji Turystycznej, do końca 2025 roku liczba polskich odwiedzających może przekroczyć 300 tysięcy. – Trudno sondować wynik całego roku po wynikach z jednego miesiąca, ale nie można przejść obojętnie obok faktu, iż pierwszy raz w historii maltańskiej turystyki goście z Europy Wschodniej (Polacy) byli liderami zestawienia. To dużo mówi o potencjale tego rynku – podkreśla John Mary Attard, regionalny dyrektor biura MTA w Warszawie. Źródło: National Geographic Traveler Polska Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
Równie piękna jak Grecja, a o wiele tańsza. To ukryty klejnot Europy
Albania z roku na rok staje się coraz chętniej wybieranym kierunkiem. Malownicze krajobrazy i niskie ceny przyciągają turystów. Sprawdź, które miasta warto zobaczyć.
W tym artykule: Z czego słynie Tirana? Berat i Gjirokastër, czyli miasta tysiąca okien i tysiąca schodów Albańska Riwiera – idealne miejsce na wakacyjny odpoczynek Tirana była taka maleńka. Jak chudy podrostek w za ciasnym ubraniu. Jeszcze na początku lat 90. XX wieku granice miasta wyznaczały ulice, które dziś tworzą centrum. I nagle, w 1991 r., gdy już wszystko było wolno, Tirana eksplodowała. Tłumy ściągały z całego kraju, bo wreszcie można było zmieniać miejsce zamieszkania. Taka wolność! I co z nią robić? Energia Albańczyków nagle wybuchła. Przypominam sobie słowa starszego przyjaciela, gdy próbuję przebić się przez sznur samochodów na placu Skanderbega, a one pędzą jeden za drugim, nieprzerwanie. Jeszcze 25 lat temu Tiranę tworzyły puste ulice pokryte żółtym pyłem, gdzie dzieci do woli mogły się bawić, bo samochodów nie było. Tylko czasem przejechał peugeot albo volvo – wtedy wszyscy wiedzieli, że jedzie partyjniak, czerwony pasza, jeden z dwóch tysięcy szczęśliwców, którzy mogli prowadzić samochód należący do państwa. Wśród nich krążył też czarny mercedes Envera Hodży, albańskiego Stalina, który przez 40 lat rządził krajem żelazną ręką. Kiedy Albańczycy opowiadają o Tiranie z początku lat 90., mówią o pustce. Niczego nie było. Papieru, szkła, opakowań, nawet plastikowych butelek, które teraz zaściełają chodniki. Żeby zrobić zakupy, chodziło się z własnym woreczkiem, do którego sprzedawczyni sypała a to mąkę, a to fasolę. Rakija była na szklanki przyniesione z domu. Z czego słynie Tirana? A dziś Tirana pławi się w kolorze. Z dnia na dzień wokół obręczy gór, która zamyka miasto w kołysce, wyrósł kolejny pierścień wieżowców. Kiedy burmistrzem miasta został artysta Edi Rama, obecnie premier i najważniejsza postać albańskiej polityki, postanowił skąpać budynki przy bulwarach w zieleni i fiolecie, różu i żółci. Cała Tirana zaczęła przypominać obrazki z dziecięcych malunków: tu pomarańczowe drzewo, tam tęczowa wstęga i popartowe kropki. Edi Rama wyznaczył trendy w estetyce Tirany, a może wyznaczyła je czarno-biała przeszłość, w każdym razie Tirana pokochała kolor. Tu wszystko jest jakieś, najlepiej luksusowe, epatujące, z wykrzyknikiem. Kolorowe krzesła w kawiarniach, kolorowe donice z kolorowymi kwiatami, kolorowo ubrani ludzie. Albania jest kolorem: czerwoną flagą z czarnym orłem, błękitnym niebem, miodowo-malinowymi budynkami rządowymi przy placu Skanderbega, zielenią palm, granatem gór o poranku, ich różowością o zmierzchu. Był niedostatek, jest nadmiar. Była pustka, jest przesyt bodźców. I niby każdy jest w ruchu, ale nikomu się nie spieszy. Albańczycy przesiadują w restauracjach i kawiarniach, gardłując o polityce. Mężczyźni podrywają się, wymachują rękami, nabierają powietrza i puchną jak jadowite ryby. Ogień! Czekasz na pożar, na wojnę, a tu nic, po chwili cmokają siarczyście, jeden policzek, drugi, niedźwiedzi uścisk. Południowcy, którzy już zapomnieli, gdzie trzymają pistolety. Jeszcze w latach 90. broń kładziono na blacie stolika jako rekwizyt ułatwiający biznesowe rozmowy. Czasem słyszę, jak turyści marudzą: niby stolica, a nic w niej nie ma. Tirana, średniowieczna wioska, która prawa miejskie uzyskała w XVII w., jeszcze w 1945 r. liczyła 60 tys. mieszkańców i przypominała polskie miasto powiatowe. Dziś mówi się, że mieszka tu 800 tys. ludzi, ale kto wie, może i milion. W centrum wznosi się wszystko co ważne dla Albanii: meczet Ethem Beja (ukończony w 1821 r., więc jak na Tiranę stary), obok typowa dla miast Imperium Osmańskiego wieża zegarowa, pomnik bohatera narodowego Skanderbega z 1968 r. oraz inne świeże nabytki z czasów Envera Hodży: Pałac Kultury i Narodowe Muzeum Historyczne, zwieńczone słynną mozaiką przedstawiającą bohaterów narodowych Albanii. Współczesna Tirana to pośpiech, żywioł drobnych biznesów i inicjatyw, miasto paradoks, miasto skrajność. Obok luksusowych butików z Diorem i Chanel stoją pokątne rozlewnie perfum, gdzie można napełnić stare flakony. Obok zaparkowanych mercedesów przycupnęły prowizoryczne budki i stojaki, punkty napełniania zapalniczek i sprzedaży wszystkiego. Drugi obieg materii, która kipi, wylewa się zewsząd, triumfuje. Po latach deprywacji, niedostatku, pustki wyrosły: albańska kapitalistyczna żarłoczność, nadmiar, zachwyt kolorem, luksusem. Obok tych, którzy dorobili się i teraz piją kawę w ogródkach, przemykają na rowerach chudzi chłopcy objuczeni worami plastiku. Obok hipsterek i łań, które zainwestowały w koafiurę i szpilki, suną poważne dziewczęta w burkach, zasłonięte od stóp do głów. Berat i Gjirokastër, czyli miasta tysiąca okien i tysiąca schodów Jeśli ktoś chce zobaczyć Albanię starszą, naznaczoną przymusowym mariażem z Turcją, powinien odwiedzić Berat i Gjirokastër. Berat nazywany jest „miastem tysiąca okien”. Z koleiGjirokastër „miastem tysiąca schodów”. Nie od dziś wiadomo, że lepiej nie pytać nikogo z Beratu o Gjirokastër i na odwrót, bo w najlepszym wypadku usłyszycie: „Phi! Nigdy tam nie byłem, nie warto!”. Mimo to obydwa mają podobną, nieco orientalną, kamienną aurę: wzgórze, na wzgórzu forteca, a wcześniej strome wzniesienie i schody. Ale każde z miast ma w sobie coś wyjątkowego: symbolem Beratu jest Mangalem, dzielnica śnieżnobiałych maleńkich domków z regularnymi czarnymi prostokątami okien, symbolem Gjirokastër jest trzypiętrowy dom Zakate o dwóch potężnych wieżach, esencja albańskiej architektury: rosły i groźny, kamienno-obronny. Pragmatyka, niekoniecznie piękno, i wojna, niekoniecznie pokój. Gjirokastër widziana z góry, z perspektywy fortecy, jest srebrzysta i zasępiona, rozważna i dostojna. Ismail Kadare, najsłynniejszy albański pisarz, który się tutaj urodził, pisał o niej, że przypomina prehistorycznego stwora, który pewnej zimowej nocy wyłonił się z doliny i z trudem wpełzł pod górę, by wczepić się w zbocza. Wszystko tu było stare i kamienne, od ulic i fontann po dachy wielkich stuletnich domów pokrytych kamiennymi płytkami koloru popiołu, jak liczne wielkie skorupy. Albańska Riwiera – idealne miejsce na wakacyjny odpoczynek Na południe od Gjirokastër ciągnie się największy obok Përmetu i Gór Przeklętych turystyczny skarb kraju: Albańska Riwiera. Brzmi szumnie, i słusznie, bo południe Albanii jest równie piękne jak Grecja – może się pochwalić porządną, rozbudowaną infrastrukturą turystyczną, a ceny są dużo niższe niż w sąsiednich krajach. W Sarandzie, największym mieście południa, kwitnie turystyczno-kapitalistyczny folklor, strzelnice strzelają, grajkowie grają, śpiewacy śpiewają, błyskotki błyszczą, wibracje, neony i gwar. Wieczorami całe miasto wychodzi na xhiro, czyli niekończący się spacer wzdłuż promenady, w celu zaprezentowania światu swej urody i dobrego samopoczucia. Młodzi panowie z panami, młode panie z paniami, ewentualnie starsi państwo pod rączkę: chodzą wszyscy, kiwają głowami, pytają o zdrowie, taksują, kto z kim, co za ile. Ciągle jeszcze xhiro służy wyłowieniu z tłumu kandydatki na żonę, ale dzisiaj rozpoznania matrymonialne odbywają się mniej subtelnie, bez zabiegów swatów. Riwiera Albańska to ciąg malowniczych wiosek i miasteczek rozsianych wzdłuż wybrzeża, zaczynających się od przełęczy Llogara, a kończących w Lukovë. Wśród nich najsłynniejsze są Himarë i Dhërmi. Himarë jest niewielka, bardziej kameralna niż Saranda, ale z wieloma restauracjami i pięknymi plażami wokół, grecka z ducha, małodomkowa, błękitno-biała. Dhërmi z kolei przypomina kolonię grzybów, które nagle wyrosły po radioaktywnym deszczu: z chaotycznymi hotelami i pensjonatami, budowanymi najczęściej bez zezwolenia, ale też prawdziwym życiem imprezowym i wieloma włosko-bałkańskimi klubami dudniącymi całą noc. Najpiękniejsze są plaże w Ksamilu, za Sarandą: piaszczyste, złociste, z turkusową wodą – i dlatego Ksamil zabudowano bez przyzwoitości. Kolorowe domki sprawiają wrażenie obłąkanego tłumu, który tłoczy się w kolejce bez kręgosłupa i środka, rozlewa na wszystkie strony, trąca łokciami dachy. Odpocząć od kurortowego gwaru można w Butrincie, wspaniale zachowanej greckiej kolonii nad jeziorem, której początki sięgają X w. p.n.e. Obok ruin teatru, świątyń i wież atrakcją jest samo wzgórze, na którym rozlokowało się miasto, ocienione starymi drzewami, otoczone szmaragdową wodą, po której suną łódki wydobywające sieci z małżami. Nie wypada wyjechać z Butrintu, nie kosztując małży w winie, lokalnej specjalności. Kiedyś te albańskie małże będą równie sławne co greckie ośmiornice i chorwackie kalmary. Więcej o Albanii przeczytasz w najnowszym wydaniu „Travelera”, który już jest dostępny w sprzedaży. Ten numer możesz kupić bez wychodzenia z domu za pośrednictwem strony kultowy.pl: View Burdaffi on the source website Źródło: Tekst ukazał się na łamach magazynu „National Geographic Traveler Extra – 50 miejsc w Europie” (nr 02(03)/2020)
„Biały Lotos” wyznacza trendy w turystyce. Liczby mówią same za siebie
Serial „Biały Lotos” to prawdziwy popkulturowy fenomen ostatnich lat. W połowie lutego premierę miał pierwszy odcinek trzeciej serii produkcji. Czy i tym razem popularność „Białego Lotosu” przełoży się na branżę turystyczną?
Spis treści: Tak „Biały Lotos” oddziałuje na turystów „Biały Lotos” w Tajlandii Gdzie kręcono „Biały Lotos”? Tajlandia jeszcze popularniejsza „Biały Lotos” dowodzi, że stare dobre intrygi kryminalne to najlepszy sposób na przyciągnięcie widzów. Do tego kilku bajecznie bogatych głównych bohaterów, malownicze krajobrazy najpiękniejszych zakątków świata i oczywiście wpadająca w ucho melodia z czołówki. Zaraz po premierze pierwszych odcinków pierwszego sezonu, jeszcze w 2021 roku, widzowie z miejsca zaczęli wyszukiwać, gdzie kręcono ich nowy ulubiony serial. Nie było tajemnicą, że „Biały Lotos” powstawał na Hawajach. Fani chcieli jednak wiedzieć jak najwięcej, aby móc odwiedzać te same miejsca, co główni bohaterowie (i wypoczywać tam). Tak „Biały Lotos” oddziałuje na turystów W przypadku pierwszego, hawajskiego, sezonu było to dość karkołomne. Hawaje są dla Europejczyków odległym i drogim kierunkiem podróży. Zdecydowanie łatwiej mieli mieszkańcy USA czy Australii. Hotel Four Seasons Resort Maui w Wailea odnotował wzrost odwiedzin strony internetowej w ujęciu rok do roku o 425%. To właśnie ten obiekt był główną scenerią dla pierwszej odsłony hitowego serialu. W drugim sezonie mogliśmy oglądać turystów wypoczywających na Sycylii. I tu również widać było, jak popularność serialu wpłynęła na wybory wczasowiczów. Władze hotelu Four Seasons San Domenico Palace w Taorminie, w którym kręcono drugi sezon, poinformowały, że gdy obiekt został ponownie otwarty po zakończeniu zdjęć, przez sześć miesięcy nie było w nim wolnych miejsc. Czas płynie, a sycylijski hotel nadal przyciąga tłumy gości z całego świata. Łączy ich to, że pragną zaznać stylu życia znanego im z ekranu. Premierowy trzeci sezon „Białego Lotosu” przenosi widzów do Tajlandii. Kraj spodziewa się podobnego wpływu na branżę turystyczną, co w przypadku poprzednich lokacji. „Biały Lotos” w Tajlandii Trzeci sezon serialu powstawał w najbardziej malowniczych lokalizacjach Tajlandii, takich jak wyspy Phuket i Koh Samui. Szczególną rolę dla scenerii odegrał luksusowy hotel Four Seasons Resort Koh Samui, położony w otoczeniu bujnej tropikalnej roślinności i krystalicznie czystych wód. Obiekt oferuje prywatne wille z basenami i widokiem na morze, przez co uchodzi za idealne miejsce dla osób ceniących sobie wypoczynek w ekskluzywnych warunkach. Jako plan zdjęciowy posłużyły również Anantara Mai Khao Phuket Villas czy Anantara Bophut Koh Samui Resort. Te luksusowe obiekty również oddają klimat tajskiego raju, łącząc nowoczesne udogodnienia z tradycyjną architekturą i kulturą regionu. Gdzie kręcono „Biały Lotos”? Kluczową rolę w wyborze lokalizacji, które potem stają się tłem dla poszczególnych sezonów, odegrał producent wykonawczy serialu Mark Kamine. Jego decyzje miały znaczący wpływ na wzrost zainteresowania turystów miejscami przedstawionymi na ekranie. Kamine wie, że wybór lokalizacji ma ogromne znaczenie nie tylko dla estetyki serialu, ale także dla lokalnych społeczności. Jego decyzje dotyczące miejsc kręcenia mają bezpośredni wpływ na lokalną gospodarkę i turystykę. W Tajlandii ekipa filmowa zawitała między innymi na wyspy Phuket i Koh Samui. Co ciekawe, tajskie wyspy wcale nie były pierwszym, a na pewno niejedynym wyborem filmowców. – Mike White [współtwórca serialu – przyp. red] wpadł na pomysł w stylu filozofii Wschodu. Szukaliśmy czegoś praktycznego i przyciągającego wzrok. Na początek w zestawieniu poza Tajlandią znalazły się też Korea, Filipiny, Japonia, Bali i Sri Lanka – zdradza Kamine cytowany przez BBC. Filmowiec uchylił również rąbka innej tajemnicy z planu zdjęciowego. – Niektóre sceny w trzecim sezonie są kręcone w jednym hotelu, ale część powstała gdzie indziej. To wspólne przestrzenie są tutaj motorem napędowym. Najważniejsze jest to, że całość wygląda pięknie – podsumowuje. Tajlandia jeszcze popularniejsza Tajlandia, podobnie jak Sycylia czy Hawaje, nie musi zabiegać o promocję wśród turystów. Zimą, kiedy warunki pogodowe najbardziej sprzyjają plażowaniu, tajskie wyspy odwiedzają miliony gości z Europy i Ameryki Północnej. Wielu z nich odwiedza właśnie Koh Samui. To druga co do wielkości wyspa Tajlandii. Turyści przyjeżdżają tam między innymi dla białych, piaszczystych plaż Chaweng i Lamai, ukrytych zatoczek i tonącego w zieleni interioru z wodospadami i plantacjami kokosów. Dla miłośników aktywnego wypoczynku dostępne są liczne centra nurkowe, umożliwiające podziwianie raf koralowych. Wyspa Koh Samui oferuje również bogate życie nocne. Po zachodzie słońca turyści przenoszą się z plaż i bungalowów do barów, klubów i restauracji serwujących zarówno lokalne, jak i międzynarodowe specjały. Tegoroczny szczyt turystycznego sezonu na wyspie trwa (luty 2025 r.) już najlepsze. Dopiero za rok będzie można ocenić, czy „Biały Lotos” ponownie zadziała na turystów odwiedzających Tajlandię jak magnes. Źródło: BBC Nasz autor Mateusz Łysiak Dziennikarz podróżniczy, rowerzysta, górołaz. Poza szlakiem amator kuchni włoskiej, popkultury i języka hiszpańskiego.
Dahab to raj dla nurków i żeglarzy. Co jeszcze przyciąga turystów do tego kurortu?
Turkusowa woda, fantastyczne widoki i wyjątkowe towarzystwo. Dahab nieprzypadkowo uchodzi za jeden z najlepszych egipskich kurortów.
W tym artykule: Dahab – niepowtarzalne warunki do nurkowania i żeglowania Rafa koralowa w Zatoce Akaba Codzienność w Dahab Dahab – informacje praktyczne Wielkie turkusowe oko lśniło w słońcu pofalowaną taflą wody, na której unosiły się pojedyncze sylwetki nurków. Ale też tych, którzy z maską, rurką, z ciekawością, ale i z obawą zerkali pod wodę. W czeluść jednej z najbardziej niesamowitych nurkowych miejscówek. Patrzyłem na to z zazdrością i rosnącą ekscytacją. Na niewielkie wzgórze, wyrastające tuż przy morskim brzegu, wdrapałem się w klapkach i kąpielówkach. Żar lał się z nieba i chociaż wody zatoki Akaba marszczył wiatr, tu, na górze, nie było czuć jego zbawiennej mocy. Z aparatem fotograficznym przy oku wpatrywałem się w szeroki, owalny, sięgający 100 m pionowo w dół otwór przybrzeżnej rafy. Z powodu kształtu i koloru wody nazywany jest on Blue Hole – Błękitną Dziurą. Ten cud natury miał w sobie coś magicznego i magnetycznego. Każdy, kto planował nurkową wyprawę do Dahabu, za punkt honoru stawiał sobie zanurzenie się w tym miejscu. Ba, wielu przybywało na półwysep Synaj wyłącznie z tego powodu. Dahab – niepowtarzalne warunki do nurkowania i żeglowania Do egipskiego Dahabu, niewielkiej beduińskiej osady położonej godzinę jazdy na północ od słynnego Szarm el-Szejk, wcale nie miałem wielkiej ochoty przyjeżdżać. Ale mój nurkowy kumpel, Zbyszek, namawiał. Kusił perspektywą świetnych zanurzeń, ale też atmo­sferą – inną od tej w popularnych egipskich kurortach. Opowiadał o niewielkich nadmorskich osadach, klimatycznych knajpkach, spokoju i hipisowskim charakterze miejsca. Nie kłamał. Już pierwszego wieczoru, gdy w czasie odprawy siedzieliśmy w kucki na kolorowych dywanach i popalaliśmy jabłkową sziszę, poczułem, że to miejsce dla mnie. Obok nas otulone dymem z sziszy siedziały niewielkie grupy turystów, gdzieś przed nami migotały światełka latarek nurków. Brzeg morza był tuż-tuż, na wyciągnięcie ręki. Nasz przewodnik, Hakim, opowiadał o kolejnych dniach pod wodą. Ale też o sobie. Przybył tu kilkanaście lat temu z Aleksandrii. Mijały wówczas dwie dekady od czasu, gdy Synaj powrócił w granice Egiptu po wielu latach wojennej zawieruchy i konfliktu z Izraelem. Najpierw potencjał miejsca odkryli hipisi, dopiero po nich dotarli tu nurkowie. Najwięcej atutów na półwyspie miał właśnie Dahab – niewielka beduińska osada położona tuż nad brzegiem morza. Nazwa miasteczka oznacza „złoty”, a podzielone jest ono na część północną, z dawną osadą Asalah – z knajpkami i hotelikami i z urokliwą promenadą nad samym morzem, oraz część południową – z kilkoma sieciowymi hotelami i laguną, mekką miłośników windsurfingu i latawców kite. „Goa Morza Czerwonego” – trąbiły o Dahabie gazety i turystyczne przewodniki lat 90. XX w. Za tym sloganem, nawiązującym do atmosfery luzu i seksualnej swobody indyjskiej osady znad Morza Arabskiego, kryło się przyzwolenie na to, by przyciągnąć tu specyficznego turystę. Indywidualistę stroniącego od hotelowych molochów all inclusive, rozkrzyczanych dzieciaków i dudniących po nocach dyskotek. Czy czułem się kimś takim, gdy gnaliśmy na pace pikapa, w kurzu i słońcu na pierwszą nurkową miejscówkę? Trochę tak. Długowłosi, wyluzowani egipscy kierowcy, nie mniej swobodni divemasterzy – podwodni przewodnicy, wszyscy w kolorowych czapeczkach i barwnych tiszertach, wpisywali się w ten obraz. Po niespełna pół godzinie jazdy wysadzili nas tuż obok Blue Hole, ale pierwszego nurka miałem wykonać w oddalonych kawałek dalej „dzwonach” – El Bells. Dookoła mieliśmy pustkę: spalone słońcem, pomarańczowo-brązowe skały, piach i kurz. Obok tego tafla wody niczym lustro Alicji, za którym wkracza się do innego świata, do krainy czarów. – Z Blue Hole nie ma żartów – ze śmiertelną powagą mówił Hakim, gdy szykowaliśmy się do zejścia pod wodę. A mnie przed oczami stawały tablice przymocowane do skały tuż przy nurkowisku. Upamiętniały tych, którzy zlekceważyli niebezpieczeństwa miejsca. Byliśmy więc wyjątkowo skupieni. Wszelkie żarty skończyły się, gdy usiedliśmy na skale w „bellsach”. Potem trzeba było spuścić nogi do wody i zanurzyć się… głową, pionowo w dół. – Plecami do skały, a potem, gdy zobaczysz niewielki skalny łuk – odwróć się o 180 stopni i przepłyń pod nim – cierpliwie tłumaczył mi Zbyszek. – I tam na mnie poczekaj. Zakryła mnie woda, swobodnie opadałem wzdłuż skalnej szczeliny, sprawdzając na zegarku głębokość. Zanurzaliśmy się dość szybko, w grupie, wyposażeni w dodatkowe butle. Skupieni, ale zrelaksowani, próbując zużyć jak najmniej gazu. Gdy na mierniku pojawiła się informacja: „26 metrów”, zobaczyłem wspomniany łuk, za którym otworzyła się błękitna otchłań. Czekałem na Zbyszka i dalej, w niewielkim prądzie popłynęliśmy już razem – wzdłuż ściany. Po chwili podziwialiśmy kolorową rafę i biało-pomarańczowe błazenki buszujące w ukwiałach. Dotarliśmy do tzw. ogrodu – zagłębienia w koralowcach Błękitnego Oka, ulubionego miejsca tych, którzy trudy nurkowania w pełnym akwalungu zastępują swobodą zestawu ABC – maski, rurki i płetw. Nurkowaliśmy dalej. Na głębokości 57 m skontrolowaliśmy ilość gazu w butli, a proste zadanie matematyczne, które wymyślił nasz divemaster, miało sprawdzić, czy nadal potrafimy trzeźwo myśleć. Przed nami stała perspektywa przepłynięcia pod łukiem – kilkanaście metrów w tak zwanym dachu, czyli ze skałą nad głową, bez możliwości wypłynięcia. Już po drugiej stronie, z odrobiną ekscytacji, ale w spokoju, przestrzegając zasad dekompresji, z przystankami dyktowanymi przez akwalungowy komputer, wynurzaliśmy się w kierunku słońca. Rafa koralowa w Zatoce Akaba Zatoka Akaba, głęboka na 1700 m, długa na 180 km i wąska średnio na 20 km – dzieli swoje skarby pomiędzy Egipt, Izrael, Jordanię i Arabię Saudyjską. W ciepłych i bardzo słonych wodach wykształciła się rafa, którą buduje 265 gatunków korali, w tym 150 twardych koralowców, z czego 23 to endemity Morza Czerwonego. To, co odróżnia tutejszą rafę np. od tej okalającej Australię, sprowadzić można do jednego zdania: odporność na wahania temperatur. I jeśli australijskie koralowce bieleją, umierając w wyniku podnoszenia się temperatury wszechoceanu, to te z Morza Czerwonego, a szczególnie z zatoki, mają się nieźle. Prawdopodobnie pozostało więc jeszcze trochę czasu, by je ochronić przed klimatyczną zagładą. Morze Czerwone to swoiste laboratorium i bank genów tych koralowców, które są bardziej odporne na zmiany klimatu. Dlatego trwają prace, by region wpisać na listę światowego dziedzictwa UNESCO i tym sposobem objąć go dodatkową ochroną. Miejsce jest dość odludne. Parę nadmorskich osad, małe kurorty ze szkołami nurkowania. Poza tym wielka pustka, w którą idealnie wpisuje się Blue Hole. Porównanie jej czeluści do turkusowego oka jest nieprzypadkowe. Synaj już 6 tys. lat temu był miejscem wydobycia cennych turkusów. Codzienność w Dahab Poranna kawa, śniadanie złożone z grubych naleśników z dżemem i jogurtem. Potem przegląd sprzętu, pakowanie pikapa i w drogę. Po pierwszym nurkowaniu przerwa – leżakowanie, popijanie wody, rozmowy albo czytanie książki, gry planszowe. Potem drugie zanurzenie. W międzyczasie jakaś przekąska na ciepło, czasem spacer na punkt widokowy. Tak wyglądał nasz każdy dzień podczas tygodniowego pobytu w Dahabie. Tę rutynę przerywaliśmy jedynie nocnym nurkowaniem na „miejskiej” plaży zwanej Lighthouse Reef. Przy dobrej przejrzystości wody miało się wrażenie, że jakby się było zawieszonym w próżni. Uwielbiam nurkować w ciemności, bo nocą widać… więcej kolorów! Tak! Mocna latarka oświetla rafę i tym samym redukuje efekt niebieskiego filtra, który w ciągu dnia funduje nam woda. Alternatywą dla nocnych nurkowań były wystawne kolacje w lokalnych knajpkach. Kuchnia w Dahabie na przestrzeni lat wyewoluowała w stronę specyficznego fusion, łącząc smaki Maghrebu, Bliskiego Wschodu i europejskich krajów Morza Śródziemnego. Efekty bywają zaskakujące! Czasem więc zamiast morza decydowaliśmy się na jego owoce. Najlepiej z grilla! Dahab – informacje praktyczne Dojazd i nocleg Najlepiej wybrać się czarterem z którymś z biur podróży. Siedmiodniowy pobyt w hotelu z dwoma posiłkami i przelotem z Polski, w listopadzie, to wydatek ok. 2 tys. zł na os. Można też rezerwować noclegi samodzielnie. Od ok. 400 zł za dwójkę za tydzień ze śniadaniem. Dolot do Szarm el-Szejk to wydatek od 1 tys. zł w obie strony. Stamtąd shuttle bus do Dahabu za 60 zł w jedną stronę. Lot na Synaj trwa ok. 4,5 godz. Jedzenie Najczęstszą opcją są posiłki w hotelu. Jeśli nie, to tanio i dobrze zjemy też „na mieście”: śniadanie kosztuje ok. 8 zł, woda mineralna – 2 zł, kawa – 4 zł, frytki – 7 zł, spaghetti – 11 zł, pizza – 20 zł, tadżin z rybą – 25 zł, zestaw owoców morza – 50 zł. Na kolację w grupie polecam droższą, ale znakomitą restaurację Zanooba Slow Cooking; oferuje zestaw od 50 zł za osobę. Nurkowanie Polecam agencję Bedouin Divers. 6-dniowy pakiet nurkowy (dwa zanurzenia dziennie) to wydatek od 180 euro w górę, a od 210 euro z wypożyczeniem pełnego ekwipunku. Świetnie, gdy centrum w cenie oferuje transport z hotelu na miejscówki i z powrotem. Jeśli jedziesz pierwszy raz, warto przejść kurs PADI Open Water Diver. Od ok. 300 euro, pozwala na nurkowanie do 18 m. Planując nurkowanie, koniecznie trzeba wykupić ubezpieczenie dla nurków. Polecam DAN; 130 zł na tydzień. Park Narodowy Ras Muhammad Na południowym koniuszku Synaju. Jest tu jedna z najpiękniejszych raf koralowych na świecie. Źródło: National Geographic Traveler
Urlop 2025 – kiedy najlepiej wziąć wolne? Dzięki sprytowi możesz wypoczywać przez 62 dni
Kiedy najkorzystniej zaplanować urlop w 2025 roku, aby maksymalnie przedłużyć czas wakacji? Dzięki umiejętnemu rozłożeniu dni wolnych możesz zapewnić sobie aż dwa miesiące wolnego.
W tym artykule: Dni wolne od pracy w 2025 – kalendarz świąt i długich weekendów Jak zaplanować urlop w 2025 roku? Gdzie spędzić urlop w 2025 roku? Koniec roku zbliża się wielkimi krokami, a to najlepsza okazja, by zaplanować najbliższe miesiące, szczególnie pod kątem upragnionych podróży. Jeśli już teraz myślisz o krótkich wypadach typu city break lub marzy ci się relaks na rajskich plażach poza sezonem, warto działać z wyprzedzeniem. Wcześniejsze rezerwacje to nie tylko niższe ceny czy szerszy wybór ofert. Przy odpowiednim zarządzaniu dniami wolnymi, możesz zapewnić sobie naprawdę długie chwile relaksu. W dalszej części artykułu podpowiadamy, kiedy i jak najlepiej zaplanować urlop w 2025 r. Dni wolne od pracy w 2025 – kalendarz świąt i długich weekendów W 2025 r. czeka nas 250 dni pracujących, czyli o jeden mniej niż w obecnym. Pracownicy będą mieli do dyspozycji 115 dni wolnych od pracy, w które wliczają się weekendy i święta ustawowo wolne, a te w nadchodzącym roku wypadają dość korzystnie. Szczegóły poniżej. 1 stycznia – Nowy Rok (środa); 6 stycznia – Święto Trzech Króli (poniedziałek); 20 kwietnia – Wielkanoc (niedziela); 21 kwietnia – Drugi Dzień Świąt Wielkanocy (poniedziałek); 1 maja – Święto Pracy (czwartek); 3 maja – Święto Narodowe Trzeciego Maja (sobota); 8 czerwca – Zielone Świątki (niedziela); 19 czerwca – Boże Ciało (czwartek); 15 sierpnia – Święto Wojska Polskiego oraz Święto Matki Boskiej Zielnej (piątek); 1 listopada – Wszystkich Świętych (sobota); 11 listopada – Narodowe Święto Niepodległości (wtorek); 25 grudnia – Pierwszy Dzień Świąt Bożego Narodzenia (czwartek); 26 grudnia – Drugi Dzień Świąt Bożego Narodzenia (piątek). Niewykluczone, że lista ta jeszcze przed końcem bieżącego roku wydłuży się, bowiem trwają dyskusje nad wolną Wigilią, która w 2025 r. przypadałby w środę. Wprowadzenie takiej zmiany pozwoliłoby na jeszcze dłuższy odpoczynek bez konieczności wykorzystywania dodatkowego urlopu, co z pewnością ucieszy wiele osób planujących świąteczne wyjazdy. Przy okazji warto przypomnieć, że w przypadku, gdy święto ustawowo wolne od pracy, wypada w sobotę, to przysługuje nam za nie – zgodnie z art. 130 Kodeksu pracy – dodatkowy dzień wolnego. Nie dotyczy to niedziel, które z reguły są dniami wolnymi. Jak zaplanować urlop w 2025 roku? Przy sprytnym rozplanowaniu dni urlopowych w 2025 r. możemy liczyć na naprawdę długi odpoczynek. Sprawdź, jak zaplanować swój kalendarz w nadchodzącym roku, aby w pełni cieszyć się świętami i długimi weekendami, nie wykorzystując przy tym całego urlopu Styczeń Pierwsza okazja na dłuższy odpoczynek pojawi się już na początku 2025 r. Z racji, że Nowy Rok wypada w środę, a przypadające 6 stycznia Święto Trzech Króli – w poniedziałek, wystarczy wziąć dwa dni urlopu – 2 i 3 stycznia. Wówczas nasza noworoczna przerwa potrwa prawie tydzień. Pomysł na wyjazd: nowy rok rozpocznij od wizyty w jednej z europejskich metropolii. Londyn, Paryż czy Wiedeń w tym okresie nadal zachwycają świątecznymi dekoracjami, a jednocześnie przyciągają mniejszym tłumem i korzystniejszymi cenami. Kwiecień/Maj W 2025 roku Wielkanoc wypada dość późno, bo 20 kwietnia. Jeśli jednak zaraz po świętach weźmiesz 7 dni urlopu (22, 23, 24, 25, 28, 29, 30 kwietnia), a 2 maja odbierzesz wolne za 3 maja, będziesz cieszyć się ponad dwutygodniową majówką. Pomysł na wyjazd: na przełomie kwietnia i maja zawitaj do „Paryża w miniaturze”, czyli położonej w południowej Francji Tuluzy, uznaną przez Lonely Planet najlepszym miastem do odwiedzenia w 2025 roku. Czerwiec Warto rozważyć także dzień wolny 20 czerwca (piętek po Bożym Ciele), by ponownie odpoczywać przez cztery kolejne dni. Tym, którym w połowie roku marzy się nieco dłuższy urlop, proponujemy ponadto wzięcie wolnego także 16, 17 i 18 czerwca. Pomysł na wyjazd: Czerwiec to świetny moment na krótki urlop w Polsce lub city break do jednej ze stolic sąsiadujących z nami państw. Praga, Wilno, a może pomijana przez wielu Bratysława? Sierpień Tylko 4 dni urlopu i aż 9 dni wolnego? W sierpniu będzie to możliwe, jeśli weźmiemy wolne 11, 12, 13 i 14 sierpnia. Ci z was, którzy w tym okresie nie planują żadnego wyjazdu, i tak będą zadowoleni. Wypadający w piątek, 15 sierpnia, dzień ustawowo wolny od pracy, zapewnia naturalny, długi weekend. Pomysł na wyjazd: W czasie długiego weekendu sierpniowego odkryj najpiękniejsze zakątki Polski. Oto 16 propozycji na jednodniową wycieczkę z każdego województwa. Listopad 10 listopada odbierz wolne za wypadający w sobotę Dzień Wszystkich Świętych, a ponadto weź trzy dni urlopu – 12, 13 oraz 14 listopada i odpoczywaj przez kolejne 9 dni. 11 listopada, przypomnijmy, to dzień ustawowo wolny od pracy. Pomysł na wyjazd: Listopad to dobry czas, żeby pomyśleć o wyjeździe do miejsc, w których lato wciąż trwa. Gwarancją słońca przez ponad 300 dni w roku jest Cypr. Sprawdź, co warto wiedzieć przed podróżą na Wyspę Afrodyty. Grudzień Święta Bożego Narodzenia wypadają w 2025 roku korzystnie – w czwartek i piątek. Dlatego, jeśli zaplanujemy urlop w dniach 22, 23, 24, 29, 30 i 31 grudnia, nasz świąteczno-noworoczny odpoczynek potrwa niemal dwa tygodnie. Niewykluczone jednak, że zamiast 6 dni urlopu wystarczy jedynie 5, ponieważ – jak już zostało wspomniane – w Sejmie trwają prace nad wolną Wigilią. Pomysł na wyjazd: Gdzie wyjechać na święta? Zestawienie najlepszych miejsc na bożonarodzeniową podróż przygotował magazyn „Condé Nast Traveler”, który wyróżnił aż 32 kierunki z całego świata, w tym również z Polski. Na liście znalazł się Gdańsk, nazwany przez autorów „bajkowym miastem”. I w ten sposób w 2025 roku odpoczywasz nie przez 26, a 62 dni. Gdzie spędzić urlop w 2025 roku? Jak co roku, listę podróżniczych hitów przygotował również – we współpracy z międzynarodowymi edycjami „Travelera” – nasz magazyn. W zestawieniu „Best Of The World 2025” znalazły się między innymi wyjątkowe miejsca, takie jak trasa rowerowa „Amazonia Europy”, biegnąca przez Austrię, Słowenię, Chorwację, Węgry i Serbię, szwedzki Archipelag Sztokholmski, szkockie Hebrydy Zewnętrzne, rajskie Wyspy Raja Ampat w Indonezji oraz Grenlandia, która od 2024 roku oferuje nowe bezpośrednie połączenie między Nuuk a Kopenhagą. W nadchodzącym roku redakcja „National Geographic Polska” zachęca również do odkrywania piękna Polski. Wśród rekomendacji znalazły się Ojcowski Park Narodowy, Tarnowskie Góry, Połonina Caryńska oraz urokliwy Supraśl, położony w sercu Puszczy Knyszyńskiej. Źródło: National Geographic Traveler. Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
Wrocław: co warto zobaczyć? Atrakcje, zabytki i mało znane miejsca stolicy Dolnego Śląska
Wrocław to jedno z najczęściej odwiedzanych miast w Polsce przez turystów z całego świata. I trudno się temu dziwić, bowiem stolica Dolnego Śląska zachwyca swoim pięknem na każdym kroku, a ponadto oferuje masę atrakcji. Poznaj nasz redakcyjny przewodnik po „Wenecji Północy”.
W tym artykule: Historia Wrocławia Co warto zobaczyć we Wrocławiu? Wrocław na weekend Mało znane miejsca we Wrocławiu Gdzie się zatrzymać we Wrocławiu? Ciekawostki o Wrocławiu Wrocław od lat uważany za jedno z najbardziej atrakcyjnych miast w Polsce. Jego piękno coraz częściej dostrzegają nie tylko krajowi turyści, ale również goście z zagranicy i międzynarodowe media. W 2023 r. „Wenecja Północy”, jak nazywana bywa stolica Dolnego Śląska (o tym, dlaczego piszemy poniżej), została uznana przez chorwacką telewizję N1 okrzyknęła „jednym z najpiękniejszych miast w Europie”. Z kolei brytyjski dziennik „Daily Express” stwierdził, że swoim klimatem przypomina Pragę i Budapeszt. Co warto zobaczyć we Wrocławiu? Jakie atrakcje czekają na odwiedzających? Na te i inne pytania odpowiadamy w dalszej części artykułu. Historia Wrocławia Wrocław ma długą i złożoną historię. Osadnictwo na tym obszarze występowało już we wczesnym średniowieczu. W X wieku n.e. Wrocław był pod panowaniem Piastów, stając się jednym z ważniejszych miast kształtującej się państwowości polskiej. Zwracał na to uwagę już Gall Anonim, który w XI-wiecznej kronice odnotował, iż Wrocław jest jednym z głównych ośrodków Królestwa Polskiego. W kolejnych stuleciach Wrocław umacniał swoją pozycję na mapie Europy. Miasto wielokrotnie wędrowało z rąk do rąk, znajdując się pod panowaniem Królestwa Czech, monarchii Habsburgów i Niemiec. Po drugiej wojnie światowej Wrocław znalazł się w granicach Polski. Od tamtej pory miasto systematycznie rozwijało się na polu kulturalnym i gospodarczym. Według danych Głównego Urzędu Statystycznego za rok 2023, Wrocław liczy ponad 674 tys. mieszkańców i zajmuje powierzchnię 292 km kwadratowych. Jest stolicą województwa dolnośląskiego i trzecim co do wielkości miastem w Polsce pod względem liczby ludności. Co warto zobaczyć we Wrocławiu? Dzięki bogatej historii oraz rozwojowi społeczno-gospodarczemu ostatnich dekad, Wrocław należy do najczęściej odwiedzanych miast w Polsce. Informacje o Wrocławiu i ciekawych miejscach, które można tam zobaczyć, cieszą się dużą popularnością. Co warto zobaczyć we Wrocławiu? Istnieje przynajmniej kilka miejsc, które powinny znaleźć się na liście każdego turysty, który pierwszy raz trafi do tego miasta: Ostrów Tumski: najstarsza, a przez to bardzo klimatyczna część Wrocławia, pełna miejsc o bogatej historii. Na szczególną uwagę zasługuje znajdująca się tam Archikatedra św. Jana Chrzciciela – gotycki kościół przy Placu Katedralnym. W obrębie Ostrowa Tumskiego znajduje się także wspaniały Ogród Botaniczny UW, Rynek Miasta: jeden z największych rynków staromiejskich Europy i jeden z największym w Polsce, z setkami zabytkowych kamienic robi ogromne wrażenie. Na osobną wzmiankę zasługuje także gotycki Stary Ratusz, wzniesiony w okresie późnego średniowiecza, Uniwersytet Wrocławski: szczególnie interesującym zabytkiem jest pochodzący z pierwszej połowy XVIII wieku barokowy budynek główny. Zainteresowanie turystów wzbudzają zwłaszcza Oratorium Muzyczne oraz Aula Leopoldina, Muzeum Narodowe we Wrocławiu: godne odnotowania są zbiory obejmujące malarstwo i rzeźbę. Obecnie w Muzeum mieści się ponad 200 tysięcy obiektów. Oddziałem tego Muzeum jest tzw. Panorama Racławicka, eksponująca słynny obraz „Bitwa pod Racławicami” z końca XIX wieku. To oczywiście tylko niektóre z atrakcji, jakie oferuje Wrocław. Co warto zobaczyć w trakcie krótkiego pobytu, na przykład w trakcie weekendu? Możliwości jest bardzo wiele. Poznaj niektóre z nich. Wrocław na weekend Jeśli planujesz spędzić weekend na Dolnym Śląsku, a konkretnie we Wrocławiu, warto wzbogacić program o następujące punkty. Oprócz wspomnianych już atrakcji turystycznych – najczęściej związanych z historią miasta – miasto oferuje także inne formy spędzania wolnego czasu. Niewątpliwie warto zobaczyć Halę Stulecia – jeden z symboli miasta, w 2006 roku wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Osoby zainteresowane przyrodą mogą zatrzymać się na dłuższą chwilę w Ogrodzie Japońskim albo w miejscowym zoo. Na terenie ogrodu zoologicznego znajduje się też Afrykarium. To jednak nie wszystkie atrakcje, jakie dla miłośników przyrody oferuje Wrocław. Popularnością wśród turystów cieszy się także Centrum Edukacji Ekologicznej Hydropolis. Te wszystkie miejsca – obok Ogrodu Botanicznego – powinny znaleźć się w centrum zainteresowania wszystkich osób pragnących na moment odetchnąć od zgiełku miasta. W centrum Wrocławia znajduje się tzw. Dzielnica Czterech Wyznań. Na niewielkim obszarze trafić tu można na kościół katolicki, prawosławny sobór, synagogę oraz kościół ewangelicko-augsburski. Miejsca te świadczą o tym, iż mimo różnicy wyznań, można prowadzić wspólne życie oparte na szacunku do drugiego człowieka. Wrocław uchodzi też za tzw. miasto krasnali – na wrocławskich ulicach często można natknąć się na rzeźby małych ludzików, których wizerunki były pierwotnie wykorzystywane do walki z systemem komunistycznym. Obecnie krasnale znajdują się w różnych zakątkach miasta i budzą żywe zainteresowanie turystów – zwłaszcza tych najmłodszych. Mało znane miejsca we Wrocławiu We Wrocławiu każdy znajdzie coś dla siebie. Sporo ciekawych chwil spędzą tutaj zarówno miłośnicy historii, sztuki, jak i przyrody czy nowych technologii. Wrocław to jednak nie tylko miejsce słynnych zabytków i powszechnie znanych miejsc kultury. W mieście można natrafić także na sporo atrakcji, które choć nie cieszą się tak oczywistym zainteresowaniem, to potrafią wzbudzać ciekawość turystów. W tym kontekście można wspomnieć na przykład o muralach w dzielnicy Nadodrze. Ogromne malowidła potrafią wzbudzać zainteresowanie ludzi z całego świata. Dziesiątki murali to niewątpliwie jedna z najciekawszych, choć mniej znanych atrakcji Wrocławia. Niemal każdy, kto trafia do Wrocławia, zwraca uwagę na mosty. Miasto słynie z ogromnej ilości mostów, ustępując pod tym względem nielicznym miejscom w Europie, jak np. Wenecja, Hamburg czy Amsterdam. Jednym z najsłynniejszych mostów we Wrocławiu jest wiszący most Grunwaldzki. Godne uwagi we Wrocławiu są także liczne pomniki, które były przez lata wznoszone ku upamiętnieniu zasłużonych, choć nie zawsze znanych postaci. Wystarczy wspomnieć np. o pomniku Dietricha Bonhoeffera - ewangelickiego pastora, który w czasach drugiej wojny światowej prowadził działalność antynazistowską, za co został rozstrzelany w 1945 roku. Gdzie się zatrzymać we Wrocławiu? Wrocław, jak przystało na stolicę województwa, oferuje bogatą bazę noclegową. Jednym z najczęściej wybieranych i najlepiej ocenianych przez przyjezdnych hoteli jest znajdujący się nieopodal Rynku (ok. 300 m) Europeum Hotel. Obiekt oferuje 36 eleganckich i, co najważniejsze, komfortowych pokoi z przestronnymi łazienkami. Goście mogą skorzystać także z sauny fińskiej i strefy fitness Ceny od ok. 400 złotych za dobę dla dwóch osób. Turyści, którzy zarezerwują swój pobyt w hotelu na minimum 30 dni przed planowana datą przyjadą, mogą liczyć na 15% zniżki, a także zwiedzić Wrocław na rowerach wypożyczonych całkowicie za darmo. Ciekawostki o Wrocławiu Wrocław jest miastem, na temat którego istnieje wiele ciekawostek. Oto niektóre z nich: Wrocław nazywany bywa „Wenecją Północy” ze względu na rozbudowaną sieć kanałów i duża liczbę mostów; w 2016 roku Wrocław był Europejską Stolicą Kultury; Piwnica Świdnicka – zlokalizowana w piwnicach Starego Ratusza – była najdłużej działającą (w sposób nieprzerwany) restauracją w Europie; w trakcie II wojny światowej Wrocław poniosło olbrzymie straty – wskutek działań wojennych zniszczeniu uległo prawie 2/3 miasta.
Sri Lanka znosi wizy dla Polaków. To „najwspanialsza wyspa na świecie”
Sri Lanka jest twoim kolejnym kierunkiem podróży? Jeśli tak, to dobrze się składa. Poniżej zebraliśmy najważniejsze informacje dotyczące dokumentów wjazdowych, a także kilka interesujących faktów na temat tego kraju.
W tym artykule: Czy na Sri Lankę potrzebna jest wiza? Sri Lanka – dowód czy paszport? Co warto wiedzieć przed wyjazdem na Sri Lankę? Legenda głosi, że Adam i Ewa po wygnaniu z raju właśnie tutaj znaleźli schronienie. Z kolei Marco Polo mawiał, że to „najwspanialsza wyspa na świecie”. Sri Lanka, bo o niej mowa, od wieków zachwyca swoim niepowtarzalnym pięknem, przyciągając podróżnych z najdalszych zakątków globu. Według danych Departamentu Imigracji i Emigracji, w 2023 r. ten położony w Azji Południowej wyspiarski kraj odwiedziło blisko 1,5 mln turystów, czyli o 700 tys. więcej niż rok wcześniej. Coraz chętniej na Sri Lankę przyjeżdżają również wczasowicze znad Wisły. Jak podają lankijskie władze, w 2023 r. urlop w tej części globu spędziło blisko 18 tysięcy Polaków, a tylko w pierwszej połowie 2024 r. było ich już ponad 26 tys. Niewykluczone, że liczba ta w kolejnych latach będzie jeszcze większa, ponieważ obywatelom Polski i 34 innych krajów znacznie ułatwiono wjazd na wyspę. Szczegóły poniżej. Czy na Sri Lankę potrzebna jest wiza? Dotychczas polscy obywatele, podróżujący zarówno w celach turystycznych, jak biznesowych, potrzebowali wizy, żeby przekroczyć lankijską granicę. Od 1 października 2024 r. wszystko ulegnie jednak zmianie. Tego dnia Sri Lanka wprowadzi – na okres 6 miesięcy – ruch bezwizowy dla obywateli 35 krajów, w tym Polski. W ten sposób tamtejsze władze chcą zwiększyć wpływy z turystyki i nadrobić straty poniesione w czasie pandemii. Nowe przepisy – oprócz naszych rodaków – obejmą także m.in. podróżujących z Australii, Chin, Japonii, Stanów Zjednoczonych oraz Niemiec, Wielkiej Brytanii, Szwecji czy Hiszpanii. – Celem rządu jest przekształcenie Sri Lanki w kraj z wolnymi wizami, podobnie jak Singapur, Tajlandia i Wietnam, aby skorzystać z szybko rozwijającego się przemysłu turystycznego – zaznaczył rzecznik lankijskiego gabinetu, Bandula Gunawardana na spotkaniu z dziennikarzami. Przypomnijmy, że Sri Lanka to drugi, zaraz po Chińskiej Republice Ludowej, azjatycki kraj, który w ostatnim czasie podjął decyzję o tymczasowym zniesieniu wiz dla obywateli Polski. Pod koniec czerwca rząd w Pekinie zdecydował włączyć nasz kraj do programu ruchu bezwizowego, począwszy od 1 lipca 2024 r. do końca 2025. Polacy mogą wjechać do Chin bez wiz na okres nie dłuższy niż 15 dni. Czy do Tunezji potrzebny jest paszport? Lepiej się dowiedz zanim wykupisz wczasy Czy do Tunezji potrzebny jest paszport, a może wystarczy tylko dowód? Zanim zarezerwujesz wymarzone wakacje, dowiedz się, jakich dokumentów potrzebujesz przy wjeździe do tego afrykańskiego kr... Sri Lanka – dowód czy paszport? Kolejną ważną kwestią jest niewątpliwie dokument wjazdowy, który uprawnia do przekroczenia lankijskiej granicy. Podróżujący na Sri Lankę muszą posiadać paszport, ważny przez minimum 6 miesięcy od pierwszego dnia pobytu na wyspie. Co ważne, nie są akceptowane ani dowód osobisty, ani paszport tymczasowy. Co warto wiedzieć przed wyjazdem na Sri Lankę? Powierzchnia: wyspa liczy nieco ponad 65 tys. km kw. (ok. 1/5 powierzchni Polski); zamieszkuje ją 21 mln osób; Waluta: rupia lankijska; 1 PLN = 78 LKR; Oficjalnymi językami są syngaleski i tamilski, wielu mieszkańców wyspy posługuje się także angielskim; Religia: większość Lankijczyków jest wyznania buddyjskiego (ok. 70%), hinduistów jest 16%, muzułmanów i chrześcijan – po ok. 7%; Przed podróżą warto wykupić dodatkowe ubezpieczenie, które pokryje ewentualne koszty leczenia; Opalanie topless lub bez kostiumu kąpielowego jest generalnie zabronione; Wskazane są szczepienia przeciw żółtaczce typu A i B oraz tężcowi; Należy unikać fotografowania obiektów obiektów państwowych, wojskowych i miejsc kultu religijnego; Od kierowców wymagane jest międzynarodowe prawo jazdy oraz specjalne pozwolenie. Na Cejlonie obowiązuje ruch lewostronny, a kierowcy nie przestrzegają przepisów drogowych. Często bardzo niebezpiecznie wykonują manewr wyprzedzania „na czwartego”. Wyprzedzanie „na trzeciego” jest tutaj standardem, dlatego zaleca się wypożyczenie samochodu wraz z kierowcą; Powtórzmy – podróżujący na Sri Lankę muszą posiadać ważny przez minimum 6 miesięcy od daty wjazdu paszport. Lankijskiej granicy nie przekroczymy na podstawie dowodu osobistego oraz paszportu tymczasowego. Źródła: „Daily Mirror”; gov.pl; archiwum redakcji. Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.