Horta de Sant Joan i wąwóz Mont-Rebei to prawdziwa Katalonia. Te krajobrazy inspirowały Picassa
Jeżeli chcesz zobaczyć prawdziwą Katalonię, jedź w trasę wiodącą przez wysokie góry, odległe wioski i deltę rzeki Ebro. Przygotuj się na podróż śladami Picassa.
Spis treści: Katalonia nieznana: Horta de Sant Joan La Farga de l’Arión – drzewo Konstantyna Wąwóz Mont-Rebei Flamingi znad rzeki Ebro Paella – królowa wieczoru W tej jaskini Picasso spał przez miesiąc – mówi Carles Puyol. – No dobrze, może to bardziej skalna półka niż jaskinia – dodaje, widząc moje zdziwione spojrzenie. Przyjechaliśmy tu, by zobaczyć okolice, do których jeden z najwybitniejszych nowożytnych artystów wracał we wspomnieniach przez całe życie. Pisał: „Wszystkiego, co wiem, nauczyłem się w Horcie”. Stoimy w rozgrzanym letnim powietrzu otoczeni świergotem ptaków, wyłapując szmer przepływającego nieopodal strumienia. Jesteśmy w hiszpańskiej Katalonii, a mój przewodnik – Carles Puyol z Catalunya Experience – prowadzi mnie po wytyczonej tu stosunkowo niedawno „trasie Picassa”. Artysta przyjechał do Horty de Sant Joan – wioski leżącej ok. 210 km na południowy zachód od Barcelony – w 1898 r., mając zaledwie 16 lat. Podróżował ze szkolnym przyjacielem, Manuelem Pallarèsą, który zaprosił go tam na lato do rodzinnego domu. Sierpniowy upał tak dawał się im we znaki, że uciekli w góry, gdzie u stóp szczytu Santa Bárbara spędzali czas na szkicowaniu krajobrazu, a siostra Manuela co kilka dni dostarczała im prowiant. Do Horty Picasso wrócił 11 lat później, tym razem w towarzystwie kochanki Fernande Olivier. To wtedy zaczął na poważnie eksperymentować z kubizmem. Katalonia nieznana: Horta de Sant Joan Szczerze mówiąc, o Horcie nigdy wcześniej nie słyszałem. Podobnie zresztą jak o wielu innych miejscach hiszpańskiej Katalonii. – To nic nadzwyczajnego – pocieszył mnie Carles. – Dla większości przyjezdnych Katalonia to wyłącznie Barcelona. Ewentualnie Pireneje, ale te znają głównie miłośnicy wielodniowych trekkingów. Gdy odbiłem autem od Barcelony, kierując się w głąb lądu, szybko się przekonałem, jak dużo przez moją niewiedzę traciłem. Wąska i kręta droga poprowadziła mnie przez niewielkie winnice, pogrążone w jednostajnym brzęczeniu cykad gaje oliwne, bujne sady migdałowe i mieniące się rdzawym kolorem skały o poszarpanej linii. Sama Horta de Sant Joan okazała się zapomnianą przez świat wioską. Pojawienie się tu obcego samochodu ściąga wzrok stałych gości baru na placu ucinających sobie wielogodzinne karciane potyczki lub sączących setną już w ciągu dnia kawę. To tu umówiłem się z Puyolem i zanim pojechaliśmy do „jaskini”, pokazał mi budynek na Plaza de Misa, w którym Picasso mieszkał wraz z Fernande (wówczas był to Hostal del Trumpet). Zameldowanie się w pokoju niezamężnej pary ponoć wzbudziło u mieszkańców wsi oburzenie. Domagające się ukrócenia takich niemoralnych wybryków kobiety obrzuciły okna kochanków kamieniami i dopiero pojawienie się Picassa na balkonie z pistoletem w dłoni, z którego wystrzelił w powietrze, skłoniło protestujące do odwrotu. – Nie wiadomo do końca, czy to prawdziwa historia – zaznaczył Puyol. – Ale z pewnością mogłaby być. Ponad sto lat temu katalońskie góry były na wskroś tradycyjne. We wsi działa muzeum Picassa z reprodukcjami jego prac, które powstały podczas pobytu tutaj. Do „jaskini” prowadzi zaś dobrze oznakowana i łatwa do przejścia trzykilometrowa ścieżka. – Lato spędzone pod tą skałą okazało się dla malarza przełomowe – mówi Carles Puyol. – Stało się pewnego rodzaju artystyczną inicjacją, po której Picasso oswobodził się z akademickich rygorów i zaczął twórczo się rozwijać. La Farga de l’Arión – drzewo Konstantyna Region Terra Alta, w którym leży Horta, jest jednym z najsłabiej zaludnionych obszarów Hiszpanii, o czym przekonuję się w kolejnych dniach, tocząc się po niemal wymarłych drogach. Na tych ziemiach ludzie żyli jednak już tysiące lat temu. W okolicach Ulldecony, na zboczach gór Montsià i Godall, śladami wielowiekowej obecności człowieka nie są jednak zabytkowe budynki czy średniowieczne wioski, lecz powykręcane od naporu czasu sękate drzewa oliwne. Na obszarze niemal 130 km² rośnie tu 1379 drzew mających przynajmniej tysiąc lat, co czyni z tego terenu miejsce o największym zagęszczeniu tak starych oliwek na świecie. Wszystkie zostały posadzone. Te pradawne drzewa można oglądać, podążając wytyczoną trasą Oliveres Millenàries. Najstarsze z nich – nazywane La Farga de l’Arión – ma ponad 1,7 tys. lat. Rośnie od czasów, gdy Półwyspem Iberyjskim rządzili Rzymianie, a przy władzy był cesarz Konstantyn I. Docieram do tego drzewa, idąc wąską, porośniętą wypalonymi przez słońce trawami ścieżką. Pień, otoczony niskim płotkiem z kamieni, już dawno przestał trzymać jednolitą formę – rozczapierza się na kilka odnóg, wygina się, zajmuje więcej miejsca wszerz niż na wysokość. To drzewo na poziomie gruntu ma obwód sięgający 18 m! Gdy przyglądam się matuzalemowi o spękanej korze, z niedowierzaniem zauważam, że pomiędzy stalowo-szarymi liśćmi kryją się małe, jeszcze niedojrzałe owoce. To drzewo żyje od siedemnastu stuleci, było świadkiem epokowych zdarzeń, które zupełnie odmieniły Europę, a wciąż rodzi oliwki! Wąwóz Mont-Rebei Dwa dni później stoję na skalnej półce, bojąc się zrobić następny krok. Jestem na wysokości 50 m, a od przepaści, na której dnie płynie rzeka Noguera Ribagorçana, dzieli mnie zaledwie metr. O wąwozie Mont-Rebei, leżącym na granicy Katalonii z Aragonią, u stóp Pirenejów, krążą legendy. To miejsce nie jest szeroko znane, miłośnicy trekkingu i górskich wypraw powtarzają sobie jednak historie o piechurach, którzy na tej ścieżce przeżyli najbardziej przerażające, ale też najbardziej zachwycające chwile w życiu. Wygląda na to, że jestem jednym z nich. Uformowanie tego krajobrazu zajęło siłom przyrody setki tysięcy lat. Płynąca przez góry Montsec rzeka wyżłobiła w skałach głęboki wąwóz nazywany dziś Mont-Rebei. W najwyższych partiach kamienne ściany mają po 500 m wysokości. Surowy skalny teren nigdy nie poddał się presji człowieka – to miejsce pozostało niewiele zmienione, jest niemal dziewicze, przejęte przez zwierzęta, owady i rośliny. Wąwóz można obejrzeć z poziomu rzeki, wybierając się na spływ kajakowy, wycieczka taka – choć przyjemna – nie pozwala jednak w pełni pojąć ogromu tego miejsca. Dlatego zdecydowałem się na wędrówkę. Ścieżka poprowadziła mnie wpierw łagodnie, każąc pokonać wiszący w powietrzu, chyboczący się most linowy, po którym spacer sprawił mi jednak sporo radości. W końcu dotarłem dużo wyżej i nagle zorientowałem się, że jedyna dostępna droga wiedzie skalną półką o szerokości od 3 do 1,5 m. To, jak wysoko się znajduję, pojąłem, widząc ciężką sylwetkę sępa płowego przelatującego po mojej prawej, kilka metrów poniżej mnie. Stałem na wysokości, na której szybują ptaki. Skalna półka nie ma poręczy, można jedynie chwycić się metalowej linki przymocowanej do skały. Biorę głęboki oddech i ruszam przed siebie. Brnę do przodu, powoli oswajając się z wysokością. Gdy wreszcie udaje mi się opanować lęk, jestem w stanie docenić otoczenie: spektakularne skalne ściany, turkusową wodę rzeki w dole, jaskrawość kwitnącej roślinności. Zatrzymuję się, by się zorientować, że jedynym dźwiękiem, jaki słyszę, jest mój przyspieszony oddech. Wąwóz Mont­Rebei oferuje to, co w większości miejsc już utraciliśmy: absolutną ciszę. Flamingi znad rzeki Ebro W końcu jednak zaczynam tęsknić za morzem, opuszczam więc góry i jadę w stronę wybrzeża. Kieruję się na południe, aż ku granicy z regionem Walencji. Zjeżdżam z drogi szybkiego ruchu i wpadam w rzadko odwiedzany przez turystów płaski teren poszatkowany groblami wyznaczającymi prostokątne uprawy ryżu. Jestem w delcie rzeki Ebro (po katalońsku: Delta de l’Ebre), najdłuższej rzeki Hiszpanii. Ten teren, otoczony od jednej strony szeroką, dość dziką plażą, okazuje się bagnistym królestwem ptaków (330 zaobserwowanych gatunków). Żyją tu głównie flamingi, które dwa razy do roku gromadzą się na wydmowych płyciznach w ogromnej liczbie, zamieniając deltę w krajobraz skrzący się różowymi punktami. Od 1983 r. obszar wokół ujścia rzeki jest parkiem naturalnym, dzięki czemu pozostał nielicznym w Hiszpanii przykładem niezabudowanego wybrzeża. Niedaleko, na morzu, widać platformy farm omułków – to jednak w zasadzie jedyna większa zmiana w naturalnym krajobrazie. Można na nie dopłynąć łodzią podczas wykupionej wycieczki, by przyjrzeć się działaniu hodowli, porozmawiać z pracownikami, a nawet spróbować omułków dopiero co wyłowionych z morza. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/09/najdluzsza-rzeka-w-hiszpanii-byla-swiadkiem-krwawej-bitwy-dzis-jest-jednym-z-najslynniejszych-lowisk-8cea4e0.jpg" width="1000" height="667" alt="Najdłuższa rzeka w Hiszpanii była świadkiem krwawej bitwy. Dziś jest jednym z najsłynniejszych łowisk" title="Najdłuższa rzeka w Hiszpanii była świadkiem krwawej bitwy. Dziś jest jednym z najsłynniejszych łowisk" /> Deltę Ebro za cel obierają sobie głównie wyspecjalizowani podróżnicy szukający konkretnych aktywności: ornitolodzy, kitesurferzy, kajakarze, miłośnicy samotnego włóczenia się po dzikich piaszczysto-złotych plażach. To nie jest miejsce, które przyciąga tłumy lub zorganizowane wycieczki. Na szczęście – bo wciąż można tu spokojnie wypocząć. Paella – królowa wieczoru Wieczorem w miękkim świetle gasnącego dnia przechadzam się po groblach szatkujących deltę na szachownicę równych pól. Niskie zielone krzaczki ryżu stoją w płytkiej wodzie, a w ich gęstwinie przemykają czaple białe i złote. Obfitość ryżu skłoniła firmę Kensho do prób wyprodukowania hiszpańskiej sake, ryżowej wódki wzorowanej na słynnym japońskim alkoholu – bardziej tutejszym daniem wydaje się jednak katalońska paella. Zgodnie z tradycją dodatkami do ryżu jest to, co akurat kucharz ma pod ręką – może to być mięso królika lub kaczki. Tu, na brzegu Morza Śródziemnego, łatwiej trafić na paellę farbowaną na czarno atramentem kałamarnicy, z dodatkiem omułków pochodzących z tutejszych farm. W samej delcie restauracji jest niewiele i zazwyczaj ukryte są w niepozornych drewnianych barakach niekojarzących się raczej z kulinarną ekstazą. Tutejsi kucharze znają się jednak na swoim fachu. Przede mną ląduje talerz z paellą, która po pierwszym kęsie wprowadza moje kubki smakowe w absolutny zachwyt. Jem, nasłuchując głosów rozbawionego towarzystwa z podwórka nieodległego domu należącego do plantatorów ryżu – akurat też siedli do kolacji. W zasięgu wzroku mam niebieski pas Morza Śródziemnego i kilka kampervanów ustawionych przy plaży, w których jacyś podróżnicy postanowili spędzić tu noc. Jesteśmy wszyscy z dala od miast i ich zgiełku i dopijając wino, myślę o tym, że być może mógłbym nie wracać do Barcelony i zostać tutaj znacznie dłużej. Źródło: archiwum NG
Hiszpanię czeka astronomiczna fiesta. Kraj przygotowuje się do trzech zaćmień Słońca
Najbliższe trzy lata to prawdziwa gratka dla miłośników astronomii, którzy mieszkają w Hiszpanii lub się do niej wybierają. Z jej obszaru będzie można obserwować aż trzy zaćmienia Słońca, w tym dwa całkowite. Kraj szykuje się na przyjęcie większego niż zwykle najazdu turystów.
Spis treści: „Tercet zaćmień” w Hiszpanii to historyczne wydarzenie Zaćmienia Słońca przyciągają ludzi z całego świata Coś takiego zdarza się bardzo rzadko: jeden kraj w ciągu trzech lat doświadczy aż dwóch całkowitych zaćmień Słońca. Hiszpania może mówić o wyjątkowym szczęściu. Już jest jednym z najpopularniejszych turystycznie krajów świata, a w najbliższym czasie spodziewa się prawdziwego najazdu związanego z zaćmieniami. Do tego stopnia, że rząd powołał specjalną komisję w tej sprawie. „Tercet zaćmień” w Hiszpanii to historyczne wydarzenie Rząd Hiszpanii przyjął decyzję o powołaniu międzyresortowej komisji ds. koordynacji działań związanych z nadchodzącymi zaćmieniami Słońca w latach 2026, 2027 i 2028. Ciało, które zostanie ukonstytuowane przez aż 14 ministerstw, ma zagwarantować bezpieczeństwo publiczne podczas tych wydarzeń astronomicznych. Głównym celem jest przygotowanie kraju na wzmożony ruch turystyczny oraz wyzwania organizacyjne. Zgodnie z informacją podaną przez hiszpańskie ministerstwo nauki chodzi o trzy zaćmienia: dwa całkowite – 12 sierpnia 2026 r. oraz 2 sierpnia 2027 r., a także częściowe – 26 stycznia 2028 r. Hiszpański rząd określa tę serię jako „tercet zaćmień”, wyjątkowy pod względem astronomicznym, który wzbudzi gigantyczne zainteresowanie społeczne i naukowe. Ministerstwo wskazuje, że od 1905 roku nie było możliwości obserwowania całkowitego zaćmienia Słońca na Półwyspie Iberyjskim, a Hiszpania będzie jedynym zamieszkanym terytorium, z którego zaćmienie w 2026 r. będzie widoczne w pełni. Rząd podkreśla konieczność odpowiedniego przygotowania służb oraz instytucji publicznych na przyjęcie setek tysięcy, a może i milionów osób, które będą chciały obserwować to rzadkie zjawisko. Zadaniem nowo powołanej komisji będzie m.in. opracowanie procedur dotyczących bezpieczeństwa, logistyki, transportu oraz świadczeń medycznych w rejonach obserwacyjnych. W Polsce zjawiska te będzie można oglądać jedynie jako zaćmienia częściowe. Zaćmienia Słońca przyciągają ludzi z całego świata Podróż nawet na drugi koniec świata, by obejrzeć zaćmienie Słońca, stała się już czymś bardzo popularnym. Zwłaszcza jeśli wypada ono w kraju dobrze skomunikowanym i z rozwiniętą infrastrukturą turystyczną, a do takich niewątpliwie Hiszpania należy. Ostatnie całkowite zaćmienie w USA z 8 kwietnia 2024 roku przyciągnęło miliony. Przed zaćmieniem szacowano, że może ono przynieść amerykańskiej gospodarce 6 miliardów dolarów zysku. 12 kwietnia Kathy Hochul, gubernatorka stanu Nowy Jork, ogłosiła rekordowe dane turystyczne z dni między 6 a 9 kwietnia — liczba odwiedzających wzrosła wtedy o 45% w porównaniu z rokiem 2023, z prawie milionem odwiedzających parki stanowe i ponad 5,5 miliona zarejestrowanych przejazdów przez bramki autostradowe. Jedna z firm monitorujących dane z Airbnb porównała wpływ ekonomiczny tego wydarzenia do sytuacji, w której koncerty Taylor Swift odbywałyby się jednocześnie w każdym mieście znajdującym się na trasie zaćmienia. Ceny moteli i hoteli w pobliżu pasa całkowitego zaćmienia w dniach 7 i 8 kwietni wzrosły nawet o 100%. W Montrealu zanotowano 20-procentowy wzrost obłożenia hoteli w tych dniach. Źródło: Nauka w Polsce Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
Wracają kontrole na granicach Hiszpanii. Sprawdź, gdzie i kiedy
Jeśli planujesz urlop w Hiszpanii na przełomie czerwca i lipca, przygotuj się na kontrole graniczne – również na lotniskach. Hiszpania wprowadza tymczasowe środki bezpieczeństwa. Opóźnienia i kolejki są bardzo możliwe.
Spis treści: Kontrole na granicach w Hiszpanii Dlaczego wprowadzono kontrole? Przed nami sezon wakacyjny. Wielu turystów, również z Polski, spędzi tegoroczny letni urlop w Hiszpanii. Barcelona, Madryt czy Sewilla to tylko kilka z wielu miast, które przyciągają podróżnych z całej Europy. Tego lato lata turyści planujący hiszpańskie wakacje w okresie od 27 czerwca do 5 lipca muszą przygotować się na pewne utrudnienia. Hiszpania tymczasowo przywraca kontrole graniczne. Kontrole na granicach w Hiszpanii Tymczasowe kontrole zostaną wprowadzone na granicach lądowych z Francją i Portugalią. Ponadto, obejmą one wewnętrzne granice powietrzne, czyli lotniska w miastach takich jak Alicante, Almeria, Barcelona, Bilbao, Girona, Granada, Madryt, Malaga, Murcja, Sewilla i Walencja. Kontrole będą również prowadzone w portach morskich w Barcelonie, Maladze i Palma de Mallorca. Zaostrzenie zasad bezpieczeństwa w Hiszpanii jest związane z organizacją IV Międzynarodowej Konferencji Narodów Zjednoczonych na temat finansowania rozwoju, która odbędzie się w Sewilli w dniach 30 czerwca – 3 lipca 2025 roku. Dla podróżnych planujących w tym okresie wizytę w Hiszpanii oznacza to konieczność posiadania przy sobie ważnego dokumentu tożsamości – dowodu osobistego lub paszportu. Należy również przygotować się na możliwe opóźnienia i kolejki podczas przekraczania granic, zwłaszcza na lotniskach, gdzie odprawa może się wydłużyć. O czym jeszcze warto pamiętać przed podróżą? Przed lotem powinniśmy sprawdzać komunikaty linii lotniczych oraz oficjalne strony rządowe w celu uzyskania aktualnych informacji. Nie zaszkodzi też stawić się na lotnisku nieco wcześniej. Dlaczego wprowadzono kontrole? Zgodnie z Kodeksem Granicznym Schengen, państwa członkowskie mogą tymczasowo przywrócić kontrole graniczne w przypadku poważnego zagrożenia dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa wewnętrznego. Organizacja międzynarodowej konferencji w Sewilli stanowi takie ryzyko, co uzasadnia wprowadzenie dodatkowych środków bezpieczeństwa. Turyści nie mają jednak powodów do obaw. W ostatnich latach wiele krajów europejskich decydowało się na tymczasowe przywrócenie kontroli granicznych. Powody były różne. Od presji migracyjnej po napięcia geopolityczne. Przykładowo Niemcy przywróciły kontrole na swoich granicach w odpowiedzi na wzrost nielegalnej migracji i przemyt ludzi. Z kolei Francja zdecydowała się na ten krok ze względów bezpieczeństwa w związku z organizacją Igrzysk Olimpijskich w Paryżu. Źródło: traveloBiz Nasz autor Mateusz Łysiak Dziennikarz podróżniczy, rowerzysta, górołaz. Poza szlakiem amator kuchni włoskiej, popkultury i języka hiszpańskiego.
Jak tanio zjeść w Hiszpanii? Ten sposób z lat 60. wciąż działa
To jedna z najbardziej lubianych hiszpańskich tradycji kulinarnych. I najlepszy sposób na zjedzenie autentycznego i niedrogiego posiłku. Ale większość turystów nigdy o nim nie słyszała.
Spis treści Czym jest menú del día i skąd się wzięło? Co zawiera typowe menú del día? Jak i gdzie je znaleźć? Dla wielu Hiszpanów to codzienny rytuał, obecny w tym kraju dokładnie od 1965 roku. Dla turystów poszukujących autentycznych doświadczeń kulinarnych stanowi doskonałą okazję do poznania lokalnej kuchni w przystępnej cenie. Menú del día to kulinarna tradycja o wyjątkowej historii. Czym jest menú del día i skąd się wzięło? Menú del día narodziło się w 1965 roku, w czasach dyktatorskich rządów generała Francisco Franco. W ramach podnoszenia atrakcyjności turystycznej Hiszpanii, wprowadzono dla każdej restauracji w kraju nowy obowiązek: oferowanie stałego zestawu obiadowego w przystępnej cenie. Zestaw musiał obejmować przystawkę, danie główne, deser oraz napój. Liczba turystów faktycznie wzrosła z 5,4 miliona w 1960 roku do ponad 20 milionów pod koniec dekady. Z czasem menú del día zyskało popularność nie tylko wśród turystów, ale stało się również nową tradycją kulinarną wśród lokalnych mieszkańców. Co zawiera typowe menú del día? Typowe menú del día składa się z trzech dań: primer plato (przystawka), segundo plato (danie główne) oraz postre (deser). Do posiłku dołączany jest napój — wino, piwo, kawa, napój bezalkoholowy lub woda. Ceny wahają się zazwyczaj między 10 a 16 euro, w zależności od lokalizacji i standardu restauracji. Przystawki mogą obejmować dania takie jak fideuà (makaron podobny do paelli), huevos revueltos (jajecznica z dodatkami) czy chłodniki jak gazpacho lub salmorejo. Dania główne to często potrawy mięsne lub rybne, na przykład policzki wołowe duszone w winie czy filet rybny z sosem cytrynowo-czosnkowym. Desery to najczęściej świeże owoce, ale można też trafić na tarty czy ser z miodem. Przystępna cena menú del día zawsze wymuszała na restauratorach dania z prostych i tanich składników. To żaden problem – kuchnia hiszpańska jest ich pełna. Jednak coraz częściej można spotkać także bardziej międzynarodowe potrawy w ramach menú del día, np. sushi czy ramen. Jak i gdzie je znaleźć? Menú del día od 2006 roku nie jest już prawnym obowiązkiem. Jednak wciąż jest w Hiszpanii bardzo często podawane. Można je znaleźć w całej Hiszpanii, od dużych miast jak Madryt, Barcelona czy Sewilla, po mniejsze miejscowości. Ze względu na rosnące koszty i niskie marże niektóre restauracje rezygnują z oferowania tego typu menu lub wprowadzają różne ograniczenia. Przeważnie jest dostępne w dni powszednie, zazwyczaj w godzinach od 13:30 do 15:30. Po 16:00 w Hiszpanii większość restauracji zamyka się, by przygotować się do wieczornego serwisu, który rozpoczyna się około 20:00. Informacje o tym czy takie menu jest w danym miejscu dostępne można znaleźć na powszechnych w Hiszpanii kredowych tablicach wystawianych przed lokale. Źródło: National Geographic Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
Sagrada Familia uratowana przed turystami. Fani zdjęć zostaną odizolowani
Barcelona szykuje nową strefę dla turystów przy Sagrada Familia. To odpowiedź na rosnące zatłoczenie i coraz większe napięcia między mieszkańcami a tłumnie odwiedzającymi miasto turystami.
Spis treści: Sagrada Familia dumą i kością niezgody Barcelona mniej turystyczna Barcelona już teraz jest jednym z najliczniej odwiedzanych przez turystów miast w Europie. To, choć jest sporym zastrzykiem finansowym, wzbudza też sprzeciw wśród mieszkańców. Przeludnienie w popularnych dzielnicach i coraz wyższe ceny wynajmu nieruchomości to jedne z najczęstszych zarzutów Katalończyków. Sagrada Familia dumą i kością niezgody Dlaczego właśnie miasto Antoniego Gaudiego tak tłumnie przyciąga turystów? Duża w tym zasługa położenia miasta nad Morzem Śródziemnym. Do tego dochodzą architektoniczne cuda wspomnianego już Gaudiego, jeden z najbardziej znanych stadionów na świecie, imprezowa atmosfera miasta i mamy gotowy opis idealnego kierunku na city break. Co ciekawe, jedna z największych atrakcji Barcelony nadal nie jest oficjalnie otwarta, a już od lat wzbudza ogromne zainteresowanie. To oczywiście Sagrada Familia. Kościół powstaje już od ponad 140 lat. Budowa ma zostać ukończona w 2026 roku, czyli w 100. rocznicę śmierci Gaudiego, który to zaprojektował Sagrada Familię. Bazylika już teraz przyciąga niemal 5 milionów odwiedzających rocznie. Praktycznie cały czas są tam tłumy turystów, a to utrudnia nie tylko zwiedzanie, ale też ruch w okolicy. Władze Barcelony i na to znalazły sposób. Sagrada Familia wkrótce doczeka się przestrzeni zaprojektowanej specjalnie z myślą o turystach i mieszkańcach. Chodzi o specjalną strefę spotkań i selfie, która powstanie w pobliżu fasady bazyliki. Przestrzeń o powierzchni 6200 m² powstanie między Sagradą Familią a Plaça Gaudí, wzdłuż Carrer de la Marina. Po co? Wydzielenie takiego miejsca ma umożliwić turystom swobodne robienie zdjęć i odpoczynek – bez zakłócania ruchu pieszych i samochodowego. Barcelona mniej turystyczna Inwestycja jest odpowiedzią na realny problem. Do niedawna Plaça Gaudí była miejscem popularnego trendu na TikToku. Internauci balansowali telefonami na ruchomych schodach metra, filmując siebie z bazyliką w tle. Choć efekty robiły wrażenie, trend prowadził do chaosu i blokowania wyjść ze stacji. Finalnie nagrywanie takich filmów zostało oficjalnie zakazane. Jak podkreślają władze Barcelony, projekt nowej przestrzeni „ma pogodzić potrzeby odwiedzających świątynię i sąsiedztwo”. Prace budowlane ruszą po lecie 2025 roku i zakończą się w kwietniu 2026 roku. Koszt inwestycji to 2,7 mln euro, a całość wpisuje się w większy plan modernizacji przestrzeni publicznych wokół Sagrada Familia o wartości 15,5 mln euro. W ostatnim czasie Barcelona wyraźnie zmienia swoje podejście do promocji. Zrezygnowano z hasła „Odwiedź Barcelonę” na rzecz nowego sloganu „To jest Barcelona”. Ma on podkreślać autentyczność i lokalny charakter miasta. Do 2028 roku planowane jest także wprowadzenie zakazu krótkoterminowego wynajmu mieszkań turystom. Liczba statków wycieczkowych również ma zostać ograniczona. Źródło: EuroNews Nasz autor Mateusz Łysiak Dziennikarz podróżniczy, rowerzysta, górołaz. Poza szlakiem amator kuchni włoskiej, popkultury i języka hiszpańskiego.
Nie tylko turyści zjechali tu na plaże. W regionie trwa inwazja komarów
Tegoroczna wiosna w Hiszpanii gwarantuje nie tylko turystyczne atrakcje, ale i nieoczekiwane towarzystwo. Namnażające się komary mogą przenosić groźne choroby. Warto wiedzieć, gdzie zachować szczególną ostrożność.
Spis treści: Komary i Wirus Zachodniego Nilu coraz bliżej Nie tylko Campo de Gibraltar Wyśmienita kuchnia z paellą i tapasami na czele, piaszczyste plaże, architektura Gaudiego... Z wielu powodów to właśnie Hiszpania jest w czołówce najchętniej odwiedzanych przez turystów krajów w Europie. Już wiosną na plażach pojawiają się pierwsi przyjezdni spragnieni kąpieli słonecznych. Pogoda w ostatnich tygodniach doprowadziła do tego, że w tym roku południe Hiszpanie tłumnie odwiedzają nie tylko turyści, ale też miliony komarów. Komary i Wirus Zachodniego Nilu coraz bliżej Ulewne deszcze, które przez tygodnie nawiedzały Campo de Gibraltar – malowniczy region przy granicy z Gibraltarem – pozostawiły po sobie liczne kałuże, zalane pola i stojącą wodę w kanałach odpływowych. Dodajmy do tego coraz wyższe temperatury i mamy idealne warunki do rozmnażania się komarów. To ważna informacja dla turystów licznie odwiedzających Campo de Gibraltar. Właśnie w tym rejonie znajdują się popularne kurorty, w tym Tarifa uważana za raj dla surferów. Niedaleko leżą też Los Alcornocales, parki przyrodnicze słynące z gęstych lasów korkowych, oraz imponujące ruiny rzymskiego miasta Baelo Claudia. Komary to nie tylko niedogodności związane z bzyczeniem i swędzeniem w miejscach ukąszeń. Jak informuje serwis Europa Sur, lokalne władze obawiają się rozprzestrzenienia wirusa Zachodniego Nilu (WNV). Chorobę przenoszą zakażone owady. Choć przypadki zachorowań są wciąż nieliczne, ryzyko rośnie wraz z liczbą komarów. Junta de Andalucía, czyli władze regionalne Andaluzji, zaktualizowały niedawno mapę zagrożeń. Algeciras, Los Barrios i Tarifa znalazły się w strefie wysokiego ryzyka, natomiast miejscowości takie jak La Línea de la Concepción, San Roque czy Jimena de la Frontera – w średnim poziomie alertu. Nie tylko Campo de Gibraltar Problem nie ogranicza się do jednego regionu. Cała Andaluzja, uwielbiana przez podróżników nie tylko z Europy, jest w stanie najwyższej gotowości. Miasta takie jak Sewilla, Malaga czy Grenada, znane z wyjątkowej architektury, również zostały dotknięte inwazją komarów. Eksperci ostrzegają, że początek kwietnia to czas, kiedy wilgoć i rosnące temperatury sprzyjają rozmnażaniu się owadów. Komary mogą uprzykrzyć wypoczynek, ale to oczywiście nie oznacza, że należy rezygnować z podróży do Andaluzji. Wystarczy zachować ostrożność i zastosować podstawowe środki ochrony. Do plecaka warto zabrać preparaty odstraszające komary, a na co dzień nosić lekkie, zakrywające ciało ubrania. Wieczorami lepiej unikać spacerów w pobliżu zbiorników wodnych. Lokalne władze prowadzą także akcje informacyjne i dezynsekcyjne, by ograniczyć rozprzestrzenianie się latających krwiopijców. Źródło: Europa Sur Nasz autor Mateusz Łysiak Dziennikarz podróżniczy, rowerzysta, górołaz. Poza szlakiem amator kuchni włoskiej, popkultury i języka hiszpańskiego.
Jak podróżować po Hiszpanii za darmo? Polak podzielił się sposobem
Hiszpania nie zwalnia tempa w promowaniu transportu publicznego. Darmowe przejazdy kolejowe i zniżki na komunikację miejską to nie tylko ukłon w stronę mieszkańców, ale także zachęta dla turystów, by zwiedzali kraj w sposób bardziej ekologiczny.
Spis treści: Bezpłatne przejazdy w Hiszpanii Hiszpanie stawiają na transport publiczny Hiszpania od lat znajduje się w czołówce najpopularniejszych wakacyjnych kierunków w Europie. W ostatnim czasie hiszpańskie miasta, w tym Barcelona, przeżywają jeszcze większe obłożenie turystów. To pokrywa się z rosnącym zainteresowaniem nauką języka hiszpańskiego. Według raportu Instytutu Cervantesa z 2024 roku był to czwarty najczęściej używany język na świecie, po angielskim, chińskim (mandaryńskim) i hindi. Bezpłatne przejazdy w Hiszpanii Jako że liczby turystów odwiedzających ojczyznę Picassa i Cervantesa rosną, Hiszpania kontynuuje promocję zrównoważonego transportu publicznego. Od 24 grudnia 2024 roku, zgodnie z decyzją rządu hiszpańskiego, przedłużono na kolejne sześć miesięcy obowiązujące wcześniej ulgi w transporcie publicznym. Obejmują one m.in. bezpłatne przejazdy pociągami Cercanías, Rodalies oraz Media Distancia, a także 50% zniżki na transport miejski i metropolitalny. Dodatkowo, od stycznia 2025 roku wprowadzono 50% zniżki na korzystanie z systemów rowerów miejskich. Wszystko te działania mają zachęcać turystów do korzystania z ekologicznych środków transportu podczas zwiedzania kraju.​ Z programu darmowych przejazdów pociągami regionalnymi Cercanías mogą korzystać zarówno mieszkańcy, jak i turyści. Krzysztof Monastyrski, ekspert od podróży po Hiszpanii, podzielił się w mediach społecznościowych prostym sposobem na skorzystanie z tej okazji. Wystarczy udać się do biletomatu na jednej ze stacji, np. w Barcelonie (T2), Madrycie (T4, C1, C10), Maladze (C1) czy Walencji (stacje Cercanías), a następnie wpisać numer dowolnego dokumentu tożsamości i numer telefonu. Zakup wymaga wpłacenia kaucji w wysokości 10 euro. Po czterech miesiącach użytkowania ta kwota zostaje zwrócona. Bilet uprawnia do podróżowania wybranymi liniami Cercanías, m.in. R1, R2 Nord (łącznie z połączeniem z lotniska), R2, R2 Sud, R3, R4, R7 i R8. Nie obejmuje jednak metra, autobusów ani tras do miejsc takich jak Montserrat czy Girona, gdzie obowiązują inne bilety. Wyświetl ten post na Instagramie Post udostępniony przez Krzysztof Monastyrski | Barcelona | Hiszpania ☀️🇪🇦 (@monarek_bcn) Program ma na celu zmniejszenie ruchu samochodowego i wsparcie ekologicznych form transportu. Jego skuteczność potwierdzają statystyki – liczba pasażerów wzrosła o 30%. Hiszpanie stawiają na transport publiczny Dla turystów odwiedzających Barcelonę, bilet T-Casual również jest atrakcyjną opcją na poruszanie się po mieście. Uprawnia on do 10 przejazdów w ramach zintegrowanego systemu transportu publicznego. Obejmuje on metro, autobusy, pociągi FGC, Rodalies de Catalunya oraz tramwaje. Należy jednak pamiętać, że bilet T-Casual jest przeznaczony do użytku indywidualnego i nie może być współdzielony przez kilka osób jednocześnie. Cena biletu na jedną strefę w 2025 roku wynosi 12,55 euro. ​ Począwszy od lipca 2025 roku, planowane jest wprowadzenie nowych taryf w transporcie publicznym. Wśród nich znajdzie się ogólnokrajowy bilet na przejazdy pociągami Cercanías w cenie 20 euro, z obniżoną stawką 10 euro dla młodzieży w wieku od 15 do 26 lat oraz bezpłatnymi przejazdami dla dzieci poniżej 15. roku życia. Ponadto przewidziano co najmniej 40% zniżki na bilety autobusowe i inne środki transportu państwowego, z dodatkowymi ofertami specjalnymi dla młodzieży i dzieci. Źródło: El Pais Nasz autor Mateusz Łysiak Dziennikarz podróżniczy, rowerzysta, górołaz. Poza szlakiem amator kuchni włoskiej, popkultury i języka hiszpańskiego.
Kolejna plaża w tym kraju będzie wolna od dymu. Kto złamie zakaz, słono zapłaci
Powoli zbliżamy się do sezonu na plażowanie. Co prawda w Polsce z kąpielami słonecznymi nad Bałtykiem trzeba będzie pewnie poczekać do czerwca, ale na południu Europy sezon wakacyjny rusza nieco wcześniej. Od tego roku wypoczynek w Hiszpanii będzie zdrowszy.
Spis treści: Kolejna plaża w Hiszpanii z zakazem Hiszpania stawie na zdrowie Hiszpania od lat zajmuje wysokie miejsce w czołówce najchętniej odwiedzanych przez turystów krajów w Europie. Nie sposób wytłumaczyć fenomenu ojczyzny flamenco i paelli w jednym zdaniu, jednak warto zauważyć, że jednym z magnesów przyciągających wczasowiczów są pogoda i malownicze plaże. Hiszpanie dobrze wiedzą, jak dbać o swoje perełki, toteż już od kilku lat na kolejnych plażach wprowadzany jest zakaz palenia papierosów. Kolejna plaża w Hiszpanii z zakazem Do grona plaż wolnych od dymu dołączyła właśnie L’Albir, popularna plaża położona pomiędzy Benidormem a Alteą. Decyzję ogłosił burmistrz miasta L’Alfas, Vincente Arques. Jak podkreślił, jest to część szerszej strategii promującej zdrowy styl życia oraz dbałość o czystość i środowisko. L’Albir rozciąga się na długości 600 metrów w malowniczym regionie Costa Blanca, który słynie z nadmorskich kurortów. Plaża ma wysoki standard czystości i bezpieczeństwa, co potwierdza m.in. prestiżowy status Błękitnej Flagi. Oprócz plażowania turyści mogą tu korzystać z urokliwej promenady, pełnej klimatycznych kawiarni, restauracji i sklepów. Zakaz palenia na plaży L’Albir to kolejny krok w stronę czystszego i bardziej ekologicznego wybrzeża Hiszpanii. W ostatnich latach wiele popularnych plaż wprowadziło podobne restrykcje. Latem 2023 roku palenie zostało zakazane na plażach Levante i Poniente w Benidormie, a także na Balearach (Ibiza, Minorka, Majorka), w Walencji czy Barcelonie. Hiszpania stawie na zdrowie Głównym powodem nowych regulacji jest walka z zanieczyszczeniem plaż. Niedopałki papierosów to jedno z największych zagrożeń dla środowiska morskiego. Według Europejskiej Agencji Środowiska są one najczęściej spotykanym odpadem na plażach. Powolny proces rozkładu oraz toksyczne substancje zawarte w filtrach papierosowych negatywnie wpływają nie tylko na zwierzęta morskie, ale i zdrowie ludzi. Ponadto zakaz palenia ma na celu promowanie zdrowszego stylu życia i zapewnienie komfortu wszystkim odwiedzającym plażę. Przepisy obowiązujące od 2021 roku dają hiszpańskim władzom lokalnym możliwość nakładania grzywien na osoby łamiące zakaz palenia na plażach. W przypadku L’Albir osoby przyłapane na paleniu mogą otrzymać mandat w wysokości nawet do 2000 euro. Wprowadzenie zakazu palenia na kolejnych hiszpańskich plażach wpisuje się w globalny trend dążący do poprawy jakości miejsc turystycznych i ochrony środowiska naturalnego. W niektórych regionach Włoch, np. na wyspie Capri, również obowiązuje zakaz palenia na plażach. Osoby, które nie będą go przestrzegać, mogą zostać ukarane grzywną. Podobne regulacje wprowadza również Francja. Tam zakaz dotyczy nie tylko plaż, ale też parków. Źródło: National Geographic Polska Nasz autor Mateusz Łysiak Dziennikarz podróżniczy, rowerzysta, górołaz. Poza szlakiem amator kuchni włoskiej, popkultury i języka hiszpańskiego.
Saragossa to miasto o bogatej historii. Skrywa wiele atrakcji
Saragossa – miasto, którego historia liczy dwa tysiące lat – nie należy do najpopularniejszych kierunków turystycznych w Hiszpanii. Nie oznacza to jednak, że nie warto brać tego miejsca pod uwagę podczas wizyty na Półwyspie Iberyjskim. Stolica Aragonii urzeka nie tylko barwną historią, ale także wspaniałymi zabytkami i wieloma innymi atrakcjami. Co warto zobaczyć, będąc na miejscu? Na to i inne pytania odpowiadamy poniżej.
Spis treści: Gdzie znajduje się Saragossa? Historia Saragossy Co warto zobaczyć w Saragossie? Przyroda w okolicach Saragossy Piąte pod względem wielkości miasto w Hiszpanii pozostaje nieco w cieniu najpopularniejszych destynacji na Półwyspie Iberyjskim i okolicznych wyspach. Cóż, można to zrozumieć. Saragossa nie leży nad morzem, więc nie oferuje atrakcji, które większości kojarzą się z wypoczynkiem w Hiszpanii. Należy jednak podkreślić, że miasto nad rzeką Ebro ma naprawdę dużo do zaoferowania. Do dziś zachowały się tam ślady wielu cywilizacji, które pozostawiły po sobie fantastyczne zabytki. Gdzie znajduje się Saragossa? Saragossa, stolica wspólnoty autonomicznej Aragonii, znajduje się w północno-wschodniej części Hiszpanii, w środkowym biegu rzeki Ebro (w miejscu, gdzie do Ebro uchodzi Huerva i Gallego). Miasto jest położone pomiędzy dwoma głównymi ośrodkami w Hiszpanii – Barceloną i Madrytem. Historia Saragossy Historia miasta rozpoczęła się w I wieku p.n.e. W 25 roku p.n.e. na terenie dzisiejszej Saragossy powstała osada iberyjska, która z czasem została przekształcona w rzymską kolonię. Od V wieku znajdowała się w rękach germańskich plemion. Najpierw zajęli ją Wandalowie, później Swebowie i Wizygoci. W 714 roku znalazła się pod kontrolą Maurów, a w 778 roku oblegał ją Karol Wielki. W 1039 roku Saragossa została włączona do państwa muzułmańskiego dynastii Beni-Kasim, jako jego stolica. Wówczas zyskała na znaczeniu jako duży ośrodek nauki i kultury. Stolicą Królestwa Aragonii stała się w 1118 roku, gdy podbił ją Alfons I Waleczny. Pod jego rządami miasto zaczęło rozwijać się gospodarczo. Co warto zobaczyć w Saragossie? Miasto do dziś błyszczy dziedzictwem dawnych kultur, które pozostawiły po sobie liczne pamiątki. Należy jednak podkreślić, że atrakcje tego miejsca nie ograniczają się wyłącznie do zabytkowej architektury. Rzeka Ebro, która płynie przez Saragossę, wyrzeźbiła zróżnicowany krajobraz, ale żeby móc cieszyć się wspaniałą przyrodą, najlepiej udać się poza granice miasta. Co warto zobaczyć w Saragossie i w jej okolicach? Najciekawsze propozycje wymieniamy poniżej. Bazylika katedralna Nuestra Señora del Pilar Bazylika katedralna Matki Bożej na Kolumnie to największy barokowy kościół w całej Hiszpanii i jednocześnie jeden z najważniejszych w kraju. Monumentalny budynek, stanowiący wizytówkę Saragossy, jest pierwszą maryjną świątynią na świecie. Zanim wzniesiono monumentalną bazylikę, na jej miejscu znajdowała się niewielka kapica. Po rekonkwiście miasta przez króla Alfonsa I, powstał kościół w stylu romańskim. Budynek spłonął w 1434 roku. Odbudowano go w stylu gotyckim z elementami mudéjar. Obecną formę zyskał po rozbudowie, wykonanej w latach 1681–1754. Okazała budowla mierzy 130 metrów długości i 67 metrów szerokości. W bryle wyróżniają się cztery wieże narożne. Charakterystycznymi elementami bazyliki są też kopuły. Łącznie jest ich jedenaście. Równie imponująco prezentują się wnętrza, podzielone na kościół właściwy i sanktuarium z kaplicą Del Pilar. Wyróżniają się tam między innymi stalle autorstwa Giovanniego Moreto, alabastrowy ołtarz główny, wyrzeźbiony przez Damiána Formenta, kraty wykute przez Juana Tomása Celmę i freski, których autorem był Francisco Goya. Katedra del Salvador Nieopodal monumentalnej bazyliki zlokalizowany jest kolejny ważny kościół. Katedra Zbawiciela, bo o tej świątyni mowa, została wzniesiona z polecenia Alfonsa I, po odbiciu miasta z rąk Maurów. Budowa rozpoczęła się w 1140 roku. Późnoromańska katedra stanęła na miejscu meczetu. Prace trwały przez kilka wieków, toteż dziś w budowli można dostrzec elementy charakterystyczne zarówno dla sztuki Maurów, jak i dla baroku i gotyku. We wnętrzu bogato zdobionym rzeźbami wyróżniają się wspaniałe gotyckie ławy. Palacio de la Aljafería Jednym z najważniejszych zabytków Saragossy bez wątpienia jest Palacio de la Aljafería – ufortyfikowany średniowieczny pałac muzułmański. Jest jednym z najwspanialszych obiektów (a przy tym najokazalszym takim budynkiem) reprezentujących styl mudéjar i jednocześnie najważniejszą pozostałością czasów niezależnych królestw mauretańskich. Na zdobnictwie zastosowanym w pałacu wyrosła cała sztuka islamska Półwyspu Iberyjskiego i Magrebu. To właśnie tam po raz pierwszy pojawiły się wielokrotnie nakładające się łuki, na podstawie których powstał łuk lambrekinowy. Pałac wzniesiono w drugiej połowie XI wieku, jako siedzibę dynastii Banu Hud. Po zdobyciu miasta przez Alfonsa I Walecznego zaczął pełnić funkcję królów Aragonii. W 1492 roku Aljafería stała się pałacem Królów Katolickich. W 1593 roku wykonana została przebudowa, w wyniku której wspaniała rezydencja została przekształcona w fortecę. Dziś mieści się tam siedziba regionalnego parlamentu Aragonii, jednak należy podkreślić, że obiekt częściowo jest dostępny dla zwiedzających. Najważniejszą częścią budowli jest Palacio Taifal – zamek wzorowany na syryjskich i jordańskich budowlach. Okazały dziedziniec otacza kolumnada, bogato zdobiona arabeskami. We wnętrzach dominuje bliskowschodni przepych. Niemal wszystko wykończone jest marmurem. Nie brakuje też złotych dekoracji. La Lonja La Lonja to budynek giełdy miejskiej. Budowa, której inicjatorami byli kupcy i mieszczanie, rozpoczęła się w 1541 roku. Prace trwały 10 lat. Renesansowa budowla, wzniesiona na planie prostokąta, stała się miejscem wymiany handlowej i przejęła funkcję, którą wcześniej pełniły tamtejsze świątynie. Dziś odbywają się tam imprezy kulturalne. W renesansowej bryle wyróżniają się wspaniałe fryzy. Wnętrza są zdobione pięknymi kolumnami w stylu jońskim i kunsztownymi płaskorzeźbami. La Lonja uchodzi za najważniejszy renesansowy zabytek w całej Aragonii. Plaza del Pilar Każdy z wymienionych wyżej obiektów znajduje się w samym sercu miasta, na reprezentacyjnym placu. Nie brakuje tam także innych atrakcji, wśród których należy wymienić wspaniałą fontannę Fuente de la Hispanidad, której kształt nawiązuje do konturów Ameryki Południowej i Środkowej, i efektowne rzeźby, z których jedna – Bola del Mundo – przedstawia kulę ziemską. Przyroda w okolicach Saragossy Park Przyrody Moncayo Pozostajemy w granicach prowincji Saragossa, ale od miasta oddalamy się o jakieś 100 kilometrów. Na granicy z prowincją Soria rozciąga się wspaniały obszar przyrodniczy – Park Przyrody Moncayo. Położony na zboczach góry o tej samej nazwie, zajmuje powierzchnię 11144 ha, na wysokości od 600 do 2315 metrów n.p.m. Do wysokości 900 metrów dominują tam lasy dębowe. Powyżej, do 1200 metrów, rosną lasy sosnowe. Do 1650 metrów na pierwszy plan wysuwają się najdalej wysunięte na południe w Europie lasy bukowe. Powyżej tej granicy, do wysokości 2000 metrów, rośnie sosna czarna. Wyżej, aż do 2315 metrów, park porastają niższe zarośla i łąki. Wśród gatunków reprezentujących gromadę ssaków warto wymienić sarnę, lisa, dzika i kunę. Wśród gadów szczególnie wyróżnia się jaszczurka perłowa. Ptaki Parku Przyrody Monacyo to między innymi orzeł przedni, jastrząb, kuropatwa i turkawka. Na szczególną uwagę zasługują dwa gatunki padlinożerne – ścierwnik i sęp płowy. Rezerwad biosfery Bardenas Reales Żeby dotrzeć do kolejnego interesującego miejsca, trzeba udać się poza granice Aragonii. Rezerwat biosfery Bardenas Reals znajduje się we wspólnocie autonomicznej Nawarra, na hiszpańsko-francuskim pograniczu. Zdecydowaliśmy się jednak dodać to miejsce do listy okolicznych atrakcji, bo od Saragossy dzieli je taka sama odległość, jak Park Przyrody Moncayo. Bardenas Reals zajmuje powierzchnię 42 tysięcy ha i składa się z trzech obrębów. Pierwszy, Bardena Blanca, charakteryzuje się typowo pustynnym krajobrazem. Drugi, El Plano, to płaskowyż o wysokości ok. 100 metrów, pokryty łagodnymi wzniesieniami. Trzeci, Bardena Negro, w całości porastają lasy. Ten niezwykły rezerwat przyrody wygląda jak miejsce nie z tego świata. Dominują tam „marsjańskie” krajobrazy. Aż trudno uwierzyć, że to surowe miejsce powstało w jednym z najbardziej deszczowych regionów Hiszpanii. Poza nielicznymi pasterskimi chatami, ruinami zamków i wież strażniczych, nie ma tam żadnych zabudowań. Nasz autor Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Hiszpański samochód na hiszpańskiej ziemi. Cupra Formentor z nowym wcieleniem
Poprawianie ideałów nie zawsze kończy się sukcesem. Cupra postanowiła jednak zaryzykować i odświeżyła swój najlepiej sprzedający się model. Formentor zyskał nową twarz i silnik elektryczny.
W tym artykule: Lejący się żar z nieba Ciasne i wąskie zakręty uwolniły cały potencjał samochodu Zmiany widoczne gołym okiem… z zewnątrz Policja zamknęła drogę specjalnie dla nas Coraz bardziej restrykcyjne przepisy emisji spalin wymuszają na producentach wprowadzanie elektryfikacji większości modeli. Nie inaczej jest w przypadku hiszpańskiej marki Cupra. Odświeżony Formentor wprowadził całkiem dużo zmian, które przez wielu uważane są za odważne. Lejący się żar z nieba Barcelona przywitała mnie naprawdę wysokimi temperaturami. Na termometrze wskazówka pokazywała 35 stopni i nie miała zamiaru spaść. Dostałem kluczyki do odświeżonego miejskiego SUV-a i w towarzystwie chłodnego powietrza prosto z klimatyzacji ruszyłem ruszyłem zdobywać kręte hiszpańskie drogi. Po wciśnięciu zapłonu przywitał mnie bardzo miły mruk 2,5 litrowego silnika, który aktualnie wykręca 333 KM, czyli 23 więcej niż poprzednik. Na ten moment jest to najmocniejsza dostępna wersja oznaczona literkami VZ. Wysokie temperatury nie przeszkodziły mi jednak w delektowaniu się hiszpańskimi drogami. Po znalezieniu krętego i malowniczego odcinka mogłem jeszcze lepiej zrozumieć, dlaczego Formentor to taki świetny samochód. Ciasne i wąskie zakręty uwolniły cały potencjał samochodu Redukcja, gaz i wyjście z zakrętu bez chwili zawahania. Cupra Formentor z silnikiem o mocy 333 KM dostarcza sporej dawki emocji. Przez cały czas zapominałem, że jadę miejskim SUV-em, bowiem odświeżony Formentor prowadzi się jak rasowy hot-hatch. Silnik 2.0 TSI jest połączony z napędem na wszystkie koła i siedmiobiegową skrzynią DSG. To wszystko tworzy bardzo udaną mieszankę. Wynikiem jest sprint do setki w 4,8 s (czyli o 0,1 szybciej niż poprzednik). I to jeszcze nie koniec zmian. Odświeżona wersja Formentora zyskała system aktywnego rozdzielania momentu obrotowego tylnej osi. W rzeczywistości przekłada się to na przenoszenie mocy na lewe lub prawe koło, dzięki mechanizmowi różnicowemu. Efekty tych zmian są bardzo zaskakujące, ponieważ pojawił się tryb DRIFT. Barcelona poza utartym szlakiem. Na własnych mięśniach odczujesz, że to naprawdę górzyste miasto Stolica Katalonii to nie tylko bulwar La Rambla, Barrio Gótico i budynki Gaudíego. Warto zejść z głównego szlaku, by zobaczyć inne jej oblicze. Zmiany widoczne gołym okiem… z zewnątrz Formentor na rynku jest z nami już 4 lata. Nowa, odświeżona wersja znacząco różni się od poprzednika, a zmiany widać już gołym okiem. Projektanci naprawdę mocno zaszaleli. Zupełnie nowe zderzaki z przodu i reflektory. Musiałem się trochę czasu napatrzeć na nową wersję, bo szczerze mówiąc, poprzednik bardzo mi się podobał. Jednak po kilku godzinach i ja się przekonałem, również za sprawą nowych lakierów, Century Bronze Matt i Enceladus Grey Matt. Wracając jeszcze na moment do szaleństwa projektantów. Formentor odpowiada za ponad połowę wolumenu sprzedaży całej marki, a z każdym rokiem zainteresowanie tym modelem rośnie. Pojawia się więc pytanie, czy odważne zmiany w designie nie zaszkodzą sprzedaży? Przekonamy się o tym w najbliższym czasie, jednak myśle, że kierownictwo marki może spać spokojnie. Formentor to ładny samochód, który z pewnością przypadnie do gustu dużej grupie odbiorców. Po przejściu na tył również zauważymy zmiany. Nowy zderzak i linia świateł pozwoli na bezproblemowe rozpoznanie od poprzednika. Agresji i sportowego charakteru dodaje zaś trójkątna sygnatura świetlna, która bardzo dobrze wygląda. Policja zamknęła drogę specjalnie dla nas By poznać w pełni możliwości samochodów marki Cupra, mieliśmy okazję do przejażdżki po zamkniętym odcinku drogi. Za kierownicą Cupry Leona ST musiałem dotrzymywać tempa kierowcy wyścigowemu. To była naprawdę świetna zabawa, a na dodatek trasa była dość wymagająca. Zamknięty odcinek pozwolił na zostawienie za sobą obaw o to, że inne auto wyskoczy pod drugiej stronie zakrętu. Dzięki temu mogłem uwolnić 100% potencjału tego auta. Najlepsze w tym wszystkim jest to, że nie trzeba wyjeżdżać daleko poza Barcelonę, by pojeździć szybkimi krętymi drogami. Hiszpania po raz kolejny zaskakuje pozytywnie. Tym razem już nie tylko pięknymi widokami, ale również piekielnie dobrymi samochodami.
Hiszpania stała się europejską stolicą transportu kolejowego. To raj dla zwolenników podróży pociągiem
W Hiszpanii otwarto właśnie kolejną sieć kolei dużych prędkości. Tym samym kraj ten stał się pierwszym w Europie, który oferuje taką różnorodność wyboru transportu kolejowego.
W tym artykule: Hiszpania jest nową stolicą transportu kolejowego Nowy przewoźnik stale rozwija swoją ofertę Nawet 8 milionów pasażerów rocznie W tym roku Hiszpania kilkukrotnie zaskoczyła turystów. W obliczu narastającej inflacji i problemów branży turystycznej władze postanowiły, że od 1 września do 31 grudnia 2022 roku podróże koleją na części krajowych tras będą bezpłatne. Darmowe bilety dotyczą publicznego przewoźnika Refne, które działa pod nadzorem Ministerstwa Robót Publicznych i Transportu i obsługuje połączenia podmiejskie i średniodystansowe (do 300 kilometrów). Hiszpania jest nową stolicą transportu kolejowego Z kolei na przełomie 2021 i 2022 roku Hiszpania uruchomiła tanie połączenia pomiędzy Madrytem i Barceloną oraz Walencją i Alicante. Najtańsze bilety są w cenie zaledwie 9 euro. Dla porównania, w sąsiedniej Francji średnio za przejazd 100 kilometrów należy się spodziewać opłaty w wysokości ok. 18 euro. Hiszpanie pokazują, jak wiele można zrobić, żeby podróże były nie tylko tańsze, ale również przyjazne dla środowiska. W piątek 25 listopada uruchomiono kolejną sieć kolei dużych prędkości. Oznacza to, w kraju są już trzej konkurencyjni przewoźnicy, którzy oferują usługi kolei dużych prędkości. Kochasz podróże koleją po Europie? Sprawdź najnowsze trasy Podróże koleją od kilku lat przeżywają swój renesans. Gdzie pojedziemy pociągiem? Paryż i Santiago De Compostela to tylko niektóre kierunki. Chodzi o publiczne przedsiębiorstwo Refne Operadora, francuskie Ouigo oraz najnowszą, prywatną markę Iryo. Tym samym Hiszpania jest pierwszym europejskim krajem, który oferuje taką różnorodność wyboru transportu kolejowego. Nowy przewoźnik stale rozwija swoją ofertę Na razie Iryo obsługuje połączenia na trasie Madryt-Barcelona. W grudniu tego roku przewoźnik planuje uruchomić trasę Madryt-Cuenca-Valencia, a na początku przyszłego roku pociągi Madryt-Córdoba-Sewilla/Malaga oraz Madryt-Albacete-Alicante. Współwłaścicielami Iryo są włoski przewoźnik kolejowy Trenitalia, hiszpańskie regionalne linie lotnicze Air Nostrum z siedzibą w Walencji oraz hiszpańska korporacja Globalvia, która zajmuje się infrastrukturą transportową. Nowa hiszpańska sieć będzie korzystała z włoskich pociągów Frecciarossa. To najszybsze i najbardziej luksusowe włoskie pociągi, które nazywa się również „Czerwonymi Strzałami”. Osiągają prędkość 360 km/godz. Nawet 8 milionów pasażerów rocznie Według wyliczeń ekspertów Iryo będzie odpowiadało za 30% wszystkich połączeń dużych prędkości i będzie obsługiwało nawet 8 milionów pasażerów rocznie. Co ciekawe, każdy pociąg ma cztery klasy podróży: Inicial, Singular, Singular Only You oraz Infinita. Według producenta trzy są przeznaczone dla osób, które podróżują służbowo. Najszybsze pociągi na świecie. Wiedziałeś, jakie prędkości potrafią osiągnąć? Pociąg to jeden z najbardziej ekologicznych środków komunikacji. Chociaż podróż w wagonie trwa znacznie dłużej niż samolotem, to jednak wciąż wielu podróżników wybiera ten rodzaj tr... Ponadto w każdej klasie i w każdym wagonie pasażerowie będą mieli do dyspozycji gniazda USB oraz bezpłatne Wi-Fi w technologii 5G. Podróżni mogą również skorzystać z oferty gastronomicznej, a jedzenie ma być przygotowywane ze świeżych i zdrowych produktów. Przedstawiciele Iryo zapowiadą, że nowa sieć jest kolejnym krokiem w kierunku osiągnięcia celów zrównoważonego rozwoju i poprawy środowiska, które wyznacza Unia Europejska. Eksperci przyznają, że to dogodna sytuacja szczególnie dla mieszkańców Hiszpanii, którzy mają bardzo szeroką ofertę usług kolejowych i mogą z łatwością podróżować po swoim kraju. Co więcej, przy tak dobrej komunikacji kolejowej, podróżni mogą z łatwością unikać lotów samolotem lub jazdy samochodem. Najtańszy bilet w sieci Iryo kosztuje obecnie ok. 18 euro. Źródło: CNN. Nasz ekspert Jakub Rybski Dziennikarz, miłośnik kina niezależnego, literatury, ramenu, gier wideo i dobrego rocka. Wcześniej związany z telewizją TVN24 i Canal +. Zawodowo nie boi się podejmować żadnego tematu, prywatnie bardzo zainteresowany polityką. Autor bloga na Instagramie "Mini Podróże".
Co zjeść w Hiszpanii? 5 hitów kuchni iberyjskiej
Jeżeli planujesz podróż do Hiszpanii, warto wiedzieć, co czeka cię na miejscu. Oprócz pięknych plaż, zjawiskowych krajobrazów i przepięknych zabytków, ten kraj oferuje również niezwykle aromatyczną i różnorodną kuchnię. Oto TOP 5 potraw, które musisz zjeść na Półwyspie Iberyjskim.
W tym artykule: Paella Tortilla de patatas Gazpacho Hiszpańskie mięso Churros Podróżować można na wiele sposobów. Wszyscy się różnimy i różnią się również nasze potrzeby. Jedni wolą spędzać urlop na plaży, inni zwiedzać starożytne zabytki lub muzea, a jeszcze inni preferują eksplorowanie miejskiej dżungli. Ale kraje można zwiedzać również poprzez kuchnie. W każdym zakątku świata znajdziemy zupełnie różne smaki. To właśnie niektóre potrawy mogą czynić dany region wyjątkowym. I tak indyjskie miasteczka pachną curry, chilli i kardamonem, Meksyk przepełniony jest aromatem papryki i kuminu, Japonia soją, a Włochy czerwonym winem i oregano. Dziś jednak wybieramy się do słonecznej Iberii aby zobaczyć czym pachnie ten kraj i podpowiadamy, co zjeść w Hiszpanii. Jakie śniadania zjemy za granicą? Sprawdź, jak dobrze znasz inne kraje Co kraj to obyczaj, a co kultura to inna kuchnia. Na całym świecie śniadania różnią się od siebie. Niektórzy wolą zacząć dzień konkretnym i sytym posiłkiem, a inni preferują delikatne... Paella Klasyk nad klasykami, ale w żadnym rankingu nie można pominąć tej niezwykle aromatycznej potrawy. Chociaż serwowana jest w całej Hiszpanii, nie zapominajmy, że receptura na to danie pochodzi z Walencji. Jej nazwa pochodzi od łacińskiego słowa patella, które w starożytnym Rzymie oznaczało głębokie naczynie, w którym składano bogom ofiary. Jakże jest ona dziś adekwatna, ponieważ paella, którą przygotowują dziś najlepsi hiszpańscy szefowie kuchni, niemalże ociera się o boskość. To tradycyjne danie powstaje na bazie ryżu, mięsa z królika lub kurczaka i owoców morza oraz pomidorów fasoli i papryki. Całość dopełnia dodatek szafranu i rozmarynu. Tortilla de patatas Tortilla española tylko z nazwy przypomina swojego meksykańskiego krewnego. Fani kuchni tex-mex mogą być lekko zdziwieni na widok omletu, który robi się z jajek i ziemniaków. Potrawa zaliczana jest do tak zwanych tapas, czyli hiszpańskich przekąsek, ale można zjeść ją również na lunch lub kolację. W zależności od restauracji, możemy spotkać to danie w różnych wariantach. Niektórzy kucharze podają ją w formie tradycyjnej z czosnkiem i oliwą z oliwek, ale spotkamy również bary, w których tortilla de patatas serwowana jest z chorizo, tartym serem lub różnymi warzywami. Herbata to jedna z chińskich świętości. Ile kosztuje nadroższa? Tak dużo, że szkoda ją pić W Chinach herbata jest pita na wiele sposobów. Niektóre zasady są powielane w wielu tradycjach. O czym warto pamiętać? Gazpacho Kto oglądał kultowy film „Kobiety na skraju załamania nerwowego”, ten na pewno pamięta zabójcze gazpacho. Chociaż skosztowanie zupy z obrazu Pedro Almodovara mogłoby mieć raczej nieprzyjemne skutki, w rzeczywistości jest to niezwykle pyszna i orzeźwiająca potrawa. I znowu mamy tu do czynienia z hiszpańskim minimalizmem. Zupa ma postać kremu z przecieru z surowych pomidorów, cebuli, czosnku, octu, oliwy z oliwek oraz soku z cytryny. Niektórzy dodają również ogórki i paprykę. Podawana jest na zimno. To pochodzące z Andaluzji danie idealnie nadaje się na słoneczne, hiszpańskie dni. Hiszpańskie mięso Hiszpania słynie z produktów mięsnych i wędlin. W większości supermarketów i na lokalnych targowiskach wiszą ogromne kawałki wieprzowego udźca. To właśnie jamón serrano, czyli szynka długodojrzewająca, która podsuszana jest według tradycyjnej metody. W Hiszpanii warto spróbować również wyrabianej ręcznie kiełbasy wieprzowej. Klasyczny fuet pochodzi z Katalonii, a podczas dojrzewania pokrywa się pleśnią. To istna feeria wielu smaków. Łączą się tam słodycz, goździki, pieprz, czosnek oraz kolendra. Pisząc o hiszpańskim mięsie nie można oczywiście zapominać o chorizo. To prawdziwy klasyk, uwielbiany przez ludzi na całym świecie. Ta długodojrzewająca kiełbasa ma bardzo intensywny smak i zapach. Wyczuwalny jest charakterystyczny aromat papryki. Wszystkie te produkty podawane są w kraju Półwyspu Iberyjskiego w formie tapas. Kuchnie świata. Czy wiedziałeś skąd pochodzą te potrawy? W zglobalizowanym świecie nawet na końcu świata możemy zjeść ramen, amerykańskie burgery, czy hummus. Nie zawsze zdajemy sobie jednak sprawę, skąd pochodzą te potrawy. Czasem nie jest to ... Churros Churrosy to istny raj dla smakoszy słodkości. Te słodkie paluszki wytwarzane są z ciasta parzonego, na następnie są smażone na głębokim oleju. Posypane cukrem pudrem lub cynamonem, najlepiej jeść na ciepło i maczać w czekoladzie lub innym słodkim musie. Co ciekawe, ten deser jest równie popularny w krajach Ameryki Środkowej, głównie w Meksyku oraz na południu Stanów Zjednoczonych. Hiszpanie często jedzą churros na śniadanie. Nasz ekspert Jakub Rybski Dziennikarz, miłośnik kina niezależnego, literatury, ramenu, gier wideo i dobrego rocka. Wcześniej związany z telewizją TVN24 i Canal +. Zawodowo nie boi się podejmować żadnego tematu, prywatnie bardzo zainteresowany polityką. Autor bloga na Instagramie "Mini Podróże".
Gran Canaria: ludzie to miejsce określają mianem "synonim wakacji"
Kto pragnie palm, słońca i plaży, ten się nie zawiedzie. Jeśli ktoś potrzebuje większych wrażeń, by urlop nazwać udanym, też nie powinien się rozczarować.
Rocznie Gran Canarie odwiedza trzy miliony turystów. To dużo, jeśli się weźmie pod uwagę, że mieszkańców jest niewiele ponad 900 tys. Celem przybyszów są zwykle miejscowości na południowym wybrzeżu, wśród których prym wiodą MASPALOMAS oraz sąsiadujące z nim PLAYA LAS MELONERAS i PLAYA DEL INGLÉS. Tu spełniają się marzenia o udanym wypoczynku: są apartamenty, bungalowy, hotele stylizowane na afrykańska czy hiszpańska wioskę, pola golfowe, butiki, centra handlowe, bary, dyskoteki, restauracje – pomyślano o wszystkim, czego potrzebuje turysta, by wydać pieniądze. Przy nadmorskiej promenadzie stoi Faro de Maspalomas, zabytkowa latarnia wysokości 68 m. Na wschód od niej rozciąga się kilkanaście kilometrów piaszczystego wybrzeża. Ale jest cos jeszcze, czemu miasteczka zawdzięczają swoja popularność – słynne Dunas de Maspalomas, rozległe wydmy nad brzegiem oceanu. To rezerwat przyrody, wytyczono w nim nawet piesze szlaki, ale nikt nie zwraca na nie uwagi. Ze wstydem przyznaje, ze nie jestem wyjątkiem. Z dziką rozkoszą wdrapuje się na najwyższą górę w okolicy, by spojrzeć na krajobraz jako żywo przypominający pustynie. Niektórzy robią to, na co mnie brakuje odwagi – turlają się po zboczu wydmy ku uciesze pozostałych. Na zachód od Maspalomas leżą inne znane miejscowości wypoczynkowe, ze sztucznymi plażami usypanymi z saharyjskiego piasku – PUERTO RICO przyklejone do zboczy wąwozów i urocze PUERTO DE MOGÁN, zwane mała Wenecja. Mała, bo ma tylko jeden kanał z łukowatymi mostkami, biegnący wzdłuż głównej ulicy do portu. Te senna niegdyś rybacka wioskę upodobali sobie imigranci... z Europy, zwłaszcza Brytyjczycy i Skandynawowie. Spragnieni słońca mieszkańcy północy spędzają tu kilka miesięcy w roku. Gran Canaria jest niemal okrągła, ma średnice około 50 km. Można wyciągnąć pochopny wniosek, ze da się ja przejechać przez środek w ciągu godziny. Interior jest tak górzysty, a drogi tak kręte, ze wyspa wydaje się dużo większa niż w rzeczywistości. Poszarpane rdzawe masywy pochodzenia wulkanicznego, poprzecinane głębokimi wąwozami, porasta między innymi wilczomlecz kanaryjski, który z daleka wygląda jak pęk grubych zielonych węży. W drodze na Pico de las Nieves (1951 m), który jest najwyższym punktem wyspy, zatrzymujemy się na chwilę w kameralnym miasteczku FATAGA. Jest ono częstym celem wycieczek z Maspalomas. Ma tylko 200 mieszkańców, kościółek z 1880 r. i białe domy kryte czerwona dachówka. Otoczone gąszczem okazałych daktylowców kanaryjskich (palmy te są symbolem całego archipelagu), przypomina z daleka afrykańską oazę. Im wyżej pnie się nasz busik, tym więcej sosen się pojawia (kanaryjskich, rzecz jasna), aż w końcu jedziemy przez zwarty iglasty las, który przypomina bory strefy umiarkowanej. Nic dziwnego, na tej wysokości nawet na Kanarach temperatura nie rozpieszcza. Pod szczytem oglądamy ciekawy zabytek – imponującej wielkości studnie z 1699 r., służąca kiedyś do przechowywania... śniegu, który czasami spada tu zima. Układano go warstwami na przemian ze słoma. Później cenny towar transportowano do sklepu w stolicy wyspy, Las Palmas, i sprzedawano m.in. do szpitali. W najwyższym punkcie wyspy znajduje się obserwatorium meteorologiczne w kształcie ogromnej, zielonej piłki golfowej, a tuz pod nimi – punkt widokowy. Kiedy tam docieramy, jest opanowany przez niemieckich rowerzystów. Zdobywanie Pico de las Nieves na dwóch kółkach musi być bardzo popularne, bo po drodze mijaliśmy całe peletony. Turyści fotografują się na tle odległego o kilka kilometrów Roque Nublo (1813 m). To charakterystyczny skalny monolit komina wulkanicznego, który teraz jest znakiem rozpoznawczym Gran Canarii. Za nim wyłania się z chmur ośnieżony Pico de Teide (3718 m) – stożek wulkanu na sąsiedniej wyspie Teneryfie. W drodze do miasteczka TEJEDA nagle otaczają nas chmury i mgła, a krajobraz za oknem staje się bardziej zielony. Gdzie podziało się słonce? Przypomina mi się zdanie wypowiedziane przez naszego przewodnika jakiś czas wcześniej – ze Gran Canaria jest nazywana kontynentem w miniaturze. Wtedy pomyślałam, ze przesadza, bo czym to maleństwo mogło zasłużyć na takie szumne miano? Chodzi właśnie o zaskakującą zmienność klimatu, pogody i roślinności na tak niewielkim skrawku lądu. Wyspa leży w strefie pasatów, wiatrów wiejących tu z północnego wschodu i niosących dużo wilgoci. Na południu zazwyczaj świeci słonce, ale w górach na północnym wschodzie chmury i deszcz nie są niczym niezwykłym. Zanim w XV w. archipelag Wysp Kanaryjskich został podbity przez Hiszpanów, zamieszkiwał go lud o jasnych oczach i włosach, pochodzenia prawdopodobnie berberyjskiego. Za schronienie służyły mu jaskinie, w nich bronił się przed najeźdźcą. Po Guanczach pozostało niewiele śladów. Ci, którzy przeżyli najazdy, zasymilowali się z przybyszami. Ale... są na wyspie miejsca, gdzie ciągle jaskiniowców spotykamy. Najwięcej mieszka w ARTENARZE, najwyżej położonej miejscowości na Gran Canarii. Była zresztą widoczna z Tejedy, ale tam nie zajechaliśmy. Jaskiniowców odwiedzamy w wąwozie Guayadeque. Ich liczba z 450 zmniejszyła się do 70. Zatrzymujemy się w małej osadzie CUEVAS BERMEJAS. Wysoko na zboczach ciemnieją otwory dawno opuszczonych grot, ale te położone niżej nadal są zamieszkane. Domy – kiedyś jaskinie, które następnie pogłębiono i unowocześniono – ukrywają się w stromym stoku; łączą je schody i ścieżki. Zaglądam do jednego z nich – telewizor plazmowy, na ścianach zdjęcia licznych dzieci i wnucząt miłej właścicielki. A więc wszystko normalnie poza jednym – nie ma okien. Panuje za to miły chłód. Jaskinia ma naturalna klimatyzacje, nawet gdy na zewnątrz upał sięga 40°C, w środku temperatura jest dwukrotnie niższa. „Centrum” tej osady stanowi Ermita de San Bartolomé de Guayadeque – niezwykła kapliczka świętego Bartłomieja Apostoła ręcznie wykuta w czerwonej skale. Nawet ołtarz i krzyż nad wejściem zostały wyrzeźbione w kamieniu. Z kapliczka sąsiaduje nie mniej ciekawa jaskinia-bar, gdzie można się orzeźwić po trudach zwiedzania osady. Malowniczym wąwozem jedziemy wyżej, do Montana de la Tierra. Góra jest podziurawiona jaskiniami niczym szwajcarski ser. Wokół wiedzie ścieżka, spacer zajmuje najwyżej 20 min., ale my podziwiamy widoki, egzotyczne rośliny w ogrodach, wykute w skale kurniki i psie budy – upływa przynajmniej godzina, zanim zamykamy pętle. Wnętrze góry kryje cos jeszcze – restauracje Tagoror. Czuję się w niej jak w siedzibie hobbitów. Okrągłymi ze zdziwienia oczami oglądam labirynt oświetlonych korytarzy i wnęk, w których goście zajadają kanaryjskie specjalności: papas arrugadas – ziemniaczki gotowane w mundurkach podawane z sosami mojo (z oliwy, czosnku, pietruszki albo papryki) i gofi o (może mieć rożną postać: pasty, paluszków) z mąki kukurydzianej, które stanowiło podstawę wyżywienia Guanczów. Do wąwozu Guayadeque jedzie się przez AGÜIMES, jedno z najstarszych miast na wyspie. Jego ponadpięćsetletnie dzieje (zostało założone w 1487 r.) najlepiej odcisnęły się na starówce. Miedzy świeżo odnowionymi domami czekają tu współczesne niespodzianki w postaci kilkunastu mosiężnych figur ustawionych w różnych miejscach. Na przykład w jednej z wąskich uliczek odpoczywa wielbłąd, przed kościołem św. Sebastiana siedzi wiolonczelistka (zagadką pozostaje, dlaczego jest naga), pod zabytkowym sklepem stoi osioł. Nie przypadkiem tam stoi. Zanim w latach 70. XX w. wybudowano drogę do Guayadeque, jaskiniowcy przyjeżdżali do Agüimes na osiołkach, które parkowali właśnie pod sklepem. Takich interesujących miasteczek jest na Gran Canarii więcej. Na przykład w TERORZE na północy kamienice maja bodaj najpiękniejsze drewniane balkony. Takie tradycyjne kanaryjskie dzieła widziałam juz wcześniej w Tejedzie, ale tu było ich więcej, zwłaszcza przy Calle Real de la Plaza, ulicy prowadzącej do bazyliki Matki Boskiej... Sosnowej. Ponoć w XV w. jej postać ukazała się w Teror na czubku sosny, w miejscu, gdzie teraz stoi świątynia. Bazylika jest dziś celem pielgrzymek mieszkańców całej wyspy – znajduje się w niej drewniana figura Madonny przywieziona prawdopodobnie z Sewilli w czasach konkwisty. LAS PALMAS DE GRAN CANARIA liczy 380 tys. mieszkańców i jest największym miastem w archipelagu. Odwiedzał je sam Krzysztof Kolumb w drodze do Ameryki. Jest wielce prawdopodobne, ze zatrzymywał się w domu gubernatora. Tak czy inaczej, w miejscu, gdzie ten budynek stał, znajduje się obecnie Casa de Colón – Dom Kolumba. Z odległych czasów zachowała się tylko kamienna studnia, ale warto odwiedzić to muzeum dla ciekawych eksponatów i wystaw, m.in. kartograficznych. Dom sąsiaduje z katedra św. Anny i Pałacem Biskupów. Najważniejsze zabytki skupiają się w historycznej części miasta zwanej Veguetą. Kiedy się je obejrzy, można z czystym sumieniem udać się na zakupy na Calle Mayor de Triana – tętniący życiem główny deptak handlowy stolicy.
W wakacje wielu z nas chciałoby poleżeć na plaży, popływać na desce surfingowej czy pograć w siatkówkę plażową. Gorączkowo przeszukujemy internet, aby znaleźć miejsce, które będzie nam odpowiadało. Dlatego specjalnie dla Was przygotowaliśmy niezbędne informacje na temat 40 plaż na całym świcie.
Bahamy Bahamy - Pink Sands Beach Bermudy Bermudy - Horseshoe Bay Bułgaria Bułgaria - Słoneczny Brzeg Bułgaria - Obzor Chorwacja Chorwacja - Zlatni Rat Cypr Cypr - Zatoka Figowa Czarnogóra Czarnogóra - Sveti Stefan Francja Francja - Plage de Rondinara Francja - Plage de Saleccia Grecja Grecja - Mytros Grecja - Elafonisi Grecja - Navagio Grecja - Porto Katsiki Grecja - Falasarna Grecja - Balos Grecja - Tsambika Hiszpania Hiszpania - Playa de la Concha Hiszpania - Playa de las Catedrales Hiszpania - Playa del Sardinero Hiszpania - La Playa de Bolonia Hiszpania - Levante Hiszpania - Burriana Hiszpania - Las Teresitas Hiszpania - Playa Famara Hiszpania - Aguas Blancas Kuba Kuba - Varadero Malta Malta - Ramla il-Hamra Maroko Maroko - Legzira Portugalia Portugalia - Praia De São Rafael Tanzania Tanzania - Nungwi Tajlandia Tajlandia - Maya Bay Tajlandia - Pattaya Tajlandia - Patong Turcja Turcja - Iztuzu Turcja - Ölüdeniz Turcja - Patara Włochy Włochy - Cala Luna Włochy - San Vito Lo Capo Włochy - Viareggio Włochy - La Pelosa Weź udział w dyskusji na temat Najpiękniejszych plaż na świecie
Hiszpania - Aguas Blancas (Aigües Blanques)
Nazwa Aguas Blancas pochodzi od koloru piany wytwarzanej przy uderzeniu fali o brzeg. Fale potrafią być dosyć wysokie ze względu na wschodni wiatr.
Nazwa: Aguas Blancas (Aigües Blanques) Państwo: Hiszpania Długość: 500 m Lokalizacja: Santa Eulalia del Río Region: Ibiza, Baleary Akwen: Morze Śródziemne Podłoże: ciemny żółty piasek Sezon: od maja do października Opalanie topless: tak Rafy koralowe: nie Sporty: snorkeling, surfing Ratownicy: tak (sezonowo) Jak dotrzeć: Aguas Blancas znajduje się w północno-wschodniej części wyspy. Leży w centrum zatoki w dystrykcie Santa Eulalia del Río, ok. 4 km na północ od Sant Carles de Peralta. Z miasta można dojechać samochodem lub autobusem. Przystanek znajduje się pół kilometra od plaży. W sezonie mogą pojawić się problemy z zaparkowaniem samochodu. Oprócz niewielkiego parkingu położonego bezpośrednio przy plaży, na pobliskiej prywatnej posesji znajdują się dodatkowe miejsca parkingowe, na których za opłatą można pozostawić auto. Zejście z parkingu na plażę jest dosyć strome. Nazwa Aguas Blancas pochodzi od koloru piany wytwarzanej przy uderzeniu fali o brzeg. Fale potrafią być dosyć wysokie ze względu na wschodni wiatr. Największe pojawiają się poza sezonem (od października do grudnia) umożliwiając surfowanie. Trzeba też uważać na silne prądy, choć najczęściej występują one jedynie przy złej pogodzie. Czasami pojawiają się płaszczki. Dno morskie składa się z piasku i kamieni. Piasek na plaży bywa naprawdę gorący i warto zabrać ze sobą obuwie. Zejście do wody jest łagodne - 50 metrów od brzegu głębokość wody nie przekracza 2 metrów. Szerokość plaży wynosi od 5 do 15 metrów. Niedaleko brzegu z morza wystają skały do których można z łatwością dopłynąć, aby opalać się lub skakać do wody. Plaża otoczona jest stromymi klifami i skałami. To sprawia, że w jej bezpośrednim sąsiedztwie brakuje większego zaplecza gastronomicznego czy hotelarskiego. W pobliżu nie ma żadnych sklepów czy supermarketów. Na plaży znajdują się jedynie dwie restauracje oferujące drinki, kanapki oraz dania ze świeżymi owocami morza. Znajduje się tam również wypożyczalnia leżaków i parasoli oraz prysznice. Ratownicy rezydują tylko w okresie od 15 maja do 15 października w godzinach 10-18. Część plaży przeznaczona jest dla nudystów i jest jednym z dwóch tego typu obiektów na Ibizie. Z plaży rozpościera się piękna panorama na wody Morza Śródziemnego, z widoczną na południu wyspą Tagomago i rozciągający się na północy półwysep Punta Grossa. Wieczory bywają niezwykle urokliwe. Często przy zachodzie słońca spotkać tu można miejscowych muzyków grających min. na bongosach. Miejsce pozwala na wczucie się w rytm życia mieszkańców wyspy. Zatoka stanowi świetne punkt wypadowy do innych plaż: Playa Des Figueral (ok. 1 km), Cala San Vincent (ok. 1,5 km), Pou De LLeo (ok. 3km), Cala Boix (ok. 4 km) czy Cala Llenya (ok. 5 km), Cala Nova (5,6 km). Znajdująca się najbliżej Des Figueral jest bardziej skomercjalizowana i posiada lepsze zaplecze turystyczne z hotelami i restauracjami. Zobacz także: Turcja - Iztuzu Turcja - Ölüdeniz Turcja - Patara Hiszpania - Playa de la Concha Hiszpania - Playa de las Catedrales Hiszpania - Playa del Sardinero Hiszpania - La Playa de Bolonia Hiszpania - Levante Hiszpania - Burriana Grecja - Mytros Grecja - Elafonisi Grecja - Navagio Grecja - Porto Katsiki Hiszpania - Las Teresitas Hiszpania - Playa Famara Bułgaria - Słoneczny Brzeg Bułgaria - Obzor Włochy - Cala Luna Włochy - San Vito Lo Capo Włochy - Viareggio Weź udział w dyskusji na temat Najpiękniejszych plaż na świecie
Najdłuższa plaża na Lanzarote - Playa Famara leży w północno-zachodniej części wyspy. Po wschodniej stronie otoczona jest potężnymi klifami masywu Risco De Famara, a po drugiej stronie leżą białe bungalowy miasteczka.
Nazwa: Playa Famara Państwo: Hiszpania Długość: 6 km Lokalizacja: Teguise Region: Lanzarote, Wyspy Kanaryjskie Akwen: Ocean Atlantycki Podłoże: drobny, brązowy piasek i gdzieniegdzie kamienie Sezon: od maja do września Opalanie topless: tak Rafy koralowe: brak Sporty: windsurfing, kitesurfing, body boarding, lotniarstwo Ratownicy: nie Jak dotrzeć: Można dostać się pieszo z miasta la Caleta de Famara, które znajduje się tuż obok plaży. Aby dotrzeć do miasteczka, najlepiej wynająć samochód, którym można dojechać oddalonego o 15 km z Teguise. Parking znajduje się tuż przy plaży. Najdłuższa plaża na Lanzarote - Playa Famara leży w północno-zachodniej części wyspy. Po wschodniej stronie otoczona jest potężnymi klifami masywu Risco De Famara, a po drugiej stronie leżą białe bungalowy miasteczka. Na plaży nie ma ratowników, a fale potrafią być wysokie, więc początkującym pływakom nie zaleca się wchodzenia do wody. Plaża jest szeroka choć wraz z przypływem nieco się kurczy. Nie ma tu żadnych udogodnień w postaci barów, wypożyczalni parasoli lub leżaków. Należy zwracać uwagę na flagi wywieszone na plaży. Czerwona oznacza, że wejście do wody może być niebezpieczne, żółta – zezwala na pływanie, ale z zachowaniem ostrożności, a zielona pozwala na kąpiele bez ograniczeń. Plaża jest rajem dla surferów, zarówno dla zaawansowanych jak i początkujących. Korzysta z niej kilka szkół uczących tu sztuki surfowania. Oprócz wysokich fal, sportowcom sprzyja wiatr, który bywa tak silny, że domy miasteczka stojące przy plaży są wciąż zasypywane piaskiem. Można tu także uprawiać lotniarstwo. Tutejsze góry spełniają wszelki wymogi wybrednych lotniarzy, którzy jako lądowisko wybierają plażę. W jej pobliżu znajduje się także wiele ciekawych szlaków górskich. La Caleta de Famara to cicha, urocza wioska rybacka, gdzie można zjeść świeżo złowione ryby. Istnieje tu możliwość wynajmu pokoju w domach lokalnych mieszkańców lub w bungalowach przy plaży. Miasteczko nie posiada żadnych hoteli ani banków. Jest tu jedynie kilka restauracji i sklepów oraz wypożyczalnia sprzętu do surfingu. Podczas letnich miesięcy, otwarty jest także kamping przy wiosce. Można tam postawić namiot choć warunki nie najeżą do szczególnie luksusowych (m.in. przenośne toalety). Mieszkańcy innych części wyspy przyjeżdżają tu często swoimi przyczepami kempingowymi. Plaża nie jest mocno zatłoczona. Najwięcej ludzi odwiedza ją w weekendy. Bardzo często korzystają z niej lokalni mieszkańcy, a także szkoły surferskie. Turcja - Iztuzu Turcja - Ölüdeniz Turcja - Patara Hiszpania - Playa de la Concha Hiszpania - Playa de las Catedrales Hiszpania - Playa del Sardinero Hiszpania - La Playa de Bolonia Hiszpania - Levante Hiszpania - Burriana Grecja - Mytros Grecja - Elafonisi Grecja - Navagio Grecja - Porto Katsiki Hiszpania - Las Teresitas Weź udział w dyskusji na temat Najpiękniejszych plaż na świecie
Wyróżniona niebieską flagą Burriana znajduje się we wschodniej części miasta, które oddalone jest o 50 km od Malagi. Jest najlepiej przystosowaną plażą dla turystów w tym regionie. Jest także najbardziej skomercjalizowana.
Nazwa: Burriana Państwo: Hiszpania Długość: 800 metrów Lokalizacja: Nerja Region: Andaluzja Akwen: Morze Śródziemne Podłoże: ciemny, gruboziarnisty piasek i gdzieniegdzie kamienie Sezon: od maja do października Opalanie topless: nie Rafy koralowe: brak Sporty: nurkowanie, windsurfing, żaglówki, siatkówka plażowa, rowery wodne, banana boating, motorówki Ratownicy: tak Jak dotrzeć: Z Nerjy można dojechać samochodem (w sezonie może być problem z zaparkowaniem) lub przejść pieszo skalistym przybrzeżnym szlakiem, który prowadzi z centrum miasta (ok. 25 minut). Niestety, do plaży nie dojeżdża żaden autobus. Wyróżniona niebieską flagą Burriana znajduje się we wschodniej części miasta, które oddalone jest o 50 km od Malagi. Jest najlepiej przystosowaną plażą dla turystów w tym regionie. Jest także najbardziej skomercjalizowana. Mimo że, zejście do wody jest dość strome, a morze bywa wzburzone z przybojowymi falami, Burriana cieszy się popularnością wśród rodzin dziećmi. Jest bowiem czysta i zadbana, a najmłodsi mogą spożytkować swoją energię na tutejszych placach zabaw. Na plaży znajdują się też wydzielone siatką tereny z leżakami, z których można skorzystać jedynie za opłatą. Miejsce dysponuje toaletami, punktami pierwszej pomocy, prysznicami, a także wypożyczalnią parasoli, leżaków oraz hamaków. Jest też doskonale przystosowane dla niepełnosprawnych. Przy plażowej promenadzie i w jej okolicach znajduje się wiele restauracji serwujących popularne w Andaluzji paellas. Na samej plaży znajduje się Restaurante Ayo, w której można zasmakować paelli gotowanej na otwartym ogniu. Obejrzeć tam również można występy flamenco. Nerja ma łącznie do zaoferowania aż 16 km plaż. Oprócz Burriany warto też wybrać się na: Caletilla, Calahonda, Torrecilla, El Salon oraz zaciszną Playazo, która cieszy się popularnością głównie wśród lokalnych mieszkańców. Miasto słynie także z malowniczych jaskiń (Cueves de Nerja) z pięknymi stalagmitami i stalaktytami. Zobacz także: Turcja - Iztuzu Turcja - Ölüdeniz Turcja - Patara Hiszpania - Playa de la Concha Hiszpania - Playa de las Catedrales Hiszpania - Playa del Sardinero Hiszpania - La Playa de Bolonia Hiszpania - Levante Weź udział w dyskusji na temat Najpiękniejszych plaż na świecie
Szeroka plaża w Bolonii (El Lentiscal) rozciąga się między górami San Bartolomé i Sierra de Plata, około 20 kilometrów od miasta Tarifa. Przy dobrej widoczności można stąd zobaczyć wybrzeże afrykańskie. Plaża jest uważana za jedno z najpiękniejszych miejsc w regionie.
Nazwa: La Playa de Bolonia Państwo: Hiszpania Długość: 4 km Lokalizacja: Tarifa, Kadyks Region: Andaluzja, Costa de la Luz Akwen: Ocean Atlantycki Podłoże: drobny, biały piasek Sezon: od maja do października Opalanie topless: tak Rafy koralowe: brak Sporty: windsurfing, wspinaczka skałkowa Ratownicy: tak Jak dotrzeć: Do Bolonii można dojechać z Tarify, podróż samochodem zajmuje ok. 25 minut Szeroka plaża w Bolonii (El Lentiscal) rozciąga się między górami San Bartolomé i Sierra de Plata, około 20 kilometrów od miasta Tarifa. Przy dobrej widoczności można stąd zobaczyć wybrzeże afrykańskie. Plaża jest uważana za jedno z najpiękniejszych miejsc w regionie. Na miejscu znajduje się parking strzeżony, toalety, prysznice, przebieralnie, hamaki, a także punkty Czerwonego Krzyża. Na jednym końcu plaża jest otoczona lasem sosnowym. Charakterystyczną cechą są wydmy. Jedna z nich sięga 30 metrów wysokości i stanowi pomnik przyrody, który dodatkowo chroni plażę przed północnymi wiatrami. La Playa de Bolonia jest jedną z niewielu plaż andaluzyjskiego wybrzeża nietkniętych przez przemysł turystyczny, a większość budynków widocznych z plaży nie posiada więcej niż dwa piętra. Niekiedy bywa bardzo wietrzna. Występują tu też silne prądy. Bolonia to miasteczko rybackie słynące przede wszystkim z połowów tuńczyka, którego można spróbować w tutejszych chiringuitos czyli plażowych barach. Nie ma tu żadnych dużych hoteli, ale można zarezerwować nocleg w pobliskich pensjonatach lub hostelach. Większość turystów dojeżdża z Tarify, która słynie z bogatego życia nocnego i windsurfingu. W pobliżu plaży znajduje się jedna z największych atrakcji turystycznych regionu - ruiny starożytnego miasta Baelo Claudia, które stanowią najbardziej charakterystyczny przykład rzymskiej zabudowy urbanistycznej na Półwyspie Iberyjskim. Zobacz także: Turcja - Iztuzu Turcja - Ölüdeniz Turcja - Patara Hiszpania - Playa de las Catedrales Hiszpania - Playa del Sardinero Hiszpania - Playa de la Concha Hiszpania - Levante Weź udział w dyskusji na temat Najpiękniejszych plaż na świecie
Plaża Levante jest czysta i zadbana. Z tego powodu przyznano jej niebieską flagę. Brzeg schodzi łagodnie do wody, więc plaża nadaje się dla dzieci. Miejsce dysponuje też rozbudowanymi placami zabaw dla najmłodszych.
Nazwa: Levante Państwo: Hiszpania Długość: 2 km Lokalizacja: Benidorm Region: Walencja, Costa Blanca Akwen: Morze Śródziemne Podłoże: złoty, drobny piasek Sezon: od maja do października Opalanie topless: nie Rafy koralowe: brak Sporty: narty wodne, skutery wodne, paralotnie, nurkowanie, cable ski Ratownicy: tak Jak dotrzeć: Z Benidorm można dojść pieszo lub dojechać samochodem, taksówką albo autobusem. Obok plaży znajduje się parking. Średnia szerokość Levante wynosi 30 metrów. Plaża jest czysta i zadbana. Z tego powodu przyznano jej niebieską flagę. Brzeg schodzi łagodnie do wody, więc plaża nadaje się dla dzieci. Miejsce dysponuje też rozbudowanymi placami zabaw dla najmłodszych. Dla ich bezpieczeństwa, władze miasta ustawiły na plaży kolorowe tablice, które mają służyć jako punkty orientacyjne w terenie, aby maluchy się nie pogubiły w gąszczu innych wczasowiczów. Przy plaży ciągnie się promenada z pubami, barami, kafejkami oraz hotelami. Niektóre należą do Brytyjczyków i Skandynawów, ale większość to własność rodowitych Hiszpanów serwujących typowe potrawy regionu. Nie brakuje tu także restauracji McDonalds. Na plaży znajduje się tzw. Biblioplaya czyli plażowa biblioteka, gdzie w cieniu można poczytać książkę lub gazetę albo zagrać w szachy. Ciekawostkę stanowią rzeźby w piasku, które tworzą miejscowi artyści. W wodzie czasami pojawiają się meduzy, więc trzeba zachować ostrożność podczas kąpieli. W Benidorm znajduje się także mniej zatłoczona plaża Poniente, z której korzystają głównie lokalni mieszkańcy pragnący odpocząć od zgiełku miasta. Jedną z jej największych atrakcji stanowią rejsy na wyspę Benidorm, która słynie z różnorodnych gatunków ptaków, głównie pawi. Wyprawa odbywa się statkiem z przezroczystym dnem umożliwiającym obserwowanie dna morskiego. Stąd, można także wybrać się wyprawę nurkową pozwalającą na obejrzenie m. in. wraków statków. Oprócz Levante i Poniente, w Benidorm znajduje się również Playa de Mal Pas, która leży tuż przy starym mieście. http://www.comunitatvalenciana.com/webcam/benidorm-benidorm-benidorm-playa-de-levante-0 Zobacz także: Turcja - Iztuzu Turcja - Ölüdeniz Turcja - Patara Hiszpania - Playa de la Concha Hiszpania - Playa de las Catedrales Hiszpania - Playa del Sardinero Hiszpania - La Playa de Bolonia Weź udział w dyskusji na temat Najpiękniejszych plaż na świecie
Sardinero znajduje się w dzielnicy o tej samej nazwie, w północnej części miasta Santander. W rzeczywistości są to dwie plaże podzielone przez ogrody Piquio mniej więcej w jednej czwartej długości.
Nazwa: Playa del Sardinero Państwo: Hiszpania Długość: 1,300 metrów Lokalizacja: Santander Region: Kantabria Akwen: Zatoka Biskajska Podłoże: złoty, drobny piasek Sezon: od czerwca do września Opalanie topless: nie Rafy koralowe: brak Sporty: siatkówka, tenis plażowy Ratownicy: tak Jak dotrzeć: z Santander na plażę można dostać się pieszo, samochodem, taksówką lub autobusem. Sardinero znajduje się w dzielnicy o tej samej nazwie, w północnej części miasta Santander. W rzeczywistości są to dwie plaże podzielone przez ogrody Piquio mniej więcej w jednej czwartej długości. Krótszy odcinek (około 300 metrów) określany jest jako Playa Primera de El Sardinero, a dłuższy (około 1 km) Playa Segunda de El Sardinero lub Playa de Castañeda. Dodatkowo, obie części połączone są deptakiem z kilkoma mniejszymi plażami. Sardinero jako całość ciągnie się od Półwyspu Magdalena do Mataleñas. Wzdłuż biegnie promenada z hotelami, restauracjami i kasynem. Naprzeciwko plaży znajduje się wyspa Mauro nad którą góruje latarnią. Fale są tutaj umiarkowane a brzeg łagodnie opada do wody, więc miejsce jest przyjazne dla dzieci. Plaża legitymuje się też niebieską flagą , która została jej przyznana za czystość i ekologiczny charakter. Do dyspozycji wczasowiczów oddane są m.in. prysznice, wypożyczalnia parasoli i leżaków, toalety oraz specjalnie wydzielony teren do siatkówki i tenisa plażowego (tzw. palas). Plaża jest też łatwo dostępna dla inwalidów. Niedaleko niej znajduje się stadion piłkarski oraz hala sportowa Palacio de Deportes de Santander. http://tiempo.fiochi.com/indice.php# Zobacz także: Turcja - Iztuzu Turcja - Ölüdeniz Turcja - Patara Hiszpania - Playa de la Concha Hiszpania - Playa de las Catedrales Weź udział w dyskusji na temat Najpiękniejszych plaż na świecie
Playa de la Concha leży w zatoce la Concha. est uważana z jedną z najładniejszych plaż miejskich w Hiszpanii. Cieszy się dużą popularnością wśród miłośników tzw. bodyboarding.
Nazwa: Playa de la Concha Państwo: Hiszpania Długość: 1,350 metrów Lokalizacja: San Sebastian Region: Kraj Basków Akwen: Zatoka Biskajska Podłoże: złoty, drobny piasek Sezon: od czerwca do września Opalanie topless: nie Rafy koralowe: brak Sporty: kajaki, kanoe, żeglarstwo Ratownicy: tak Jak dotrzeć: z centrum miasta na plaże można się dostać pieszo, autobusem, taksówką lub samochodem. W pobliżu znajdują się podziemne parkingi. Playa de la Concha leży w zatoce la Concha (La Bahía de la Concha) naprzeciwko wysepki Santa Clara i bezpośrednio graniczy z plażą Ondaretta. Jej średnia szerokość wynosi 40 metrów. Jest uważana z jedną z najładniejszych plaż miejskich w Hiszpanii. Cieszy się dużą popularnością wśród miłośników tzw. bodyboarding. Inne plaże w pobliżu to malutka plaża na wyspie Isla Santa Clara, która znika wraz z przypływem, a także Zurriola w dzielnicy miasta zwanej Gros, gdzie można uprawiać surfing. Plaże są głównie oblegane przez turystów z Włoch, Francji i z innych regionów Hiszpanii. Najpopularniejsze miesiące to lipiec kiedy w mieście odbywa się międzynarodowy festiwal jazzowy oraz wrzesień podczas festiwalu filmowego. Wzdłuż playa de la Concha biegnie promenada, gdzie można podziwiać wspaniałe budowle z okresu Belle époque. Plaża jest wyposażona w liczne przebieralnie, toalety, prysznice oraz wypożyczalnię ręczników i parasoli. Jest też przystosowana dla inwalidów. Plażowanie można urozmaicić wycieczką motorówką na Santa Clara. Istnieje także możliwość wypożyczenia kajaków, kanoe lub żaglówek. Plaża jest czysta i zadbana. Samo miasto, San Sebastian, słynie z najlepszych w całym regionie pintxos co w języku baskijskim oznacza tapas. http://canales.diariovasco.com/webcams/webcam_concha.htm Zobacz także: Turcja - Iztuzu Turcja - Ölüdeniz Turcja - Patara Hiszpania - Playa de las Catedrales Hiszpania - Playa del Sardinero Weź udział w dyskusji na temat Najpiękniejszych plaż na świecie
Playa de las Catedrales w tłumaczeniu na polski oznacza „plaża katedr”. Nazwa pochodzi od charakterystycznych formacji skalnych powstałych wyniku działania słonej wody i wiatru.
Nazwa: Playa de las Catedrales Państwo: Hiszpania Długość: ok. 1300 metrów Lokalizacja: Ribadeo Region: Galicja Akwen: Zatoka Biskajska Podłoże: jasne, piaszczysto-kamieniste Sezon: od czerwca do września Opalanie topless: nie Rafy koralowe: brak Sporty: brak Ratownicy: nie Jak dotrzeć: Najbliższe lotniska znajdują się w Coruña i Oviedo (Asturias). Można z nich dojechać autobusem lub samochodem. Na plażę najlepiej przejść się pieszo korzystając ze szlaku La ruta de las Playas, który rozpoczyna się od latarni na Isla Pancha (do niej również można dostać się pieszo z centrum miasta). Trasa biegnie przez rybackie miasteczko Rinlo, oznaczoną niebieską flagą la Playa de Os Castros, a następnie przez La Playa de Esteiro. Można się tu też dostać samochodem drogą N-634. Parking znajduje się ok. 1,5 km od plaży. Playa de las Catedrales w tłumaczeniu na polski oznacza „plaża katedr”. Nazwa pochodzi od charakterystycznych formacji skalnych powstałych wyniku działania słonej wody i wiatru. Znana też jest jako Praia de Aguas Santas czyli „plaża świętych wód”. Znajduje się w Galicji na wybrzeżu Zatoki Biskajskiej, w odległości ok. 10 kilometrów od miasta Ribadeo w prowincji Lugo. Charakteryzują ją naturalne, sięgające 30 metrów skalne łuki, które w całej okazałości są widoczne dopiero podczas odpływu. Wtedy też można zwiedzić malownicze jaskinie, które kryją się pod klifami. Podczas przypływu plaża się powoli kurczy. Między skałami tworzą się kałuże, w których uwielbiają taplać się dzieci. Po zalaniu plaży przez wodę, można podziwiać jedynie wierzchołki majestatycznych klifów. Ze względu na przypływy, skały pokryte są często różnymi morskimi żyjątkami. W sezonie miejsce jest oblegane przez turystów i ciężko znaleźć tu zaciszne miejsce. Zobacz również: Turcja - Iztuzu Turcja - Ölüdeniz Turcja - Patara Hiszpania - Playa de la Concha Hiszpania - Playa del Sardinero Weź udział w dyskusji na temat Najpiękniejszych plaż na świecie